NETFLIX PRZEDSTAWIA
Żyjemy na terenie zamkniętym.
We wspólnocie.
Jest bezpiecznie.
Ilu was tam jest?
Są wśród was dzieci?
Pytam, bo najkrótsza droga prowadzi przez rzekę,
a z dziećmi raczej nie dacie rady.
NIE OTWIERAJ OCZU
Słuchajcie uważnie, bo nie będę powtarzać.
Ruszamy w podróż. Nie będzie lekko.
Odniesiecie wrażenie, że idziemy bardzo długo,
więc trudno będzie zachować czujność.
Jeszcze trudniej – zachować ciszę, ale musicie o tym pamiętać.
I robić dokładnie to, co powiem, albo nam się nie uda.
Zrozumiano?
Pod żadnym pozorem nie wolno wam ściągać opasek.
Jeśli dowiem się, że było inaczej, będzie manto.
Zrozumiano?
Jest zimno, mamy koce.
Piesek dla Chłopca, kotek dla Dziewczynki.
To jeden z wielu domów. Nic nas tu nie trzyma.
Zrozumiano?
I żadnych rozmów na rzece.
Musicie uważnie nasłuchiwać.
Jeśli usłyszycie coś w lesie, mówicie mi,
coś w wodzie – mówicie mi.
Ale nigdy... przenigdy nie ściągajcie opasek.
Inaczej zginiecie.
Zrozumiano?
Już dobrze.
Idziemy.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem...
28, 29, 30. Dobra, jesteśmy na płaskim.
31, 32, 33.
Gdzie ona jest?
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
- No weź, słuchałam tego. - Podobnie jak cała ulica.
W sklepie były tłumy. To chyba coś poważnego.
Naprawdę nie masz nic w lodówce.
- „Coś poważnego”? - Ty tak na poważnie?
- Tak. - Włącz wiadomości, głupolu.
„Głupolu”.
- Który kanał, głupolu? - Dowolny.
...zamknięto lotniska i stacje kolejowe.
Na ulicach pojawiły się tłumy ludzi uciekających z miast
po doniesieniach o serii niewyjaśnionych samobójstw.
Zjawisko początkowo zarejestrowane w Rumunii
rozprzestrzeniło się w Europie i na Syberii.
Szacuje się, że liczbę ofiar można liczyć w dziesiątkach tysięcy.
...wciąż nie wiemy, co jest przyczyną serii samobójstw w Europie i Rosji.
Świadkowie mówią o ludziach przejawiających zachowania psychotyczne.
Według naszych źródeł
zjawisko nie ma podłoża chorobowego.
Władze USA zalecają zachowanie spokoju.
Jak dotąd nie potwierdzono...
To w Rosji, więc...
Powiedz to zawodowym mamuśkom, które szarpią się o butelki wody.
A skoro o nich mowa, to właśnie rozmawiałam z mamą.
Dlaczego to ja muszę jej mówić, co u ciebie?
- Po co o mnie rozmawiacie? - Nie chcę mówić o sobie.
O trzeciej jadę zobaczyć arabskiego ogiera w Sausalito.
Nieczęsto słyszy się coś takiego.
- Zabierzesz się? - Mam wizytę u ginekologa, dr Lapham.
- Lapham? Kiedy? - Boże,
strasznie piszczysz, kiedy się ekscytujesz.
- Zawiozę cię. - Nie trzeba.
Pójdę z tobą. Może pokażą nam dzidzię.
Albo odwołam wizytę i zobaczymy konia.
Nie, pieprzyć konia.
Aleś ty ostra.
I jak?
Wygląda mi to na gromadkę ludzi przy jednym stole,
których zżera samotność.
Motywem nie jest samotność,
ale to, jak nie potrafimy nawiązać więzi.
Jakiej więzi?
- Możesz? - Malorie.
- Przesuń się. - Przerabiałyśmy to.
Będzie zupełnie inaczej.
Z dziećmi tak jest. To miłość od pierwszego wejrzenia.
- Ze mną tak nie będzie. - Bynajmniej.
- Nic takiego. - Lękaj się samotności,
nie macierzyństwa.
Tak naprawdę to potrzebujesz kontaktu z ludźmi,
a nie siedzenia cały dzień w domu.
Po co mam wychodzić? Przynosisz mi zakupy.
- Czas na przeprowadzkę. - Nie.
- Tak. - Nic takiego.
- Dlaczego nie? - Uwielbiam to miejsce.
Wiem, że długo szukałaś odpowiedniej kawalerki
i od odejścia Ryana praca lepiej ci idzie,
ale... niech będzie. Koniec z współlokatorami.
Ryan był kimś więcej.
Wychodzi na to, że jednak nie.
Nie możesz tu mieszkać z dzieckiem. Gdzie byś ją tu zmieściła?
Skąd wiesz, że to córeczka?
Myślenie życzeniowe.
Przepraszam, to z pracy. Zaraz będę.
Cześć.
Tak.
Wciąż nie chce pani znać płci?
Mam zepsuć sobie niespodziankę, Dr Lapham? Nie.
Jak się pani ostatnio czuje? Sen się unormował?
Nie bardzo.
Przed tym wszystkim też kiepsko spałam.
„Ciąża” to nie zakazane słowo.
Nie wie doktor, że jak o czymś nie mówimy,
to samo odchodzi?
Doprawdy? A ja nic nie wiedziałam.
- Ciąża u klaczy... - Znowu o koniach.
Wiecie, że klacz od razu wie, że jest w ciąży?
Tak?
Zmienia nawyki żywieniowe, chód.
Podgryza konie, które za blisko podchodzą.
- Szkoda, że nie jesteśmy końmi. - Racja.
Świetnie by było być klaczą. Miałybyśmy wtedy mamę,
która nas wychowała,
i ojca gdzieś na dalekiej farmie dla ogierów.
Zaraz. Nasz ojciec właśnie na takiej był.
- To prawda. - Właśnie.
Biedaczyska.
Powinnyśmy poużalać się nad sobą przy lunchu z winem.
Wreszcie mówisz z sensem.
- Dobrze. - Musicie tak przy mnie?
Nie chodziło o...
Mowa o małej lampce różowego wina. Nie zaszkodzi fasolce.
Słyszałam „butelka”.
I polecam zamienić „fasolkę” na coś większego.
Pani dziecko jest już rozmiaru małego melona.
Mały melon!
Wiem, że ciężko kochać kogoś, kogo się jeszcze nie poznało.
Ładne to.
Myślała pani o branży kartek podarunkowych?
Mogłaby je pani sprzedawać w sklepie z pamiątkami.
Będziesz miała dziecko, Malorie.
Niebawem ja, Jessica i jakaś twarda pielęgniarka
będziemy podobnie żartować na trzecim piętrze.
Tylko wtedy nie wrócisz do domu sama.
Wiem.
Ale jeśli nie tego chcesz...
jest wiele par, które tylko czekają na możliwość adopcji.
Nikt cię nie osądza. Postąpisz, jak uznasz za słuszne.
Ale nie możesz udawać, że nie jesteś w ciąży.
MYŚLISZ O ADOPCJI?
Wszystko w porządku?
Tak.
Wymiotujesz?
Idź do samochodu.
Są gęste?
Nie, takie rzadkie, co wystrzeliwują bez oporu.
Spotkamy się przy samochodzie, okej?
- Na korytarzu. - Zróbmy miejsce.
Hej! Ochrona!
Proszę uważać. Potrzebuję pomocy!
Proszę odejść od szyby!
- Proszę się uspokoić. - Kod szary. Pierwsze piętro.
Ochrona!
- Już lepiej? - Zaczęło się.
Pobrudziłaś się?
To coś, przez co odbija ludziom w Rosji, jest tutaj.
- Co? - Możesz jech...
Proszę zaczekać!
- Do szpitala. - Jedź!
Jedź!
Jedziemy do Santa Rosa.
Możesz u mnie zostać do czasu, aż to wszystko minie.
- Nie mam ubrań. - Pożyczę ci coś.
Nie pasuje mi styl kowbojki.
Naprawdę się tym teraz martwisz?
Pomaga mi, kiedy myślę o czymś innym.
- Cholera. - Co?
Jakiś samochód zatrzymał się na środku jezdni.
- Omiń go. - Z drogi, wpuść mnie.
Jeśli się pogorszy, to zamiast w samochodzie
będziesz wolała być na koniu.
- O mój Boże! - Cholera.
Ludzie muszą przestać wariować.
Boże, Jess, po prostu jedź.
Nie na czerwonym z ciężarną w aucie!
Jedź już!
Daj mi prowadzić. Stresujesz mnie.
To ja jestem za kierownicą.
- To nie mój. - Mój jest na tylnym siedzeniu.
- To pewnie ci od konia. - Tylko nie galopuj.
Gdzie go masz?
Boże, co to, kurwa, jest?
Ale co?
No co? Na co się patrzysz?
Co zobaczyłaś? Mów do mnie. O co chodzi?
Boże, co ty wyprawiasz? Jess, nie rób tego!
Co ty... Co z tobą? Zatrzymaj samochód!
Nie!
Zatrzymaj się!
Jess, co się z tobą, kurwa, dzieje? Zatrzymaj się, proszę!
Na Boga, zatrzymaj się!
Chodźcie!
- Co robisz, Lydia? - Ona jest w ciąży.
Nie teraz, Lydia, wracaj do środka.
Jest w ciąży!
Nie możesz jej pomóc!
Szybko, chodź do środka!
Dobrze.
Wstawaj, skarbie.
Mama?
Proszę, nie odchodź.
Opuść wzrok.
Otwórzcie drzwi! Ona jest w ciąży.
- Otwieraj! - Nie.
Otwórzcie drzwi. Tu policja!
Nie otwieraj.
Otwórzcie te pieprzone drzwi!
Przepraszam, to mój dom.
Wchodźcie. Szybko!
Chodź. Nic ci nie jest?
Jesteś cała?
Wyszła, żeby ci pomóc.
A teraz nie żyje.
Spokojnie, wszyscy jesteśmy trochę wystraszeni.
- Tak mi przykro. - Chodźcie do salonu.
Chodźcie.
- Wszyscy cali? Ktoś jest ranny? - Macie tu zasięg?
- Nie ma tu Wi-Fi? - Ja nie mam sygnału.
Niech to.
- Nie działa. - Muszę znaleźć dzieci.
Bez skutku.
- Skarbie? - U mnie też nic.
Są w domu?
Mamo, zadzwoń do mnie natychmiast.
Coś się... Halo?
To coś wpieprza się w układ nerwowy. Widziałem to u moich klientów.
Wspominałam, że jestem gliną?
Jesteś kadetką, jeszcze nie gliną.
Cokolwiek to jest, na pewno kogoś zaraz wyślą.
Nie, zaraz to wszyscy zginiemy.
To coś ma wszystkie cechy broni chemicznej.
To Korea Północna lub Iran.
Douglas, jeszcze nie wiedzą, co to jest.
Wszyscy musimy zachować spokój.
- Naprawdę. - Właśnie.
Proszę was.
No to mamy przejebane.
Ja chyba coś usłyszałam.
Biegliśmy ulicą i przysięgam na Boga, że coś poczułam...
- Usłyszałam. - Widziałaś coś? Co to było?
Nie wiem. Po prostu coś tam było.
- To coś? - Tak.
Kompletnie przejebane.
Na pewno ktoś to zarejestrował. Musi być jakieś nagranie.
- Nic nie widziałem. - Moja ekipa widziała.
Co?
Kopaliśmy rów pod fundament,
kiedy mój wykonawca położył się pod spychaczem.
Operator skręcił, wpadając do rowu i łamiąc kark.
Zupełnie, jakby sam widok tego
wprawiał cię w obłęd lub kazał zrobić sobie krzywdę.
Nie. To każe ci się zabić.
Wystarczy...
- Kurwa mać. - ...na to spojrzeć.
- I popełniasz samobójstwo. - Jak to możliwe?
Zamknijcie wszystkie okna!
Zasłońcie je.
Dzięki Bogu.
Andy, Bailey, słyszycie mnie?
Tato, co tam jest?
- Bailey! - Bailey.
Bailey!
- Zginiesz, jeśli wyjdziesz. - Moje dzieci tam są!
- Odsuń się! - Nie dojedziesz na miejsce!
Jest sygnał. Daj głośniej.
Prezydent ogłosił stan wyjątkowy
i zamknął wszystkie granice.
Proszę nie opuszczać domów
i unikać mediów społecznościowych.
Co tu się, do cholery, dzieje?
- Koniec gry. - Słucham?
To koniec gry.
Zostaliśmy negatywnie osądzeni.
- Osądzeni? Przez kogo? - Różnie ich zwą.
Religie i mitologia obfitują w opowieści o demonach i duchach.
Ludzie, którzy widzieli te istoty, przeważnie opisują je
jako byt, który przybiera formę twojego największego strachu,
najgłębszego smutku lub największej straty.
Śmierdzi mi to ściemą. Religijna gadka.
To żadna ściema! Tylko fakty.
Przybierają różne formy.
Jest Aka Manah, jest Varios Daevas z zaratusztrianistycznej legendy.
Albo Surgat ze starożytnych chrześcijańskich wierzeń,
który sprawiał, że ciężarne kobiety widziały swoje nienarodzone dzieci
jako pająki lub homary.
Dalej są chińscy Huli-jing czy Puca z mitologii celtyckiej.
Różne nazwy opisujące jedno i to samo.
Czyli co?
Nasz koniec.
Charlie, uczą tego w markecie, gdzie pracujesz?
- Nie, badam to od lat. - Na studiach?
Nie do końca...
Czytam w internecie.
Stamtąd bierze się informacje.
- Właśnie piszę powieść. - Ja pierdolę.
Więc nie możemy nic zrobić, tylko siedzieć, aż nam odbije?
Wojsko na pewno się z tym rozprawi.
Wystarczy poczekać.
Może usiądziesz?
Nie trzeba. Próbuję wykonać telefon.
Rozumiem.
- Telefony chyba nie działają. - Aha.
Odczuwasz gdzieś ból?
Co? Nie.
- Mogłaś mieć wstrząs mózgu. - Nic mi nie jest.
No dobra.
Jechałyśmy samochodem.
Wtedy ona coś zobaczyła.
Nie widziałam co, ale miała taką minę...
Była taka...
Była tak strasznie smutna, a Jess zawsze była pogodna.
Wyszła z samochodu i wybiegła na ulicę...
Nie miała skłonności samobójczych. Nigdy by tego nie zrobiła.
Ale to było...
Potem zobaczyła mnie ta kobieta,
po czym zaczęła mówić do swojej mamy.
Mówisz o mojej żonie.
Miała na imię Lydia.
Nie mówiła do swojej mamy. Ona nie żyje od 10 lat.
SZÓSTA GODZINA NA RZECE
Halo?
Halo, czy ktoś mnie słyszy?
Jest tam kto? Nazywam się Malorie.
Jestem na rzece. Jest tam kto?
Halo? Jest tam kto?
Czy ktoś mnie słyszy!? Halo?
Malorie.
Od zdarzenia minęły trzy dni.
Stacje przestały nadawać.
Nie możemy się z nikim skontaktować.
Nie słyszeliśmy nic ze strony władz...
ale jeśli tego słuchasz,
z tego, co wiem, najlepiej nie wychodzić z domu
i nie patrzeć na to coś. Wtedy powinniście być bezpieczni.
Nie wychodźcie na zewnątrz.
Powiadomię was, jak tylko dotrą do mnie dalsze informacje.
Mój mąż robi w nieruchomościach. Jakim prawem Ty się zajmujesz?
- Upadłości. - Jak akurat nie pozywa sąsiadów.
Na ile starczy nam jedzenia?
Na niedługo.
Bo nie wszyscy rozumieją, że trzeba je racjonować.
Douglas, mieszkasz dom obok.
Może skoczymy do ciebie po jedzenie?
Nie wrócilibyśmy. Nie rozumiesz, że...
- Tom... - Nikogo nie wpuszczamy.
Dobrze, uspokój się.
- Kto tam? - Dzień dobry.
- Popełniasz wielki błąd. - Douglas.
Tak, słucham.
Mam na imię Olympia. Potrzebuję pomocy. Proszę.
- Nie otwieraj tych pieprzonych... - Otwieram.
Kurwa!
Proszę poczekać.
Hej!
Odsuń się.
Otwórz drzwi.
Przynieście koc.
Po obu stronach drzwi są lampy.
Dam ci koc. Przykryj nim je, dobrze?
Dobrze.
Nie mogę nic widzieć.
- Zasłońcie oczy. - Idiotyzm.
Malorie, zakryj oczy.
Proszę.
Powiedz, jak będą zakryte.
Tom, to bezpieczne?
- Cicho! - Dajcie mi chwilę.
Dobrze, są zakryte.
Wejdź.
Moment.
I po wszystkim.
- Malorie. - Tak?
- Odłóż broń, proszę. - Dobrze.
Zaraz kogoś zabijesz, bo nie wiesz, co robisz.
Już dobrze.
Dużo tu was.
Jesteś...
w ciąży?
Tak. Mam termin na 1 października.
A ty?
Na koniec września.
Chwila. Ludziom dalej tam odbija?
Jesteś sama?
Tak.
Mąż wyjechał na misję. Jest w Siłach Powietrznych.
Oszczędzałam jedzenie, jak mogłam,
ale byłam strasznie głodna i martwiłam się o dziecko.
Nie wiedziałam, co zrobić.
- Napij się wody. - Dziękuję.
Więc wyszłaś z domu i zaczęłaś chodzić po domach?
Mieszkam przecznicę dalej.
Świetnie, teraz umrzemy z głodu na tej porodówce.
To znaczy, że musimy uzupełnić zapasy.
Jasne, ale nie zrobimy tego, nic nie widząc.
Już stąd, kurwa, nie wyjdziemy.
Niekoniecznie.
Może uda się zobaczyć więcej.
To znaczy?
Podejdźcie.
W domu są kamery przesyłające obraz w czasie rzeczywistym.
Chodźcie na górę.
To dyskretyzowany sygnał.
Pokazuje tylko obraz w kolorach na podstawie temperatury.
- To same kolory na ekranie. - Ale i tak mogą mieć efekt.
Nie wiemy, jak to coś działa.
Obraz nie jest bezpośredni.
Nie możemy na to patrzeć gołym okiem,
ale może przez translator tak.
To piksele i ciepło.
- Może nie będzie tego widać. - Nie dowiemy się, jak nie spróbujemy.
To bardzo zły pomysł.
No tak. Dla ciebie każdy pomysł jest zły.
Wcześniej czy później musimy zacząć działać.
Nie wiemy nawet, jak długo będzie tu prąd.
Musicie mi zaufać. Naprawdę myślę, że się uda.
No dobra.
Jeśli tak, to możemy to wykorzystać, uzupełniając zapasy.
Dokładnie.
Tylko nie za ciasno.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Jesteście z mężem dobrymi ludźmi.
Nie chodziło...
o to.
Dziękuję, Douglas.
Nie musisz tego robić.
Wiem. Bez obaw.
- Tom, potrzebny mi pilot. - No tak.
Trzymaj, stary.
Za co ich pozywasz?
Chcą zrobić w tym miejscu jakieś szklane okropieństwo.
Jego mąż jest architektem.
To jego dom, co cię obchodzi, co z niego zrobi?
Bo muszę na niego patrzeć.
Wybij to sobie z głowy.
Zbliża się koniec świata, mała, więc nigdy nie wiadomo.
Gdzie jesteś, skurwielu?
WITAMINY PRENATALNE
No już, Greg.
Skup się.
Jest o końcu świata.
Moja powieść.
Ale to nie kolejna historia dla dzieciaków, gdzie biegają z kuszami
i wykańczają się nawzajem, żeby przeżyć, biegając po labiryncie.
Ta historia będzie prawdziwa.
Spodziewałeś się, że będzie tak, jak jest?
- Greg! - Greg, możemy wejść?
- Co się dzieje? - Greg!
Możemy wejść?
Nie patrzcie!
Zakryjcie oczy!
- Gdzie jest monitor? - Greg?
Greg.
Tu jest.
Już dobrze. Możecie otworzyć oczy.
Mówiłem mu, że to zły pomysł.
Chodźcie.
Musimy iść.
Tak mi przykro.
Nigdy stąd nie wyjdziemy.
Nikt po nas nie przyjdzie.
Musimy iść.
Hej.
Cześć.
Może lepiej, żebyśmy trzymały się razem.
Pewnie.
Będzie nam raźniej.
Czytałam kiedyś wpis na blogu o tym, jak kobiety w ciąży
powinny spać obok drugiej osoby,
bo dziecko czuje, kiedy matka jest samotna.
Doskonale.
Wybrałaś już imię dla dziecka?
Jeszcze nie.
A ty?
Jeśli to dziewczynka, to myśleliśmy o Ariel albo Jasmine.
Chciałabym ją nazwać Cinderella i mówić do niej „Ella”.
A co na to mąż?
Podoba mu się to, co mi.
A u was? Mąż ma faworyta?
Jestem sama.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
A twoja rodzina? Na pewno się cieszą...
Mogę cię przeprosić na chwilę?
Zaraz wrócę.
Przepraszam.
Taki widok ciężko wymazać z pamięci.
To prawda.
Przepraszam...
Wszystko w porządku?
Tak.
Poczekam z praniem do rana.
- To chyba dobry pomysł. - Chyba tak.
Dobranoc.
14. GODZINA NA RZECE
Hej tam!
Potrzebujecie pomocy?
- Możecie ściągnąć opaski. - Nie ściągajcie opasek!
Mam tu jedzenie. Dzieci wyglądają na głodne.
Na dół, już!
Hej, maluchy.
Widzieliście kiedyś małego jelenia?
Powiem wam coś w sekrecie.
Znalazłem jednego w lesie.
Wiem, że się boisz, ale nie ma czego.
Nie chcę was skrzywdzić, mogę was podciągnąć.
Ściągnij tę pieprzoną opaskę!
Widziałem to. Znam prawdę.
Zdejmij opaskę!
To jest piękne. Zdejmij opaskę.
Zdejmij ją!
To oczyści świat!
Wszyscy muszą to zobaczyć.
Mam złe wieści.
Skończyło się jedzenie i nikt nas nie szuka.
Musimy wyjść z domu.
Wiem, gdzie możemy znaleźć jedzenie.
- Gdzie, Charlie? - W markecie.
Zamknąłem wszystkie drzwi, kiedy się zaczęło.
- Dopiero teraz mówisz? - Przynajmniej wiemy.
Dziękuję.
To część z nas musi się tam udać.
Nie dotrzemy tam żywcem.
- Żarty sobie stroisz? - Ja pójdę.
- Jak on idzie, to i ja. - Jesteś w ciąży.
Skoro wy idziecie, to ja też mogę.
To może ja pójdę z pierwszą grupą, a ty z drugą?
- Ja pójdę. - Co?
- To pewna śmierć. - Miałam szkolenie. Dam radę.
Nie podoba mi się to. Nikt nie powinien iść.
- To mamy czworo? - Z Charliem pięcioro.
Jak to z Charliem? Nigdzie nie idę.
- Znasz system zabezpieczeń. - Nie idę, rozumiecie?
Już dałem wam informacje, wystarczy.
Nie potrzebujecie przewodnika. To supermarket.
Znaki was pokierują. Umiecie robić zakupy.
Jak szukacie płatków, popatrzcie na znaki.
Przecież umiecie czytać.
- Nie. Nie jestem wam potrzebny. - Charlie, użyj tego w swojej powieści.
Dobrze? Przyda ci się.
Jeśli uda nam się zasłonić szyby,
to będzie bezpiecznie i efektywnie.
Słyszycie, co on mówi?
Jazda na ślepo jest bezpieczna?
Nie na ślepo.
Mamy GPS.
Wyznaczam trasę.
Jedź prosto.
Za 800 metrów skręć w Bay Street.
- Co to? - To tylko krawężnik.
To czujnik zbliżeniowy.
Próg zwalniający. Nic więcej.
Skręć w prawo.
- Zjechaliśmy z drogi? - Nie, coś tam leży.
- Coś tam jest. Chyba ciężarówka. - To ją objedź.
Co to było?
Są tam inne samochody?
- Pieprzyć to! - Charlie, oddychaj. Uspokój się!
Przestańcie go dotykać.
- Ucisz go. - Spójrz na mnie. Musisz być cicho.
Kurwa, już po nas.
Spokojnie.
- Cholera! - Złapcie się czegoś. Jedziemy!
Trzymajcie się!
To nie próg zwalniający!
- Pieprzyć to. - Spokojnie!
Skręć w lewo.
Zwolnij!
Dotarłeś na miejsce.
Co to, kurwa, było?
I po tym wszystkim mamy wyjść?
Szczęściarze z nas.
- Na trzy. Raz... - Jestem gotowy.
...dwa, trzy.
Co to było? W co uderzyłam?
To tylko filar.
Gdzie jest to...
Drzwi powinny być kilka kroków dalej.
- Zgubiłem się. - Po lewej.
Na lewo.
Zgubiłem się.
Chodźcie tędy.
- O tutaj. - Dobrze.
- Wszedłeś? - Nie.
Jeszcze chwila.
Udało się.
Chodźcie.
Jesteśmy w środku.
Jest tu kto?
Sprawdzę okna.
Tu są.
Chyba jest bezpiecznie. Możecie zdjąć opaski.
Mój Boże.
Jak wygrana na loterii.
- Gdzie są konserwy? - Druga alejka.
- Papier toaletowy? - Piąta.
- Pieprzyć to. Gdzie jest gorzała? - Na siódemce.
Pamiętajcie, że mamy ograniczone miejsce. Bierzcie tylko niezbędne rzeczy.
- Gdzie jest elektronika? - Na szóstce.
Szóstka, dzięki.
Ja po was nie sprzątam.
Miodzio.
Dobrze, że się zabrałem.
To miejsce to raj na ziemi.
Widzę, że nie żartujesz.
To mój prezent na brzuszkowe.
Dziękuję.
Moja siostra ma czwarte w drodze.
Boże, dla mnie jest świętą.
To prawda.
Lubię dotykać jej brzucha.
To uspokajające.
Natura ma swoje sztuczki.
Siostra mieszka w Sacramento?
Tak.
A ty? Skąd jesteś?
Spod Stockton.
Stockton.
- Tak. Hodowaliśmy konie. - Na prawdziwym ranczu?
- Tata był prawdziwym kowbojem. - To od niego nauczyłaś się...
- Czego? - ...sztuczki z dubeltówką.
Miałam ciekawe dzieciństwo.
Choć Stockton nie leży tak daleko od Sacramento.
Fakt, to niecała godzina drogi.
- Właśnie tak. - To jak inne światy, co nie?
Ale mogliśmy się spotkać w innych okolicznościach.
Pewnie.
Mogłabym być twoją nianią.
Seksowną nianią.
Mówisz tak dlatego, że i tak nie wyjdziemy z tego cało.
Być może.
Ale wy macie szczęście.
Cześć wam.
Takie śpiące.
Uwaga, kupujący. Proszę wszystkich na siódmą alejkę.
Pragnę ogłosić coś bardzo ważnego.
- Panie i panowie, proszę... - Tak, Douglas?
Korzystając z okazji, chciałbym wznieść toast za nas wszystkich,
bo wszyscy czynimy koniec świata...
znów wielkim!
Ptaszki.
Nic nie łapiecie, gamonie?
Możemy tu zostać.
Mamy tu dość jedzenia i picia na jakiś rok.
Wszystko mamy za darmo i nie powinniśmy się stąd ruszać.
A co z tymi, co zostali? Padną z głodu?
Przynajmniej nie my.
Mamy tu wszystko, co niezbędne do życia.
Nie ma statystycznego, logicznego lub prawnego argumentu za powrotem.
Jest jeden: nie jesteśmy dupkami.
Więc nie zostajemy tu.
Co to?
Charlie, co jest za drzwiami?
Magazyn.
Hej.
Proszę, wypuśćcie mnie.
Mów głośniej, nie słyszę.
Proszę, otwórzcie drzwi.
Zakryjcie oczy.
- Co? - Otwieram drzwi.
- Nie. - Ktoś tam jest.
Muszę otworzyć.
- Słyszysz mnie? - Słyszę.
Wypuśćcie mnie, jestem tu uwięziony.
Zaraz... Rybak, to ty?
- Tak, to ja, Charlie. - Co to za jeden?
Pracuje ze mną w markecie, w sekcji rybnej.
Siedział w więzieniu i ma nierówno pod sufitem, ale dla mnie był miły.
- Jak się tam znalazłeś? - Zamknęli mnie tu podstępem.
Kto taki?
O czym ty mówisz? Jesteś tam sam?
Oszukali mnie i zostawili na śmierć.
Ale kto? O co chodzi?
Coś jest nie tak.
Proszę, wypuśćcie mnie!
Co robisz, Rybak?
Macie to zobaczyć! Wypuśćcie mnie!
Jest za silny, nie utrzymam drzwi.
Wpuśćcie mnie!
Charlie!
Kurwa!
Charlie, zaczekaj!
Zobacz, Charlie. Jest piękne.
- Charlie? - Charlie!
- Cholera jasna. - Co, kurwa?
Kurwa!
Spadamy stąd.
Musimy lecieć, chodźcie.
Proszę, wypuśćcie mnie.
Jak on tam przeżył?
Proszę, wypuśćcie mnie.
Felix!
Boże.
Ile rzeczy.
- Ptaki? - Tak. Zdają się reagować na to coś.
Gdzie jest Charlie?
To tyle w temacie nudnej powieści.
On nas uratował, gnoju!
Wiem, co o mnie myślicie.
W pozwie o rozwód
moja pierwsza żona napisała,
że nazwanie mnie „gadem” to obraza dla gadów.
Druga żona powiedziała, że przestała lękać się piekła,
bo nic nie może być gorsze od małżeństwa ze mną.
Pewnie bym się z nimi dogadała.
Może.
Potem była Lydia.
Faktycznie do trzech razy sztuka.
Była dobra jak nikt inny.
A teraz zostałem tu sam, a wiesz dlaczego?
Bo ludzie dzielą się na dwie grupy:
kanalie i martwych.
Jakbym słyszała mojego ojca.
Dlaczego?
Był intelektualistą dzielącym się wiedzą z niegodziwymi głupcami?
Tak, też był zawodowym dupkiem.
I tak jak ty, szukał głębszego znaczenia w niepowodzeniu.
Zawiłe teorie spiskowe i...
Wszystkich obarczał winą, mimo że nie miał racji.
Kiedy zrozumiałyśmy z siostrą, że to tylko pretekst,
by pastwić się nad swoją rodziną, było nam łatwiej.
Widzę między nami jedną różnicę.
Ja zawsze mam rację.
Zupełnie, jakbym go słyszała.
Z wyglądu też go przypominam?
Niezupełnie.
Nie był szokująco przystojny?
Nie w tym rzecz...
Miał inną fryzurę.
- Fryzurę? - Tak.
On jakąś miał.
Nie mogę.
Daj spokój. Zbliża się koniec świata.
Nie sądzę, żeby trochę whisky zrobiło różnicę.
Cóż...
Obyś się mylił.
W kwestii kanalii i martwych.
Mam nadzieję, że jest nas więcej.
Wypijmy za to.
- Zamknij garaż. - Idę.
Zaczekaj.
Zakryjcie oczy.
Jest zamknięty.
Sukinsyny.
Gdzie jest pieprzony samochód?
Gdzie są Lucy i Felix?
Kurwa.
24. GODZINA NA RZECE
Nie wiosłujesz.
Muszę chwilę odpocząć.
Długo jeszcze?
Parę godzin.
Malorie!
Pomocy!
Malorie!
Nic ci nie jest?
- Zimno mi. - Wiem. Czekaj.
O nie, całe jedzenie i koce. Niech to szlag!
- Przepraszam. - To nie...
Moment.
Już dobrze.
Strasznie mi zimno.
Zaraz cię ogrzejemy.
Owiń się tym.
Nie zdejmujcie opasek. Blisko siebie.
Słyszeliście to?
Połóżcie się na dnie łodzi. Na płasko.
Musicie być bardzo cicho. Zostawię wam ptaki.
Przykryję was. Musicie być cicho i zostać w łodzi.
Zrozumiano? Pod żadnym pozorem!
Cholera!
Malorie.
Coś się stało z Malorie.
Malorie?
Mieliście zostać na łodzi.
Nic nie myślisz.
Robicie to, co mówię, albo zginiecie. Zrozumiano?
Nawet jak coś mi się stanie, nie próbujcie mi pomóc.
Zapomnijcie o mnie i ratujcie się.
Zrozumiałaś?
Powtórz! Co macie robić, jak coś mi się stanie?
Ratować się. Powtórz!
- Mamy się ratować. - Właśnie!
Nie mogę wam zaufać.
Koniec świata sprawia, że robimy dziwne rzeczy.
To nie koniec świata.
Naprawdę?
A tak to wygląda.
Pod koniec misji w Iraku stacjonowaliśmy w pewnej wiosce.
Patrolowaliśmy ulice, pilnując, by nikomu nic się nie stało.
Któregoś ranka zobaczyliśmy
ojca prowadzącego czwórkę dzieci.
Wysiadłem z samochodu, żeby odprowadzić go na miejsce.
Okazało się, że prowadził dzieci do szkoły.
Pomimo tego piekła, w jakim żyli.
Więc...
towarzyszyliśmy mu.
Dzień po dniu.
Jako eskorta.
Stało się to rutyną.
A po zakończeniu misji podarował mi to.
Chcę wierzyć, że te dzieci dalej chodzą do szkoły.
28. GODZINA NA RZECE
Halo? Czy ktoś mnie słyszy?
Tu Malorie. Czy ktoś mnie słyszy?
Halo, czy mnie słychać?
Halo, Jest tam kto?
Halo, czy mnie słychać?
Masz założoną opaskę?
Widzisz za sobą koc?
Dobrze, wejdź szybko.
Dziękuję. Mam opaskę. Bardzo dziękuję.
Już dobrze. Proszę tu poczekać. Malorie!
- Stój! - Olympia, co ty robisz?
- Malorie! - Co robisz?
- Co ty sobie myślisz? Na ziemię! - Jest tylko wystraszony.
Sprawdź jego torbę.
Chodź tu, Olympia.
- Kim jesteś? - Co to za jeden?
Tom, pilnuję go. Sprawdź torbę.
- Kto to jest? - Jest przerażony.
- Kim jesteś? - Jak tu wszedł?
- Zamknij się, Olympia! Kim jesteś? - Był wystraszony, wpuściłam go.
- Wpuściłaś obcego do domu!? - Przepraszam.
- Był przerażony! - Głupia jesteś?
Boże, już dobrze. Proszę...
Nazywam się Gary.
Mieszkam w mieście.
Kiedy pojawiły się te rzeczy, wsiedliśmy w pociąg za miasto,
myśląc, że tam będzie bezpiecznie.
Proszę was, pozwólcie mi tu zostać. Chcą mnie dopaść.
Kto taki?
- Nie wierzę mu. Kłamie. - Kto chce cię dopaść?
To oczywiste, że kłamie.
- Przysięgam. - Co tu robisz?
Schowaliśmy się w domu mojego kolegi Carla.
Byliśmy bezpieczni do czasu włamania.
To coś nie włamuje się do domów.
Nie mówię o tym czymś, tylko o psycholach.
Psycholach z Northwood.
Northwood? Gdzie to jest?
To zakład karny dla niepoczytalnych skazańców.
Dobrze wiedzieć, że mają teraz wychodne.
I co dalej?
Wyciągnęli nas na ulicę
i zmusili nas do patrzenia na to coś.
Co?
- Widziałeś je? - Nie.
Mojemu koledze udało się powalić jednego z nich
i reszta z nas uciekła.
Biegłem, ile sił w nogach, aż dotarłem tutaj.
Pukałem do wszystkich drzwi, ale nikt nie otwierał.
Dopiero wy.
Dziękuję.
Ptaki.
Najstraszniejsze było to, że ci ludzie...
nie mieli opasek na oczach.
Jakby ich nie potrzebowali.
Przecież byli na zewnątrz. Musieli je mieć.
Nie oni.
Na tych szaleńców to nie działało.
Oni chcieli widzieć.
Cieszyli się.
Wręcz radowali.
I mówili, że wszyscy muszą zobaczyć.
Zaczekaj.
Wstań i wyjdź. To nie sierociniec.
Nowy, fajnie się gadało, miło że wpadłeś, ale teraz wypierdalaj.
A jeśli ktoś się nie zgadza, to idzie z nim.
- Wyjdź! - Douglas, to morderstwo.
Nie. To jest morderstwo.
- Proszę. - Wpuściliście obcego do domu.
Każdy kontakt ze światem zewnętrznym przyniósł nam śmierć.
Lydia, Greg, Charlie.
Jeśli chcecie ratować ludzi,
wyjdźcie tamtymi drzwiami i działajcie.
Nie wpuścimy tu więcej obcych.
Po moim trupie.
Ostatni raz powtarzam. Wstawaj...
Dziękuję.
Śpisz w garażu.
Otworzyłam mu tylko dlatego,
że pamiętam, jak to jest być po drugiej stronie.
Gdybyście mnie nie wpuścili...
Czuję, że jestem dla was ciężarem.
Nie większym niż ja.
- To nieprawda. - Prawda.
Nie jesteś tak miękka jak ja.
Jestem taka rozpieszczona.
Moi rodzice zawsze robili wszystko za mnie, a teraz robi to mąż
i przez tę miłość strasznie zmiękłam.
Mnie wychowało stado wilków, więc masz szczęście.
Jeśli coś mi się stanie,
chcę, byś zaopiekowała się moim dzieckiem.
Dobrze?
- Nie. - Proszę.
- Nie. To twoje dziecko. - Malorie.
- Obiecaj mi... - Nic ci nie będzie.
To twoje dziecko.
- Obiecaj. - Nic...
Proszę, obiecaj mi to.
No dobrze. Pewnie.
Co to?
Gdybym miała ci powiedzieć,
nie bawiłabym się w pakowanie prezentu.
Wzięłam go ze sklepu.
Uroczy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wiem, że nie o takim brzuszkowym marzyłaś.
Nic bym nie zmieniła.
I to ty wręczysz go dziecku, jak podrośnie, tak?
Dziękuję.
38. GODZINA NA RZECE
Prąd przyspieszył. Czas na zebranie.
Niedługo dotrzemy do kaskady.
To wyboiste miejsce na rzece.
Będzie bardzo głośno i niebezpiecznie
i to jak dotąd dla was największy sprawdzian odwagi.
Kiedy tam dotrzemy, jedno z was będzie miało bojowe zadanie.
Będzie musiało patrzeć.
Ten, kogo wybiorę,
będzie mnie kierować w dobrą stronę,
Ja nie mogę patrzeć, bo nam się nie uda.
A jeśli coś zobaczymy?
- Ja to zrobię. - Nie.
To ja wybiorę tę osobę.
Ja zdecyduję, kto to będzie.
Halo, próba sprzętu. Czy ktoś tam jest?
Halo? Raz, dwa, trzy.
- Uwielbiam tę piosenkę. - Ja też.
- I ja.
Pierwszy raz ją słyszę.
- Może to fałszywy alarm? - Spokojnie.
Idziemy do sypialni na piętrze.
Potrzebne będą ręczniki, gąbki, nożyczki i dużo wody.
Parę wiader wody. Już dobrze.
Spokojnie, jestem z tobą.
Nożyczki są w szufladzie po twojej lewej.
- Rozumiem, zaczynasz rodzić. - Nie, nie teraz.
- Nie teraz. - Na pewno zaczynasz rodzić.
- Chodź ze mną. - Nie teraz!
To już teraz. Chodź.
- Muszę iść po wodę. - Pójdziemy po wodę.
Dobrze, zaczynamy.
- Świetnie wam idzie. - Zamknij się.
Jeszcze raz.
Przyj.
Już dobrze.
To chłopczyk.
Twoja ciotka myślała, że będziesz dziewczynką.
Hej, nowy. Wpuść mnie.
Chodź tu i otwórz drzwi.
Wypuść mnie. Co ty robisz?
Co?
Co ty robisz?
Gary?
Gary!
Tom! On włożył ptaki do zamrażarki.
Mówiłem wam, że jest pieprznięty.
Tom, weź dubeltówkę.
Odbiło mu.
Co ty, kurwa, robisz? Wpuściliśmy cię do domu.
Wpuś...
Nie!
Skurwiel! Wiedziałem, że jesteś walnięty!
Ty pieprzony zasrańcu, uratowaliśmy cię!
Kurwa!
Właśnie tak.
Tak!
Zrobiłaś to, mamuśko.
Cześć.
Pięknie wyglądacie.
Co tam się dzieje?
Mogę zobaczyć?
Śliczna.
Dziękuję.
Mogę zobaczyć twoje?
Dziękuję.
Popatrzcie.
- Mój Boże, Olympia, zasłoń oczy. - Piękne, prawda?
Dlaczego to robisz? Gary, proszę, nie.
- Patrzcie. - Gary, proszę, nie...
- Pokaż dziecku. - Nie, Olympia.
Zasłoń dziecku oczy.
Olympia.
Zobaczcie!
- Pokaż dziecku. - Olympia, daj mi swoje dziecko.
- Nie są takie złe. - Olympia, daj mi dziecko.
Nie odsłaniaj jej oczu. Daj mi dziecko. Tylko na chwilę.
Daj mi potrzymać dziecko! Tylko na moment!
- Na chwilkę. - Zobacz.
Zobacz!
O nie. Proszę, nie.
- Patrz. - Nie.
Malorie...
daj mi dzieci.
Daj mi je.
Daj, bo sam je wezmę.
Ej, zasrańcu!
Hej!
Co ty tu robisz?
Przyszedłeś zobaczyć?
Otwórz oczy.
Nie lękaj się.
Spójrz na mnie!
Auć.
Przykro mi...
że nie miałeś szansy zobaczyć.
To piękne.
Naprawdę piękne.
Przykro mi.
To oczyści świat.
Proszę, nie rób nam krzywdy. Nie zbliżaj się. Proszę.
Proszę, nie rób tego.
Już dobrze.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Słuchajcie stukotu.
Słuchajcie dźwięków. Czy są cichsze, czy głośniejsze.
Nasłuchujcie.
Kiedy są głośniejsze, to jesteście w otwartej przestrzeni.
Jak słychać je ciszej, to coś jest w pobliżu.
Jest tam kto?
Halo?
Nic tu nie ma.
Co jest?
Znowu ich słyszałam.
Co?
Paru z nich... jeździło samochodem.
Tak, jakby nie mieli opasek.
Dobrze.
Będę chodził z wami.
Dobrze.
Co to?
Myślałam o systemie ostrzegawczym dla dzieci.
W tarapatach zadzwonią dzwonkiem.
Dobry pomysł.
A to?
To...
niezbędne do życia.
- Czyżby? - Tak.
Halo?
Jest tam kto?
Jeśli to słyszysz, proszę, odpowiedz.
- Halo? - Halo.
Kto mówi?
Nazywam się Rick.
Z kim rozmawiam?
Nazywam się Tom.
Żyjemy na terenie zamkniętym.
Zapasów starczy...
Tworzymy wspólnotę.
Jest bezpiecznie.
Jesteśmy przy ujściu rzeki.
- Gdzie jesteście? - Nie odpowiadaj.
Przy Pike's Quarry.
Jezu, to daleko. Ile was jest?
Czworo.
Są wśród was dzieci?
- Nic nie mów. - Spokojnie.
Nie. Dlaczego pytasz?
Bo najkrótsza droga prowadzi przez rzekę,
a z dziećmi raczej nie dacie rady.
Przez rzekę?
Płyńcie z nurtem najdłużej, jak się da.
Kiedy dopłyniecie do kaskady, zejdźcie na ląd.
Prąd jest tam wartki. Jest niebezpiecznie.
Straciliśmy tam ludzi.
Musicie mieć dobrą widoczność.
- To znaczy? - Co to znaczy?
Musicie widzieć.
Rick, będziemy mieli opaski na oczach, Nie możemy tak.
Dobrze, że to mówisz.
Ktoś będzie musiał...
Przygotujcie się na dwudniową podróż z nurtem rzeki.
Weźcie więcej zapasów.
Jak mamy was znaleźć po zejściu na ląd?
Usłyszycie ptaki.
Dużo ich tu mamy. Pokieruje was ich ćwierkanie.
Za skarpą zobaczycie ścianę z bramą.
To nasze...
- Ich co? - Wasze co?
Rick?
Może tam jest.
- Nie. - Może nie kłamał.
- Nie ryzykuję. - A co, jeśli nam pomoże?
A jeśli jest jednym z nich?
Wiedział o ptakach.
Gary też o nich wiedział i włożył je do zamrażarki.
Nie wierzę, że w ogóle to rozważasz.
W domach w okolicy skończyło się jedzenie.
Myślisz, że tego nie wiem?
Kiedy byłem mały, też mieliśmy taką łódź.
Co lato wypływaliśmy nią na jezioro.
Spodobałoby się wam tam. Były drzewa, kwiaty.
Woda była ciepła, na niebie były chmury.
Mogliśmy taplać się w wodzie. Wszystkie dzieciaki.
Biegaliśmy wzdłuż plaży.
Na świecie były inne dzieci?
Tak, takie maluchy jak wy.
Któregoś razu zobaczyliśmy wielki dąb.
Większy niż ten dom.
Był tak duży, że nie było widać czubka.
- I co zrobiliśmy? - Wspięliście się na niego.
Dokładnie tak.
Wspinaliśmy się, aż weszliśmy na sam czubek.
Zgadnijcie, co zobaczyliśmy z góry.
Chłopczyku, Dziewczynko, do łóżka.
Ale Tom opowiada historię.
- Mal, już kończyłem. - Nie będę powtarzać. No już.
Dziewczynko, chodź.
Teraz.
No już.
Teraz!
Do łóżka!
- Co robisz? - Miałem cię spytać o to samo.
Teraz myślą, że wyjdą na zewnątrz, będą łazić po drzewach z dziećmi
- i oglądać motyle i kwiaty. - To tylko historia.
Nie historia, tylko kłamstwo.
Bo nigdy nie będą chodzić po drzewach i nie poznają kolegów.
- Dlaczego im to wpajasz? - Bo muszą w coś wierzyć.
Po co to wszystko, jeśli nie mają w co wierzyć?
- Żeby przetrwali. - Przetrwanie to nie życie!
Jeśli będą cię słuchać, to długo nie pożyją!
Życie to nie tylko to, co jest, ale co może być.
Wszystkie możliwości. Musisz obiecać im rzeczy, które mogą się nie spełnić.
Kochać ich, wiedząc, że w każdej chwili możesz ich stracić.
Zasługują na marzenia, miłość, nadzieję. Zasługują na matkę.
Nawet nie nadałaś im imion. To Chłopiec i Dziewczynka.
Pomyśl o tym.
Wszystko, co robię, robię z myślą o nich.
Bez wyjątku.
Wiesz, co zobaczyłem...
na czubku drzewa?
Gniazdo.
Z pięcioma ptaszkami.
Uwite na najwyższej gałęzi.
Po czym odleciały.
Siadajcie!
Jest bezpiecznie. Chodźcie.
Nie może być.
- Pewnie czerstwe. - Tak.
Chodź tu.
Takie lubię najbardziej.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Ja też.
Dzieci.
Truskawkowe.
Tak smakują truskawki.
- Co to? - Cicho.
Jest ktoś w domu?
Zabierz dzieci na tył. Odwrócę ich uwagę.
Jak nie wrócę w ciągu 15 minut, zabierz dzieci i płyńcie łódką.
- Nie zostawię cię! - Mal.
- Nie zostawię! - Posłuchaj.
Bardzo cię kocham.
Idź.
- Nie! - Proszę, idźcie.
Bądźcie grzeczni.
Już!
Wychodzę!
- Cześć, przyjacielu. - Mogę pomóc?
Nie wydaje mi się.
Ale my możemy pomóc tobie.
Nie. Idźcie sobie!
- Zdejmij opaskę. - Odsuń się!
Nie ma szans.
Mamy tu kobietę z dwójką dzieci.
Idą do ciebie.
Nie zrobią ci krzywdy.
Pieprzyć to.
Przeciwnie.
To coś pięknego, przyjacielu.
Słuchajcie uważnie, bo nie będę powtarzać.
Ruszamy w podróż. Nie będzie lekko.
Musicie robić dokładnie to, co powiem, albo nam się nie uda.
Zrozumiano?
Gdzie jest Tom?
Tom nie wróci.
42. GODZINA NA RZECE
Już czas.
Pamiętacie kaskadę?
Mówiłam wam o niej.
Jest niedaleko.
Będzie bardzo niebezpiecznie,
a tylko w jeden sposób możemy przez nią przepłynąć.
Ktoś musi patrzeć.
- Ja to zrobię. - Nie, ja zdecyduję kto.
Dajcie mi chwilę.
Ja to zrobię.
Bardzo cię kocham.
Nikt nie będzie patrzył.
Zasłońcie oczy.
Klęknijcie. Głowy nisko. Mocno się trzymajcie.
Nie ruszajcie się.
Trzymajcie się. Poradzimy sobie.
Trzymajcie się!
Dzieci!
Chłopczyku! Dziewczynko!
Chłopczyku!
Dziewczynko!
Malorie!
Chłopczyku!
- Wołaj mnie! - Ratunku!
- Malorie! - Wołaj dalej!
- Tu jestem. - Malorie!
Już płynę. Gdzie jesteś?
Gdzie Dziewczynka? Dziewczynko!
Dzwoń dalej, słyszę cię.
Dzwoń, Dziewczynko.
Zuch dziewczynka.
Dobrze się spisaliście. Wstajemy.
Nic ci nie jest. Słyszeliście ptaki?
Tam idziemy. Idziemy za dźwiękiem.
Idźcie za mną.
Cześć, głuptasie.
Otwórz oczy, Malorie, głuptasie. Tu jestem.
Nie.
Wcale nie.
Nie.
Malorie, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, Malorie.
- Malorie, spójrz. - To się nie dzieje naprawdę.
- Malorie? - Malorie?
Malorie?
Malorie.
Malorie. Spójrz na mnie, Malorie.
- Dzieci. - Malorie.
Nie ruszajcie się z miejsca!
Otwórz oczy.
Malorie, otwórz oczy.
Chłopczyku, Dziewczynko.
Gdzie jesteście?
Chodź ze mną. Patrz na mnie.
Musisz na mnie spojrzeć.
Naprawdę mogę zdjąć opaskę?
- Chłopczyku! - Jest bezpiecznie?
Nie, to nie mój głos!
Nie! Nie zdejmuj opaski!
To nie jest naprawdę!
Zostaw opaskę. Słuchaj mnie!
Słuchaj mojego głosu!
Chodź, Dziewczynko. Spójrz na mnie.
Zdejmij opaskę i spójrz na mnie.
Czy to bezpieczne?
Nie, tu jestem. Nie zdejmuj opaski!
Proszę, posłuchaj mnie!
- Malorie. - Nie!
- Proszę, otwórz oczy. - Zawołaj mnie!
- To jest piękne. - Zawołaj mnie! Gdzie jesteś?
Dzieci, gdzie jesteście? Zostawcie moje dzieci!
Dzwoń, kochanie.
Idę po ciebie, dzwoń dalej!
Boże, tu jesteś.
Już dobrze. Nic nam nie jest. Gdzie Dziewczynka?
Dziewczynko!
Gdzie ona jest?
Boi się ciebie.
Co?
Boi się ciebie.
Przepraszam cię.
Bardzo cię przepraszam, kochana.
Źle zrobiłam, będąc taka surowa.
Nie powinnam była zabraniać wam się bawić.
Powinnam była dać Tomowi dokończyć historię.
Kiedy wszedł na czubek tego dębu,
zobaczył coś pięknego.
Setki bawiących się dzieci.
I ptaki...
o różnych kolorach.
Zobaczył też nas.
Z samego czubka drzewa.
Byliśmy tam razem, bo musimy trzymać się razem.
Nie tylko w historii.
Bo tak wiele chcę wam pokazać.
Chcę, byście tyle zobaczyli.
Ale musimy zrobić to razem, dobrze?
Więc musisz teraz do mnie przyjść. Proszę.
Chodź do mnie.
Bardzo was kocham.
Musimy odnaleźć ptaki.
Nasłuchujcie ptaków, dobrze?
Idźcie za ćwierkaniem ptaków.
Słuchajcie ptaków.
Malorie!
Cicho.
Wiem, że się boisz, ale to ja.
Gdzie jesteś, Mal? Potrzebuję pomocy.
Otwórz oczy i mnie odszukaj.
Idziemy.
Idziemy do ptaków. Słyszycie je?
Gdzie są ptaki?!
W tamtą stronę.
Nie słyszę ich.
Jest za głośno!
Malorie!
Jest za głośno!
Tędy!
Jest tam kto?!
Proszę, otwórzcie drzwi.
Mam na imię Malorie. Jestem z dziećmi.
Powiedzcie Rickowi, że płynęliśmy rzeką i słuchaliśmy ptaków.
Malorie!
Spójrz na mnie, Malorie!
- Proszę! - Spójrz na mnie, Malorie!
Malorie!
Dobrze, weźcie tylko dzieci.
Proszę, wpuśćcie chociaż moje dzieci!
- Proszę, otwórzcie drzwi! - Spójrz na mnie!
Odsłońcie oczy!
Dobrze.
Jest w porządku.
Cała trójka.
Zawołajcie Ricka.
Już dobrze.
- Malorie? - Tak.
Jestem Rick.
Chodź ze mną.
Dobrze.
Tędy.
Jesteście w środku i bezpieczni.
Możecie zdjąć opaski.
SZKOŁA DLA NIEWIDOMYCH
Chodźcie.
Ptaki.
Ostrzegają widzących, kiedy to coś jest w pobliżu.
To niedużo, ale zawsze coś.
Przyniosę wam suche ubrania.
Co wy na to, żeby wypuścić ptaki do ich kolegów?
Tak zrobimy?
Malorie?
Malorie Hayes?
Dr Lapham.
Jak wam na imię?
Dziewczynka.
Chłopiec.
Właściwie...
to masz na imię Olympia.
Tak.
Po najsłodszej dziewczynie, jaką poznałam.
A ty...
masz na imię Tom.
Tom.
Jestem ich mamą.
Chcecie pobawić się z dziećmi?
Chcecie iść?
Bardzo dziękuję.
Tłumaczenie napisów: Peter S.