„RASA JEST DZIECKIEM RASIZMU, NIE JEGO OJCEM”.
NETFLIX — WYDARZENIE TELEWIZYJNE
Jamal.
Gdzie jesteś, do cholery?
Wysłałam ci już pięć SMS-ów.
Nie możesz odpisać?
Zadzwoń.
To znowu ja. Kochanie, przepraszam. Ja...
Wybacz. Nie chciałam wpadać w złość.
Zadzwoń, proszę.
- Cześć. Tu Jeffrey. - Cześć. Tu...
- Cholera. - Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Jeffrey, tu mama Jamala.
Jest wtorek... nie, środa wieczorem... rano.
Szukam Jamala.
Nie wrócił do domu. Pomyślałam, że może jest z tobą.
Przepraszam, że zawracam głowę i dzwonię tak wcześnie, ale...
Jeśli jest z tobą, możesz przekazać mu, żeby do mnie zadzwonił?
Mój numer to 305...
Jest na... Boże, chwileczkę.
Na wszelki wypadek, numer to 305-468-5900.
Dobrze.
- Przepraszam. - Sprawdziłem i znalazłem to auto.
Jest w systemie.
- Jest... - Na razie wiemy tyle.
- Jak to jest w systemie? - Po prostu jest.
Ale w jaki sposób znalazło się...?
Ktoś je wprowadził, w związku ze zdarzeniem.
Może mandat albo holowanie.
Ale Jamal, mój syn, prowadził i...
Mówiła pani, że nie wie...
No tak.
Tak. Nie widziałam, czy prowadził.
Nie widziałam, żeby wsiadał.
Ale auta nie ma na podjeździe.
Nie wrócił od ósmej wieczorem.
To już osiem... nie, dziewięć godzin.
- Zwykle wraca po północy. - Jasne.
Nie wrócił do domu.
Gdy dzwoniłam na policję, mówili, że coś stało się z autem i...
Przecież mówiła pani, że...
Zaraz, zapisałam to.
Dobrze. „Zdarzenie”.
Powiedziała: „Brało udział w zdarzeniu”.
Tak, rozumiem. Bardzo mi przykro.
Na pewno niedługo wróci.
I mówiła pani, że auto nie jest zarejestrowane na panią.
Więc...
Mówiłem, że sprawdzę te informacje.
I to zrobiłem.
On ma pracę.
- Słucham? - To znaczy staż.
Jamal ma prestiżowy...
Musi rano gdzieś pojechać.
To nie w jego stylu.
Proszę pani...
Nie możecie uznać go za zaginionego?
Nie przez pierwsze 48 godzin.
- Albo jeśli... - Sprawa jest podejrzana.
Tak się mówi tylko w filmach.
Stało się coś złego.
- Tak. - Nie wrócił do domu.
To odpowiedzialny dzieciak.
- Mogli ukraść auto. - Tego nie wiemy.
- Zaginął! - Jasne.
To za mało?
Ma 16, 17 lat.
Właśnie skończył 18.
Czyli kończy szkołę średnią?
- Tak. - Więc...
- Więc co? - Prawdopodobnie...
jest na South Beach.
Pewnie nie chce pani tego usłyszeć,
ale może być z dziewczyną.
Robi to, co inne nastolatki.
Jasne.
Ja tak robiłem w jego wieku.
Byłabym bardzo wdzięczna, gdyby...
Zrobimy to.
Już pan to mówił, ale pan wychodzi.
A ja chciałabym wiedzieć, co się dzieje.
Mówiłem, gdy tylko dotrze oficer łącznikowy...
- Już. - Słucham?
Chcę wiedzieć już.
Odprowadzę więc panią do recepcji.
- I sprawdzi pani sama... - Pół godziny byłam w recepcji.
Nic więcej nie mogę...
Tamta kobieta w niczym mi nie pomogła.
- Rozumiem. - Wysłała mnie do pana.
- To chyba proste. - Przykro mi.
Jest w systemie albo nie.
Bez urazy, ale mamy procedurę.
Może i mam paranoję, ale on nie wrócił do domu.
Jego auto jest w waszym systemie.
Proszę mi pomóc.
Oficer łącznikowy niedługo dotrze.
Bardzo pana proszę.
- Co niby mam zrobić? - Nie macie komputerów?
Baz danych z imionami, datami urodzin...
Tak, ale nie mam uprawnień, by ich użyć.
- A jeśli ktoś wejdzie? - Proszę.
Dobrze.
Dziękuję.
- Potrzebuję więcej informacji. - Oczywiście.
Wezmę coś do pisania.
Imię?
Jamal, J-A-M-A-L.
- Nazwisko: Connor. - Tak.
- E-R? - Nie, O-R.
C-O-N-N-O-R.
Urodzony?
1 maja 2001 roku.
Karany?
Słucham?
Czy był już aresztowany?
Nie.
- Na pewno? - Tak.
- Nawet jako nieletni? - Co?
- Był aresztowany jako nieletni? - Nie.
- Zupełnie nic? - Nic.
Żadnego wtargnięcia, oporu, kradzieży?
Nawet metki z materaca nie zerwał.
- Słucham? - Nieważne.
Nie ma kartoteki.
Używa innych imion?
Chodzi o ksywkę?
Ojciec mówi na niego „J”.
Nie. Alias.
- Nie rozumiem. - Alias.
Pseudonim. Uliczne pseudo.
Uliczne pseudo?
Może był w areszcie pod innym nazwiskiem?
Podał inne... Inne niż zwykle.
Mówię przecież, że nie był aresztowany.
W razie gdyby jednak zdjęto mu odciski.
Albo dostał pouczenie.
- Uliczne pseudo? - Tak.
- Jak Mikrus? Albo Czarny? - Właśnie.
Albo Kotuś?
Tak jest.
Jest Żuczek.
- Żuczek. - Tak.
- To jego uliczne pseudo? - Jezu.
- Tak? - Nie.
To nie alias. Nie uliczne pseudo.
Na pewno?
Nazywałam go tak, gdy był mały.
Teraz też,
gdy chcę go zawstydzić.
Nie ma ulicznego pseudo.
Czy może pan przepuścić to przez komputer...
- Tak zrobię! -... i ustalić, co się dzieje?
Muszę mieć tylko pewność, że mam poprawne dane,
żeby nie marnować czasu.
Dobrze.
Wzrost?
1,88 m.
Może trochę wyższy.
- Wyciągnęło go w tym roku. - Waga?
82, 84 kilo. Coś koło tego.
Nosi okulary.
I warkoczyki.
Ma jasnozielone oczy.
W porządku.
Pamięta pani, w co był ubrany?
Nie wiem. Pewnie w jeansy i koszulkę.
Czy ma znaki szczególne?
Znamiona?
Tak. Blizny, tatuaże, złote zęby. Coś takiego.
Nie. Żadnych tatuaży i złota.
Bliznę ma tylko na brzuchu. Tutaj.
Od czego?
- Ta blizna? - Tak, skąd ją ma?
Co mu się stało?
Tak, to też.
- To ważne? - Proszę pani.
- To nie była bójka. - Dobra.
Proszę posłuchać...
Bez urazy, ale jest dziś tyle zdarzeń z czarnymi chłopakami
o wzroście 1,88 m,
że musi pan wiedzieć, czy ma bliznę na brzuchu?
Jeśli chce go pani znaleźć...
Jamal jest spod znaku Byka z ascendentem w Pannie.
Nieśmiały. Patrzy w bok, gdy się uśmiecha.
- Próbuję tylko... - Gra na gitarze.
Lubi bluesa i rocka.
Zespoły z lat 70. i 80.
Próbowałam przekonać go do Funkadelic i DeBarge,
ale trzyma się klasyki.
- Claptona. Van Halena. - Dobrze.
Rzuca dobre podkręcone.
- Dobrze. - Wegetarianin.
Nie lubi kurczaka i boi się klaunów.
Chodzi jak twardziel,
ale wyrecytuje każdy wiersz Emily Dickinson.
- Dobrze. - I nadal się wzrusza,
gdy słyszy „Puff the Magic Dragon”.
Przepraszam.
Uwielbiam Emily Dickinson.
„To daleko szlachetniejsze niż wszystko, co kiedykolwiek zrobiłem.
- To daleko...” - To Charles Dickens.
Chyba nie.
W każdym razie sprawdzę to.
Czy był czymś zdenerwowany ostatniej nocy?
Dlaczego?
Może miał powód, by uciec
i trochę odpocząć.
Nie.
Spoko.
- Proszę się częstować pączkiem. - Serio?
Tak, wiem. Cóż, naprawdę je lubimy.
Niewiarygodne.
Boże.
Mam nadzieję, że już tu jedziesz.
Dobrze.
Jeszcze nie.
Nie wiem.
Scott, mówię, że nie wiem.
Próbuję się dowiedzieć.
Wykręcają się.
Nie wiem czemu.
To nieprawda. Chyba jednak wiem.
Ale zachowuję zimną krew.
To nie pomaga.
Dlatego dobrze, żebyś tu był.
Dzwoniłam do ciebie godzinę temu.
Dobrze wiem, która jest godzina.
Wiesz co?
Gdybyś był w domu, we własnym łóżku,
zamiast spać w cudzym, nie byłoby tej rozmowy.
Nie zaczynam.
Wcale nie.
Zostawmy to.
W poczekalni, na zapleczu.
Gdy wjedziesz, skręć w lewo, na główny parking z przodu.
Idź do recepcji.
Poproś o funkcjonariusza Larkina.
Nie wiem, jakiś...
mało rozgarnięty żółtodziób.
Dobra. Na razie.
Cholera.
Tu znowu mama, kochanie.
Wiem, że wciąż jesteś zły.
Oboje powiedzieliśmy wczoraj rzeczy, których nie powinniśmy.
Ale martwię się o ciebie.
Proszę, zadzwoń.
I co?
Było zdarzenie.
- Zdarzenie! - Auto...
Pozwoli mi pani mówić?
Było zdarzenie. Nie wiemy jakie.
Auto zatrzymano.
I dochodzenie trwa.
Co to znaczy?
Tyle mogę powiedzieć.
Porucznik Stokes
zwykle przyjeżdża o 8.00.
Powiedziano mi, że dalsze informacje przekaże on.
Przepraszam, kto?
Porucznik Stokes.
Oficer łącznikowy do spraw publicznych.
Jestem tu nowy. Nie znam go osobiście.
Mówią, że polecili mu przyjechać natychmiast, ale...
Ale może to potrwać kilka godzin?
- Dali mu znać. - Ale zwykle jest o 8.00.
Na to wygląda.
To skandal.
Jest jak jest...
Nie. Dzwoniłam na policję
o trzeciej rano.
- Słyszę, że moje auto... - Nie pani.
Auto mojego syna!
Mój syn zaginął.
Teraz słyszę, że jest w areszcie?
- Nie. - Ale może być?
- Nie wiemy tego. - Nic nie wiemy.
Niewiele wiemy.
- O to mi chodzi. - Aresztowano go?
Musi pani być cierpliwa
- i poczekać na oficera łącznikowego. - Pół godziny siedziałam w holu,
- nim dopuszczono mnie do pana. - Rozumiem pani niepokój.
Bez urazy, ale nie rozumie pan.
- Też mam dzieci. - Tak?
- Tak. - Ile mają lat?
- Cóż... - Któreś jest czarne?
Słucham?
Czy ma pan czarnych synów,
tego wzrostu,
którzy być może siedzą w areszcie
o czwartej nad ranem?
- Pani Connor. - Pani Elllis-Connor.
Pani Elllis-Connor...
Robię, co w mojej mocy...
- Ma pan czarnego syna? - ...by pomóc...
Naprawdę w to wejdziemy?
Siedzimy w tym cały czas.
Nie, proszę pani.
Mam dwie...
małe córeczki.
Białe córeczki.
Odpuśćmy więc sobie taktykę empatii.
Bo zapewniam pana,
nie ma pan pojęcia.
Dobrze.
Jak pani chce.
Naprawdę myślałem, że nawiązaliśmy...
Co pan tu jeszcze robi?
- Słucham? - Do roboty.
- Co? - Proszę znaleźć Jamala.
- Mojego syna. - Porucznik Stokes
- zaraz tu będzie. - Mam to gdzieś.
Pan też ma odznakę!
- Wy... - Proszę pani!
...macie komputery, komórki, radia.
I mówi pan, że nie możecie
w pięć minut namierzyć mojego syna?
- Ja... - Gdzie on jest?
Rozumiem panią.
Jest pani zdenerwowana.
- Nic pan nie rozumie. - Proszę pani.
- Dość tej „pani”. - Dobrze.
Dobrze.
Proszę posłuchać.
Gdy porucznik Stokes przyjedzie,
natychmiast go przyprowadzę.
Dowiemy się, gdzie jest Jerome i...
Jamal.
- Ma na imię Jamal! - Przepraszam.
- Ja... - Cholera!
- Proszę na mnie nie krzyczeć! - Dobrze.
Dobrze.
W porządku.
Może...
Może zacznę od nowa.
Przepraszam,
jeśli sugerowałam złą wolę w pana działaniu.
Doskonale rozumiem pani zdenerwowanie.
Co?
Powtarza pan, że rozumie
moje zdenerwowanie.
To było na jakimś szkoleniu z kadr?
- Nie. - „W kontakcie z problemową osobą,
- spraw, by czuła się swobodnie. - Co?
- Uspokój ją. - Nie.
- Bądź empatyczny”. - Nie wiem...
Mam doktorat z psychologii. Wykładam na uczelni.
Wiem, gdy się mną zarządza.
Pani Connor.
- Ellis-Connor. - Nie zarządzam panią.
Jezu. Próbuję być miły.
Jasne.
Pan...
Słucha pani...
Mamy procedurę.
Ja...
Powinienem jej przestrzegać,
ale zobaczę, czy...
nie uda mi się czegoś załatwić.
Zanim przyjedzie porucznik Stokes.
Dowiedzieć się więcej.
- Byłabym wdzięczna. - Dobrze...
Zaraz wracam.
Przynieść coś pani?
Przysięgam, próbuję być miły.
Poproszę o wodę.
W korytarzu jest dystrybutor.
Super.
Przez drzwi i na lewo, za rogiem.
- Dziękuję. - Jest nawet para.
- Tuż koło siebie. - Para drzwi?
Nie, dystrybutorów.
Jeden przy drugim, trudno przeoczyć.
Budynek jest bardzo stary. Gdy powstawał, trwała...
Segregacja?
Tak.
Tam jest...
Nad dystrybutorami
jest...
pamiątkowa tablica
poświęcona chyba Wielkiej Piątce.
Wielkiej Szóstce.
Wielkiej Szóstce!
Właśnie. Abernathy i...
Nie pamiętam reszty.
Fascynująca historia.
Rozumie pani...
Tyle zrobili dla...
ludzi.
Cholera.
- Przepraszam... - Właśnie pytałem Amy, gdzie pan jest.
Jezu, co tak długo?
- Słucham? - Przepraszam.
Ta pani jest bardzo problematyczna.
Ja w sprawie Jamala Connora.
Jasne. A ona zaraz wróci, więc...
Na razie wiem tyle,
że auto zatrzymano.
Trzej czarni mężczyźni w lexusie.
- Chyba nowym. - Chwila.
Nieważne blachy albo kierowca SMS-ował, nie znam powodu zatrzymania.
Uzasadnione podejrzenie.
W systemie nie ma wiele.
Przypisane do wydziału dochodzeń.
- Tak? - Czyli pewnie nic poważnego.
Wyciągnąłem z nich trochę informacji...
- Powoli. - Wiem, że to nieprzepisowe.
Próbuję trzymać w ryzach tubylców, póki nie dotrze kawaleria.
Dobrze, że pan jest.
- Funkcjonariusz Larkin? - Tak.
Dobrze, podsumujmy to...
Sam pan zobaczy. Suka jest porąbana.
Też mam dzieci.
Ale jej totalnie odbiło.
Proszę pani, to porucznik...
- Jezu, Scott. - Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Gdzie jest nasz syn?
Porucznik Stokes już jedzie. Przepraszam za opóźnienie.
Nic mi nie mówią, Scott.
- Nic. - Dobrze.
Nawet nie wiedzą, czy Jamala aresztowano.
Chcę rozmawiać z detektywem przesłuchującym syna.
Jak już mówiłem panu...
Pani, nie mogę udzielić więcej informacji.
- Już. - Kim pan właściwie jest?
Scott Connor. Jestem ojcem Jamala.
- Chodzi mi o... - Jestem agentem FBI.
- Mogło to być mylące. - Tak...
Jest nieletni, mamy prawo rozmawiać z nim przed przesłuchaniem.
- Przykro mi. - Scott.
Niech panu nie będzie przykro.
Proszę mnie zabrać do detektywa.
- Scott! - Co?
Miesiąc temu miał urodziny. Ma 18 lat.
Cholera. Wiem o tym.
- Jasne. - Kupiłem mu auto.
- Wiem o tym. - W porządku.
Jest czwarta rano, nawet nie piłem kawy.
Rozumiem.
Porucznik Stokes zaraz będzie.
Chcę wiedzieć, co z synem,
a pan ma kontakt z detektywem.
- Chcę z nim mówić. - Nie.
Słucham?
Nie mam kontaktu z detektywem.
Mówił pan, że ma.
Nie, proszę pana.
Ktoś z dochodzeniówki przeczytał mi zapis
z rejestru zgłoszeń. I tyle.
Z nikim nie rozmawiałem o sprawie.
Mamy procedurę, która wymaga obecności oficera łącznikowego.
- A pan nie wie, kiedy będzie? - Niedługo.
Ale nie muszą państwo tu czekać.
Proszę zostawić mi numer. Zadzwonię, gdy dotrze.
Na rogu jest Denny’s.
- Bardzo blisko. - Dzięki. Poczekamy.
Dobrze.
Przynieść coś? Kawy?
Nie trzeba.
Ja poproszę.
- Śmietanka? Cukier? - Nie. Lubię czarną.
No nie wiem...
To na pewno nic poważnego.
Pracuję od niedawna, ale podobno jest tak prawie co noc.
Na nocnej zmianie w administracji jest tylko parę osób.
Informacje długo spływają...
Przepraszam, jeśli byłem...
Nie szkodzi.
A ja przepraszam za to, co powiedziałem...
- Jasne. - Za co?
Nieważne.
- FBI? - Tak.
- Super. - Dzięki.
Marzę o tym.
- Tak? - Analiza behawioralna.
- Serio? - Aplikowałem,
ale mam za mało doświadczenia,
dlatego jestem tutaj.
Mam nadzieję, że wymiata pan w równaniach różniczkowych...
Licencjat z kryminalistyki na uniwerku w Jacksonville.
Dobrze, bo Brygada Teda Bundy’ego
ma łeb na karku.
Brygada Teda Bundy’ego, dobre.
Nie lubią tego przezwiska.
Drażnimy się tak z nimi.
Jasne.
Mogę pana zarekomendować, gdy przyjdzie czas.
- Serio? - Jasne.
Byłoby super.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Ten lexus.
Jest zarejestrowany na mnie.
- Ten... - Samochód.
Auto syna. Jest na mnie.
Scott Alan Connor.
To prezent urodzinowy.
Ładnie.
Co prawda używany...
Nieważne.
Ciężko pracował.
- Może za bogato... - Ale zasłużył.
Jest na mnie ze względu na ubezpieczenie.
Ale powiem to osobie z dochodzeniówki,
gdy mnie pan do niej zabierze.
Jasne. Idę po kawę.
Bez śmietanki i cukru.
Zaraz wracam.
Co?
- Co? - Nic.
Nieprawda. Co?
Może jeszcze go ostrzyż
i wymasuj mu dłonie?
Kendra.
- Próbuję być uprzejmy. - Dobra.
- Świrowanie... - Kto świruje?
...tu nie pomoże.
Mają naszego syna.
Chcemy wiedzieć, gdzie jest. Oni wiedzą.
- Nie „rozumię” problemu. - To biurokracja.
W każdym bądź razie zakładasz najgorsze,
a może chodzi o co innego.
Znam biurokrację.
Nic nie osiągniesz, atakując szeregowego klakiera.
Jestem tu od godziny.
- Chodzi mnie o to... - „Mi”.
Mi?
„Chodzi mi o to”.
Powinieneś użyć zaimka w formie nieakcentowanej.
Nie mówi się „mnie”, używaj „mi”.
Poważnie?
Jamal nie „czai bazy”.
Nie mówi po ziomalsku.
- Ty nie będziesz mówił jak burak. - Jezu, Kendra.
„Chodzi mnie o to”.
„W każdym bądź razie”.
Pozbądź się tego.
„W każdym bądź razie”?
„W każdym bądź razie zakładasz najgorsze”.
Jezu święty, Kendra.
- „W każdym razie”. - Dobra.
Nie wciskaj tam „bądź”.
Możemy nie zmieniać tematu?
Nie zmieniamy.
Wiesz, że zarzynałam się, by Jamal mówił poprawnie.
- O tak, dobrze wiem. - Właśnie.
Sama przed chwilą powiedziałaś „rozumię”.
Nie „rozumię”, dlaczego ja nie mogę.
Ja chciałam zaakcentować wypowiedź.
Ty po prostu źle mówisz.
Czepiasz się drobiazgów.
Nie, to nie drobiazg.
Ciężko pracowałam, by pasował do otoczenia,
więc to dla mnie policzek, gdy słoma wyłazi ci z butów.
Możemy...
Spróbujmy skupić się na problemie.
Ustalić, gdzie jest J, bez roztrząsania naszego związku.
- Możemy? - Pewnie.
Super.
Nigdy nie zmuszałem cię do wpasowywania go.
- Jasne. - Pozwoliłem nazwać go Jamal.
- Prawda? - „Pozwoliłeś”?
- Zaczyna się. - Prawda?
Skarbie, wybacz,
kocham twój irlandzki lud,
ale nie chciałam iść przez życie z...
Jak chciałeś go wtedy nazwać?
Seamus.
Nie ma mowy.
Zgodziłbym się na inne. Liam, Aidan...
Boże.
Chciałam uczcić pamięć brata.
Myślałam, że to rozumiesz.
Rozumiem.
Wiesz...
może nie pamiętasz, ale po arabsku Jamal oznacza „piękny”.
Piękny. Jak mógłbym zapomnieć.
„Hej, Piękny. Zagramy w piłkę?”.
Gdy skończy 21 lat,
pójdziemy z kumplami do knajpy
i wypijemy toast za Pięknego.
- O rany. - Może przyjdą
jego koledzy, Czysty i Zacny.
Czy twoja męskość jest tak wątła?
Pewnie, że nie. Daj spokój.
Lubię z tego żartować.
Jego imię jest w porządku.
Często nawet nie chcesz go wymówić.
Ciągle jest J to i J tamto.
Daj spokój. Dostał ksywkę. To budowa męskiej więzi.
Przyznaj szczerze.
Nie lubisz jego imienia,
bo jest zbyt czarne.
Właśnie powiedziałaś,
- że Seamus jest zbyt irlandzki. - Uważasz, że to obciążenie.
Wiesz, w skali od
Erica Holdera do Darnella Jacksona,
Jamal jest blisko Darnella.
To musi być straszne być tak odizolowanym od własnego dziecka.
Wiesz, że poszedłbym po niego do piekła.
To mój jedyny syn.
- Może zadzwonimy do niego? - Dzwoniłam z 15 razy.
Ciągle poczta głosowa.
U mnie też. „Tu Jamal. Błogosławionego dnia”.
Od kiedy trwa to gówno?
Chodzi ze mną i mamą do kościoła.
Przy okazji, dziękuję.
- Za co? - Że wozisz ją na dializę.
- Daj spokój. - Naprawdę pomagasz.
Bobby jest dla mnie jak matka.
- Wiem. - To twarda babka.
Świata za tobą nie widzi.
O wszystko obwinia mnie.
Dobrze wyglądasz.
- Jezu. - Naprawdę.
Nie rób tego.
Nie widzieliśmy się od... wiesz.
- Wiem. - Nie mogę cię chwalić?
Czego oczekiwałeś?
Parę miesięcy bez ciebie i się rozsypię?
Na to liczyłeś?
- Zapomnij o tym. - Tak, zapomnijmy o tym.
Znajdźmy syna i wracajmy każde do siebie.
Dobrze.
To Jamal?
Nie.
Gdzie był ostatniej nocy?
- Ruzumiem, że wyszedł. - Tak.
- Z kim? - Nie wiem.
Nie wiesz?
- Skąd mam wiedzieć? - Jezu, Kendra.
Nie przesłuchuję go.
Jest dorosły. Ufam mu.
Ty nalegałaś, by J mieszkał z tobą.
Nie przeszkadza mi to.
Ale wzięłaś na siebie odpowiedzialność.
Mieliśmy nie roztrząsać związku.
- Dobra. - Dobra.
Nie chcę ględzić,
ale on za miesiąc idzie do West Point.
- To nie do przyjęcia, że... - Zaczyna się.
Nie może tak być.
Gdy ostatnio u mnie bywał, wyglądał jak bandyta.
Bandyta?
Tak. Bandzior, jeśli wolisz.
Czemu? Bo nie ubiera się u Brooks Brothers?
Workowate spodnie, warkoczyki,
ten rozbujany krok, który nagle się u niego pojawił.
To nastolatek.
- Mówiłaś, że dorosły. - Próbuje poznać siebie.
- Doprawdy? - Odkrywa swoją tożsamość.
Chryste. Dziś warkoczyki,
jutro będzie szukał mordercy z O.J. Simpsonem.
O właśnie, chodzi o takie komentarze.
Nie rozumiesz tego. To nie twój świat, Scott.
To zdecydowanie jest mój świat.
Rozumiem, w jakich warunkach dorastałaś.
Niebezpieczne ulice Liberty City.
Autostrada w poprzek osiedla. Dyskryminacja.
Zawsze to podziwiałem.
Między innymi dlatego...
Co?
- Co? - Jego świat taki nie jest.
Jego świat to mój świat.
Ciężko nad tym pracowaliśmy.
Wydaliśmy prawie ćwierć miliona,
posyłając go do najlepszych szkół.
Dorastał w Coral Gables, do licha.
Jest uprzywilejowany.
Nie zgadzam się na cofanie do poziomu...
Jakiego?
Powiedz to, Scott.
On nie ma powodu, by pakować się w takie sytuacje.
Jakie sytuacje?
Nie wiemy, co zaszło.
Nietrudno zgadnąć co.
- Dlaczego od razu obwiniasz jego? - Był z dwoma czarnymi chłopakami.
Boże broń.
Proszę, nie rób tego.
Kpisz sobie?
Jesteśmy tu sami. Daruj sobie przedstawienia.
- Serio? - Daj spokój.
Był z dwoma czarnymi? To główny problem?
A co jeśli...
Skąd wiesz, z kim on był?
Ten gość.
- Gliniarz? - Tak.
- Kiedy? - Gdy wszedłem.
Czyli przez godzinę nic nie wie.
Ale gdy wchodzisz, jest wszechwiedzący.
Tego bym nie powiedział.
Ale powiedział ci, z kim był Jamal.
- Tak. - Z dwoma czarnymi.
- Tak. - Mnie tego nie powiedział.
Ciekawe dlaczego?
Nie obchodzi mnie to. Chcę tylko wiedzieć, kto to.
- Nowy kumpel ci nie powiedział? - Nie.
Przyznasz chyba, że to nie jest
- rozsądne podejście. - Nie.
- Niekoniecznie. - Tak?
Ma prawo być w aucie z kolegami i nie trafić za to na dołek o 3 rano.
Nie mówię, że nie ma prawa.
Nawet z czarnymi kolegami!
- Jakimi czarnymi kolegami? - Co ty...
Czy ty siebie słyszysz?
Słyszę. I ty posłuchaj. Jakimi czarnymi kolegami?
Był z Jeffreyem?
Z Natem albo Mannym? Kolegami, których znamy?
- To co innego. - Mówiłam, nie wiem.
Nie. I nie był też z Alem.
Al jest z rodzicami w Europie.
Właśnie. A to jedyny czarny dzieciak, z którym się trzyma.
- O to mi chodzi. - Zabawne.
Mnie też o to chodzi.
- Słuchaj... - Nasz burżujski syn
nie może trzymać się z czarnymi dzieciakami
bez domniemania winy, tak?
Nie. Nasz biało-czarny syn, którego rasa jest bez znaczenia,
który zdobył 1470 punktów w teście SAT i zdał rozszerzoną fizykę
wie, że nie powinien popełniać takich błędów i głupio ryzykować.
Zwłaszcza u progu wspaniałej przyszłości.
Powinien rozumieć,
że jak cię widzą, tak cię piszą.
Gdy nosisz spodnie spuszczone do połowy tyłka
i fryzurę rodem z getta...
Nie dziw się, gdy mijana biała kobieta mocniej chwyta torebkę?
Nie dziw się, gdy każda kobieta
mocniej chwyta torebkę.
Nie. To nie...
Mówisz, że trzymanie się z czarnymi dzieciakami
to głupie ryzyko.
Daj spokój. Nie o to chodzi.
Przecież wiesz!
Gdyby ten dupek powiedział, że Jamal był
z dwoma białymi dzieciakami, też byś go winił?
To też byłby błąd?
Gdybym ich nie znał,
- czarni czy biali, to wciąż byłby błąd. - Scott...
nieważne, ile ma przywilejów,
świat wciąż patrzy na niego jak na mnie,
- nie jak na ciebie. - O rany.
Widzę, co się dzieje.
Nie ma mnie przez parę miesięcy
i już wciskasz mu
mentalność ofiary.
- Wiesz co? - „Współczujcie mi”.
- Nie robię tego. - Jasne.
Zamiast mnie obwiniać,
może lepiej spójrz na siebie.
To moja wina?
To ty zniknąłeś w kluczowym momencie jego życia.
Słucham?
Wiesz, co mam na myśli.
Trenowałem jego drużynę przez 10 lat.
Byłem na każdym jego koncercie.
Przegapiłem choć jeden bankiet, mecz czy inne wydarzenie?
- Nie o to mi chodzi? - A o co?
Porzuciłeś go.
Nieprawda.
- Tak. - Bzdura.
- Tak. - Nie.
Wybacz, ale dokładnie to...
- Wiesz co? - Tak było!
Porzuciłeś go!
Nie porzuciłem jego, a ciebie!
Nie chciałem, by tak to zabrzmiało.
Ja...
Mam dość ciągłych kłótni o to samo.
To od tego odszedłem.
Nie...
Sama wiesz.
Kenny, przepraszam.
- Dość. - Nie chciałem...
Przestań w to brnąć.
Słuchaj, J ma szansę zostać oficerem
dzięki studiom na elitarnej uczelni.
Zrobiłem swoje.
Jest już mężczyzną. I jestem z niego dumny.
Wiem.
Nie pozwolę ci zarzucać mi, że nie wywiązałem się z roli ojca.
Dobrze.
- Nie jestem twoim ojcem. - Dobra.
To było porzucenie.
- Dobrze już. - Nie mów tak więc.
- Proszę. - Rozumiem.
Kenny.
Wszystko będzie dobrze.
Spróbujmy się odprężyć.
O tej porze
niemal zawsze się denerwuję.
Nawet o tym nie wiesz.
O tej porze zwykle nie śpię.
Od narodzin tego chłopca chyba nie przespałam pełnej nocy.
Nagle gwałtownie się wybudzam.
Serce wali mi tak mocno, że czuję to w uszach.
Zawsze o tej porze.
Za późno, by dalej spać,
za wcześnie, by wstawać.
A ty sobie chrapiesz.
Zwykle staję w drzwiach jego pokoju
i słucham, jak oddycha.
Czasem wchodzę i dotykam jego szyi.
Albo ramienia.
Stoję tam i oszukuję samą siebie:
„Nie martw się, Kendra. Jest duży i silny.
Świat go nie skrzywdzi”.
A potem to natrętne uczucie powraca. I myślę o tym, jaki jest delikatny.
I jaki koszmar by mnie nie obudził,
ktoś SMS-ujący w aucie, jakiś cios w barowej bójce,
pęknięty wyrostek w kraju trzeciego świata.
Większość matek posiedzi w ciemności, uspokoi się
i znów zaśnie.
Ale w moich koszmarach czasem są stryczki i krzyże.
I biali ludzie ostrzyżeni na jeża.
Gdy ostatniego lata Jamal chciał jechać z Jeffem na festiwal Bonnaroo,
ja po prostu...
J i ja uznaliśmy,
że przesadzasz z tą opiekuńczością
- i myśleniem, że jest za młody. - Za młody?
Ale daliśmy spokój.
Młodość nie gra tu roli.
Mój dziadek walczył na Okinawie w wieku 17 lat.
Za młody?
Nie o to chodziło.
Chodziło o to, że będą jechać przez Głębokie Południe.
Mój syn sam z białym kolegą
wykonujący odwrócony Marsz Shermana.
Może zatrzymaliby się, by zatankować w jakimś miasteczku,
bo on tego nie rozumie.
Uczyliśmy go przecież, że świat jest...
pełen dobra.
I zacznie się przymilać do jakiejś ładnej białej dziewczyny.
Może wejdą do baru z hamburgerami,
gdzie spotyka się ultraprawica.
Może okaże się, że jakiś gość ze swastyką na bicepsie
wypił trochę za dużo
i nie podoba mu się chłopak,
który psuje czystość rasową kraju.
Ale najgorsza wizja, która ciągle powraca,
to gdy bez powodu zatrzymuje go gliniarz.
Widzę te wysokie buciory i...
odznaki...
i pałki.
I przypomina mi się noc, gdy miałam...
chyba pięć lat
i patrzyłam na moją stoicką mamę, gdy zgięta w pół
płacze w kuchni,
bo policjanci zatłukli na śmierć Arthura McDuffiego.
I zostali uniewinnieni.
A ty, jako mały chłopiec, spałeś wtedy po drugiej stronie miasta
i śniłeś o zostaniu jednym z nich.
Boję się.
Nie bój się.
- Tak? - Tak.
To pewnie jakaś głupota.
Może radio grało za głośno.
- Tak myślisz? - Wiesz, jaki bywa.
Albo jego kumple pili piwo na tylnym siedzeniu.
Dzieciaki chcą się wyszumieć.
Ale nie wkurzajmy tych ludzi, dobrze?
Po prostu...
zachowajmy spokój.
Niedługo będziemy siedzieć we trójkę w Denny’s,
wyciągając z tego naukę.
Rozmawiałeś z nim ostatnio?
Codziennie rozmawiamy.
- Głównie przez SMS. - Nie.
Czy rozmawiałeś z nim o...
O czym?
O West Point.
A co?
- Nie chcę się wtrącać. - W co?
- On... - Co?
Ma wątpliwości.
Jakie?
Porozmawiaj z nim.
O czym, Kendra?
Myśli o podpisaniu kontraktu z klubem farmerskim.
Albo spróbuje szczęścia z gitarą.
Doprawdy?
- Słuchaj... - Znowu to?
Chce odłożyć naukę. Bał się ci powiedzieć.
I słusznie.
To twój pomysł?
- Zachęcasz go do tego? - Słuchaj.
Nie rzuca dość silnie, by awansować.
Brak mu talentu.
Brutalna prawda, którą ja,
nie ty, musiałem mu przekazać.
A gitara?
Co będzie robił? Żył z gry na gitarze?
Sam bałeś się iść za marzeniami, więc i on nie może?
- Litości. - Niech próbuje.
Najwyżej spędzi trochę czasu na szukaniu siebie.
Pewnie, będzie „szukał siebie”,
aż zostanie 40-latkiem
z IQ 150 i bez dyplomu.
Będzie zarabiał 450 $ na tydzień w zespole weselnym.
A będzie mu płacił koleś,
którego stać na wesele za 100 000 $,
bo nie zmarnował dekady życia
na pogoń za marzeniami o grze w curling
albo pisaniu bestsellerów.
- Nie o to chodzi. - Moja rodzina
służy temu krajowi, odkąd tu jesteśmy.
Nie ma prawa łamać tej tradycji.
Nie ma takiej opcji.
Koniec dyskusji.
Przepraszam.
Kawa. Bez śmietanki i cukru.
Dzięki.
Mam nowe informacje.
Niewiele.
Raz jeszcze sprawdziłem rejestr.
Syna zidentyfikowano jako pasażera
podczas zatrzymania lexusa.
Podczas zatrzymania w aucie byli też dwaj inni czarni mężczyźni.
- Czemu ich zatrzymano? - Rejestr nie podaje.
Zaznaczono tylko „wykroczenie”.
Co to znaczy?
Funkcjonariusz wprowadził to
na laptopie w swoim aucie.
Odhacza się rubryki.
Czyli nic nam to nie mówi.
Nie jest to pościg za przestępcą,
kradzież, list gończy. Nic z najgorszych...
- Dobra. - ...kategorii.
Kim są ci dwaj?
Tego nie mogę...
Dobra, ale to zostaje między nami odznakami.
DaShawn Rolle i Jarvis Bell.
Znasz ich?
Bell to 20-latek z wykroczeniami na koncie.
Ma nakaz aresztowania.
- Za co? - Nie mogę powiedzieć.
Rozumiesz teraz, o czym mówię?
Jeszcze jedno.
Zajrzałem do mediów społecznościowych syna.
Serio? Tym się pan zajmował przez ten czas?
To pierwszy krok podczas poszukiwań zaginionych.
- Jasne. - To fakt!
I to faktycznie wiem ze szkolenia.
Państwa syn wrzucił coś na Instagram.
Zdjęcie naklejki na zderzaku waszego lexusa.
„Strzelaj w gliny fotki, gdy kogoś puszkują”.
- Słucham? - Właśnie tak.
- „Strzelaj w gliny”? - Tak.
Tę część napisano wielkimi literami.
To chyba pomyłka.
Reszta jest drobnym drukiem,
więc jeśli ktoś jest dalej niż pół metra,
widzi: „Strzelaj w gliny”.
Nie, nie mój syn.
Niestety.
„Strzelaj w gliny”.
Strzelaj w ludzi, którzy są w pracy.
- Tyle widać? - Tak.
- Jezu. - Strzelaj w ludzi z rodzinami.
Sukinsyn.
Strzelaj, bo to rewolucja, czy coś takiego.
- Kendra. - Co?
Auto jest zarejestrowane na mnie.
Nie chodzi o nas. Nasz syn jest w areszcie.
Nasz syn ma naklejkę z napisem: „Strzelaj w gliny”.
- Ja jestem gliną. - Scott.
- Jestem gliną! - Chodzi o strzelanie fotek.
Jezu, Scott!
W tej chwili nie obchodzicie mnie wy i wasza cienka niebieska linia.
Tylko nasz syn.
Wiedziałaś o tym? Widziałaś to?
Powiedz, że o tym nie wiedziałaś.
- Proszę, powiedz... - Słuchaj.
W jego szkole jest troje czarnych dzieciaków.
Troje na ponad 400.
A pozostała dwójka ze sobą chodzi.
- On... - Rozumiem.
Bycie jedynym czarnym
w najdroższej szkole w mieście
to jak bycie czarnym w MLK Senior,
gdzie mają wykrywacze metalu.
Daje to prawo do przyklejania na swoim lexusie naklejki
z napisem: „Wal do kretyna, który kupił mi to auto”.
Zmaga się teraz z wieloma problemami.
Jest przybity.
Jezu.
Jest zagubiony.
Gówno prawda. Przykro mi, że musiał pan to słyszeć.
W porządku, rozumiem.
Gdzie jest teraz Jamal?
W systemie jest tylko tyle.
Nawet tego nie powinienem mówić.
Powinienem czekać
na porucznika Stokesa.
Ale sprawdzę komputer raz jeszcze,
może ktoś wprowadził
coś nowego.
Wie pan co?
Siedziałam tu przez pół godziny.
I nic mi pan nie powiedział.
Poza wysłaniem mnie
na trasę pamięci Jima Crowa po budynku.
A potem przychodzi mój biały mąż
i nagle staje się pan pomocny.
- Kendra! - Dlaczego?
Mam nie sprawdzać komputera?
Bardzo proszę.
Jak pan ma na imię?
Paul.
Paul, bylibyśmy wdzięczni, gdybyś to sprawdził.
Pewnie.
- Dolewkę? - Byłoby super.
„Byłoby super”.
Wiesz, co jeszcze byłoby super?
Gdybyś czasem stanął po mojej stronie.
Cholera, Kendra.
Jesteś tak milutki, że rzygać się chce.
- „Strzelaj w gliny”? - Dlatego się podlizujesz?
- Nie, dlatego zaraz w coś przywalę. - Zrozum Jamala.
- Jeszcze czego. - Choć przez chwilę.
Spójrz oczami syna.
Jest jedynym czarnym,
którego zna większość białych w jego szkole.
Jedyni czarni,
z jakimi większość miała kontakt,
to jamajska opiekunka, która podciera tyłek babuni,
i ludzie z Habitat for Humanity,
którym zbudowali domy,
by mieć co wpisać do CV.
- Rozumiem. - Posłuchaj, Scott.
Jamal...
się budzi.
- Budzi? Do czego? - Tak.
Do tego.
No dobra.
I?
I...
Philando Castile.
I Eric Garner.
I Tamir Rice.
Gdy coś takiego się dzieje,
świat zamyka się wokół niego.
Z obu stron,
bo jego biali koledzy widzą w nim reprezentanta całej rasy.
Nie ma innych czarnych dzieciaków, u których miałby wsparcie.
Wszyscy biali patrzą na niego.
Jest pod olbrzymią presją...
Wiesz, jak na to mówi? „Twarz rasy”.
Tak mówi. „Czuję się jak twarz rasy”.
Tak ci powiedział?
Wielokrotnie.
Mnie tego nigdy nie mówił.
Skarbie, spójrz na siebie.
I na mnie. I pomyśl dlaczego.
Gdy zabijają tych ludzi,
on czuje ich dusze.
Ta naklejka to...
To co?
Naprawdę...
Chcę to zrozumieć.
Rozumiesz, że Jamal też do nich należy?
Te dzieciaki mogą tylko nagrywać.
To ich ostatnia linia obrony.
Cholera, jeśli mnie zatrzymają, moja też.
W takim świecie żyjemy.
Nawet, jeśli tego nie rozumiesz.
Rozumiem.
Naprawdę.
Ale...
Powinien wiedzieć, dokąd to może prowadzić.
Dokąd?
Tutaj?
- Dzisiaj? - Tak.
- Przez naklejkę? - Tak.
Naprawdę sądzisz, że o to poszło?
- Nie pomogło. - O naklejkę?
Jeśli jestem gliną jadącym ulicą o 2.00 rano
i mam uzasadnioną przyczynę...
Naklejka by cię sprowokowała?
Pewnie.
Zwłaszcza, gdy po zatrzymaniu
jakiś pyskaty Murzyn poucza mnie o jego prawach.
O cholera.
Co?
Murzyn?
- Daj spokój. - Tak powiedziałeś?
- Proszę... - Niewiarygodne.
- Jezu. - I to ty?
- Kendra! - Nie wiem, co powiedzieć.
Przestań się czepiać jakiejś językowej skamieliny.
Nie pozwolę, by J prowadził życie
zbudowane na ciągłych wymówkach.
A ja nie pozwolę, by przepraszał za to, kim jest.
- Nikt tego nie wymaga. - Ależ tak.
„Ręce na kierownicy. Patrz przed siebie.
Żadnych gwałtownych ruchów.
Nie chcemy, by pan w kamizelce kuloodpornej się zdenerwował,
gdy podejdzie do okna, celując ci w głowę z glocka”.
Ojciec kiedyś cię tak szkolił?
- Nie musiał. - No właśnie.
Słuchaj, Kenny.
Też chcę to rozwiązać. To również mój syn.
Ale nie sądzę,
że wykłady ruchu Black Lives Matter tu pomogą.
Spróbujmy...
łapać muchy za pomocą miodu.
Może potrzebują wykładu.
Na pewno go dostaną, gdy ich pozwę.
Chodzi mnie o to...
mi o to...
byśmy dali im kredyt zaufania
i nie zachowywali się jak w kolebce Ku Klux Klanu na Głębokim Południu.
To Miami, do cholery.
Gdzie moja czarna, doktorancka dupa
wciąż musi dojeżdżać codziennie do pracy autostradą South Dixie Highway.
Kenny, rozumiem cię.
Ale wypominanie tego białym sprawia, że czują się jak gówno.
A gdy ktoś czuje się jak gówno, raczej ci nie pomoże.
Tak jest, pan Scott.
Ciotka Kendra nie chcieć urazić.
Ja przepraszać, pan Scott.
Co cię tak bawi?
Ty.
Jesteś niedorzeczna.
Mąż śmieje się ze mnie, gdy udaję niewolnicę.
- Chyba wiem, czemu jesteśmy w separacji. - Jezu.
Czy kiedykolwiek w czymś się zgodziliśmy?
- Daj spokój. - Pytam poważnie.
Serio?
Poważnie?
W tym, jak ważna jest praca.
Oszczędność.
Szacunek dla starszych.
Bourbon Manhattan o zmierzchu?
O tak.
Thelonious Monk. Prawda?
Tak, tu zawsze się zgadzaliśmy.
To prawda.
Tajskie żarcie.
- Fakt. - The U.
Tak.
Cormac McCarthy.
Kajmany.
Seks.
Tak.
Narodziny J były najlepszym dniem w życiu.
- Tu zdecydowanie się zgadzamy. - Prawda?
Ale nadal nie mogę.
Nie mogę.
Jezu Chryste.
Gdy byłam na konferencji w Atlancie,
widziałam inną naklejkę:
„Nie wińcie mnie. Głosowałem na Jeffersona Davisa”.
Nikt go nie zatrzymywał.
To tylko jakiś bigoteryjny dupek.
Ale w Atlancie.
W stolicy czarnej Ameryki,
biali mogą wyklejać swój gniew na zderzakach.
Nie mogę odpowiadać za każdego białego rasistę.
Nie? Nie jesteś „twarzą rasy”?
Czyli takie standardy wpajamy naszemu synowi?
Jakie?
Szukanie bigotów za każdym drzewem.
Bo do tego to prowadzi.
Naklejki „Strzelaj w gliny” i ta cała mikroagresja...
- Zostawmy to. - ...na kampusach.
Kendra, co ty sobie myślałaś?
Przykleił to dopiero dziś czy wczoraj, tracę poczucie czasu.
- Czyli wiedziałaś o tym. - Tak.
Mnie też się nie podobała, ale Jamala ostatnio wszystko denerwuje.
Ciebie nie było, sama musiałam sobie z tym radzić.
Uznałam, że walka o naklejkę może poczekać do rana.
Mówiłam mu, że ma się jej pozbyć.
Dobra, ale po wszystkim usiądziemy i porozmawiamy
o twoim podejściu.
O rany.
Dobrze.
Wiesz co?
Nie będę cię już kryła.
Przykleił tę naklejkę, by odegrać się na tobie.
Jest na ciebie wściekły.
Co? Za co?
A jak myślisz?
Za porzucenie go.
Wybacz, porzucenie mnie.
- Tak mówił? - Mówił?
Patrzyłam, jak mój dorosły syn
wypłakuje oczy przez trzy noce z rzędu.
Jak wyzywa cię od najgorszych.
Zwinął się w moich ramionach jak niemowlę.
- Ja... - Ty...
O to tu chodzi. Naklejka. Warkoczyki.
- To bunt przeciw tobie. - Nie.
- Gówno prawda. - Nie, kochanie.
To się nazywa psychologia.
Tak postępują młodzi ludzie,
gdy osoba, na której wzorowali swą osobowość i zasady...
Jak to się nazywa fachowo?
„Wyrucha swoją rodzinę”.
- Kenny... - Nienawidzi cię.
I pierwszy raz w życiu nienawidzi bycia pół-białym.
Mówiłam,
nie podoba mi się ta cholerna naklejka,
ani warkoczyki, ani luźne spodnie.
Ale to tylko faza, która minie.
Mam nadzieję, że szybko.
Staram się mu pomóc odbudować kruchą osobowość,
którą rozbiłeś w drzazgi, odchodząc od nas.
Odczep się więc,
bo nie masz tu moralnej przewagi.
- Przestań. - Nie!
To nie J. Kurwa.
Musisz z nią teraz pisać?
- To mój brat. - Co?
- Wysłał linka. - Wsad Dwyane’a Wade’a?
Nie możecie zachwycać się nim kiedy indziej?
O nie, człowieku.
- Nie rób tego. - Nie wstawaj, czarnuchu.
Nie rób tego!
Nie wstawaj, czarnuchu.
Jezu.
Co to jest?
To...
Ja nie...
Scott?
- Nie. Nie, kochanie. - Tak.
Kendra, przestań. Cholera, proszę, nie.
O nie, człowieku.
- Nie rób tego. - Nie wstawaj, czarnuchu.
Nie rób tego!
Nie wstawaj, czarnuchu.
Dość.
Jezu.
Co...
- Co to znaczy? - Nie wiem.
To Jamal?
Jezu.
- To on? - Nie wiem.
Czy to on?
Nie wiem. Daj mi chwilę.
- Co napisał? - Nie patrzyłem.
„Obejrzyj. Wolny strzelec wrzucił to na CBS4. Czy to J?”.
Pokaż.
O rany.
Scott, to chyba on.
To on? Ten, który biegnie?
Boże, w niebieskiej koszuli.
- Nie wstawaj. - To chyba jego.
Zróbmy to krok po kroku.
Zadzwonię do brata na posterunek.
- Pokaż jeszcze. - Chwila.
Zadzwonię i sprawdzę, czy coś wie.
John. To ja.
Czy to J na...
- A powiedział... - Co powiedział?
Jasne.
Możesz wysłać mi jego numer...
- Kto to? - Nie masz.
- Dobra? - Tak. Dzięki.
Co powiedział?
Że posterunek ma włączony skaner radiowy
i usłyszeli informacje o zatrzymaniu.
I jakiś gość, który tam był, przesłał to nagranie.
- Czy to Jamal? - John nie wie.
Usłyszał o moim aucie i wysłał mi linka.
Nic więcej nie wie.
To może być on. Coś mogło się stać.
Jamal może być ranny.
- Musimy... - Nie wiem.
Widziałem to, co ty.
- Hej! - Oto kawa.
- Widziałeś to? - Co?
Widziałeś?
Nie. Co to?
O nie, człowieku.
- Nie rób tego. - Nie wstawaj, czarnuchu.
Nie rób tego.
Nie wstawaj, czarnuchu.
Chcę wiedzieć, gdzie jest mój syn.
Nie wiem, co to jest.
Nagranie. Z zatrzymania.
Jakie nagranie?
Nie wiem, dlatego pytam.
Myślimy, że to nasz syn.
- Skąd to macie? - Nieważne.
Czemu to miałby być wasz syn?
Wysłał to jego brat. Myśli, że to Jamal.
Gdzie jest nasz syn?
Nic mu nie jest?
Mówiłem, że porucznik Stokes już jedzie.
Wszystko wyjaśni.
Słuchaj. Byłem...
Byliśmy bardzo cierpliwi.
Ale nasz syn jest w areszcie. Trzymacie go.
Chcemy wiedzieć, gdzie jest.
- Rozumiem. - Chcemy go widzieć.
- Robię, co mogę. - Już!
Ułatwię ci to.
W tej chwili powiesz, gdzie mój syn. Chcę z nim mówić.
Jak już mówiłem,
nie mam uprawnień, by o tym mówić.
Uspokójmy się i nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
- Boże! - Gdzie mój syn?
Gdzie mój syn?
Dokonał pan napaści na funkcjonariusza.
- To przestępstwo. - Słuchaj, gnoju.
Dowiem się, gdzie mój syn,
albo zaraz popełnię jeszcze cięższe przestępstwo.
Proszę pana!
Proszę usiąść i się uspokoić.
- Ktoś ty? - Proszę.
Łapy przy sobie.
- Poproszę jeszcze raz. - Kto to, kurwa, jest?
Funkcjonariuszu, kajdanki.
- Masz prawo zachować milczenie. - To żart?
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciwko tobie.
Masz prawo do adwokata.
- To żart? - Nie.
Za co jestem aresztowany?
- Co się dzieje? - To jakiś żart.
Jeżeli cię na niego nie stać,
zapewnimy ci adwokata z urzędu.
Dość.
Słuchaj. Chcesz więcej zarzutów
- czy się uspokoisz? - Nie dotykaj mnie.
Pomóż mi. Twarzą do ściany.
- Nie... - Spokój.
Zabieraj łapy.
Do ściany!
- Won z łapami. - Dość.
- Puszczajcie. - Nie!
- Puśćcie mnie! - On ma szmery w sercu.
- Puszczajcie! - On ma szmery!
Sukinsyny. Kurwa.
Dobra.
Co jest z wami nie tak?
- Wystarczy. - Oszaleliście?
Dość. Jest pan ranny?
Jest pan ranny?
- Mógł być. - Proszę pana?
Zrób zdjęcia. Twarz i dłonie.
Swoje i moje też.
Czy to było konieczne?
Niestety tak.
Uspokoiliśmy się?
Będzie spokój?
Dobrze. Nazywam się porucznik John Stokes.
Jestem oficerem łącznikowym.
Podobno doszło do zdarzenia.
- Gdzie jest nasz syn? - Cisza.
Chcemy to wiedzieć.
Spróbuję jeszcze raz.
Nie chcę odsyłać pana do aresztu.
Szkoda tracić tę odznakę i pensję.
Ciężko pan na nią pracował.
Mam prawo znać losy syna.
Nie. Nie ma pan takiego prawa.
Syn jest dorosły i toczy się w jego sprawie dochodzenie.
Pan ma prawo usiąść i się zamknąć.
Rozumie pan?
- Rozumie. - Jego pytam.
- Rozumie pan? - Spierdalaj.
Scott, proszę.
- Zamknij go. - Nie.
Dwie napaści na funkcjonariuszy,
dwukrotne stawianie oporu.
A jeśli choć drgnie albo krzywo spojrzy,
w trakcie pobierania odcisków,
dorzuć mu kolejny opór.
Tak jest.
Zabrać go do aresztu?
Jeśli się uspokoi, wypuść z „obowiązkiem stawiennictwa”.
Zwierzęta.
Mam wezwać wsparcie
czy uspokoi się pan?
- Nie trzeba. - Dobrze.
- Zajmie się tym mój prawnik. - Mój też.
Mój to prokurator stanowy.
A pana?
Zabierz go.
Jeszcze raz,
jestem porucznik John Stokes.
Chciałabym wiedzieć, co z moim synem.
Jeśli będzie pani spokojna, powiem wszystko, co wiem.
Nie dam się pouczać.
I nie będziemy się przekrzykiwać.
A kiedy na pana krzyczałam?
Proszę...
Dobra.
Powiem, co wiem.
A pani grzecznie posłucha,
albo stąd wyjdę,
a pani dowie się tego we właściwym czasie.
Jasne?
Kto jest pana przełożonym?
Przepraszam, rozumiem.
Słucham?
Rozumiem.
Dobrze.
Wiem tyle.
O 2.15 rano
srebrny lexus został zatrzymany przez oficera patrolu.
Lexusa zarejestrowano na Scotta Alana Connora.
To mój mąż.
Trzech czarnoskórych mężczyzn zatrzymano w związku ze zdarzeniem.
Nie wiemy więcej o przyczynach zatrzymania.
Policjant strzelał.
- Nie będę się wykłócał. - Widziałam nagranie.
Padły strzały.
- Nie mam takiej wiedzy. - Ale słyszałam.
Słyszałam.
Słyszała pani dźwięki na słabym nagraniu. Ja mówię o faktach.
Nazwał jednego czarnuchem.
Proszę pozwolić...
Nazwał go tak. Widziałam. Słyszałam.
- Nie. - Widział to pan!
Nieprawda.
Jedną z osób zatrzymanych był świadek,
czarny świadek,
który nagrał ten film.
To jego głos pani słyszała.
Nie funkcjonariusza policji.
Czemu zatrzymano Jamala? On nie pije.
Auto jest nowe. Światła działały.
Miał dowód rejestracyjny i OC.
- Zadbałam o to. - Proszę pani.
Nie było powodu, by go zatrzymać.
Nikt nie mówi, że zatrzymano pani syna.
Są w to zamieszane przynajmniej trzy osoby.
Nie wiem, kto prowadził auto, gdy je zatrzymano.
Pani też nie.
Zaoszczędzi sobie pani cierpienia,
jeśli przestanie pani wyciągać pochopne wnioski.
W tej chwili nie wiem, czemu auto zatrzymano.
Jasne.
I powiedziałem wszystko, co wiem.
Jasne.
Gdy dowiem się czegoś więcej...
Dobra!
Powiem jeszcze jedno.
Auto miało na zderzaku budzącą wątpliwości naklejkę.
Wiem o tym.
Pani weryfikacja dowodu rejestracyjnego i OC
była więc chyba bez znaczenia.
Nie sądzę.
Daj spokój, siostro. Wiesz, o czym mówię.
Nie jestem pana siostrą.
Czarny chłopak w aucie
z taką naklejką?
Prosi się o kłopoty.
I o czym to świadczy?
Że świat nie jest taki sam dla ludzi, którzy wyglądają jak ty i ja.
- Jezu Chryste. - Tak.
Właśnie tak.
I o tym, że ludzie patrolujący ulice,
posiadający prawo do użycia broni, nie są robotami.
Pomagają dzieciom myć zęby przed snem,
czytają im bajki
i modlą się, by móc to robić dalej.
A gdy widzą jakiegoś nihilistycznego,
wkurzającego bandziora,
- mogą się unieść dumą. - Jak pan śmie nazywać tak mego syna?
I kryć przy tym białasa z odznaką?
Glina jest czarny.
Ten funkcjonariusz...
jest czarny, jak ty i ja.
Coś ci powiem, paniusiu.
Skakałem na spadochronie.
Czołgałem się przez tunele Wietkongu,
ale najbardziej w życiu bałem się,
gdy dokonałem pierwszego zatrzymania w getcie.
Wiesz czemu?
Przez hip-hopowe piosenki i naklejki na zderzakach.
I motłoch blokujący autostrady,
mówiący, że policja to wróg.
Można więc się im stawiać i się czepiać.
Jeśli zatrzymają, można się do nich rzucać
i zachowywać jak bandyci.
Jeśli podskoczysz glinie, jesteś twardziel.
I przez to gówno gliniarze giną.
Nie wiem, o kim pan mówi, ale to nie mój syn.
Uczyłam syna szacunku i dochodzenia swoich praw.
Gdy zatrzymuję auto, nie masz podstaw do „dochodzenia praw”.
Wiesz, do czego masz prawo?
Zamknąć się i robić, co mówię.
Nie wierzę, że to słyszę.
To wy nam służycie. Nie my wam.
A co, jeśli auto pasuje do zgłoszonego w Child Alert?
Jeśli pasujesz do listu gończego?
Gdy cię zatrzymują, nie wiesz, o co chodzi.
Domorosły twardziel to dodatkowy problem.
Może gdyby pan dorastał w Pork ’n’ Beans, jak ja,
rozumiałby pan, że czarni chłopcy grają bandziorów dla pozy.
Ukrywają tak strach.
Dorastałem w Overtown.
Nie trzeba mi tego tłumaczyć.
Ale chwileczkę.
Życie twojej rodziny to przecież amerykański sen, prawda?
Twój syn nie ma się czego bać.
A powinnam to robić?
Uczyć go strachu?
Bądź grzeczny, siedź cicho?
Właśnie tak.
Powinien rozumieć, że dla nas
nie ma amerykańskiego snu.
Mnie nie wychowano na takiego zgorzkniałego „wuja Toma” jak pan.
Masz tupet.
A mam.
Powiem ci...
że wystarczą dwie minuty
i znam całe twoje życie.
- Gówno prawda. - Serio.
Wiem, że twój mąż
ma w telefonie twoje zdjęcie
i gdy tylko rzuci jakąś rasistowską uwagą,
wyciąga je i mówi:
„Nie, ja nie. Patrzcie, mam czarną żonę”.
I nie potrafisz mu wyjaśnić tego bólu w twoim sercu.
Bólu, który odbiera ci radość,
bo każde ogłoszenie o WZW typu C
i każda reklama mocnego piwa zawiera kogoś,
kto wygląda jak twój synek.
Albo dlaczego twój najwyższy i najmądrzejszy w klasie syn
nigdy nie był brany do odpowiedzi,
nieważne, jak wysoko wyciągał brązową rączkę.
Tego bólu twój facet nie zrozumie.
Próbowałaś więc zabić ten ból, ucząc syna bycia dumnym
i życia amerykańskim snem,
i dochodzenia swoich praw,
zamiast uczyć go przetrwania w tym kraju jako czarny.
Pierdol się!
Jedno wiem o tym zdarzeniu na pewno.
W każdej takiej sytuacji,
gdyby młodzi bracia siedzieli cicho
i robili, co im każą,
nie bylibyśmy tu dziś.
Co i tobie radzę zrobić.
Siedź grzecznie
i się zamknij.
I, siostro,
gdy znowu nazwiesz czarnego „wujkiem Tomem”,
wypadnie to lepiej, jeśli ten czarny
nie wyprowadził przed chwilą twego białego męża w kajdankach.
Spisali mnie. Dostałem „obowiązek stawiennictwa”.
Głupota. Nie rozumiem tego gówna.
Czemu podszedłeś u Carla i Joy?
Co?
Gdy się poznaliśmy. Czemu do mnie podszedłeś?
Czemu...
- Kenny, teraz? - Powiedz.
- Proszę, powiedz. - Skarbie.
Bo...
Bo się na ciebie gapiłam?
Bo ja nie mogłem przestać się gapić.
- Co jeszcze? - Ja...
Co jeszcze?
Nie sądzisz, że Jamal w coś się wplątał...
Staliśmy na werandzie i patrzyliśmy na siebie.
Tak. Patrzyliśmy na siebie.
Nie mogliśmy oderwać oczu.
- I? - I ja...
podszedłem.
Podszedłeś do mnie.
Serce tak mi waliło, że nie mogłem mówić.
Wszystkie dziewczyny mijały cię w drodze do baru,
ale na żadną nie spojrzałeś. Szedłeś i patrzyłeś tylko na mnie.
Tak.
- A potem spojrzałeś w górę. - Tak.
Nade mną.
I pomyślałam: „Może jednak nie ja”.
- Ale ja... - Ty...
- Położyłem ci rękę na ramieniu. - I wskazałeś na ptaka...
na drzewie.
Pięknego, czerwonego ptaka.
A on odleciał.
Powiedziałeś, że miał dość bycia
drugą najpiękniejszą istotą na tej imprezie.
- Tak powiedziałeś. - Tak.
No już.
Już dobrze.
Sypie się.
Wszystko się sypie.
Kenny.
Wiem, że nie wrócisz.
To boli, Scott.
Boli.
A to, że jest biała, jest nie do zniesienia.
Nie kocham jej.
To dlaczego?
Ja...
Ja nie...
- Kenny. - Nie.
Stworzyliśmy wspaniałą osobę, prawda?
Tak.
Myślałam...
zanim wróciłeś,
o tym, jak się kiedyś pokłóciliśmy.
Nie pamiętam już o co.
Ale Jamal był malutki, a ja bardzo zdenerwowana.
I myślał, że płaczę przez grzmoty i błyskawice...
Pamiętam.
I powiedział: „Nie płacz, mamo.
To Bóg robi zdjęcia deszczu”.
Tak, wpisaliśmy mu to do albumu.
Łapał moje łzy tymi malutkimi łapkami
i próbował włożyć mi je z powrotem do oczu.
W nocy powiedziałam mu...
Co?
Ken. Kenny?
Byliśmy wściekli. Krzyczał na mnie i ja...
Co?
Powiedziałam mu coś.
Co?
Boże.
Okropne...
paskudne...
rzeczy, których matka nie powinna mówić dziecku.
- Już dobrze. - Boże.
Chcę go tylko przytulić.
Spojrzeć mu w oczy i...
Wyjąć mu z głowy wszystko, co powiedziałam.
I zakopać to głęboko.
- Już dobrze. - „Strzelaj w gliny”!
Powinnam była wyjść z żyletką
i zeskrobać to cholerstwo z samochodu.
Nie.
Gdy tylko to zobaczyłam.
To bez znaczenia.
To nie twoja wina. I nie jego.
Nigdy już nie będę zła. Niech tylko nic mu nie będzie.
Nic mu nie jest.
- Niech będzie bezpieczny. - Jest.
Jest bezpieczny.
Nic mu nie jest.
Państwa syn, Jamal Connor, jechał na tylnym siedzeniu
w towarzystwie Jarvisa Bella
i DeShawna Rolle’a.
Bell był poszukiwany w związku z posiadaniem marihuany.
Auto śledził nieoznakowany wóz policyjny,
w pobliżu osiedla socjalnego w Liberty City.
Widziano, jak kierowca kupił tam paczkę marihuany.
Cholera.
Po zakupie, podczas jazdy na zachód 79 Ulicą,
auto zatrzymał oznakowany radiowóz.
Funkcjonariusz Rodney Banks, który był świadkiem zakupu,
dokonał zatrzymania.
Kamera w wozie patrolowym
zarejestrowała, jak Banks podchodzi do auta od strony kierowcy.
Auto prowadził pan Bell.
Funkcjonariusz wrócił do wozu z dowodami tożsamości pasażerów
i zaczął sprawdzać je na laptopie.
Po około pół minuty pan Bell wysiadł z auta
i próbował podejść do policjanta.
Policjant dobył broni i kazał panu Bellowi się położyć.
Boże.
Gdy funkcjonariusz wzywał posiłki,
DeShawn Rolle wysiadł tylnymi drzwiami auta.
Funkcjonariusz skierował broń w stronę Rolle’a.
W tym momencie z auta wysiadł Jamal Connor.
Starał się chyba położyć ręce na masce auta.
- Nie. - Było mokro, mógł się pośliznąć.
Jednocześnie Jarvis Bell wstał i zaczął uciekać.
Funkcjonariusz, mierząc się teraz z całą trójką pasażerów,
z których jeden jest ścigany,
i nie wiedząc, czy w aucie jest broń...
O nie.
...oddaje trzy strzały za uciekającym.
Zbłąkana kula lub rykoszet
trafia w głowę Jamala Connora
i zabija go na miejscu.
Moje kondolencje.
Nie!
Zostanie przeprowadzone pełne śledztwo.
Nie.
Zostawię państwa samych.
Nie mogę oddychać.