NETFLIX SUNAR
KAYIP LILY BRIDGES
SASAGAWA TERCÜME
Döndün.
Evet. Nihayet.
Haberleri izledin mi?
Hayır.
Aman tanrım. Nerede bu?
Yamada-san, gazete sende mi?
Al.
TOKYO KÖRFEZİ'NDE CESET PARÇASI BULUNDU
Lily olabilir, diyorlar.
Sana vermemi söyledi.
-Başka? -Ne diye darlıyorsun beni?
Çünkü ecelim olacaksın, dedektif.
Hey, Lucy.
Lucy?
Ne?
SUSANNA JONES'UN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
Ben Dedektif Oguchi.
Bu, Dedektif Kameyama.
Birkaç sorumuz var.
Tamam mı?
Tamam.
Adın ne?
Louisa Fly.
Daimî oturum kartımda yazıyor.
Yaşın kaç?
O da yazıyor.
Mesleğin nedir?
Sasagawa'da tercümanım.
Japonca biliyorsunuz yani.
Tabii ki.
Söylemediniz.
Sormadınız.
-Tercüman olduğu bana niye söylenmedi? -Bilmiyordum, üzgünüm.
-Bu kadar ukala olduğunu bilmiyordum. -Dikkatli olun.
Hepsini anlıyorum.
Lily Bridges'ın kaybolduğu akşamı anlat.
Konuştuğu son kişi senmişsin.
Bir dakika konuştuk.
Gitti.
Ben de içeri girdim.
Komşun öyle demiyor.
Birkaç dakika sonra şemsiyeni almadan evden çıkmışsın.
Çıktım.
Yani onu son görüşün bu değildi.
-Yetişemedim. -Neden peşinden gittin?
Onda bana ait bir şey vardı. Geri isteyecektim.
-Neydi o? -Paltom.
Yani onunla tekrar konuştun.
Hayır. Onu bulamadım demiştim.
Gara gittiğini mi zannettin?
-Bu garip mi? -Bir daha da görmedin mi?
Cevap ver!
Aynı soruyu kaç kez cevaplayayım?
Bayan Fly.
Söyleyin, ne zamandır Japonya'dasınız?
Beş yıl iki ay oldu.
Aileniz burada mı?
Hayır, yalnızım.
Babanız ne iş yapıyor?
Elektrikçi.
Kardeşleriniz?
Yedi erkek.
Altı, aslında.
Biri öldü.
-Bekarsınız, tabii ki. -Tabii ki.
-Erkek arkadaşınız? -Yok.
Emin misin?
Kesinlikle.
İzin istemeniz gerekmez mi?
Asla istemem.
Neden?
Poz kaçar.
İnsanlar kızmıyor mu?
İnsanları çekmiyorum.
Neyi çekiyorsunuz?
Suyu.
Binaları.
Yansımaları.
Bu tür şeyleri.
Ama... beni çektiniz.
Adım Teiji.
Louisa Fly.
Ama herkes Lucy Fly der.
Burada çalışıyorum.
Sahi mi?
Ne tür bir fotoğraf makinesi bu?
Olympus OM-1.
Zuiko objektifi var. 50 mm.
-Çok hızlı. -İlginç.
Öyle mi?
Pek değil.
Sohbet etmeye çalışıyorum.
Neden?
Çünkü normal insanlar böyle yapar.
-Ama sen normal değilsin. -Sen de öyle.
O yüzden, numara yapmayalım.
Tamam.
Birbirimize karşı daha en başından dürüst olalım.
Bütün gün insanları izliyorum.
Gerçekten ne düşündüklerini söylemeden konuşmalarını.
Evet.
O yüzden,
gerçekte ne düşünüyorsun?
Her şeyi söyle.
Her şeyi mi?
Sana meydan okuyorum.
Peki.
Erişte çok sıcak ve suyu çok tuzlu.
Bu, hayatımın en tuhaf randevusu. Tabii eğer randevuysa.
Yeni tanıştığım bir yabancıya güvenmemeliyim
ve muhtemelen gitmeliyim.
Neden gitmiyorsun?
Çünkü seni çekici buluyorum.
Biraz.
Bu iyi.
İyi.
Şimdi sen bana karşı dürüst ol.
Olacağım.
Ne düşünüyorsun?
-Fotoğraflarını çekmek istiyorum. -Çektin zaten. Başka?
Tek düşündüğüm bu.
Sırrım.
İnanılmaz bir yer.
Teşekkürler.
Yalnız mı yaşıyorsun?
Evet. Pek fazla ziyaretçim olmaz.
Burada bekle.
Hemen dönerim.
Nerede durmamı istersin?
İstediğin yerde.
Ne yapmamı istersin?
İstediğini.
Daha önce fotoğraf çektirmemiştim.
Doğru dürüst.
O zaman ben ilk olacağım.
Benimle gel.
Tanrıya şükür.
Duyuyor musun?
Sadece depremlerden sonra...
Duyuyor musun?
Evet.
Evet, duyuyorum. Nedir bu?
Bir arkadaşım Tanabata Festivali'ne özel bir gösteri hazırlıyor.
Orada çalmamızı istedi.
O zaman sadece iki ay süremiz var.
Haftada iki prova yaparsak yetişebiliriz.
Aynen.
Deneyelim.
Lucy.
Doğum günü hediyen.
Sahi mi?
Üzerinde çalıştığım
küçük bir şey.
Çok teşekkür ederim.
-Mutlu yıllar! -Mutlu yıllar!
Bende çok var. Kendim yapıyorum.
Normalde başkasına vermem.
Müthiş.
Bayıldım.
Lucy Fly! Nasıl gidiyor?
-İyiydin. -Öyle mi? Sağ ol.
-Elimden geleni yapıyorum. -Evet.
Gel, yeni üyemizle tanış.
Burada yönünü bulamadığı için
aya inmiş falan gibi hissediyor.
Her türlü yardımına ihtiyacı var.
-Peki. -Tamam mı?
Lucy, bu Lily. Lily, Lucy Fly.
-Merhaba. -Selam.
Mutlu yıllar!
-Teşekkürler, Natsuko. -Doğum günün mü?
Doğum günü partine davet ettiğin için sağ ol.
Parti sayılmaz ama rica ederim.
Doğum günü kızına içki. Şampanyamız var.
-Sapporo, lütfen. -Bana da.
-Tamam. -Yardım edeyim.
Gel, affedersin.
-Gelebilirsin... -Tamam.
Ne zamandır Japonya'dasın?
Üç hafta oldu.
Resmen çılgıncaydı. Her şey çok farklı.
-Evet, galiba bunun için buradayız. -Seni anlıyorum.
Başkentten bıkmıştım. Çıkmam şarttı.
Sen nerelisin?
Aslen İsveç.
Ama uzun zaman oldu. Artık kendimi buralı gibi görüyorum.
Japon Lucy.
Bob kalacak yer aradığını söyledi.
Evet, bir yer bulmam gerek.
Öyle stres yaptım ki
kurdeşen çıkardım. Ama şimdi bir barda çalışıyorum.
Babam da para yolluyor. Eve çıkabilirim artık.
Dilini bilmediğin bir yerde ev bulmak zor.
Evet.
Japoncanın iyi olduğunu duydum.
İdare eder, evet.
Şanslısın. Keşke ben de konuşabilsem.
Seni öldüreceğim, Bob.
Neden?
Hiçbir ortak noktamız yok.
Ona bakmak zorunda kalmak istemiyorum.
Kalmayacaksın. Sadece yeni olduğu için...
Tokyo'ya yeni gelen bir sürü insan var. Hepsine baksam
kendi hayatım olmazdı.
Tamam. Koca çenemi açtım, affedersin.
Yalnız... kız epey sıkı.
Yani?
Neyse. Sen nasıl istersen.
Az kaldı.
Banyoyu bitiriyoruz.
Son olarak sabitliyoruz.
Bu da iyi çıkmış.
Şu izi beğendim.
-Yara izimi mi? -Evet.
Öyle güzel ki.
Tanıştığın çocukla nasıl gidiyor?
İyi.
Soya sosu suratlı mı, ketçap suratlı mı?
Ne?
Bir Japon'un Doğulu mu Batılı mı göründüğünü
bu şekilde tanımlarız.
Daha ziyade soya sanırım.
O hâlde
nasıl gidiyor?
-Nasıl yani? -Anlarsın ya.
-Yatakta? -Bir şey yapmadık daha.
Sahi mi?
-Ağırdan mı alıyorsun? -Ben değil.
Mükemmel.
Film değiştirmeliyim.
Ne yapıyorsun?
Bunu yapmanı söylemedim.
-Çok sıkı. -Evet.
Bunun adı furisode. Özel günlerde giyilir.
Evlenmemiş kadınlar için, değil mi?
Evlenmemiş genç kadınlar için.
Tamam.
İşte, bitti.
Bak.
Çok güzel oldun!
Japonya'da bekar kadın olarak yaşamak kolay değil.
Doğru, zor.
Evlenmeyi düşündün mü hiç?
Hayır.
Mesleğim yüzünden.
Sulh hâkimiyim.
Çoğu erkeğin gözünü korkutuyor.
Ayrıca yaşım da ilerledi.
Hâlâ gençsin.
Japon erkeklerinin gözünde değil.
Belki bir dul bulabilirim.
Ya da sağlık sorunları olan yaşlı birini.
Ama nasıl vakit ayırırım bilmiyorum.
Doğru.
İşim var, arkadaşlarım var,
yaylı dörtlüm var.
Yaşlı bir adamın alt bezi uğruna çok şeyden vazgeçmem gerekir.
Yamamoto-san gelmiş olmalı.
Pastayı taşımasına yardım edeyim.
Lucy, ambulans çağır!
Yamamoto-san!
Anlat.
Bugün Yamamoto-san öldü.
Tam karşılıyordum, merdivenden yuvarlandı.
Boynu kırıldı.
Ölüm peşimi bırakmıyor. Her zamanki gibi.
-Anlıyorum. -Hayır, anlamıyorsun.
Yarısını bile anlamıyorsun.
Anlatacaksın. Zamanı gelince.
Ben de sana kendimi anlatacağım.
Daha ilk görüşmemizde birbirimize gerçekleri anlatabileceğimizi anladım.
Biliyordum.
Bir şey göstereceğim.
Teyzem. Beni yetiştiren kişi.
O ölünce Kagoshima'dan ayrılıp Tokyo'ya geldim.
Çok güzel.
Ölüm atmosferinde yaşıyoruz.
Ama hayattayız.
Teiji Matsuda adında birini tanıyor musunuz?
Tanıyorum, evet.
Lily Bridges onu tanıyor muydu?
Evet.
Ne zaman tanıştınız?
Üç mayısta.
Tarihi hemen hatırladınız.
O tarihteydi.
Teiji sizin
erkek arkadaşınız mıydı?
Bir süreliğine.
Daha önce sorduğumda neden söylemedin?
Yanlış zaman kipinde sordu.
Bu bir cinayet soruşturması.
Anlıyor musun?
Tanıdığı birinin yaptığına inanıyoruz.
Bu çok ciddi bir konu.
Neden yardımcı olmuyorsun?
Japon kadınları gibi değilsin.
Öyleyim.
Sokakların hiçbirinde isim yokken
nasıl adres buluyorlar anlamıyorum.
Sayıları okumayı öğrenmem gerekecek.
Teşekkürler!
Bayıldım buna! Tam Japon tarzı.
Rüyamda böyle bir yer görmüştüm
ama rüyamda bir ağaç eviydi.
Mükemmel.
-Mutfağı küçük. -Yemek yapmam.
Neden şaşırmadım?
Tek olumsuz yanı eski bir bina olması.
Deprem durumunda...
Umurumda değil. Bugüne kadar yıkılmamış.
Doğru.
Başvurumuzu yapalım.
Tamam.
Kadına söyler misin?
Tabii.
Bak!
Japonya'da herkesin sana gözlerini dikmesi tuhaf.
Ünlü olmak gibi.
Evet. Bağımlısı olanlar var.
Bob gibi mi?
Bob gibi.
Biraz seksi sayılır, değil mi?
Onu bu gözle görmüyorum. Hayır.
Erkek arkadaşın var mı?
Var.
Adı ne?
Adı Teiji.
Teiji.
Sözleşme düzgün görünüyor.
Sasagawa'daki avukatların birinden kontrol etmesini isteyebilirim.
Teşekkürler. Bunu okuyabilmen bile çok etkileyici.
Hazırsanız siparişinizi alabilirim.
Bana kahve söyler misin?
Bir dakika, lütfen.
Kendi siparişini verebilmen gerek.
Bir şey isteyemezken nasıl yaşayacaksın?
Bilmem.
Kahve istiyorsan "Koohii o hitotsu," de.
Bir kahve, demek. "Kudasai" de lütfen.
Koohii o...
-hitotsu... -Hitotsu kudasai.
Kudasai.
Bu kadar.
Bakar mısınız?
Koohii o hitotsu kudasai.
Ne alırdınız?
Koohii o hitotsu kudasai.
Ben de.
Bunu anlamış olması inanılmaz.
Bak.
Işık, gölge, her şey doğru.
Fotoğrafçılığa ne zaman başladın?
Okulda.
Karanlık odadan çıkmazdım.
Eski bir öğretmenim, Bay Hyakutake öğretti bana.
Fotoğrafçılık kulübünde on-on iki kişiydik.
Zamanla hepsi bıraktı, bir ben kaldım.
Bir yerde okumuştum...
19. Yüzyıl'da Batılılar Japonya'ya gelip
fotoğraflarını çekmek istediğinde halk
onlara izin vermemiş.
Ruhlarını çalacağından korkmuşlar.
Bunu anlıyorum.
Süje fotoğrafçıya
bir parçasını verir her zaman.
Her fotoğrafını çektiğimde ruhunun bir parçasını alıyor olsam bana
yine de izin verir miydin?
Bence bu sorunun yanıtını zaten biliyorsun.
Bunları kaldırayım.
Kilitleyecek misin?
Evet.
İçinde başka ne var?
Teiji gelmek istemedi mi? Bir gün onunla tanıştırmalısın beni.
-Tanışacaksın. -İyi gidiyor mu?
Evet. Harika.
Biraz daha anlat.
Galiba ikimiz de biraz acayibiz ama birbirimize göreyiz.
Müstehcen geldi.
Kapa çeneni.
Grup haftaya bir konser daha veriyor.
Ikebukuro'daki Downbeat Club'da.
-Bu iyi! -Evet.
Evet, çok iyi.
Birlikte çaldığım en iyi müzisyenler.
İngiltere'de birkaç grubum olmuştu
ama her şeye olumsuz bakarlardı.
Evet.
Japonya'nın en çok bu yönünü seviyorum.
İkinci bir şans veriyor.
Aman tanrım! Şuna bak.
Vay canına!
-Öyle güzel ki! -Büyüleyici.
Japonya'yı çok seviyorum.
-Fotoğraf makinesi getiren? -Bende yok.
-Yok. -Yok.
Peki ya
-"günaydın"? -Ohayo gozaimasu.
Ya
"Nasılsınız?"
Gen-ji?
Gen-ki... desu-ka.
Biriyle tanıştığın zaman da şöyle dersin,
-“Yoroshiku onegaishimasu.” -Aman tanrım.
Sadece... Lanet olsun!
-Tamam, otur. -Peki.
-Hayır, ben... -Otur.
-Ayakkabını çıkaracağım. -Ne?
Böyle acıyor mu?
Elime bas.
-Kırık değil. Sadece burkulmuş olabilir. -Ne oldu?
Bunun üstüne düştüm ve Lily hemşirecilik oynuyor.
Oynamıyorum. George Washington Hastanesinde çalışıyordum. Hemşireyim.
Sahi mi?
Evet, hep barmaid değildim.
-Bu tarafa girsene. -Lucy'yle gireceğim.
Belki sonra.
Bileğin nasıl?
Daha iyi.
Teiji burayı sever miydi sence?
Evet, sanırım.
Suyu ve yansımaları
çok sever. Her şeyi fotoğraflardı.
Ben de fotoğraf çekmeyi çok severim ama pek iyi değilim.
-Fotoğraflarını satıyor mu? -Sanmıyorum.
Ama bilmiyorum.
Ne yapıyor onları?
Emin değilim.
Keşke onunla tanışabilsem.
Bir akşam seninle erişteciye gitsek ya.
-Bilmem. -Haydi, eğlenceli olur.
Evet, tabii.
Teiji, merak ediyorum,
fotoğraflarınla neden bir şey yapmıyorsun?
Benimkileri değil tabii ki ama
şehir fotoğraflarını. Çok iyiler.
-İstemiyorum. -Sahiden mi?
Yani
-neden çekiyorsun onları? -Biriktiriyorum.
Ne için?
Koleksiyonum için.
Sergi açabilirsin.
Ya da kitaba basıp görülmelerini sağlarsın.
Bu senin için neden önemli?
Özür dilerim.
İşe gitmem gerek.
Hafta sonu buluşacak mıyız?
Çalışmam gerek.
-Evet ama... -Seni ararım.
Tamam.
Ne yapıyorsun?
Özür dilerim.
Onlar özel.
Arkamdan iş mi çeviriyorsun?
Bunu neden yaptın?
O kız kim?
Adı Sachi.
Birlikte miydiniz?
Evet. İşe dönmem gerek.
Şimdi nerede?
Bilmiyorum. Gitti.
Öylece "gitti" mi?
Ayrıldık. Gitti. Bulmaya çalışmadım.
Seni bulunca Sachi'yi düşünmeyi bıraktım.
Özür dilerim. Bunu yaptığımı unut lütfen.
-İşe dönmem gerek. -Sarıl bana.
Bunu yapmamalıydım.
Sürekli seni düşünüyorum. Her dakika.
-Seni daha çok tanımak istedim. -Tanımanın yolu bu değil.
Biliyorum.
Bana güvenmek zorundasın.
Güveneceğim.
Annemden mektup aldım. Sekiz günde gelmiş.
Biliyorum.
Çabuk bile gelmiş aslında.
Hele telefon!
Kız arkadaşımı aradım, 20 dakika konuştuk. Yüz dolardan fazla fatura geldi.
Aramamak daha iyi oluyor.
Onlardan kopuk yaşamayı seviyorum. Böylesi harika.
Aileni özlüyor musun?
Hayır.
Erişteler nasıl?
-Harika. -Leziz.
Mesaim birazdan bitiyor.
Bir yere gitmek ister misiniz?
Geç oluyor. Lily eve gitmek ister.
Şaka mı bu? Çok isterim.
Gidebilir miyiz?
Lütfen!
Tabii.
-Harika! -Evet.
Güzel.
Aman tanrım! Çok sevimli!
Sevimli mi?
Sevimli değil. Yavru kediler sevimlidir.
Tamam, neyse, yakışıklı. Çok da uzun.
Japon erkeklerini kısa sanıyordum.
Saçmalık o. Klişe.
Selam! Geçiyordum, uğradım.
-Selam! -Teiji buradaysa rahatsız etmeyeyim.
-Buraya gelmez. -Viski getirdim.
Evin çok güzel!
Benimkinden çok daha güzel.
-Ağaç yok ama. -Ağaç yok.
Hiçbir yerde Teiji'nin fotoğrafı yok.
Fotoğraf çektirmeyi sevmiyor.
Geçen akşam onunla tanışmak harikaydı.
Seni saplantılı seviyor gibi.
-Nereden çıkardın? -Belli oluyor. Erkekleri bilirim.
Burcun ne?
İnanmam öyle şeylere.
Neden?
Kişiliğimi oluşturanlar genlerim, yetiştiriliş tarzım,
anne-babam ve okulum. Yıldızlarla ilgisi yok.
Boğa.
Doğum günüme geldin.
Evet ama yine de anlardım.
Avuç falı bakarım.
Tarot falı da.
Sahi mi?
Barda bozuk para alırken insanların ellerine
bakmamaya çalışıyorum çünkü bazı şeyler görüyorum.
-Tabii. -Gerçekten görüyorum.
Bak bakalım.
Geçmişinde bir şey var...
Boşluk gibi bir şey.
Sessizlik.
Çizgin üç yerde kesiliyor.
Biri başta. İkincisi, bu da üçüncüsü.
Ne demek?
Ani değişiklik.
Kazalar.
Ölüm.
Başka?
Gelecekte ne görüyorsun?
Teiji'yle ilgili mi?
Çok karmaşık. Okuyamıyorum.
Haydi.
Üzgünüm.
Bir şeye tepki gösterdin.
Pencere gibi bir şey açılıyor ve görebiliyorum.
Sonra puslanıyor ve hiçbir şeyden emin olamıyorum.
-Seni korkutmak istemedim. -Korkmadım.
Viski içer misin?
Kesinlikle.
-İyi misin? -Sanırım.
-Sanırım bitti. -Evet, galiba bitti.
Duyuyor musun?
Emin değilim.
Deprem kuşu.
Teiji öyle diyor.
Depremden hemen sonra ötüyor.
Evet.
Duyuyorum.
Çok güzel.
Uyuyalım.
Çay istemiyorum.
Uyanmaya çalışıyorum.
Dün gece deliksiz uyudum.
Deprem hariç.
Sahi mi?
Büyük bir deprem değildi demek. Ruhum duymamış.
Hayır, ikimiz de uyandık.
Garip.
Hatırlamıyorum.
Yağmur yağacak. Bir palto ödünç alabilir miyim?
Tabii.
İçinde.
Dolapta.
Benimle Sado Adası'na gelmek ister miydin?
Arkadaşım Katoh-san
yaylı dörtlüsünde. Oralı.
Geçmişe zaman yolculuğu yapmak gibi, diyor.
Ne zaman?
Ertesi hafta sonu.
Sanat ve kültür festivali.
Teiji'yle gitmeyecek misin?
İşten izin alabilirse, evet.
Düşünmem gerek çünkü Bob beni konsere davet etti.
O olmaz.
Affedersin.
Hayır, al.
Ama geri getir.
Olur.
Teşekkürler. Ona iyi bakacağım.
Teiji.
Bugün başka fotoğraf çekme.
Neden?
Bıktım.
-Tamam. -Hayır, biraz daha çekebilirsin.
-Affedersin. -Hayır.
Sen istemezken olmaz.
Sachi'yle Shinjuku'ya gider miydiniz?
Bazen.
Neden sordun?
İş arkadaşım Natsuko'nun kız kardeşi bir müzik grubunda.
Yarın akşam bir kulüpte çalacaklar.
Gitmek mi istiyorsun?
Dışarıya çıkmıyoruz hiç. Çıkar,
eğlenebilirdik.
Bob orada olacak. Lily de sanırım,
Tamam, gidelim.
-Ne düşünüyorsun? -Ne hakkında?
Müzik grubu.
İyiler.
Sence nasıllar?
Anlamıyorum. Benim tarzım değil.
İmajları iyi, kesin.
Yeni, albüm anlaşması imzaladılar.
Sen de başaracaksın.
Biliyorum.
Lily'yle çıkmaya mı başladınız?
Hayır. Çok uğraştırıyor.
Sinyal veriyor ama devamını getirmiyor.
Nasıl yani?
Şöyle oldu, bir kere beraber olduk.
Sadece bir defalıktı ama sonra bu hafta sonu Nagoya'daki müzik
festivaline gitmek için sözleştik.
Arayıp, sebep bildirmeden iptal etti.
Anladım.
İlgisini çektiysen yalnız sen varsın gibi davranıyor.
Sonra başkasına geçiyor, sen hiç olmamışsın gibi.
Bara gidiyorum.
-Bira ister misin? -Ben bir tane alırım.
İki olsun.
-Bu akşam eğlendin mi? -Evet.
Ne oldu?
Lily'yle birlikte çok iyi vakit geçiriyordunuz.
Evet, çok iyi dans ediyor.
Kıskandın mı?
Hayır, hiç alakası yok. Neden?
Kıskanmanı istedim.
Ne de olsa kız arkadaşımsın.
Sachi'den önce kaç kız arkadaşın oldu?
Pek fazla değil.
Okulun karanlık odasından çıkmıyor muydun?
Doğru.
İlk ilişkini nasıl yaşadın?
Bilirsin...
Sachi'yle.
Sahi mi?
Ondan önce hiç olmadı mı?
Memleketimdeki kızları pek sevmedim.
Sahi mi?
Ya senin ilk ilişkin?
Benim mi?
Pek romantik bir deneyim değildi.
14 yaşındaydım.
Arkadaşımı görmek için evine gitmiştim ama
evde değildi.
Netbol idmanındaydı.
Babası bahçedeki kulübede
kendi votkasını damıttığını söyledi, oraya gittik ve
biraz tattık.
Öyle oldu.
Mide bulantılarım başladı.
Birkaç hafta sonra.
Babası
ona söylediğimde pek sevinmedi tabii.
Arkadaşım okula gelmez oldu.
Meğer babası kanoyla denize açılmış ve fazla açığa gitmiş.
Akıntı çok şiddetliymiş, dediler.
Birkaç kilometre aşağıda sahile vurmuş.
Ben de gerçekten hamile
olmadığımı öğrendim.
Onu hâlâ düşünüyor musun?
Hayatımın her günü.
Öldüğüne seviniyor musun?
Bazen.
Eski bir kitap ama Sado kültürü hakkında çok şey yazıyor.
Çok güzel bir ada
ama artık pek fazla giden yok.
Her şey yolunda mı?
Evet.
-Şey görünüyorsun... -Gayet iyiyim.
Selam.
Bilet almalıyız.
Sana aldım bile.
-Sahi mi? -Evet.
Cildin kızarmış.
Biliyorum.
-Krem verebilirim. -Hayır. Gerek yok.
Teiji geliyor mu?
Sanmıyorum.
Kulübe gittiğimiz salıdan beri görmüyorum.
Bir şey mi oldu?
Hayır. Son günlerde çok işi vardı.
Ben de şu elektrik şeyinin
-tercümesiyle... -Geldi işte.
-Gelmeni hiç beklemiyordum. -Neden?
-Seni gördüğüme sevindim. -Ben de.
Selam, Lily.
Selam, Teiji.
Girelim!
Herhalde çok soğuktur ve denizkestanesi doludur...
-Ne olmuş? -Haydi, Lucy.
Tamam.
Lily, Amerika'da hemşireydin.
-İyi bir kariyer. -Belki.
Hastaneyi özlüyorum ve bar çok zor.
Bence iyi bir iş. Eriştecide çalışmak gibi.
Düşünmek için bolca vaktim oluyor.
Çünkü bedenim işin altından rahatça kalkıyor.
Evet. Bar işini beceremiyorum.
Müşteriler tezgâhın üstünden atlayıp kendileri alacak gibi geliyor.
Artık bütün gün ölülerin arasında değilsin.
Lucy.
Evet.
İşimin bir parçası.
-Ama... -Ama ne?
Toplam üç kez hayat kurtardım.
Bunu düşünmeyi tercih ediyorum,
ölüm yerine.
O benim yer yatağım.
Rengini çok beğendim. Sakıncası yok ya?
Gel, otur.
Teiji burada yatar, sen de yanımda yatarsın.
Geleneksel bir Japon kahvaltısı.
Geleneksel Japon mısır gevreğini tercih ederdim.
Aikawa'da bir altın madeni olduğunu duydum.
Eğlenceli olabilir.
Madencilerin nasıl çalıştığını gösteren hareketli mankenler varmış.
Sahili ve Senkaku uçurumunu görmeyi tercih ederim.
İkisine de gitsek?
Sabah uçuruma gider,
öğleden sonra da altın madeninde serinleriz.
-Tamam. -Güzel.
Bunu yaptığına inanamıyorum.
Enfes.
Çok besleyici.
-Üzgünüm. -Ne?
Ne oldu?
Dönmem gerek.
Dur, otur. Otur.
Ateşin yükselmiş. Uzanmanı istiyorum.
-Hayır. -Hey, bir şey yok.
Uzanmanı istiyorum.
-Berbat hissediyorum. -Biliyorum.
Uzanmaya çalış. Tamam.
Başını yere koy.
Her şey yoluna girecek.
SADO ALTIN MADENİ
Lucy!
Gelebildin.
Beni lanet bir uçurumda terk ettiniz.
-Gömleğin. -Teşekkürler.
-Notumuzu aldın mı? -Not mu?
Evet, buraya geldiğimizi yazıp taşın altına bıraktık.
Buraya gelmezsen yanına döneceğiz, diye.
Hayır, orada not falan görmedim.
-Uçmuş olmalı. -Tabii!
Evet, belki. Belki de hepimiz dünyanın kıyısından uçup gideriz.
Hâlâ hasta mısın?
Virüs de olabilir, kahvaltıda yediğin balık da.
-Otelde hapım var, dönünce veririm. -Hapına ihtiyacım yok.
-Yardım etmeye çalışıyorum. -Eminim!
-Lucy, davranışın mantıksızca. -Ne hissettiğimi biliyorum.
Hissettiğim, bunun doğru olmadığı. Hiç doğru değil.
Lucy!
-Üzgünüz. -"Siz" üzgünsünüz.
Neden bahsediyorsun?
Benimle gel.
Sanki doğa onu geri alıyor.
Evet.
İyileşme yeri.
Umarım öyledir.
Senden çok hoşlanıyorum.
Lucy'm.
Hoşça kal.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
Hoşça kal, Lily.
Ben yaptım.
Lily Bridges'ı ben öldürdüm.
Nasıl öldürdün?
Söyle! Onu nasıl öldürdün?
Kafasını ezdim.
Neyle?
Tuğlayla.
Konuşmaya başlaman iyi.
Nasıl yaptığını anlat.
Bize mümkün olduğunca çok bilgi ver.
Çok işinize gelir eminim.
Bilmeniz gereken tek şey
suçlu olduğum.
Merhaba, ben Lucy Fly.
Şu anda evde değilim. Lütfen mesaj bırakın.
Lucy, orada mısın?
Lütfen aç.
Seninle konuşmam gerek.
Lütfen ara beni.
Lucy, ne oluyor?
-Hasta mısın? -Pek iyi hissetmiyorum.
Bir-iki güne kendime gelirim.
Bunları sana getirdim.
Konuşmak istediğin bir şey var mı?
Yok.
İş yerindekilere ne diyeyim?
Dilediğini söyleyebilirsin.
İşi bırakıyorum.
İşi bırakıyor musun?
Lucy, neden bahsediyorsun?
Beni yalnız bırak, Natsuko.
-Senin için endişeleniyorum. -Yalnız bırak, Natsuko...
Girebilir miyim?
Her şeyi bok ettim ve üzgünüm.
Onu seviyor musun?
Bilmiyorum. Sayılır.
Bu durum beni çıldırtıyor.
Seni Sado Adası'na ben davet ettim. Seni onunla ben tanıştırdım.
Kızgın olduğunu biliyorum ve bu mazeret değil
ama belki de bunların anlamadığımız
-başka bir sebebi var. -Avucumda mı gördün?
Kaderde olduğunu rüyanda mı gördün?
Beni gerçekten anlayan tek kişiydi o!
Üzgünüm, Lucy. Tamam mı?
Üzgünüm! Ama lütfen, girebilir miyim?
Çok kötü bir şeyin olacağını seziyorum.
Oldu bile.
Louisa Fly.
Benimle gel, lütfen.
DNA testi geldi.
Körfezde bulunan kız cesedi
arkadaşına ait değilmiş.
Kimmiş?
Bilmiyoruz.
Ama
Lily Bridges olmadığını biliyoruz.
Bu durumda ifaden kuşkulu oluyor.
Lily Bridges'ı sen mi öldürdün?
Hayır.
O zaman neden yaptım dedin?
Çünkü onu öldürmek istedim.
Bilmiyor musun, itiraf ettiğin suçun
cezası idam.
Bay Matsuda'nın yerini
tespit etmeyi başaramadık.
Nerede olduğunu biliyor musun?
Lily ve Matsuda'nın birlikte
buralardan gitmiş olması
mümkün mü sence?
Evet.
Bence de.
Bu noktadan sonra bunu
kayıp şahıs vakası olarak değerlendireceğiz.
O kızın ölü kalmasını tercih ederdim sanırım.
Şey...
Hepimiz kendi
gerçekliğimizde yaşıyoruz.
Belki de
bir açıdan
Lily Bridges'ı öldürdüğüne inanıyordun.
Ama ben
hiç öyle hissetmedim.
Vicdan azabı duyuyorsun ama bunun kaynağı daha derinde.
Japonya'ya neden geldin?
Neden soruyorsunuz?
Anlat bana.
Bir ağaç vardı.
Ona tırmanırdım.
En tepesine kadar.
Bazen
yanımda kitap götürüp onu okurdum.
Bir gün
erkek kardeşlerim geldi. Erkek izcilerle
balığa çıkmış, dönüyorlardı.
Sekiz yaşındaydım.
Ağacın etrafını sardılar
ve bana çam kozalağı ve taş
atmaya başladılar.
Durmalarını söyledim.
Yerde keskin, ağır bir taş vardı.
Kardeşimi gördüm.
Marcus'u. O taşı eline aldı.
Göz göze geldik.
Kolu kalktı.
O anda
atladım.
Tam üstüne.
Marcus sırt üstü düştü.
Bir tahta parçasına çakılmış
paslı, uzun bir çivi kafasına saplandı.
Kafasına çakılı tahtayla birlikte ayağa kalkmaya çalıştı.
Sonra
gözlerini tekrar bana dikti.
Hastanede öldü.
Hemşire benimle konuşup
"Senin suçun yok." dedi.
Ne demek istediğini anlamadım.
Ben de cevap verdim:
"Tamam.
Evet."
O andan sonra
üç yıl boyunca hiç konuşmadım.
Sessiz insanları görmezden gelmek daha kolay.
Ailem de öyle yaptı.
Anne-babam acılıydı.
Benim hakkımda ne düşündüklerini biliyordum.
Ben de
kaçışımı planladım.
-Nasıl? -11 yaşında
Japonca öğrenmeye başladım.
Çok acıklı bir öykü bu.
Evet.
Ama bu davayla ilgisi yok.
Artık gidebilir miyim?
Bu tekzibi imzalayın.
LUCY - SEÇMELER
Dedektif Kameyama burada mı?
Üzgünüm. Şu anda burada değil.
Mesaj bırakacak mısınız?
Hayır.
Gerek yok.
Yarın sabah gelir.
Teşekkür ederim.
Teiji.
Merhaba, Lucy.
Seni iki gündür bekliyorum.
Anlamanı sağlamak için
buraya gelmem gerekiyordu.
Emniyete gittim.
Onlara ne anlattın?
Senin hakkında mı?
Hiçbir şey.
O zaman
umut var.
İlginç bir sözcük.
"Umut."
Buradan uzaklara gidebiliriz.
Kuzeye.
Hokkaido'ya.
Ya da güneye. Kyuşu'ya.
Memleketim Kagoşima'ya.
Gitmeyi hep istedim.
O hâlde yarın yola çıkalım.
Neden?
Benimle gel.
Lütfen!
Gelmek zorundasın!
Bitti.
Girebilir miyim?
Lütfen.
Onigiri yaptım. Yer misin?
Tokum. Teşekkürler.
-Emin misin? -Evet.
Senin için kaygılanıyorum.
Üzgünüm.
Buraya taşınmam hataydı.
-Öyle deme. -Bana çok iyi davrandın.
O adamın yasını tutma.
Lily o akşam
kapıma geldi.
Eve girmek istedi.
-İzin vermedim. -Hayır.
-Senin suçun yoktu. -Vardı.
İnan bana, vardı.
Belki.
Ama
belki bir açıdan da
hayatını kurtardı.
Başkaları da vardı. Erkek kardeşim,
arkadaşımın babası. Yamamoto-san.
Yamamoto-san mı?
Basamakları her çıktığımda yüzü gözümün önüne geliyor.
Bir şey söyleyebilir miyim?
İki gün önce basamakları cilalamıştım.
Sadece iki yılda bir cilalarım.
Biraz kaygan oldular gibi gelmişti.
O gün Yamamoto-san'la konuşmuştum.
Az daha uyarıyordum onu.
Ama telefonu kapattıktan sonra hatırladım.
Tabi çorapları giyerdi hep.
Çok yumuşak olanlardan.
O zaman,
benim suçum olduğunu söyleyebilir misin?
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy