‪มันบ้ามากๆ เลย ‪คุณจะให้ผมพูดอะไร
‪ผมพยายามอยู่นะ โจ ‪คุณจะให้ผมพูดอะไรก็บอกมา
‪ความจริงที่คุณไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ‪นั่นแหละคือปัญหา
‪คุณรู้ว่ามันคืออะไร
‪พวกเขาไม่เคยชอบผม
‪ไม่ ไม่จริงเลย
‪จริงเหรอ เพราะพ่อคุณนั่งตรงนั้น ‪และเอาไวน์ให้ผมอย่างกับว่าเขาไม่รู้
‪และแม่คุณก็นั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะ ‪มองผมด้วยสายตาแบบไม่พอใจ
‪บางทีเธออาจจะอารมณ์เสียเพราะ ‪ไก่งวงเริ่มเย็นแล้ว เรย์
‪- แล้วไก่งวงเกี่ยวอะไรกับผม ‪- ใช้เวลานานมากกว่าคุณจะพาเราไป
‪ผมขับความเร็วที่ 55 ‪ตามที่ความเร็วกำหนด
‪มันเป็นปัญหาเหรอ โจ ‪ที่ผมขับรถอย่างปลอดภัย
‪โอเค
‪ฟังนะ ทำไมพวกเราไม่กลับบ้านกันล่ะ
‪แล้วก็ฉลองวันขอบคุณพระเจ้าอีกรอบ ดีไหม
‪แค่พวกเราสามคน แบบของเรา
‪พวกเราสั่งพิซซ่ากันได้ ‪ เพอรีชอบกินพิซซ่ามากๆ
‪และเราก็ขอบคุณซึ่งกันและกัน
‪ดีไหม
‪เราต้องหยุดล้อตัวเองเล่นได้แล้ว เรย์
‪เราแค่...
‪แตกหัก
‪เราเป็นแบบนี้มานานแล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น
‪ฉันอยากที่จะคุยกับคุณเรื่องนี้ ‪ถ้าเรามีได้คุยกันจริงๆ
‪แต่เราไม่ได้คุยกัน
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪ผมทำงานและบางครั้งผมก็ชอบที่จะคิด
‪คุณไม่สู้เพื่ออะไรทั้งนั้นอีกแล้ว ‪แต่คุณเคยทำแบบนั้น
‪แล้วเรื่องของเราล่ะ
‪คุณอยากให้ผมเป็นใคร
‪ฉันอยากให้คุณเป็นตัวของตัวเอง
‪ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อหกปีที่แล้ว
‪ผู้ชายที่ฉันเคยหัวเราะและมีความฝันด้วย...
‪โจ ผมก็ยังเป็นผู้ชายคนนั้น
‪ผมยอมรับว่าผมยังต้องปรับปรุงตัว
‪แต่ผมรักคุณ โอเคไหม
‪และบางครั้งผมควรจะพูดมันให้บ่อยขึ้น ‪เพราะผมรักคุณ...
‪- เรย์! ‪- เกาะไว้!
‪มันไม่เล่น
‪โอเค
‪มันพังแล้วค่ะ แม่ ‪มันไม่มีเสียงเพลงแล้วค่ะ
‪ขอแม่ดูหน่อย ลูกรัก
‪อาจเป็นเพราะถ่านหมด ‪ใช่ไหมค่ะ พ่อ
‪ใช่ อาจเป็นเพราะถ่านหมด
‪คุณชื้อถ่านมาเผื่อใช่ไหม ‪ฉันบอกคุณไปแล้ว
‪ผมลืมมันไว้ที่เคาน์เตอร์...
‪พ่อจะไปชื้อถ่านมาเพิ่มให้นะ ลูก
‪นี่ แม่นึกอะไรออกแล้ว
‪เรามาเล่นเกมทายใจกัน
‪- แหวะ ‪- แหวะเหรอ
‪"แหวะ" หมายความว่าอะไร
‪ทำไมไม่ร้องเพลงกันล่ะ
‪- เริ่มจากเพลงที่ดังมากๆ นะ ‪- มาร้องเพลงกัน
‪- "เพลงเชกอิตออฟ" ‪- อะไรเอ่ย...
‪นั่นเป็นตัวเลือกที่ดีเหมือนกันนะ...
‪แต่พ่อคิดว่า ‪เราน่าจะมาร้องเพลงสายรุ้งกันนะ
‪โอเค
‪มันอาจจะดูเด็กไปหน่อยนะ เรย์
‪สีแดงและสีเหลือง สีชมพูและสีเขียว
‪สีส้มและสีม่วง และสีฟ้า
‪ฉันร้องเพลงสายรุ้งได้
‪ร้องเพลงสายรุ้ง
‪ร้องเพลงสายรุ้งให้เธอ
‪ฟังด้วยตาของเธอ
‪ฟังด้วยหูของเธอ
‪และร้องสิ่งที่เห็นออกมาในทุกๆ อย่าง
‪ฉันร้องเพลงสายรุ้งได้
‪ร้องเพลงสายรุ้ง
‪ร้องเพลงสายรุ้งกับฉัน
‪พ่อคะ
‪ว่าไง ลูก
‪หนูต้องเข้าห้องน้ำค่ะ
‪อะไร ตอนนี้เลยเหรอจ๊ะ
‪- มันจะออกแล้ว ‪- อั้นก่อนได้ไหม
‪ไม่ได้ค่ะ
‪พ่อจะจอดตรงที่พักรถที่ต่อไปแล้วกัน ‪และเราจะได้...
‪ไปชิ้งฉ่องกัน
‪โอเคนะ
‪ที่นั่นอาจจะมีขายถ่านแบตเตอรี่ก็ได้ค่ะ
‪(ที่พักรถ)
‪เร็วสิคะ แม่ ‪หนูต้องรีบไปเข้าห้องน้ำแล้ว
‪ได้สิ ลูกรัก
‪โน้มตัวมาข้างหน้า
‪จำไว้นะว่าเราจะไม่แตะต้องอะไรทั้งนั้น ‪ถ้าไม่จำเป็นในนั้น
‪คุณช่วยชื้อโค้กให้ฉันด้วยได้ไหมคะ
‪- ครับ ‪- ไม่รู้ทำไม แต่ฉันคอแห้งจัง
‪แล้วก็ขอถ่านเอเอสี่ก้อนด้วยครับ
‪นี่สองขวดด้วยครับ
‪โอเค
‪ไม่รับบัตรเครดิต
‪โอเคครับ ‪งั้นเอาแค่กาแฟและโค้ก แล้วก็...
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณได้ชื้อถ่านมาหรือเปล่า
‪พวกเขาไม่มีเลย
‪แม่คะ ตลับแป้งของหนู ‪มันอยู่ไหนคะ
‪แม่ไม่รู้จ้ะ ‪ทำไมลูกถึงมาถามแม่ล่ะ
‪เพราะมันหายไปแล้ว
‪ลูกดูหรือยังว่าลูกนั่งทับมันหรือเปล่า
‪ค่ะ มันไม่มี
‪- มันยังอยู่ตอนที่ไปเข้าห้องน้ำ จำได้ไหมคะ ‪- ดูในกระเป๋าหรือยัง
‪ในห้องน้ำหญิงเหรอ
‪โอเค งั้นแม่จะไปดูในห้องน้ำหญิงให้
‪แต่ถ้าแม่หาเจอ ลูกห้ามยุ่งกับมัน ‪จนกว่าจะถึงบ้านนะ โอเคไหม
‪โอเคค่ะ
‪คุณช่วยดูใต้เบาะหลังได้ไหม
‪ได้
‪พ่อคะ ดูที่เบาะสิคะ
‪มาสิ
‪ลุกขึ้นมา แบบนั้น พ่ออุ้มลูกอยู่
‪เอาละ
‪อยู่ตรงนี้นะ
‪ของรกเต็มไปหมดเลย เพอรี
‪แล้วพ่อจะเริ่มตรงไหนก่อนดี
‪พับผ่าสิ!
‪พ่อคะ
‪แค่...
‪รู้ไหมว่ามันจะเป็นคราบเปื้อน
‪ถ้าเกิดพ่ออยากจะขายรถคันนี้ต่อ ‪เป็นแบบนี้แล้วขายไม่ได้แน่
‪คิดซะว่ามันมีครบหมดทุกรูปแบบก็แล้วกัน
‪พ่อหาไม่เจอเลย เพอรี
‪พ่อคะ
‪พ่อคะ!
‪- พ่อคะ! ‪- อะไรๆ
‪อย่าขยับ เพอรี
‪เอาละ อย่ากลัวไป ลูก ‪อยู่ตรงนั้นนะ
‪นี่
‪เจ้าหมา ไปเร็ว
‪นี่ ไปสิ
‪ไปสิ ไป
‪ไม่นะ เพอรี อยู่ตรงนั้น
‪เพอรี อย่าขยับนะ
‪อย่าขยับนะ อย่าขยับ
‪ไปสิ
‪ไปสิ ไป
‪อย่าขยับ
‪หยุด เพอรี
‪อย่าขยับ
‪มันจะไม่เป็นไร ‪พ่อแค่อยากจะทำให้มันกลัว
‪ไม่!
‪ขอโทษด้วยนะครับ คุณมอนโร ‪เธอจากไปแล้ว
‪พวกเขาทั้งสองจากไปแล้ว
‪เรย์
‪เรย์ๆ...
‪เรย์!
‪ลูกแม่!
‪เรย์ๆ
‪พ่อคะ
‪ลูกรัก
‪พระเจ้า ลูกแม่
‪ลูกแม่
‪โจแอนน์ อย่าไปขยับตัวลูก
‪ลูกไม่เป็นไร ลูกโอเคดี
‪วางลูกลง
‪ลูกไม่เป็นไร
‪ไงจ๊ะ
‪พ่ออยู่ตรงนี้นะ อยู่นี่
‪ลูกเจ็บหรือเปล่า
‪หนูคิดว่าไม่ค่ะ
‪โอเค ดูเหมือนจะไม่มี ‪รอยขีดข่วนหรือรอยฟกช้ำ
‪ลูกต้องไปพบหมอนะ เรย์
‪- ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่ ‪- เรย์
‪พ่อจะอุ้มลูกขึ้นนะ โอเคไหม
‪เดี๋ยวก่อน อะไรจ๊ะ
‪- แขนหนูค่ะ พ่อ มันเจ็บ ‪- ข้างนี้เหรอ
‪ฉันคิดว่ามันหัก
‪มาลองกันอีกครั้ง
‪เบาๆ ช้าๆ นะ
‪อย่าทำให้หนูเจ็บนะ พ่อ
‪พ่อไม่มีวันทำให้ลูกเจ็บ ลูกรัก
‪พ่อไม่มีวันทำให้ลูกเจ็บ
‪ค่อยๆ นะ พ่อ
‪ค่อยๆ นะ เรย์
‪โอเค มันจะไม่เป็นไร ขึ้นมาแล้ว
‪ได้แล้ว พ่อจะดูแลลูก
‪(หายไวๆ)
‪ใกล้แล้ว มาถึงแล้ว
‪โอ๋ ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันกำลังโทรหาตำรวจ
‪- ไม่ต้อง ผมจะขับไปเอง ‪- เรย์...
‪ตอนที่ขับผ่านมาไม่กี่ไมล์ ‪ผมเห็นป้ายโรงพยาบาล
‪กว่ารถพยาบาลจะมาถึง ‪เราก็พาลูกไปถึงมือหมอแล้ว
‪คุณแน่ใจนะ
‪โจแอนน์ เชื่อผมเถอะ
‪เราจะทำตัวให้ตื่นไว้ ‪จนกว่าจะไปถึงโรงพยาบาลนะ
‪พ่อจะพาเราไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้แล้ว โอเคไหม
‪หลบไป
‪เร็วเข้า เรย์
‪ใกล้ถึงแล้ว
‪เร็วๆ สิ
‪เรย์ เร็วเข้า
‪เรย์
‪โอเค
‪นี่ไง ตรงนี้
‪โอเค พ่อพาเรามาถึงแล้ว
‪ใกล้ถึงแล้ว
‪(แผนกฉุกเฉิน)
‪เอาละ
‪ผมจะไปเอาเก้าอี้รถเข็นมา
‪ไม่ ฉันจะอุ้มลูกไป
‪โอเค ลูกรัก
‪ผมจะไปลงชื่อให้เรานะ ‪ไม่นานหรอก ที่รัก
‪(แผนกฉุกเฉิน)
‪เรารอมาหลายชั่วโมงแล้ว ‪ทำไมนานแบบนี้
‪ค่ะ ฉันเข้าใจ
‪- เขากำลังเจ็บปวด ‪- ต้องขอโทษด้วยค่ะ
‪ฉันจะหาคนมาช่วยคุณนะคะ...
‪เรย์
‪ไม่นานหรอกนะ
‪ไปหาที่นั่งก่อน ‪ทำให้ลูกผ่อนคลายมากกว่านี้
‪ลูกเจ็บมากจริงๆ
‪ผมรู้ ผมจะจัดการเอง
‪โอเค
‪ที่อยู่เปลี่ยนไป ‪ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪ขอโทษทีครับ ผมต้องการหมอ ‪มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นครับ
‪- เดี๋ยวสิคะ ‪- เชิญนั่งก่อนค่ะ เราจะไปหาคุณอีกสักพัก
‪- เดี๋ยวสิ นี่ลูกสาวผมนะ ‪- ไม่!
‪- เราว่าแขนเธอหัก ‪- คุณคะ ไปนั่งก่อนและฉันรับรอง...
‪- เธอเจ็บมากนะครับ ‪- ว่าจะไปดูคุณให้เร็วที่สุด
‪- ผมแค่อยากพบหมอสักคน ‪- ไปนั่งค่ะ พอได้แล้ว
‪ไปนั่งก่อน
‪แล้วไปรอคิวของคุณ
‪ขอร้องค่ะ
‪ผมแน่ใจว่าคงไม่นานหรอก
‪ฉันได้ยินเธอ เรย์
‪แค่ใจเย็นๆ
‪ฉันจะใจเย็น ถ้าหมอมาตรวจดูลูกของเรา
‪พ่อจะจัดการให้เราเองนะ
‪คุณอยากจะให้ผมทำอะไร โจ
‪อยากให้ผมถีบประตู ‪แล้วลากหมอออกมาที่นี่ไหม
‪ใช่
‪ฉันอยากเห็นแบบนั้น
‪ทำอะไรสักอย่าง
‪ทำอะไรสักอย่าง เรย์
‪คุณคะ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪ครับ ผมต้องการเจอหมอเดี๋ยวนี้
‪ฉันเข้าใจค่ะ
‪แต่อย่างที่ฉันบอกคุณไปแล้ว ‪มีคนไข้คนอื่นที่มารอก่อนคุณ
‪คุณช่วยลัดคิวให้เราได้ไหม ‪เธออาการไม่ดี เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คุณได้ลงชื่อหรือยัง
‪อะไรนะ
‪มันจะใช้เวลาเร็วขึ้นมากๆ ถ้าคุณลงชื่อ
‪คุณบอกให้ผมไปนั่งลง
‪คุณเฟลโลส์อยู่ไหมคะ เดล เฟลโลส์
‪สวัสดีค่ะ เดล วันนี้คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ
‪เขาปวดท้องแบบเจ็บแปลบ
‪กรอกเอกสารก่อนนิดหน่อยนะคะ ‪และเราจะให้เขาแอดมิต
‪คุณรู้ไหมว่าเดลมีกรุ๊ปเลือดอะไร
‪บีบวก
‪อีกคนค่ะ
‪อาจจะอายุ 15 ปี
‪บีบวก
‪บอกให้ดร.เบอร์แทรมทราบด้วย
‪ดร.เบอร์แทรม...
‪กรุณากลับไปนั่งรอก่อนค่ะ
‪ฉันจะแจ้งให้ทราบเมื่อคุณหมอว่างแล้ว
‪เราอยู่ในรายชื่อแล้ว
‪ลูกหลับอยู่
‪โอเค
‪นี่ ถือให้หน่อยสิ
‪ในนี้ร้อนมากเลย
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจที่...
‪จะโมโหใส่คุณก่อนหน้านี้
‪ไม่เป็นไร
‪พวกเราจะไม่เป็นไร
‪ขอบคุณค่ะ
‪สำหรับอะไร
‪ที่พาเรามาที่นี่อย่างเร็วสุดๆ
‪ผมแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ
‪- คุณคิดถึงสิ่งที่คุณรักใช่ไหม ‪- เหรอ
‪ขับรถแข่งนาสคาร์
‪ให้ตายสิ ผมคิดถึงมันเลยละ
‪คิดถึงอะไร
‪ก็แค่... การได้หัวเราะไปกับคุณ
‪คุณโอเคไหม
‪แค่หัวฉันมัน...
‪ตุบๆ
‪ร่างกายคุณคงจะขาดน้ำ
‪ผมจัดการให้คุณได้
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪พวกเขาเป็นใคร ‪พวกเขาเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้
‪ทำให้ครอบครัวของเราปลอดภัย
‪เป็นลูกชาย สามี พ่อ วีรบุรุษของเรา
‪มอนโร เรย์ มอนโร
‪ใช่ ไปกัน
‪ฉันขอดูใบขับขี่ ‪และบัตรประกันของคุณได้ไหมคะ
‪ข้อมูลทุกอย่างถูกต้องนะคะ
‪ครับ
‪อาชีพของคุณคืออะไรคะ
‪ผมทำงานที่คราฟโฮม อิมพรูเม้นต์
‪เขาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ
‪สำหรับศูนย์การออกแบบ ‪ห้องครัวและห้องน้ำ
‪เพอรีเคยได้รับการผ่าตัดอะไรมาก่อนไหมคะ ‪มีอาการแพ้อะไรหรือเปล่า
‪ค่ะ เธอแพ้ยาเพนิซิลิน
‪ผิวของเธอจะขึ้นผื่นแดง
‪มีประวัติความเจ็บป่วยทางจิตต่างๆ ‪ในครอบครัวรึเปล่าคะ
‪ไม่มีครับ
‪ยาเสพติดและการติดเหล้าล่ะคะ
‪ผมกำลังรักษาอาการติดเหล้า ‪นี่มันจะใช้เวลานานเท่าไหร่
‪ไม่กี่นาทีหรอกค่ะ
‪ในประวัติประกันของคุณ ‪แสดงชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องคือแอบบีย์ มอนโร
‪ภรรยาคนแรกของผมเสียชีวิตไปแล้ว
‪และมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่คะ
‪แปดปีที่แล้ว เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรด้วย
‪มีข้อมูลที่ซ้อนกันในแบบแผนประกันของคุณ ‪ที่บริษัทประกันของคุณยังไม่ได้แก้ไข
‪คุณทำงานกับผู้จ้างคนเดิมใช่ไหมคะ
‪ไม่ ผมมีบริษัทของตัวเองและ...
‪- ฟังนะ... ‪- และคุณแต่งงานกันใช่ไหม
‪- แน่นอนสิ ค่ะ ‪- ครับ
‪กี่ปีแล้วคะ
‪หกปี
‪ให้ตายเถอะ มันจะใช้เวลาอีกนานแค่ไหน
‪กำลังจะเสร็จแล้วค่ะ
‪คุณต้องการใส่ชื่อเพอรี ‪สำหรับการบริจาคอวัยวะไหมคะ
‪ไม่
‪ฉันขอให้คุณพิจารณาอีกทีได้ไหมคะ
‪จำนวนเด็กในรายชื่อการปลูกถ่ายอวัยวะ...
‪ได้โปรด ไม่ใช่ตอนนี้
‪ลูกสาวของคุณกรุ๊ปเลือดอะไร
‪แล้วเลือดคุณล่ะ
‪ผมคิดว่ากรุ๊ปโอนะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ เราค่อยมาตรวจเช็ก ‪กรุ๊ปเลือดกันในภายหลังได้หากจำเป็น
‪- ทำไมถึงต้องจำเป็นด้วยครับ ‪- สุดท้ายค่ะ
‪กฎหมายระบุว่าฉันจำเป็นต้องถามว่า ‪ทุกอย่างในครัวเรือนของคุณปลอดภัยดีไหม
‪- จริงเหรอนี่ ‪- เรย์...
‪กับอาการบาดเจ็บประเภทนี้ ‪ฉันได้รับคำสั่งให้ทำตามที่กฎหมายระบุไว้
‪โอเค แต่นี่เป็นอุบัติเหตุ ‪ตรงที่สถานที่ก่อสร้าง
‪เรย์ ใช่ค่ะ เราปลอดภัยดี ‪สมาชิกในครอบครัวของเรา...
‪- ปลอดภัย ‪- แม่คะ
‪ได้ค่ะ เรียบร้อยแล้ว
‪ฉันจะให้พยาบาลพาคุณกลับ
‪โอ้
‪แขนของหนูยังเจ็บอยู่เลย
‪อะไร
‪ดูเหมือนว่าประเภทการประกันสุขภาพของคุณ ‪ใช้ไม่ได้ที่นี่ค่ะ
‪- เรย์... ‪- ฉันขอโทษค่ะ
‪ถ้าคุณโทรหาบริษัทประกันของคุณ ‪พวกเขาอาจให้รายชื่อรพ.ที่อยู่ในเงื่อนไข
‪รายชื่อเหรอ ผมไม่ต้องการมัน ‪ผมต้องการหมอ
‪นโยบายการรับผู้ป่วยของโรงพยาบาลนี้ ‪จำเป็นต้องมีการรับรองกรมธรรม์
‪ไม่ว่าจะต้องเสียเท่าไหร่ ‪ผมจะจัดการเอง โอเคไหม
‪คุณรับเงินสดที่นี่ไหม ‪มีตู้เอทีเอ็มที่นี่หรือเปล่า
‪คุณรับเงินสดหรือเปล่า
‪ฉันจะไปเช็กให้ค่ะ
‪ขอตัวนะคะ
‪นี่มันบ้าไปแล้ว
‪ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย คุณล่ะ
‪เธอนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วก็...
‪"คุณใส่รองเท้าเบอร์อะไร"
‪แม่คะ
‪เขาไม่มี...
‪หาตลับแป้งหนูเจอไหม
‪เราหาไม่เจอ ลูกรัก ‪แต่เราจะชื้อใหม่ให้ลูกนะ โอเคไหม
‪โอเค
‪ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณมอนโร ‪คุณไปได้แล้วค่ะ
‪พยาบาลแอนจะดูแลคุณเอง
‪โอเค
‪- สวัสดี นี่เพอรีใช่ไหมจ๊ะ ‪- ค่ะ
‪เราจะดูแลคุณทันที
‪ค่ะ อีกคน
‪มานั่งที่รถเข็นได้ไหม
‪ไม่ได้นัดหมาย เด็กผู้หญิงหกขวบ ‪ไม่รู้กลุ่มเลือด
‪แจ้งดร.เบอร์แทรมทราบด้วย
‪รพ.เคิร์กไบร์ดรับผิดชอบในสามเขต ‪ก็เลยค่อนข้างยุ่งหน่อย
‪และอีเอ็มเอสก็พาคนไข้ ‪ที่ได้บาดเจ็บทางศีรษะมาสองสามราย
‪มันเลยล่าช้าไปหน่อย
‪ครับ ผมเห็นแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น
‪เป็นวัยรุ่นสองสามคน ‪ขับชนประสานงากัน เมาแล้วขับ
‪นั่นมันแย่มากเลย พวกเขาปลอดภัยไหม
‪จากที่ฉันเห็นได้ อาการร่อแร่
‪(หายไวๆ)
‪คุณต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ ‪เขากำลังเจ็บปวดมาก
‪ผมแค่อยากจะรู้ว่า ‪เขาเจ็บตรงไหน โอเคไหม
‪โอเค ลูกน้อย ถึงแล้ว
‪โอเคค่ะ เดี๋ยวคุณหมอจะมาหานะ
‪ดร.ฟ็อลค กรุณามารายงานตัว ‪ที่แผนกเก้าด้วยค่ะ
‪ลูกรัก วางแขนไว้ที่ตัก ‪แล้วนอนพิงหมอนนี่
‪ไม่นานหรอกนะ
‪ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ...
‪ถ้าไม่ ฉันจะไปหักแขนใครบางคนแทน
‪คงไม่ใช่แขนผมนะ
‪สวัสดีครับ ผมคือดร.เบอร์แทรม
‪สวัสดีค่ะ
‪- หนูก็ต้องเป็น... ‪- เพอรีค่ะ
‪- เพอรี ‪- ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้...
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไรมากมายหรอกครับ
‪บางครั้งผมก็ต้องแยกร่างที่นี่
‪เพื่อจะได้ทำทุกอย่างให้ทัน
‪เอาละ หนูเพอร์รี เมสัน ‪ฉันจะช่วยอะไรได้บ้างจ๊ะ
‪มอนโรค่ะ เพอรี มอนโร
‪โอ้ จริงด้วย ตอนนี้ฉันเห็นแล้ว
‪จริงด้วย เพอรี ‪สะกดแบบพี อี อา ไอใช่ไหมจ๊ะ
‪มันย่อมาจากเพอรีวินเคอร์ค่ะ
‪น่ารักจังเลยเนอะ
‪มันเป็นหอยชนิดที่แม่ชอบมากค่ะ
‪เอาละ ลูก ‪ให้คุณหมอแสนดีทำหน้าที่ของเขานะ
‪ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก
‪เอาละ...
‪เกิดอะไรขึ้น แม่หนูน้อย
‪หนูล้มตกลงไปค่ะ
‪โอ้ หนูน้อย
‪ไม่ช้าก็เร็ว ทุกคนก็ต้องเจอแบบนี้กันทั้งนั้น
‪ใช่ไหมครับ คุณพ่อ
‪เอาละ เพอรี ‪ฉันจะดูว่าแขนหนูเป็นอย่างไรบ้าง
‪และถ้าหนูรู้สึกเจ็บตรงไหนก็ตาม ‪ถ้ารู้สึกเจ็บขึ้นมา
‪ฉันอยากจะให้หนูบอกนะ ตกลงไหมจ๊ะ
‪ตกลงค่ะ
‪โอเค
‪มันเกิดขึ้นที่ไหนครับ
‪ที่ปั๊มน้ำมันไม่กี่ไมล์จากที่นี่
‪เรากำลังเจะดินทางไปที่มินนีแอโพลิส
‪ไปเยี่ยมคุณยายและคุณตา ‪สำหรับวันขอบคุณพระเจ้าสินะ
‪ค่ะ
‪- เอาละ คุณอยู่ที่ปั๊มน้ำมันเหรอ ‪- ครับ
‪ครับ บนเส้นทางสายที่ 20
‪ฉันรู้จ้ะ โทษทีนะ
‪มีหมาโผล่มาและมันก็ทำให้ลูกผมกลัว
‪หมาเหรอ
‪มันเป็นแค่อุบัติเหตุ
‪คุณไม่ได้บอกฉันเรื่องหมาเลย
‪เจ็บไหมจ๊ะ ตอนที่ฉันจับตรงนี้ ‪ฉันรู้จ้ะ หนูน้อย เจ็บเลยเนอะ
‪ไม่สำคัญหรอก ลูกก็แค่ตกลงไป
‪และพ่อก็เกือบช่วยลูกไว้ได้แล้วใช่ไหม
‪หนูน้อยจ๊ะ ตอนที่ตกลงไป ‪หัวได้กระแทกลงไปไหม
‪กระแทกเหรอ
‪รู้อะไรไหม หนูเป็นทหารที่เข้มแข็งจริงๆ
‪หมอคิดว่ามันหักไหมคะ
‪ผมคิดว่าอาการบวมนั้นมันเข้ากับ ‪รอยร้าวตามกระดูกส่วนปลายแขน
‪แต่เราต้องทำการเอ็กซ์เรย์เพื่อยืนยัน
‪- เธอต้องใส่เฝือกเหรอคะ ‪- เราจะรักษาเธอโดย...
‪ลูกกล้าหาญมาก ใช่
‪พ่อไม่คิดว่าพวกเขาจะต้องตัดแขนลูกนะ
‪แต่ผมจะบอกคุณเรื่องหนึ่ง ‪ในอีกไม่กี่สัปดาห์...
‪แขนข้างนี้จะดีเหมือนใหม่เลย
‪มองที่หัวไหล่ฉัน ‪เพอรี มองที่หัวไหล่ฉันนะ
‪ใช่แล้ว หัวไหล่ฉัน
‪ถูกต้องแล้ว
‪เป็นดวงตาที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย
‪เพอรีจ๊ะ เดี๋ยวพยาบาลแอนจะเข้ามา ‪และจะให้ยาแก้ปวดกับหนูนะ
‪ฉันจะไปคุยกับ ‪คุณแม่และคุณพ่อของหนูตรงนี้สักครู่
‪ให้ยาไอบูโพรเฟน ตรวจสอบชีพจรด้วย
‪มาทางนี้ครับ
‪โอเค ลูกรัก
‪ผมเป็นห่วงเรื่องความเป็นไปได้ ‪ของอาการการบาดเจ็บที่ศีรษะ
‪ไม่มีเหตุผลที่จะทำให้ตกใจ
‪แค่ผมไม่ได้เห็น ‪การขยายตัวของรูม่านตาที่ผมคิดเอาไว้
‪เพราะว่าพวกคุณกำลังเดินทาง
‪ผมต้องการทำซีทีสแกน ‪เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการฟกช้ำภายในต่างๆ
‪แต่เธอดูโอเคดีนะคะ
‪และผมก็เห็นด้วย
‪แต่มันมีโอกาส ‪ว่าอาจจะมีเลือดไหลใกล้ๆ สมอง
‪ที่เราจะเรียกมันว่า ‪ภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมอง
‪และอาจร้ายแรงมากๆ
‪อาการบาดเจ็บที่ศีรษะแบบนั้น ‪อาจนำไปสู่ภาวะสับสน อาการชัก
‪และอาจจะถึงขั้น ‪นำไปสู่ภาวะโคม่าได้เลยครับ
‪เราได้ยินมันพอแล้ว ทำมันเลยค่ะ
‪ครับ แต่คุณต้องรู้ว่า...
‪มันเป็นวิธีรักษาที่มีราคาแพง
‪ผมจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว ‪ดังนั้นคุณทำสิ่งที่คุณต้องทำ
‪แค่ทำให้เธอปลอดภัย
‪เป็นตัวเลือกที่ฉลาดครับ
‪รู้ไหม รอยถลอกเล็กๆ ของคุณ ‪นี่ดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ
‪จะให้ผมดูไหมครับ
‪ไม่เป็นไรครับ ผมตายยากครับ
‪โอเค ผมขอเวลาสักครู่ ‪ในการเตรียมตัวจัดการเรื่องเพอรีครับ
‪ลูกจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪ครับ คุณก็ได้ยินหมอพูด ‪ไม่มีอะไรหรอก
‪มันเป็นแค่การระวังเอาไว้ก่อน ‪ปลอดภัยไว้ก่อน ใช่ไหมล่ะ
‪เราจะไม่เป็นไร
‪ใช่ค่ะ เรย์
‪เราจะไม่เป็นไร
‪ว้าว ดูนี่สิ
‪จะคล้องเจ้านี้ข้ามหัวของหนูไปนะ
‪หนูกล้าหาญมาก
‪เกือบเสร็จแล้ว ‪และจะได้กลับบ้านเร็วๆ นี้แล้ว
‪เขากำลังลงไปข้างล่าง ‪เพื่อไปผ่าตัดไส้ติ่ง
‪ดูเหมือนว่าหนูรู้สึกดีขึ้นแล้วนะจ๊ะ
‪บางทีเราน่าจะไปจองโมเต็ลกัน ‪เหมือนกับวันเก่าๆ ไง
‪และค่อยขับรถไปต่อพรุ่งนี้
‪นี่เป็นความคิดที่ดีที่สุด ‪เท่าที่ได้ยินมาในวันนี้
‪หัวฉันจะระเบิดอยู่แล้ว
‪ไม่แน่อาจจะมีอ่างอาบน้ำอุ่นๆ ก็ได้
‪หวัดดีจ้ะ เพอรี
‪ฉันกับพยาบาลแอน ‪เอานี่มาให้หนูจ้ะ
‪สำหรับคนไข้อันดับหนึ่งของเราในวันนี้
‪ดูสิ ขอบคุณค่ะ น่ารักมากเลย
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันหวังว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น
‪ผมชื่อบรูซ
‪ฉันจะพาหนูไปชั้นล่าง
‪เราจะได้ไปดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน ‪ศีรษะน้อยๆ ของหนู โอเคไหม
‪- โอเคค่ะ ‪- โอเค
‪รู้ไหม หนูคงจะทำให้ดร.เบอร์แทรม ‪ประทับใจมากแน่ๆ เลยนะ
‪เขาไม่ได้ยิ้มให้ใครง่ายๆ เลยล่ะ
‪ค่ะ เธอเป็นคนเจ้าเสน่ห์
‪คุณพ่อคงจะต้องถือปืนไว้ไล่ ‪พวกเด็กหนุ่มแน่ๆ ผมพูดถูกไหม
‪เอาละ เก็บแขนและขาไว้ในรถเข็นนะ
‪ตรงนี้เป็นส่วนพื้นที่ ‪หวงห้ามของโรงพยาบาล
‪ผมพาญาติคนไข้ลงไปได้คนเดียวกับคนไข้ครับ
‪- โอเค ‪- ขอโทษด้วยครับ
‪นี่ คุณไปแล้วกัน
‪คุณแน่ใจนะ
‪ครับ ผมไม่เป็นไร
‪โอเค
‪นี่
‪พ่อจะอยู่ตรงนี้ตอนที่ลูกออกมานะ
‪จริงๆ แล้ว ‪คุณอาจจะอยากไปรอตรงด้านหน้านะครับ
‪สแกนอาจใช้เวลาสักครู่ ‪โดยเฉพาะในเวลาที่ยุ่งๆ
‪โอเค ก็ได้
‪ผมจะไปจองโมเต็ลแล้วกัน
‪พ่อคะ หนูขอพิซซ่าได้ไหม
‪ได้สิ
‪- กับขอชีสเพิ่ม ‪- ชีสเพิ่ม
‪ได้สิ
‪หนูรักพ่อนะคะ
‪พ่อก็รักหนูจ้ะ ลูกรัก
‪พ่อทำได้ดีไปเลยค่ะ
‪โอเค เราจะเจอกันในอีกไม่นาน
‪ครับ
‪ปีหน้าเรานั่งเครื่องบินไปกัน
‪ปีหน้าพวกเราอยู่บ้านกันดีกว่าไหม
‪พ่อคะ
‪ครั้งหน้าเรานั่งเครื่องบินไปกัน
‪นี่ นาย โอเคไหม
‪นายพูดละเมอตอนหลับน่ะ
‪สมมติว่ามีคนเข้ามา ‪และเสนอหนึ่งล้านดอลลาร์กับชีวิตของลูก
‪จะรับมันไหม
‪จอห์น อย่าพูดอย่างนั้นสิ
‪หมายความว่าผมจะต้องตายเหรอ
‪ผมไม่ได้เป็นไร
‪ชีวิตของลูกมีค่ามากกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์
‪ดังนั้นอย่าวางเดิมพันด้วยการขับรถเร็ว ‪เพื่อให้ไปเร็วขึ้นแค่สองสามนาที
‪การเดิมพันนั้นไม่คุ้มค่ากันหรอก
‪การเดิมพันมันสูงเกินไป ‪สำหรับสิ่งที่ลูกจะได้รับจากมัน
‪มันยังเจ็บอยู่เลย
‪ขอโทษค่ะ ฉันคิดว่าลูกของฉัน ‪มีอาการติดเชื้อหรืออะไรสักอย่าง
‪เขาร้องไห้ไม่หยุดเลย
‪โอเค เป็นมานานแค่ไหนแล้ว
‪สองสามวันแล้วค่ะ
‪โอเคค่ะ ‪ฉันจะขอให้คุณกรอกเอกสารแผ่นนี้ก่อน
‪กรุณาไปนั่งรอก่อนค่ะ ขอบคุณ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪คุณรู้ไหมว่ามันจะนานเท่าไหร่
‪คุณคะ ฉันคงต้องขอให้คุณบอก ‪ข้อมูลให้ฟังมากกว่านั้นค่ะ
‪ลูกสาวของผม เพอรี มอนโร ‪เธอลงไปทำซีทีสแกนกับภรรยาของผม
‪- ค่ะ เธอได้ลงทะเบียนก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมคะ ‪- ครับ
‪ได้ค่ะ คนของกะเช้าคงได้ทำเรื่องเอาไว้แล้ว
‪ฉันไม่มีตารางเวลารักษา ‪แต่มันอาจต้องใช้เวลาสักพัก
‪ครับ เขาบอกผมแล้ว ผมแค่...
‪ผมรู้จักลูกของผมดี เธอจะหิว ‪และผมแค่ต้องการดูว่าเธอเป็นไงบ้าง
‪อย่างที่ฉันบอกค่ะ ฉันไม่มีข้อมูลตรงนี้
‪มันผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว
‪และถ้าคุณไปนั่งรอก่อน ‪ฉันแน่ใจว่าเดี๋ยวเธอก็จะออกมาแล้วค่ะ
‪แผนกโรคหัวใจ 54-12 แผนกโรคหัวใจ
‪ผมต้องการคุยกับดร.เบอร์แทรม
‪ดร.เบอร์แทรมกลับบ้านไปแล้วค่ะ
‪แต่เขาเป็นคนที่ดูแลจัดการให้เรา
‪ฉันเข้าใจค่ะ
‪แต่เขาคงจะมอบเรื่องให้ ‪กับแพทย์คนอื่นที่เข้าเวรอยู่ตอนนี้ค่ะ
‪ฉันบอกให้ฝ่ายพยาบาลส่งต่อ ‪ข้อความของคุณไปให้แพทย์ที่ทำหน้าที่อยู่ได้ค่ะ
‪- ดีไหมคะ ‪- ครับ
‪ถ้าคุณจะให้เวลาฉันสักครู่
‪- ไม่นะ ‪- รถบรรทุก
‪ผมมีชีวิตอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า ‪เหมือนการเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ...
‪พวกเราจะชนมัน
‪(คุณมีชีวิตเพื่ออะไร)
‪(รู้ถึงสัญญาณ)
‪มันเพียงพอที่จะทำให้คุณบ้าไปเลยใช่ไหม
‪อะไรนะครับ
‪การรอคอยไง
‪ฉันเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนั้น
‪สามีของฉันเข้าไปตั้งแต่หกโมงเช้า
‪โรคมะเร็งผิวหนัง
‪ขั้นตอนง่ายๆ ‪ตอนนี้เกือบถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว
‪เร็วเข้า แล้วก็รอ
‪เร็วเข้า แล้วก็จ่ายเงิน
‪บางครั้งพวกเขาคงหวัง ‪ให้พวกเราทุกคนตายในระหว่างนั่งรอ
‪คุณมาที่นี่เพราะอะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪ขอตัวนะครับ
‪(โรงพยาบาลส่วนภูมิภาคเคิร์กไบร์ด)
‪นั่นมันอะไร
‪สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‪ลูกสาวของผมล่ะ
‪โอ้ จริงด้วย ฉันทิ้งข้อความไว้แล้ว ‪แต่ยังไม่ได้ยินอะไรกลับมาเลย
‪คุณช่วยเช็กดูอีกรอบได้ไหม ได้โปรด
‪โอเค ชื่อเธออะไรนะคะ
‪เพอรี มอนโร
‪มอนโร เอ็ม ยู เอ็น เหรอคะ
‪ไม่ใช่ เอ็ม โอ เอ็น อา โอ อี
‪โอเค ฉันมีมอนโรหลายคนที่นี่ ‪แต่ฉันไม่เห็นชื่อเพอรี มอนโรเลย
‪เธออยู่มีอีกชื่อหรือเปล่าคะ
‪ผมลงชื่อไปแล้ว ‪ผมลงชื่อตรงรายชื่อคลิปบอร์ดนี่ ใช่ไหม
‪มันอยู่ตรงนี้ ตรงนี้ไง
‪ใช่ แต่รายชื่อนั่นจะถูกทิ้งไป ‪ในช่วงท้ายของแต่ละกะ
‪พวกมันควรจะอยู่ในระบบหมดแล้ว
‪แต่ฉันไม่เห็นเพอรี มอนโรเลย
‪บ้าไปแล้ว ‪เพราะเราลงชื่อเข้ารับการรักษาแล้ว
‪คุณขอข้อมูลทั้งหมดนี้จากเรา
‪ใช่ แต่ไฟล์ของคนไข้ ‪จะอยู่ภายใต้ชื่อของคนไข้เสมอ
‪และฉันก็ไม่เห็น "เพอรี มอนโร"
‪เธอเป็นคนไข้ ‪เธอเป็นคนไข้ของดร.เบอร์แทรม
‪ใช่ เขาเจอเธอแล้ว
‪ดร.เบอร์แทรมเลิกงานแล้วในเย็นวันนี้
‪ผมรู้ คุณบอกผมแล้ว
‪คุณคะ ไม่ต้องชึ้นเสียงก็ได้นะคะ
‪เช็กดูอีกครั้งสิ
‪ตอนที่เรามาที่นี่ตอนสายๆ ‪เราทำเรื่องพวกนี้แล้ว
‪แล้วพวกเขาก็พาเธอไปทำซีทีสแกน
‪ค่ะ พวกเขาอาจจะ ‪ใส่เลขประกันสุขภาพของคุณแทนชื่อของเธอ
‪ฉันขอบัตรของคุณได้ไหม
‪พวกคุณไม่รับบัตรประภันของผม ‪พวกคุณบอกเองว่าผมจ่ายเงินสดได้
‪- เงินสดเหรอ ‪- ครับ ตกลงกันได้ด้วยดี
‪ผู้หญิงคนที่รับเรื่องเราเข้ามารักษา ‪เธอถามและบอกว่าไม่เป็นไร
‪ฉันไม่เคยได้ยินเลย ‪ว่ามันทำแบบนี้ได้มาก่อน
‪ผมไม่สนใจหรอก ‪เพราะผมไม่ได้เป็นคนออกกฏ เข้าใจไหม
‪ไปถามผู้หญิงที่รับเรื่องเราเข้ามารักษาสิ
‪เธอไม่อยู่แล้วค่ะ
‪งั้นก็ไปถามห้องฉุกเฉินได้ไหม
‪เพราะมีพยาบาลชื่อแอน ‪และเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลที่ชื่อบรูซ
‪มีการหมุนเวียนเปลี่ยนกะทั้งหมด
‪ผมแค่อยากเจอภรรยาและลูกสาว ‪และพวกเขายังอยู่ข้างในนั้น
‪ถ้าฉันไม่สามารถระบุได้ว่าคุณ ‪มากับคนไข้คนไหน ฉัน...
‪วันนี้ผมเจอเรื่องมามากมาย
‪และผมแค่ต้องการให้คุณ ‪โทรหาแผนกที่ทำซีทีสแกน
‪และถามว่าผู้หญิงและเด็กผู้หญิงหกขวบ ‪ยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
‪และดูว่าพวกเขากำลังรออยู่ ‪หรือว่าพวกเขาอยากจะกลับบ้านแล้ว
‪คุณทำได้ไหม ขอร้องเถอะครับ
‪เลือดคุณไหล
‪สวัสดีค่ะ โทรมาจากแผนกต้อนรับค่ะ
‪โอ้ ว่าไง จิม
‪หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะให้เธอทำจริงๆ
‪คือว่าฉันโทรมาเรื่องเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
‪เธอเข้ารับการทำสแกน
‪ตอนสายๆ หน่อย
‪ฉันรู้ แต่ช่วยเช็กดูให้ฉันหน่อยได้ไหม
‪เธอมันร้ายนัก
‪บาย
‪ฉันขอโทษด้วยค่ะ ยังไม่มีการสแกนอะไร ‪ตั้งแต่เวลาเก้าโมงเช้าแล้วค่ะ
‪และครั้งล่าสุดคือ ‪การสแกนสะโพกของผู้หญิงอายุ 62 ปี
‪คุณกำลังจะบอกอะไรผม
‪ฉันขอโทษค่ะ แต่พวกเขาไม่อยู่ที่นี่
‪อะไรกัน คุณทำครอบครัวผมหายไปเหรอ
‪ไม่แน่ คุณอาจจะมาผิดโรงพยาบาลก็ได้
‪ผมนั่งอยู่ที่นี่มาทั้งวัน
‪พวกเขาอาจจะออกไปก่อนที่คุณจะมาถึง
‪พวกเขาจะทำแบบนั้นทำไม
‪- พวกเรามาด้วยกัน ‪- ขอโทษด้วยค่ะ แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
‪ขอตัวนะคะ ฉันจะได้ช่วย ‪คุณผู้ชายที่อยู่ด้านหลังคุณต่อค่ะ
‪คุณพูดอะไร
‪สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‪ภรรยาของผมนั่งอยู่ตรงนั้นมาสองชั่วโมงแล้ว
‪คุณคะ คุณเข้าไปในนั้นไม่ได้นะคะ
‪ดรูว์ ผู้ชายคนนั้นเข้าไปข้างในไม่ได้
‪เรียกรปภ.มา
‪อะไรกันเนี่ย ขอเวลาให้เราได้ไหม
‪- ผมขอโทษครับ ผมกำลังมองหา... ‪- นี่
‪- คุณไม่ควรเข้ามาที่นี่ ‪- โอเคๆๆ
‪- นี่ ‪- ได้ๆ พอได้แล้ว
‪- ดรูว์ เกิดอะไรขึ้น ‪- ผู้ชายคนนี้วิ่งเข้ามาจากด้านหน้า
‪แค่... ครอบครัวของผมอยู่ที่นี่ ‪พนักงานต้อนรับ เธอไม่ยอม...
‪ผมไม่สนใจหรอก แค่ใจเย็นๆ
‪เกิดอะไรกันขึ้น
‪ผมกำลังหาภรรยาและลูกสาว ‪โจแอนน์และเพอรี มอนโร
‪พวกเขาเป็นคนไข้ที่นี่เหรอ
‪ครับ ลูกสาวของผมเป็นคนไข้ที่นี่ ‪นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามจะอธิบาย
‪เอาละ ใจเย็นๆ กันก่อนนะ โอเคไหม
‪ผมคือดร.ลูคาโด และคุณชื่ออะไร
‪ผมชื่อเรย์ มอนโร
‪โอเค เรย์...
‪ทำไมคุณไม่บอกผมว่า ‪มีเรื่องอะไรกันครับ
‪คือเราเข้ามาก่อนหน้านี้ ‪และลูกสาวผมพบกับดร.เบอร์แทรม เขา...
‪เป็นไปได้ว่าเธอมีอาการกระดูกแขนร้าว
‪โอเค เธอถูกส่งตัวกลับรึยัง
‪ยังครับ เธอ... ‪เขากังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บที่ศีรษะของเธอ
‪พาเธอไปทำซีทีสแกน ‪โจแอนน์ไปกับเธอ
‪- นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเธอ ‪- เมื่อไหร่นะ
‪หลายชั่วโมงที่แล้ว
‪มอนโรใช่ไหมครับ
‪เอ็ม โอ เอ็น อา โอ อี
‪เป็นวันอะไรก็ไม่รู้นะ
‪ผมมีรายชื่อทั้งหมดตรงนี้ ‪แต่ผมหามอนโรไม่เจอเลย
‪งั้นมันก็บ้ามากเลยล่ะ เพราะรู้ไหม
‪พวกเราอยู่ที่นี่ พวกเราอยู่ตรงนี้
‪เธอคนนั้นก็ด้วย
‪เธอรู้จักผม เธอช่วยพวกเรา ‪ถามเธอสิ ไปถามเธอดู
‪โอเค ใจเย็นๆ ‪แอน คุณมาตรงนี้หน่อยได้ไหม
‪- ค่ะ ‪- คุณเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อนหรือเปล่า
‪ค่ะ
‪- เขามาที่นี่ก่อนหน้านี้ ‪- เห็นไหม
‪เขามารับการรักษาอาการบาดเจ็บที่ศีรษะ
‪อาการบาดเจ็บที่ศีรษะเหรอ
‪นั่นมันไม่จริงเลย
‪ผมเข้าใจแล้ว
‪ทำไมคุณต้องโกหกด้วย
‪คุณมีรอยฟกช้ำที่ดูไม่ค่อยดีเลย
‪คุณกำลังโกหก
‪- เรย์ ผมขอให้คุณใจเย็นๆ ‪- คุณไม่รู้จักผม ปล่อยผมนะ
‪- เรย์ ใจเย็น ‪- หยุดเรียกผมว่า "เรย์"
‪คุณแทบไม่รู้จักผมเลย
‪คุณทำอะไรไปกับครอบครัวของผม
‪- ภรรยาของผมอยู่ที่ไหน ‪- ใจเย็นๆ สิ!
‪คุณเอาครอบครัวของผมไปไว้ที่ไหน
‪- ใจเย็นๆ ‪- ปล่อยผมนะ
‪ขอโดรเพอริดอล ห้ามิลลิกรัม
‪ปล่อยผมนะ
‪- จับเขาแน่นๆ ‪- ใจเย็นๆ
‪จับเขาแน่นๆ
‪ตั้งสติหน่อย
‪เราจะปล่อยให้คุณมาก่อความวุ่นวาย ‪ที่โรงพยาบาลนี้ไม่ได้
‪เอาเขาไปไว้ที่ห้องหมายเลยสี่ ‪ผมจะโทรหาชั้นบน
‪พระเจ้า
‪ครับ
‪- นี่ ‪- จับให้แน่นๆ
‪ขึ้นไปนั่งตรงนั้น
‪ปล่อยผม
‪จะควงหมัดอีกเหรอ
‪ยื่นมือมาให้ผม
‪ได้โปรด ไม่ต้องใช้มันหรอก
‪- แล้วคุณจะทำตัวดีๆ ไหมล่ะ ‪- ครับ
‪ไม่เป็นไร
‪ผมขอโทษ ผมแค่สับสนนิดหน่อย
‪เอานี่ไปเช็ดตาของคุณ
‪คุณจะถูกขังอยู่ที่นี่ ‪จนกว่าหมอจะรู้ว่าคุณต้องการอะไร
‪นอนลงก่อน ให้ยาระงับประสาทมันทำงาน
‪ครับ ได้เลย
‪ไม่เอาน่า ตื่นสิ
‪ตื่นสิ
‪ตื่นสิ มันอยู่ไหน
‪(อะดรีนาลีน)
‪ใช่เลย เร็วเข้า
‪โอเค เร็วสิ
‪สาม สอง หนึ่ง...
‪พระเจ้า
‪เรียกรปภ.ที
‪นี่
‪นี่ คุณจำผมได้ไหม ‪คุณจำลูกสาวผมได้ไหม เพอรี มอนโร
‪คุณพ่อคงจะต้องถือปืนไว้ไล่ ‪พวกเด็กหนุ่มแน่ๆ ผมพูดถูกไหม
‪นี่ๆ คุณ
‪นี่!
‪นี่
‪เวรแล้ว
‪หลีกไป หลีก!
‪- นี่ เจฟฟ์ ‪- บ้าเอ๊ย
‪จับเขาได้หรือปล่า
‪แฟรงค์ เขาหนีไปได้
‪เอาละ แล้วจะให้ผมยังไงดี
‪แจ้งให้แผนกต้อนรับทราบ ‪เผื่อเขาคิดว่าเขาจะกลับมา
‪เกือบไปแล้ว
‪เราได้รับการร้องเรียนเรื่องเสียง ‪มีผู้ชายผิวขาวสองคนอยู่ตรงลาน
‪ดูเหมือนจะมีอาการเมายา
‪- นี่ หยุด ‪- พระเจ้า อะไรกันเนี่ย
‪ช่วยผมด้วย ‪พวกเขาเอาครอบครัวผมไป
‪ไม่ยอมให้ผมเจอพวกเขา
‪ถอยออกไป ใจเย็นๆ
‪แล้วเขาก็ฉีดยาใส่ผม ยาตัวนี้ ‪และยามันก็ทำให้ผมหมดสติ
‪- ใจเย็น ‪- พวกเขาน่าจะทำกับภรรยาผมเหมือนกัน
‪- เพราะผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้จริงๆ ‪- ใจเย็นๆ
‪ผมใจเย็นแล้ว เย็นแล้ว
‪คุณพูดเรื่องอะไรอยู่
‪ลูกสาวของผมอยู่ในนั้น
‪และเธออายุแค่หกขวบเอง
‪นี่มันเกี่ยวกับ ‪เรื่องสิทธิในการดูแลเด็กหรือเปล่า
‪เปล่า พวกเรามาที่นี่เพื่อให้พวกเขาช่วย ‪และตอนนี้พวกเขาพูดว่าเธอไม่ได้...
‪บอกว่าเธอไม่เคยมาที่นี่ โอเคไหมครับ
‪พวกเขาต้องทำอะไรสักอย่าง
‪แล้วพยายามปิดบัง
‪เกิดอะไรขึ้นกับมือของคุณ
‪นี่เหรอ
‪เขาขังผมไว้ในห้อง ‪ผมเลยต้องพังออกมา
‪ขอฉันดูบัตรประจำตัวของคุณหน่อยค่ะ
‪ครับ
‪นี่ครับ
‪นี่คือพวกเขา ‪ภรรยาและลูกสาวของผม
‪พวกเรา...
‪มันเป็นวันขอบคุณพระเจ้า ‪พวกเรากำลังเดินทางกลับบ้าน
‪และเราหยุดที่ปั๊มน้ำมันนี้
‪และเธอก็ล้มตกลงไป ทำให้เธอบาดเจ็บ ‪และนั่นคือสาเหตุที่เรามาที่นี่
‪นั่นเป็นเหตุผลที่ผมรู้ว่าพวกเขายังอยู่ในนั้น
‪โอเค พวกเขาชื่ออะไร
‪โจแอนน์และเพอรี มอนโร
‪และผมชื่อเรย์
‪โอเค
‪- คุณจะช่วยผมใช่ไหม ‪- เอาละ
‪ทำไมไม่เข้าไปข้างในกัน ‪และดูว่าจะจัดการเรื่องนี้ได้ไหม
‪กรุณาช่วยผมด้วยครับ
‪มาสิ
‪นี่ แผนกต้อนรับค่ะ
‪ส่งคนที่นี่มาตอนนี้ เขามาแล้ว
‪หวัดดีค่ะ ‪เราเพิ่งจะเอาคนที่เสพยาเกินขนาดมาส่ง
‪ค่ะ จะให้เราช่วยอะไร
‪โอเค ผู้ชายคนนี้ที่มากับเรา
‪บอกเราว่าพวกคุณ ‪กำลังกักขังหน่วงเหนี่ยวครอบครัวของเขา
‪- ไปห่างๆ เลยนะ ‪- เป็นเรื่องไร้สาระ
‪ผู้ชายคนนั้นแหละครับ
‪คนที่ขังผมไว้ในห้องและกักขังหน่วงเหนี่ยวผมไว้
‪รู้จักผู้ชายคนนี้ไหม
‪ครับ
‪เอาละ เขาพูดว่าคุณทำร้ายเขา
‪- และฉีดยาเขา ‪- ครับ
‪ก่อนหน้านี้เขาทำตัวงี่เง่า ‪หมอที่เข้าเวรอยู่เลยสั่งยาระงับประสาทให้เขา
‪นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪- คุณโกหก ‪- ‪ผมไม่ได้โกหก
‪ทำไมคุณถึงไม่จับตัวเขาล่ะ
‪ใจเย็นๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเรา
‪คุณเห็นภรรยาและลูกสาวของคุณ ‪ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪ในแผนกฉุกเฉิน แผนกเก้าครับ
‪แค่เดินเข้าไปผ่านประตูพวกนั้นเอง
‪ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกคุณ ‪เชื่อเรื่องไร้สาระของเขา
‪คือเขาได้รับ ‪การกระทบกระเทือนทางศีรษะ ดูเขาสิ
‪อยากจะพาเราไปแผนกเก้าหน่อยไหม
‪เจฟฟ์
‪วันนี้ตอนนี้เลยครับ
‪จากการเอ็กซ์เรย์หน้าอกของคุณ ‪มันแสดงให้เห็นถึงการรั่วซึมเล็กน้อย
‪ตรงกลีบด้านหน้าล่างขวาของปอด...
‪คุณหมอ
‪ตอนนี้จะบอกผมได้หรือยังว่า ‪ภรรยาและลูกสาวของผมอยู่ที่ไหน
‪- พวกเขาควรจะขังคุณเอาไว้ ‪- พวกเราจะจัดการเอง
‪เขาหนีออกไปได้
‪คุณตอบคำถามผู้ชายคนนี้ได้ไหม
‪เขาบอกว่าภรรยาและลูกสาว ‪หายตัวไปในโรงพยาบาลแห่งนี้
‪คำตอบคือผมไม่รู้
‪จากข้อมูลที่ได้จากพยาบาล
‪คุณมอนโรมาที่นี่คนเดียว ‪เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่ศีรษะ
‪เพอรีได้เข้ารับการรักษาที่นี่
‪ประวัติของเธออยู่ที่ไหนล่ะ
‪ไปคุยกันในห้องทำงานของผมได้ไหม
‪ต้องมีการลงประวัติไว้ที่ไหนสักแห่งใช่ไหม
‪สำหรับการรับคนไข้เข้ามา
‪ผมไม่ได้เข้าเวรตอนนั้น
‪บางครั้งประวัติก็ถูกนำเอาไปใส่ผิดที่ ‪หรือไม่ก็ถูกบันทึกในชื่อที่ผิด
‪ไม่แน่อาจจะยังไม่ถูกบันทึกในระบบก็ได้
‪สิ่งพวกนี้เกิดขึ้นได้
‪คุณมันปั้นน้ำเป็นตัว
‪คุณควรโทรหาดร.เบอร์แทรม โอเคไหม
‪เขาส่งเพอรีไปทำซีทีสแกน ‪และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเขา
‪โทรหาดร.เบอร์แทรม
‪นี่มันไร้สาระจริงๆ
‪ดร.เบอร์แทรมอยู่ที่ไหน
‪เขาออกเวรไปแล้ว อาจจะอยู่ที่บ้าน
‪งั้นถ้าเขาสามารถคลี่คลายเรื่องนี้ได้
‪ก็น่าจะไม่เป็นอะไรที่จะโทรหาเขาใช่ไหม
‪ใช่ไหม
‪โทรเรียก เก๊บ
‪คุณทำซีทีสแกนที่ไหน
‪ห้องปฏิบัติการภาพของเราอยู่ชั้นสาม
‪โอเค กรุณาพาเราไปหน่อยค่ะ
‪พาพวกเขาไปชั้นสามที
‪รอก่อนสิ
‪ซีทีสแกนอยู่ข้างล่างนี่
‪- ไม่ ห้องปฏิบัติการภาพของเราอยู่บนชั้นสาม ‪- ไม่
‪ไม่ ผมเห็นพวกเขาขึ้นลิฟต์และลงไปข้างล่าง
‪เห็นได้เลยว่าเขาสับสน ‪ห้องปฏิบัติของเราอยู่ชั้นสาม
‪คุณพาเราไปหน่อยได้ไหมคะ
‪คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะเก็บบันทึกการใช้งาน
‪จะมีวันที่ เวลา และระยะเวลา
‪จะเห็นว่ามีคนใช้เครื่องนี้ ‪ตอนเก้าโมงเช้าเจ็ดนาที
‪ระยะเวลาในการใช้คือ 29 นาทีเป๊ะ
‪และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้าย
‪คุณเห็นชัดแล้วหรือยัง คุณมอนโร
‪ใช่ แต่มันก็พิสูจน์อะไรไม่ได้
‪มันพิสูจน์ว่าไม่มีใครได้รับการสแกน
‪ในช่วงเวลาที่คุณบอกว่าลูกสาวคุณอยู่ที่นี่
‪ก็มีเหตุผล
‪ขอตัวนะครับ
‪คุณเห็นใช่ไหม
‪ใช่ เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ ‪เพราะพวกเขาไม่เคยพาเธอมาที่นี่
‪เธอไม่ได้ทำซีทีสแกน ‪พวกเขาพาเธอไปที่อื่น
‪ที่ไหน
‪ผมไม่รู้
‪และเพื่ออะไรล่ะ
‪ผมไม่รู้ คุณเป็นตำรวจ ‪คุณคิดแล้วกัน
‪ผมแค่รู้ว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลที่นี่
‪ดร.เบอร์แทรม คุณหมอที่เข้าเวรในตอนเช้า
‪จะเข้ามาในอีกไม่ช้า
‪ดีแล้ว เขาอาจจะช่วยคลี่คลายได้
‪ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
‪- นี่ค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪คุณชื่ออะไรเหรอครับ
‪แอน
‪แอนทำงานสองกะเหรอ
‪เป็นผู้หญิงโสดก็ต้องหาเลี้ยงชีวิตด้วยตัวเอง
‪คุณได้นอนบ้างไหม ‪คุณเลิกงานคืนนี้เมื่อไหร่
‪โอเค นี่แหละเขา เรย์ มอนโร
‪เจออยู่ในถังขยะด้านหน้า ‪มันคือใบลงชื่อในตอนกะเช้า
‪นี่คือชื่อของผม
‪เรย์ มันคือชื่อของคุณ
‪- ผมลงชื่อให้เพอรี ‪- คุณลงชื่อให้ตัวเอง
‪เกิดอะไรขึ้น แอรอน
‪แอนบอกว่าเป็นเรื่องคนไข้ที่หายตัวไป
‪- คุณรู้จักผมใช่ไหม จำได้ไหม ‪- ถอยไป
‪คุณตรวจลูกสาวของผม
‪คุณรักษาแขนของเธอ จำได้ไหม
‪- คุณจำผู้ชายคนนี้ได้หรือเปล่า ‪- บอกพวกเขาไปสิ
‪บอกพวกเขา ได้โปรดครับ
‪ครับ วันนี้เขามาที่นี่ก่อนหน้านี้
‪- ใช่เลย ใช่ ‪- เอาละ
‪แล้วเหตุการณ์มันเป็นยังไงคะ
‪- เราได้บอกไปแล้ว... ‪- ฉันกำลังพูดกับดร.เบอร์แทรมอยู่ค่ะ
‪เหตุการณ์มันเป็นมายังไงคะ
‪เขาเป็น...
‪เขาเดินเข้ามา ‪และหนึ่งในคุณหมอของเรา บรูซ ฟ็อลค
‪ได้ทำการตรวจดูอาการให้เขา
‪เขาบอกแอนว่าเขาได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์
‪พฤติกรรมของเขาดูเหมือน ‪จะเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪ดร.ฟ็อลคเลยขอให้ผมช่วยดู
‪ผมเลยเสนอให้ทำซีทีสแกนตรงศีรษะ ‪ซึ่งเขาก็ปฏิเสธไป
‪เขายืนยันที่จะออก ‪ไปตรงบริเวณล็อบบี้เพื่อรอภรรยาของเขา
‪- ซึ่ง... เธอชื่ออะไรนะ ‪- แอบบีย์ค่ะ
‪แอบบีย์คือชื่อของเธอ
‪ไหนคุณบอกว่าภรรยาของคุณชื่อโจแอนน์
‪ใช่ครับ
‪แล้วใครคือแอบบีย์
‪ภรรยาคนแรกของผม
‪แล้วตอนนี้แอบบีย์อยู่ที่ไหน
‪เธอเสียชีวิตแล้ว
‪เธอตายแล้ว
‪เธอไม่เกี่ยวอะไรกับโจแอนน์และเพอรีเลย
‪โจแอนน์และเพอรีเหรอ
‪เขาอ้างว่าเป็นภรรยาและลูกในปัจจุบัน
‪มันคือความจริง
‪นี่คือโจแอนน์และนี่คือเพอรี
‪เพอรีวินเคอร์ จำได้ไหม ‪เพราะนั่นคือหอยที่โจแอนน์ชอบมาก
‪และนี่คือครอบครัวของผม ‪และผมก็รักพวกเขา
‪แล้วภรรยาคนแรกของคุณ ‪เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้
‪ไม่เกี่ยวอะไรทั้งสิ้น
‪คุณเอาชื่อแอบบีย์มาจากบัตรประกันใช่ไหม
‪แล้วคุณก็ใช้ชื่อเธอ ‪เพื่อจะทำให้ผมดูเหมือนคนบ้า
‪ซึ่งในความจริงแล้ว...
‪คุณลักพาตัวครอบครัวของผม ‪และทำอะไรไม่ดีกับพวกเขา
‪เอาละ พอแล้วๆ
‪โอเค มันมีวิธีที่ง่ายพอ ‪เพื่อยืนยันหรือปฏิเสธ
‪ในคำโกหกต่างๆ ของผู้ชายคนนี้
‪ตรงนั้นไง
‪นี่คือภาพบันทึกตรงบริเวณห้องรอตรวจ
‪เวลาไหนนะ ‪ที่คุณบอกว่าคุณเข้ามาที่นี่กับครอบครัว
‪ตอนสายๆ
‪งั้นเราจะเริ่มดูตอนเก้าโมงเช้า
‪แล้วค่อยดูไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเห็นคุณ
‪หยุด
‪กลับไป
‪โอเค นี่คือผมกำลังเดินเข้ามา ‪และโจแอนน์กับเพอรีอยู่ข้างหลังผม
‪เอาละ ผมอยู่ตรงนั้น
‪นี่คือตอนที่เธอบอกว่าให้ "รอ" ‪ผมกลับไปตรงบริเวณนั่งรอ
‪นั่นมันอะไร นั่นมันภาพสั่นเหรอ
‪มันเป็นระบบเก่า
‪บันทึก 30 วินาทีจากทุกๆ นาที ‪ดังนั้นจะมีช่องว่าง
‪สะดวกมากทีเดียว
‪แล้วครอบครัวของคุณอยู่ที่ไหน
‪พวกเขาอยู่ตรงนั้น แค่...
‪คุณทำ... พวกเขาอยู่ข้างใต้กล้อง
‪คุณไม่สามารถเห็นว่าพวกเขานั่งตรงไหน ‪เพราะเก้าอี้พวกนั้น
‪มีมุมอื่นที่ดีกว่าไหม
‪กล้องที่คุณเห็นคือตัวที่ใช้งานได้
‪กรอไปข้างหน้า กรอไป
‪หยุด
‪เอาละ ผมกลับมาแล้ว ‪นั่นหลังจากที่เพอรีไปทำซีทีสแกน
‪ใช่ ไม่เคยเห็นคุณเข้าไปกับพวกเขาเลย
‪ระบบความปลอดภัยของคุณไม่ได้เรื่องเลย
‪ไม่เห็นอะไรตอนที่ครอบครัวผมเข้าไปเลย
‪ขอโทษนะครับ
‪นี่มันบ้าจริงๆ
‪คุณมีภาพบันทึกในห้องฉุกเฉินไหม
‪เราไม่ได้บันทึกในพื้นที่การรักษา ‪เหตุผลทางกฎหมายและความเป็นส่วนตัว
‪ดร.เจค็อปส์เข้าเวรหรือเปล่า
‪เช็กตรงทางเดินสิ เช็กสิ
‪คุณมีตำแหน่งกล้องที่ดีกว่าในห้องโถง
‪เราจะได้อยู่ที่นี่ทั้งคืนแน่
‪ตรวจค้นในโรงพยาบาลเลย
‪โอเค นั่นมันจะทำไม่ได้หรอก
‪ก่อนอื่นเราจะต้องมีหมายค้น ‪จากนั้นเราจะต้องมีสาเหตุที่เป็นไปได้
‪และไม่มีอะไรในวิดีโอนั้น ‪ที่พิสูจน์ว่ามีคนหายไป
‪คุณคิดว่าผมกุเรื่องเหรอ ‪คุณคิดว่าผมสร้างเรื่องขึ้นมาเหรอ
‪ผมให้คุณดูรูป
‪นั่นจะเป็นใครก็ได้
‪พี่สาว หลานสาว
‪คนที่คุณพูดถึงประจำคือแอบบีย์
‪ผมไม่ได้พูดถึงแอบบีย์ ‪พวกคุณต่างหากที่พูดถึงแอบบีย์
‪ไม่เอาน่า เรย์ นายทำได้
‪แคชเชียร์ที่สถานีบริการพักรถ ‪ที่ที่เพอรีล้มตกลงไป
‪เธอเห็นพวกเราอยู่ด้วยกัน
‪มีปั้มน้ำมันอยู่ห่างจากที่นี่ไม่กี่ไมล์
‪ไปถามเธอดู
‪ไปถามเธอ
‪ผมจะดูว่าผมตามหาเธอได้ไหม
‪โอเค
‪คุณมอนโร
‪ผมคิดว่าเราพบใครบางคนจากแผนก ‪ที่สามารถช่วยเราคลี่คลายทุกอย่างได้แล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪งั้นไปกันเถอะ
‪โทรเรียกนะ ถ้าต้องการให้ช่วย
‪นี่เป็นของเพอรี
‪มันเป็นผ้าพันคอของเธอ
‪โจเอามันให้ผมเก็บไว้
‪คงทำร่วงตอนที่เราอยู่ที่นี่ในตอนเช้า
‪คุณพอหาทางพิสูจน์ได้ไหมคะ
‪- มีชื่อของเธอเขียนไว้ไหม ‪- มันเป็นของเธอ
‪มีใบเสร็จหรือเปล่า
‪มันเป็นของเธอ
‪ขอฉันดูได้ไหมคะ
‪ครับ ค่อยๆนะ
‪ค่อยๆ
‪นี่คือเลือดของเธอด้วยใช่ไหม
‪เลือดของผมครับ
‪มันคือเลือดจากหัวของผม ‪ตอนที่เราตกลงไปในหลุม
‪คุณก็รู้
‪ฟังนะ ด้วยอาการบาดเจ็บที่ศีรษะ...
‪ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะสับสน ‪หรือผสมเรื่องต่างๆ เข้าด้วยกัน
‪และเห็นได้ชัดว่าคุณสับสน
‪ไม่
‪ทำไมผมถึงมีผ้าพันคอลูกสาวได้ ‪แต่ไม่ใช่ตัวเธอ
‪และนี่เป็นผ้าพันคอของเธอ
‪เพราะเธอใส่มันตอนอยู่ในรถ ‪ตอนที่กลับมาจากวันขอบคุณพระเจ้า
‪และเธอต้องการถ่าน ‪ดังนั้นเราจึงหยุดตรงสถานีพักรถ
‪เธอตกลงไป ตกลงไปในหลุม ‪และผมตกลงไปทับตัวเธอ
‪และนั่นคือตอนที่เลือดผมเลอะเธอ
‪แล้วเราก็มาที่นี่ ‪เพราะแขนของเธอหักและเธอ...
‪เราพบกับคุณและ...
‪หยุด
‪ตั้งสติไห้ดีๆ สิ ไม่งั้นได้ไปเข้าคุกแน่
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจไหม ตั้งสติ
‪สวัดดี เรย์
‪ฉันชื่อดร.เทเรซา เจค็อปส์
‪ฉันทำงานในแผนกจิตเวชสำหรับเขตนี้
‪คุณเป็นจิตแพทย์เหรอ
‪เรียกว่า "แพทย์ที่ปรึกษา" จะดีกว่าค่ะ แต่...
‪"จิตแพทย์" ก็ได้ค่ะ
‪ผมไม่ได้บ้า
‪ไม่มีใครพูดแบบนั้นเลย
‪ฉันอยากจะช่วยคุณหาคำตอบว่า ‪เกิดอะไรขึ้นกับโจแอนน์และเพอรี
‪พวกเราก็เป็นห่วงพวกเขาเหมือนกับคุณ
‪ไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก
‪คุณควรตั้งใจฟังก่อนนะ
‪ขอบคุณค่ะ คุณตำตรวจ ‪ฉันจะจัดการเองได้ค่ะ
‪คุณอยากจะไปคุยเรื่องนี้ ‪แบบเป็นการส่วนตัวมากกว่านี้ไหมคะ
‪ครับ
‪ดี
‪ตามมาสิ
‪ฉันคิดว่าคุณอาจดีใจที่ได้รู้ว่า
‪พวกเขาได้พบการลงชื่อ ‪เข้ารับการรักษาของคุณแล้ว
‪ครับ
‪ในที่สุด
‪แต่เป็นการเข้ารับการรักษาของคุณนะ เรย์ ‪ไม่ใช่ของลูกสาวคุณ
‪ไม่มีการกล่าวถึงเพอรีในเอกสารนี้
‪ไม่ เป็นเรื่องโกหก ‪พวกเราแต่งเรื่องขึ้นมา
‪ฉันหวังว่าคุณจะเล่าให้ฟังหน่อย ‪เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
‪ก่อนหน้าอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้น
‪มันไม่ใช่อุบัติเหตุทางรถยนต์
‪เธอตกลงไปหกในเขตก่อสร้าง
‪ค่ะ โทษที ‪ฉันแค่รู้จากสิ่งที่ลงบันทึกในเอกสารนี้
‪บางทีคุณอาจจะบอกฉันได้ ‪ว่าคุณจำอะไรได้บ้าง
‪ผมจำทุกอย่างได้ ‪อย่าทำเหมือนผมเป็นคนบ้า
‪ฉันกำลังปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็น ‪มนุษย์คนหนึ่งที่มีสติสัมปชัญญะ เรย์
‪ตอนนี้สิ่งที่คุณมีคือคำพูดของคุณ ‪ที่บอกว่าพวกเขาอยู่ที่นี่
‪นี่ไง
‪นี่พิสูจน์ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่
‪และพวกเขาเอาภรรยากับลูกผมไปซ่อน
‪เขาซ่อนทุกอย่าง...
‪ซ่อนอะไร
‪ที่อยู่ๆ ภรรยาและลูกสาวของคุณ ‪เข้ามารักษาต้วเหรอ
‪แล้วพวกเราจะทำไปทำไม
‪คุณทำงานที่นี่ คุณบอกผมสิ
‪บอกฉันเกี่ยวกับแอบบีย์หน่อยสิ
‪เธอเป็นภรรยาคนแรกของคุณใช่ไหม
‪มันไม่เกี่ยวกับแอบบีย์เลยนะ
‪และเธอเสียชีวิตแล้วเหรอ
‪ใช่ แปดปีที่แล้ว
‪ทำไมคุณไม่เล่ามาว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‪มันเป็นอุบัติเหตุ
‪เธอ... มันคือการชนประสานงากัน
‪อุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ
‪ครับ
‪นี่มันไม่เกี่ยวกับ... เรื่องนี้
‪หรือครอบครัวของผมในตอนนี้
‪ในไฟล์ที่คุณได้กรอกไว้ ‪คุณพูดถึงปัญหาการดื่มเหล้า
‪วันนั้น เรย์
‪คุณได้ดื่มเหล้าหรือเปล่า
‪เรย์
‪ตอนที่อุบัติเหตุเกิดขึ้น เรย์
‪คุณเมาเกินไปที่จะช่วยแอบบีย์หรือเปล่า
‪คุณไม่เห็น
‪คุณไม่ได้เห็นเหตุการณ์นั้น
‪ไม่มีอะไรช่วยเธอได้
‪ผมทำไม่ได้
‪คุณเคยนึกอะไรไม่ออกไหม เรย์
‪เวลาความทรงจำที่หายไป
‪ผมไม่ดื่ม ผมไม่ได้ดื่มอีกแล้ว
‪ผมไม่ได้ดื่มมาแปดปีแล้ว
‪แล้วทำไมคุณถึงบอกพนักงานคนนั้นว่า ‪คุณกำลังรอแอบบีย์ล่ะ เรย์
‪ช่วยให้ฉันเข้าใจมันหน่อย
‪แอบบีย์เสียชีวิต ‪จากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อแปดปีที่แล้ว
‪และมันทำให้ผมเจ็บปวด
‪ในทุกๆ วัน
‪มันแค่...
‪เอาละ
‪ฉันจะพูดอะไรหน่อยนะ
‪และมันก็ยากที่จะฟัง
‪แต่คุณต้องฟังนะ เรย์
‪เพราะฉันเชื่อคุณ
‪ฉันเชื่อว่าเกิดอะไรบางอย่างกับ ‪เพอรีและโจแอนน์
‪ซึ่งนั่นเป็นเหตุผล
‪ที่ฉันคิดว่าเราควรกลับที่เกิดเหตุ
‪ที่ที่เพอรีได้ประสบอุบัติเหตุ
‪ทำไม ไม่มีอะไรที่นั่น
‪ฉันคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดี เรย์
‪ขอเวลาฉันสักครู่
‪เห็นได้ชัดว่าเขากำลังประสบ ‪กับความเจ็บปวดอย่างมากในจิตใจ
‪เขาสับสน
‪ฉันแนะนำให้กลับไปตรงที่ ‪ที่เขาอ้างว่าลูกสาวของเขาได้รับบาดเจ็บ
‪คุณคิดอะไรอยู่
‪พวกเขาอาจจะยังอยู่ที่นั่น
‪พระเจ้า
‪ฉันจะโทรเรียกหน่วยสุนัขเคไนน์มา
‪และให้พวกเขาไปเจอกับเราที่ปั๊มน้ำมัน
‪ร้านมันปิดไปแล้ว
‪แต่ผมได้ส่งคนไป ‪พยายามตามแคชเชียร์คนนั้นแล้ว
‪มันอาจจะดีกับเรา ถ้าคุณมาด้วย
‪ได้สิ
‪พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪บางทีพวกคุณอาจจะสุ่มหัวกัน ‪หรือบางทีคุณก็อาจจะไม่
‪ความจริงก็คือภรรยาและลูกสาวของผม ‪ลงไปตรงทางเดินในโรงพยาบาลแห่งนี้
‪และไม่เคยกลับออกมา
‪และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪ที่อยู่ข้างหน้าใช่ไหม
‪ใช่
‪ขอบคุณที่มาอย่างเร่งด่วนนะ
‪ไม่มีปัญหา มีอะไรเหรอ
‪คนหายสองคน ผู้หญิงและเด็ก
‪รู้สถานที่เกิดเหตุหรือเปล่า
‪เรย์ ลูกสาวของคุณตกลงไปตรงไหน
‪มีกลิ่นให้แมนดี้พอดมไหม
‪ขอผ้าพันคอให้ฉันได้ไหม เรย์
‪สิ่งเดียวที่สุนัขจะได้กลิ่นคือ ‪กลิ่นที่พวกเราเคยมาที่นี่
‪เราต้องเริ่มจากตรงไหนสักแห่ง เรย์
‪แมนดี้ ไปหากลิ่นเลย
‪ดีมาก
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่ เรย์
‪ไม่มีอะไร
‪แค่เพอรีทำตลับแป้งของเธอหาย
‪เป็นตลับแป้งกระจกของเล่นเล็กๆ
‪และเธอก็อารมณ์เสีย...
‪ผมกับโจช่วยกันหา
‪เธอไปหาที่ห้องน้ำ ผมหาในรถ
‪และผมไม่ได้หันไปดูเธอแค่แว๊บเดียว
‪และพอผมเงยหน้าขึ้น ‪มันก็มีสุนัขกำลังขู่เธออยู่
‪เธอตกใจและก็ตกลงไป
‪มันไม่มีอะไรเลย
‪ได้แล้ว ผมว่ามันได้กลิ่นบางอย่าง
‪เราเจออะไรบางอย่าง
‪มาสิ
‪ขอผมดูหน่อย ได้โปรด
‪เอามาให้ผม นั่นเป็นของเพอรี ‪มันคือของที่เธอทำหาย
‪ได้โปรด นั่นคือตลับแป้งของเพอรี
‪สงสัยคงอยู่ในกระเป๋าเสื้อเธอตลอดเวลา
‪และคงหล่นออกมาตอนที่เธอตกลงไป
‪และเลือดล่ะ
‪เป็นเลือดของลูกสาวคุณหรือเปล่า
‪มันคือเลือดของผม ‪หัวของผมกระแทก
‪- มันเป็นของคุณ หัวคุณกระแทก ‪- ครับ
‪เลือดนี่มันเยอะเกินไป
‪มันเป็นเลือดของผม ‪หัวผมกระแทก ดูสิ...
‪- ดูสิ ดู ‪- ออกไปห่างๆ ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- นี่ ‪- พอแล้ว
‪นี่เป็นสถานที่เกิดเหตุแล้วตอนนี้
‪โทรเรียกหน่วยสืบสวนมา
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ให้เขาตรวจดูไปเรื่อยๆ อาจจะเจออะไรอีก
‪เขาวางแผนเอาไว้ เขาเอากระจกมาวาง
‪เขาวางแผนเอาไว้
‪เขาวางแผนเรื่องเลือดด้วยเหรอ
‪คุณอาจจะทำเองก็ได้
‪- จริงเหรอ ‪- คุณตำรวจ
‪ขอเวลาเราสักครู่
‪คุณต้องช่วยผมนะ ‪คุณเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันพยายามช่วยคุณอยู่ เรย์
‪ฉันถามคุณไปครั้งหนึ่งแล้ว ‪ฉันจะถามคุณอีกครั้ง...
‪เกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าอุบัติเหตุ
‪คุณอารมณ์เสียเรื่องอะไรในตอนนั้นหรือเปล่า
‪อาจจะอารมณ์เสียใส่ลูกสาวหรือเปล่า
‪ผม...
‪ผมทะเลาะกับภรรยา ‪เกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของเรา
‪ผมรู้ว่าเธอไม่มีความสุข
‪และเธอต้องการให้ผมพยายามมากขึ้น
‪และผมก็พยายามสุดๆ
‪ผมบอกเพอรีว่า "อยู่ตรงนั้น แค่อยู่ตรงนั้น"
‪และเธอก็ไม่ฟัง และเธอควรที่จะฟัง
‪คุณเลยอามรณ์เสียใส่เธอ
‪ใช่ ผมโกรธ ‪ผมเลยหยิบก้อนหินและโยนมัน
‪ที่ใคร
‪ที่หมา
‪ผมพยายามมากๆ
‪ผมพยายามที่จะจับตัวเธอเอาไว้
‪เธอก็ยังตกลงไป
‪เรย์...
‪คุณแน่ใจนะว่ามันคือสุนัข
‪มันไม่มีสุนัขใช่ไหม เรย์
‪มันไม่มีอุบัติเหตุ
‪เพอรีไม่ได้ตกลงไป
‪คุณสร้างเรื่องขึ้นมาทั้งหมดเอง
‪มันเกิดขึ้นจริงๆ
‪มัน... มันเกิดขึ้นทั้งหมด
‪คิดสิ เรย์
‪คุณอามรณ์เสียใส่ลูกสาว
‪โกรธภรรยาของคุณ
‪โกรธตัวเอง
‪คุณก็เลยหยิบก้อนหินขึ้นมา
‪ตอนที่มันจบลงแล้ว
‪คุณโกรธตัวเองในสิ่งที่คุณทำลงไปมากๆ
‪แล้วโจแอนน์ก็มาเห็น
‪เรย์
‪คุณเลย... สติแตก
‪ไม่ๆ
‪นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นใช่ไหม เรย์
‪คุณเจ็บไหม
‪จิตใจ เรย์
‪บางครั้งสามารถสร้างความจริงอีกอย่างขึ้นมา ‪ความจริงแบบผิดๆ ได้
‪เพื่อป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด
‪จากสิ่งที่เรากลัว
‪จากความน่ากลัวที่เราไม่อาจจินตนาการได้
‪มันแตกสลายไหม
‪คุณเสียครอบครัวไปครั้งหนึ่งแล้ว
‪และเมื่อคุณเห็นสิ่งที่คุณทำกับเพอรี
‪และก็โจแอนน์
‪จิตใจของคุณยอมรับกับความจริงไม่ได้ ‪ที่มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก
‪โดยฝีมือของคุณ
‪พ่อไม่มีวันทำร้ายลูก
‪พวกเขาอยู่ที่ไหน เรย์
‪เพอรีและโจแอนน์อยู่ที่ไหน
‪คุณเอาพวกเขาไว้ที่ไหน
‪เรย์
‪ลุกขึ้น คุณมอนโร
‪ลุกขึ้น
‪ลุกขึ้น เดี๋ยวนี้
‪คุณมอนโร คุณถูกจับกุม ‪ในข้อหาผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูดอะไร
‪อะไรก็ตามที่คุณพูดสามารถ ‪และจะส่งผลกับคุณในชั้นศาล
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะมีทนายความ ‪หากคุณไม่สามารถจ่ายค่าทนายความได้...
‪พ่อคะ
‪อย่าขยับ
‪มันจะไม่เป็นไร ‪พ่อแค่อยากจะทำให้มันกลัว
‪พ่อคะ
‪ไม่!
‪เจ็บหรือเปล่า
‪หนูว่าไม่ค่ะ
‪(หายไวๆ)
‪มันเกิดขึ้น
‪ไม่นะ เรย์
‪วางมันลง วางปืนของคุณลง
‪- โอเค.. ‪- เดี๋ยวนี้ ทำเลย
‪ตอนนี้!
‪วางปืนและวิทยุของคุณ ‪และเตะพวกมันออกไป
‪คุณด้วย
‪คุณรู้ว่ากำลังทำให้ตัวเองลำบากใช่ไหม
‪คุณอยู่ตรงนั้น
‪ทีนี้ ทุกคนขึ้นไป ทุกคนออกไป
‪ไป ออกไป เร็ว ขึ้นไป
‪ทุกคนขึ้นไป
‪ฉันรู้ว่าคุณจะไม่ทำร้ายฉัน เรย์
‪คุณคิดว่าผมฆ่า ‪ภรรยาและลูกสาวของตัวเอง
‪และคุณเป็นใครสำหรับผม
‪เดินไปได้แล้ว
‪เดินไป!
‪เร็ว เลาะไปตามทางข้างๆ
‪ทีนี้เปิดประตู
‪เอาละ ทุกๆ คน เดินเข้าไป
‪ไปสิ
‪- เอาคีย์การ์ดมาให้ผม ‪- เรย์...
‪ถ้าคุณคิดว่าคุณเห็นสุนัขตัวนั้น
‪บางอย่างอาจจะทำให้คุณคิดว่า ‪มันเป็นเรื่องจริง
‪คุณคิดผิดแล้ว
‪หรือคุณคิดผิด
‪เอาคีย์การ์ดมาให้ผม
‪คุณทำพลาดแล้ว
‪แล้วจะได้เห็นกัน
‪ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้บ้า แกมันบ้าไปแล้ว!
‪ผมกำลังมาหาคุณ
‪(แผนกฉุกเฉิน)
‪- ยังคบกับฟิลจากแผนกรังสีวิทยาอยู่ไหม ‪- ไม่คิดแบบนั้นนะ
‪บ้ามากเลยใช่ไหม
‪ผมกลัวที่จะอุ้มลูกตัวเองด้วยซ้ำ
‪ถ้าผมทำเขาหล่นล่ะ
‪นี่ลูกคนแรกของคุณเหรอ
‪ขอโทษครับ คุณมอนโร ‪เธอเสียชีวิตแล้ว
‪เขาทั้งคู่เสียชีวิตแล้ว
‪รั้งไว้ไม่ได้แล้ว เสียชีวิตแล้ว
‪ขอโทษครับ คุณมอนโร ‪พวกเขาเสียชีวิตแล้ว
‪ทำอะไรสักอย่างสิ
‪แปดสิบสององศา
‪กำลังเข้าไป
‪ช่วยผมด้วย
‪ช่วยผมด้วย ได้โปรด
‪ช่วยด้วย
‪คุณหมอๆ
‪ลงชื่อด้วยค่ะ
‪ขอบคุณครับ ทำได้ดีมาก
‪เข้าไป!
‪แค่...
‪แค่... หยุด
‪หยุดนะ
‪ผมแค่อยากได้ครอบครัวของผม
‪และผมอยากจะกลับบ้าน
‪เล็งปืนไปที่อื่นได้ไหม
‪โอเค
‪ผมจะพาคุณไปหาครอบครัวนะ
‪พวกเขาอยู่ข้างล่าง
‪แค่สามสิบวินาทีเท่านั้น
‪เอากุญแจมาให้ผม
‪ได้
‪มานี่!
‪ฉันหวังว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น
‪(อวัยวะมนุษย์)
‪อีเอ็มเอสก็พาคนไข้ ‪ที่ได้บาดเจ็บทางศีรษะมาสองสามราย
‪ขับชนประสานงากัน เมาแล้วขับ
‪เป็นดวงตาที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย
‪คุณต้องการใส่ชื่อเพอรี ‪สำหรับการบริจาคอวัยวะไหมคะ
‪ไม่
‪ฉันขอให้คุณพิจารณาอีกทีได้ไหมคะ
‪อย่าแตะต้องเธอ! ‪ออกไป ออกไปให้ห่างจากโต๊ะ
‪วางมันลงๆ ‪ไปพิงผนังกำแพงซะ!
‪เพอรี
‪อยู่ตรงนั้นนะ
‪ถอดหน้ากากออก
‪ถอดมันออก
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪พวกแกทุกคนมันชาติชั่วหมด
‪เรย์ อย่าทำแบบนี้
‪ไม่ต้องห่วง พ่อมาแล้ว
‪คุณไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪เรย์...
‪โจเหรอ
‪โจๆๆ
‪ไม่
‪เรย์ๆ
‪ไปเร็ว เร็วเข้า
‪คุณคิดว่าจะหั่นครอบครัวผมเป็นชิ้นๆ เหรอ
‪คุณคิดว่าจะหั่นลูกสาวตัวน้อยของผมเหรอ
‪วางปืนลง
‪ไม่มีใครต้องเจ็บตัวหรอก
‪พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว
‪เรย์ คุณกำลังสับสนมากๆ
‪ผมไม่กลัวคุณหรอก
‪เรย์ อย่าทำแบบนี้
‪เรย์ๆๆ
‪พวกเขาวางยาเรา
‪ผมรู้ ดูเพอรีเอาไว้นะ
‪เรย์
‪คุณไม่เข้าใจจริงๆ
‪ไม่เคยเข้าใจอะไรมากเท่านี้มาก่อนเลย
‪ไปกันเถอะ
‪จับเขาไว้
‪ขอโปรโพฟอล 15 มิลลิกรัม
‪โจ คุณปลอดภัย
‪คุณปลอดภัย
‪(อวัยวะมนุษย์)
‪ผมได้ตัวคุณแล้ว
‪โว้วๆ หยุดๆ
‪หลบไปซะ
‪คุณมอนโร คุณต้องฟังผมนะ ‪คุณต้องฟังผม
‪เราปล่อยคุณไปไม่ได้ ‪คุณออกไปจากที่นี่ไม่ได้
‪คุณจำผมได้ไหม
‪ผมคือดร.บรูซ ฟ็อลค จำได้ไหม
‪เราแค่ต้องการช่วยคุณ ‪ทำไมคุณไม่วางปืนลง...
‪บ้าเอ๊ย พับผ่าสิ!
‪ผมทำสำเร็จแล้ว
‪แกยิงฉัน!
‪สำเร็จแล้ว
‪เราใกล้จะถึงแล้ว
‪เรียบร้อย อบอุ่นร่างกายไว้
‪พ่อคะ
‪ว่าไง ลูก
‪เราถึงบ้านหรือยัง
‪ใกล้แล้ว ลูกรัก
‪ใกล้แล้ว
‪คุณโอเคไหม
‪ตอนนี้พวกเราโอเคแล้ว
‪แขนหนู พ่อคะ มันยังเจ็บอยู่
‪ถ้าเราร้องเพลงกัน ‪มันจะทำให้ลูกรู้สึกดีขึ้นไหม
‪สีแดงและสีเหลือง สีชมพูและสีเขียว
‪สีส้มและสีม่วง และสีฟ้า
‪ฉันร้องเพลงสายรุ้งได้
‪ร้องเพลงสายรุ้ง
‪ร้องเพลงสายรุ้งให้เธอ
‪อย่าแตะต้องเธอ!
‪เพอรี
‪เรย์
‪คุณไม่เข้าใจจริงๆ
‪ผมได้ตัวคุณแล้ว
‪คุณไม่ได้คิดให้รอบคอบ
‪(อวัยวะมนุษย์)
‪คุณกำลังสับสนมากๆ
‪โว้วๆ หยุดๆ
‪เรย์ คุณกำลังสับสนมากๆ
‪จิตใจ เรย์...
‪ไม่!
‪บางครั้งสามารถสร้างความจริงอีกอย่างขึ้นมา ‪ความจริงแบบผิดๆ
‪เพื่อป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด
‪จากสิ่งที่เรากลัว
‪จากความน่ากลัวที่เราไม่อาจจินตนาการได้
‪(หายไวๆ)
‪พ่อคะ
‪ลูกไม่เป็นไร
‪พ่ออยู่ที่ไหน
‪ลูกไม่เป็นไร
‪ร้องเพลงสายรุ้ง
‪ร้องเพลงสายรุ้งให้เธอ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ดีค่ะ
‪กลับบ้านกันเถอะนะ