Μπόμπι;
Μαμά; Μπόμπι;
ΥΠΟΜΟΝΗ - ΕΙΡΗΝΗ - ΧΑΡΑ - ΑΓΑΠΗ
Μαμά;
Μπόμπι;
Μη.
Ρίτσαρντ;
-Πού είναι; -Μην ανοίξεις την πόρτα, Κρίστεν.
Τους αγαπώ, όπως αγαπώ κι εσένα.
Μακάρι να μπορούσα…
να τους ξαναφέρω πίσω.
Θα μπορούσα…
αλλά δεν μπόρεσα… να συγκρατηθώ.
Και προσπάθησα αυτή τη φορά. Όντως προσπάθησα.
Δεν πιάνει αυτό.
Μακάρι να έπιανε.
Καλύτερα να φύγεις πριν να είναι πολύ αργά.
Φύγε!
Λυπάμαι.
Εκμεταλλεύτηκα την οικογένειά μου,
γι' αυτό δεν με θέλουν πια.
Οι φίλοι μου δεν με θέλουν πια.
Διάολε, είναι φορές που κι εγώ δεν με θέλω πια.
Κοιμόμουν στον δρόμο,
κάτω από γέφυρες, και μετά…
βρήκα το τέλειο πάρκο…
τόσο μεγάλο, που χανόμουν μέσα του όταν ήθελα.
Και μια μέρα,
είδα κάτι περίεργους τύπους να μπαίνουν σ' ένα κτίριο απέναντι.
Τους είδα μέσα από το τούνελ,
και φάνηκε σαν κάτι μαγικό.
Ήθελα να μάθω τι γινόταν εκεί,
αν υπήρχε τίποτα φαΐ…
ή και ναρκωτικά.
Κι έτσι βρέθηκα εδώ.
Δεν περίμενα τίποτα τέτοιο.
Ίσως όμως να είναι "θέλημα Θεού" να πούμε,
που βρήκα αυτό το μέρος κι όλους εσάς…
κι όλα αυτά τα φαγητά.
Με λένε Έντι, και έχω εθισμό.
Ευχαριστούμε, Έντι.
Με λένε Έλι, και έχω εθισμό.
-Καλώς όρισες. -Γεια.
Συγγνώμη, δεν…
Είναι δύσκολο να το ξανακάνω αυτό σ' ένα καινούριο μέρος.
Εντάξει.
Μόλις μετακόμισα εδώ.
Ξεκινάω λοιπόν.
Όλα άρχισαν μ' ένα ποτό.
Από το πρώτο στο δεύτερο, και μετά, σε άπειρα.
Είχα εθισμό, αλλά έλεγα,
"Δεν χάλασε ο κόσμος. Όλοι έχουν, λίγο πολύ".
Αλλά…
έλεγα, "Είναι…
Το ελέγχω. Είναι εύκολο".
Μετά όμως χτύπησα στη μέση.
Και μου έδωσαν κάτι χάπια,
αυτά τα αναθεματισμένα χάπια.
Και με απογείωναν όσο τίποτα άλλο.
Συγγνώμη, ξέρω ότι δεν πρέπει να πω τι φάρμακο ήταν. Συγγνώμη.
Αφαιρούσαν τη ζωή απ' τη ζωή. Ό,τι ακριβώς ήθελα.
Και…
με άφησε ο άντρας μου…
που, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν και τόσο κακό.
Έχασα όμως τα παιδιά μου.
Και…
στην αρχή, δεν μ' ένοιαζε και τόσο,
γιατί είχα περισσότερο ανάγκη τα χάπια από τα παιδιά.
Δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό.
Τελικά, πήρα πίσω τα παιδιά.
Κι έχουμε καινούριο σπίτι…
κι ελπίζω ν' αποκτήσουμε και νέους φίλους.
Δεν αρέσει στη Λόλα μου ο καπνός μέσα στο σπίτι.
-Μόλις μετακομίσαμε. -Άκουσα τον θόρυβο.
Πολλά γίνονται τελευταία εδώ.
Βίδες, καρφιά, γυαλιά.
Και θέλουν να κάνουν τη γειτονιά πιο ασφαλή, λέει.
-Μάλιστα. -Εγώ δεν φεύγω από δω.
Δεν θα με διώξετε.
Το νοικιάζουμε.
Μετακομίσαμε σε καινούριο σπίτι. Είναι τεράστιο.
Ναι.
Η γειτονιά δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ψιλοεπικίνδυνη.
Ήθελα απλώς να σ' ευχαριστήσω για την ευκαιρία.
Δεν θα… Ειλικρινά δεν θα κατάφερνα χωρίς εσένα.
Σ' ευχαριστώ πραγματικά.
Ναι, καλά είναι τα παιδιά.
ΠΥΡΚΑΓΙΑ
Πάμε. Ελάτε. Γρήγορα.
Έιμι.
Έλα. Ίσως είναι πυρκαγιά.
Όχι. Το ζώον ο αδερφός μου το 'κανε.
Πήρα τη μαμά σου.
Γεμάτη παραπτώματα η πρώτη βδομάδα, Κάιλ.
Ένας καβγάς…
φθορά τοίχων,
και δεύτερος καβγάς.
-Έχεις να πεις κάτι; -Δεν πείραξα τον πίνακα ανακοινώσεων.
Για να μείνεις εδώ, θα πρέπει να θέλεις να μείνεις.
-Δεν θέλω να μείνω. -Τότε δεν θα μείνεις.
Αυτήν τη βδομάδα.
Περίμενε έξω τη μητέρα σου.
Μέγκαν, έλα μέσα.
Μέγκαν.
Πήρες αποβολή;
Ναι.
-Είναι μαλάκας. -Ναι.
Πολύ μαλάκας.
Δεν ήταν καβγάς στο τέλος.
Απλώς σ' τις φορέσανε για τα καλά.
Ναι.
Τι έκανες εσύ;
Γκράφιτι στις ανακοινώσεις.
Τι;
Ωραία δουλειά.
Μπορώ να δω;
Έλα. Εσύ είδες τη δουλειά μου.
Πω πω.
"Πω πω;" Χάλια ή τι;
Μπορεί κάλλιστα να είσαι κατά συρροή δολοφόνος, Κάιλ.
Από καλή άποψη.
Μαμά; Κάιλ;
Μαμά;
Κάιλ;
Μαμά; Κάιλ;
Έχεις μιλήσει με τον μπαμπά; Θα το πάρει άσχημα.
Πήρα μια δυο φορές από τότε που ήρθαμε εδώ,
αλλά δεν απάντησε.
Ταξιδεύει.
-Συνέχεια ταξιδεύει. -Για δουλειά.
Μάλιστα.
Δεν θα ξεπακετάρεις;
Τουλάχιστον, προσπάθησε να χαλαρώσεις λίγο.
Κάιλ, φέρεσαι σαν παιδί.
Θα ξεκουμπιστείς από δω;
Κάιλ.
Μη.
Κοίτα, ξέρω ότι δεν με ακούς,
ούτε δικαιούμαι να σου πω τίποτα,
αλλά μη χαραμίσεις τη ζωή σου επειδή τα 'χεις μαζί μου.
Σε παρακαλώ;
Υπόσχομαι να 'ναι όλα διαφορετικά τώρα.
Αυτό λες κάθε φορά.
Γεια.
-Πάω για τρέξιμο. -Δεν χρειάζεται να το λες έτσι.
Το ξέρω.
Γιατί βγαίνεις πάντα τόσο αργά;
-Δεν είναι τόσο αργά. -Είναι επικίνδυνα, λέει ο Κάιλ.
Δεν είναι άσχημα.
Κάποτε, μπορεί. Έχει αναβαθμιστεί η γειτονιά, που σημαίνει…
Ξέρω τι σημαίνει.
Οι πλούσιοι λευκοί διώχνουν τους πάντες.
Το μωράκι μου.
Μαμά, είμαι 13. Θα είμαι 14 σε δυο μήνες.
Το ξέρω. Το ξέρω. Μη μου το θυμίζεις.
Καταρχήν,
υπάρχει κάποιος που έρχεται πρώτη φορά
ή που δεν είναι από δω;
Ναι.
Όρθιος; Καθιστός; Στις ταινίες σηκώνονται πάντα.
Όπως θες, αρκεί να νιώθεις άνετα.
Ευχαριστώ.
Με λένε Κρίστοφερ, και δεν ξέρω τι ακριβώς είμαι.
-Καλώς όρισες. -Γεια σου, Κρίστοφερ.
Σας ευχαριστώ για την ωραία υποδοχή.
Ναι, έχω κι εγώ εθισμό. Απλώς…
δεν το σκεφτόμουν έτσι.
Και τα 'χω…
τα 'χω χαλάσει με τόσον πολύ κόσμο…
και δεν μπορώ να σταματήσω.
Άρα είναι εθισμός.
Και θέλω βοήθεια.
Να μην είμαι πια μόνος.
-Ευχαριστούμε, Κρίστοφερ. -Ευχαριστούμε.
-Με λένε Έλι, και έχω εθισμό. -Γεια σου, Έλι.
Βρήκα νέα δουλειά.
Η φίλη μου είναι καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο.
Συνομήλικη. Αυτή με προσέλαβε.
Είναι δύσκολο καμιά φορά, γιατί…
θα 'πρεπε να 'χα την ίδια θέση.
Αλλά δεν θα 'πρεπε να τα σκέφτομαι αυτά, ψέματα;
Και προσπαθώ, γαμώτο, αλλά… Λόγω τιμής προσπαθώ.
Με λένε Έλι. Έχω εθισμό.
Ευχαριστούμε, Έλι.
Γεια.
Έντι. Δεν ήρθες στη συνάντηση.
Είσαι καλά; Θέλεις κάτι;
Τότε…
τα λέμε την επόμενη φορά. ΟΚ;
-Να προσέχεις. -Μήπως θέλεις κάτι εσύ;
Τι;
Μέσα. Είπες ότι παίρνεις χάπια.
Εί…
Είπα ότι έπαιρνα.
Γαμήσου.
Αυτό είναι καλύτερο απ' ό,τι μαλακία παίρνεις.
Έλα, μαμά. Σήκω.
Μαμά.
Σηκώνομαι, μωρό μου. Ετοιμάσου εσύ για το σχολείο.
Είμαι έτοιμη.
Τι έπαθες στο κεφάλι;
Σκ…
σκόνταψα πηγαίνοντας στο αμάξι.
Να δω;
Δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνεται, εντάξει;
-Δεν βλέπω τίποτα. -Τι;
Άρα, δεν χτύπησα όσο άσχημα νόμιζα.
-Ήταν σκοτεινά. -Εντάξει.
Αυτό το έβλεπα με τη μαμά μου.
Παραδώσαμε τη ζωή μας στον Θεό, και σε άλλους τα σφάλματά μας.
Ας εξαλείψει ο Θεός τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας.
Ας αφαιρέσει τις αδυναμίες μας.
Σημειώσαμε όσους έχουμε βλάψει και θέλουμε να επανορθώσουμε.
Να επανορθώσουμε.
Αναλαμβάνουμε ευθύνη και παραδεχόμαστε λάθη.
Προσευχόμαστε να μας δώσει τη θέληση να αντεπεξέλθουμε.
Αφυπνισμένοι από αυτά τα βήματα,
τα εφαρμόζουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.
Με λένε Έλι, και έχω εθισμό.
-Γεια. -Γεια σου, Έλι.
Δεν μ' αξίζει αυτό.
Πρόσεχε. Καίει.
Κάτι άλλο;
Όχι, εντάξει. Ευχαριστώ.
Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
Δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να μιλήσεις.
Ίσως το μόνο άτομο για να το πω.
Ήθελα να μιλήσω σε κάποιον που…
η ζωή του να είναι λίγο καλύτερη απ' τη δική μου.
Συγγνώμη.
-Όχι, δεν πειράζει. -Ξέρω κι εγώ;
Ίσως να μη σε πίστευα αλλιώς.
Το πρόγραμμα δουλεύει…
και διάφοροι ξανακυλάνε.
Σηκώνεις όμως και πάλι το κεφάλι.
Πότε πότε, θα 'θελες να υπάρχει ένα πράγμα στον κόσμο
που να μη χρειάζεται προσπάθεια να το ελέγξεις.
Κι αυτό θα άλλαζε τα πάντα.
-Έτσι; -Ελπίζω να το βρεις.
Αυτό το πράγμα.
Ας πιούμε σ' αυτό.
Είσαι καλά;
-Θεέ μου. Χίλια συγγνώμη. -Δεν πειράζει.
-Σ' έβρεξα; -Όχι, εντάξει.
-Πόσα πήρες; -Δεν είναι τα χάπια, μωρό μου.
Βρήκες τίποτα;
Ετοιμάσου για το σχολείο.
Αφού δεν βρήκες χάπια.
-Άρα… -Μπορεί να τα παίρνει από οπουδήποτε.
Και τι; Την παρατάς έτσι απλώς;
Κοίτα, Έιμι, δεν θα ξαναπεράσω τα ίδια σκατά.
Μ' αρέσουν τα σχέδιά σου…
γιατί έχουν κάτι οικείο…
όπου κι αν μένω.
Δεν ήρθες σήμερα. Ανησύχησα.
Ξέρω τι περνάς.
Όχι, δεν καταλαβαίνεις. Ξέρω ακριβώς τι περνάς.
Όταν σε είδα στην κούνια στο πάρκο, φαινόσουν πολύ ήρεμη…
μα αναστατωμένη.
Ήθελα απλώς να σε προστατέψω.
Φρόντισα να μη σε πειράξει ποτέ κανείς.
Πώς;
Σε έκανα ό,τι είναι αυτό που είμαι.
Είναι πιο εύκολο, αλλά θες παρέα.
Δεν με καλείς μέσα να το συζητήσουμε;
Θέλω να μ' αφήσεις ήσυχη.
Πολύ αργά πια.
Είναι χάλια. Δεν έχει τι να πει.
Σκέφτηκες ποτέ ότι μπορεί να μην είναι ναρκωτικά;
Και να είναι τι;
Έπαιρνα το τρένο κι ερχόμουν εδώ με τη μαμά μου.
Δίδασκε Ιστορία της Τέχνης,
κι όποτε τέλειωνε το μάθημα, ερχόταν να με πάρει να βγούμε.
Ερχόμασταν και καθόμασταν εδώ προσπαθώντας να το αποκρυπτογραφήσουμε.
Ξέρεις, υπάρξει η επεξήγηση δίπλα. Όχι;
Δεν τη διαβάσαμε. Δεν θέλαμε να κλέψουμε.
Λίγη βοήθεια δεν κάνει ποτέ κακό.
Δεν μας είπε ποτέ ότι ήταν άρρωστη.
Πίστευε ότι θα τα καταφέρει μόνη
χωρίς να μας ανησυχήσει.
Εγώ όμως ήξερα. Ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Τη ρωτούσα αν ήθελε να το συζητήσουμε.
Και καθόμασταν εδώ
και μιλούσαμε γι' αυτό.
Έπρεπε να την πίεζα να μου πει τι ήταν.
Όταν όμως μας το είπε,
ήταν πια πολύ αργά.
Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και μίλα της όσο ακόμα μπορείς.
-Θες να σου πω τι γράφει; -Όχι.
Θέλω να μαντεύω μέχρι να το βρω,
όσες φορές κι αν πρέπει να ξανάρθουμε.
Θεέ μου, δώσ' μου την ηρεμία
να δεχτώ όσα δεν μπορώ να αλλάξω, το θάρρος να αλλάξω όσα μπορώ,
και τη σοφία να διακρίνω τη διαφορά.
Να δέχομαι τη δοκιμασία ως αντάλλαγμα για την ειρήνη,
να ζω την κάθε μέρα,
να απολαμβάνω την κάθε στιγμή.
Αμήν. Μαμά;
Μαμά;
-Τι συμβαίνει; -Κάτι άκουσα.
-Η μαμά; -Δεν ξέρω.
Στο δωμάτιό σου.
Μαμά;
Μαμά; Μαμά.
Καλά είμαι. Απλώς…
Θέλω να μείνω λίγο μόνη, εντάξει;
Άσε να σε βοηθήσω.
Όχι, καλά είμαι, εντάξει; Άσε με λίγο μόνη.
Δεν θέλω βοήθεια.
Μαμά, δεν πάω πουθενά αν δεν μου πεις τι συμβαίνει.
Δεν μπορείς να βοηθήσεις!
Μαμά; Μαμά, πού είσαι;
Μαμά!
Μπες στ' αμάξι.
-Πού πάμε; -Στου μπαμπά.
Τι θέλεις;
Είδες τη Λόλα;
Δεν γύρισε όλο το βράδυ.
-Πάντα γυρνάει. -Όχι, δεν την είδα.
Να κοιτάξω στο υπόγειο;
Λόλα.
Λόλα. Λόλα, πού είσαι;
Λόλα.
Έλα, μωρό μου. Έλα. Έλα, γλυκιά μου.
Λόλα.
Έλενορ;
Τι διάβολο έχεις;
Πολλά.
Είσαι καλά;
-Σου είπα ότι δεν ήταν σπίτι. -Δεν λείπει ταξίδι.
Το λέει επειδή δεν θέλει άλλο τα σκατά.
Είμαστε κι εμείς "τα σκατά";
Δεν πρόκειται να βελτιωθεί, ψέματα;
Ο μπαμπάς.
Σ' το 'λεγα.
Η μαμά όμως μας θέλει.
Γυρνάω πίσω.
Μαμά.
-Πήγαινε πάνω. -Μαμά;
Τώρα!
Σβήσ' το, Κάιλ.
Σε παρακαλώ. Δεν θέλω να δεις.
-Τι να δω; -Σβήσ' το!
Μαμά, γιατί τη σκότωσες;
Για το αίμα της.
Κάποιος με έκανε έτσι.
Ποιος;
Δεν ξέρω τι ήταν.
Πρέπει να φύγεις τώρα.
Δεν βοηθάει το μαχαίρι.
Πάρε την αστυνομία. Κάνε ό,τι χρειάζεται, αλλά αμέσως.
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΜΑ;
100
Σκότωσες άλλον;
Πήρες την αστυνομία;
Όχι ακόμα.
Θα 'πρεπε.
-Παρακαλώ; -Είμαι φίλος της μητέρας σου…
από τις συναντήσεις. Ο Κρίστοφερ.
Δεν είναι η κατάλληλη ώρα.
-Γιατί; Είναι όλα καλά; -Μπορεί να περάσει.
Αυτός είναι, Κάιλ.
Αν μ' αφήσεις να περάσω, το συζητάμε.
Είσαι…
Όχι. Μην το πεις. Είναι φτιαχτό έτσι κι αλλιώς.
Θα μ' αφήσεις να περάσω;
-Μόνο αν σε καλέσω. -Όχι, ήθελα να είμαι ευγενικός.
-Όμορφα. -Άσ' τον!
Γιατί της το 'κανες;
Επειδή τη νοιάζομαι, Κάιλ.
Θεραπεύεται;
-Θεραπεύεται; -Όχι.
Είναι όπως κάθε εξάρτηση. Διαχειρίσιμο.
Αυτό το κομμάτι όμως θα περάσει.
Θεέ μου! Σήκω φύγε!
-Κάιλ… -Φύγε!
Όχι, δεν πειράζει. Όλα εντάξει.
Είναι κανείς;
ΠΡΩΙΝΟ ΓΕΥΜΑ - ΒΡΑΔΥΝΟ
Κάθισε κάτω, Κάιλ.
Καλώς.
"10 τρόποι να σκοτώσεις βρικόλακα".
Όχι. Όχι.
Ναι, αλλά όχι. Όχι.
Η μητέρα σου θέλει να μείνω.
Ήταν στη λίστα, άλλωστε.
Όλα θα πάνε καλά.
Έμεινες.
Κοιμάται, Κάιλ.
Είναι κουρασμένη.
Όλοι είμαστε.
Το φως της μέρας είναι μύθος.
Δώσ' της λίγο χρόνο.
Θα γίνει πιο κανονική…
ίσως καλύτερα κι από πριν.
Ξέρεις, τα χάπια…
που διέλυσαν την οικογένειά σου;
Δεν θα τα ξαναπάρει.
Δεν μπορεί.
Ξέρεις, είδα το γκαργκόιλ που σκίτσαρες.
Το ξέρεις ότι τα έβαζαν
πάνω από τις εισόδους για να διώχνουν το κακό;
Αυτό που φαίνεται σαν τέρας…
φροντίζει την ασφάλειά σου.
Υπάρχει πολύ κακό στον κόσμο.
Μιλάω για πραγματικό κακό.
Κάιλ;
Για να το ξέρεις στο μέλλον, Κάιλ, το μαχαίρι…
δεν πιάνει.
ΣΙΔΗΡΙΚΑ
Κάιλ.
-Κάιλ, πού πας; -Δεν έχω χρόνο να μιλήσουμε τώρα.
-Τι έγινε; -Μην ανησυχείς για μένα.
-Επειδή της μίλησες; -Πρέπει να φύγω.
Με συγχωρείς. Κακώς σε συμβούλεψα.
Πρέπει να φύγω.
Μαμά;
Γεια σου, μωρό μου.
Τι θες εδώ; Ήρθα να σε πάρω σπίτι.
Το ξέρει ο μπαμπάς;
Έιμι;
Σκόρδο.
Θα είμαι έξω απ' την πόρτα.
Καλέσατε τον Τομ. Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα.
Αφήστε μήνυμα και θα καλέσω.
Έιμι.
Μην ανοίξεις ό,τι κι αν ακούσεις, εντάξει;
Έιμι. Εντάξει.
Μακριά απ' τον γιο μου.
Κάιλ, άσε μας μόνους.
Κάιλ.
Έχουμε να μιλήσουμε με τον Κρίστοφερ. Άσε μας.
Κλείσε την πόρτα.
Δεν βελτιώνεται.
Όχι. Δεν βελτιώνεται.
Είμαστε όμως μαζί.
Ο πάσσαλος κάνει.
Πού είναι ο Κάιλ;
Κάιλ!
Μαμά.
Κάιλ; Είσαι καλά;
Μέγκαν, φύγε.
Κάιλ.
Μαμά, σε παρακαλώ.
Μαμά.
Μην την πειράξεις, να χαρείς. Μη.
Σταμάτα!
Σε παρακαλώ. Μη!
Μπορώ να τη σώσω, αλλά θα είναι σαν εμένα.
Τι θες να κάνω;
Γιατί να 'μαστε έτσι;
Μαμά;
Πήρα την αστυνομία.
Πάμε. Πάμε. Έλα.
Πηγαίνετε στο υπόγειο.
Κάιλ, πηγαίνετε!
-Πηγαίνετε στο υπόγειο, είπα. -Πήγαινε. Πήγαινε.
Σας παρακαλώ.
Μη μ' αφήσετε.
Κοριτσάκι μου.
Κάιλ.
Πηγαίνετε στο υπόγειο. Σας παρακαλώ.
Στο υπόγειο.
Πήγαινε.
Έχουμε αίμα.
-Κοιτάζω κάτω. -Εντάξει.
-Κάιλ. -Πήγαινε. Έλα.
Δεν νομίζω ότι χωράω. Τι να κάνω;
-Έιμι, σπρώξε. -Προσπαθώ.
Κάιλ.
Έχει αίμα εδώ πάνω.
-Δεν έχει πτώματα. -Φτου.
Πάω να ειδοποιήσω.
Έιμι, τρέχα.
Κάιλ, δεν θέλω να σ' αφήσω.
Φύγε. Έιμι, τρέχα.
Τρέχα, Έιμι!
Πού είναι η Έιμι;
Έφυγε.
Φύγε καλύτερα κι εσύ.
Όχι.
Νομίζω ότι θα μείνω.
Εδώ, μαζί σου.
Ό,τι κι αν γίνει. Σ' αγαπώ.
-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ σ' αγαπώ.
Μαμά.
Άσε με, σε παρακαλώ.
Άσε… Μαμά;
-Όχι. -Έιμι.
Μη, μη, μη.
Θεέ μου. Κάν' το, Κάιλ!
Έλα. Έλα, πάρε αυτό.
-Μη, μη. -Μαμά.
Σταμάτα!
Θεέ μου, Κάιλ. Κάιλ.
Θεέ μου. Θεέ μου.
Μη. Σε παρακαλώ. Μη φύγεις.
Θεέ μου.
-Άσε με να βοηθήσω. -Όχι! Φύγε από δω!
Σήκω φύγε!
Σε παρακαλώ, μη μ' αφήνεις. Σε παρακαλώ. Κάιλ, σε χρειάζομαι.
Σε παρακαλώ.
Όχι.
Έπιασα πάτο.
Νόμιζα ότι είχα πιάσει πριν, αλλά…
όταν έπιασα πάτο, το κατάλαβα. Αρκεί να κοίταζα προς τα πάνω…
από την τρύπα μου.
Σχεδόν δεν έβλεπα τα παιδιά μου. Ήταν πολύ μικρά.
Και κάθε μέρα μεγαλώνουν όλο και πιο πολύ.
Και…
Ελπίζω μια μέρα να τους ενώσω όλους ξανά.
Με λένε Κριστίν. Έχω εθισμό.
Ευχαριστούμε, Κριστίν.