‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(คนหาย - ลิลี่ บริดเจส)
‪(บ. ซาซางาวะ แปลภาษา)
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ใช่ ในที่สุด
‪เห็นข่าวรึยัง
‪ยัง
‪ตายจริง อยู่ไหนแล้ว
‪คุณยามาดะ หนังสือพิมพ์นั่นล่ะ ขอหน่อย
‪ขอบคุณ นี่ไง
‪(พบชิ้นส่วนศพในอ่าวโตเกียว)
‪เจ้าหน้าที่ว่าอาจเป็นลิลี่
‪เขาขอให้เอามาให้
‪- มีอะไรอีก ‪- มาขู่เข็ญผมทำไม
‪ฉันอาจตายเพราะคุณ คุณนักสืบ
‪นี่ ลูซี่
‪ลูซี่
‪อะไรเหรอ
‪(สร้างจากนิยายของ ซูซานน่า โจนส์)
‪ผมตำรวจสืบสวน โองุจิ
‪นี่ตำรวจสืบสวน คาเมยามะ
‪มีเรื่องอยากถามคุณหน่อย
‪โอเคไหม
‪โอเค
‪(โตเกียว ปี 1989)
‪คุณชื่ออะไร
‪ลูอิซ่า ฟลู
‪ชื่อตามบัตรคนต่างด้าว
‪อายุเท่าไหร่
‪ตามที่อยู่ในบัตร
‪ทำงานอะไร
‪เป็นนักแปลที่ซาซางาวะ
‪พูดญี่ปุ่นได้งั้นสิ
‪แน่นอน
‪แล้วทำไมไม่บอก
‪คุณไม่ได้ถาม
‪- ทำไมไม่บอกว่าเป็นนักแปล ‪- ขอโทษครับ ผมก็ไม่รู้
‪- ต้องละเอียดสิ ‪- ขอโทษครับ
‪- นึกไม่ถึงว่าฉลาด ‪- ฉันเข้าใจหมด
‪ระวังด้วยนะคะ
‪เล่าเหตุการณ์ให้ฟังหน่อย ‪คืนที่ลิลี่ บริดเจสหายไป
‪เท่าที่รู้มา ‪คนสุดท้ายที่เธอคุยด้วย คือคุณนี่
‪คุยกันแค่ประมาณนาทีเดียว
‪แล้วเธอก็ไป
‪แล้วฉันก็กลับเข้าห้อง
‪เพื่อนบ้านคุณไม่ได้บอกแบบนี้
‪เห็นว่าอีกสองสามนาทีต่อมา ‪คุณออกจากอะพาร์ตเมนต์ ไม่ได้ถือร่มไป
‪ใช่
‪งั้นก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายสิ ที่คุณพบเธอ
‪- ฉันตามเธอไปไม่ทัน ‪- ตามไปทำไม
‪ฉันจะไปเอาของ ที่เธอเอาไป
‪- ของอะไร ‪- เสื้อโค้ท
‪ได้คุยกับเธออีกครั้งงั้นสิ
‪เปล่า บอกแล้วว่าตามไม่ทัน
‪คุณก็รู้ว่าเธอกำลังไปสถานีรถไฟนี่
‪- แปลกเหรอ ‪- ไม่ได้พบเธองั้นรึ
‪ตอบมาสิ!
‪ต้องตอบคำถามเดิมสักกี่ครั้งกัน
‪คุณฟลาย...
‪คุณอยู่ญี่ปุ่นมานานแค่ไหน
‪ห้าปีกับสองเดือน
‪ครอบครัวอยู่ที่นี่ด้วยรึเปล่า
‪ไม่ อยู่คนเดียว
‪พ่อคุณทำงานอะไร
‪เป็นช่างไฟฟ้า
‪พี่น้องมีกี่คน
‪เจ็ดคน
‪หกน่ะ
‪ตายไปหนึ่งคน
‪- แน่นอนว่า ตอนนี้โสด ‪- แน่นอน
‪- มีแฟนไหม ‪- ไม่มี
‪จริงเหรอ
‪จริงสิคะ
‪ควรขออนุญาตก่อนไหม
‪ผมไม่เคยขอ
‪ทำไม
‪จะพลาดขณะนั้นไป
‪คนอื่นเค้าไม่ว่าอะไรเหรอ
‪ผมไม่ได้ถ่ายรูปคน
‪งั้น คุณถ่ายอะไร
‪น้ำ
‪อาคาร
‪ภาพสะท้อน
‪ประเภทนั้น
‪แต่... คุณถ่ายรูปฉันนี่
‪ผมชื่อเทจิ
‪ลูอิซ่า ฟลู
‪แต่ทุกคนเรียกว่า "ลูซี่ ฟลาย"
‪นี่ที่ทำงานผม
‪จริงเหรอ
‪นั่นกล้องอะไร
‪โอลิมปัส โอเอ็ม-1
‪เลนส์ซูอิโกะ 50 มม.
‪- ไวมาก ‪- น่าสนใจนะ
‪จริงเหรอ
‪ไม่จริง
‪แค่หาเรื่องคุยไปงั้น
‪ทำไม
‪เพราะคนทั่วไปก็ทำแบบนี้
‪- แต่คุณไม่ใช่แบบทั่วไป ‪- คุณก็ไม่ใช่
‪งั้นเราอย่าเสแสร้งเลย
‪โอเค
‪ให้ความจริงใจซึ่งกันและกัน แต่แรกดีกว่า
‪ตลอดทั้งวัน ผมเฝ้าดูผู้คน
‪คุยกันสารพัดเรื่อง ‪แต่ไม่ยอมพูดเรื่องจริงในหัว
‪ก็จริง
‪แล้ว...
‪ที่จริงคุณกำลังคิดอะไร
‪บอกทั้งหมดได้ไหม
‪หมดเลยเหรอ
‪ผมขอท้าคุณ
‪โอเค
‪บะหมี่มันร้อนเกิน น้ำซุปก็เค็มไป
‪นี่เป็นการเดตที่แปลกสุด ‪ถ้าใช่เดต เท่าที่เคยผ่านมา
‪ฉันไม่ควรไว้ใจคนแปลกหน้า ที่เพิ่งพบกัน
‪น่าจะรีบออกห่าง
‪ทำไมไม่ทำล่ะ
‪เพราะฉันถูกใจคุณ
‪นิดหน่อย
‪ดีจัง
‪ดี
‪ทีนี้ ตาคุณแสดงความจริงใจ
‪ได้สิ
‪คุณคิดอะไร
‪ผมอยากถ่ายรูปคุณ
‪คุณถ่ายไปแล้ว อย่างอื่นล่ะ
‪นั่นคือทั้งหมดในหัวผม
‪ความลับผม
‪ที่นี่เหลือเชื่อมาก
‪ขอบคุณ
‪อยู่นี่คนเดียวเหรอ
‪ใช่
‪แทบไม่มีใครเคยมาที่นี่
‪รอตรงนี้นะ
‪เดี๋ยวผมมา
‪อยากให้ยืนตรงไหนล่ะ
‪ตรงไหนก็ได้
‪อยากให้ทำท่าอะไร
‪อะไรก็ได้
‪ฉันไม่เคยเป็นนางแบบให้ใคร
‪แบบจริงจัง
‪งั้น ผมก็เป็นคนแรก
‪มานี่เร็ว
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ได้ยินไหม
‪มีแค่ตอนหลังแผ่นดินไหว...
‪ได้ยินไหม
‪ค่ะ
‪ได้ยิน นกอะไรน่ะ
‪เทศกาลทานาบาตะนี้ ‪เพื่อนฉันเค้าจัดอีเวนต์พิเศษ
‪เลยขอให้ไปแสดง
‪แต่มีเวลาให้แค่สองเดือน
‪แต่ถ้าเราซ้อมอาทิตย์ละสองครั้ง ‪น่าจะไหวนะ
‪ว่างั้นไหม
‪น่าจะลองดูค่ะ
‪ลูซี่
‪ฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้จ้ะ
‪โอ้ ตายจริง
‪แค่ของเล็กๆ น้อยๆ ...
‪ฉันตัดแต่งเองนะ
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์
‪มีเยอะเลยที่บ้าน ฉันปลูกเอง
‪ปกติแล้วไม่ได้ให้ใครนะ
‪ชอบจังค่ะ
‪โอ้...
‪คืนนี้ฉันตายแล้วในอ้อมแขนเธอ
‪คงเพราะสิ่งที่เธอบอกฉัน
‪คืนนี้ฉันตายแล้วในอ้อมแขนเธอ
‪โอ้...
‪คืนนี้ฉันตายแล้วในอ้อมแขนเธอ
‪คงเพราะรอยจูบของเธอ
‪ฉันน่าจะเดินจากไป
‪ลูซี่ ฟลาย! เป็นไงบ้าง
‪- ร้องดีนี่ ‪- เหรอ
‪- ขอบใจ ใส่เต็มที่ ‪- เหรอ
‪มารู้จักเพื่อนใหม่กัน
‪เพราะเธอไม่มีคนรู้จักที่ญี่ปุ่นน่ะ
‪รู้สึกแปลกแยกเอามากๆ
‪ถ้าเธอช่วยอะไรได้ คงดีมาก
‪โอเคนะ
‪ลูซี่ นี่คือลิลี่
‪ลิลี่ นี่ลูซี่ ฟลาย
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์!
‪- ขอบใจ นัตสึโกะ ‪- วันเกิดเธอเหรอ
‪ขอบคุณนะ ที่ชวนมาฉลองวันเกิด
‪ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แต่ก็ยินดีต้อนรับ
‪เครื่องดื่มสำหรับวันเกิดล่ะ แชมเปญก็มีนะ
‪- ขอเบียร์ซัปโปโร ‪- ขอด้วย
‪- โอเค ‪- เดี๋ยวไปช่วย
‪นั่งสิ โทษที
‪- มา... ‪- โอเค
‪แล้ว... อยู่ญี่ปุ่นมานานแค่ไหนแล้ว
‪ก็แค่สามอาทิตย์น่ะ
‪แต่แบบ เล่นเอาแทบแย่ ‪ทุกอย่างมันแตกต่างมาก
‪- ใช่ เราถึงมาอยู่กันที่นี่ ‪- โอ้ ฉันเข้าใจ
‪ฉันทนอยู่ดีซีไม่ไหว เลยต้องมาน่ะ
‪เธอมาจากไหนเหรอ
‪สวีเดน แต่ดั้งเดิม
‪แต่นานมากแล้ว ‪ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองมาจากที่นี่มากกว่า
‪ลูซี่สาวญี่ปุ่น
‪บ็อบว่าเธอกำลังมองหาที่พัก
‪ใช่ อยากได้ที่พักจริงๆ
‪ฉันเครียดมากเลย จนเป็นผื่นลมพิษ
‪แต่ตอนนี้ทำงานที่บาร์นะ
‪พ่อก็ส่งเงินมาให้ ก็คงพอจ่ายที่พักได้
‪แต่ไปหาเองก็ยาก ‪โดยเฉพาะพูดญี่ปุ่นไม่ได้
‪ใช่
‪ได้ยินว่าเธอพูดญี่ปุ่นคล่อง
‪ก็โอเคนะ
‪โอ้ ดีจังเลย อยากพูดได้จัง
‪นาฬิกาส่งเสียงบอกเวลา
‪ดวงอาทิตย์เริ่มเลือนแสง
‪อยากฆ่านายจริงๆ บ็อบ
‪อ้าว ทำไม
‪เราไม่มีอะไรเข้ากันได้เลย
‪ขี้เกียจต้องมาคอยดูแลเธอ
‪โอ้ ไม่หรอก แค่... ‪เธอเป็นหน้าใหม่ที่นี่...
‪โตเกียวมีผู้มาใหม่มหาศาล ‪ถ้าต้องคอยดูทุกคน
‪คงไม่ต้องทำอะไร
‪เอาล่ะ ขอโทษที่ดันเผลอพูดไป
‪คือ... เธอเข้าท่าดีน่ะ
‪แล้วไง
‪โอเค ก็แล้วแต่เธอ
‪ฉันอยากสัมผัสความร้อนรุ่ม
‪ฉันอยากเต้นรำกับใครบางคน
‪ใครบางคนที่รักฉัน...
‪จวนได้แล้ว
‪แล้วแช่น้ำยาหยุดภาพ
‪ท้ายสุดน้ำยาคงสภาพ
‪ภาพนี้ก็สวย
‪ชอบรอยตรงนี้จัง
‪แผลเป็นน่ะรึ
‪ใช่
‪สวยมาก
‪แล้วกับพ่อหนุ่มนั่นเป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪หน้าซอสถั่วเหลืองหรือซอสมะเขือเทศล่ะ
‪อะไรนะ
‪เป็นการพูดเปรียบเทียบว่าคนญี่ปุ่น
‪แนวตะวันออกหรือตะวันตก
‪ออกถั่วเหลืองมากกว่าน่ะ
‪แล้ว...
‪ทุกอย่างเป็นไง
‪- หมายความว่าไง ‪- ก็รู้นี่
‪- ในห้องนอน ‪- ยังไม่มีอะไรหรอก
‪จริงเหรอ
‪- ค่อยเป็นค่อยไปเหรอ ‪- ไม่ได้ขึ้นกับฉันนี่
‪เพอร์เฟกต์
‪ขอเปลี่ยนฟิล์มก่อน
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ผมไม่ได้ขอให้ทำงั้นนะ
‪- แน่นน่าดูเลย ‪- ใช่
‪เรียกว่าแบบฟุริโซเดะ ‪เราจะใส่ในโอกาสมงคล
‪สำหรับหญิงที่โสดใช่ไหม
‪สำหรับหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน
‪โอเค
‪เอาล่ะ เรียบร้อย
‪ดูสิ
‪สวยจัง
‪ไม่ง่ายเลยนะคะ ผู้หญิงโสดในญี่ปุ่น
‪ไม่เลย ยากทีเดียว
‪คุณเคยคิดจะแต่งงานไหม
‪ไม่
‪เพราะอาชีพน่ะ ฉันเป็นผู้พิพากษา
‪น่าหวาดหวั่นหน่อยสำหรับผู้ชาย
‪แล้วก็ แก่แล้วด้วย
‪- คุณยังดูสาวออก ‪- หืม
‪ไม่ใช่ในสายตาของชายญี่ปุ่น
‪บางทีฉันอาจเจอพ่อม่าย
‪หรือชายสูงวัยที่สุขภาพย่ำแย่
‪แต่ก็ไม่รู้จะเอาเวลาจากไหน
‪นั่นสิ
‪ฉันมีทั้งงาน เพื่อนฝูง
‪วงสตริงควอเต็ท
‪ต้องสละหลายอย่าง ‪ เพื่อเปลี่ยนผ้าอ้อมผู้สูงอายุน่ะ
‪คุณยามาโมโตะแน่เลย
‪เดี๋ยวฉันไปช่วยเธอถือเค้กค่ะ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪ลูซี่ เรียกรถพยาบาล!
‪คุณยามาโมโตะ!
‪เล่ามาสิ
‪คุณยามาโมโตะตายวันนี้
‪เธอตกบันได ตอนฉันไปรับที่ประตู
‪เธอคอหัก
‪ความตายไล่ตามฉัน ตลอดมา
‪- ผมเข้าใจ ‪- ไม่เข้าใจหรอก
‪ไม่เข้าใจแม้สักครึ่งเดียว
‪ไม่ช้าก็เร็ว คุณจะยอมบอกผม
‪และผมจะเล่าเรื่องผมให้ฟัง
‪ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน
‪ผมรู้ว่าเราต่างซื่อตรง
‪ผมรู้ดี
‪จะเอาอะไรให้ดู
‪ป้าผม เธอเลี้ยงผมมา
‪พอป้าตาย ‪ผมเลยจากคาโงชิมะ มาโตเกียว
‪เธอสวยนะ
‪เราอยู่ในบรรยากาศแห่งความตาย
‪แต่เรายังมีชีวิต
‪รู้จักเขาไหม ชายที่ชื่อเทจิ มัตสึดะ
‪ค่ะ รู้จัก
‪ลิลี่ บริดเจส รู้จักเขาไหม
‪ค่ะ
‪คุณพบเขาครั้งแรกเมื่อไหร่
‪วันที่สามพฤษภา
‪จำวันที่ได้แม่นจัง
‪วันที่นั้นจริงๆ
‪เขาเคยเป็น...
‪แฟนคุณใช่ไหม
‪ก็ช่วงหนึ่ง
‪ถามครั้งก่อน ทำไมไม่ยอมรับ
‪ก็เขาดันถามในปัจจุบัน
‪เราสืบคดีฆาตกรรมนะ เข้าใจไหม
‪สงสัยคนร้ายเป็นคนที่รู้จักเธอ
‪นี่เรื่องจริงจังมากนะ
‪ทำไมคุณถึงไม่ร่วมมือ
‪ต่างกับผู้หญิงญี่ปุ่นจริงๆ
‪ไม่ต่างหรอก
‪ไม่เข้าใจหากันเจอได้ไง
‪ทั้งที่ไม่เห็นมีชื่อถนน
‪ต้องเรียนอ่านตัวเลขซะแล้ว
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- ‪อรุณสวัสดิ์
‪เชิญดูตามสบายค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ชอบที่นี่จัง! แบบญี่ปุ่นเลย
‪ฉันเคยฝันถึงสถานที่แบบนี้
‪แต่ในฝัน มีบ้านต้นไม้ด้วย
‪เพอร์เฟกต์เลย
‪- ครัวเล็กนะ ‪- ไม่ทำอาหารหรอก
‪จะรู้ได้ไง
‪ข้อเสียอย่างเดียวเลย ‪มันเป็นตึกเก่า
‪เผื่อเกิดแผ่นดินไหว...
‪ไม่เห็นเป็นไร ยังอยู่ได้ถึงทุกวันนี้
‪ก็จริง
‪ตกลงทำสัญญาเลย
‪โอเค
‪ช่วยบอกให้หน่อยสิ
‪ได้สิ
‪ดูสิ
‪แปลกเนอะ ทุกคนชอบจ้องหน้าเธอจัง
‪เหมือนเจอดารา
‪ใช่ มีที่ชอบจ้องจนเป็นนิสัย
‪เหมือนบ็อบสิ
‪เหมือนบ็อบ
‪เขาเซ็กซี่ดีนะ ว่าไหม
‪ไม่คิดแบบนั้นนะ ไม่
‪เธอมีแฟนรึเปล่า
‪มีสิ
‪ชื่ออะไรเหรอ
‪เขาชื่อเทจิ
‪เทจิ
‪สัญญานี่ก็ดูดีนะ
‪เดี๋ยวจะขอให้ทนายที่ซาซางาวะดูให้อีกที
‪ขอบคุณ ประทับใจจังที่เธออ่านมันออก
‪จะรับอะไรสั่งได้นะคะ
‪ช่วยสั่งกาแฟให้ที
‪เดี๋ยวก่อนแล้วกันค่ะ
‪ควรจะสั่งด้วยตัวเองนะ
‪จะอยู่ที่นี่ได้ยังไง ถ้าสั่งอาหารเองไม่ได้
‪ไม่รู้สิ
‪ถ้าอยากสั่งกาแฟพูดว่า "โคฮี โอะ ฮิโตซึ"
‪แปลว่าหนึ่งที่ ‪"คุดาไซ" คือขอร้อง
‪โคฮี โอะ...
‪- ฮิโตซึ... ‪- ฮิโตซึ คุดาไซ
‪คุดาไซ
‪นั่นแหละ
‪ขอโทษค่ะ
‪โคฮี โอะ ฮิโตซึ คุดาไซ
‪สั่งอะไรดีคะ
‪- โคฮี โอะ ฮิโตซึ คุดาไซ ‪- ไฮ่
‪- ขอเหมือนกัน ‪- ค่ะ
‪บ้าชะมัด เธอเข้าใจด้วย
‪ดูสิ
‪ทั้งแสงและเงา ลงตัวเลย
‪เริ่มถ่ายรูปเมื่อไหร่เหรอ
‪ตอนเป็นนักเรียน
‪อยู่ในห้องมืดตลอด
‪ครูที่อายุมากชื่อฮาคุทาเตะสอนให้
‪ในชมรมถ่ายภาพมีประมาณ 12 คน
‪สุดท้ายออกหมดเหลือแค่ผม
‪เคยอ่านมาว่าตอน...
‪ชาวตะวันตกมาถึงญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 19
‪พวกเขาอยากถ่ายรูปชาวบ้าน แต่...
‪ชาวบ้านไม่ยอมให้ถ่าย
‪เพราะเชื่อว่าจะขโมยวิญญาณไป
‪เข้าใจนะ
‪ตัวแบบมักจะมอบ
‪บางส่วนของตัวเองให้กับช่างภาพ
‪ถ้าทุกครั้งที่ถ่ายรูป ‪มันฉกส่วนหนึ่งของวิญญาณคุณ...
‪จะยังยอมให้ถ่ายไหม
‪คุณน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
‪ขอเอาไปเก็บก่อน
‪ล็อกเก็บเลยเหรอ
‪ใช่
‪มีรูปอะไรในนั้นอีก
‪ทำไมเทจิไม่มาล่ะ ‪อยากเจอหน้าเร็วๆ
‪- ได้เจอแน่ ‪- เข้ากันได้ดีไหม
‪ดี เยี่ยมเลย
‪แล้วไงอีก
‪เราออกแปลกๆ ทั้งคู่ เลยเข้ากันได้
‪แนวโลกเบี้ยว
‪เงียบเหอะ
‪อ้อ วงเราจะแสดงสดอาทิตย์หน้า
‪ที่ดาวน์บีทคลับย่านอิเคบุคุโระ
‪- ดีจัง ‪- ใช่
‪ใช่ แจ๋วเลย
‪นักดนตรีกลุ่มนี้ดีสุด เท่าที่เคยร่วมงาน
‪เคยเล่นกับสองสามวงในอังกฤษ
‪แต่ก็มีเรื่องลบๆ แยะ
‪เหรอ
‪เป็นสิ่งที่ฉันปลื้มสุดที่อยู่ญี่ปุ่น
‪ที่มอบโอกาสครั้งใหม่
‪ให้ตาย ดูสิ
‪ว้าว!
‪- งามเหลือเกิน ‪- ตะลึงเลย
‪ฉันรักญี่ปุ่น
‪- มีใครเอากล้องมาไหม ‪- ไม่มี
‪- ไม่ ‪- ไม่
‪แล้วก็...
‪- "อรุณสวัสดิ์" ล่ะ ‪- โอฮาโย โกไซมัส
‪แล้ว...
‪"สบายดีไหม" ล่ะ
‪เกนจิ
‪เกนกิ... เดสึคะ
‪แล้วตอนเจอกันครั้งแรก พูดว่า
‪- "โยโรชิคุ โอเนไงชิมัส" ‪- พระเจ้า
‪แค่... โอ๊ะ ตายแล้ว
‪- นั่งลงก่อน ‪- ได้
‪- ไม่ ไม่ต้อง... ‪- นั่งเถอะ
‪- ถอดรองเท้าให้นะ ‪- อะไร
‪เจ็บไหม
‪ดันเท้าที่มือนี่
‪เท้าไม่หัก น่าจะแค่เคล็ด
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ลื่นตรงนี้น่ะ ลิลี่เล่นปฐมพยาบาลอยู่
‪ไม่ได้เล่น ‪เคยทำงานที่โรงพยาบาลจอร์จวอชิงตัน
‪เป็นพยาบาล
‪จริงเหรอ
‪ใช่ ไม่ใช่ทำแค่บาร์เทนเดอร์นะ
‪- ทำไมไม่ลงมาด้วยกันล่ะ ‪- จะไปแช่กับลูซี่
‪เดี๋ยวอาจมาแช่ด้วย
‪ข้อเท้าเป็นไง
‪ดีขึ้นแล้ว
‪เทจิน่าจะชอบที่นี่ไหม
‪ใช่ คงชอบ
‪เขาชอบน้ำและ...
‪ภาพสะท้อน ‪คงถ่ายรูปทุกอย่างแน่
‪ฉันก็ชอบถ่ายรูป แต่ถ่ายไม่เก่ง
‪- เขาขายรูปรึเปล่า ‪- ไม่ขายนะ
‪แต่ก็... ไม่รู้นะ
‪แล้วเขาเอารูปไปทำอะไร
‪ไม่แน่ใจ
‪อยากเจอหน้าเขาจัง
‪ทำไมเราไม่แวะไปร้านบะหมี่เขาสักคืน
‪- จะดีเหรอ ‪- เถอะน่า น่าสนุกออก
‪ก็ดี ได้
‪เทจิ ฉันสงสัยว่า...
‪ทำไมถึงไม่เอารูปไปทำอะไรบ้าง
‪ไม่ได้หมายถึงรูปฉันนะ แต่...
‪พวกรูปตัวเมือง สวยดีออก
‪- ไม่อยาก ‪- จริงเหรอ
‪แล้ว...
‪- เก็บไว้ทำอะไรเหรอ ‪- สะสมไว้
‪เพื่ออะไร
‪ของสะสมส่วนตัว
‪จัดนิทรรศการก็ได้นี่
‪หรือใช้เป็นภาพประกอบหนังสือไง
‪ทำไมต้องมาสนใจเรื่องนี้จัง
‪ฉันขอโทษ
‪ผมต้องไปทำงานแล้ว
‪สุดสัปดาห์นี้จะไปไหม
‪ผมต้องทำงาน
‪- ใช่ แต่... ‪- ไว้จะโทรไป
‪- โอเค ‪- ไปล่ะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪ฉันขอโทษ
‪นั่นของส่วนตัว
‪คุณมาสอดแนมรึเนี่ย
‪ทำไมถึงทำแบบนี้
‪เธอเป็นใคร
‪เธอชื่อซาจิ
‪เคยอยู่ด้วยกันเหรอ
‪ใช่ ต้องกลับไปทำงานแล้ว
‪ตอนนี้เธออยู่ไหนล่ะ
‪ไม่รู้สิ เธอไปแล้ว
‪"ไปแล้ว" แค่นั้นรึ
‪เราเลิกกัน เธอจากไป ‪ก็ไม่ได้ไปตามหา
‪พอมาเจอคุณ ‪ผมก็เลิกคิดถึงซาจิ
‪ขอโทษนะ ‪ได้โปรด ลืมเรื่องที่ฉันทำ
‪- ผมต้องกลับไปทำงาน ‪- กอดฉันสิ
‪ฉันไม่ควรทำแบบนั้น
‪ฉันแค่คิดถึงเรื่องคุณตลอด ทุกลมหายใจ
‪- อยากรู้จักคุณให้มากขึ้น ‪- แต่ไม่ใช่วิธีแบบนี้
‪ฉันรู้
‪ต้องไว้ใจผมสิ
‪ฉันสัญญา
‪เพิ่งได้รับจดหมายจากแม่ ‪ใช้เวลาตั้งแปดวันแน่ะ
‪ใช่สิ
‪ที่จริง นั่นเร็วนะ
‪และโทรศัพท์
‪วันนั้นโทรหาเพื่อน คุยกันราว 20 นาที
‪กินเงินไปร่วมร้อยเหรียญ
‪ไม่ต้องโทรดีกว่า
‪ฉันชอบที่ไม่ต้องติดต่อ
‪ดีออก
‪คิดถึงครอบครัวบ้างไหม
‪ไม่นะ
‪บะหมี่เป็นไงบ้าง
‪- วิเศษ ‪- อร่อย
‪ใกล้จะเลิกงานแล้ว
‪อยากไปเที่ยวไหนกันรึเปล่า
‪ดึกแล้วนะ ‪ลิลี่คงอยากกลับบ้าน
‪พูดเป็นเล่น ฉันอยากไปเที่ยว
‪ไปกันนะ
‪เถอะนะ
‪ได้
‪- วิเศษ ‪- นั่นสิ
‪ดี
‪ตายแล้ว เขาน่ารักมาก!
‪น่ารักเหรอ
‪เขาไม่น่ารักนะ นั่นมันลูกแมว
‪โอเค เอาเถอะ เขาหล่อดี ‪ตัวสูงมากด้วย
‪หนุ่มญี่ปุ่นตัวเตี้ยนี่นา
‪ไร้สาระ มองเหมารวมชัดๆ
‪หวัดดี! พอดีมาแถวนี้น่ะ
‪- หวัดดี! ‪- ไม่กวนนะ ถ้าเทจิอยู่
‪- เขาไม่ได้มา ‪- ติดวิสกี้มาด้วย
‪บ้านเธอน่าอยู่จัง
‪ดูดีกว่าของฉันเยอะเลย
‪- แต่ไม่มีต้นไม้ ‪- ไม่มีต้นไม้
‪ไม่เห็นมีรูปเทจิบ้างเลย
‪เขาไม่ชอบให้ถ่ายรูปเขาน่ะ
‪คืนนั้นสนุกจังที่ได้เจอเขาน่ะ
‪เขาดูหลงเธอน่าดู
‪- ทำไมพูดอย่างงั้น ‪- ยืนยันได้ ฉันรู้จักผู้ชาย
‪เธอราศีอะไร
‪ฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนั้น
‪ทำไมล่ะ
‪บุคลิกภาพฉันผสมผสานจากยีนส์
‪การเลี้ยงดู พ่อแม่ โรงเรียน ‪ไม่เกี่ยวอะไรกับดวงดาวนี่
‪ราศีพฤษภ
‪เธอมาฉลองวันเกิดฉัน
‪ใช่ แต่ฉันก็เดาได้
‪ฉันดูลายมือได้ด้วยนะ
‪รวมทั้งไพ่ทาโรต์
‪จริงเหรอ
‪ที่บาร์ ฉันก็ต้องระวัง ‪เวลาลูกค้ายื่นเงินทอนให้
‪ไม่อยากมองลายมือ เพราะอ่านออก
‪เหรอ
‪พูดจริงนะ
‪ลองดูสิ
‪ในอดีต มันมี...
‪ความว่างเปล่า หรือ...
‪ความเงียบ
‪แล้วยังมีเส้นตัดสามอันด้วย
‪เส้นหนึ่งตอนวัยเด็ก ‪อีกเส้น แล้วก็เส้นที่สาม
‪หมายความว่าไง
‪เปลี่ยนฉับพลัน
‪อุบัติเหตุ
‪ความตาย
‪อย่างอื่นล่ะ
‪เรื่องอนาคตเป็นไง
‪หมายถึง เทจิงั้นรึ
‪มันซับซ้อนมากน่ะ ดูไม่ออก
‪ลองดูสิ
‪โทษที
‪เธอแสดงอาการนี่
‪ก็เหมือนหน้าต่างเปิด ให้ฉันได้เห็น
‪จากนั้นก็มืดมัว ทำให้ฉันไม่มั่นใจ
‪- ไม่ได้ตั้งใจทำให้กลัวนะ ‪- ไม่ได้กลัว
‪วิสกี้เพิ่มไหม
‪ดีเลย
‪- โอเครึเปล่า ‪- โอเค
‪- หยุดแล้ว ‪- ใช่ นิ่งแล้ว
‪ได้ยินไหม
‪ไม่แน่ใจ
‪นกแผ่นดินไหวน่ะ
‪ชื่อที่เทจิเรียก
‪ส่งเสียงประจำหลังแผ่นดินไหว
‪งั้นเหรอ
‪ได้ยินแล้ว
‪เสียงเพราะจัง
‪นอนต่อกันเถอะ
‪ฉันไม่ดื่มชานะ
‪แค่กระตุ้นให้ตื่นน่ะ
‪ฉันหลับสนิทดีจัง
‪ยกเว้นตอนแผ่นดินไหว
‪จริงเหรอ
‪คงไม่แรงมากสิ นอนหลับไม่รู้สึกเลย
‪ไม่นะ เราตื่นทั้งคู่
‪แปลกจัง
‪ฉันจำไม่ได้เลย
‪ดูท่าฝนจะตก ‪ขอยืมเสื้อโค้ทได้ไหม
‪ได้สิ
‪อยู่ในนั้นไง
‪ตู้เสื้อผ้า
‪ไม่รู้ว่า ‪เธออยากไปเกาะซาโดะด้วยกันไหม
‪คุณคาโต้ เพื่อนฉัน
‪ที่ทำวงสตริงควอเต็ท เป็นคนที่นั่น
‪บอกว่าที่นั่นเหมือนย้อนอดีตเลย
‪เมื่อไหร่
‪อีกสองสัปดาห์น่ะ
‪เทศกาลศิลปะวัฒนธรรม...
‪ไม่ได้ไปกับเทจิเหรอ
‪ถ้าเขาลางานได้ คงไป
‪คิดดูก่อนนะ ‪บ็อบชวนไปดูคอนเสิร์ตและ...
‪อย่าเอาตัวนี้
‪โอ้ โทษที
‪ไม่ ใส่ไปเถอะ
‪ไว้ต้องขอคืนนะ
‪โอเค
‪ขอบคุณนะ จะดูแลอย่างดี
‪เทจิ...
‪วันนี้อย่าถ่ายอีกเลย
‪ทำไม
‪เริ่มเบื่อน่ะ
‪- โอเค ‪- เปล่า หมายถึงไว้ถ่ายวันหลังน่ะ
‪- ขอโทษนะ ‪- ไม่ต้อง
‪จะไม่ถ่ายถ้าคุณไม่เต็มใจ
‪คุณเคยไปเที่ยวชินจูกุกับซาจิไหม
‪มีบ้าง
‪คุณถามทำไม
‪นัตสึโกะ เพื่อนที่ทำงาน ‪น้องสาวเธอทำวงดนตรี
‪พวกเขาจะแสดงที่คลับคืนพรุ่งนี้
‪คุณอยากไปไหม
‪เราไม่เคยไปเที่ยวกันเลย ไปนะ
‪ไปสนุกกัน
‪บ็อบก็จะไปและ... ลิลี่ ด้วยมั้ง
‪โอเค ไปสิ
‪เดินบนแผ่นน้ำแข็ง
‪ฉันก็ต้องจ่าย
‪เพื่อโยนลูกเต๋าเสี่ยง
‪ขึ้นกลางอากาศ
‪ทำไมจึงต้องเรียนรู้
‪เรียนรู้แบบสาหัส
‪และเล่นเกมชีวิต
‪ด้วยหัวใจ
‪ฉันมอบคมมีดให้เธอ
‪เธอให้ชีวิตฉันมา...
‪- คิดว่าไง ‪- เรื่องอะไร
‪วงนี้
‪เล่นดีนะ
‪คิดว่าไงล่ะ
‪ฉันไม่อิน ‪ไม่ใช่แนวที่ชอบเลย
‪แต่ภาพลักษณ์ดี
‪จริงแล้ว พวกเขาเพิ่งเซ็นสัญญาทำเพลง
‪เธอก็ต้องทำได้
‪ฉันรู้
‪แล้วเธอเดตกับลิลี่อยู่ใช่ไหม
‪ไม่ใช่ เธอลวดลายจัดน่ะ
‪ทำเป็นทอดสะพาน แต่ก็ไม่สานต่อ
‪หมายความว่าไง
‪คืองี้... เรามีอะไรกัน
‪ก็เข้าใจ มันแค่ครั้งเดียว
‪แล้วก็คุยกันว่าจะไป
‪เทศกาลดนตรีที่นาโงยะสุดสัปดาห์นี้
‪จู่ๆ ก็โทรมายกเลิก โดยไม่ให้เหตุผล
‪เหรอ
‪พอเธอสนใจ ในโลกก็จะมีแต่ฉัน
‪แล้วก็ไปหาคนอื่นต่อ ทำเหมือนไม่เคยมีฉัน
‪จะไปสั่งเครื่องดื่ม
‪- อยากได้เบียร์ไหม ‪- ขอด้วย เพื่อน
‪เป็นสองนะ
‪น้ำแข็ง...
‪เดินบนผืนน้ำแข็ง
‪- คุณสนุกไหม ‪- อือ
‪เป็นไรไป
‪คุณกับลิลี่เต้นกันสนุกน่าดู
‪เธอเต้นเก่งนะ
‪หึงงั้นสิ
‪เปล่า ไม่เลย ทำไม
‪อยากเต้นกับคุณมากกว่า
‪คุณเป็นแฟนผมนี่
‪ก่อนคบซาจิ คุณมีแฟนกี่คนเหรอ
‪ไม่กี่คน
‪ไหนว่าง่วนอยู่แต่ในห้องมืด
‪ก็ใช่
‪เสียตัวครั้งแรกเมื่อไหร่เหรอ
‪คงจำได้...
‪กับซาจิ
‪จริงเหรอ
‪ไม่มีใครก่อนหน้าเหรอ
‪ผมไม่ชอบสาวๆ ที่บ้านเกิดน่ะ
‪งั้นเหรอ
‪แล้วคุณล่ะ ครั้งแรกของคุณ
‪ฉันเหรอ
‪ไม่ใช่ประสบการณ์โรแมนติก
‪ตอนนั้นอายุ 14
‪ฉันไปหาเพื่อนผู้หญิงที่บ้าน แต่...
‪เธอไม่อยู่
‪ไปซ้อมเนตบอล
‪พ่อเธอว่า มีโรงกลั่นวอดก้า
‪ที่ห้องเก็บของในสวน เลยเข้าไป...
‪ลองชิมดู
‪นั่นแหละครั้งแรก
‪หลังจากนั้นฉันก็คลื่นไส้
‪สองสามอาทิตย์ต่อมาน่ะ
‪แน่นอนเขา...
‪ไม่ชอบใจ ตอนที่ฉันบอกเขา
‪แล้วเพื่อนฉันก็ไม่มาโรงเรียนอีก
‪มารู้ว่า เขาพายเรือแคนูออกทะเล ‪และไปไกลมาก
‪คลื่นแรงมากวันนั้น
‪เขาถูกคลื่นซัดไปไกลราวสองกิโลจากฝั่ง
‪ต่อมาฉันพบว่าเรื่องตั้งท้อง...
‪ที่แท้ไม่ใช่เรื่องจริง
‪ยังคิดถึงเขาไหม
‪ทุกวันตลอดมา
‪ดีใจไหมที่เขาตาย
‪ก็บางที
‪นี่หนังสือเก่า
‪แต่เขียนเรื่องวัฒนธรรมที่ซาโดะไว้เยอะเลย
‪เป็นเกาะที่สวยมากนะ
‪แต่ช่วงหลังไม่ค่อยมีคนไปเท่าไหร่
‪เป็นไรเหรอ
‪เปล่า
‪- แต่ดูเหมือน... ‪- ฉันสบายดีค่ะ
‪หวัดดี
‪ไปซื้อตั๋วกัน
‪ฉันซื้อให้เธอแล้ว
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪ผื่นขึ้นนี่
‪รู้แล้ว
‪- มีครีมทาผื่นนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪เทจิจะมาไหม
‪คงไม่มาหรอก
‪ไม่ได้เจอเขาเลย ‪ตั้งแต่วันอังคารที่ไปคลับ
‪มีอะไรงั้นเหรอ
‪เปล่า ช่วงนี้งานเขายุ่งน่ะ
‪ฉันเองก็ยุ่งกับงานแปล
‪- เครื่องไฟฟ้า... ‪- เขามานั่นแล้ว
‪- นึกว่าจะไม่มา ‪- ทำไมล่ะ
‪- ดีใจที่คุณมา ‪- เหมือนกัน
‪หวัดดี ลิลี่
‪หวัดดี เทจิ
‪ลงเล่นน้ำกัน!
‪น้ำคงเย็นมาก แถมมีหอยเม่นเยอะด้วย...
‪- แล้วไง ‪- มาเถอะ ลูซี่
‪โอเค
‪ลิลี่ คุณเป็นพยาบาลในอเมริกางั้นรึ
‪- เป็นอาชีพที่ดี ‪- ก็อาจใช่
‪ก็คิดถึงโรงพยาบาลนะ ‪ที่บาร์ก็งานหนัก
‪แต่ก็เป็นงานที่ดีออก เหมือนร้านบะหมี่
‪ได้มีเวลาคิดอะไรได้
‪เพราะผมทำหน้าที่โดยอัตโนมัติแล้ว
‪เหรอ แต่ฉันผสมเหล้าไม่เก่ง
‪บางทีลูกค้าทำท่าอยากกระโดดข้ามเคาน์เตอร์
‪มาผสมเหล้าเอง
‪อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอคนตายแล้ว
‪ลูซี่
‪ใช่
‪ก็เป็นส่วนหนึ่งของงาน
‪- แต่... ‪- แต่อะไร
‪มีอยู่สามครั้งนะ ที่ช่วยชีวิตคนไว้ได้
‪ฉันเลยชอบนึกถึงคนรอดมากกว่า...
‪ความตายน่ะ
‪นั่นที่นอนฉัน
‪โอ้... ฉันชอบสีมันจัง คงไม่ว่ากันนะ
‪มานั่งสิ
‪เทจินอนนี่ ‪เธอก็นอนถัดจากฉันแล้วกัน
‪นี่เป็นมื้อเช้าแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม
‪อยากกินคอร์นเฟลคแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมมากกว่า
‪ได้ยินว่ามีเหมืองทองที่ไอคาวะ
‪น่าไปเที่ยวกันนะ
‪มีการจำลองเหตุการณ์ด้วยหุ่นยนต์
‪แสดงวิธีการทำเหมืองสมัยก่อนน่ะ
‪ฉันอยากไปชมวิวชายฝั่งกับหน้าผาที่เซ็นคาคุ
‪เราไปกันทั้งสองที่ดีไหม
‪ตอนเช้าไปเที่ยวหน้าผา
‪แล้วบ่ายไปเที่ยวคลายร้อนที่เหมืองทอง
‪- โอเค ‪- ดี
‪ไม่อยากเชื่อเธอกล้ากินมัน
‪อร่อยออก
‪มีประโยชน์ด้วย
‪- ขอโทษที ‪- อะไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันต้องกลับแล้ว
‪ใจเย็น นั่งลงๆ
‪ตัวร้อนเชียว ควรนอนพักก่อนนะ
‪- ไม่ ‪- นี่ เดี๋ยวก็ดีขึ้น
‪ค่อยๆ เอนตัวลงนะ
‪- รู้สึกแย่จัง ‪- เข้าใจ
‪ลองนอนพักก่อน ไม่เป็นไรนะ
‪นอนราบลงไป
‪เดี๋ยวก็จะดีขึ้น
‪(เหมืองทองซาโดะ)
‪ลูซี่!
‪มาแล้วเหรอ
‪ทิ้งฉันไว้บนยอดผาได้ไง
‪- อ้อ เสื้อคุณ ‪- ขอบคุณ
‪- ได้อ่านโน้ตไหม ‪- โน้ต
‪เราทิ้งโน้ตไว้ใต้หินข้างเสื้อ ‪ว่าเราจะมานี่
‪ถ้ามาไม่ได้ จะกลับไปหา
‪ไม่ ไม่เห็นโน้ตที่ไหน
‪- ต้องปลิวไปแน่ ‪- ใช่
‪ใช่อาจจะ เราอาจจะได้ปลิวหลุดไปจากโลกเลย
‪ยังรู้สึกแย่อยู่รึเปล่า
‪อาจเป็นเชื้อไวรัส ‪หรือเพราะกินตาปลาไปเมื่อเช้า
‪มียาอยู่ที่ห้อง เดี๋ยวเรากลับ...
‪- ฉันไม่ต้องการยาเธอ ‪- แค่อยากช่วย
‪มั่นใจว่าไม่
‪- ลูซี่ ไม่มีเหตุผลเลย ‪- ฉันชัดในความรู้สึก
‪สิ่งที่รู้สึกคือมันไม่เหมาะ ‪ไม่ถูกเอาซะเลย
‪ลูซี่
‪- เราเตลิดไปหน่อย ‪- "เรา" งั้นรึ
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪มากับผมเถอะ
‪เหมือนธรรมชาติดึงฉันกลับมา
‪ใช่
‪สถานที่เยียวยา
‪ก็หวังเช่นนั้น
‪ฉันชอบคุณจริงๆ
‪ลูซี่ของผม
‪บาย
‪- บาย ‪- บาย
‪บาย ลิลี่
‪ฉันเป็นคนทำ
‪ฉันฆ่าลิลี่ บริดเจส
‪ฆ่าด้วยวิธีไหน
‪ฆ่าวิธีไหน บอกมาสิ!
‪ฉันตีหัวเธอ
‪ด้วยอะไร
‪ก้อนอิฐ
‪ดีแล้วที่ยอมบอกเรา
‪เพราะอะไรถึงทำล่ะ
‪บอกข้อมูลมาให้หมด จะดีที่สุด
‪ดีสำหรับคุณแน่
‪เท่าที่บอกได้คือ
‪ฉันเป็นคนร้าย
‪สวัสดี ลูซี่ ฟลายค่ะ
‪ตอนนี้ไม่อยู่ กรุณาฝากข้อความไว้
‪ลูซี่ เธออยู่รึเปล่า
‪รับสายเถอะนะ
‪ฉันอยากคุยด้วย
‪โทรมานะ ขอร้อง
‪- ลูซี่ เป็นไงบ้าง เธอป่วยเหรอ ‪- ไม่ค่อยสบายน่ะ
‪- วันสองวันคงดีขึ้น ‪- ฉันเอานี่มาให้
‪- เธออยากเล่าอะไรให้ฉันฟังไหม ‪- ไม่
‪จะให้ฉันบอกที่ทำงานว่าไง
‪บอกอะไรก็ได้ ฉันลาออก
‪ลาออก! ลูซี่เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪อย่ายุ่งเลย นัตสึโกะ
‪- แต่ฉันห่วงเธอนะ ‪- อย่ายุ่งกับฉัน นัต...
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪ฉันมันเลว ฉันขอโทษ
‪เธอรักเขางั้นรึ
‪ไม่รู้สิ ‪มันรู้สึกคลั่งไคล้ทำนองนั้น
‪ฉันชวนเธอไปเกาะซาโดะ
‪ฉันเป็นคนแนะนำให้รู้จักกับเขา
‪ฉันรู้ว่าเธอโกรธ และไม่ได้มาแก้ตัว
‪แต่อาจมีสาเหตุที่ใหญ่กว่าในเรื่องนี้...
‪- ที่เราไม่เข้าใจ ‪- เห็นในลายมือฉันงั้นรึ
‪ฝันว่าต้องเป็นงี้งั้นสิ
‪เขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจตัวตนฉันจริงๆ
‪ฉันขอโทษ ลูซี่!
‪ฉันขอโทษ! แต่ขอเข้าไปได้ไหม
‪รู้สึกว่าเรื่องแย่สุดๆ กำลังจะเกิดขึ้น
‪มันเกิดขึ้นแล้ว
‪คุณลูอิซ่า ฟลาย
‪ไปกับฉันค่ะ
‪ผลตรวจดีเอ็นเอมาแล้ว
‪ดูเหมือนศพหญิงสาวที่อ่าว
‪ไม่ใช่เพื่อนคุณซะแล้ว
‪แล้วเป็นใคร
‪เรายังไม่รู้
‪แต่...
‪แน่ใจว่าไม่ใช่ลิลี่ บริดเจส
‪คำให้การของคุณจึงหมดความน่าเชื่อถือ
‪คุณฆ่าลิลี่ บริดเจสรึเปล่า
‪เปล่า
‪แล้วทำไมถึงบอกว่าเป็นคนฆ่า
‪เพราะฉันอยากฆ่าเธอ
‪รู้ไหมว่าข้อหาที่คุณสารภาพนั้น
‪โทษถึงประหารเลยนะ
‪ถึงตอนนี้ เรายังไม่สามารถ ‪ตามตัวคุณมัตสึดะได้
‪พอรู้ที่อยู่เขาไหม
‪เป็นไปได้ไหมว่า ‪คุณลิลี่กับคุณมัตสึดะหนีไปด้วยกัน
‪ที่ไหนสักแห่งน่ะ
‪ค่ะ
‪ผมก็ว่างั้น
‪ตอนนี้ เราจึงปรับให้เป็นคดีหายตัวไป
‪อยากให้เป็นคดีคนตายมากกว่า
‪เอ่อ...
‪เราต่างก็ อยู่กับความจริงของตัวเอง
‪คุณอาจมีเหตุผล ที่เชื่อว่า
‪ตัวเองเป็นคนฆ่าลิลี่ บริดเจส
‪แต่ตั้งแต่แรก ผมไม่รู้สึกแบบนั้น
‪คุณอาจรู้สึกผิด จากจิตใต้สำนึกลึกๆ
‪ทำไมถึงมาอยู่ญี่ปุ่นล่ะ
‪คุณถามทำไม
‪เล่าให้ฟังหน่อย
‪มีต้นไม้ใหญ่
‪ที่ฉันชอบปีนขึ้นไป
‪ถึงบนยอดต้น
‪บางที...
‪ก็ติดหนังสือขึ้นไปอ่าน
‪วันหนึ่ง...
‪พวกน้องชายฉันมาที่นั่น ‪หลังจากเข้าค่ายลูกเสือ
‪ตอนนั้นฉันแปดขวบ
‪พวกเขายืนล้อมต้นไม้
‪พากันขว้างลูกสน และก้อนหิน...
‪เข้าใส่ฉัน
‪ฉันร้องให้หยุด
‪ฉันเห็นหินก้อนใหญ่ที่มีขอบคม
‪และน้องชายฉัน...
‪มาร์คัส คว้าหินก้อนนั้นขึ้น
‪มองหน้าฉัน
‪และเงื้อแขนขึ้น
‪ฉันจึง...
‪กระโดดลงมา...
‪คร่อมตัวเขา
‪มาร์คัสล้มลง
‪หัวเขาเสียบเข้ากับ
‪ตะปูยาวขึ้นสนิม ที่โผล่ขึ้นตรงไม้กระดาน
‪เขาพยายามลุก ทั้งที่ไม้กระดานติดหัว
‪เขายัง...
‪จ้องหน้าฉันตาไม่กะพริบ
‪เขาเสียชีวิตที่โรงพยาบาล
‪พยาบาลบอกกับฉันว่า ‪"ไม่ใช่ความผิดหนูนะ"
‪แต่ฉันไม่เข้าใจความหมายหรอก
‪ฉันตอบไปว่า...
‪"ค่ะ"
‪แค่นั้น
‪หลังจากนั้น
‪ฉันไม่พูดอยู่สามปี
‪พอนิ่งเงียบ ทุกคนยิ่งพากันเมินเฉย
‪มันเป็นวิถีในครอบครัวฉัน
‪ฉันรู้ดีว่า...
‪พ่อแม่... คิดยังไงกับฉัน
‪เพราะงั้น...
‪จึงตัดสินใจหนีจากบ้าน
‪- ยังไง ‪- ตอนอายุ 11
‪ฉันเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่น
‪เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก
‪ค่ะ
‪แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับคดีนี้
‪ฉันกลับได้รึยังคะ
‪ลงชื่อถอนคำให้การ
‪(ลูซี่ - ภาพคัดสรร )
‪สารวัตรสืบสวนคาเมยามะอยู่ไหมคะ
‪เสียใจครับ เขาไปข้างนอก ‪จะฝากเรื่องไว้ไหมครับ
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
‪- พรุ่งนี้เช้าก็จะเข้ามาครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เทจิ
‪สวัสดี ลูซี่
‪ผมมานั่งรอคุณอยู่ตั้งสองวัน
‪ผมรู้ว่าคุณต้องมา และย่อมเข้าใจผม
‪ฉันไปสถานีตำรวจมา
‪บอกตำรวจว่าไงล่ะ
‪เรื่องคุณน่ะรึ
‪ไม่ได้บอกเลย
‪งั้น... ก็ยังมีความหวัง
‪เป็นคำที่ตลกมาก
‪"ความหวัง"
‪เราหนีไปจากที่นี่ได้ ไปทางเหนือ
‪ฮอกไกโด หรือไปทางใต้ คิวชู
‪หรือบ้านผมคาโงชิมะ
‪ฉันอยากไปมาตลอด
‪งั้นไปกันพรุ่งนี้เลย
‪ทำไมล่ะ
‪ไปกับผมนะ
‪ได้โปรด
‪คุณต้องไป
‪มันจบแล้ว
‪อะไรนะ!
‪ทำไม!
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪เชิญค่ะ
‪เพิ่งทำข้าวปั้นเสร็จ กินสักหน่อยไหม
‪ไม่เป็นไร ขอบคุณ
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ค่ะ
‪ฉันเป็นห่วงนะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันผิดเองที่ขอมาอยู่นี่
‪- อย่าพูดอย่างนั้น ‪- คุณใจดีเหลือเกิน
‪ตัดใจจากเขาซะ
‪ลิลี่เธอมา...
‪ที่หน้าประตูคืนนั้น
‪ขอเข้าไปในบ้านฉัน
‪- ฉันไม่ยอม ‪- ไม่นะ
‪- ไม่ใช่ความผิดเธอ ‪- ใช่สิ
‪เชื่อเถอะ เพราะฉัน
‪ก็อาจจะ
‪แต่...
‪ก็เป็นไปได้ว่า...
‪ลิลี่ช่วยชีวิตเธอไว้
‪มีคนอื่นอีกน่ะ น้องชายฉัน...
‪ทั้งพ่อเพื่อน และคุณยามาโมโตะ
‪คุณยามาโมโตะเหรอ
‪ทุกครั้งที่เดินขึ้นบันได ก็ยังเห็นหน้าเธอ
‪อยากบอกอะไรให้เธอรู้
‪ฉันขัดแว็กซ์บันไดสองวันก่อนเกิดเหตุ
‪สองปีจะทำหน
‪ยังกลัวว่าอาจจะลื่นนิดหน่อย
‪วันก่อนหน้าฉันได้คุยกับคุณยามาโมโตะ
‪นึกจะเตือนเรื่องนี้
‪แต่... มานึกได้อีกที หลังวางสาย
‪เธอมักใส่...
‪ถุงเท้าทาบิที่นุ่มมาก
‪เธอว่า...
‪เป็นความผิดฉันใช่ไหม
‪คำบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล