Parzy!
Nie!
Eli?
Wszystko w porządku?
Znowu ten sen.
W którym myślisz, że wyzdrowiałeś?
Tak.
Wyzdrowiejesz.
Dlatego to robimy.
Został ostatni etap drogi.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Dojedziemy przed zachodem.
Ale czy wyzdrowieję?
Daję słowo.
Wiesz, że cię kocham?
Wiem.
Tę też odrzucił.
Co takiego?
Odrzucona.
Więcej nie mam.
Trzy osoby przez dwie noce?
To będzie 240 $.
Byliśmy tu jedną noc.
GOŚCIE OPUSZCZAJĄCY POKÓJ PO 9 PŁACĄ ZA DODATKOWĄ NOC
Ładny zegarek.
Chodźmy.
Tracimy czas.
Jesteśmy gotowi.
Chodź, kotku.
O kurde, stary, patrz.
Co to, kurwa, jest?
Houston, mamy problem.
Hej, kosmito.
Z Urana się urwałeś?
Z Urana.
Eli!
To ja.
Już dobrze, to ja.
Mamo, porwał się.
Porwał się. Daj taśmę.
- Poradzę sobie. - Straci przytomność.
Nic ci nie będzie. Pomogę ci.
Oddychaj, Eli.
- Przykro mi. - Uspokój się.
Musi oddychać.
Oddychaj.
Eli, spójrz na mnie. Jestem tu.
Prawdziwi z was twardziele. Dręczycie chore dziecko.
Nie patrz na nich. Jesteśmy tu sami.
Nie patrz na nich. Tylko na mnie.
Oddychaj.
- Dorośnijcie. - Oddychaj.
Czujesz zapach tortu urodzinowego?
Oddychaj. Czujesz go?
Zdmuchnij świeczki.
Zrób dzióbek.
Właśnie tak. Dobrze.
Kilka wciąż się pali. Zdmuchnij je.
Dobrze.
Pomyśl życzenie.
Czego byś chciał?
Chciałbym móc skopać im tyłki.
Wymyśl coś innego.
Chciałbym, żeby dr Horn mi pomogła.
Zabieramy się stąd?
- Chodź. - Na razie.
Odpal rakietę!
Cześć!
Kurde!
Dupek!
Co za gówno.
- Stare auto tak nie robiło. - Mówiłem o tobie.
Paul!
Wie, że żartuję.
Musieliśmy zacisnąć pasa, żeby załatwić tę doktor.
Wiem.
Będzie warta każdego centa.
To cudotwórczyni.
Prawda?
Pokażesz mi moją kartę?
Czy…
to twoja karta?
To moja karta.
Jak to zrobiłeś?
Nie jest twoja.
Kłamiesz, żebym się lepiej poczuł.
Uspokój się. Nie okłamałabym cię.
Prawda, Paul?
- Denerwuje się. - Wiem.
Tęsknię za Waszyngtonem.
To tu zamieszkamy?
- Zgadza się. - Tak.
Tylko na trochę.
Bierz swoje rzeczy. Idziemy.
Gdzie dzwonek?
Nie wiem.
Rodzina Millerów. Witajcie. Tu doktor Horn.
Żeby dom pozostał hermetyczny,
do środka można wejść tylko przez komorę dekontaminacyjną.
Eli, czy możesz wejść pierwszy? Samemu.
Pójdziemy za tobą.
Nic ci nie będzie.
Dasz radę.
Podnieś ręce, proszę.
CZYSTO
Witaj, Eli.
Jestem doktor Horn.
Dzień dobry.
Rose.
Paul.
- Miło was poznać na żywo. - Doktor Horn.
To moje pielęgniarki, Barbara i Maricela.
Miło mi.
Nie pogubiliście się?
- Panie Miller, pani Miller. - Mów mi Rose.
Cieszymy się, że przyjechaliście. Zajmiemy się wami.
- Wiem. - To urocze miejsce.
Izolacja służy duszy.
Przepraszam.
Możesz zdjąć ten strój.
Jesteś bezpieczny.
A jeśli tu są zarazki?
Nie ma żadnych.
To czysty dom.
- Wstydzi się. - To nic.
Musisz nabrać zaufania.
Przyniesiecie bagaże?
- Już. - Oczywiście.
Chodźcie. Pokażę wam wasz pokój.
- Ile to potrwa? - Terapia?
Są trzy etapy.
Nazywamy to terapią genową.
Twój system immunologiczny produkuje złą immunoglobulinę…
Mój organizm zawiera wadliwy gen RAG1-RAG2.
Naprawimy go specjalnym wirusem.
Znasz się na rzeczy.
Dużo czytam.
Rose, Paul, to wasze piętro,
ale najpierw pokój Elia.
Nie może spać z nami?
Podczas terapii pacjenci muszą być u siebie.
Długo jest pani doktorem?
Jestem immunolożką od 25 lat,
ale ten dom założyłam trzy lata temu.
Ilu miała pani pacjentów?
Całkiem sporo.
Wyleczyła ich pani?
Eli, wiem, że się denerwujesz. Nie ma powodu.
Zdołam ci pomóc.
Nie przejmujcie się.
To dźwięk filtracji powietrza.
Czasami te stare rury wibrują.
To stary dom.
Stał opuszczony, zanim go kupiłam.
Idziemy?
Co tam jest?
Część domu nie została przerobiona.
Nie martw się.
Blokada jest szczelna.
Chodźmy dalej.
Eli.
To twój pokój.
Trudno się do niego przyzwyczaić, ale nie traktuj tego miejsca jak szpitala.
To mój dom. A teraz również twój.
Woda jest bezpieczna?
Jest filtrowana, czystsza od butelkowanej.
Pewnie od dawna się nie kąpałeś.
Możesz zaufać doktor Horn.
Oddychaj.
Możesz tu oddychać.
Wszystko gra.
Właśnie tak.
Tak długo…
Kocham cię.
Wiem.
Skąd to masz?
Po powrocie będzie mógł ją nosić. Podoba ci się?
Widziałeś jego minę, kiedy zdjął kombinezon?
Był taki szczęśliwy.
Pamiętasz?
Szczęście?
Mam wiele na głowie.
Wiem.
Ale to się uda.
Wszystkie nasze nadzieje.
Wszystko, o co się modliłam, jest tutaj.
On wyzdrowieje.
Musimy w to wierzyć.
Wierzę w to.
Zawsze byłem wierny.
Cześć.
Chcesz tu wlecieć?
Eli?
Boże, cały się trzęsiesz.
Mogę spać z wami?
Dzień dobry, Eli.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Podobno źle spałeś.
W moim pokoju coś było.
Co takiego?
Nie wiem.
Tak jakby…
coś chuchało na szybę.
Spałeś wtedy?
Nie spałem.
Chyba.
Koszmary są skutkiem ubocznym leków immunosupresyjnych.
Niektórzy moi pacjenci mieli halucynacje. To normalne.
Zaczynamy?
Wy nie idziecie?
Mamo?
- Musimy tu zostać. - Nie ruszymy się stąd. Obiecuję.
Eli.
Pomyśl życzenie.
Czego byś chciał?
Chciałbym być odważny.
Już jesteś.
Tędy.
Stań tam.
Ręce do góry.
Seis, sesenta y seis.
Wystaw ręce.
Obróć się.
Poczekaj.
Virese, Eli. Obróć się.
Czemu robisz mi zdjęcie?
Listo.
Skąd pochodzisz?
Wiesz, co spotkało chłopca, który zadawał wiele pytań?
Usłyszał odpowiedzi?
Na miejsca.
Kiedy to się zaczęło?
Cztery lata temu.
Teraz jest dużo gorzej.
Moi pacjenci są tacy jak ty.
Mają problemy immunologiczne.
Problemy nasilają się w twoim wieku.
Jak myślisz, przez co chorujesz?
Igła.
Przez wiele rzeczy.
Powietrze, wodę.
Kurz.
Może to przez nie.
A może nie.
Czym właściwie jest choroba autoimmunologiczna?
Ciało walczy wtedy ze sobą, tak?
W zdrowym ciele
komórki macierzyste w szpiku produkują przeciwciała.
Ale w twoim ciele ten gen jest wadliwy.
To jest zmodyfikowany wirus,
który wstrzyknę ci do szpiku.
Wirus naprawi ten gen i zresetuje twój układ odpornościowy.
To magiczna sztuczka.
Prawda?
Skalpel.
Osteotom.
Licz od 100 do zera.
100…
99…
98…
Licz dalej.
97…
96…
95…
94…
93…
92…
Co…
Doktor Horn?
Niech mnie pani puści.
Nie mogę, Eli.
Pani doktor, to parzy!
- To lekarstwo. - Nie!
To naprawdę parzy!
To znaczy, że działa.
Nie powinnam tak robić.
W końcu jesteś chory.
Skąd wiesz?
Jesteś tutaj.
Wszyscy tam siedzicie.
Jesteście uczuleni na świat, prawda?
Można tak powiedzieć.
Nigdy nie byłeś na zewnątrz?
Byłem.
Nie urodziłem się taki.
Mama mówiła, że ciąża była trudna.
Wymiotowała, kiedy byłem w ciąży.
To znaczy, kiedy ona była…
- Byłem zdrowy… - Wszystkim to mówisz?
Uroczy jesteś.
Jestem Haley.
Mieszkam w okolicy.
Jestem Eli.
Czym jesteś?
Eli. Tak mam na imię.
Nie podoba mi się.
Będę cię nazywać inaczej.
Co lubisz?
Masz hobby?
Lubię magię. Sztuczki karciane.
Sztuczki karciane?
Nie.
Popatrz.
Moment.
Patrz. Wybierz dowolną kartę.
Mam wybrać kartę,
a potem co,
zgadniesz która to?
Chcesz zobaczyć coś lepszego?
Mogę podpalić ten patyk siłą umysłu.
Nie wierzysz mi? Patrz.
Boisz się ognia?
Nie.
Ja kiedyś się bałam.
A potem nad nim zapanowałam.
Gdzie zapałka?
Jaka zapałka?
Daj spokój. Po to się odwróciłaś.
Ukryłaś ją i odwróciłaś moją uwagę.
Magiczka nie zdradza swoich sekretów.
No weź, powiedz mi.
A co to za zabawa?
Pewne rzeczy trzeba wykombinować samemu.
Muszę już iść.
Czekaj.
Mogę spytać rodziców, czy mogłabyś wejść.
Tam do środka?
Nie, dzięki.
Czemu nie?
Słuchaj, nie chcę cię straszyć,
ale jest coś dziwnego
w tym miejscu.
Niepokoi mnie.
Właściwie to nie powinno mnie tu być.
Kobieta, która tu rządzi,
nie lubi mnie.
Ja jej też nie. Ona…
kręci.
Kręci?
Lepiej nic nie mów.
Na razie, Houdini.
Co robisz?
Nie możesz sam się szwendać po tym domu.
Włóż to z powrotem.
Gdzie ona jest?
Kto?
Dobry Boże,
dziękujemy ci za wszystko, co nam dałeś.
A także za czas, który możemy spędzić razem.
A zwłaszcza za to, że dzięki tobie znaleźliśmy dr Horn.
W imię Jezusa Chrystusa, amen.
Amen.
Co cię trapi, kotku?
Jest zły, bo na niego nakrzyczałem.
Przeprosiłem, ale wyjął sobie kroplówkę.
Nie wierzy mi, że kogoś widziałem.
- W tym domu jest dziecko. - Pewnie pielęgniarka.
To nie była pielęgniarka!
Eli.
Kotku.
Uspokój się.
Spokojnie.
To była pacjentka.
Kotku, ja też się boję.
Naprawdę. Czasem boję się nowych miejsc i ludzi.
To cię na pewno przytłacza.
Fizycznie i psychicznie.
Ale tutaj nie ma nikogo poza nami.
Daję słowo.
Ja to zrobię.
Dobrze.
Teraz jedz.
Wygląda jak gówno.
I tak też smakuje.
PODSTAWY OTWIERANIA ZAMKÓW
PŁONĄCA DŁOŃ
Wiedziałem.
„Najlepiej ćwiczyć w ciemnościach”.
Kim jesteś?
KŁAMSTWO
Nie!
Eli! Posłuchaj mnie!
Nie!
To ja, tata.
Uspokój się! Słuchaj.
- Hej. - Paul, zrób coś!
- Niby co? - Nie!
Oddychaj. Po prostu oddychaj.
To… przez leki.
Może mogłaby pani obniżyć dawkę?
Skoro ma halucynacje…
- Wszystko na to postawiliśmy. - Wiem.
Wszystko.
- On był przerażony. - Daj jej pracować.
Nie będę owijać w bawełnę.
To, co robimy, obciąża organizm Elia.
Pewne objawy jego choroby staną się gorsze.
Ale musimy podawać mu leki.
Zwłaszcza przy drugiej procedurze.
Czemu pani tak mówi?
Eli poczuje się gorzej, zanim wyzdrowieje.
Hej.
Odwagi, kochanie.
Jesteśmy tutaj.
Dobra wiadomość.
Badaliśmy twoje komórki macierzyste i wiemy, że wirus terapii genowej
naprawia mutację.
To trochę zapiecze.
Na trzy.
Raz, dwa…
Skończymy błyskawicznie.
- Spokojnie. - To pali.
To boli!
To pali!
Oddychaj.
Tak ma być.
Niestety, wirus, który cię wyleczy,
nie może przebić bariery krew-mózg.
Więc musimy wiercić.
Wiertło.
Spokojnie.
Stres pogorszy objawy.
Wszystko będzie dobrze.
…siłę, żeby to wytrzymać.
Myślisz, że modlitwa nam pomoże?
Jak się czuje?
Doszło do reakcji.
Reakcji?
Tak, to normalne.
Jego organizm odrzuci nowe komórki, jak przy transplancie.
Mogę go odwiedzić?
Najpierw musi odpocząć.
Dziękuję.
Dr Horn mówiła, że byłeś dzielny…
- Ona coś kręci. - Kręci?
Co?
Przez nią mi się pogarsza.
Wcale nie, Eli.
- To leki… - Wiem, co widziałem.
To nie były leki.
A jeśli, to czemu czuję się gorzej?
Bo działają.
Dobre komórki walczą ze złymi.
Więc jesteś osłabiony.
Wyjedźmy stąd.
Chcesz wyjechać?
Dobra.
Chodź. Idziemy.
Doktor mówi, że ci się poprawia.
Chcesz wyjechać i być zawsze chory,
czy wolisz zostać i wyzdrowieć?
Co wybierasz?
Zostanę i wyzdrowieję.
Kto tam jest?
To się nie dzieje.
Eli.
To się nie dzieje.
Wypuśćcie mnie!
Proszę!
Nie!
Proszę, przestań!
Mamo!
Mamo, tato, nie!
KŁAMSTWO
Co zrobiłeś?
To nie ja.
Eli, stałeś przed szafą.
Ukrywałem się w niej.
Z potłuczonym szkłem?
Na oknie też to napisali.
- Twoje imię? - Nie. „Kłamstwo”.
Mogłeś zrobić sobie krzywdę.
Eli,
inni pacjenci nic nie mówili o duchach.
- Hej! - Nie.
Nikt mi nie wierzy!
Teraz postanowiłeś się pokazać.
Co się stało w nocy?
Miałeś przeze mnie kłopoty?
Strasznie wyglądasz.
Czuję się strasznie.
Co się stało?
Obiecaj, że nie będziesz się śmiać.
No mów.
Ten dom jest nawiedzony.
Chyba stało się tu coś złego.
Świetnie, ty też myślisz, że oszalałem.
Wcale tak nie myślę.
To czemu się śmiałaś?
Bo Perry,
chłopak, który był tu przed tobą, mówił to samo.
- Naprawdę? - Tak.
Nie rozmawiałam z nim tyle, ile z tobą,
ale powiedział, że widział duchy.
Dr Horn mówiła, że nikt inny ich nie widział.
Uwierzyłeś jej?
Rodzice jej ufają.
No tak, rodzice zawsze mówią prawdę.
Im dłużej Perry tu był, tym wyraźniej je widział. Mówił o tym doktor Horn.
A co ona powiedziała?
Nie wiem.
Czekała go trzecia procedura.
Więcej go nie widziałam.
Muszę się stąd wydostać.
- Bierz kombinezon i uciekaj. - Nie mogę.
Nie przeżyję bez rodziców.
Poczekaj tu.
Nie!
Puść mnie!
Nie!
Puszczaj!
Nie! Puść mnie!
Nie!
Wypuśćcie mnie!
Nie.
Nie!
Nie.
Przestańcie!
Nie!
Oddychaj.
Eli, oddychaj.
Oddychaj.
- Oddychaj. - Eli?
Eli?
Co się dzieje?
Usłyszałam krzyki. Próbował wyjść.
Otworzyli drzwi.
Haloperydol, 20 ml.
Ten dom miał być bezpieczny.
Musiało dojść do zwarcia.
Wiesz o duchach.
Eli, musisz przestać.
Szybko!
Wiem o Perrym!
Kim jest Perry?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Kłamstwo.
Kim jest Perry?
Kłamstwo!
Kłamiesz!
Niech ktoś mi powie, co się dzieje.
Eli, jestem tu.
Spójrz na mnie.
Dobrze? Oddychaj.
Pomyśl życzenie.
Nie chcę żadnych jebanych życzeń!
Mamo?
Nie mamy już innego wyboru.
Mówiłem właśnie, że to niewiarygodne, że próbował wyjść.
Terapia nie idzie tak, jak liczyłam.
Mózg Elia walczy z serum.
Dlatego czuje się słaby i ma omamy.
Podam mu diazepam.
Będzie mógł odpocząć do świtu, a potem
zaczniemy ostatnią procedurę.
Zaraz.
To ja powinnam mu to podać.
Wtedy łatwiej to zniesie.
Nie zwariowałem, mamo.
Wiem, że nie.
Tata myśli inaczej.
Wcale nie.
- Wcale nie. - Właśnie, że tak.
Patrzy na mnie, jakby mi nie wierzył.
Tak jak ty patrzysz teraz na mnie?
To dla niego trudne.
Patrzy, jak się męczysz.
To on znalazł doktor Horn.
Wszędzie szukał kogoś, kto ci pomoże.
Nie przywiózłby cię tu,
gdybyśmy nie myśleli, że tutaj wyzdrowiejesz.
Mówiłaś, że mi wierzysz.
Wierzę, że coś widziałeś.
Ale…
Nie wierzę, że to istnieje naprawdę.
Hej.
Zaufaj mi.
Wiem, jak leki mogą wpływać na mózg.
Jesteś przekonany, że coś jest prawdziwe.
Ale nie jest.
Wiem, jakie to trudne.
Ale już prawie koniec.
Musisz się wyspać.
Co to?
Co?
Nie jestem w tym taka dobra jak inni.
Proszę.
- Co to? - Coś na sen.
Pokaż.
Chodź tu.
Wiesz, że cię kocham?
Wiem.
Trzy, jeden, siedem.
Co?
Połóż się.
Słodkich snów.
Haley.
Suka.
Wciąż żyjesz?
Słuchaj.
Perry mówił, czy duch chce go skrzywdzić, czy mu pomóc?
Nie mówił. A co?
Wyciągali mnie na zewnątrz.
Nie wiem, czy chcieli mnie zabić, czy zmusić do wyjścia.
To brzmi, jakby chcieli cię zabić.
Czemu miałoby być inaczej?
„Kłamstwo”?
Napisali to.
Na oknie i drzwiach szafy.
Ale do góry nogami…
Trzy, jeden, siedem.
Co to znaczy?
Cały czas próbowali mi to powiedzieć.
Może to tajny kod do tajnych drzwi.
Nie mówiłem o drzwiach.
Nie patrz tak na mnie.
To pierwsze, o czym pomyślałam.
Ty nie jesteś duchem, prawda?
Co oni ci dają za lekarstwa?
Wyglądam jak duch?
To chyba jest kod do drzwi. W skrzydle medycznym.
- Co tam jest? - Wyjaśnienie.
- Czego? - Czemu ona kłamie.
Zrobisz to?
Co, jeśli cię złapią?
Wszyscy muszą spać.
Prawda?
ZAMKNIĘTE WPROWADŹ HASŁO
Kłamstwo.
O czym rozmawiałeś z doktor Horn?
Co?
O czym rozmawiałeś z doktor Horn?
Zanim przyszłam.
Powiedz mi.
O tym, że musimy być gotowi.
Na wszystkie ewentualności.
Wszystkie ewentualności? To znaczy?
Powiedziała, że każdej procedurze towarzyszy…
pewne ryzyko.
Na ostatnią źle zareagował.
Są szanse, że wszystko pójdzie dobrze, ale…
- Co? - Może też pójść źle.
Powiedziała tak?
Tak powiedziała.
Ale nie wierzy, że to zadziała?
Nie rozumiem.
Wyleczyła wszystkich swoich pacjentów.
Tak mi mówiłeś.
Powiedziałam to Eliowi.
Czemu mnie okłamałeś?
Czemu kłamałeś na taki temat?
Próbuję zadbać o Elia.
Wiedziałaś, że to może się tak skończyć.
Czy on może umrzeć?
Może?
Jak śmiesz?
Jak śmiem?
- Wyjeżdżam. - Jak śmiem?
Zabieram go ze sobą.
Po tym, co zrobiłaś?
To ty byłaś gotowa na wszystko!
Eli.
Perry. „Procedura pierwsza”.
„Procedura druga”.
„Procedura trzecia”.
„Agnes. Procedura pierwsza”.
„Procedura druga”.
„Procedura trzecia”.
„Lucius. Procedura pierwsza”.
„Procedura druga”.
„Procedura trzecia”.
Mamo!
Tato, musimy wyjechać!
Weź głęboki oddech, Rose.
Otwórz drzwi.
Otwórz je!
Wyjeżdżam.
I zabieram go ze sobą.
- Dokąd? - Gdziekolwiek.
Jak najdalej stąd.
Będziesz go trzymać w szklanej klatce?
Co to za życie?
Będę go kochać.
Żadna miłość
nie obroni go przed jego chorobą.
Wiesz o tym.
Sama widziałaś, jak źle może być.
Pogorszy mu się.
Potem będzie za późno.
Tam czeka go tylko cierpienie.
Tutaj też.
Tutaj wciąż ma szansę.
Ma?
Muszę wiedzieć, że możesz mu pomóc.
Jeśli mi pomożesz, będę mogła.
Mamo!
Pewnie wczoraj tu wleciał.
Tato.
Gdzie mama? Musimy natychmiast wyjechać.
- Wróci za minutę. - Nie.
Musimy wyjechać teraz.
Tato, to ona, to doktor Horn.
Widziałem jej akta.
Żaden pacjent nie przeżył trzeciej procedury.
Tato, oni wszyscy umarli.
Pamiętasz tamtą łąkę?
Zabieraliśmy tam Bronsona, kiedy był szczeniakiem.
Zeszłej nocy śniło mi się,
że rzucaliśmy piłkę na tamtej łące,
a Bronson za nią ganiał.
Atakował ją. Pamiętasz, jak to robił?
Tato.
Niepokoisz mnie.
Chodź tutaj.
Jesteś otoczony miłością, Eli.
Wiesz o tym.
Czasami zazdroszczę ci tego, jak mama…
mówi: „Wiesz, że cię kocham?”. A ty odpowiadasz…
Wiem.
Jakby to nic nie znaczyło.
Cieszę się, że tak mówisz. Jakby to nic nie znaczyło.
Miłość jest normalna.
Nigdy w to nie wątpisz.
Eli.
Bardzo mi przykro.
Za wszystko.
Chodź tu.
Czemu to zrobiłeś?
Weźcie go na salę.
Puszczajcie! Wyprali ci mózg!
Mamo! Tato!
Musisz mi uwierzyć! Widziałem akta!
Puszczajcie!
To dla twojego dobra.
Nie!
Ona mnie zabije!
Tak jak pozostałych!
Puszczajcie!
Czemu narkoza nie działa?
Mamo!
Mamo, musisz mi uwierzyć!
Ona zabiła wszystkich…
Eli!
Stój!
- Eli. - Przeniosła je!
Ona wie, że wiem.
Uspokój się.
Zabiłaś swoich pacjentów.
Eksperymentowałaś na nich i zamordowałaś ich!
Ale wciąż tu są!
Wciąż są w tym domu!
- Oddychaj. - Cofnij się.
- Jesteś w gorszym stanie, niż myślisz. - Cofnijcie się!
Nie chcieli mnie skrzywdzić.
Nikogo nie skrzywdzili.
Ty to zrobiłaś.
Eli, oddychaj.
Eli, my tylko próbujemy ci pomóc.
Otwórz drzwi.
Eli.
Eli!
Wejdziemy od innej strony.
Chodźcie ze mną.
Miałem rację, to miejsce nie jest…
Co robisz?
Co robisz? Wypuść mnie!
Nie mogę oddychać!
Nie może tu zostać.
Duszę się!
To konieczne.
Nie!
On wie.
Eli.
Mogę oddychać.
Mamo!
Mamo, tato, nie jestem chory!
Mogę oddychać!
Czemu mówiliście, że jestem chory?
Czemu mówiliście, że umrę?
Wypuśćcie mnie!
- Proszę, mamo, wypuść mnie! - Rose.
Wypuśćcie mnie!
Rose.
Nie śpi, ale jesteśmy prawie gotowi.
- Muszę go zobaczyć. - Wolałabym nie…
Nie pytałam o zgodę.
Eli.
Słyszysz mnie?
Przepraszam, że skłamałam.
Nie miałeś alergii na świat.
Musiałam cię przekonać, że tak jest, żeby cię chronić.
Chronić przed światem.
Pewnie nie wiesz, co myśleć.
Na pewno się boisz.
Ale nikt nie chce cię skrzywdzić.
Nic z tego nie jest twoją winą.
To moja wina.
Kochanie, musisz się poddać ostatniej procedurze.
Obiecuję, że potem wszystko ci wyjaśnię.
Eli.
Eli!
Eli.
- To Eli. - To Eli!
Eli! Nie!
Eli!
Otwórz drzwi!
Otwórz je!
Co się dzieje?
Okłamali mnie!
Nie jestem chory!
Zabiją mnie!
Otwórz drzwi!
Nie rozumiesz, co się dzieje!
Nie mogę.
Owszem, możesz.
Jesteś silniejszy od reszty.
Eli!
Otwórz drzwi!
Nie bój się.
Nie bój się, Eli.
- Nie! - Nie bój się.
Ty.
To oni się boją!
Nie! Puść mnie!
- Nie! - Rozbierz go.
Rozbierz go.
Nie!
Tato! Czemu to robisz?
Nie!
Co robisz?
Rose.
Co ty robisz?
On miał rację.
Ona chce go zabić.
Widziałam ciała dzieci.
Pogrzebała je tam na dole.
Żadnego nie ocaliła.
Czemu mówiłaś, że możesz go ocalić?
Bo mogę.
Myślałam, że mogę go wyleczyć. Chciałam.
Terapia zadziałałaby, gdyby był słabszy.
Już za późno.
Ale wciąż można go ocalić.
Mamo, o czym ona mówi?
- Mamo… - Cofnijcie się!
Nie dotykajcie mojego syna.
Musimy uciekać.
Nie może opuścić domu w takim stanie.
Wydostanę cię stąd, kotku.
Uciekniemy.
Kotku, weź…
- Puść mnie! - Rose.
Rose.
Pomogę ci.
Zabierzemy go stąd?
Pomogę ci.
- Obiecujesz? - Tak.
Rozwiąż go, proszę.
Ocal go.
Paul.
- Co robisz? - Nie!
Ocalę jego duszę.
Nie, co ty robisz?
- Ona go zabije! - Nie!
- Nie!
Puść mnie! Zostaw!
- Nie! - Tato!
- Rose! - Tato!
Co robisz?
Tato, czemu to robisz?
Nie! Co robisz?
Eli,
sprowadziły cię tu miłość i nadzieja.
Twoi rodzice pracowali ze mną dłużej, niż myślisz.
Nie!
Choroba, która cię toczy…
Nie jestem chory. Oddychałem.
Mogłem oddychać.
Ta choroba nie bierze się z zewnątrz.
Tylko ze środka.
Co zrobiłem?
Nie zrobiłeś nic złego.
Ale zrobisz.
Mamo! Co się dzieje?
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
- Amen. - Amen.
Święty Michale archaniele,
przywódco zastępów niebieskich,
obroń nas w walce z władcami świata ciemności
i przed złowrogim duchem.
- Wysłuchaj mojej modlitwy. - Wysłuchaj jej.
Bóg powstaje,
gromiąc przeciwników, a ci, którzy go nienawidzą, uciekają przed nim.
Przeklęty diabelski legionie,
przeganiamy cię imieniem Boga, prawdziwego i świętego,
który tak miłował świat, że dał nam swojego syna,
żeby ci, którzy w niego wierzą, mogli żyć wiecznie.
Przepadnij, wężu, władco kłamstw!
W imię naszego Pana, Jezusa Chrystusa, zbaw nas!
Nie!
Niech ta woda święcona oczyści skórę.
Niech ten sztylet
oczyści duszę.
Obyś znalazł ukojenie i przebaczenie
w ramionach Pana, Eli.
Eli!
Nie.
Nie!
Doktor Horn!
- Doktor Horn! - Dios mio!
Doktor Horn!
Wstawaj! Musimy uciekać!
O Boże!
Patrzcie.
Eli.
Co ona mi podawała?
Puść je.
Co ty mi podawałaś?
Lekarstwa.
Żebyś czuł się lepiej.
Kłamstwo!
Wodę święconą.
Tylko wodę święconą.
Zastrzyki z korzenia tanisu.
Leki immunosupresyjne, kiedy pracowała nad twoimi genami.
Czym ja jestem?
Czym jestem?
Jesteś naszym synem.
Kłamstwo!
Jesteś moim synem!
A mój ojciec?
Modliłam się, Eli.
Modliłam się codziennie.
Do kogo się modliłaś?
Pan mi nie odpowiadał.
Ale twój ojciec tak.
Obiecał, że nie będziesz taki jak on.
Ale okłamał mnie.
Diabeł zawsze kłamie.
Eli!
Tak bardzo chciałam cię mieć.
Wybacz mi.
Eli.
Hej, Houdini.
Wiedziałam, że jesteś silniejszy od reszty.
Od reszty?
Od Perry'ego?
Oraz Luciusa i Agnes.
Twojego zmarłego przybranego rodzeństwa.
Tata ma branie.
Skoro od początku wiedziałaś, mogłaś mi powiedzieć.
Uwierzyłbyś mi?
Czasami trzeba samemu się przekonać.
Poza tym nie możemy uwalniać się nawzajem.
Czemu nie?
Tata mówi, że musimy się wykazać.
Mój tata.
Mogę cię do niego zabrać.
Wciąż jej ufasz?
Jest zimno.
Hej, ty.
Ty prowadzisz.
Jedziemy, czeka nas długa droga.
Mam prowadzić?
O Boże.
Mamo, oddychaj.
Oddychaj.
Weź głęboki oddech.
Zdmuchnij świeczki.
Pomyśl życzenie.
Ruszajmy.
Dobrze.
NETFLIX, PARAMOUNT PICTURES I PARAMOUNT PLAYERS PRZEDSTAWIAJĄ
Napisy: Krzysiek Ceran