NETFLIX PRZEDSTAWIA
Szaleństwo! Co mam powiedzieć?
Staram się, Jo. Powiedz, co mam powiedzieć.
W tym problem, że nie wiesz, co powiedzieć.
Wiesz co?
Nigdy mnie nie lubili.
Nieprawda.
Ojciec proponował wino, jakby nie wiedział.
A twoja mama krzywo na mnie patrzyła.
Może była zła, że indyk stygł, Ray.
A to moja wina?
- Długo jechaliśmy. - Jechałem zgodnie z ograniczeniem.
Jestem ostrożnym kierowcą.
OK.
Może pojedziemy do domu
i powtórzymy Święto Dziękczynienia. W trójkę, po naszemu.
Zamówimy pizzę. Peri kocha pizzę.
Możemy być wdzięczni za siebie.
Tak?
Przestańmy się oszukiwać, Ray.
Między nami się...
popsuło.
Już dawno temu.
Nie wiem, czemu tak mówisz.
Powiedziałabym ci, gdybyśmy w ogóle rozmawiali.
To nie fair.
Pracuję i czasem lubię... pomyśleć.
O nic już nie walczysz. A walczyłeś.
A co z nami?
Kim mam być?
Bądź sobą.
Facetem, którego poślubiłam.
Tym, z którym się śmiałam, marzyłam i...
Wciąż nim jestem.
Przyznaję, jestem w dołku,
ale cię kocham.
Może powinienem mówić to częściej, bo cię kocham...
- Ray! - Już!
Jezu.
Nie działa.
OK.
Zepsuł się, mamo, piosenki nie lecą.
Pokaż, kotku.
To pewnie baterie. Prawda, tatusiu?
Tak. Pewnie baterie.
Wziąłeś zapasowe? Mówiłam ci.
Zostawiłem je... na blacie.
Tatuś kupi ci baterie, kochanie.
Mam pomysł.
Zagrajmy w zgadywanie.
- Ble. - Ble?
Jak to, „ble”?
Zaśpiewamy?
- Najpierw oczywisty. - Zaśpiewajmy.
„Shake It Off”.
- Zgadywanie. - Też dobra,
ale myślałem o „Tęczy”.
OK.
Może to trochę dziecinne.
Czerwony, żółty, różowy, zielony
Pomarańczowy, fioletowy, niebieski
Umiem wyśpiewać tęczę
Wyśpiewać tęczę
Wyśpiewać tęczę ci
Słuchaj oczami
Słuchaj uszami
I wyśpiewaj wszystko, co widzisz
Umiem wyśpiewać tęczę
Wyśpiewać tęczę
Wyśpiewaj ze mną tęczę
Tatusiu?
Tak.
Muszę siku.
Co, teraz?
- Muszę. - Wytrzymasz?
Nie.
Zatrzymam się na następnym postoju i...
siuśniemy.
OK?
Może będą mieli baterie.
POSTÓJ
Mamusiu, chodź, muszę siku.
Dobrze, kotku.
Pochyl się.
Nie dotykaj tam niczego, czego nie musisz.
Kupisz mi kolę?
- Tak. - Bardzo chce mi się pić.
Mogę prosić o czteropak baterii AA?
I dwie te.
OK.
Tylko gotówką.
OK, więc tylko kawa, kola i...
Dziękuję.
Kupiłeś baterie?
Nie mieli.
Mamusiu, mój kompakt. Gdzie on jest?
Czemu mnie pytasz?
Bo go nie ma.
Sprawdzałaś pod pupą?
Tak, nie ma go.
- Miałam go w łazience. - Sprawdzałaś w kieszeni?
W łazience?
OK. Pójdę sprawdzić w łazience.
Ale jak go tam znajdę, to go nie dotykaj.
OK.
Poszukasz pod siedzeniami?
Tak.
Tato, przeszukaj siedzenia.
Chodź.
Do góry. Trzymam cię.
Dobrze.
Zostań tutaj.
Peri, z tyłu jest chlew.
Od czego w ogóle zacząć?
Do diabła!
Tatusiu.
Po prostu...
Kurwa.
Zostaną plamy. Wiesz?
Nawet nie będę mógł odsprzedać samochodu.
To wisienka na torcie.
Peri, nie ma ani śladu.
Tatusiu.
Tatusiu!
- Tatusiu! - Co?
Nie ruszaj się.
Nie bój się. Zostań tam.
Hej.
Psie. Idź stąd.
Hej! Idź stąd.
Idź stąd. Rusz się.
Peri, nie ty. Zostań tam.
Peri, nie ruszaj się.
Idź stąd!
Poszedł!
Nie ruszaj się.
Peri, stój.
Nie ruszaj się.
Będzie dobrze. Tylko go wystraszę.
Nie!
Przykro mi, panie Monroe. Nie żyje.
Obie nie żyją.
Ray?
Ray!
Moje dziecko!
Ray!
Tatusiu.
Kotku?
O mój Boże. Kotku.
Kotku?
Nie ruszaj jej.
Nic jej nie jest.
Połóż ją.
Nic jej nie jest.
Proszę.
Jestem tutaj.
Jesteś ranna?
Chyba nie.
Nie ma siniaków i zadrapań.
Musi iść do lekarza.
- Wiem, co robię. - Ray.
Podniosę cię, dobrze?
Czekaj. O co chodzi?
- Moja ręka. Boli. - Ta ręka?
Chyba jest złamana.
Spróbujmy ponownie.
Spokojnie i powoli.
Nie skrzywdź mnie, tatusiu.
Nigdy bym cię nie skrzywdził.
Nigdy.
Delikatnie, tatusiu.
Delikatnie.
W porządku. Do góry.
Proszę. Tatuś cię trzyma.
WRACAJ DO ZDROWIA
Proszę. Jesteśmy.
W porządku.
Dzwonię po karetkę.
- Nie trzeba. Poprowadzę. - Ray.
Niedaleko stąd był znak szpitala.
Nim dotrze karetka, zapewnimy jej pomoc.
Na pewno?
Joanne, zajmę się tym.
Nie zasypiaj po drodze.
Tatuś szybko nas tam dowiezie.
Rusz się.
Pośpiesz się, Ray.
Już prawie.
Dalej.
Ray. Pośpiesz się.
Ray!
Ray.
Ray!
OK.
Oto i on.
OK. Tatuś pomoże.
Już prawie.
W porządku.
Pójdę po wózek.
Nie, zaniosę ją.
OK, kochanie.
Zarejestruję nas. To nie potrwa długo, kochanie.
POGOTOWIE
Czekamy już kilka godzin. Co tyle trwa?
Tak, rozumiem.
- Boli go. - Przykro mi.
Znajdę kogoś dla pani...
Ray.
To chwilę zajmie.
Usiądź, ułóż ją wygodnie.
Naprawdę ją boli.
Wiem. Zajmę się tym.
OK.
Nieważne, że adres się zmienił?
Przepraszam. Potrzebuję lekarza. Był wypadek.
- Przepraszam? - Proszę usiąść.
- Moja córka. - Nie!
- Złamała rękę. - Proszę usiąść.
- Boli ją! - Przyjmiemy, kiedy będziemy mogli.
- Ktoś musi ją zbadać. - Dość.
Siadaj. Czekaj na swoją kolej.
Proszę.
To nie potrwa długo.
Słyszałam ją.
Spokojnie.
Będę spokojna, jak lekarz ją zbada.
Tatuś się nami zaopiekuje.
Co mam zrobić?
Wykopać drzwi i wyciągnąć lekarza?
Tak.
Chciałabym to zobaczyć.
Zrób coś.
Zrób coś, Ray.
Proszę pana?
W czym mogę pomóc?
Muszę dostać się do lekarza.
Rozumiem.
Mówiłam, że są przed panem inni pacjenci.
Wciśnie nas pani? Jest chora. Nie rozumie tego.
Wpisał się pan?
Co?
Będzie szybciej po wpisaniu.
Kazała mi pani siadać.
Pan Fellows? Dale Fellows.
Dale. Jak się czujesz?
Ma ostry ból brzucha.
Najpierw wypełnimy dokumenty.
Wiesz, jaką grupę krwi ma Dale?
B Rh+.
Kolejny.
Może 15 lat.
B Rh+.
Powiadom doktora Berthrama.
Dr Berthram...
Proszę wrócić na swoje miejsce.
Dam znać, kiedy lekarz będzie dostępny.
Jesteśmy na liście.
Śpi.
OK.
Potrzymaj.
Gorąco tu.
Przepraszam.
Nie chciałam...
na ciebie naskoczyć.
W porządku.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
Za co?
Że tak szybko nas przywiozłeś.
Zrobiłem, co było trzeba.
- Minąłeś się z powołaniem. - Tak?
Kierowcy NASCAR.
Tęskniłem za tym.
Za czym?
Za śmianiem się z tobą.
W porządku?
Głowa mi...
pulsuje.
Pewnie jesteś odwodniona.
Naprawię to.
Proszę.
Dziękuję.
Kim są? To oni się nie poddają,
dbają o bezpieczeństwo rodzin.
Synowie, mężowie, ojcowie. Nasi bohaterowie.
Monroe. Ray Monroe.
Tak, chodź.
Poproszę prawo jazdy i ubezpieczenie.
Czy te informacje są poprawne?
Tak.
Zawód?
Pracuję w sklepie budowlanym.
Jest zastępcą kierownika
w centrum projektowania kuchni i łazienek.
Peri miała jakieś operacje? Ma na coś alergię?
Źle reaguje na penicylinę.
- Dostaje wysypki. - W rodzinie są choroby psychiczne?
Nie.
Narkotyki? Alkoholizm?
Leczę się z alkoholizmu. Ile to zajmie?
Tylko kilka minut.
Według ubezpieczenia wcześniej pan kogoś utrzymywał.
Pierwsza żona zmarła.
Kiedy to się stało?
Osiem lat temu. To ważne?
Polisy się nakładają, ubezpieczyciel tego nie poprawił.
Pracował pan w tym samym miejscu?
Nie. Miałem własną działalność.
Jesteście małżeństwem?
- Oczywiście. - Tak.
Od ilu lat?
Sześciu.
Ile to jeszcze zajmie?
Prawie skończyliśmy.
Chcecie, żeby Peri była dawcą organów?
Nie.
Nie zmienią państwo zdania?
Liczba dzieci oczekujących...
Nie teraz, proszę.
Jaką ma grupę krwi?
A państwo?
Chyba 0.
W porządku. W razie potrzeby sprawdzimy.
- Po co? - Ostatnie.
Prawo tego wymaga. Czy w państwa domu jest bezpiecznie?
- Serio? - Ray.
Przy takich urazach prawo tego wymaga.
Ale to był wypadek na budowie.
Tak, jesteśmy bezpieczni. Nasz dom jest...
- bezpieczny. - Mamo?
Dobrze. To tyle.
Przyjdzie pielęgniarka.
Oj.
Ręka dalej mnie boli.
Co?
Nie przyjmujemy tutaj pańskiego ubezpieczenia.
- Ray... - Przykro mi.
Ubezpieczyciel poda państwu listę...
Nie chcę listy, tylko lekarza.
Szpital wymaga dowodu ubezpieczenia.
Zapłacę za wszystko. OK?
Przyjmujecie gotówkę?
Przyjmujecie?
Muszę sprawdzić.
Przepraszam.
To szaleństwo.
Nie wierzę, a ty?
Siedzi i pyta:
„Rozmiar buta?”.
Mamusiu?
Nie ma...
- Znaleźliście kompakt? - Nie, ale kupimy ci nowy.
OK.
Wszystko w porządku. Możecie iść.
Siostra Anne wam pomoże.
OK.
- Cześć, Peri? - Tak.
Zaraz się tobą zajmiemy.
Kolejna.
Usiądziesz na wózku?
Z przychodni. Sześciolatka, nieznana grupa krwi.
Powiadom Berthrama.
Obsługujemy trzy okręgi, bywa tłocznie.
Przyjechali pacjenci z urazami głowy, mamy zator.
Co się stało?
Nastolatkowie. Zderzenie czołowe. Pijany kierowca.
To okropne. Nic im nie jest?
Są w złym stanie.
Musi pan? Boli go.
Muszę wiedzieć, gdzie go boli.
OK, kochanie. Proszę.
OK. Lekarz zaraz przyjdzie.
Dr Volk na oddział dziewiąty.
Trzymaj rękę na kolanie, połóż się na poduszce.
Już niedługo.
Oby,
bo złamię komuś rękę.
Oby nie mi.
Witam. Doktor Berthram.
Dzień dobry.
- A ty to... - Peri.
- Nie chciałam...
W porządku,
sam muszę czasem rozbić kilka głów,
żeby coś załatwić.
Dobrze, Perry Mason, w czym możemy pomóc?
Monroe. Peri Monroe.
Tak. Teraz widzę.
Tak. Peri. P, E, R, I?
Skrót od Periwinkle.
Urocze.
To ulubiona muszelka mamy.
Pozwól miłemu doktorowi pracować.
W porządku, nie jestem taki miły.
Więc...
co się stało, młoda damo?
Upadłam.
Ojej. Tak.
Każdy w końcu upada.
Prawda, tato?
Peri, zobaczę, co z tą ręką.
Jeśli cokolwiek będzie bolało,
dasz mi znać. Umowa stoi?
Stoi.
OK.
Gdzie to się stało?
Na stacji benzynowej parę kilometrów stąd.
Jedziemy do Minneapolis.
Pewnie byliście u dziadków na Święcie Dziękczynienia.
Tak.
- Byliście na stacji benzynowej? - Tak.
Przy drodze nr 20.
Wiem. Przepraszam.
Jakiś pies ją wystraszył.
Pies?
To był tylko wypadek.
Nic nie mówiłeś o psie.
Bolało, kiedy dotknąłem? Wiem, jest kuku.
Nieważne, po prostu upadła.
Prawie cię złapałem, prawda?
Kiedy upadłaś, uderzyłaś się w głowę?
Tak?
Jesteś naprawdę dzielna.
Jest złamana?
Opuchlizna jest typowa dla pęknięcia wzdłuż kości promieniowej,
ale potwierdzimy to na prześwietleniu.
- Będzie miała gips? - Włożymy...
Jesteś dzielna. Tak.
Chyba będą musieli amputować.
Ale powiem jedno. Za parę tygodni ręka będzie jak nowa.
Peri, popatrz na moje ramię.
Dobrze. Ramię.
Dobrze.
Nigdy nie widziałem tak pięknych oczu.
Siostra Anne da ci lek przeciwbólowy.
Muszę chwilę porozmawiać z twoimi rodzicami.
Ibuprofen. Sprawdź funkcje życiowe.
Tędy proszę.
OK, kotku.
Martwi mnie możliwy uraz głowy.
Bez obaw.
Tylko nie podoba mi się stopień rozszerzenia źrenic.
Podróżujecie,
więc chcę zrobić tomografię, by wykluczyć uraz wewnętrzny.
Wygląda dobrze.
Zgadzam się.
Ale jeśli ma krwawienie wokół mózgu,
czyli krwiaka podtwardówkowego,
to może być poważne.
Taki uraz głowy może prowadzić do dezorientacji, drgawek,
a nawet zapadnięcia w śpiączkę.
Wystarczy. Proszę to zrobić.
Ale musicie wiedzieć, że to kosztowny zabieg.
Zrobiłbym wszystko dla rodziny, niech pan robi, co musi.
Niech się pan upewni.
Mądry wybór.
Ma pan dość paskudne zadrapanie.
- Obejrzeć? - To nic takiego. Jestem twardy.
Dajcie mi chwilę, zaczniemy działać.
Nic jej nie jest, prawda?
Tak. Słyszałaś go. To nic takiego.
To tylko na wszelki wypadek.
Będzie dobrze.
Będzie.
Będzie dobrze.
Popatrz na to.
To przechodzi ci nad głową.
Jesteś taka dzielna. Niedługo pojedziemy do domu.
Jedzie na niższy poziom na wycięcie wyrostka.
Wyglądasz już lepiej.
Może zatrzymamy się w motelu i jutro pojedziemy dalej.
To najlepszy dzisiejszy pomysł.
Głowa mi pęka.
Może będą mieli jacuzzi.
Cześć, Peri.
To ode mnie i siostry Anne
za bycie najlepszą pacjentką dnia.
Dziękujemy. To takie urocze.
Nie ma za co.
Oby ci przeszło.
Nazywam się Bruce.
Zabiorę cię na dół
i zajrzymy do twojej małej główki. OK?
- OK. - OK.
Zrobiłaś niezłe wrażenie na doktorze Berthramie.
Nie do każdego się uśmiecha.
Jest urocza.
Tata odgania chłopców strzelbą, prawda?
Trzymaj ręce i nogi w pojeździe.
To bardziej zamknięta część szpitala.
Tylko jeden odwiedzający może pojechać z pacjentem.
- OK. - Przykro mi.
Ty jedź.
Na pewno?
Poradzę sobie.
OK.
Hej.
Będę tu na ciebie czekać.
Lepiej poczekać przy wejściu.
Tomografia długo trwa, zwłaszcza z kolejką.
Dobrze.
Zarezerwuję motel.
Tatusiu, dostanę pizzę?
Tak.
- Z dodatkowym serem. - Z dodatkowym serem.
Tak.
Kocham cię, tatusiu.
Kocham cię, kochanie.
Spisałeś się.
OK. Do zobaczenia.
Tak.
Za rok polecimy.
A może zostaniemy w domu?
Tatusiu!
Następnym razem polecimy.
Kolego, w porządku?
Mówiłeś przez sen.
A gdyby ktoś dał milion dolarów za twoje życie?
Wzięłabyś?
Nawet tak nie mów.
To będę... martwy?
Nic mi nie jest.
Twoje życie jest warte więcej.
Więc nie ryzykuj, żeby wyprzedzić jedno auto.
Nie warto ryzykować.
Stawka jest zbyt wysoka.
Dalej boli.
Przepraszam. Moje dziecko chyba ma infekcję.
Ciągle płacze.
Od jak dawna?
Od kilku dni.
Proszę podpisać ten formularz.
Proszę usiąść. Dziękuję.
W czym pomóc?
Wie pani, ile to potrwa?
Musi mi pan powiedzieć coś więcej.
Moja córka. Peri Monroe, poszła na tomografię z żoną.
- Jest zarejestrowana? - Tak.
Więc robiła to poranna zmiana.
Nie mam grafiku, ale to długo trwa.
Tak mi mówili, tylko...
Znam moje dziecko, będzie głodna. Chcę sprawdzić, co u niej.
Jak mówiłam, nie mam tych informacji.
- Minęło kilka godzin. - Na pewno niedługo wyjdą.
Kardiologia, 54-12.
Chcę pomówić z doktorem Berthramem.
Już poszedł do domu.
On nam pomagał.
Rozumiem,
ale przekazał pacjentów lekarzowi dyżurnemu.
- Poproszę o przekazanie wiadomości. - Dobrze.
Proszę dać mi chwilę.
- Nie! - Ciężarówka!
Przeżywałem to jak w zwolnionym tempie...
Uderzymy w nią!
PO CO ŻYJESZ?
ROZPOZNAJ OZNAKI.
Można od tego zwariować, prawda?
Słucham?
To czekanie.
Widziałam pana.
Mąż wszedł o 6 rano. Czerniak.
Dość prosty zabieg. Już prawie czas na kolację.
Śpiesz się i czekaj,
śpiesz się i płać.
Mają nadzieję, że w międzyczasie umrzemy.
Z czym pan przyszedł?
Z niczym.
Przepraszam.
SZPITAL REJONOWY KIRKBRIDE
Co to?
W czym pomóc?
Moja córka?
No tak. Zostawiłam wiadomość, ale nie oddzwonili.
Może pani teraz zapytać?
Jak się nazywała?
Peri Monroe.
Monroe. M, U, N?
Nie, M, O, N, R, O, E.
Mam kilku pacjentów nazwiskiem Monroe, ale nie Peri.
Może wpisali inaczej?
Zapisałem nas na liście.
Jest tutaj.
Wyrzucamy ją po każdej zmianie.
Powinny być w systemie,
ale nie ma Peri Monroe.
Szaleństwo, przyjęto nas.
Pytaliście o wszystkie dane.
Karty pacjentów są pod ich nazwiskiem, a nie ma „Peri Monroe”.
Jest pacjentką doktora Berthrama.
Przyjął ją.
Już go nie ma.
Wiem. Mówiła pani.
Proszę nie podnosić głosu.
Proszę sprawdzić.
Przyjechaliśmy późnym rankiem
i zabrali ją na dół na tomografię.
Może jest pod numerem ubezpieczenia. Poproszę kartę.
Nie przyjęliście go, miałem zapłacić gotówką.
- Gotówką? - Udało się.
Przyjmująca nas kobieta mówiła, że tak można.
Nigdy o tym nie słyszałam.
Nie obchodzi mnie to. Nie ja ustalam zasady.
Proszę zapytać kobietę od przyjęć.
Nie ma jej.
Zapytajmy na ostrym dyżurze.
Była pielęgniarka Anne i sanitariusz Bruce.
Była zmiana.
Chcę się tylko zobaczyć z żoną i córką.
Jeśli nie zidentyfikuję...
To był długi dzień.
Proszę zadzwonić na tomografię
i sprawdzić, czy jest tam kobieta z sześciolatką
i czy czekają, czy chcą iść do domu.
Może to pani zrobić?
Krwawi pan.
Tu recepcja.
O, cześć, Tim.
Przestań, bo będziesz musiał to zrobić.
Dzwonię w sprawie dziewczynki, miała tomografię.
Późnym rankiem.
Wiem, ale możesz sprawdzić?
Jesteś okropny.
Pa.
Ostatnia tomografia była o 9 rano,
biodra 62-letniej kobiety.
Co pani mówi?
Nie ma ich tutaj.
Zgubiliście moją rodzinę?
Pomylił pan szpitale?
Byłem tu cały dzień.
- Może wyszły wcześniej. - Dlaczego?
- Przyszliśmy razem. - Tu ich nie ma.
Przepraszam, zajmę się tamtym panem.
Co pani mówi?
W czym pomóc?
Żona siedzi tam od dwóch godzin.
Nie może pan tam iść.
Drew, nie powinno go tam być.
Wezwij ochronę.
Co, do diabła?
- Szukam... - Hej!
- Nie może pan tu być. - OK.
- Hej. - Dobrze, dosyć.
- Drew, co się dzieje? - Wbiegł tutaj.
Jest tu moja rodzina. Recepcjonistka nie...
Mam to w dupie. Uspokój się.
Co tu się dzieje?
Szukam żony i córki, Joanne i Peri Monroe.
Są pacjentkami?
Tak, córka jest. To próbuję wyjaśnić.
Dobrze, uspokójmy się. OK?
Nazywam się dr Lucado. A pan?
Ray Monroe.
OK, Ray...
powiedz, o co tyle krzyku.
Przyszliśmy wcześniej, dr Berthram przyjął moją córkę...
Być może miała pękniętą rękę.
Wypuszczono ją?
Nie. Podejrzewał uraz głowy. Joanne poszła z nią na tomografię.
- I tyle. - Kiedy to było?
Kilka godzin temu.
Monroe?
Tak. M, O, N, R, O, E.
Co za dzień.
Widzę tutaj cały dzień i nie ma żadnego Monroe.
To szaleństwo,
byliśmy dokładnie tutaj.
Ona też.
Zna mnie. Pomogła nam. Proszę spytać!
Spokojnie. Anne, podejdziesz na chwilę?
- Tak. - Widziałaś już tego pana?
Tak.
- Był wcześniej. - Widzicie.
Przyszedł z urazem głowy.
Z urazem głowy?
Nieprawda.
Rozumiem.
Czemu kłamiesz?
To paskudny uraz.
Kłamiesz.
- Ray, uspokój się. - Zostaw mnie.
- Ray, spokojnie. - Nie mów tak do mnie.
Co im zrobiliście?
- Gdzie moja żona? - Spokojnie!
Gdzie moja rodzina?
- Spokojnie! - Puszczaj!
Droperydol. Pięć miligramów.
Puść mnie!
- Przytrzymaj go. - Spokojnie!
Przytrzymaj.
Uspokój się!
Nie możesz zakłócać pracy szpitala.
Wsadź go do czwórki. Zadzwonię na górę.
O Boże.
Tak.
- Hej. - Trzymaj mocno.
Wejdź na to.
Zostaw.
Będziesz się rzucać?
Daj rękę.
Proszę. Nie trzeba.
- Będziesz grzeczny? - Tak.
W porządku.
Przepraszam. Jestem trochę zdezorientowany.
Przetrzyj tym oczy.
Poczekasz tutaj na decyzję lekarza.
Połóż się, niech lek zadziała.
Jasne.
Nie.
Dalej, obudź się.
Obudź się.
Obudź się. Gdzie to jest?
ADRENALINA
Tak. Dalej.
OK. Dalej.
Trzy, dwa, jeden...
O mój Boże.
Wezwij ochronę!
Hej!
Dr Teresa Jacobs, 46382.
Pamiętasz mnie? Pamiętasz moją córkę, Peri Monroe?
Tata odgania chłopców strzelbą, prawda?
Hej! Ty!
Hej!
O cholera.
Z drogi!
- Jeff. - Kurwa.
Masz go?
Nie, Frank, uciekł.
Dobra, co mam robić?
Powiadom recepcję, gdyby zamierzał wrócić.
Jasna cholera.
Zakłócanie ciszy. Dwóch mężczyzn na pustej działce.
Mogą być pod wpływem...
- Stójcie! - Co, do chuja?
Porwali moją rodzinę.
Nie dają mi się z nimi zobaczyć.
- Spokojnie. - Dali mi zastrzyk, straciłem przytomność.
- Spokojnie. - To samo zrobili żonie.
- Co się dzieje? - Spokojnie.
- Jestem spokojny. - O czym pan mówi?
- Moja córka tam jest, ma tylko sześć lat. - Chodzi o prawa rodzicielskie?
Nie. Prosiliśmy o pomoc, a teraz mówią, że...
jej tam nie było.
Coś zrobili.
Zrobili coś, żeby wszystko zatuszować.
Co się panu stało w rękę?
To?
Zamknęli mnie, musiałem uciec.
Poproszę dokumenty.
Już.
Proszę.
To one. To moja żona. To moja córka.
Byliśmy...
Jest święto. Jechaliśmy do domu,
zatrzymaliśmy się na stacji,
upadła, zrobiła sobie krzywdę i przyjechaliśmy tutaj.
Wiem, że dalej tu są.
Jak się nazywają?
Joanne i Peri Monroe.
A ja Ray.
OK.
- Pomożecie? - Dobrze.
Może wejdziemy i to wyjaśnimy?
Możecie?
Chodźmy.
Tu recepcja.
Przyślijcie kogoś. To on.
Właśnie przywieźliśmy pacjenta.
W czym pomóc?
Ten mężczyzna mówi,
że przetrzymujecie jego rodzinę.
- Odejdź. - To śmieszne.
To on.
On zamknął mnie wbrew mojej woli.
Zna go pan?
Tak.
Mówi, że pan go pobił
- i zrobił zastrzyk. - Tak.
Głupio się zachowywał i lekarz dał mu lek na uspokojenie.
Tak było.
- Kłamca. - Nie kłamię.
Aresztujcie go.
Spokojnie. Zajmiemy się tym.
Kiedy ostatnio widział pan rodzinę?
Na oddziale dziewiątym.
Za tymi drzwiami.
Nie wierzę, że to kupujecie.
To jebany czubek! Spójrzcie na niego.
Zabierzesz nas na oddział...
Jeff?
Ruchy.
Prześwietlenie wskazuje na mały naciek
na prawym dolnym przednim płacie płuc.
Doktorze.
Powiesz, gdzie moja żona i córka?
- Powinni cię zamknąć! - Spokojnie.
Wymknął się.
Odpowie mu pan na pytanie?
Mówi, że jego żona i córka zaginęły.
Odpowiedź brzmi: nie wiem.
Pielęgniarki mówią,
że pan Monroe przyszedł sam w związku z urazem głowy.
Przyjęto Peri.
Gdzie jej karta?
Pójdziemy do mojego biura?
Akta muszą gdzieś być.
- Przyjętych pacjentów. - Nie pracowałem wtedy.
Czasami akta giną albo są pod złym nazwiskiem.
Może nie ma ich w systemie.
To się zdarza.
Gówno prawda.
Wezwijcie doktora Berthrama.
Wysłał Peri na tomografię i już jej nie widziałem. Wezwijcie go.
To śmieszne.
Gdzie dr Berthram?
Skończył dyżur. Pewnie w domu.
Jeśli to wyjaśni, może warto do niego zadzwonić?
Tak?
Wezwij.
Gdzie jest tomograf?
W laboratorium na trzecim.
OK. Zaprowadźcie nas tam.
- Zabierz ich na trzecie. - Chwila.
Tomograf jest na dole.
- Nie, na trzecim. - Nie.
Pojechały windą na dół.
Pomieszało mu się. Jest na trzecim.
Zabierzecie nas tam?
Komputer zapisuje badania.
Datę, godzinę, czas trwania.
Maszyny używano od 9.07
przez dokładnie 29 minut.
To był ostatni raz.
Widzi to pan, panie Monroe?
To niczego nie dowodzi.
Dowodzi, że nie było badania wtedy, kiedy miała tu być pańska córka.
To ma sens.
Przepraszam.
Widzisz to?
W ogóle jej tu nie przyprowadzili.
- Zabrali ją gdzieś indziej. - Gdzie?
Nie wiem.
I dlaczego?
Nie wiem. Ty jesteś detektywem.
Wiem, że coś tu nie gra.
Dr Berthram, który był dzisiaj rano,
niedługo przyjedzie.
Dobrze. Może to wyjaśni.
Mam taką nadzieję.
- Proszę. - Dzięki.
Jak się nazywasz?
Anne.
Podwójne zmiany?
Singielki muszą zarabiać.
Śpisz czasami? O której kończysz?
OK, to on. Ray Monroe.
Znaleźliśmy to w śmieciach. Lista z porannej rejestracji.
Tu jest moje nazwisko.
Ray... pańskie imię.
- Wpisałem Peri. - Wpisał pan siebie.
Co się dzieje?
Anne mówiła coś o zaginionych pacjentach.
- Zna mnie pan? Pamięta? - Cofnij się.
Badał pan moją córeczkę.
Badał jej rękę. Pamięta pan?
- Pamięta go pan? - Powiedz im! Proszę.
Tak. Był tu wcześniej.
- Tak! - Dobrze.
Jakie były okoliczności?
- Mówiliśmy... - Pytam doktora Berthrama.
Jakie były okoliczności?
Przyszedł...
Przyszedł do przychodni i jeden z lekarzy, Bruce Volk,
go zbadał.
Powiedział Anne, że miał wypadek samochodowy.
Zachowywał się nieobliczalnie.
Doktor Volk poprosił, żebym go obejrzał.
Zasugerowałem prześwietlenie głowy, ale odmówił.
Chciał wrócić do poczekalni i poczekać na żonę.
- Jak się nazywała? - Abby.
Nazywała się Abby.
Mówiłeś, że nazywa się Joanne.
Tak.
Kim jest Abby?
Moją pierwszą żoną.
Gdzie jest teraz?
Nie żyje.
Umarła.
Nie ma nic wspólnego z Joanne i Peri.
Joanne i Peri?
Twierdzi, że to obecna żona i dziecko.
Jest prawdziwe.
To Joanne, a to Peri.
Periwinkle. Pamiętasz? To ulubiona muszelka Joanne.
To moja rodzina i ją kocham.
To co ma z tym wspólnego pańska pierwsza żona?
Nic.
Wzięliście Abby z informacji ubezpieczeniowej?
Wykorzystujecie ją, żebym wyszedł na wariata,
a tak naprawdę...
porwaliście moją rodzinę.
Dobrze, dość.
Jest prosty sposób, żeby sprawdzić te bzdury.
Tutaj.
To nagranie z poczekalni.
O której przyszedłeś z rodziną?
Późnym rankiem.
Zaczniemy od godziny 9
i poczekamy, aż cię zobaczymy.
Stop.
Cofnij.
Wszedłem, Joanne niosła Peri za mną.
Tu jestem. Dobra.
Kazała poczekać i poszedłem usiąść.
Co to? Te przeskoki?
To stary system.
Zapisuje 30 sekund z minuty, są dziury.
Całkiem wygodnie.
Gdzie pańska rodzina?
Tutaj.
Poniżej kamery.
Nie widać ich przez krzesła.
Jest lepsze ujęcie?
Działają te, które widać.
Przewiń do przodu.
Stop.
Wróciłem. Po tym, jak Peri poszła na tomografię.
Nie widzieliśmy, żebyś z nimi wchodził.
Macie gówniany system.
Nie widać, jak moja rodzina wchodzi.
Przepraszam.
To gówno!
Macie nagranie z oddziału?
Nie nagrywamy tam. Względy prawne, prywatność.
Jest dr Jacobs?
Sprawdźcie korytarze.
Kamery są lepiej ustawione.
Będziemy tu całą noc.
- Przeszukajcie szpital! - Nie możemy.
Potrzebujemy nakazu i powodu,
a nagranie nie wskazuje, że ktoś zaginął.
Myślicie, że udaję? Że je zmyśliłem?
Pokazałem zdjęcie.
To może być ktokolwiek.
Siostra, siostrzenica.
Ciągle mówiłeś o Abby.
Nie mówiłem o Abby. To wy mówiliście o Abby.
Dalej. Dalej, Ray. Dasz radę.
Kasjerka na stacji benzynowej, na której upadła Peri,
widziała nas razem.
Stacja jest kilka kilometrów stąd.
Zapytajcie ją.
Zapytajcie.
Spróbuję ją namierzyć.
OK.
Panie Monroe,
jest na oddziale ktoś, kto pomoże nam to wszystko wyjaśnić.
Chodźmy.
Dobrze.
Jakby co, wołajcie.
Należy do Peri.
To szalik Peri.
Jo mi go dała.
Musiał mi rano wypaść.
Może pan to udowodnić?
- Jest podpisany? Ma pan paragon? - Jest jej.
Jest jej.
Mogę zobaczyć?
Tak. Delikatnie...
Delikatnie.
To jej krew?
Moja.
Krew leciała mi z głowy po upadku do dziury.
Wiecie o tym.
Przy urazie głowy...
człowiek często jest zdezorientowany, plącze mu się,
a pan jest zdezorientowany.
Nie.
Czemu miałbym szalik córki, ale nie ją?
To jej szalik,
miała go w aucie, kiedy wracaliśmy ze świąt,
zatrzymaliśmy się po baterie.
Wpadła w dziurę, upadłem na nią, dlatego była we krwi.
Przyjechaliśmy, bo miała złamaną rękę...
Przyjąłeś nas...
Przestań!
Ogarnij się, bo trafisz do więzienia.
Rozumiesz?
Rozumiesz? Ogarnij się.
Witaj, Ray.
Doktor Teresa Jacobs.
Pracuję na oddziale psychiatrycznym.
Psychiatra?
Wolę „doradcę medycznego”, ale może być „psychiatra”.
Nie jestem wariatem.
Nikt tak nie twierdzi.
Chcę ci pomóc odkryć, co stało się z Joanne i Peri.
Też się o nie martwimy.
Wątpię.
Powinieneś jej posłuchać.
Dziękuję, panie władzo. Przejmę go.
Porozmawiamy o tym na osobności?
Tak.
Dobrze.
Chodźmy.
Ucieszy cię to, że znaleźli
twoją kartę przyjęcia.
Tak.
W końcu.
To twoja karta, Ray, a nie córki.
Nie ma tu ani słowa o Peri.
To bzdura, którą zmyślili.
Opowiedz, co się stało przed wypadkiem samochodowym.
To nie było w samochodzie.
Upadła na budowie.
Wiem to, co tu napisali.
Może opowiesz, co pamiętasz.
Wszystko pamiętam. Nie traktuj mnie jak wariata.
Traktuję cię jak rozsądnego człowieka.
Teraz tylko ty mówisz, że w ogóle tu były.
Mam to.
To dowodzi, że tu były
i że je ukrywają.
Wszystko ukrywacie...
Co ukrywamy?
Że żona i córka przyszły na leczenie?
Dlaczego?
Pracujesz tu, ty mi powiedz.
Opowiedz mi o Abby.
To twoja pierwsza żona?
To nie ma z nią nic wspólnego.
Umarła?
Tak. Osiem lat temu.
Powiedz, co się stało.
To był wypadek.
Zderzenie czołowe.
Wypadek samochodowy?
Tak.
To nie ma nic wspólnego ani z tym,
ani z moją rodziną.
W karcie wspomniałeś o problemie alkoholowym.
Czy tego dnia
piłeś?
Ray!
Kiedy doszło do wypadku,
byłeś zbyt pijany, by pomóc Abby?
Nie widziałaś.
Nie widziałaś tego.
Nic nie mogło jej pomóc.
Nie mogłem.
Miewasz zaniki pamięci?
Gubisz czas?
Już nie piję.
Nie piję od ośmiu lat.
Więc dlaczego powiedziałeś pracownikom, że czekasz na Abby?
Pomóż mi to zrozumieć.
Abby zmarła w wypadku osiem lat temu
i mnie to dobija.
Codziennie.
Po prostu...
Dobrze.
Powiem coś,
co będzie ciężkie.
Ale musisz mnie wysłuchać,
bo ci wierzę.
Wierzę, że coś stało się Peri i Joanne.
Dlatego
powinniśmy obejrzeć miejsce,
w którym Peri miała wypadek.
Dlaczego? Nic tam nie ma.
Myślę, że to dobry pomysł.
Przepraszam na chwilę.
Wyraźnie przeżył ciężką traumę.
Jest zdezorientowany.
Wróćmy tam, gdzie twierdzi, że jego córka została ranna.
Co masz na myśli?
Mogą wciąż tam być.
O Boże.
Wezwę patrol z psami i poproszę, żeby przyjechali na stację.
Jest zamknięta,
ale szukamy kasjerki.
Powinna pani z nami pojechać.
Oczywiście.
Nie ma ich tam.
Może wszyscy w tym siedzicie, może nie.
Ale moja żona i córka poszły korytarzem tego szpitala
i nigdy nie wróciły,
tak było.
To tam przed nami?
Tak.
Dziękuję za przybycie.
Nie ma za co. Co macie?
Dwie zaginione osoby, kobietę i dziecko.
A miejsce zdarzenia?
Gdzie upadła twoja córka?
Macie zapach dla Mandy?
Dasz mi szalik?
Pies wywącha tylko, że tu wcześniej byliśmy.
Musimy od czegoś zacząć.
Mandy, szukaj.
Dobra dziewczynka.
Co tu się stało?
Nic.
Peri zgubiła kompakt.
Małe lusterko.
Była zdenerwowana i...
szukałem go z Jo.
Szukała w łazience, a ja w samochodzie i na chwilę spuściłem ją z oka.
Spojrzałem, jakiś pies na nią warczał,
przestraszyła się i upadła.
Nic takiego.
Proszę. Coś ma.
Mamy coś.
Chodź.
Pokaż. Proszę.
Proszę. Daj mi to. To zgubiła Peri.
Proszę, to kompakt Peri.
Musiała cały czas mieć go w kieszeni i wypadł, kiedy upadła.
A krew?
To krew twojej córki?
Moja. Uderzyłem się w głowę.
- Uderzyłeś się. - Tak.
To za dużo krwi.
Jest moja. Uderzyłem się, spójrz.
- Spójrz! - Spierdalaj, pojebie!
- Hej! - Dość.
To miejsce zbrodni.
Wezwijcie kryminologów.
Jebany czubek.
Niech szuka, może być tego więcej.
Podrzucił lusterko.
Podrzucił je.
Krew też?
A może ty!
- Serio? - Niech nam pani da chwilę.
Pomóż mi. Widzisz, co się dzieje?
Próbuję ci pomóc, Ray.
Zapytam cię jeszcze raz.
Co się stało przed wypadkiem?
Byłeś zły z jakiegoś powodu?
Może zły na córkę?
Ja... Kłóciłem się z żoną na temat małżeństwa.
Wiem, że jest nieszczęśliwa, chce, żebym się bardziej starał.
Bardzo się staram.
Powiedziałem Peri: „Zostań tutaj”.
Nie posłuchała, a powinna.
Byłeś na nią zły.
Byłem. Rzuciłem kamieniem.
W kogo?
W psa.
Bardzo się starałem.
Starałem się ją złapać.
Ale i tak upadła.
Ray...
na pewno był tam pies?
Nie było psa, prawda?
Nie było wypadku.
Peri nie upadła.
Wszystko zmyśliłeś.
Było tak!
Tylko tyle się wydarzyło.
Pomyśl, Ray.
Córka cię zdenerwowała,
byłeś zły na żonę,
zły na siebie.
Podniosłeś kamień.
Po wszystkim
byłeś tak zły na siebie za to, co zrobiłeś...
Przyszła Joanne.
Ray!
Wybuchnąłeś.
Nie! Nie!
Tak było, prawda, Ray?
- Nic ci nie jest? - Umysł
czasem tworzy alternatywną, fałszywą rzeczywistość,
by uchronić się przed traumą.
Przed strachem,
przed niewyobrażalnymi koszmarami.
Złamana?
Już raz straciłeś rodzinę
i kiedy zobaczyłeś, co zrobiłeś Peri,
a następnie Joanne,
umysł nie mógł zaakceptować, że to znowu się dzieje.
I to z twojej ręki.
Nigdy bym cię nie skrzywdził.
Gdzie one są, Ray?
Gdzie są Peri i Joanne?
Gdzie je ukryłeś?
Ray.
Ray?
Proszę wstać, panie Monroe.
Proszę wstać!
Wstawaj.
Już, podnieś się.
Jest pan aresztowany pod zarzutem morderstwa.
Ma pan prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pan powie, może być użyte przeciwko panu.
Ma pan prawo do obrońcy. Jeśli pana na niego nie stać...
Tatusiu!
Nie ruszaj się.
Tylko go wystraszę.
Tatusiu!
Nie!
Jesteś ranna?
Chyba nie.
Tak było.
Nie, Ray!
Odłóżcie broń.
- OK. - Już!
Już!
Odłóżcie broń i krótkofalówki i je odkopcie.
- Ty też! - Właśnie spierdoliłeś, wiesz?
Nie ruszaj się.
Wszyscy na górę. Wszyscy wynocha!
Już, wynocha. Dalej, na górę.
Wszyscy na górę!
Nie chcesz mnie skrzywdzić.
Myślisz, że zabiłem żonę i córkę.
Więc kim ty dla mnie jesteś?
Ruszaj się.
Ruchy!
Dalej, z boku.
Otwórzcie drzwi.
Wszyscy do środka.
Dalej.
- Daj swoją kartę. - Ray...
Jeśli myślisz, że pies sprawia, że wszystko inne to prawda,
to się mylisz.
Albo ty.
Daj kartę.
Błąd.
Zobaczymy.
Ty skurwysynu! Masz przejebane!
Idę po was.
- Chodzisz z Philem z radiologii? - Nie sądzę.
Szaleństwo, nie?
Boję się nawet swoje podnieść, wiesz?
A jak go upuszczę?
Twoje pierwsze?
Przykro mi, panie Monroe. Nie żyje.
Obie nie żyją.
Zgon.
Przykro mi, panie Monroe. Nie żyją.
Zrób coś.
28 stopni.
Uwaga.
Pomocy.
Proszę, pomóż.
Pomocy.
Doktorze?
Proszę się wpisać.
Dziękuję. Dobra robota.
Jazda!
Po prostu... Przestań.
Przestań.
Chcę zabrać rodzinę
i jechać do domu.
Nie celuj we mnie, dobrze?
OK.
Zabiorę cię do rodziny, dobrze?
Są na dole.
Trzydzieści sekund stąd.
Daj klucze.
Tak.
Chodź tu.
Oby ci przeszło.
LUDZKIE ORGANY
Przyjechali pacjenci z urazami głowy. Zderzenie czołowe. Pijany kierowca.
Nigdy nie widziałem tak pięknych oczu.
Chcecie, żeby Peri była dawcą organów?
Nie.
Nie zmienią państwo zdania?
Nie dotykajcie jej! Odsunąć się od stołu!
Odłóż to, już! Odsuńcie się pod ścianę!
Peri.
Peri?
Zostańcie tam.
Zdejmij maskę.
Zdejmij ją.
Jesteś potworem.
Wszyscy jesteście potworami.
Ray, nie rób tego.
Spokojnie, jestem tu, kotku.
Nie musisz tego robić.
Ray...
Jo?
Jo!
Nie.
Ray.
Chodź.
Myśleliście, że potniecie mi rodzinę?
Że możecie mi pociąć córeczkę?
Odłóż broń.
Nie krzywdź nikogo.
Tatuś tu jest.
Ray, jesteś bardzo zdezorientowany.
Nie boję się ciebie.
Ray, proszę, nie rób tego.
Ray.
Odurzyli nas.
Wiem. Trzymaj Peri.
Ray.
Nie widzisz wszystkiego jasno.
Nigdy nie było jaśniej.
Chodźcie.
Przytrzymaj go!
Propofol, 15 miligramów!
Jo, nic ci nie jest.
Nic ci nie jest.
Mam cię.
Mam.
Stój!
Zejdźcie mi z drogi.
Panie Monroe, musi mnie pan posłuchać.
Nie możemy pana wypuścić.
Pamięta mnie pan?
Doktor Bruce Volk. Pamięta pan?
Chcemy panu pomóc. Niech pan odłoży broń...
Kurwa! Cholera!
Udało mi się.
Udało.
Kurwa, postrzeliłeś mnie!
Udało mi się.
Prawie jesteśmy.
Proszę. Nie marznij.
Tatusiu?
Tak?
Jesteśmy już w domu?
Niedługo, kochanie.
Niedługo.
W porządku?
Teraz już tak.
Tatusiu, ręka dalej mnie boli.
Może po piosence poczujesz się lepiej?
Czerwony, żółty, różowy, zielony
Fioletowy, pomarańczowy i niebieski
Umiem wyśpiewać tęczę
Wyśpiewać tęczę
Wyśpiewać tęczę ci
Nie dotykajcie jej!
Peri!
Ray!
Nie widzisz wszystkiego jasno.
Mam cię.
Nie myślisz jasno.
Jesteś bardzo zdezorientowany.
- Stój! - Ray, jesteś bardzo zdezorientowany.
Umysł...
Nie!
...czasem tworzy alternatywną, fałszywą rzeczywistość...
by uchronić się przed traumą.
Przed strachem.
Przed niewyobrażalnymi koszmarami.
Tatusiu.
Nic jej nie jest.
Gdzie jest tatuś?
Nic jej nie jest.
Wyśpiewać tęczę
Wyśpiewać tęczę ci
I jak?
Dobrze.
Jedźmy do domu.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz