NETFLIX SUNAR
Mektuplar.
Bugünlerde pek yazmıyorsunuz, değil mi?
Ama eminim hiç unutamadığınız bir mektup vardır.
Onu kırmızı kostümlü, malum tombul adama yollarsınız
ve o da nispeten uslu durmuşsanız
size bir iki oyuncak bırakır.
Yine de her şeyin nasıl başladığını hiç kimse merak etmiyor.
Bu, mektuplarla ilgili bir hikâye ve bununla...
...başladı.
KRALİYET POSTACI AKADEMİSİ
...yetmiş dört, 75, 76,
77, 78, 79,
-80! -Eğitim Çavuşu, efendim.
En yukarıdan geldi. Öğrencilerinizden biri için.
Mektup ona, efendim.
Öğrenci Johansen!
Dur.
Söyleme. Ben tahmin edeyim.
Pes ediyorum. Sen kimsin?
Çavuş.
Eğitim Çavuşu. Otur. İçecek bir şey ister misin?
Espresso? Kapuçino?
Binicilik eğitiminde olman gerekmiyor mu senin?
Merak etme. Yerime birisi idare ediyor.
Postane Müdürü'nün Ofisi'nden mesaj.
Ne?
Çavuş, bu gerçek mi?
Benimle dalga geçme.
Al, tut şunları.
Vay canına. Bunu daha erken bekliyordum
ama evet, ejderhanın inine çağrıldım.
Eğitim çavuşunun espressosunu iptal et.
Neden benimkini bitirmiyorsun? Artık ihtiyacım yok.
Bu eski mekâna son bir kez bakacağım ki unutabileyim.
Oldu bitti. Hadi, gidelim.
Dokuz ay.
Seni Kraliyet Postacı Akademisi'ne sokabilmek için tüm nüfuzumu kullanalı
tam dokuz ay oldu.
Aslında dokuz ay, altı gün
ama sayan kim?
Ne? Kıtır ekmek yok mu?
Hadi ama.
İlerlemene bir göz atalım mı?
Kesinlikle.
-Çavuş. -Evet efendim.
Tasnif ve dosyalama:
tam bir fiyasko.
Posta güvercini bakım ve idaresi:
rezalet bir performans.
Hassas malların nakliyesi:
rekor derecede kötü.
İşte, gördün.
Ama bunu da denemeden geçmedik, değil mi?
Valizimi toplayıp evin yolunu tutayım. Ne kötü.
Kahretsin.
-Olduğun yerde kal. -Hayır baba.
Haklısın. Ne zaman büyüyeceğim ben?
Beni kibarca zorladığın bu fırsatları tepmekten ne zaman vazgeçecek
ve bağımsız olacağım?
Şapkamı önüme alıp
önceliklerimi yeniden düşünmeliyim.
İpek çarşaflarıma sarınıp
havyar ve şeri eşliğinde. Hâlâ aynı marka, değil mi?
Kasten başarısız olmana,
sonra ayrıcalıklı ve amaçsız bir hayata
öylece dönmene seyirci kalacağımı mı sanıyorsun?
Şey, evet. Başka nerede...
Tebrikler. Artık postacısın.
Efendim?
Gidip işleyen bir postane kuracağın yerin adı...
...Smeerensburg.
Bir yılın var.
Ne? Bir yıl mı? Neresi? Smeerensburg mü?
Şu anda neler oluyor baba?
Altı bin mektup yeterli olur.
Kendi elinle damgalanmış.
Kulağını iyi aç Jesper.
O mektupları toplayamazsan evlatlıktan atılırsın.
O lüks daireler, at arabaları, kıyafetler, galalar...
Hepsi gider.
Kendine sokakta sıcak bir yer aramaya şimdiden başla.
-Ama... -Altı bin mektup, bir yıl.
Hile yapamaz, rüşvet veremez ya da bundan kaçamazsın.
Yapma baba. Karşındaki benim.
Gel şu işi bir konuşalım.
Karşında oğlun Jesper var. Küçük Jespy.
Unuttun mu? "Baba, mektup göndermene yardım edeyim mi?
Postaları mektuplara yerleştirip,
damganın içine koyup..."
Dur!
O üniforma kaç saatte ütülendi biliyor musun?
Ben de bilmiyorum ama birinin saatlerini almıştır.
Duydun mu?
Burghard.
Nihayet dostça bir yüz. İnanabiliyor musun...
Burghard, ben arabaya binmedim. Burghard?
Efendim, ben disiplin taraftarıyım. Ama Smeerensburg...
...biraz abartılı olmadı mı?
O çocuk aklını başına devşirmeli Çavuş. Hem kim bilir?
Bakarsın bir gün bana teşekkür eder.
Sağ ol baba.
Bu gerçekten harika, baba. Çok teşekkürler.
Bu muhteşem, baba.
Çok ama çok muhteşem.
Sağ ol baba.
Eksik olma.
Bu berbat araba yolculuğuna bayıldım.
Çok teşekkürler.
Sağ ol, sağ...
Kavşağa geri git,
ölü ağaçtan sola dön. Bir şey değil.
Ne? Hayır. Kaybolmadım.
İnan bana, kayboldun.
Komik. Teknen de güzelmiş.
Bugün binme ihtimalin var mı hiç?
O da nesi?
Yeni postacı. Smeerensburg.
Orası bir adada, ada ise suyla çevrili,
suyu aşmak için tekne gerek, o da sende var.
Noktaları birleştirmeye başladık mı?
Hava hep böyle midir?
Bu aralar sıcak hava dalgası var.
İşte orada. Smeerensburg.
Büyüleyici, değil mi? Bir de baharda görmelisin.
O griler âdeta göz alıyor.
Ne oldu buraya?
Renkli yerel gelenekler.
Tuhaf âdetler, o tür şeyler.
Hepsi bu şirin şehrin canlı kültürünün bir parçası.
Hayır. Sizi...
Sizi adi yumurcaklar!
Herkes nerede?
Herkes mi?
Karşılama olur diye düşünmüştüm.
Doğru ya. Karşılama. Tabii ki.
İyi ki hatırlattın. Sen şuradaki çanı çalınca
karşılama töreni başlayacak.
-Çanı mı? -Evet.
Bir dene. Hemen dökülürler. Bando var,
ordövrler var, şehrin anahtarı da.
Karşılama töreninde ne olursa.
Cidden mi?
-Burada mı? -Tabii ki.
Büyük şehirden her gün yeni postacı gelmiyor ya.
Ne oluyor?
Benim!
Isırıyorlar! Çekilin üstümden!
Ne hoş, değil mi?
Bir de unuttular sanmıştın.
Çabuk! Götür beni buradan!
Neler oluyor burada?
-Niye herkes öylece duruyor? -Bak sen!
Bak nihayet kim havlu attı.
Havlu mu? Biz mi?
Hiç güleceğim yoktu.
Kabul et. Ödleklik edip çanı çaldınız.
Bir Ellingboe mu? Asla!
-Bana sesini yükseltme! -Sizin ödleklerden biriydi!
-Al işte! -Siz çaldınız çanı!
Siz çaldınız...
Ödünüz koptu, şimdi de bize yıkıyorsunuz!
-İnanılmaz! -Karları kürüyorduk...
Hey!
Ne var orada çocuklar?
Benim.
Balkabağım, ne bulduğunu göster babana.
Benim.
İnsana böyle davranılmaz ki.
Hele ki bu insana, hiç.
Bir saniye. İzin verin...
Bir postacı mı?
-Hadi ama! -Ne zaman öğrenecekler?
Bize bir postacı daha yollamışlar!
Tamam.
Kim olduğumu bilmiyorsunuz, o yüzden duymamış olayım.
Tamam mı? Ama diyelim ki aslında postacı değilim.
Aslında öyleyim çünkü bu aile işimiz.
-Babamı hiç açmayalım... -Nerede kalmıştık?
-...çünkü çok karışık. -Evet. Çan lütfen.
Anlatmaya ömür yetmez ama...
OKUL
Tezgâha gel.
Hemen bakıyorum.
Tamam, dinle. Kim olursan ol, uyarıyorum.
Bana bulaşmak istemezsin. Tamam mı?
Uskumru aşkına! Bu ne koku.
Uskumru yeni bitti. Ringa ve tatlısu gelinciği var.
Üniforma, soğuk ter, patlamış öd,
korkudan titreme. Tamam,
kaba tahminde bulunayım.
Yeni postacısın
ve kaptan seni kandırıp Savaş Çanı'nı çaldırdı.
Savaş Çanı mı? Burası nasıl bir kasaba ki Savaş Çanı var?
Pencere açabilir miyiz? Daha fazla numara...
Smeerensburg'a hoş geldin, dünyanın en iyi kan davaları burada.
-Kan davası mı? -Kin, münakaşa,
Krum'lar ve Ellingboe'lar. Peki...
...bir şey alacak mısın yoksa çene çalmaya mı geldin?
Bekle.
Burası okul değil mi?
Çocuklar ve öğretmen olması gerekmez mi?
Sağ ol yahu.
Bir şey unuttuğumu biliyordum. Çocuklar.
Teşekkürler.
Sen öğretmen misin?
Bak, şöyle oluyor.
Ben balık satıyorum, tezgâhın diğer tarafındaki şahıs,
ki bu sen oluyorsun, satın alıyor. -Vay be. Öğretmen sen misin?
Sana ne oldu peki?
-Ne mi oldu? -Yanlış ifade ettim.
İnsanların, çocuklarını okula göndermediği bir yerde
öğretmenliği kabul ettim.
Can düşmanının çocuğuyla kaynaşmak ha?
Olamaz! Buna göz yumamayız.
Bunu yapacak kadar düştüm çünkü böylece biraz para biriktirip
buradan çok ama çok uzaklarda yeni bir sayfa açabilirim.
Bir şey alacak mısın?
Ringalar bugün indirimli.
İşte buradasın. Nereye tüydüğünü merak etmiştim.
Günaydın Bayan Alva.
-Mogens. -Hadi dostum.
En güzelini sona sakladım.
POSTANE
Evim, güzel evim.
Ne?
-Postala şunu postacı. -Dur bir saniye, bu tamamen...
Dön evine ezik!
Öyle mi? Ben eziksem sen de...
Çok uzaktasın. Gittin.
Bolca hoş ve doğal ışık,
kırsal detaylar, merkezi soğutma ve panoramik manzara.
Tam hayvanseverlere göre.
-Tadını çıkar. -Dur!
Bu doğru olamaz. Ben...
Şimdi jeton düştü.
Sana bunu babam mı yaptırıyor? İyiymiş.
Ben de yuttum.
Tamam, bu kadar yeter. Kalacağım asıl yeri göster.
Sıcak bir banyo istiyorum, menüye de bakayım.
Dur, sana yardım edeyim.
Sen Smeerensburg'de postacısın,
burası dünyadan kopmuş bir adada.
Buz gibi soğuk. Komşular öfkeli ve şiddet yanlısı. Artık evin burası.
Noktaları birleştirmeye başladık mı?
Az kaldı. Dayan.
Buraya kadar. Buradan beteri olamaz!
Eve gidiyorum.
Hayır. Gidemezsin, unuttun mu?
Parasız kalır, sokaklara düşersin.
Ama buradan nefret ediyorum.
Çok soğuk ve iğrenç. İnsanlar bana kötü davranıyorlar.
İpek çarşafları özledim.
Kapa çeneni! Zayıflığı bırak.
Odaklan. Buradan nasıl gidebilirsin?
Sana gereken şey...
...mektuplar.
Tamam. Bu güzel. Hissedebiliyorum.
Gel babana seni tatlı küçük mek...
Hadi ama.
İyi. Sanırım kaynağa gitmeli.
Günaydın madam.
Postacıyım, anlaşılıyordur.
Gönderilecek mektubunuz varsa
bir koşu gidip getirin de...
Selam.
Üstünüzde mektup varsa seve seve alabilirim.
Doğum günü kartı? Uzak bir kuzen?
Ölüm haberi?
Aman Tanrım!
Mektup
ya da paket var mı? Paket?
Hadi ama millet!
Mektuplar! Bütün gün bekleyemem ki.
Tamam, alçaktan git. Panik yapma.
Demek o yüzden posta servisi kaplumbağa hızında.
Tamam. Burada neler oluyor? Mektuplar nerede?
Buradakilerin birbirlerine söyleyeceği tek şey var.
Onu da posta olmadan gayet güzel anlatıyorlar.
-Belli olmuyor mu? -Dur.
Mektup yok mu? İyi ama ben buradan nasıl...
-Bu da ne? -Bakar mısınız?
Bayım, resmimi geri alabilir miyim?
Rüzgâr uçurdu da.
-Lütfen? -Şimdi olmaz çocuk.
Meşgulüm, görmüyor musun? Nasıl mektup bulacağımı...
Bak aklıma ne geldi.
Ben postacıyım.
O yüzden resmi sana veremem
ama sana postalayabilirim.
-Nasıl? -Çocuk oyuncağı.
Güzel resmini katlıyorum. Bu arada resim bir harika.
Böyle bir zarfa koyuyorum
ve posta ücretini verirsen zarfı posta kutusuna koyuyorum.
-Posta ücreti mi? -Evet.
Sen bana bir kuruş atarsın,
ben de damga basarım, sonra hazırız.
Sadece kutuya koysan olmaz mı?
Çok isterdim ama yapamam.
Posta ücreti yoksa mektup değildir.
Anladın mı?
Ne diyorsun?
Ben mektubumu alırım, sen çizimini.
Herkes kazanır. Resmini istiyorsun, değil mi?
İstemiyorsan benim olur. Bayıldım.
Yerinde olsam saklardım,
yani bu mektubu kendime yollardım.
Merhaba baba.
-Bu iyi adam resmimi postalayabilirmiş. -Ben öyle deme...
-Çocuklar yalancıdır. -Ona bir kuruş verir misin?
Şuna bak. Yanlış adres.
Ne aptalım. Spendleberg'ler değilsiniz.
Sonra görüşürüz.
Sağ ol, konuşmak gereksiz. Kaçtım!
Uslu köpüşler!
Bu da ekspres posta olsa gerek.
Pekâlâ Smeerensburg,
bu turu kazandın
ama pes edeceğimi sandıysan yanıldın.
Mektupları hemen toplayacağım.
Sonra sana, soğuğuna, kaçıklarına
ve tavuklarına elveda. Evet, size de.
Görürsün. Bir hafta veriyorum.
Taş çatlasın iki.
Kötü bir zaman mı? Görüyorum ki işin başından aşkın.
Senin hiç...
...işin gücün yok mu?
Var tabii.
Giden postayı almaya geldim.
Nerede peki?
Çuvallar ağırsa yardım etmen gerek.
Belim kötü de.
-Senden nefret ediyorum. -Biliyorum.
E, nerede postalar?
Nerede tutuyorsun? Başka odada falan mı?
Ben odada dolaşayım,
postalara yaklaşınca "sıcak" de.
Postadan uzaklaşırsam "soğuk" dersin.
-Sonra da... -Bu ne?
Ha? Oduncunun kulübesi mi?
Evet, orada oturan var mı?
Var tabii. Bir ara kesinlikle uğramalısın.
Hoş adamdır. Ziyaretçilere bayılır.
Merhaba? Evinize girdim...
Ya da burası her neyse oraya.
Kimse var mı?
Hadi ama. Gerçekten mi?
Tabii ya. Elbette beni bulur.
Harika. O kaptanı öldüreceğim.
Ne?
Oyuncaklar mı?
İşte burada.
Eve büyük bir memnuniyetle dönebilirim çünkü kesinlikle hiçbir şey başar...
Canıma tak etti artık!
Sokakta yaşamak paramparça olmaktan iyidir.
Hayır, teşekkürler.
Lütfen beni doğrayıp parçalarımı ormana saçma!
Burası neresi?
Ne? Bilmiyorum. Nasıl bileyim? Dur.
Biliyorum.
Bu yolu takip edersen oraya çıkarsın.
Kesin görürsün. Ya da gösterebilirim.
Tabii. Dur da göstereyim.
Tamam.
Pardon, birazcık...
İşte geldik.
Çıkarken adımına dikkat... Bu da nesi?
Sen postacısın, değil mi?
Yani benim bunu...
Hayır, ben...
Tabii. Zevkle.
O şeyi teslim etmekten daha çok istediğim bir şey yok.
Eminim ki bu kesik bir baş.
Kesik bir baş olmaması imkânsız.
Elimde kesik bir baş var ama bak.
Yapma. Görüyorsun, deniyorum...
Buradaymışsın.
Orantısız cüssede biri için aşırı sessizsin...
Yani koç gibi...
Heykel gibi. Sende bir tür...
Ne? İçeriye mi?
Şaka herhâlde. Hayatta olmaz. Öncelikle...
Tabii, seve seve.
Ama bak, maalesef çit var.
Tüh. Neyse.
Ne yapacaksın? Neler oluyor?
Dinle lütfen. Aç şunu.
Bunu bana niye yapıyorsun?
Eyvah.
Kazandın. Ne istiyorsun? Para mı? Babamda çok var.
Fidye notu yazarsın. Yazman var, değil mi?
Yoksa da yerine yazarım.
Benim yazdığımı hiç bilmeyecek. Sen yazmışsın gibi yapacağım.
Tek heceli sözcükler kullanacağım. Lütfen!
Çıkar beni buradan! Beni...
Neden?
Kim var orada?
Kapı.
Olamaz!
Sürgüler!
Açılması lazım. Hadi!
Açıl. Hadi.
Hadi.
Kendine hâkim ol.
Neredeler, çocuklar?
Kaçmalarına izin vermeyin! Hadi! Yakalayın!
Pekâlâ.
Ne istediysen yaptım. Lütfen...
İşi bitirmeye gelmiş!
-Olamaz! -Bay Postacı?
Orada mısın?
Gidin buradan! Hadi! Sizi duyacak.
Bu mektupları göndermek istiyoruz.
Ne? Ne dedin sen?
Kuzenimiz dedi ki Bay Klaus'a bir mektup yazarsak
bize oyuncak yaparmış.
Ayrıca sana birer kuruş getirmemizi söyledi.
Posta ücreti yoksa mektup değildir, değil mi?
Hey, siz.
Oyuncak ister misiniz?
Yeni bir oyuncağa
ne dersiniz?
Sadece Bay Klaus'a bir mektup yazın.
Zarfın içine koyun,
adınızı yazın, bir kuruş getirin.
Kuruşu unutmayın.
Mektuplar hüzünlü olsun. Hüzünlü mü bunlar?
Tamam, aferin.
Pekâlâ.
Şimdi,
işin zorlu kısmı.
Tamam. Unutma,
baltalı katil olmayabilir...
Bu hâlâ bir ihtimal ama muhtemelen değil.
O aslında iyi bir adam.
Merhaba.
Merhaba. Bay Klaus, değil mi?
Beni dün geceki haneye tecavüzden hatırlıyor musunuz?
Postacı Jesper Johansen.
Doğru düzgün tanış...
Ben... Bakın Bay Klaus,
anlaşılan laf çabuk yayılmış
ve Smeerensburg'ün fakir çocukları
kendilerine söylenmeden
size mektup yazmaya başlamışlar.
Oyuncak için.
Ben de düşündüm ki
koca bir ahır dolusu oyuncağınız var
ve hepsi toz topluyor, o yüzden...
Tanrım. Buraya kadarmış. İşte.
Bu...
...tamamen normal.
Akıl hastalığı belirtisi falan değil.
-Git buradan. -Bay Klaus, efendim.
O küçük çocuklara
eski oyuncaklarınızı bağışlarsanız
ben seve seve bedava dağıtırım.
Bay Klaus, bekleyin!
Lütfen.
Sefil küçük hayatlarına katacağınız neşeyi düşünün.
Bakın.
Zavallı Herlief'çik.
Taş ve sopadan başka oyuncağı yok. Çok yazık.
Bu da var,
minik Penny... Patty.
Oyuncak bebeği o kadar eskiydi ki
bana gelirken kucağında ufalandı.
Sonra Kristoff. Küçük, çirkin Kristoff,
o ufak...
Bu gece, aynı saatte.
Harika. Dur, aynı saat mi? Yani gecenin körü mü?
-Oyuncakları alabilirim. -Olmaz. Ben de geliyorum.
Benimle gelmene hiç gerek yok.
Yetkili postacı değilsen
benimle arabaya binmen yasa dışı bile olabilir.
Kural kitabına bakmalıyım.
Harika. Bu gece o zaman. Görüşürüz. İyi sohbetti.
Oynuyordu!
Oynuyordu diyorum size.
Bir Ellingboe'yla!
-Hem de bir Ellingboe'yla! -Aman Tanrım.
-Duydunuz mu? -Kabul edilemez.
Nasıl oldu bilmiyorum.
Bir saniyeliğine arkamı döndüm...
...ve onu gördüm.
Onu derhâl getirdim efendim.
-Olmaz böyle. -Akılalmaz.
Yanlış, diyorum.
-Düşünülemez! -Ne yapacağız?
Bu kötü. Çok kötü.
Böyle rezalet görmedim. Ne geçiyordu aklından evlat?
Bilmiyor musun...
Krum'larla Ellingboe'lar kaynaşmaz.
-Niye? -"Niye" diye mi soruyor?
-Gördünüz mü? -Niye?
Ne yapsam bilmiyorum!
Lütfen yardım edin hanımım. Yalvarırım.
Bu nedir, biliyor musun küçük çocuk?
Bu, gelenek!
Nesilden nesle aktarılmış asırlar süren fevkalade nefret!
'45 yılının Yüz Günlük Kavgası.
Ezip geçmiştik.
Korkan Dümeni Kırsın oyunu.
86 yılındaki Büyük Popo Açma vakası.
Bildiğimiz bir şey varsa o da...
...hatırlayabildğimiz kadar eskiden beri...
...Krum'lar Ellingboe'lardan nefret eder...
...ve Ellingboe'lar da Krum'lara tahammül edemez.
İşte bu yüzden.
Bu mirasa saygısızlık etmek istemediğini biliyorum, öyle değil mi?
-Doğru. -Ve bir daha olmayacak,
değil mi?
Tabii ki hayır.
Şimdi bana bu güzel şeyin nereden geldiğini anlat.
Tahmin edeyim... Kapıda bıraksak olmuyor mu?
Sohbetine doyum olmuyor, biliyor musun?
Tabii, buna bile yanıt vermiyorsun.
Özür dilerim!
Hayır!
Dur!
Sizi adi yumurcaklar!
-Ben! -Beni seç!
-Kaçılın! -İlk benimki.
Bisiklet istiyorum!
-Bisiklet istediğimi söyle! -Sus!
Mektubumu al!
Önce ben! Bebek istiyorum!
-Ben! İlk ben! -Tamam! Tek sıra olun. Marş marş!
Geriye. Herkes sıraya girsin.
-Hadi. Mektup? -Çekil. Yürü.
Güzel. Mektup mu? Güzel.
Tamam. Yaylan. Harika. Hadi yoluna.
-Onun ağzının nesi var? -O buralı değil. Lapon.
Tamam, bu çok hoş. Ama mektup göremiyorum,
o yüzden mektubun olunca gel.
İyi günler.
Güle güle. Başka mektup var mı?
-İşte! -Ben!
-Al! -Geri kalanlar anlaşmayı biliyor.
Mektup yoksa oyuncak da yok.
Ama yazmayı bilmiyoruz ki.
Şansına küs evlat.
Dur. Ne yapabilirsiniz, biliyor musunuz?
Ne yapıyorsun?
Çocuklara okulda yazma öğrenin mi dedin?
-Neyin var senin? -Evet. Aslında ben...
Dinle beni postacı.
Ne yaparsan yap, beni bulaştırma.
Beş yıldır burada çürüyorum
ve gitmeye çok yakınım.
Mahvetmene izin vermem.
Anladın mı?
Bu çocuklar doğru düzgün eğitim almadan harcanmıyor mu?
Yani...
Pardon, ben hayalperestim ama bu yüzden yapmıyor muyuz?
Sen neden öğretmen oldun?
Farklılık yaratmak için mi?
Gençlik aşkı.
Eskiyi hatırlatıyor.
Uzun uzadıya bakışmalar,
yüreğin pır pır edişi.
Ama inleme ve altına etme kısmı,
hayır, o yok işte.
Uyuyorsun, sabah kalktığında hediye
şöminenin yanında oluyor.
Evet, Bay Klaus bir harika.
-Evet, o muhteşem. -Öyle.
Klaus mu? Müthiş mi?
Kocaman ama her bacadan sığabiliyor.
-Cidden mi? Nasıl? -Bilmem.
Sihirle sanırım.
İşte.
Çoraplarını şömine rafına asarsan
Bay Klaus onları oyuncakla dolduruyor.
Sadece sen uykudayken geliyor.
Onu hiç gören olmadı.
Görünmez falan sanki.
Kurabiyeye bayılıyor. Ortada kurabiye bırakmayı unutma.
Dön evine ezik!
Kimmiş ezik, seni arsız velet?
Bay Klaus süper.
Hey, Klaus'u duydun mu?
Adı Klaus, oyuncakta üstüne yok.
-Klaus. -Klaus.
-Müthiş biri.
Oyuncakları en iyisi.
-Ne oldu? -Ağzını açma.
Sen burada otur, sihirli ve muhteşem ol.
Ne?
Bugün bir şey öğrenecek miyiz?
Burada olmak zorundaysanız
bari sessiz olun.
Neden gidip, ne bileyim, sesli harfleri falan yazmıyorsunuz?
Defterimiz yok.
Kalemimiz de.
Peki. Bir anlaşma yapalım. Size bir şey öğretirsem
çıkıp gider misiniz? Lütfen.
İşte böyle.
Gerçekten mi? Bu benim adım mı?
Evet. Bu senin adın.
Vay canına.
Daha çok öğretir misin?
-Lütfen? -Sırada ben varım.
-Adımı yazmak istiyorum. -Ben de.
-Beni seç! -Adımı yazmak istiyorum!
-Ben de! Adımı yazacağım! -Öğret!
-Adımı yazmak istiyorum! -Beni seç!
Çok ağır.
Tamam o zaman.
Kendim gidebilirim. Senin gelmene...
Alınma ama birisi diyet yapsa fena olmaz.
Ne yapıyorsun?
Daha az hediye, daha az ağırlık.
Daha az hediye mi?
Daha az hediye daha az mektup,
daha az mektup da daha az...
Daha çok çocuk hüsrana uğrayacak demektir.
Hayır, buna izin vermem.
Görev yemini ettik. Çocuklar için.
Yakaladım.
Gel buraya! Gel hadi!
Tamam. Ben onları yorarım, sen de yakalarsın.
İyi takım çalışması...
Ho ho ho!
-Evet. İyi işti. -Ren geyiği iyi seçim.
-Plandan öndeyiz. -Güvenilir, güçlü, uysal.
Tamam, postane resmen açıldı.
Mektuplar hazır mı? Gelin.
Teşekkürler.
Hey, ezik!
Hayırdır?
Mektubumu yolladım ama bir tek uyduruk bir kömür geldi.
Kendin kaşındın.
Senin gibi pis kurbağalara Klaus'tan oyuncak yok.
Öyle mi? Sen ispiyonlamazsan ne yaptığımı nereden bilecek?
İspiyonlamam gerekmedi.
O biliyor.
Nasıl yani?
O her şeyi görüyor.
Her yaramazlığı, şakayı ve pis işi.
Bir liste tutuyor. Adı da...
-..."Yaramazlık Yapanlar Listesi". -Yalan söylüyorsun.
İnan bana.
Yaramazlık Yapanlar Listesi'ne girmek istemezsin.
Hâlâ o kartopunu atmak istiyor musun?
Ben de öyle düşünmüştüm.
Sadece iyi çocuklara mı oyuncak var?
"Sevgili Bay Klaus,
Bugün sokağımızdaki tüm bahçeleri temizledim.
-Bu iyi, değil mi? -Merhaba.
Lütfen beni Yaramazlık Yapanlar Listesi'ne yazma."
"Sevgili Bay Klaus,
bugün kardeşlerimle ev işlerinde anneme yardım ettik.
Bize oyuncak getirirsen
-bunu her gün yapacağız. Söz." -"Sevgili Bay Klaus,
komşumuz bugün çitindeki deliği onarıyordu.
Derken düştü
ve bacağını incitti.
-Çok acımış olmalı... -Bırakın beni!
-...çünkü bağırıp durdu. -Ellingboe'lar saldırıyor! İmdat!
Ona yardım ettik.
Hoşlanmadığını söyledi
ama bence içten içe hoşlandı."
"Bugün yaptığım buydu. Dün ise
Bayan Runa'nın meyvelerini aşırmak yerine onun için topladık.
O da sonra evimize gelip
anneme bir sürü reçel getirdi.
Annem de ona meyveli turta götürdü."
"Sevgili Bay Klaus,
Her gün okula gidiyorum
-ve her zaman ödevimi yapıyorum." -Annelisse! Sağ ol.
Merhaba Bay Postacı.
"Bayan Alva en iyi öğretmen."
"Babamın eski klarnetini de temizledim.
Umarım iyi bir şey yapmışımdır. Mutlu görünüyordu.
Bir oyuncak alabilir miyim lütfen?"
Ne?
Bu da nesi...
-Selam ortak, nasıl gidiyor? -İşte!
-Benimki! Benimki! -Ne? Nasıl?
Gelin millet. Oynayalım!
Bence o postacıya bir mesaj verme zamanı gelip çattı.
Ne yapacağını biliyorsun balkabağım.
Benim...
Pastacı, Ellingboe'lara keklerde indirim yapıyor,
hem de hamuruna jilet koymadan.
Kundaklama vakaları yüzde 70 azalmış, biliyor muydun?
Doğru. En son ne zaman ev yangını gördün?
Aynen. Mangal partileri, ikinci el satışlar ve...
Bilmiyorum.
Herkes çıldırmış sanki.
Yapılan iyilik...
...başka bir iyiliği doğurur.
Aniden birisinin çenesi düştü.
Söyle bana. Ne oldu da bunca sözü bu bilgelik kırıntısına harcadın?
Eskiden birinin
söylediği bir şeydi.
Sana bir şey diyeyim.
Herkesin bir çıkarı olduğunu bilecek kadar uzun yaşadım.
O çocuklar var ya? Oyuncakların peşindeler. Ya yetişkinler?
Neyin peşindeler bilmiyorum ama iyi niyet ve dünya barışı değil.
Ya sen?
-Senin çıkarın ne? -Benim mi?
Şey, biliyorsun.
Farklı. Ben...
Dikkat et!
Benim!
Buna inanamıyorum.
Pusumuzda ne arıyorsunuz?
Sizin pusunuz mu? Bu bizim pusumuz.
-Dur. -Durmaya çalışıyorum!
Dur!
Harika! Bakın ne yaptınız.
-Ne yapmışız? -Sizden bu beklenirdi,
-güzelim pusuyu mahvettiniz. -Siz olmasaydınız...
Arkadaşların herhâlde?
Tatlı insanlar.
Dün gece gördüğüme inanmayacaksınız.
Sihirli Ren geyiklerinin çektiği uçan bir kızak mı?
Evet.
Bak, gülebiliyor da.
Gizem çözüldü.
Ho ho ho!
Dur bir saniye. Mola. Ciddi misin?
-Öyle mi gülüyorsun? -Hadi,
yükleyelim.
Hayır. O kadar kolay yırtamazsın.
-Tekrar duyayım. -Olmaz.
Yapma ama. Sadece küçük bir kahkaha.
-Kıkırda. -Devam et, bak ne oluyor.
Tamam. Sustum.
Bara giden tek bacaklı adam fıkrasını hiç duydun mu?
Stokumuz azalıyor, değil mi?
Birkaç sefer daha yaptık mı tamamdır.
Gece vardiyalarının bitmesini iple çekiyor olmalısın.
-Değil mi? -Doğru.
Evet.
Ben de.
Ne güzel, döndün demek.
Evet, çok güzel
ama her ne diyorsan derdim başımdan aşkın.
Yani, oyuncağımız kalmadı
ve oyuncak yoksa mektup da yok.
Ve mektup olmadan...
Unut gitsin.
Zamanım tükeniyor! İşte, söyledim.
Neredeyse Noel oldu ve ben hâlâ...
Noel.
İşte bu. O yüzden, bizim...
Verandamdan iner misin? İzinsiz giriyorsun.
Ben, gururlu Krum'ların lideri...
Sadede gel artık.
Kapa çeneni salak! Geliyorum zaten.
Ben, gururlu Krum'ların...
Boşversene. İşe yaramıyor artık.
Toplantının nedenini biliyorsun.
Evet, ben... Tabii ki biliyorum.
-Gece yarısı kavgası mı? -Etrafına bak Aksel!
Klanın nerede?
Ben sana söyleyeyim.
Gittikleri yer sokak eğlencesi, araba gezintisi, mangal partisi!
-Geç kahvaltıyı unutmayın. -Zavallı Sven'imi benden alan
kitap kulübüydü!
Görüyor musun? Postacı
ve o ihtiyar oyuncakçı herkesin beynini yıkıyorlar.
Ne diyorsun?
Ortak bir düşmana karşı güç birliği
yapmanın vakti geldi diyorum.
Ateşkese ihtiyacımız var diyorum.
Ateşkes mi? Keçileri mi kaçırdın?
Ya birleşip bu meseleyi çözeriz
ya da artık hep kitap kulüpleri,
-mangal partileri... -Geç kahvaltı!
-Geç kahvaltıyı unutmayın. -O da var.
Yani bu barışı durdurmak için barış yapıp birleşmeli miyiz?
Atalarımızın talebi bu.
Ellingboe soyu için.
Krum'ların onuru için.
Klanlar savaşa girecek.
Birlikte!
Benim!
Ben...
Çok çalışmamız gerekecek.
Sürpriz!
Jesper?
-Sen ne... -Yeni atölyene hoş geldin.
-İşte! -Bu da ne...
-Hemen açıklayacağım. -Niye...
-Ama ben bunu... -Gel, otur.
Bayılacaksın.
Söz veriyorum.
Noel.
Noel mi? Ne demek is...
Bir düşün. Kasabadaki her çocuk Noel sabahı kalkıyor
ve şöminenin yanında onu bekleyen
yepyeni bir oyuncak buluyor.
O bayramı daha da sihirli kılabiliriz.
Sevinci düşün. Mutluluğu düşün.
Dinle Jesper. Ben hiç...
Bırak da bitireyim.
O mutlu küçük yüzleri düşünsene.
Çok tatlılar. Sadece...
-Değil mi... Bak! -Şey yapsak bile...
O kadar oyuncağı nereden bulacaksın?
Sen...
...yenilerini yapacaksın.
Ben oyuncak yapmıyorum.
Artık bıraktım.
Çok yeteneklisin dostum.
Kuş evleri iyi güzel
ama o ellere yakışan
-oyuncak... -Hayır dedim.
Yapma. Bana yardımcı ol. Olasılıkları hayal et.
Bak, ahşap işleri buraya.
-Hayır. -Buraya da
dişliler, çarklar ve mekanizmalar.
-Kurcalar durursun. -Kes şunu.
Bu köşedeyse boy boy,
-sıra sıra parlak aletler. -Dokunma!
-Kusursuzca düzenlenmiş. -Hayır!
Bu ne?
Çık dışarı.
Klaus, üzgünüm.
-İstemeden... -Defol!
Berbat bir gece, ha?
Kulübe hoş geldin.
Hayır, keyfini kaçırmak istemem.
Peki. Canımı sıkıyor, anlıyor musun?
O mektupları toplayamazsam
o zaman ne yapacağım?
Bu küçük kasabaya hapsol,
yaşlı ormancıyla takıl, etrafında zırdeliler olsun,
hiç başka bir şey isteme.
Evde hemen her şeyim vardı.
Ama burada...
Ben sadece
işe yaramaz, anlamsız...
...bir hiçim.
Ama Klaus bunu hak etmiyor.
İsteyerek olmadı.
Şey gibi hissediyorum... Şey gibi davrandım...
Kesinlikle.
Çok iyi bir dinleyicisin, biliyor muydun?
Tamam, sen kazandın.
Gidelim. Beni takip et.
Geç saatte rahatsız ettim
ama acaba bunu anlıyor olabilir misin?
Tamam. Gelin içeri.
Peki.
Başlayalım.
Kim sıcak kakao ister?
Bir tekne istediğini söyledi.
-Gerçekten mi? -Hayır, bu doğru olamaz. Boşver.
-Evet, o öyle. -Ne?
Neden bahsediyorsunuz? Benden mi?
Klaus, ben...
Hadi.
Anlaşılan birinin mektup yollamada
-yardıma ihtiyacı var. -Öyle.
-Kimin? -Ben...
Yani...
Nasıl oldu da sizi hiç yenemedik?
Evet, sonra
o, kızağa binince "Çok küçük yapmışız." dedim.
Ama hayır. Tam ona göreydi.
Bayıldı, değil mi?
Bence bayıldı. Ya sence?
-Bayıldı. -Evet.
Bence de. Evet, bayıldı.
Biliyor musun, o günü hatırlıyorum.
Yüzümde aynı gülümsemenin belirdiği
-o ilk günü. -Ne?
Ne gülümsemesi? Gülümsemedim.
Gözümü kısıyordum. Güneşten.
Tabii.
Ben de ilkin kabullenmek istemedim.
O bu yüzden bana takılırdı.
"O" mu?
Lydia'm.
Ormanda onun çok sevdiği bu yeri bulduğumu hatırlıyorum.
Ben de buraya bir ev inşa ettim.
Her şeyden uzakta.
Ama uzun süre sırf ikimiz olmayacaktık.
Çocuk istiyorduk.
Bir sürü.
Etrafta koşuşan, gülüşen, başını derde sokan.
Beklerken
onlar için oyuncak yapmaya başladım.
Bekledik...
...ve ben oyuncak yapmaya devam ettim.
-Bir tane daha. Ne dersin? -Beklemeye devam ettik
ama hiç gelmediler.
Sonra...
...Lydia hastalandı.
Şimdi bile bazen
bana öyle geliyor ki o hâlâ...
O öldükten sonra
galiba kayboldum.
Kuşları çok severdi,
o yüzden kuş yuvası yapıp durdum.
Ama sonra
sen çıkageldin.
Bu oyuncakları teslim etmek,
çocuklara getirdikleri neşeyi görmek...
Bir daha hissetmeyeceğim sanıyordum.
Bunun için sana teşekkür borçluyum dostum.
Teşekkür ederim.
Elbette.
-Biliyor musun? Yapacağız. -Neyi?
-Neyi yapacağız? -O Noel şeyini.
Tüm o oyuncakları yapacağız.
-O da bunu isterdi. -Gerçekten mi?
Evet, gerçekten. Bir yıl boyu plan yapıp
-seneye daha fazla köye yayılabiliriz. -Seneye mi?
-Ve sonraki sene de. -Ama ben burada...
Yani seneye ne olacağını kim bilir?
Belki de ben...
Ne geveliyorsun yahu? Hadi. Kaybedecek vakit yok.
Burada olmayabilirim bile.
Bir, iki, üç, dört, beş
Oltama bir balık gelmiş
Altı, yedi, sekiz, dokuz, on
Saldım balığı bu son
Niye saldın o balığı?
Çünkü kaptı parmağımı
Hangi parmağını kaptı?
Sağ elimin serçe parmağını
Aferin.
Pekâlâ, bugünlük bu kadar.
Ve... Ev ödevi.
Ödevi unutmuştum.
Ödev falan yok.
Benden iyi öğretmen mi var?
Burada
ne oldu?
Yenilesem iyi olur diye düşündüm.
Çürümüş balık işi bitti, herkes biliyor.
Nasıl aldın bunları?
-Birikimlerinle mi? -Hepsiyle değil.
Aslında, hepsiyle. Ama bir bak.
-Bence çok iyi görünüyor. -Peki ya buradan
çok ama çok uzaklarda yeni sayfa açmak?
O Alva nerede?
Artık buradan gitmek için düpedüz aptal olmak gerek.
-Öyle değil mi? -Şey... Sanırım.
Sanırım mı? Vay canına.
Ne yaptığını bilmiyorsun, değil mi?
Gel de sana göstereyim.
Şuna bir bakar mısın?
Sessiz gece
Kutsal gece
İyi Noeller Bayan Alva.
İyi Noeller Bay Postacı.
Merhaba Postacı Johansen.
-Merhaba. -Bayan Alva.
Aynı yer değil gibi, değil mi?
Selam.
Burada ne işin var?
Yapılan bir iyilik, ha?
Daima başka iyilik doğurur.
Hiç şaşmaz.
Unutmayın, mektubu zarfa koyun
-ve sıradakine uzatın. -Uyaksız da olur.
-Aynen böyle devam. -Az ama öz olsun.
İyi yazana fazla puan yok.
-Aferin balkabağım. -Hadi. Daha fazla mektup.
Shakespeare olması gerekmiyor millet.
Sabit dur, kızım. Sakin ol.
Düzgün hatlar. Güzel. Eline sağlık.
Merhaba.
Selam.
O zaman ne yapacağım ha?
Bu küçük kasabaya hapsol...
...yaşlı ormancıyla takıl...
...etrafında zırdeliler olsun...
...hiç başka bir şey isteme.
23 ARALIK 24 ARALIK
Peki, o parçayı mı yapacaksın...
Şunları bitirmeye ne dersin...
Israr ettiler, ben de kırmak istemedim.
Bilemedim. Sence? Fazla kırmızı.
Nasıl? Abartılı mı?
Değil. Başı dönmesin diye geyiklerin gözünü bağlarız.
Hepsi bu. Şaka yapıyorum.
Çok yakışmış. İyi durmuş. Güzel...
Selam Jesper.
Baba? Ne?
Üzgünüm. Dışarıda konuşalım.
İçerisi kalabalık da.
Niye geldin baba?
Süre dolmadı. Hâlâ birkaç günüm var...
Smeerensburg'den on dört bin mektup ha?
-Gelip kendi gözümle görmeliydim. -Baba, öylece ortaya çıkıp...
Dur, ne dedin? On dört bin mi?
-Bu doğru değil. Bu... -Ama öyle.
Bu kadar mütevazı olma.
-Ne arıyorlar burada? -Buradaki başarını
bana onlar söyledi.
Böyle bir başarı ödülsüz kalamazdı.
Bak, sana ne dedilerse...
Peki, gitmeye hazır mısın?
Gitmek mi? Nereye?
Eve tabii ki.
Anlaşma anlaşmadır. Zorlu sınavın sona erdi.
Eve mi?
Kişisel uşağa, yatakta kahvaltıya
ve ipek çarşaflarıma mı?
Sonuna kadar hak ettin.
Katılmıyor musun Bay Klaus?
İnanılmazdı.
Çocukları mektup yazmaya ve okula gitmeye teşvik etmek.
Kasaba sakinlerini böyle asil bir amaç uğruna
emek harcamaya ikna etmek.
Kesinlikle.
Gidelim mi o hâlde?
Bir dakika ayıralım da vedalaş tabii.
Lütfen, açıklayabilirim.
-Ben... -Bal gibi ortada.
Herkesi kandırdın.
Büyük şehirdeki lüks yaşantına
dönmek için. Bunun gibi bir şey mi?
Hayır. Şey,
belki de ilk başta öyleydi ama Alva, lütfen...
Alva, lütfen dön.
Mektupları almasaydım evlatlıktan atılacaktım ama işler değişti.
Márgu...
Klaus, dinle. Ben...
Herkesin bir çıkarı var, değil mi?
Biraz zorluk seni yola getirir diye düşünmüştüm
ama ben bile itiraf edeyim ki...
Şunu söyleyeyim. Smeerensburg'e posta hizmeti getirenin
geleceği parlak demektir. Ona hiç şüphe yok.
Gelecek demişken,
kendini nerede gördüğünü konuşmayı iple çekiyorum.
Biri gitti, biri kaldı.
Kim o diye sorarsan yemin ederim ki...
Nihayet gidiyoruz, değil mi?
Ben...
Demir al Kaptan.
-Hemen yola çıkıyoruz. -Bu bir ilk.
Anlayamadım?
Hiçbir postacının geldiği gün olduğundan daha üzgün ayrıldığını görmemiştim.
En iyisi karışmamak bence.
Eminim ki daha beter olup
içerleme ve pişmanlık kaynağına dönüşmez.
Neşelen ufaklık.
Teknemi kaçırmış olabilirim.
Ona anlattım. Her şeyi anlattım.
Sonra bana döndü ve dedi ki
benimle hiç bu kadar gurur duymamış.
Sonra bana sarıldı. İnanabiliyor musun?
Kızacak sanmıştım.
Tabii, özleyeceğim.
Büyük evi, her ihtiyacımın giderilmesini,
ipek çarşafları. Ah, ipek çarşaf. Konuyu değiştirelim mi?
Neyse. Herkes tekneden inebilir.
Asıl zor olan Klaus'la Alva'yı ikna etmek...
Dur, bu da ne?
Klanlar.
Klaus.
Yavaşça.
Biraz...
Bak sen.
Ne rastlantı ama.
-Burada ne işiniz var? -Sadece düşünüyorduk.
"Bizim çocuklarımız da hediyeyi hak etmiyor mu?"
Şuna bak.
Onun en çok sevdiği şey zaten sende.
Güzel, büyük bir pinyata.
Eğer elinizi
-o oyuncaklara sürerseniz yemin ederim... -Geri çekil. Tamam.
Oyuncaklara istediğinizi yapın.
Kimsenin canı yanmasın.
Bize uyar.
Rüşvet olarak verecek oyuncak olmayınca
çocukların eski hâline dönmesi ne kadar sürer?
Tekrar düşman olmaları ne kadar sürer?
Ya büyüklerin onları izlemesi?
Jesper?
Postacı!
Kar yutun sizi...
Bağlı değiller. Niye bağlı değiller?
Bağlılar sanıyordum. Bağlı olmadıklarını bilsem
hayatta bunu yapmazdım.
Peşlerine düşün!
Kim kızağı böyle bağlamadan...
Yok edin o oyuncakları!
-Ne yapın edin, durdurun! -Benim!
Benim!
Benim...
Benim!
Bir el atsan faydalı olurdu.
"Fayda." İlginç bir sözcük seçimi.
Ne yani? Şimdi kafama mı kakacaksın?
Paramparça edin o oyuncakları!
Oyuncaklar!
-Çuvalı kapatmalıyız. -Sana ne?
-Gideceğini sanıyordum. -Harika. Tabii.
Ne kadar korkunç biri olduğumu
ben oyuncakları kurtarmak için muhtemelen boynumu kırarken
tartışıp duralım,
-olmaz mı? -İn aşağı!
O oyuncakları durdurun!
Klaus?
Güzel hareket. Düşmeyeceğimi nereden bildin?
Boş ver. Cevaplama.
Benim!
Hızlı, hızlı. Öldük.
Benim!
Balkabağım!
Baban hâlâ seninle gurur duyuyor, duydun mu?
Benim?
Oyuncak kaybediyoruz.
Hayır!
-Dur! -Aman Tanrım!
Hayır!
Jesper! Bırak!
Buna değmez!
Delirdin mi? Hayır.
Gördün mü? Çok kolay. Sadece...
O kadar emin olmazdım.
Dur, hayır!
Hayır!
Bu kasaba küskünlük ve garez üstüne kurulmuş.
Bir Krum...
Ya da bir Ellingboe.
...söz söyleyebildiği sürece öyle kalacak.
Gidelim.
Burada işimiz bitti.
Güzel dedin. Yani kan davası tekrar başladı mı?
Ateşkes yok mu artık?
Yarın ilk iş.
Yapılan iyilik.
O neydi?
Yapılan iyilik
başka iyiliği doğurur.
Bence kafanı sert vurdun canım.
Sırtüstü uzanmalısın.
Bana inanmıyor musun? Arkanı dön.
Ne?
Arkanı dön.
Benim.
-Balkabağım! -Tatlım!
-Onu derhâl bırak! -Benim!
-Tatlım! Güzelim. -Gel Magdalone.
-İn oradan! -Balkabağım!
Annen çağırıyor.
-Çocuğu indir. -Annene gelsene?
Kim bilir nerelere değdi o.
Ne desem bilemiyorum Klaus.
Bunu yapmasaydım...
Bu ne ya?
Kızaktaki hediyeler sahte miydi?
Hakkımı ver.
Oyuncakları almalarına izin veremezdim.
-Ama nasıl bildin... -Çocuklar konuşur.
Çocuklar, ebeveynlerinin öfkeli bir güruh oluşturma planını konuşursa
öğretmenler bunu duyar.
Basit bir plandı.
Sahte oyuncakları yok edip gideceklerdi.
Ama çıkıp ortalığı karıştırdın. Her zamanki gibi.
Yani hepsi boşuna mıydı?
Ben öyle demezdim.
Gidelim mi?
Geldi!
-Evet! -Büyük olan benim!
Söylemiştim. Gelecek, demiştim.
Anne! Buraya gel, çabuk!
-Evet! -Yaşasın!
-Tam da istediğim şey! -O geldi!
Anne, baba!
Uyanın! Bunu görmelisiniz!
Hayat devam etti.
Smeerensburg iyi yönde değişmeye devam etti.
Şiirsel, değil mi?
Alva'yla bana gelince...
...ne bekliyordunuz?
Tabii ki beni sevdi.
Her yıl Noel zamanı mektup yağmuru başlıyordu.
Her seferinde daha çok
ve daha uzaktan.
Planladığımız gibi, operasyonu gerçekten genişlettik.
Daha çok çocuk, daha çok oyuncak, daha çok kasaba.
Öyle parlak ki gece bile etraf görülüyor.
Şuraya bak! Kenardaki kırmızı ve sarıyı gördün mü?
-Yıllar geçti. -Mahallenin postacısına
sıcak kahve var mı?
Ne o yüzündeki?
Beğenmedin mi? Bence bana yakışıyor, sence?
Dürüst ol. Alva nefret ediyor.
Her yıl öncekinden iyiydi.
Derken 12. yılda...
Geliyorum aşkım.
Aramadığım yer kalmadı.
Herkese sordum
ama onu bulamadık.
Veda yok.
Açıklama yok.
Hiçbir şey yok.
Âdeta silinip...
...kaybolmuştu.
Tamam.
Sayın Posta Müdürüm, iki acil teslimat var!
Mektuplar zarfa giriyor.
Mektup damgalanıyor.
Bir damga daha.
İmzalandı, damgalandı, teslime hazır!
-İyi geceler çocuklar! -Hadi uyuyun.
-İyi geceler anne ve baba! -İyi geceler.
Sonra ona ne olduğunu...
...nedenini, nasılını...
...hiç kavrayamıyorum bile.
Anlam vermeye çalışmaktan çoktan vazgeçtim.
Şunu biliyorum...
...yılda bir kez...
...dostumu görüyorum.
MARY LESCHER'İN ANISINA