NETFLIX PRZEDSTAWIA
Listy.
Rzadko je pisujecie, co?
Ale o jednym na pewno pamiętacie.
Piszecie do grubaska w czerwonym kubraku,
a jeśli jako tako się sprawowaliście,
on przynosi wam zabawki.
A jakoś nikt się nie zastanawia, skąd wziął się taki zwyczaj.
To jest opowieść o listach, a zaczyna się...
od tego.
KRÓLEWSKA AKADEMIA POCZTOWA
...74, 75, 76,
77, 78, 79...
- I 80! - Panie sierżancie!
Z samego sztabu. Wiadomość dla rekruta.
To do niego, sierżancie.
Rekrucie Johansen!
Chwila.
Nie mów. Spróbuję zgadnąć.
Nie wiem. Kim jesteś?
Sierżant!
Usiądź. Może coś do picia? Espresso, cappuccino?
Nie powinieneś być na treningu jeździeckim?
Luzik, załatwiłem zastępstwo.
Przesyłka z biura dyrektora.
Co? Poważnie?
Już się tak nie drocz.
Potrzymaj.
Mogłoby przyjść nieco wcześniej, ale jest.
Wezwanko do jaskini lwa.
Nie parz tego espresso dla sierżanta.
Możesz dopić moje, już mi się nie przyda.
A ja nasycę się widokiem, żeby mieć co zapomnieć.
Załatwione. No to idę.
Dziewięć miesięcy.
Tyle minęło, odkąd wykorzystałem wszelkie moje wpływy,
żeby przyjęto cię do Akademii.
Dziewięć miesięcy i sześć dni, ale kto by liczył?
Co? Nie ma grzaneczek? Bez przesady.
- Przyjrzymy się twoim postępom? - Jasne.
- Sierżancie. - Tak jest.
Sortowanie...
Kompletna porażka.
Praca z gołębiami pocztowymi....
Poniżej wszelkiej krytyki.
Przenoszenie delikatnych towarów...
Gorszego nie widziano.
I wszystko jasne. Ale ważne, że próbowaliśmy.
Spakuję się i wrócę do domu. Szkoda. A niech to!
- Ani kroku dalej. - Nie, tato.
Masz rację. Kiedy ja dorosnę?
Kiedy przestanę marnować szanse,
które łaskawie mi wciskasz, i stanę się mężczyzną?
Muszę przemyśleć swoje postępowanie.
Zawinięty w jedwabną pościel, z kawiorem i wiśnióweczką.
Myślisz, że pozwolę ci się obijać,
a potem wrócić do dostatniego życia pozbawionego sensu?
No... tak. Bo co innego...
Gratulacje. Właśnie zostałeś listonoszem.
- Słucham? - Masz założyć placówkę pocztową w...
Smeerensburgu.
Masz rok.
Co? Rok? W Smeerensburgu? Co tu się dzieje, tato?
Wystarczy 6000 listów, własnoręcznie ostemplowanych.
Posłuchaj uważnie.
Jeśli ci się nie uda, odetnę cię od fortuny.
Koniec z salonami, dorożkami, ubraniami, bankietami...
Zapomnij o nich.
Znajdziesz sobie kącik pod mostem.
- Ale... - Sześć tysięcy listów. Rok.
Z tego się nie wywiniesz oszustwami.
Tato, co ty? To przecież ja.
Pogadajmy o tym.
To twój syn, Jesper. Mały Jespy.
Pamiętasz, jak mówiłem? „Tatusiu, mogę pomóc?
Mogę włożyć liściki do kopertek,
nakleić znaczki i...?”
Chwila!
Wiesz, ile się prasuje ten mundur?
Ja też nie, ale ktoś się napracował. Halo?
Burghard! Wreszcie życzliwa twarz. Wiesz...
Nie ma mnie w powozie. Burghard?
Proszę pana, popieram dyscyplinę, ale... Smeerensburg?
Czy to nie lekka przesada?
On potrzebuje zimnego prysznica.
I kto wie? Może kiedyś mi za to podziękuje.
Dzięki, tato!
Po prostu wspaniale. Wielkie dzięki.
Ale super, tato. Wprost cudownie.
Dzięki, tato!
Dzięki!
Ta okropna podróż jest super.
Wielkie dzięki. Dzięki!
Cofnij się do skrzyżowania i skręć w lewo. Nie ma za co.
Co? Nie zgubiłem się.
Wierz mi, zgubiłeś.
Zabawne. Ładna łódka. Planujesz nią dziś wypłynąć?
Że co?
Nowy listonosz. W Smeerensburgu.
To na wyspie, która jest na morzu, więc potrzebuję łodzi, a ty ją masz.
Zaczynamy łączyć kropki?
Pogoda zawsze tak tu wygląda?
Akurat mamy falę upałów.
Oto i on. Smeerensburg.
Uroczy, co? Poczekaj tylko do wiosny.
Wtedy dopiero szarość daje po oczach.
Co tu się stało?
Lokalne tradycje. Folklor, takie tam.
To część kultury tego urokliwego miasteczka.
Nie!
Parszywe czorty!
- Gdzie są wszyscy? - „Wszyscy”?
Spodziewałem się jakiegoś powitania.
No tak, powitanie. Oczywiście. Dobrze, że przypominasz.
Zadzwoń tym dzwonkiem,
a wtedy zacznie się powitanie.
- Dzwonkiem? - Tak, spróbuj.
Wszyscy wyjdą, będą grajkowie, tace z przekąskami i klucze do miasta...
Jak to przy powitaniu.
Naprawdę?
- Tutaj? - Oczywiście.
Nie co dzień przyjeżdża tu nowy listonosz z metropolii.
Co się dzieje?
Mój!
Gryzą! Złaźcie ze mnie!
Milutko, co? A myślałeś, że zapomnieli.
Zabierz mnie stąd!
Co tu się wyprawia?
- Co tak stoicie? - Patrzcie, kto się wreszcie poddał!
Poddał się? My? Dobre sobie!
Przyznaj, że się spietrałeś i zadzwoniłeś.
- Ellingbołczyk? Nigdy! To ktoś z was! - Nie podnoś głosu!
- Zaczyna się! - To ty zadzwoniłeś!
Stchórzyłaś i zrzucasz to na nas!
- Nie do wiary! - Zamiataliśmy wami...
Co tam macie, dzieci?
Mój.
Myszko, pokaż to tatusiowi.
Mój.
Tego się nie robi człowiekowi.
A już na pewno nie temu.
Niech tylko złapię...
- Listonosz? No błagam! - Kiedy się nauczą?
Przysłali nowego listonosza!
No dobrze. Nie znacie mnie, więc przymknę na to oko.
Ale nie jestem jakimś tam listonoszem.
No, jestem, bo to rodzinny interes. Mój ojciec to...
Co ja miałam...? Ach, tak. Dzwonek!
Długo by gadać, ale...
SZKOŁA
Podejdź do lady, zaraz wyjdę.
Słuchaj! Kimkolwiek jesteś, ostrzegam, że nie chcesz ze mną zadzierać!
Cuchnie makrelą!
Makrel nie ma, są śledzie i dorsze.
W mundurze, zlany potem, trzęsie się ze strachu...
Niech zgadnę.
Jesteś nowym listonoszem,
a kapitan namówił cię do użycia Dzwonka Wojny.
Dzwonka Wojny? Kto stawia w mieście coś takiego?
Otworzysz okno? Nie mogę dłużej udawać...
Witaj w Smeerensburgu, miasteczku waśni pierwszej próby.
- Waśni? - Uprzedzenia, kłótnie,
Krumowie kontra Ellingbołczycy...
To jak, kupujesz coś czy przyszedłeś na pogaduchy?
Chwila.
Czy to nie jest szkoła? Gdzie są dzieci i nauczyciel?
No tak, dzięki! Wiedziałam, że czegoś mi brakuje. Dzieci!
- Dziękuję! - Ty jesteś nauczycielką?
Może wyjaśnię.
Ja sprzedaję ryby, a osoba naprzeciwko, czyli ty,
- kupuje... - A niech mnie! To ty?
Co się stało?
- To się stało... - Źle to zabrzmiało.
...że pracuję w miejscu, gdzie nikt nie posyła dzieci do szkoły.
Żeby siedziały z pomiotem wroga? Tak być nie może!
Więc teraz muszę robić to,
żeby trochę zaoszczędzić i zacząć od nowa jak najdalej stąd.
Kupujesz coś czy nie?
Śledzie są w promocji.
Tutaj jesteś. Byłem ciekaw, gdzieś się ukrył.
- Doberek, Alvo. - Mogens.
Chodź, kolego. Najlepsze zostawiłem na koniec.
POCZTA
Witaj w domu.
Co jest?
- To sobie wyślij! - Chwilunia, to nie do...
Do domu, niedojdo!
Tak? Jeśli ja jestem niedojdą, to ty jesteś...
Jesteś za daleko.
Bardzo słoneczne, rustykalne, przewiewne i z widokami na okolicę.
A do tego zwierzątka.
- Miłego dnia! - Czekaj!
To jakaś pomyłka.
Już rozumiem. Mój ojciec cię napuścił?
Dobre. Nabrałem się.
Dobra, wystarczy. To gdzie naprawdę mieszkam?
Przyda mi się kąpiel i kolacja.
Wyłożę ci, co i jak.
Jesteś listonoszem w Smeerensburgu, na wyspie odciętej od świata.
Przeszywające zimno, barbarzyńscy sąsiedzi, a to jest twój dom.
Zaczynamy łączyć kropki?
Już prawie. Cierpliwości.
Dość! To jest piekło! Wracam do domu.
Nie możesz wrócić, pamiętasz?
Będziesz spłukany! Bezdomny!
Ale tutaj jest okropnie.
Zimno i paskudnie, ludzie są niemili, tęsknię za pościelą...
Milcz! Nie bądź cienias.
Skup się. Jak się stąd wydostać?
Potrzebujesz...
listów.
Ta będzie dobra, czuję to.
Chodźcie do tatusia, liściki...
No weź!
No dobra. Trzeba się udać do źródła.
Dzień dobry pani. Jestem listonoszem.
Jeśli chce pani nadać listy, to może je pani przynieść i...
Dzień dobry.
Jeśli ma pan przy sobie listy, chętnie je odbiorę.
Kartki urodzinowe dla kuzyna? Kondolencje?
O mamuniu!
Macie listy?
Albo paczki? Macie paczki?
Ludzie, błagam!
Listy! Nie mam całego dnia!
Nie wychylać się. I bez paniki.
Ktoś chyba nie dopłacił za priorytet.
Co tu jest grane? Gdzie wszystkie listy?
Ludzie mają tu sobie do powiedzenia tylko jedno.
I świetnie im idzie bez listów, nie uważasz?
Chwila. Żadnych listów?
To jak mam się stąd wydos...
- Co to? - Przepraszam!
Mógłby pan mi oddać rysunek? Wiatr go porwał.
- Proszę! - Nie teraz.
Jestem zajęty wymyślaniem, skąd wezmę lis...
Mam pomysł. Wiesz, jestem listonoszem.
Nie mogę ci go dać,
ale mógłbym ci go wysłać.
- Jak? - Bułka z masłem.
Złożę twój piękny rysunek, naprawdę udany,
wsunę go do koperty,
a potem już tylko opłata i włożę go do skrzynki na listy.
- Opłata? - Tak.
Rzuć mi pieniążek, to nakleję znaczek na list i gotowe.
A nie może go pan tam po prostu włożyć?
Bardzo bym chciał, ale nie mogę.
Bez znaczka to nie list. Rozumiesz?
To co powiesz? Ja dostanę list, a ty rysunek.
Idealnie. Chyba chcesz rysunek?
Jeśli nie, to go zatrzymam. Ładny jest.
Na twoim miejscu bym go chciał. Ja bym go nadał.
Cześć, tato!
Ten pan mówi, że wyśle mi rysunek.
- Kłamie. Jak to dzieci. - Dasz mu pieniążek?
O, zły adres. Mój błąd. To nie dom Spendlebergów.
Do zobaczenia. Dziękuję, to tyle. Pa!
Dobre pieski!
A tak musi wyglądać priorytet.
Dobra, Smeerensburgu.
Tę rundę wygrałeś, ale nie myśl, że się poddam.
Załatwię listy w trymiga i żegnajcie, mrozy, świry i kurczaki.
Tak, ty też.
Zobaczysz. Za tydzień.
Może dwa.
To zły moment? Widzę, że toniesz w robocie.
Nie masz jakiejś...
pracy czy czegoś?
Jasne, że mam.
Przyszedłem odebrać pocztę zamiejscową.
Gdzie ona jest?
Tylko pomóż z ciężkimi worami. Mam chore plecy.
- Nienawidzę cię. - Wiem.
To gdzie te listy?
Przeniosłeś je do innego pokoju?
Zróbmy tak. Będę chodził po pokoju
i kiedy zbliżę się do listów, ty mów „ciepło”,
a kiedy będę się oddalał, mów „zimno”.
- A potem... - Co to?
Co? A, chata drwala?
Tak. Ktoś tam mieszka?
Jasne. Koniecznie tam zajrzyj.
To miły facet. Uwielbia gości.
Halo? Jestem w twoim domu... czy cokolwiek to jest.
Jest tu kto?
No nie, serio?
Oczywiście. To musiało się stać.
Cudownie. Zamorduję tego szypra.
Co?
Zabawki?
No i jest.
Teraz mogę wracać ze świadomością, że nie osiągnąłem absolutnie...
Mam tego dość!
Wolę klepać biedę, niż dać się pokroić. Nie, dziękuję.
Nie ćwiartuj mnie i nie rozrzucaj po lesie!
Gdzie to jest?
Co? Nie wiem. Skąd mam... Chwila.
Wiem.
Wystarczy iść tą drogą. Na pewno trafisz.
Albo ja ci pokażę. Jasne, pokażę ci.
No dobrze.
Przepraszam, mogę...?
To tutaj. Uważaj, wysiadając z...
Co to jest?
Jesteś chyba listonoszem?
Że ja mam...?
Nie, ale...
Jasne. Z przyjemnością.
Wprost marzę, żeby dostarczyć coś, co chyba jest jakąś obciętą głową.
To musi być obcięta głowa.
Na pewno. Trzymam w rękach głowę.
Właź! Słuchaj, próbu...
Tu jesteś!
Cicho stąpasz, jak na przerośniętego...
To znaczy rosłego...
posągowego. Jesteś taki...
Co? Że tam?
Żartujesz sobie. Nie ma mowy.
Ja bardzo bym chciał, ale cóż, mają ogrodzenie.
Kurczę! Ale trudno. Nie poradzisz.
Co się dzieje?
Otwórz. Czemu mi to robisz?
O nie...
Wygrałeś. Chcesz kasy? Tata ma jej pełno.
Napiszesz żądanie okupu. Umiesz? Nieważne, ja napiszę.
Nie pozna, że to ja. Napiszę twoim językiem.
Użyję prostych słów. Błagam!
Wyciągnij mnie stąd!
Dlaczego?
Kto tam?
Drzwi...
Zasuwki!
Trzeba to otworzyć. Szybko!
Otwórz się! Dalej!
Dalej...
Nie panikuj.
Gdzie oni są?
Nie dajcie im uciec! Za nimi!
Dobra.
Zrobiłem, co chciałeś. Mogę...?
Przyszedł dokończyć dzieła!
- O nie! - Panie listonoszu?
Jest pan tam?
Uciekaj! Usłyszy cię!
Chcielibyśmy wysłać listy.
Co? Co powiedziałaś?
Kuzyn mówił, że jeśli napiszemy do pana Klausa, zrobi nam zabawkę.
I żeby przynieść po pieniążku.
Bez znaczka to nie list, prawda?
Hej, wy. Chcecie zabawkę?
Hej. Chcesz może...
nowiutką zabawkę?
Wystarczy wysłać list do pana Klausa.
Włóżcie go do koperty, podpiszcie i przynieście pieniążek.
Nie zapomnijcie.
Mają brzmieć smutno. Brzmią?
Dobra robota.
No dobra. To teraz...
najtrudniejsze.
Dobra. Pamiętaj: to raczej nie jest morderca.
Jest taka możliwość, ale raczej nie.
W głębi duszy jest dobry.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Pan Klaus, jak mniemam?
Pamięta mnie pan z wczorajszego włamanka?
Jesper Johansen, listonosz. Nie zdążyliśmy...
Widzi pan, panie Klaus...
Rozniosła się plotka,
że biedne dzieci ze Smeerensburga zaczęły...
zupełnie same z siebie...
pisać do pana listy z prośbą...
o zabawki.
Pomyślałem, że skoro ma pan stodołę pełną zabawek,
które tylko leżą i się kurzą, to...
O Boże. No dobrze. To koniec.
To jest...
całkiem normalne.
To wcale nie objaw szaleństwa.
- Odejdź. - Panie Klaus!
Te małe dzieci...
Jeśli odda pan im te stare zabawki,
z chęcią dostarczę je za darmo.
Niech pan zaczeka!
Proszę!
Proszę pomyśleć, jak je to uraduje.
Pan zobaczy. Od Herliefka, biedaczyny.
Do zabawy ma tylko patyki. Co za los!
A ta tutaj, mała Penny... Patty.
Jej lalka była tak stara, że rozsypała się jej w objęciach.
Jest też Kristoff, mały brzydalek...
ten mały...
Dziś. O tej samej porze.
Świetnie! Chwileczkę. Czyli że w środku nocy?
- Mogę je wziąć teraz. - Nie. Jadę z tobą.
Nie ma takiej potrzeby.
To chyba niezgodne z prawem, bo nie ma pan certyfikatu.
Mogę sprawdzić.
A więc dziś. Do zobaczenia. Miło się gadało.
Bawił się!
Mówię wam. Z Ellingbołką!
- Niesłychane! - A niech mnie!
- Słyszeliście? - Niedopuszczalne.
Nie rozumiem. Odwróciłem się tylko na moment...
...i wtedy to zobaczyłam. Natychmiast tu przyszłam.
- Karygodne! - Niewyobrażalne.
- Nie do pomyślenia! - Co począć?
Niedobrze. Bardzo niedobrze. Gorszej sytuacji nie widziałem.
Co sobie myślałaś? Nie wiesz, że...
...Krumowie nie zadają się z Ellingbołczykami.
- Ale dlaczego? - „Dlaczego?”
Widzicie? Nie wiem, co robić!
Pomóż nam, błagam!
Wiesz, co to jest, chłopcze?
To jest tradycja!
Stulecia chlubnej nienawiści przekazywanej z pokolenia na pokolenie!
Oto Trzymiesięczna Jatka z roku ’45...
...w której wygraliśmy.
Morska Gra w Tchórza.
Noc Gołych Zadów z ’86 roku.
A więc jedno jest pewne...
...odkąd tylko sięgamy pamięcią.
Krumowie nienawidzą Ellingbołczyków...
...a Ellingbołczycy nie znoszą Krumów.
Oto dlaczego.
Jestem pewna, że nie chciałeś zbezcześcić tego dziedzictwa, prawda?
Prawda.
I to się nigdy nie powtórzy, prawda?
Oczywiście, że nie.
A teraz powiedz, skąd masz to cudeńko.
Pewnie nie możemy tego zostawić przed bramą?
Bardzo jesteś wygadany, wiesz?
Jasne. Na to też nie odpowiesz.
Przepraszam!
Nie!
Stójcie!
Parszywe czorty!
- Ja! - Nie, ja!
- Posuń się! - Ja pierwszy!
- Ja chcę rower! - Cicho bądź!
Niech pan weźmie mój list!
Ja pierwsza! Lalkę!
No dobra. Stańcie w kolejce!
Wszyscy do kolejki.
Właśnie tak. Masz list?
Dobrze. List? Dobrze.
Mam. Zmiataj. Następny.
Co z nią nie tak?
Ona nie jest stąd. To Laponka.
Tak, fajnie. Ale nie widzę listu, więc...
wróć z kopertą. Miłego dnia. Pa.
- Ktoś ma list? - Tutaj!
Super. Znacie zasady. Bez listu nie ma zabawki.
Ale my nie umiemy pisać.
To wasz problem.
Chwila. Wiecie, kto wam pomoże?
Co ty robisz? Wysyłasz dzieci do szkoły?
- Co ci odbiło? - Ja tylko chciałem...
Słuchaj, panie listonosz. Nie mieszaj mnie w swoje gierki.
Gniję tu od pięciu lat i już prawie się wydostałam.
Nie dam ci tego zepsuć.
Zrozumiano?
Te dzieci marnieją bez odpowiedniej edukacji.
Wiesz...
Może jestem naiwny, ale czy nie o to w życiu chodzi?
Nie po to zostałaś nauczycielką? Żeby im pomóc?
Kiełkująca miłość. Pamiętam to.
Pełne napięcia spojrzenia, serce walące jak młotem.
Za to jojczenia jakoś nie.
Tego nie zaznałem.
Kładziesz się spać, a rano prezent czeka przy kominku.
- Tak! Pan Klaus jest super! - Jest odlotowy!
Klaus? Odlotowy?
Jest ogromny, a mieści się w kominie!
- Serio? Jak? - Nie wiem. To chyba magia.
Jeśli zawiesicie skarpety, pan Klaus wypełni je zabawkami.
Wchodzi tylko, kiedy się śpi. Nikt go nie widział.
Chyba jest niewidzialny.
I lubi ciasteczka. Zostawcie mu trochę.
Do domu, niedojdo!
I kto teraz jest niedojdą?
Pan Klaus jest najlepszy.
Słyszeliście o Klausie?
Robi super zabawki.
- Klaus. - Klaus.
- Jest super. - Najlepszy!
- Co się stało? - Ani słowa.
Siedź sobie, magiczny i odlotowy.
Co?
Nauczymy się czegoś dzisiaj?
Skoro musicie tu być, to siedźcie cicho.
Zacznijcie sobie pisać jakieś samogłoski czy coś.
- Nie mamy zeszytów. - Ani piór.
Umówmy się.
Jeśli czegoś was nauczę, to sobie pójdziecie, dobra?
No i proszę.
Naprawdę? To moje imię?
Tak. Super, twoje imię.
- Nauczy mnie pani więcej? - Mnie też!
- Też chcę napisać imię. - I ja!
Za ciężkie.
W porządku.
Pojadę sam. Nie musisz...
Bez urazy, ale komuś tu przydałaby się dieta.
Co robisz?
Mniej prezentów, mniejsza waga.
Mniej prezentów? Ale to oznacza mniej listów,
a to z kolei oznacza...
zrujnowane dziecięce marzenia!
Nie, nie pozwolę na to.
Mamy obowiązek wobec dzieci.
Mam cię.
Chodź do mnie! Tutaj!
Jasne. Ja je zmęczyłem, ty złapałeś.
Praca zespoło...
- Tak. To nam się udało. - Dobry pomysł z reniferami.
Poczta oficjalnie otwarta.
Zapraszam z listami.
Dziękuję...
Hej, niedojdo! Co to ma być?
Wysłałem list, a dostałem tylko grudkę węgla.
Dobrze ci tak. Podłe smarkacze nie dostają prezentów.
Tak? Czyli mu na mnie podkablowałeś?
Nie musiałem.
On sam wie.
- Jak to? - On wszystko widzi.
Każdy numer, dowcip i niecny wybryk.
Ma listę. Mówi...
Mówi na nią „Lista Gagatków”.
- Kłamiesz. - Zaufaj mi.
Nie chcesz być na Liście Gagatków.
To jak, nadal chcesz rzucić śnieżką?
Tak myślałem.
Tylko grzeczne dzieci dostają zabawki?
„Drogi panie Klausie...
Dziś odśnieżyłem ogródki sąsiadów.
To chyba grzecznie?”
Dzień dobry!
„Nie chcę być na Liście Gagatków”.
„Drogi panie Klausie,
dzisiaj ja i moi bracia pomagaliśmy mamie.
Będziemy pomagać co dzień, jeśli dasz nam zabawki”.
„Drogi panie Klausie, nasz sąsiad łatał dziurę w płocie,
ale spadł...
i zranił się w nogę.
- Musiała boleć, bo okropnie krzyczał”. - Puszczać! Napadli mnie!
„Pomogliśmy mu.
Mówił, że mu się to nie podoba, ale to chyba nieprawda”.
„To dzisiaj. A wczoraj zamiast ukraść jagody pani Runie,
zebraliśmy je za nią.
Potem przyszła do nas i dała mamie dżem jagodowy.
A mama przyniosła jej placek”.
„Drogi panie Klausie, chodzę do szkoły co dzień
- i zawsze odrabiam lekcje”. - Dziękuję!
Dzień dobry panu!
„Pani Alva to świetna nauczycielka”.
„I wyczyściłem stary klarnet taty.
Mam nadzieję, że dobrze. Tata zdawał się zadowolony.
Mogę dostać zabawkę?”
Co?
Że co...?
Siemanko. Jak leci?
- Proszę! Ja! - Co? Jak?
Chodźcie się pobawić!
Myślę, że czas dać temu listonoszowi nauczkę.
Wiesz, co robić, Myszko.
Mój...
Piekarz przecenił ciasta dla Ellingbołczyków,
takie bez żyletek w środku.
A słyszałeś, że liczba podpaleń spadła o 70 procent? Naprawdę.
Widziałeś ostatnio pożar? Właśnie.
Są pikniki, kiermasze i co tam jeszcze.
Jakby wszyscy poszaleli.
Jeden bezinteresowny czyn wyzwala kolejne.
Ktoś tu się zrobił rozmowny!
Co cię skłoniło, żeby rzucić tak wylewną maksymą?
To po prostu coś...
co ktoś mawiał.
Ja też coś ci powiem.
Żyję dość długo, by wiedzieć, że każdy ma ukryty cel.
Te dzieciaki chcą tylko zabawek. A dorośli?
Nie wiem, czego chcą, ale nie pokoju na świecie.
A ty?
- Co ty z tego masz? - Ja? No wiesz...
To co innego. Ja nie...
Uwaga!
Mój!
Niewiarygodne! Co wy robicie w naszej zasadzce?
Waszej? To nasza zasadzka!
- Zatrzymaj się! - Próbuję!
I co wy zrobiliście?
- Co my zrobiliśmy? - Zepsuliście dobrą zasadzkę!
Twoi znajomi, jak sądzę?
Wydają się mili.
Nie uwierzycie, co widziałem w nocy.
Latające sanie ciągnięte przez zaczarowane renifery?
Tak.
A więc umie się śmiać. Zagadka rozwiązana.
Chwilunia. Serio? Taki masz śmiech?
Dobra, ładujmy.
Tak łatwo się nie wywiniesz.
- Zaśmiej się. - Nie.
Dawaj. Chociaż troszeczkę. Ociupinkę.
- Męcz mnie dalej. - Dobra, przestaję.
A słyszałeś dowcip o kulawym gościu u lekarza?
Trochę nam się kończą zapasy, co?
Tak. Jeszcze tylko kilka wycieczek.
Pewnie się cieszysz, że to koniec nocnych zmian.
- Prawda? - Prawda.
No tak.
Ja też.
Świetnie, znowu ty.
Tak, to wspaniale,
ale cokolwiek mówisz, mam własne problemy.
Skończyły się zabawki, a bez zabawek nie ma listów.
A bez listów...
Nieważne.
Kończy mi się czas, ot co!
Już prawie święta, a ja...
Boże Narodzenie! To jest to!
Ja... Muszę... My...
Ale zejdź mi z werandy, co?
Ja, przywódczyni dumnych Krumów...
Powiedz coś wreszcie!
Cichaj, głąbie! Właśnie zaczynałam.
Ja, przywódczyni dumnych...
Nieważne, zepsułeś nastrój. Wiesz, czemu was zwołałam.
Jasne, że wiem.
- Na nocną bójkę? - Rozejrzyj się! Gdzie twój klan?
Powiem ci gdzie.
Organizują sąsiedzkie przyjęcia, jarmarki i pikniki.
I herbatki. Jeszcze herbatki.
Klub książki odebrał mi Svena!
Widzisz? Listonosz i stary zabawkarz robią wszystkim wodę z mózgu!
Co proponujesz?
Czas połączyć siły przeciwko wspólnemu wrogowi.
Musimy zawrzeć rozejm.
Rozejm? Zwariowałaś?
Albo razem się tym zajmiemy,
- albo czekają nas same kluby, pikniki... - I herbatki!
- Pamiętaj o herbatkach. - Tak, one też.
Czyli mamy zawrzeć pokój, żeby powstrzymać pokój?
Nasi przodkowie się tego domagają.
Za krew Ellingbołczyków.
Za honor Krumów.
Klany wstępują na wojenną ścieżkę...
wspólnie.
Ja...
To będzie wymagało wiele pracy.
Niespodzianka!
Jesper?
- Co ty tu... - Witam w twoim nowym warsztacie.
- Tadam! - Co to...?
- Już wyjaśniam. - Czemu...?
- Ja nie chcę... - Usiądź.
Będziesz zachwycony. Zobaczysz.
Boże Narodzenie!
Co z nim?
Pomyśl. Każde dziecko wstaje rano w Boże Narodzenie i znajduje...
nowiutką zabawkę czekającą przy kominku!
Święta będą magiczne jak nigdy!
Wyobraź sobie tę radość!
Posłuchaj. Ja nie...
Pozwól mi skończyć.
Pomyśl o tych uśmiechach. Takie urocze!
- Nie są...? Patrz! - Nawet jeśli...
Skąd weźmiesz tyle zabawek?
Ty...
zrobisz nowe.
Nie robię zabawek.
Już nie.
Masz dar, przyjacielu.
Budki dla ptaków są w porządku,
- ale te ręce są stworzone... - Nie.
Nie bądź taki. Wyobraź sobie te możliwości.
- Tutaj zająłbyś się stolarką. - Nie.
Tutaj warsztat pełen sprężyn i trybików.
- Przestań. - A w tym kącie rzędy lśniących narzędzi
- każdego rozmiaru i kształtu! - Nie dotykaj tego! Nie!
Co to jest?
Wynoś się.
- Przepraszam. Nie chciałem... - Wynocha!
Kiepska noc?
Witaj w klubie.
Nie, nie chcę cię zanudzać.
Niech ci będzie. Mam problem.
Jeśli nie uzbieram tych listów, to co mam zrobić?
Zostać tu na zawsze ze starym drwalem i bandą wariatów
i niczego więcej nie pragnąć?
W domu mam wszystko, czego dusza zapragnie.
A tutaj jestem tylko...
jakimś szarym, nieistotnym...
nikim.
Ale Klaus nie zasłużył sobie... Ja nie chciałem...
Czuję się jak... Zachowałem się jak...
Właśnie.
Potrafisz słuchać, wiesz?
Dobra, wygrałaś.
Chodź ze mną.
Wybacz, że cię nachodzę po nocy, ale czy rozumiesz może... to?
No dobra. Wchodźcie.
No to zaczynamy.
Komu gorącego kakao?
Mówi, że chce łódkę!
- Serio? - Niemożliwe. Skreśl to.
- Racja, jest taki. - Co?
O czym mówicie? Mówicie o mnie?
Klaus, ja...
Chodźmy.
Ktoś tu potrzebuje pomocy z wysyłaniem listów.
Tak.
- Kto? - Ja... Ale...
Jak to możliwe, że was nie pokonaliśmy?
Tak, a potem...
kiedy wsiadła na sanie, myślałem, że są za małe.
Ale nie! Były akurat!
Była zachwycona! Tak mi się zdaje. A tobie?
- Mnie też. - Tak, racja. Była zachwycona.
Pamiętam dzień, kiedy pierwszy raz miałem na twarzy taki uśmiech jak ty.
Jaki uśmiech? Nie uśmiechałem się.
Tylko mrużyłem oczy. Od słońca.
Jasne. Ja też nie chciałem tego przyznać.
Droczyła się ze mną o to.
Jaka „ona”?
Moja Lidia.
Pamiętam, jak znalazłem tę polanę. Była nią zachwycona.
I zbudowałem nam tu dom.
Z dala od świata.
Ale nie chcieliśmy być tu sami.
Pragnęliśmy dzieci.
Całej gromadki.
Żeby biegały, śmiały się, rozrabiały...
Tymczasem zacząłem wyrabiać dla nich zabawki.
Czekaliśmy, a ja robiłem coraz więcej zabawek.
Co sądzisz o tej?
Czekaliśmy i czekaliśmy, ale dzieci się nie pojawiły.
A potem...
ona zachorowała.
Aż do dziś chwilami...
czuję się prawie, jakby wciąż była...
Kiedy odeszła...
zagubiłem się.
Kochała ptaki, więc zacząłem budować dla nich budki.
Ale potem zjawiłeś się ty.
Gdy rozwozimy zabawki, gdy widzę, ile radości dają dzieciom...
Nie sądziłem, że jeszcze się tak poczuję. To dzięki tobie, przyjacielu.
Więc... dziękuję.
Nie ma sprawy.
- Wiesz co? Robimy to. - Co? Co robimy?
Te twoje zabawki na Boże Narodzenie! Tego by chciała.
- Serio? - Jasne.
- A za rok możemy obskoczyć więcej wiosek. - Za rok?
- I za dwa lata! - Ale ja nie...
Kto wie, co będzie za rok? Może mnie...
O czym ty mówisz? Chodź, mamy mało czasu.
Może mnie tu nie być.
Dorsz, makrela, sola, śledź
Rybak złowił rybę w sieć
Okoń, szczupak, płotka, pstrąg
Ale ją wypuścił z rąk
Hej, rybaku, powiedz nam
Czemuś rybie uciec dał?
Dałem rybie uciec hen
Bo ugryzła w palec mnie
Brawo.
To wszystko na dziś. I... praca domowa.
Zapomniałam.
Wiecie co? Nic wam nie zadam. Fajna jestem, co?
Co tu się stało?
Pomyślałam, że zrobię mały remoncik.
Gnijące ryby dawno wyszły z mody.
Jak za to zapłaciłaś?
- Wydałaś oszczędności? - Nie całe.
No dobra, całe. Ale popatrz!
- Wygląda fajnie. - A nie chciałaś stąd wyjechać?
Gdzie ta Alva?
Tylko głupiec chciałby teraz stąd wyjeżdżać.
- Nie sądzisz? - No... może.
„Może”? Nie masz pojęcia, co tu osiągnąłeś, prawda?
Chodź, pokażę ci.
Popatrz na to.
Cicha noc
Święta noc
- Wesołych Świąt! - Wesołych Świąt.
Dobry wieczór panu.
- Cześć. - Panno Alvo.
Nie do poznania, co?
Cześć.
Co ty tu robisz?
- Bezinteresowny czyn, co? - Zawsze wyzwala kolejne.
Zawsze.
- List do koperty i podajcie go dalej. - Szybko. Nie musi się rymować.
Ma być krótko i uroczo. Poprawność się nie liczy.
Świetnie ci idzie, Myszko.
To nie muszą być wiekopomne dzieła.
Spokojnie, maleńka. Bez nerwów.
Zgrabne linie. Dobra robota.
Cześć.
Hej.
I co ja mam zrobić?
Zostać tu na zawsze...
ze starym drwalem...
i bandą wariatów...
i niczego więcej nie pragnąć?
23 GRUDNIA
24 GRUDNIA
To jak, ty to zrobisz?
Może ty dokończ to, a ja...
Nalegali, a nie chciałem być niegrzeczny.
No nie wiem... Dużo czerwieni. To za wiele?
Gdzie tam!
Tylko zawiążemy oczy reniferom, żeby nie zemdlały.
Żartuję.
Wyglądasz świetnie.
Witaj, Jesperze.
Tata? Co...?
Porozmawiajmy na dworze. Trochę tu tłoczno.
Co ty tutaj robisz? Mam jeszcze kilka dni, żeby...
Czternaście tysięcy listów? Musiałem to zobaczyć na własne oczy.
Nie możesz przyjeżdżać i...
Ile? Czternaście tysięcy?
- To pomyłka. - Żadna pomyłka.
Nie bądź taki skromny.
- Co oni tu robią? - To od nich wiem o twoim sukcesie.
Nie mogliśmy pozwolić, żebyś został bez nagrody.
Cokolwiek powiedzieli...
- To jak, gotowy do drogi? - Do drogi? Dokąd?
Do domu, rzecz jasna.
Umowa to umowa. To koniec twojej męki.
Do domu?
Do kamerdynera, śniadań w łóżku i jedwabnej pościeli?
Nikt nie zasługuje na to bardziej.
Nie zgodzi się pan, panie Klaus?
Był wręcz niewiarygodny.
Zachęcał dzieci do pisania listów i do nauki.
Przekonał miejscowych, aby przekazali wyroby na tak szczytny cel.
W istocie.
To co, jedziemy?
Masz oczywiście chwilę na pożegnanie.
Proszę, ja to wyjaśnię.
- Ja... - Wszystko rozumiemy.
Oszukałeś nas, żeby wrócić do luksusowego życia w metropolii.
Zgadza się?
Nie! No, może na początku, ale...
Alvo... proszę, wróć.
Bez listów tata by mnie wydziedziczył, ale wszystko się zmieniło.
Márgu...
Posłuchaj, Klaus. Ja...
Każdy ma ukryty cel, co?
Podejrzewałem, że trochę mozołu dobrze ci zrobi,
ale muszę przyznać, że...
Powiedzmy, że widzę świetlaną przyszłość przed tym,
kto wprowadził pocztę do Smeerensburga.
A skoro o tym mowa,
chętnie posłucham, gdzie się widzisz...
Jeden z głowy, został drugi.
Jeśli spytasz kto, to przysięgam...
Nareszcie stąd wyjeżdżamy, co? Ja...
Kotwica w górę. Wypływamy.
- To coś nowego. - Słucham?
Żaden listonosz nie był smutniejszy ostatniego dnia niż pierwszego.
No cóż. Nie ma co drążyć.
To na pewno nic, co by go gryzło i stało się źródłem rozgoryczenia.
Rozchmurz się.
Chyba przegapiłem prom.
Więc wszystko mu opowiedziałem.
A on powiedział, że nigdy nie był ze mnie bardziej dumny.
I mnie przytulił. Dasz wiarę? Myślałem, że się wścieknie.
Jasne, będę tęsknił.
Za wielkim domem, służbą na każde skinienie, jedwabiami...
Ach, te jedwabie... Możemy zmienić temat?
Każdy potrafiłby zejść z łodzi.
Trudniej będzie przekonać Klausa i Alvę, żeby...
Co to jest?
To klany.
Klaus.
Powoli.
I troszkę...
Proszę, proszę.
Czyż to nie fortunne?
- Co tu robicie? - Tak sobie myśleliśmy,
że nasze dzieci też zasługują na prezent.
A tu proszę. Akurat macie ulubioną atrakcję Myszki.
Wielką, piękną piniatę.
Jeśli choćby tkniecie te zabawki, to przysięgam...
Stój.
Zgoda. Zabawki są wasze, ale nikogo nie krzywdźcie.
Nam to pasuje.
Jak szybko dzieci wrócą do dawnych zwyczajów,
jeśli przestaniecie je przekupywać zabawkami?
Jak szybko zwrócą się przeciwko sobie?
I jak szybko dorośli pójdą w ich ślady?
- Jesper? - Listonosz!
Na razie, wy...
Nie są zaprzężone. Jak to? Myślałem, że są.
W życiu bym tego nie zrobił, gdybym wiedział, że nie są.
Za nimi!
Kto zostawia niezaprzężone sanie?
Zniszczyć zabawki!
Zatrzymać ich!
Mój!
Mój...
Mój!
Chętnie bym wykorzystał pomoc!
„Wykorzystał”. Ciekawy dobór słów.
Serio? Teraz będziesz to wytykał?
Rozwalić te zabawki!
- Zabawki! Musimy załatać wór. - Co ci zależy?
- Miałeś wyjeżdżać. - Pewnie.
Rozmawiajmy dalej o tym, jaki ze mnie drań,
mimo że zaraz skręcę kark, starając się ratować zabawki.
Złaź tam!
Zatrzymać zabawki!
Klaus?
Nieźle! Skąd wiedziałeś, że ja też nie spadnę?
Może nie odpowiadaj.
Mój!
Jedź! Jesteśmy trupami!
Mój!
Myszko! Tatuś i tak jest z ciebie dumny!
Mój?
Tracimy zabawki.
- Nie! Stój! - O rety!
Nie!
Jesper! Puść je!
- Nie warto! - Oszalałeś? Nie!
Widzisz? Łatwizna. Wystarczyło...
Nie byłabym taka pewna.
Stój! Nie!
Nie!
To miasteczko zbudowano na niechęci i wrogości.
I ono się nie zmieni, póki choć jeden Krum...
Albo Ellingbołczyk!
...ma coś do powiedzenia.
- Idziemy. Praca skończona. - Dobrze powiedziane.
Czyli wracamy do wojny? Koniec rozejmu?
Już od jutra rana.
Bezinteresowny czyn.
Słucham?
Jeden bezinteresowny czyn...
wyzwala kolejne.
Chyba uderzyłeś się w głowę. Lepiej się połóż.
Nie wierzysz? To się odwróć.
Co?
Odwróć się.
Mój.
- Myszko! - Słonko!
- Puść go. - Mój!
- Słonko! - Wracaj, Madziulko!
- Złaź stamtąd! - Myszko!
- Mama woła! - Połóż chłopca!
Nie wiesz, gdzie się szlajał.
Nie wiem, co powiedzieć.
Gdybym nie...
Co to jest?
Te prezenty to fałszywki?
Trochę wiary we mnie.
Nie oddałbym im zabawek.
- Ale skąd wiedziałeś... - Dzieci gadają.
A jeśli mówią, że rodzice chcą ściągnąć wściekły tłum...
to nauczyciele słuchają.
To był prosty plan.
Zniszczyliby fałszywki i odeszli.
Ale ty skomplikowałeś sprawy. Jak zwykle.
Czyli to było na nic?
Tego bym nie powiedział.
Ruszamy?
Przyszedł!
- Tak! - Duży jest mój!
Mówiłem ci, że przyjdzie!
Mamo! Chodź, szybko!
- Tak! - Tak!
- O tym marzyłam! - Przyszedł!
Tato, mamo! Wstawajcie, musicie to zobaczyć!
Życie biegło dalej.
A Smeerensburg zmieniał się na lepsze.
Poetyckie, prawda?
A co do Alvy i mnie...
Czego się spodziewaliście? Jasne, że mnie kochała.
Co roku przed Bożym Narodzeniem zaczynały spływać listy.
Coraz więcej i z coraz dalszych zakątków.
Rzeczywiście musieliśmy rozwinąć działalność.
Więcej dzieci, więcej zabawek, więcej miasteczek.
Jest tak jasna, że wszystko widać.
Popatrz! Widzisz tę czerwień na brzegu?
- Lata mijały. - Czy sąsiad może liczyć na kawkę?
Co ty masz na twarzy?
Źle wyglądam? Mnie się podobają.
Ale szczerze. Alva ich nie znosi.
A nam było coraz lepiej.
Aż w końcu, po 12 latach...
Już idę, kochana.
Wszędzie go szukałem.
Wszystkich pytałem, ale nikt go nie widział.
Żadnego pożegnania.
Żadnych wyjaśnień.
Nic.
Zupełnie jak gdyby...
się rozpłynął.
No dobra.
Mam dwie przesyłki priorytetowe.
Wkładam listy do kopert...
Czas nakleić znaczki.
I drugi.
Podpisane, zaklejone, gotowe.
- Dobranoc! - Śpijcie.
- Dobranoc, mamo i tato! - Dobranoc.
Co się z nim potem stało...
jak i dlaczego...
tego nie potrafię zrozumieć.
Już dawno przestałem próbować.
Wiem tylko...
że raz do roku...
widuję przyjaciela.
KU PAMIĘCI MARY LESCHER