NETFLIX PRZEDSTAWIA
Świetnie.
Odsłońmy cię trochę.
Teraz jest super. Tak zostańcie.
- Muszę odebrać. - Obiecałeś.
- To z pracy. - A to nasza tradycja.
Mamy sierpień!
Po co ten pośpiech?
Na początku grudnia musimy rozesłać kartki,
a jutro Luke wyjeżdża na studia.
Możecie mnie dokleić w Photoshopie.
Tak jest świetnie!
Szerokie uśmiechy.
Super. Spójrzcie tutaj.
- Ekstra. - Skończyłeś?
Tak.
Już jadę.
Zaczekaj chwilę.
- Żona Nelsona to...? - Terry.
Lola studiuje prawo, a Jake brał ślub.
Lola – prawniczka, Jake – nowożeniec. Miłego dnia.
Nadszedł ten dzień. Od jutra masz puste gniazdo.
Tak, a skoro Jake się wyprowadza, myślałam o powrocie do pracy.
Weterynaria to twoja miłość.
Ale czy ktoś cię wysyła do pracy?
Ja sama! Co innego mam do roboty?
- To co teraz. - Jem lunch.
Za nas.
Kobiety jedzące lunch.
- Zdrowie. - Dziękuję.
Nie mówcie tak o nas.
Przestań.
Bagażnik prawie pełny. To ostatnie rzeczy.
- Spakowałeś szczoteczkę? - Tak, pastę do zębów też.
Dziękuję, że mogę go zawieźć.
Na pewno macie dużo do omówienia.
- Uważajcie na drodze. - Dobrze.
- Gotowy? - Możemy jechać.
- Obiecałeś! - Ale to ostatni raz.
Na pewno nie!
Ale wyrosłeś.
Nie martw się, mamo.
Sama mówiłaś mi, że mogę być astronautą albo prezydentem.
Jak ma się to stać, jeśli tu zostanę?
Rodzice mówią takie rzeczy dzieciom.
Niech już jadą, zanim się ściemni.
Kocham cię, tato.
Ucz się dobrze, a za rok dostaniesz staż w firmie.
Widzimy się na codziennych wideorozmowach.
Cotygodniowych. Kocham was.
I nie zapomnij jeść.
Będę jadł, oddychał, a nawet założę sweter.
Nie martw się. Poradzę sobie, mamo.
Wiem. Po prostu bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Pa.
I tak po prostu...
opuścił gniazdo.
Mam propozycję.
Skoro zostaliśmy sami,
co nieczęsto się zdarzało,
a wiem, że mamy problemy,
zaklepałam drugą podróż poślubną.
- Kate... - Do Afryki!
Czekałem na wyjazd Luke’a, żeby go nie stresować...
Co się stało? Jesteś chory?
Nie.
Jesteś szczęśliwa?
Nie jestem nieszczęśliwa.
To nie to samo.
- Nikt nie jest szczęśliwy cały czas. - Już cię nie kocham, Kate.
Ty pewnie czujesz to samo.
- Wyprowadzam się. - Co takiego?
W razie czego będę w Carlyle.
Nie rozumiem. Masz kogoś?
Nie.
Tak po prostu mnie zostawisz? Nie porozmawiamy?
Wiele lat było nam dobrze. Zrozumiesz, że wyjdzie nam to na dobre.
Przyślę kogoś po rzeczy.
DARMOWE UBRANIA
IMIONA I NAZWISKA PASAŻERÓW
ZAMBIA PRZEWODNIK TURYSTYCZNY
PAŃSTWO CONRAD
A pan Conrad?
- Jestem sama. - Chodźmy.
Dziękuję.
PAŃSTWO CONRAD
AFRYKA I JEJ JĘZYKI
Proszę bardzo.
- Co to? - Kolacja dla dwojga.
To część jadłospisu.
- Dostanę jeszcze drinka? - Oczywiście.
Dziękuję.
Cześć, ślicznotko.
Jak leci?
Derek! Witamy ponownie.
- To co zwykle, przyjacielu? - Rafi!
Dzięki.
Gotowy na pokera?
- Obyś miał forsę. - Skrypt dłużny to za mało?
Po co pytasz, skoro boisz się odpowiedzi?
Dziękuję!
Zakuwa pani?
Na wakacjach?
Lubię być przygotowana.
Je pani sama?
Tak.
Samotność jest dobra. Zapewnia najlepsze towarzystwo.
Niech zgadnę.
Los Angeles?
Nie.
Nowy Jork?
Brawo.
- Wiedziałem. - To znaczy?
Jest pani bardzo...
szykowna.
Dziękuję.
Chyba.
Państwo Conrad.
W sumie to nie.
Więc pan Conrad do nas nie dołączy?
Nie.
- Jet lag? - Nie.
- Sprawy służbowe? - Nie.
Wpadł do studni?
Naprawdę chce pan wiedzieć?
Dwa dni temu oznajmił mi, że odchodzi.
Dwie godziny temu przyleciałam tu sama na niedoszłą drugą podróż poślubną.
A za dwa tygodnie przez prawnika spróbuję odzyskać lata, które spędziłam,
wspierając go na studiach, wychowując syna,
zabawiając jego klientów i stając się kobietą jedzącą lunch.
Jeszcze jakieś pytania?
Byłem ciekaw, czy zje to pani sama.
Dziękuję!
Straciłeś swój dar.
Dziękuję.
Ja również.
Pan też leci?
Tak.
- Sądziłam, że to... - Luksusowe safari dla par.
W pakiecie z przelotem.
- Jesteś pilotem. - Dziś tak.
Kim jest Kirk?
Kapitan Kirk.
Ze Star Treka.
Bo śmiało zmierzamy tam, gdzie nie był żaden turysta.
Derek Holliston. Przez dwa L, gdyby chciała pani napisać skargę.
No dobrze, pani Conrad.
No tak, teraz już panno Conrad.
Albo wystarczy Kate.
- Od Katherine? - Po prostu Kate.
Nie nadaje się imienia kobiety na szczęście?
Bardziej ukochanej.
Pierwotnie nazywał się Kira. Wystarczyło przerobić jedną literę.
Do chatki jest 40 minut lotu.
Nie sugeruj się nazwą. To luksusowa miejscówka.
Do wieży kontroli lotów, cessna MIA rusza na pas startowy 35.
Masz zgodę na start.
Pod nami najstarszy i największy rezerwat w Afryce.
Dom wielkiej piątki.
Lwów, lampartów, nosorożców, bawołów i słoni.
Bawoły na drugiej.
Dla niektórych najgroźniejsze z nich.
Ale to nieprawda.
A które nimi są?
My.
Trzymaj się, zrobimy postój.
Słucham? Niby gdzie?
Co jest grane?
Zostań w samolocie.
A jeśli nie wrócisz?
Wrócę.
- Tu Derek. Słyszycie mnie? - Tak.
Pięć kilometrów od N’gomy mamy sierotę.
Na północ od samolotu. Przyślijcie ciężarówkę.
- Co się stało? - Kłusownicy.
Zabili matkę dla kłów.
Bez pomocy za dwa dni mały będzie martwy.
Daj koszulę.
Co?
Chcesz pomóc?
Mów do niego. Ściągnij jego uwagę.
Będzie dobrze.
Tylko spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Jesteś dzielny.
Nie bój się. Nie masz czego.
Będzie dobrze.
Połóżmy go na bok, żeby nas nie zaatakował.
- Pomogę. - Ja sam.
Uspokoję go, a ty sięgnij wodę z plecaka.
Już dobrze.
Masz.
Pij, kochanie.
Zmocz mu uszy. Musi wiedzieć, że chcemy pomóc.
- Robią to dla kości słoniowej? - Poza słoniami nikt jej nie potrzebuje.
Dobra, powoli!
- Ostrożnie! - W górę.
Nic mu nie jest?
Co z nim będzie?
Zaopiekujemy się nim w schronisku.
Z poprzednim się nie udało, ale ten jest w lepszym stanie.
No dobra. Zabiorę cię do chatki.
Przed zmrokiem będziesz pić martini.
Jadę z nim.
Rozumiem emocje, ale nic nie możesz zrobić.
Jestem weterynarzem!
Miałam przerwę i leczyłam głównie psy i koty,
ale chcę pomóc.
Co wiesz o słoniach?
Prawie nic.
- Jestem Jonathan. - A ja Kate.
A to niespodzianka.
Będzie dobrze, maluszku.
Prawda?
SCHRONISKO DLA SŁONI W LILAYI
Prosto.
Wyzdrowieje?
Jest w szoku. Stracił rodzinę.
- Jak mogę pomóc? - Nie może się odwodnić i wychłodzić.
Wkłujemy się w ucho.
Plaster.
Dzięki.
Dobra.
- Puścić? - Tak.
- Leci? - Tak.
Jeśli jutro nie stanie na nogi,
to pewnie nigdy.
Odtwarzamy warunki stada.
Opiekun każdego malucha dba, żeby nie był sam.
Zmieniamy się, by słoniątka zbyt się nie przywiązały.
I vice versa.
Słonie gotowe opuścić schronisko spędzają noce tam.
Czasem trwa to latami,
ale stopniowo wracają do dziczy.
To nasze kwatery, ale większość woli spać ze słoniami.
Jak starsze słonie reagują na uratowane maluchy?
Pokażę ci.
Kalama! Olare!
Chuma!
Mamy trzy słoniątka, czterech nastolatków i troje dorosłych.
Słuchajcie!
To doktor Kate!
Cześć!
To Chuma.
Ćwiczy bycie matką rodu.
Rusz się, Chumo!
- Jest bardzo ciekawska i władcza. - Masz w sobie coś z nowojorczanki.
Słonie i ludzi łączą te same emocje.
Poczucie humoru i wspólnoty.
Dzieci domagają się uwagi, a nastolatkowie się buntują.
Chodź, zaraz pora kolacji maluchów.
To tutaj.
Karmimy słoniątka oddzielnie.
Kasewe uratowaliśmy w zeszłym tygodniu.
A to Multisani.
O rany.
Niesamowite.
To najstarszy brzdąc.
Umie się upomnieć.
Odpocznij.
Tędy.
Twój namiot jest na końcu. Kolację jemy w bomie.
Nowojorczanko.
Przepraszam.
Jonathan mówił, że namiot na końcu jest mój.
To ten po drugiej stronie. Tu mieszkam ja.
Na stałe?
Samolot spłacam z przewozu turystów.
Walizkę masz w namiocie. Wybacz bałagan. Nie umiem składać ciuchów.
Rzuciłem ją na łóżko i się otworzyła.
- Przeglądałeś moje rzeczy? - Nie.
Ale szpilki się tu nie przydadzą.
W porządku.
Zamknij namiot.
- Nie chcę więcej gości. - Nie wrócę!
Mówiłem o pawianach.
Nie, powiedz mu, że dzwoniła Leslie Van Der Mere-Jones!
Cześć.
BRAK ZASIĘGU SZUKANIE SYGNAŁU
- Piękne obrazy. - Nałóż sobie.
Pycha!
Super, bo jutro będzie to samo.
A jeśli zostaniesz dłużej, to każdego następnego dnia.
- Czemu zrezygnowałaś? - W sensie?
Z pracy.
Nie wiem. Nie chciałam, ale...
Życie tak się potoczyło.
Wspierałaś męża na studiach,
pomogłaś zbudować firmę i wychować dziecko, a on cię zostawił?
- Aż tyle ci powiedziałam? - Tak.
I o jedzących lunch kobietach.
Słonie...
zaglądają w duszę.
Nie sprawiają takich niespodzianek.
Pewnego dnia nie okazuje się, że ktoś cię nie kocha.
Najwyraźniej...
- jestem ze złym gatunkiem. - Jak my wszyscy.
- Mogę? - Śmiało.
- A niby Afryka słynie z dobrej kawy. - To prawda. Ale ta jest kiepska.
- Pierwszy raz pod południowym niebem? - Tak.
To Syriusz, Kanopus...
Alfa Centauri.
- Przewodnik turystyczny? - Poradnik dla astronoma-amatora.
Mamy w domu teleskop,
bo Luke kochał gwiazdy, nim pokochał muzykę.
- Są blisko? - Jakieś pięć kilometrów.
- Nie przyjdą do obozu? - Mamy strażnika.
- No to dobranoc, nowojorczanko. - Dobranoc.
Nocny spacerek?
Jesteś wszędzie?
Dziś ja pilnuję sierot.
Martwiłam się o niego.
Rozgość się.
Ale nie chodź sama. To niebezpieczne.
Albo inaczej – nie aż tak bezpieczne.
Nie dla turystki.
Dzięki. Chyba.
Wstałeś.
Wstałeś!
Dzięki tobie jestem najszczęśliwszą kobietą świata!
Dziękuję. Często to słyszę.
Dziękuję!
Witamy wśród żywych.
- Potrzeba więcej mleka. - Dziennie 16 litrów.
Derek, odbierz z chatki prywatną wycieczkę.
Lecę. Dbaj o mojego słonia.
To nasz słoń!
Ale głodny. I jaki piękny.
Miło widzieć, że stanąłeś na nogi.
- Chyba przyniosłaś nam szczęście. - Nic nie zrobiłam.
Słoniątko by się nie zgodziło.
Nie karmiłam tak dużego bobasa. Na pewno przebija poprzednika.
- Masz dzieci? - Syna.
Więc nazwijmy go Manu.
- Manu? - To znaczy drugi syn.
Mam nadzieję, że ci się podoba, Manu.
- Długo mieszkasz wśród nich? - Całe życie.
Dorastałem w rezerwacie. Derek w zasadzie też.
Miał 16 lat, gdy tu przyjechał. Nasi ojcowie byli strażnikami.
Jest dla mnie jak wkurzający brat.
- Szkoda, że nie mogę zostać. - Rozumiemy, dr Kate.
- Nikt mnie tak nie nazywa. - Nie zdobyłaś tytuł doktora?
Zdobyłam.
Miejscowy weterynarz zjawia się raz na miesiąc.
Zatem jesteś doktor Kate.
Dobrze.
Dzień dobry, Manu!
Wiem, wiem.
Chcesz mleczka. Przyniosę ci.
- Dzień dobry. - Witam, doktor Kate. Zmienię cię.
- Mogłabym jeszcze trochę zostać. - Lepiej nie. Będzie za tobą tęsknił.
- Jutro wyjeżdżasz. - Jutro?
Bilet powrotny masz na 28 września.
To już jutro?
Czas szybko tu płynie.
- Przeglądasz fotki z wakacji w Afryce? - Nie.
Zeszłoroczne święta?
Tegoroczne. To miała być nasza kartka świąteczna.
Stąd te sceniczne pozy.
Zostałeś krytykiem sztuki?
Mam pomysł.
Skoro wyjeżdżasz,
a nie dotarłaś na luksusowe safari, sam cię na nie zabiorę.
Pięciu gwiazdek nie będzie.
A ile? Trzy?
Raczej dwie, ale warte tyle co pięć.
No dobra.
- O rany. - No nie?
Jesteśmy.
Tu jest pięknie!
Ty je malujesz.
- Są naprawdę dobre. - Dziękuję. Malując, nie wpadam w kłopoty.
Czasem tu maluję.
czasem przyjeżdżam bez celu.
Zakochana?
W Afryce.
Sieroty,
gdy osiągną właściwy wiek, zaczynają dołączać do dzikiego stada.
Zostają na noc albo dwie.
- Takie nocowanie? - Tak. Coś w tym stylu.
Chuma zaczęła się odłączać.
W końcu postanowi nie wracać i znów stanie się dzikim słoniem.
- Nie jest ci smutno, gdy odchodzą? - Kiedyś tak. Ale dzicz to ich dom.
Syndrom pustego gniazda. Występuje wszędzie.
Syn wyjechał na studia.
To dopiero dzicz.
To akademik w sąsiednim stanie,
ale nadal dzicz.
Choć ich nie widzimy, nadal pozostają cząstką nas,
a my ich.
- Chciałeś mieć dzieci? - Tak.
Nie było mi to pisane.
- Dawno się rozwiodłeś? - Ona zmarła.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Minęło 15 lat.
Całe wieki.
Miała galerię.
Potem zachorowała, a gdy zmarła...
Wróciłem do domu.
Czy to nie zabawne?
Gdy bierzesz ślub, myślisz, że teraz wszystko będzie już dobrze.
Mało wiemy.
A ja wrócę do domu i nie wiem, co mam z sobą zrobić.
Może to, co tutaj.
- Odbyć samotną drugą podróż poślubną? - Najlepsze towarzystwo.
Widzisz mnie, Luke?
Cześć, mamo. Jak tam?
Dobrze, a u ciebie? Jak szkoła?
Super. A jak safari?
Safaristycznie.
Gdzie jesteś?
Nieco zboczyłam z trasy i jestem w miejscu otoczonym przez dzikie zwierzęta.
Ja też.
Leci długa piłka!
Nadszedł czas na...
chapati z pomidorami i kozim serem,
zwane nowojorską pizzą na cienkim cieście.
Aż chcę być kobietą, która je lunch.
Chcę wam wszystkim podziękować.
Nawet nie wiecie, ile mi dały ostatnie tygodnie.
Podobnie jak słonie, kobiety są bardzo pamiętliwe.
Choć będę daleko...
nigdy o was nie zapomnę.
Naprawdę masz teleskop na 15. piętrze?
Tak.
I co widzisz?
Migające światła miliona telewizorów.
Ekscytujące.
- Chodź. Coś ci pokażę. - Widziałam twój namiot.
Nie tylko na namiot patrzyłaś.
W domu przez teleskop widzisz telewizory, ale dziś wieczorem...
popatrzysz na to.
- Ojej. - Prawda?
Niesamowite.
Puk, puk! Derek!
To Leslie Van Der Mere-Jones. Dzięki jej fundacji wciąż działamy.
Już się znamy.
- A to Kate. Jest... - Turystką, która ciągle tu jest.
Jest co oglądać.
Jak widać.
Późno już. Pójdę do swojego namiotu.
- Odprowadzę cię. - Sama trafię.
Poczekam.
- Wybacz. - Nie znałam nikogo z pięcioma nazwiskami.
- To skomplikowane. - Twój namiot tętni życiem.
- Moment! - Nie szkodzi.
To moja wina. Nie zaufałam pierwszemu wrażeniu.
Czyli?
Jesteś samotny, ale o tym nie wiesz, więc wykorzystujesz swoje atuty,
żeby dostać, co potrzebujesz, nie licząc się z innymi.
Miło się gadało.
Cześć, Manu.
Też cię kocham.
Ktoś tu chce, żebyś została.
Wiem.
Tak to się zaczyna.
Ile można się pakować?
- Nie leci. - Jak to?
Zakochała się.
- Tak mówi? - Nie schlebiaj sobie. Nie w tobie.
Ma szary zadek, waży około 300 kg i dużo pije.
Tego się nie spodziewałem.
Drogi Luke’u. Wiem, że wykorzystałam tygodniowy przydział rozmów,
więc piszę, by ci oznajmić,
że zostaję tu nieco dłużej.
Kocham cię.
Mama.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
20 GRUDNIA 2019 ROKU
Cześć, skarbie.
Cześć, maleńki!
Jak się masz?
Gotowy na badanie?
Super! Zaczynamy.
Święta już blisko. Rodziny zaraz tu będą. Głowy do góry!
- Cześć! - Doktor Kate.
- Rodzina dotarła? - Jeszcze nie.
- Usłyszysz ich. Są bardzo głośni. - Chcę ich wreszcie poznać.
Może kiedyś poznamy i twoją.
Byłoby miło, ale syn zostaje w akademiku z kolegami.
Zdaję sobie sprawę, że jesteś z dala od swojej rodziny,
ale należysz teraz do naszej.
Dzięki, Jonathanie.
- Cześć, księżniczki! - Tatuś!
Jak się macie?
- Przywitajcie się. - Wujek Derek!
Ale urosłyście!
Z ciebie to w ogóle olbrzym!
Jestem za ciężka!
Siłuję się się ze słoniami. Jesteś jak królik.
Doktor Kate, to moja żona, Aliyah.
Jonathan dużo o tobie pisał.
Miło cię w końcu poznać.
Czy to dr Kate?
Jestem Lulu, a to Nia, moja siostra.
Wesołych świąt, doktor Kate!
Jesteście kochane! Znajdźmy jakieś łakocie!
- Cześć! - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Też.
Spójrz na te.
Jest namiot.
Nosorożec.
A to?
Guziec!
- A kim oni są? - To ty,
a to wujek Derek.
Rozumiem.
Podoba mi się, ale jest problem.
Ten przystojniak to mam być ja?
- Dlaczego nie mam ręki? - To tajemnica!
Świąteczna dostawa dla ciebie.
Od ciebie.
Tak naprawdę nie dla mnie. No może trochę.
Chłopcy się ucieszą.
Widać, że masz wprawę.
Robiłam kawę dwa razy dziennie przez 20 lat.
To 14000 filiżanek.
Do tego umie liczyć.
Dziękawkuję.
Dostałaś list.
- Od Takich Tam i Partnerów. - Przeczytałeś?
Koperta była za gruba.
Nie wygląda na kartkę świąteczną.
POZEW ROZWODOWY
Pan Conrad wniósł o rozwód.
Przykro mi.
Pójdę do mojego słonia.
Naszego.
Chyba sobie radzi.
Zawsze chciałam mieć zwierzaka, ale Drew nie lubił sierści na ubraniach.
Mogłam się tego spodziewać.
To będzie duża zmiana.
Bez zmian nie byłoby motyli.
- Kto to powiedział? - Ktoś, kto powinien był.
- Wszystko się ułoży. - Tak myślisz?
Zajrzę do ciasteczek.
Co?
- Idą święta. - Jasne.
Święta.
Co jest?
- Manu zniknął. - Co?
Chuma jakoś otworzyła bramę, a on poszedł za nią.
- Pewnie szuka stada. - Jest za młody.
- O świcie zacznę go szukać. - Będzie za późno. Lećmy teraz.
Nie mogę latać nocą.
Chuma się nim zajmie.
- Będą się pilnować. - Nie wiadomo.
Czasem muszą się powałęsać. Tam jest ich świat.
To jeszcze dziecko. Coś może mu się stać.
- No dobrze. Chodź. - Naprawdę?
Co robisz? Dlaczego stajesz?
Jeździmy już jakiś czas. Muszę się przespać.
- Tutaj? - Miejsce dobre jak każde inne.
Już go nie szukamy?
Poszukamy. O świcie.
Kiedyś w okolicach świąt zgubiłam Luke’a w centrum handlowym.
Ale go znalazłaś.
Skończyło się dobrze.
Tyle że tam nie było kłusowników.
Znajdziemy go.
Jesteś pewny?
Tak.
A teraz śpij.
SCHRONISKO DLA SŁONI
O Boże!
Roi?
Wesołych świąt, przyjacielu!
Trochę przytyłeś.
Jakieś pół tony.
Był mniejszy niż Manu. Nie sądziliśmy, że przeżyje.
Od dawna go znasz?
Ile to już, Roi? Prawie dziesięć lat.
Kiedyś ojciec Jonathana wszedł do parku, a z buszu wyszedł słoń, żeby go powitać.
Nie widzieli się przez 37 lat.
Dobra, kolego. Do szybkiego zobaczenia.
Pa!
Miło było cię poznać!
Do zobaczenia!
Dobre wieści, Derek.
Strażnicy zauważyli słonie przy stawie na południe od Kadmy.
Już jadę.
Tam!
Słonie!
Teraz te święta naprawdę będą wesołe!
Derek, musisz kogoś odebrać. Wracaj.
Zrozumiałem.
Obowiązki wzywają.
Ładnie pachnie.
Bez gulaszu z kozy nie ma świąt w Afryce.
Kluczem...
Są papryki.
Dają kolor i smak.
Coś ci powiem.
Każdy wie, że żaden mężczyzna nie oprze się dobremu gulaszowi.
A Derek podobno za nim przepada.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Naprawdę.
- Doktor Kate. - Tak?
- Derek czeka przy lądowisku. - Coś się stało?
Nie, ale to ważne.
Przepraszam.
Mam dla ciebie trochę radości na te święta.
Serio?
- Wesołych świąt, mamo! - Luke!
Nie wierzę!
Chciałem sprawdzić, czy nosisz sweter.
Jonathanie, to Luke.
- Miło poznać pierworodnego dr Kate. - „Dr Kate”?
- Jestem jej jedynym synem. - Jedynym ludzkim.
- Co tu robisz? - Tata kupił mi bilet.
Tak? A co z festiwalem?
- Przez moje egzaminy musieliśmy odpuścić. - Przykro mi.
Zaniosę rzeczy do namiotu, a wy pogadajcie.
- Następnym razem trzymaj drążek. - Pozwoliłeś mu pilotować?
Nie rozbił się.
- Powiedz, że żartuje. - Przesunąłem parę dźwigni. Miły facet.
Gotowy?
W porządku.
- To Multisani. - O rany.
To Makaliwa.
A tamtą chciałam nazwać Sadie.
- Przypomina babcię. - Prawda?
Proszę.
Dziękuję!
Dawno tego nie robiłeś.
- Czego? - Pozwoliłeś się komuś zbliżyć.
Nauczyłem się tu jednego. Nie przywiązywać się.
Nie wszystko musi kończyć się źle.
Nie skończy się, bo się nie zaczęło.
Nadal tu jest.
Ale wyjedzie.
Jak wszyscy.
Zróbmy wspólną świąteczną fotkę!
Zbierzcie się!
Chodźcie.
Na trzy wszyscy mówią: „Wesołych świąt!”. Gotowi?
Bliżej siebie.
Jeden, dwa, trzy!
Wesołych świąt!
Chyba znalazłam przyszłoroczną kartkę.
- Lepsza od tej z sierpnia. - Z pewnością.
Miło, że tata cię tu wysłał.
Co u niego?
Chyba dobrze.
Mieszka blisko biura.
Co robi w święta?
To co zwykle. Pracuje, podlizuje się klientom.
Rozumiem, dlaczego nie chcesz wracać.
- Ależ wrócę. - Nie przejmuj się.
Ty i tata nie lubiliście tego samego.
Ciebie tak.
Dziwię się, że tak długo byliście razem.
- Było tak źle? - Nie, było...
Pamiętasz zbłąkanego psa, którego tata kazał nam oddać?
Teraz możesz go zatrzymać. Tyle że to słoń.
Co malujesz?
Renifera.
Słucham?
No wiesz. Kometek, Amorek, Błyskający.
- Nie pokazuję moich bazgrołów. - Aż do ukończenia.
Często nawet wtedy.
Siadaj.
Tak naprawdę jego imię to Błyskawiczny.
- Serio? - Tak.
Jest Rudolf, Fircyk, Tancerz,
Pyszałek, Złośnik,
Kometek, Amorek, Profesorek i Błyskawiczny.
- Uczą tego na weterynarii? - Na zajęciach dla zaawansowanych.
Wesołej Wigilii.
- Co to? - Ajerkoniak.
Wersja afrykańska.
- Albo whiskey. - Słyszałem też taką nazwę.
Lubię twojego syna.
Rzadko mówię to o ludziach.
Dało się zauważyć.
Świąteczny nastrój trwa, więc powiem, że nie było tak źle mieć cię tutaj.
Ty też nie jesteś tak okropny, jak na początku myślałam.
Uznam to za komplement.
Wiesz, co to?
- Co? - Jemioła.
- Na pewno nie. - Afrykańska.
Nawet w Afryce zwyczaj z jemiołą obowiązuje.
Może za rok.
Będę tu.
- Dobranoc. - Dobranoc, nowojorczanko.
Jak na uczelni?
Pierwszy rok to czas na przystosowywanie się.
Na pewno będzie lepiej.
Pewnie tak.
A jak Olivia?
- Twoja dziewczyna! - No tak. Odległość dała się we znaki.
Nie chcę być wścibska, ale...
Mamo, proszę...
Powiedz, że to nie to, co myślę.
Oczywiście, że tak!
Jak inaczej mam zmierzyć słonia?
- Przytul mnie. Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
To najlepszy prezent.
- Świątecznych zakupów ciąg dalszy? - A jest lepsze zajęcie?
Jem świąteczny lunch z Tabithą.
Dlaczego cię tu nie ma?
Nie zniosłabym w święta pustego mieszkania.
- Luke nie przyjeżdża? - Nie zgadniesz.
Jest tu ze mną!
Przyleciał wczoraj.
Serio?
Spędzamy te święta w Afryce.
Jak one tam wyglądają?
Nie wiem, jak na reszcie kontynentu, ale w schronisku dla słoni
świętują cały tydzień i nie robią żadnych zakupów.
- A prezenty? - Sami je robią.
Brzmi strasznie.
- Ale wrócisz? - Pewnie, że tak.
Kiedy?
Jak to tutaj mawiają...
W swoim czasie.
Naprawdę zaczynam się martwić.
Boże Narodzenie w Afryce.
- Czas wolno tu płynie. - Jestem z ciebie dumny, mamo.
Dziękuję, kochanie!
Ja z ciebie też.
Mam nadzieję, że tak zostanie, gdy coś ci powiem.
To znaczy?
Chodzi o studia. Ekonomia mnie nie kręci.
Nie szkodzi.
- Co chcesz studiować? - To nie do końca tak.
Nie wracam tam.
Co?
Studia to strata czasu.
Chcę tworzyć muzykę.
To moja pasja.
Tylko nie mów tacie. Nic jeszcze nie wie.
Skarbie, nie możesz tak po prostu rzucić szkoły.
Ty wyjechałaś do Afryki i jesteś szczęśliwa!
To co innego.
Ja nie chcę czekać 20 lat, żeby robić to, co kocham.
- Wyszłaś z imprezy. - Przez syna straciłam świąteczny nastrój.
Wyjeżdża jutro.
Poczekaj z tą tęsknotą.
Właśnie mi oznajmił, że rzuca studia.
Zamieszka u kumpli, będzie grał w zespole i tworzył muzykę w Starbucksie.
Beatlesi tak nie zaczynali?
Nie rozumiesz! Nie masz dzieci!
Przepraszam.
Kiepskie ze mnie towarzystwo. Pójdę do łóżka.
Widzimy się rano.
Przemyśl, co powiedziałam.
Kocham cię, ale nie zmienię zdania.
- Bardzo cię kocham. - Wzajemnie.
Napiszę z Newark.
Nie martw się.
Zaopiekuję się nim.
Oby.
Cześć. Jak się trzymasz?
Wejdź.
Nie martw się o Luke’a. To dobry dzieciak. Da sobie radę.
Mam poczucie winy.
Powinnam być przy nim.
A byłam tutaj.
Czyli nadszedł czas?
- Nie miałam zostawać tak długo. - Nie można wiecznie uciekać.
Tak mówią.
- Wiem, będziesz tęsknić. - Nie to chciałam powiedzieć.
Nie będziesz?
Cicho bądź.
Bo ja za tobą tak.
Bardzo.
Cześć.
Wesołych świąt.
Chciałam zaskoczyć cię prezentem, ale chyba zmieniłam zdanie.
Do tej pory malowałeś tylko krajobrazy.
Chciałem odmiany.
I jak ci poszło?
Wyjeżdża.
Czyli kiepsko.
Ludzie oglądają zwierzęta i wyjeżdżają.
Myślałam, że wiesz.
Jedź ze mną do Kapsztadu.
Cokolwiek nas łączyło...
dłużej tak nie mogę.
Przykro mi.
A mi przykro poinformować,
że z końcem roku rada kończy finansowanie.
Nie rób tego.
Nie chodzi o nas, tylko o słonie.
Mam je gdzieś.
W porządku.
Jonathan cię odwiezie.
Nie ty?
Muszę lecieć po turystów.
Lepiej bądź dla nich miły, bo potem może być różnie.
Brak mi słów.
Chyba pierwszy raz.
Są wideorozmowy.
To nie w moim stylu.
Wiem.
Nowojorczanko.
Jeśli wrócisz, będę tu.
Ostatni namiot na końcu.
Po drugiej stronie.
I tego się spodziewałem.
Co robisz?
Maluję.
Leslie się odzywała?
Nie oddzwania do mnie.
Może tam polecę i spróbuję sam przekonać radę.
Pamiętasz, co było ostatnio?
Tym razem pomyślę, zanim otworzę usta.
Kocham zwierzęta i tęsknię za pracą z nimi.
Słonie?
To co innego.
Wiem, że to nie jest typowa klientela,
ale znam się też na antylopach, nosorożcach i trochę na pawianach.
- Kiedy możesz zacząć? - Od zaraz.
- Witamy na pokładzie, Kate. - Dziękuję. Mówią mi dr Kate.
Pomyśl o tym.
Zdobyłbyś dyplom i robił coś, co kochasz.
Sam nie wiem. Nie tego chciałem.
Pomogłoby ci to w karierze muzycznej.
- Muszę to przemyśleć. - Wiem.
- Mogę się z tym przespać? - Pewnie! Chodźmy coś zjeść.
Wykształcenie muzyczne? Serio?
To idealne rozwiązanie.
Będzie studiował to, co kocha.
Nie przeszkadza ci, że nasz syn chce być...
muzykiem?
To jego pasja! Kiedy ma spróbować?
Mając 50 lat i znienawidzoną pracę?
On nigdy nie będzie tobą.
Pomóżmy mu być sobą.
Dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję.
Powiedz mi...
W Afryce...
Poznałaś kogoś?
Tak.
Siebie.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Doktor Kate!
Cześć!
Miałam się nie martwić, ale...
Twoje słonie są całe i zdrowe.
A jak się masz ty i reszta?
U nas gorzej.
Derek...
nie chciał, żebym coś mówił, ale...
Co się stało?
Mamy kłopoty.
Derek załatwił dotację od innej fundacji,
ale jeśli szybko nie znajdziemy wsparcia na dłuższą metę,
będziemy działać góra przez pół roku.
To niemożliwe!
SCHRONISKO DLA SŁONI 108 000 $
Przesyłka do ciebie.
Chyba nie potrzebujemy fundacji.
To wystarczy na bardzo długo.
Co najmniej do następnych świąt.
OD KOBIET JEDZĄCYCH LUNCH
Jak leci?
A to co? Kolec?
Nie.
To diament.
Nikt nie zauważył?
Król Karol w dwójce na czyszczenie zębów.
Jest też Missy.
To trzeci raz w tym tygodniu.
Witamy ponownie.
- Bardzo ładny sweterek! - Dziękuję.
- O co chodzi? - My na obcięcie pazurków.
- Manicure i pedicure. - No i po nową porcję antydepresantów.
PAMIĘTAJ – UBEZPIECZ SWOJEGO ZWIERZAKA!
Pani doktor?
Możemy wejść?
Chwileczkę, dobrze? Przepraszam na momencik.
5 LIPCA 2020 ROKU
Tak to teraz robimy?
Metoda się sprawdza. A słonie to lubią.
Napij się. Trochę się rozchmurzysz.
Nic mi nie jest.
Mam kogoś odebrać. Chcesz coś?
Kawę ziarnistą.
Dobrze.
- Wieczorem partyjka pokera? - Niestety nie mogę.
Mam poranny lot. Zabieram turystę do buszu.
Proszę.
Smacznego.
Co to?
To od tej pani.
Dwa tygodnie temu sprzedałam mieszkanie.
Dwa dni temu kupiłam bilet w jedną stronę.
A dwie minuty temu po długiej podróży dotarłam tutaj.
Obyś była gotowa na kolejną.
PIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
DROGI LUKE’U, CIESZY MNIE TWÓJ UDZIAŁ W NASZYM ŚLUBIE I WSPÓLNYM ŻYCIU
Gotowa?
Nie.
Dasz radę.
Będę tęsknić, Manu.
Codziennie będę o tobie myśleć.
Nie musisz się tam bać.
Dasz sobie radę, bo jesteś mądry,
silny i dzielny.
W porządku?
Śmiało.
Idź.
Żyj swoim życiem.
Stań się kimś.
I tak po prostu mam go wypuścić?
Tak.
- Będzie nas pamiętał? - Oczywiście.
To słoń.
Chodź, nowojorczanko. Wracajmy do domu.
W OSTATNIEJ DEKADZIE LICZBA SŁONI SPADŁA O 62%.
WSPOMÓŻ OCHRONĘ GATUNKU,
BY OCALIĆ TE WSPANIAŁE ISTOTY.
Napisy: Karol Radomski