NETFLIX PRZEDSTAWIA
ZAGINIONA LILY BRIDGES
SASAGAWA TRANSLATION CO.
Wróciłaś.
Tak. Wreszcie.
Widziałaś wiadomości?
Nie.
Boże. Gdzie ona jest?
Yamada, masz tę gazetę?
Patrz.
CZĘŚĆ CIAŁA ZNALEZIONA W ZATOCE TOKIJSKIEJ
Mówią, że to może być Lily.
Kazał mi go panu przekazać.
- Coś jeszcze? - Czemu pani sobie drwi?
Bo mogą mnie przez pana zabić.
Lucy.
Co?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SUSANNY JONES
Jestem detektyw Oguchi.
To jest detektyw Kameyama.
Mamy kilka pytań.
Dobrze?
TOKIO, 1989
Jak się pani nazywa?
Louisa Fly.
Tak jak na karcie pobytu cudzoziemca.
Ile ma pani lat?
Tak jak na karcie.
Czym się pani zajmuje?
Jestem tłumaczką w firmie Sasagawa.
Więc zna pani japoński?
Oczywiście.
Nie mówiła pani.
Nikt nie pytał.
- Czemu nikt mi nie powiedział? - Nie wiedziałem.
- Rób swoje. - Przepraszam.
- Dziewczyna ma tupet. - Proszę uważać.
Wszystko rozumiem.
Co się wydarzyło w wieczór zaginięcia Lily Bridges?
Z tego, co wiemy, rozmawiała z nią pani jako ostatnia.
Chwilę rozmawiałyśmy.
Potem poszła.
Więc wróciłam do mieszkania.
Nie według pani sąsiadki.
Mówiła, że kilka minut później wyszła pani bez parasola.
Tak.
Więc to nie był ostatni raz, kiedy ją pani widziała?
- Nie znalazłam jej. - Po co pani za nią poszła?
Miała coś mojego. Chciałam to odzyskać.
Co to było?
Płaszcz.
Więc jeszcze panie rozmawiały?
Już mówiłam, nie znalazłam jej.
Myślała pani, że poszła na stację?
- To dziwne? - I nie widziała już jej pani?
Proszę odpowiadać!
Ile razy mam to robić?
Pani Fly...
Jak długo jest pani w Japonii?
Pięć lat i dwa miesiące.
Ma tu pani rodzinę?
Jestem sama.
Kim jest pani ojciec?
Elektrykiem.
Rodzeństwo?
Siedmiu braci.
Sześciu.
Jeden zmarł.
- Oczywiście jest pani niezamężna. - Oczywiście.
- Ma pani chłopaka? - Nie.
Na pewno?
Na pewno.
Nie zapyta pan o zgodę?
Nigdy nie pytam.
Dlaczego?
Straciłbym ujęcie.
Ludzie się nie denerwują?
Nie fotografuję ludzi.
A co pan fotografuje?
Wodę.
Budynki.
Odbicia.
I tym podobne.
Ale... mnie pan sfotografował.
Jestem Teiji.
Louisa Fly.
Ale mówią mi „Lucy Fly”.
Tutaj pracuję.
Naprawdę?
Co to za aparat?
Olympus OM-1.
Z obiektywem Zuiko 50 mm.
- Bardzo szybki. - Ciekawe.
Czyżby?
Nie bardzo.
Podtrzymuję rozmowę.
Po co?
Tak robią normalni ludzie.
- Nie jesteś normalna. - Ty też.
Więc nie udawajmy.
Dobrze.
Od początku bądźmy ze sobą szczerzy.
Całymi dniami obserwuję ludzi,
którzy nie mówią tego, co naprawdę myślą.
To prawda.
Więc...
O czym naprawdę myślisz?
Powiedz wszystko.
Wszystko?
Wyzywam cię.
Makaron jest za gorący, a bulion za słony.
To najdziwniejsza randka, na jakiej byłam.
Nie powinnam ufać napotkanemu nieznajomemu
i powinnam już iść.
Dlaczego nie idziesz?
Bo mnie pociągasz.
Odrobinę.
To dobrze.
Dobrze.
Teraz ty bądź szczery.
Będę.
O czym myślisz?
Chcę cię fotografować.
Już to zrobiłeś. Co jeszcze?
Tylko o tym myślę.
Moja tajemnica.
Niezwykłe miejsce.
Dziękuję.
Mieszkasz tu sam?
Tak.
Niewiele osób tu było.
Zaczekaj tutaj.
Zaraz przyjdę.
Gdzie mam stanąć?
Gdziekolwiek.
Co mam robić?
Cokolwiek.
Nikt mnie nigdy nie fotografował.
Nie odpowiednio.
To jestem pierwszy.
Chodź.
Dzięki Bogu.
Słyszysz?
Tylko po trzęsieniach...
Słyszysz?
Tak.
Słyszę, co to?
Przyjaciółka szykuje coś wyjątkowego na festiwal Tanabaty.
Chce, byśmy wystąpiły.
Ale mamy tylko dwa miesiące.
Może udałoby się przy dwóch próbach w tygodniu.
Właśnie.
Spróbujmy.
Lucy.
Mam prezent na twoje urodziny.
Naprawdę?
To drobiazg,
nad którym pracowałam.
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego.
Mam ich mnóstwo w domu. Hoduję je.
Zazwyczaj ich nie oddaję.
Podoba mi się.
Lucy Fly! Jak leci?
Nieźle śpiewasz.
Dzięki. Staram się.
Chodź, poznaj nową.
Jest zdezorientowana.
Myśli, że wylądowała na księżycu.
Byłoby miło, gdybyś jej pomogła.
Lucy, to jest Lily. Lily, to jest Lucy Fly.
Wszystkiego najlepszego!
- Dziękuję, Natsuko. - Masz urodziny?
Dzięki, że zaprosiłaś mnie na imprezę.
To nie impreza, ale nie ma za co.
Drinki dla solenizantki. Mamy szampana.
- Wezmę Sapporo. - Ja też.
- Dobra. - Pomogę ci.
Od kiedy jesteś w Japonii?
Od jakichś trzech tygodni.
Co za obłęd, wszystko jest tu inne.
- Pewnie dlatego tu jesteśmy. - To prawda.
Musiałam się wyrwać z Waszyngtonu.
Skąd jesteś?
Ze Szwecji.
Ale to było dawno temu. Teraz powiedziałabym, że stąd.
Japonka Lucy.
Bob mówił, że szukasz mieszkania.
Muszę coś znaleźć.
Tak się tym stresuję, że dostałam wysypki.
Pracuję w barze,
ojciec wysyła mi pieniądze, stać mnie,
ale niełatwo coś znaleźć, zwłaszcza bez języka.
To prawda.
Podobno znasz dobrze japoński.
Tak.
Szczęściara. Też bym chciała.
Zabiję cię, Bob.
Czemu?
Nic nas nie łączy.
Nie chcę jej wiecznie niańczyć.
Nie będziesz. Ona jest nowa...
Jak wielu w Tokio, gdybym się nimi zajmowała,
nie miałabym własnego życia.
Przepraszam, że się wygadałem.
Ale... ona jest gorąca.
I co z tego?
Dobra. Jak chcesz.
Już prawie.
Jeszcze stoper.
I utrwalacz.
To jest niezłe.
Lubię ten znak.
Moją bliznę?
Tak.
Piękna.
Jak sprawy z tym facetem, którego poznałaś?
Dobrze.
Ma twarz jak sos sojowy czy jak keczup?
Co?
Tak mówimy o rysach twarzy Japończyków,
wschodnich lub zachodnich.
Raczej sos sojowy.
Jaki jest?
- Co masz na myśli? - No wiesz.
- W łóżku. - Do niczego jeszcze nie doszło.
Poważnie?
- Nie spieszycie się? - To nie zależy ode mnie.
Idealnie.
Muszę zmienić kliszę.
Co robisz?
Nie prosiłem cię o to.
- Jest bardzo ciasna. - Tak.
To furisode. Ubieramy je na radosne wydarzenia.
Jest dla niezamężnych kobiet?
Dla młodych, niezamężnych kobiet.
Już.
Spójrz.
Piękne.
Pannom w Japonii nie jest łatwo.
To prawda.
Chciałaś kiedyś wyjść za mąż?
Nie.
Z powodu mojej pracy. Jestem sędzią.
To onieśmiela większość mężczyzn.
Poza tym jestem już za stara.
Wciąż jesteś młoda.
Nie w oczach Japończyka.
Może tylko jakiś wdowiec.
Lub senior o słabym zdrowiu.
Nie miałabym na to czasu.
Rozumiem.
Mam pracę, przyjaciół,
kwartet smyczkowy.
Musiałabym to rzucić, by prać starcze pieluchy.
To pewnie pani Yamamoto.
Pomogę jej z ciastkami.
Kyukyusha!
Lucy, dzwoń po karetkę!
Yamamoto-san!
Opowiadaj.
Pani Yamamoto dziś umarła.
Spadła ze schodów, kiedy ją witałam.
Złamała kark.
Podąża za mną śmierć. Od zawsze.
- Rozumiem. - Nieprawda.
W ogóle nie rozumiesz.
Powiesz mi, w swoim czasie.
A ja opowiem ci o sobie.
Od początku wiedziałem,
że będziemy ze sobą szczerzy.
Wiedziałem.
Coś ci pokażę.
To moja ciotka, wychowała mnie.
Kiedy zmarła, wyjechałem z Kagoshimy do Tokio.
Jest piękna.
Otacza nas śmierć.
Ale żyjemy.
Wie pani, że ktoś dzwonił do Teijiego Matsudy?
Tak, wiem.
Czy Lily Bridges go znała?
Tak.
Kiedy go pani poznała?
Trzeciego maja.
Co do tego jest pani przekonana.
To był ten dzień.
Czy był...
pani chłopakiem?
Przez jakiś czas.
Czemu mi pani tego nie powiedziała?
Użył złego czasu.
To śledztwo w sprawie morderstwa. Rozumie to pani?
Podejrzewamy, że to mógł być jej znajomy.
To bardzo poważna sprawa.
Czemu nie chce pani pomóc?
Nie jest pani jak Japonki.
Jestem.
Nie do wiary, że można coś znaleźć,
skoro ulice nie mają nazw.
Chyba muszę się nauczyć liczb.
Ohayōgozaimasu.
Dziękujemy.
Podoba mi się! Jest takie japońskie.
Śniło mi się to miejsce, ale we śnie to był dom na drzewie.
Jest świetne.
- Kuchnia jest mała. - Nie gotuję.
A to niespodzianka.
Jedyny minus jest taki, że to stary budynek,
więc jeśli ziemia się zatrzęsie...
Nieważne. Przetrwał do dzisiaj.
Racja.
Wypełnijmy formularz.
Dobra.
Powiesz jej?
Jasne.
Patrz.
To dziwne, jak wszyscy się tu na nas gapią.
Jakbyśmy były sławne.
Niektórzy się od tego uzależniają.
Tak jak Bob?
Tak jak Bob.
Jest seksowny, prawda?
Nie postrzegam go tak.
Masz chłopaka?
Tak.
Jak ma na imię?
Ma na imię Teiji.
Kontrakt jest w porządku.
Poproszę prawnika w Sasagawie, by jeszcze go przejrzał.
Dzięki. Niesamowite, że umiesz to przeczytać.
Chcą już panie coś zamówić?
Zamówisz mi kawę?
Jeszcze chwilę.
Musisz umieć sama zamawiać.
Jak chcesz tu przeżyć, skoro nie umiesz o nic spytać?
Nie wiem.
Jeśli chcesz kawę, powiedz:
„Koohii o hitotsu”, czyli jedną,
„kudasai” znaczy proszę.
Koohii o...
- hitotsu... - Hitotsu kudasai.
...kudasai.
Właśnie tak.
Przepraszam.
Co podać?
Koohii o hitotsu kudasai.
Hai.
Dla mnie też.
Hai.
Niesamowite, że to zrozumiała.
Patrz.
Światło, cień, idealnie.
Kiedy zacząłeś fotografować?
W szkole.
Przesiadywałem w ciemni.
Uczył mnie pewien stary nauczyciel, pan Hyakutake.
W klubie fotograficznym było ze 12 osób,
ale zrezygnowali i zostałem tylko ja.
Czytałam kiedyś...
że gdy w XIX wieku do Japonii przybyli ludzie z zachodu,
chcieli fotografować tutejszych, ale...
nie pozwolili im.
Myśleli, że skradną im dusze.
Rozumiem ich.
Model coś poświęca,
oddaje cząstkę siebie fotografowi.
Gdyby każde zdjęcie, które tobie robię, zabierało część twojej duszy...
pozwoliłabyś mi je robić?
Znasz odpowiedź na to pytanie.
Odłożę je.
Zamykasz je?
Tak.
Co tam jeszcze trzymasz?
Teiji nie chciał jechać? Muszę go wreszcie poznać.
- Poznasz. - Układa się wam?
Tak. Jest świetnie.
Powiedz coś więcej.
Chyba oboje jesteśmy nieco dziwni, ale pasujemy do siebie.
Brzmi perwersyjnie.
Zamknij się.
Za tydzień zespół gra koncert.
W Downbeat Club w Ikebukuro.
To świetnie.
Nieźle.
To najlepsi muzycy, z jakimi grałem.
Miałem kilka kapel w Anglii,
ale tam jest straszna niechęć.
Tak.
To najbardziej lubię w Japonii.
Daje ci drugą szansę.
Niesamowite. Patrzcie.
Jest piękna.
Oszałamiająca.
Uwielbiam Japonię.
Ktoś ma aparat?
Ja nie.
A jak będzie...
- „Dzień dobry”? - Ohayo gozaimasu.
A teraz...
„Jak się masz”?
Gen-ji?
Gen-ki... desu-ka.
A kiedy dopiero kogoś poznajesz, mówisz:
- „Yoroshiku onegaishimasu”. - Boże.
Cholera.
Siadaj.
Nic mi nie...
Siadaj.
Zdejmę twój but.
Co?
Czy to boli?
Naciśnij na moją dłoń.
Chyba tylko skręcona.
Co się stało?
Spadłam stąd, a Lily bawi się w pielęgniarkę.
Nie bawię. Pracowałam w szpitalu. Jestem pielęgniarką.
Naprawdę?
Nie zawsze byłam barmanką.
- Nie przyjdziesz tutaj? - Idę z Lucy.
Może później.
Jak twoja kostka?
Lepiej.
Teijiemu by się tu podobało?
Chyba tak.
Uwielbia wodę...
odbicia, wszystko by fotografował.
Lubię robić zdjęcia, ale nie jestem w tym dobra.
- Sprzedaje swoje zdjęcia? - Chyba nie.
Ale... nie wiem.
Co z nimi robi?
Nie jestem pewna.
Chciałabym go poznać.
Odwiedzimy kiedyś ten bar?
Będzie fajnie.
Dobrze.
Teiji, zastanawiałam się...
Dlaczego nic nie robisz ze swoimi zdjęciami?
Oczywiście nie z moimi...
ale zdjęcia miasta są świetne.
- Nie chcę. - Na pewno?
To po co je robisz?
Zbieram je.
Po co?
Do mojej kolekcji.
Możesz zrobić wystawę.
Albo wydać album, żeby ludzie je zobaczyli.
Czemu to dla ciebie takie ważne?
Przepraszam.
Muszę iść do pracy.
Zobaczymy się w ten weekend?
Muszę pracować.
- Tak, ale... - Zadzwonię.
Dobrze.
Co robisz?
Przepraszam.
To rzeczy osobiste.
Śledzisz mnie?
Dlaczego to zrobiłaś?
Kim ona jest?
Ma na imię Sachi.
Byliście razem?
Tak. Muszę wracać do pracy.
Gdzie teraz jest?
Nie wiem. Odeszła.
„Odeszła”?
Zerwaliśmy ze sobą. Rozstaliśmy się. Nie szukałem jej.
Gdy cię poznałem, przestałem myśleć o Sachi.
Przepraszam. Proszę, zapomnij, że to zrobiłam.
Muszę wracać.
Przytul mnie.
Źle zrobiłam.
Bez przerwy o tobie myślę.
- Chciałam cię lepiej poznać. - To zły sposób.
Wiem.
Musisz mi zaufać.
Dobrze.
List od mojej mamy dotarł po ośmiu dniach.
Wiem.
To i tak szybko.
No i to dzwonienie!
Rozmawiałam 20 minut z koleżanką.
Zapłaciłam ponad 100 dolarów.
Lepiej nie dzwonić.
Wolę być odcięta.
Lubię to.
Tęsknisz za rodziną?
Nie.
Jak makaron?
- Doskonały. - Pyszny.
Wcześniej kończę.
Chcecie gdzieś iść?
Robi się późno. Lily pewnie chce wracać do domu.
Żartujesz? Jasne, że chcę.
Idziemy?
Proszę?
Jasne.
Świetnie.
Dobra.
Jest słodki!
Słodki?
Nie jest słodki. Kociaki są słodkie.
Dobra, jest boski. I wysoki.
Myślałam, że Japończycy są niscy.
Bzdura. To stereotyp.
Byłam w okolicy.
Pójdę sobie, jeśli Teiji tu jest.
- Nie przychodzi tu. - Mam whisky.
Masz ładne mieszkanie.
Ładniejsze od mojego.
- Ale bez drzewa. - Bez drzewa.
Nie masz żadnych zdjęć Teijiego.
Nie lubi oddawać swoich zdjęć.
Miło było go poznać.
Ma obsesję na twoim punkcie.
Skąd wiesz?
Znam się na facetach.
Jaki masz znak zodiaku?
Nie wierzę w to.
Dlaczego?
Moja osobowość to mieszanka moich genów,
wychowania, rodziców, szkoły. Gwiazd tu nie ma.
Byk.
Byłaś na moich urodzinach.
Ale umiem to poznać.
I wróżyć z dłoni.
Oraz z karta tarota.
Poważnie?
W barze muszę ostrożnie wydawać resztę,
żeby nie czytać z czyjejś dłoni.
Jasne.
Naprawdę.
Spróbuj.
W przeszłości jest...
pustka lub...
milczenie.
Linia urywa się w trzech miejscach.
Na początku, nieco dalej i jeszcze raz.
Co to oznacza?
Nagłą zmianę.
Wypadki.
Śmierć.
Co jeszcze?
Co widzisz w przyszłości?
Z Teijim?
To skomplikowane. Nie odczytam.
Spróbuj.
Przepraszam.
Coś tam zobaczyłaś.
To jak otwarte okno, przez które coś widzę.
Potem zachodzi mgłą i niczego już nie jestem pewna.
- Nie chciałam cię straszyć. - Nie boję się.
Więcej whisky?
Zdecydowanie.
- W porządku? - Tak.
- Chyba przestała. - Tak.
Słyszysz?
Nie jestem pewna.
To ptak wstrząsów.
Tak go nazywa Teiji.
Śpiewa zawsze po trzęsieniu ziemi.
Tak.
Słyszę.
Piękny.
Śpijmy już.
Nie chcę herbaty.
Próbuję się obudzić.
Ja się wyspałam.
Poza trzęsieniem ziemi.
Poważnie?
Chyba niewielkie, przespałam je.
Nie spałyśmy.
Dziwne.
Nie pamiętam.
Będzie padać. Mogę wziąć płaszcz?
Jasne.
Jest tam.
Szafa.
Chcesz ze mną jechać na wyspę Sado?
Pani Katoh,
przyjaciółka z kwartetu smyczkowego, pochodzi stamtąd.
Mówi, że to jak podróż w przeszłość.
Kiedy?
W następny weekend.
To festiwal sztuki i kultury...
Nie jedziesz z Teijim?
Tak, jeśli wyrwie się z pracy.
Zastanowię się.
Bob zaprosił mnie na koncert...
Nie ten.
Przepraszam.
Weź go.
Ale musisz go oddać.
Dobra.
Dzięki. Zaopiekuję się nim.
Teiji...
nie róbmy już dziś zdjęć.
Dlaczego?
Zmęczyło mnie to.
No dobrze, jeszcze kilka.
- Wybacz. - W porządku.
Nie, jeśli nie chcesz.
Bywałeś z Sachi w Shinjuku?
Czasami.
Czemu pytasz?
Natsuko, pracuję z nią, ma siostrę w zespole,
jutro wieczorem gra w klubie.
Chcesz iść?
Nigdy nie wychodzimy.
Rozerwiemy się.
Będzie tam Bob i...
Lily, chyba.
Dobra, pójdziemy.
- Co ty na to? - Na co?
Zespół.
Są dobrzy.
A według ciebie?
Nie czuję tego. Nie mój gust.
Ale mają swój styl.
I podpisali kontrakt z wytwórnią.
Tobie też się uda.
Wiem.
Umawiasz się z Lily?
Nie. Jest jakaś dziwna.
Wysyła sprzeczne sygnały.
Jak to?
Całowaliśmy się.
Tylko raz.
W weekend mieliśmy jechać na festiwal muzyczny w Nagoya,
a ona dzwoni i odwołuje wyjazd bez powodu.
Rozumiem.
Najpierw nie widzi świata poza tobą,
potem znajduje innego i już jej nie interesujesz.
Idę do baru.
- Chcesz piwo? - Wezmę jedno.
Dla mnie też.
- Dobrze się bawiłaś? - Tak.
O co chodzi?
Ty i Lily dobrze się razem bawiliście.
Tak. Dobrze tańczy.
Byłaś zazdrosna?
Nie. Dlaczego pytasz?
Chciałem, żebyś była.
W końcu jesteś moją dziewczyną.
Ile miałeś dziewczyn przed Sachi?
Niewiele.
Byłeś za bardzo zajęty w ciemni?
Tak.
Kiedy przestałeś być prawiczkiem?
No wiesz...
Z Sachi.
Poważnie?
Nie było żadnej wcześniej?
Nie lubiłem dziewczyn z mojego miasta.
Naprawdę?
A twój pierwszy raz?
Mój?
Nie był romantyczny.
Miałam czternaście lat.
Poszłam się zobaczyć z koleżanką...
ale nie było jej w domu.
Trenowała netball.
Jej ojciec powiedział mi,
że pędzi wódkę w altance.
Poszliśmy tam...
spróbowałam jej.
I tyle.
Miałam mdłości,
kilka tygodni później.
Nie był...
zadowolony, kiedy mu powiedziałam.
A koleżanka nie przyszła do szkoły.
Okazało się, że wypłynął za daleko w morze swoim canoe.
Powiedzieli, że nurt był za silny.
Wyrzuciło go na brzeg kilka kilometrów dalej.
I zrozumiałam, że dziecko...
nigdy nie istniało.
Myślisz o nim jeszcze?
Codziennie.
Cieszysz się, że nie żyje?
Czasami.
To stara książka,
ale dobrze opisuje kulturę ludzi z Sado.
To piękna wyspa,
ale dziś niewiele osób ją odwiedza.
W porządku?
Tak.
- Wyglądasz na... - Nic mi nie jest.
Kupmy bilety.
Mam już jeden dla ciebie.
- Naprawdę? - Tak.
Masz wysypkę.
Wiem.
Mogę dać ci krem.
Nie trzeba.
Teiji jedzie?
Chyba nie.
Ostatni raz widzieliśmy się we wtorek w klubie.
Coś się stało?
Nie. Po prostu był ostatnio zapracowany,
a ja pracowałam nad tłumaczeniami elektrycznych...
Jest.
- Myślałam, że cię nie będzie. - Dlaczego?
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Cześć, Lily.
Cześć, Teiji.
Wchodzimy!
Pewnie jest bardzo zimna i pełno w niej jeżowców...
I co z tego?
Chodź, Lucy.
Dobra.
Czyli w Stanach byłaś pielęgniarką.
- Ciekawy zawód. - Może trochę.
Tęsknię za szpitalem, w barze jest ciężko.
To dobra praca. Tak jak makaroniarnia.
Mam tam czas na rozmyślanie.
Ciało samo wykonuje pracę.
Jestem słabą barmanką.
Czasami myślę, że klienci przeskoczą przez ladę
i sami się obsłużą.
Ale już nie otacza cię śmierć.
Racja.
To część tej pracy.
- Ale... - Co?
Trzy razy uratowałam komuś życie.
Wolę myśleć o tym niż...
o śmierci.
To mój futon.
Spodobał mi się kolor. Mogę?
Siadaj.
Teiji może spać tutaj, a ty obok mnie.
To tradycyjne japońskie śniadanie.
Wolę tradycyjne japońskie płatki kukurydziane.
Słyszałam o kopalni złota w Aikawie.
Może ją odwiedzimy.
Mają tam ruchome manekiny.
Pokazują, jak kiedyś pracowali górnicy.
Wolę zobaczyć wybrzeże i klify Senkaku.
To może jedno i drugie?
Rano zobaczymy klify, a po południu ochłoniemy w kopalni.
Dobra.
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
Pyszne.
Odżywcze.
- Przepraszam. - Co?
Co się stało?
Muszę wracać.
Nie ruszaj się, usiądź.
Masz gorączkę. Położę cię, dobrze?
Nie.
Już dobrze. Położę cię.
- Okropnie się czuję. - Wiem.
Spróbuj się położyć. Już dobrze.
Połóż głowę.
Wszystko będzie dobrze.
KOPALNIA ZŁOTA W SADO
Lucy!
Tutaj jesteś.
Zostawiliście mnie na pieprzonym klifie.
- Twoja koszula. - Dziękuję.
- Czytałaś wiadomość? - Wiadomość?
Przy koszuli, pod kamieniem.
Że jeśli tu nie przyjdziesz, wrócimy po ciebie.
Nie widziałam żadnej wiadomości.
Pewnie ją zwiało.
Jasne.
Może wszystkich nas zwieje z tego krańca świata.
Nadal źle się czujesz?
Może to wirus albo to rybie oko na śniadanie.
W hotelu mam tabletki...
Nie chcę ich.
- Próbuję pomóc. - Nie wątpię.
Lucy, co ty wygadujesz?
Wiem, co czuję.
I właśnie to jest nie w porządku.
Lucy...
- Wybacz nam. - „Nam”?
O czym mówisz?
Chodź ze mną.
Natura odbiera, co swoje.
Tak.
To miejsce uzdrowienia.
Oby.
Bardzo cię lubię.
Moja Lucy.
Na razie.
Cześć, Lily.
Zrobiłam to.
Zabiłam Lily Bridges.
Jak ją pani zabiła?
Proszę odpowiadać!
Uderzyłam ją w głowę.
Czym?
Cegłą.
To dobrze, że pani mówi.
Dlaczego pani to zrobiła?
Proszę mówić ze szczegółami, tak będzie najlepiej.
Najlepiej dla was.
Wystarczy wam jedno.
Jestem winna.
Tu Lucy Fly. Nie ma mnie w domu. Proszę zostawić wiadomość.
Lucy, jesteś tam?
Proszę, odbierz.
Musimy porozmawiać.
Zadzwoń do mnie.
Lucy, co się dzieje?
- Jesteś chora? - Nie czuję się za dobrze.
Za dwa dni mi przejdzie.
To dla ciebie.
Czy chcesz o czymś porozmawiać?
Nie.
Co mam powiedzieć w pracy?
Co chcesz.
Odchodzę.
Odchodzisz?
Lucy, o czym ty mówisz?
Daj mi spokój, Natsuko.
- Martwię się. - Zostaw mnie...
Mogę wejść?
Wiem, nawaliłam, przepraszam.
Kochasz go?
Nie wiem. Może. To doprowadza mnie do szaleństwa.
Zaprosiłam cię na Sado.
To ja cię przedstawiłam.
Wiem, że jesteś zła.
To nie wymówka,
ale może jest jakiś powód, którego nie rozumiemy.
Zobaczyłaś go w mojej dłoni?
Śniłaś, że tak miało być?
Tylko on widział mnie taką, jaka jestem.
Przepraszam, Lucy.
Przepraszam! Wpuścisz mnie?
Czuję, że stanie się coś złego.
Już się stało.
Louisa Fly.
Proszę ze mną.
Mamy wyniki testów DNA.
Dziewczyna z zatoki to nie pani znajoma.
Kto to?
Nie wiemy.
Ale...
wiemy, że to nie Lily Bridges.
To podważa pani zeznania.
Czy zamordowała pani Lily Bridges?
Nie.
Więc dlaczego tak pani powiedziała?
Bo chciałam ją zabić.
Wie pani, że taka zbrodnia
jest karana śmiercią?
Nie udało nam się znaleźć pana Matsudy.
Wie pani, gdzie on jest?
Czy to możliwe, że Lily i Matsuda...
uciekli gdzieś razem?
Tak.
Tak myślałem.
W takim razie to teraz śledztwo w sprawie zaginięcia.
Chyba wolałam, kiedy nie żyła.
Każdy z nas żyje w swojej rzeczywistości.
Być może myślała pani,
że zabiła Lily Bridges.
Ale ja czułem co innego.
Nosi pani w sobie poczucie winy, ale jej źródło jest inne.
Po co pani przyjechała?
Dlaczego pan pyta?
Proszę odpowiedzieć.
Pamiętam to drzewo.
Wspinałam się na nie.
Na sam szczyt.
Czasami...
brałam tam książkę i czytałam.
Pewnego dnia
przyszli moi bracia, byli na rybach ze skautami.
Miałam osiem lat.
Otoczyli drzewo
i zaczęli rzucać szyszkami, kamieniami...
we mnie.
Prosiłam, by przestali.
Na ziemi leżał ostry, ciężki kamień.
Mój brat...
Marcus, sięgnął po niego.
Spojrzał mi w oczy.
I zamachnął się.
A ja...
skoczyłam...
na niego.
Marcus upadł.
Przebił mu głowę długi, zardzewiały gwóźdź wystający z deski.
Próbował wstać z przyczepioną deską.
I...
znów na mnie spojrzał.
Zmarł w szpitalu.
Pielęgniarka powiedziała do mnie: „To nie twoja wina”.
Nie rozumiałam, o co jej chodzi.
Więc odpowiedziałam...
„Tak.
Dobrze”.
Od tamtej chwili...
nie odzywałam się przez trzy lata.
Łatwo ignorować ludzi, kiedy milczą.
Tak robiła moja rodzina.
Rodzice byli zrozpaczeni.
Wiem, co o mnie myśleli.
Dlatego...
zaplanowałam ucieczkę.
- Jak? - W wieku 11 lat
zaczęłam się uczyć japońskiego.
To bardzo smutna historia.
Tak.
Ale nie ma związku ze sprawą.
Mogę już iść?
Proszę podpisać wycofanie zeznań.
LUCY – WYBRANE
Zastałam detektywa Kameyamę?
Przykro mi, nie ma go teraz.
Chce pani zostawić wiadomość?
Nie.
Nie trzeba.
Będzie jutro rano.
Dziękuję.
Teiji.
Cześć, Lucy.
Czekałem na ciebie dwa dni.
Wiedziałem, że muszę, tu przyjść.
że zrozumiesz.
Byłam na policji.
Co im powiedziałaś?
O tobie?
Nic.
Więc...
jest nadzieja.
Zabawne słowo,
„nadzieja”.
Możemy stąd wyjechać.
Na północ, do Hokkaido.
Albo na południe, do Kyushu.
Mojego rodzinnego miasta, Kagoshimy.
Zawsze chciałam wyjechać.
Więc jutro wyjedziemy.
Dlaczego?
Jedź ze mną.
Proszę.
Musisz.
To koniec.
Mogę wejść?
Proszę.
Przygotowałam onigiri. Chcesz?
Nie trzeba. Dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
Martwię się o ciebie.
Przepraszam.
Niepotrzebnie się wprowadziłam.
Nie mów tak.
Byłaś taka miła.
Nie opłakuj go.
Przyszła pod moje...
drzwi tamtego wieczora, Lily.
Pytała, czy może wejść.
- Nie wpuściłam jej. - Nie.
- To nie była twoja wina. - To moja wina.
Wierz mi, moja.
Być może.
Ale...
może w ten sposób...
uratowała ci życie.
Byli też inni. Mój brat...
ojciec przyjaciółki, pani Yamamoto.
Pani Yamamoto?
Na schodach zawsze widzę jej twarz.
Mogę ci coś powiedzieć?
Dwa dni wcześniej woskowałam schody.
Robię to tylko raz na dwa lata.
Bałam się, że są trochę za śliskie.
Tamtego dnia rozmawiałam z panią Yamamoto.
Prawie ja ostrzegłam.
Ale przypomniałam sobie, kiedy już się rozłączyłam.
Zawsze nosiła...
bardzo delikatne skarpetki tabi.
Myślisz, że to moja wina?
Napisy: Paweł Zatryb