Bobby?
Mamo? Bobby?
CIERPLIWOŚĆ – SPOKÓJ – RADOŚĆ – MIŁOŚĆ
Mamo?
Bobby?
Nie rób tego.
Richard?
- Gdzie oni są? - Nie otwieraj drzwi, Kristen.
Kocham ich, tak samo jak ciebie.
Bardzo bym chciał…
sprowadzić ich z powrotem.
Mogłem…
ale nie potrafiłem… się powstrzymać.
Tym razem naprawdę się starałem.
To nie działa.
Choć bardzo bym tego chciał.
Idź, zanim będzie za późno.
Idź!
Przepraszam.
Wykorzystywałem swoją rodzinę.
Odwrócili się ode mnie.
Przyjaciele nie chcą się ze mną zadawać.
Czasem czuję, że sam nie chcę się ze sobą zadawać.
Pomieszkiwałem w obskurnych uliczkach,
pod mostami, a potem…
odkryłem ten fantastyczny park.
Jest tak duży, że jeśli zechcę, mogę się w nim zgubić.
Któregoś dnia
zobaczyłem, że jakieś czubki wchodzą do budynku po drugiej stronie ulicy.
Patrzyłem w tunel
jak w czarodziejską kulę.
Chciałem wiedzieć, co tam jest,
czy dostanę jedzenie…
albo narkotyki.
Oto więc jestem.
To przerosło moje oczekiwania.
Może było cholerną wolą Boga, czy jak to nazwać,
że znalazłem to miejsce, was…
i tę górę jedzenia.
Eddie, jestem uzależniony.
- Dziękuję. - Dziękuję, Eddie.
Ellie, jestem uzależniona.
- Witaj. - Cześć, Ellie.
Przepraszam, ale…
ciężko mi przechodzić przez to od początku w nowym miejscu.
To zrozumiałe.
Niedawno się tu przeprowadziłam.
Oto moja historia.
Zaczęłam od jednego drinka.
Potem wypiłam kolejnego i Bóg wie ile następnych.
Popadłam w nałóg, ale myślałam sobie:
„To nic wielkiego. Każdy jest od czegoś uzależniony”.
I…
wmawiałam sobie…
że to łatwe i dam sobie radę.
Ale potem zaczęły się problemy z plecami.
Przepisali mi tabletki.
Te cholerne pigułki.
Czułam po nich taką błogość jak nigdy przedtem.
Nie mogę mówić, co to za lek, przepraszam.
Sprawił, że wycofałam się z życia, ale właśnie tego potrzebowałam.
Potem…
odszedł ode mnie mąż…
co, prawdę mówiąc, może i wyszło na dobre.
Ale straciłam też dzieci.
Z początku…
niezbyt mnie to obchodziło,
bo bardziej niż na nich zależało mi na tabletkach.
Nie wierzę, że to mówię.
Koniec końców odzyskałam dzieci.
Mamy nowy dom…
a możliwe, że i nowych przyjaciół.
Moja Lola nie lubi zapachu dymu w domu.
- Mieszkamy tu od niedawna. - Słyszałam hałasy.
Ostatnio dużo się dzieje.
Śruby, gwoździe, szlifowanie.
A podobno robią, co mogą, żeby okolica była bezpieczniejsza.
- Jasne. - Nie ruszam się stąd.
Nie wykupicie mojego domu.
Tylko wynajmujemy.
Wprowadziliśmy się niedawno do nowego domu. Jest wielki.
Tak.
Okolica nie jest najciekawsza. Raczej szemrana.
Chciałam ci tylko bardzo podziękować.
Nie zrobiłabym tego bez ciebie.
Bardzo to doceniam.
U dzieci wszystko dobrze.
POŻAR
Chodźcie. Szybko.
Amy.
Chodź. To może być pożar.
To nie pożar, tylko mój głupi brat.
Wezwałem twoją matkę.
Nie próżnowałeś przez te pierwsze dni, Kyle.
Wdałeś się w bójkę…
zniszczyłeś mienie szkoły,
potem znowu się biłeś.
- Masz coś na swoje usprawiedliwienie? - Nie pomazałem gazetki szkolnej.
Żeby zostać w tej szkole, musisz tego chcieć.
- Nie chcę tu być. - I nie będziesz.
Przez ten tydzień.
Wyjdź i czekaj na matkę.
Meegan, zapraszam.
Meegan.
Zawiesił cię?
Tak.
- Co za dupek. - Prawda?
Totalny dupek.
Ta druga bójka to żadna bójka.
Po prostu dostałeś wciry.
Fakt.
A ty co zrobiłaś?
Pomazałam gazetkę szkolną.
Co?
Ładne dzieło.
Mogę zobaczyć?
Przestań. Ja ci swoje pokazałam.
Rety.
„Rety”, że tragiczne, czy jakie „rety”?
„Rety”, że mógłbyś być seryjnym zabójcą, Kyle.
Tak pozytywnie.
Mamo? Kyle?
Mamo?
Kyle?
Mamo? Kyle?
Rozmawiałeś już z tatą? Będzie wściekły.
Dzwoniłam kilka razy, odkąd się wprowadziliśmy,
ale nie odbierał.
Jest w podróży.
- Zawsze jest w podróży. - Taka praca.
No dobra.
Nie rozpakowałeś się?
Mógłbyś spróbować się trochę rozchmurzyć.
Zachowujesz się jak dziecko.
Mogłabyś wyjść z mojego pokoju?
Kyle.
Nie rób tego.
Wiem, że nie chcesz mnie słuchać
i że nie mam prawa ci niczego dyktować,
ale nie schrzań sobie życia tylko dlatego, że wściekasz się na mnie.
Dobra?
Tym razem będzie inaczej, obiecuję.
Zawsze tak mówisz.
Hej.
- Idę pobiegać. - Nie musisz tak tego nazywać.
Wiem.
Czemu chodzisz biegać tak późno?
- Nie jest aż tak późno. - Kyle uważa, że to zła okolica.
Nie jest aż tak zła.
Może kiedyś była, ale przechodzi gentryfikację. To znaczy…
Wiem, co to znaczy.
Wprowadzają się tu bogaci biali i wykopują innych.
Moja córeczka.
Mamo, mam 13 lat. Za dwa miesiące kończę 14.
Tak, wiem, nie musisz mi przypominać.
Pytanie na początek.
Czy są tu osoby, dla których jest to pierwsze spotkanie,
albo osoby przyjezdne?
Tak.
Nie wiem, czy siedzieć czy stać, ale w filmach zawsze stoją.
Bylebyś czuł się swobodnie.
Dziękuję.
Nazywam się Christopher i nie mam pewności, czym jestem.
- Witaj, Christopher. - Cześć.
Dziękuję za miłe przyjęcie.
Chyba jestem uzależniony. Ale…
dotąd tak nie myślałem.
Natomiast…
zniszczyłem już sobie tyle relacji z innymi…
że muszę sobie ulżyć.
To chyba właśnie uzależnienie.
Potrzebuję pomocy.
Nie chcę być już sam.
- Dziękuję, Christopher. - Dziękujemy.
- Ellie, jestem uzależniona. - Cześć, Ellie.
Dostałam pracę.
Załatwiła mi ją przyjaciółka. Jest w moim wieku.
Pracuje na uczelni.
Czasem jest trochę ciężko, bo…
powinnam być tam, gdzie ona.
Nieważne. Żadnego negatywnego myślenia, prawda?
Cholera. Bóg mi świadkiem, że się staram.
Ellie, jestem uzależniona.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Hej.
Nie było cię na spotkaniu, Eddie.
Wszystko dobrze? Potrzebujesz czegoś?
No dobra…
Widzimy się następnym razem?
- Trzymaj się. - A czy ty czegoś potrzebujesz?
Co?
Poprzednio mówiłaś, że bierzesz tabetki.
Mówiłam…
że kiedyś brałam.
Wal się.
To jest lepsze niż zwykły towar.
Chodź, mamo. Pora iść.
Mamo.
Już wstaję, kochanie. Przyszykuj się do szkoły.
Jestem już gotowa.
Co ci się stało w głowę?
Ja…
potknęłam się, idąc do auta.
Mogę zobaczyć?
Dobrze, ale nie jest tak źle, jak wygląda.
- Niczego tu nie widzę. - Co?
Czyli nie zrobiłam sobie krzywdy.
- Było ciemno. - Rozumiem.
Kiedyś oglądałam to ze swoją mamą.
„Przyznajmy się do winy przed Bogiem, sobą i innymi.
Pozwólmy, by Bóg uleczył nasz charakter.
Prośmy, by usunął nasze braki.
Chcąc zadośćuczynić, stwórzmy listę osób, które skrzywdziliśmy.
Zadośćuczyńmy.
Przyznawajmy się do popełnianego zła.
Módlmy się, byśmy poznali Bożą wolę i mieli siłę, by ją spełnić.
Przebudzeni dzięki tym krokom
stosujmy poznane zasady w swoim życiu”.
Ellie, jestem uzależniona.
- Witaj. - Cześć, Ellie.
Nie zasługuję na to.
Ostrożnie. Kubek parzy.
Coś jeszcze?
Nie trzeba. Dziękujemy.
Dzięki, że dałaś się zaprosić.
Nie jestem najlepszą osobą do tej rozmowy.
Tylko z tobą mogę pogadać.
Potrzebowałem kogoś, kogo życie…
jest tylko trochę mniej posrane niż moje.
Przepraszam.
- W porządku. - Sam już nie wiem.
Inaczej pewnie bym ci nie uwierzył.
Program działa…
a ludzie upadają.
Trzeba tylko potrafić się podnieść.
Czasami chciałbym, żeby była na świecie jedna rzecz,
której nie trzeba wszelkimi siłami kontrolować.
To by wszystko zmieniło.
- Prawda? - Obyś ją odnalazł.
Tę jedną rzecz.
Wypijemy za to?
Wszystko gra?
- Bardzo przepraszam. - Nie przepraszaj.
- Oplułam cię? - Nie, w porządku.
- Ile ich wzięłaś? - To nie tabletki, kochanie.
Znalazłeś coś?
Idź się szykować do szkoły.
Nie znalazłeś żadnych tabletek.
- Więc może… - Może je mieć skądkolwiek, Amy.
Czyli co? Spisałeś już ją na straty?
Amy, nie mam zamiaru jeszcze raz przez to przechodzić.
Wiesz, co lubię w twoich szkicach?
Dzięki nim czuję się jak w domu…
gdziekolwiek jesteśmy.
Nie było cię. Martwiłem się.
Wiem, przez co przechodzisz.
Nie rozumiesz. Wiem dokładnie, przez co przechodzisz.
Gdy widziałem cię w parku na huśtawce, wyglądałaś tak spokojnie…
ale byłaś zatroskana.
Chciałem jedynie cię chronić.
Sprawiłem, że już nikt nie może cię skrzywdzić.
Jak?
Zmieniłem cię w to, czym sam jestem.
Z czasem będzie łatwiej, ale nie powinnaś być z tym sama.
Zaprosisz mnie? Moglibyśmy porozmawiać.
Zostaw mnie w spokoju.
Już za późno.
Jest tak zniszczona, że nie może nic o tym powiedzieć.
Nie myślałeś, że to może być coś innego niż leki?
Na przykład co?
Kiedyś przyjeżdżałam tu z mamą kolejką.
Wykładała historię sztuki.
Kiedy kończyła zajęcia, wpadała po mnie i zabierała ze sobą.
Siadałyśmy tu i próbowałyśmy odkryć sens.
Wiesz, że z boku masz wszystko napisane?
Nigdy nie czytałyśmy, żeby nie oszukiwać.
Mała pomoc nigdy nie zaszkodzi.
Nie powiedziała nam, że jest chora.
Chyba uważała, że da sobie radę,
i nie chciała nas martwić.
Ale ja wiedziałam. Wiedziałam, że dzieje się coś złego.
Pytałam, czy chce o tym pogadać.
Siadałyśmy tutaj,
ale rozmawiałyśmy o sztuce.
Żałuję, że nie drążyłam tematu.
Gdy w końcu się przyznała,
było już za późno.
Zrób to dla siebie i porozmawiaj, póki jeszcze możesz.
- Powiedzieć ci, co tu jest napisane? - Nie.
Chcę zgadywać do skutku,
choćbyśmy mieli wracać tu wiele razy.
Boże, proszę o spokój ducha,
by akceptować to, czego nie mogę zmienić, o odwagę, by zmieniać to, co mogę zmienić,
i o mądrość, by dostrzegać te sytuacje.
Akceptuję trudności, po których przychodzi pokój,
przeżywam swoje życie dzień po dniu,
cieszę się chwilą, nie wybiegając w przód.
Amen. Mamo?
Mamo?
- Co się stało? - Słyszałam coś.
- Gdzie mama? - Nie wiem.
Idź do swojego pokoju.
Mamo?
Mamo? Mamo.
Nic mi nie jest. Chcę…
Chcę tylko pobyć chwilę sama.
Pomogę ci.
Nie, nic mi nie jest, wiesz? Chcę tylko pobyć sama.
Nie potrzebuję pomocy.
Nie ruszę się stąd, póki nie powiesz, co się dzieje.
Nie możesz mi pomóc!
Mamo, gdzie jesteś?
Mamo!
Wsiadaj do wozu.
- Gdzie jedziemy? - Do taty.
Czego chcesz?
Widziałaś Lolę?
Nie wróciła na noc.
- A zawsze wraca. - Nie widziałam.
Mogę zerknąć do piwnicy?
Lola.
Lola, gdzie ty jesteś?
Lola.
Chodź, kochanie. Chodź, kotku.
Lola.
Eleanor?
Co z tobą nie tak?
Bardzo wiele.
Dobrze się czujesz?
- Mówiłam, że nie ma go w domu. - Nie jest w podróży.
Mówi tak dlatego, że nie chce mieć problemów na głowie.
My jesteśmy tymi problemami?
Mamie nigdy się nie polepszy, prawda?
To tata.
Mówiłem.
Przynajmniej mama nas chce.
Wracam.
Mamo.
- Idź na górę. - Mamo?
Już!
Wyłącz światło.
Proszę. Nie chcę, żebyś to widział.
- Żebym co widział? - Wyłącz!
Mamo, dlaczego ją zabiłaś?
Dla jej krwi.
Ktoś mnie przemienił.
Kto?
Nie wiem, czym był.
Musisz stąd uciekać.
Ten nóż ci nie pomoże.
Zadzwoń na policję. Rób, co musisz, byle szybko.
JAK MAMA?
Zabiłaś jeszcze kogoś?
Wezwałeś już policję?
Jeszcze nie.
Może powinieneś.
- Mogę panu pomóc? - Jestem znajomym twojej mamy…
ze spotkań. Christopher.
To nie jest dobry moment.
- Coś nie tak? - W porządku, niech wejdzie.
To on, Kyle.
Jeśli mnie wpuścisz, możemy o tym porozmawiać.
Jest pan…
Nie. Nie mów tego. Zresztą to i tak fikcja.
Wpuścisz mnie?
- Może pan wejść tylko zaproszony. - Nie, po prostu byłem uprzejmy.
- Spokojnie. - Puść go!
Czemu jej to zrobiłeś?
Bo mi na niej zależy, Kyle.
Można to wyleczyć?
- Można? - Nie.
Jak każdy nałóg, można to kontrolować.
Ale ten etap kiedyś minie.
Boże, idź stąd!
- Kyle… - Idź sobie stąd!
Nie, w porządku.
Kto to?
Kto tu jest?
ŚNIADANIE – OBIAD – KOLACJA
Usiądź, Kyle.
No dobra.
„Dziesięć sposobów na zabicie wampira”. Urocze.
Nie. Też nie.
Tak, ale nie. Nie.
Twoja matka chce, żebym został.
To też było na tej liście.
Wszystko będzie dobrze.
Zostałeś.
Ona śpi, Kyle.
Jest zmęczona.
Jak my wszyscy.
Światło słoneczne to też mit.
Daj jej czas.
Przystosuje się…
może lepiej niż wcześniej.
Kojarzysz te leki…
które zniszczyły twoją rodzinę?
Już nigdy ich nie weźmie.
Nie może.
Widziałem w twoim szkicowniku gargulca.
Wiesz, że kiedyś ludzie
umieszczali je nad drzwiami, by chroniły przed złem?
To, co wygląda jak potwór…
tak naprawdę cię chroni.
Na świecie jest wiele zła.
Prawdziwego zła.
Kyle?
Tak na przyszłość, Kyle. Nóż…
nie działa.
NARZĘDZIA
Kyle.
- Kyle, dokąd idziesz? - Nie mam teraz czasu.
- Co się stało? - Nie przejmuj się mną.
- To dlatego, że porozmawialiście? - Muszę iść.
Przepraszam. To była zła rada.
Spieszę się.
Mamo?
Hej, skarbie.
Co tu robisz? Zabieram cię do domu.
Tata wie, że tu jesteś?
Amy?
Czosnek.
Będę tuż za drzwiami.
Dodzwoniłeś się do Toma. Nie możemy odebrać.
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Amy.
Pod żadnym pozorem nie otwieraj drzwi.
Amy. Dobra.
Zostaw mojego syna.
Kyle, zostaw nas samych.
Kyle.
Christopher i ja musimy porozmawiać.
Zamknij drzwi.
Wcale nie jest łatwiej.
Nie. To prawda.
Ale jesteśmy razem.
Kołek działa.
Gdzie jest Kyle?
Kyle!
Mamo.
Kyle? Wszystko dobrze?
Meegan, idź stąd.
Kyle.
Mamo, proszę.
Mamo.
Nie rób jej krzywdy. Proszę.
Przestań!
Proszę. Nie!
Mogę ją uratować, ale będzie taka jak ja.
Co mam zrobić?
Nikt nie powinien taki być.
Mamo?
Wezwałam policję.
Idziemy. Chodź.
Do piwnicy.
Kyle, już!
- Powiedziałam. Do piwnicy. - Chodź.
Proszę…
nie zostawiaj mnie.
Jesteś moją córeczką.
Kyle.
Już, do piwnicy. Proszę.
Do piwnicy.
Idź.
Mamy krew.
- Zobaczę na dole. - Dobra.
- Kyle. - No chodź.
Chyba się nie mieszczę. Co robić?
- Przepchaj się. - Próbuję.
Kyle.
Hej, mamy tu krew!
- Żadnych ciał. - Jasna cholera.
Puszczę meldunek.
Amy, biegnij.
Kyle, nie chcę cię zostawiać.
Amy, biegnij. Szybko!
Biegiem, Amy!
Gdzie Amy?
Uciekła.
Może też powinieneś.
Nie.
Chyba zostanę.
Tutaj. Z tobą.
Niezależnie od wszystkiego. Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Mamo.
Puść mnie, proszę.
Puść… Mamo?
- Nie. - Amy.
Nie!
O mój Boże. Zrób to, Kyle!
Masz. Proszę.
- Nie! - Mamo.
Dość!
O Boże, Kyle.
Boże, Kyle.
Nie. Proszę, nie odchodź.
O mój Boże.
- Pomogę. - Nie! Idź sobie!
Odejdź stąd!
Nie zostawiaj mnie. Proszę. Kyle, potrzebuję cię.
Zostań.
Nie.
Sięgnęłam dna.
Myślałam tak wiele razy, ale…
wtedy to naprawdę było dno. Mogłam tylko patrzeć w górę…
z wykopanej dziury.
Ledwie widziałam stamtąd swoje dzieci. Były takie małe.
Teraz każdego dnia stają się coraz większe.
A ja…
Mam nadzieję, że kiedyś moja rodzina znów będzie razem.
Christine, jestem uzależniona.
- Dziękujemy, Christine. - Dziękuję.