ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Γράμματα.
Δεν γράφετε πολλά πια, έτσι;
Μα υπάρχει ένα που δεν ξεχνάτε ποτέ.
Προς έναν στρουμπουλό με κόκκινη στολή.
Κι αν ήσασταν καλά παιδιά,
πάνω κάτω,
θα σας φέρει κάνα παιχνίδι.
Μα κανείς δεν αναρωτιέται πώς ξεκίνησε όλο αυτό.
Αυτή είναι μια ιστορία για γράμματα και ξεκίνησε...
με αυτό.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
...εβδομήντα τέσσερα, εβδομήντα πέντε, εβδομήντα έξι,
εβδομήντα επτά, εβδομήντα οκτώ, εβδομήντα εννιά,
-ογδόντα! -Κύριε εκπαιδευτή.
Εντολή άνωθεν. Αποστολή για έναν δόκιμό σας.
Γι' αυτόν είναι, κύριε.
Δόκιμε Γιοχάνσεν!
Σταμάτα.
Μη μου πεις. Θα μαντέψω.
Παραιτούμαι. Ποιος;
Λοχία.
Εκπαιδευτή. Καθίστε. Θα πιείτε κάτι;
Εσπρέσο; Καπουτσίνο;
Δεν θα 'πρεπε να κάνεις ιππική εκπαίδευση;
Μην ανησυχείτε. Με καλύπτει κάποιος.
Αποστολή απ' το γραφείο του Γενικού.
Τι πράγμα;
Λοχία, αλήθεια τώρα;
Αφήστε τις πλάκες.
Κρατήστε λίγο.
Μάλιστα, το περίμενα νωρίτερα,
αλλά, ναι, με κάλεσαν στη φωλιά του δράκου.
Άκυρο το εσπρέσο του λοχία.
Πάρτε το δικό μου. Δεν θα το χρειαστώ άλλο.
Θα ρίξω μία τελευταία ματιά στο μέρος, για να το ξεχάσω.
Έγινε. Εντάξει, πάμε.
Εννέα μήνες.
Πάνε εννέα μήνες
απ' όταν χρησιμοποίησα ό,τι μέσο είχα
για να σε βάλω στην Ακαδημία.
Βασικά, εννέα μήνες κι έξι μέρες,
αλλά ποιος μετρά;
Δεν έχει κρουτόν;
Έλα τώρα!
Να δούμε την πρόοδό σου;
Οπωσδήποτε.
-Λοχία. -Μάλιστα, κύριε.
Διαλογή κι αρχειοθέτηση:
πλήρης αποτυχία.
Χειρισμός ταχυδρομικού περιστεριού:
απαράδεκτη απόδοση.
Μεταφορά εύθραυστων εμπορευμάτων:
η χειρότερη στα χρονικά.
Ορίστε, λοιπόν.
Αλλά κάναμε ό,τι μπορούσαμε, έτσι;
Θα τα μαζέψω να γυρίσω σπίτι. Κρίμα.
Να πάρει η ευχή.
-Μείνε όπως είσαι. -Όχι, μπαμπά.
Έχεις δίκιο. Πότε θα ωριμάσω;
Πότε θα πάψω να πετάω τόσες ευκαιρίες,
που τόσο μεγαλόψυχα μου επέβαλες,
και θα γίνω ανεξάρτητος;
Πρέπει να κάτσω και να επανεξετάσω τις προτεραιότητές μου,
στα μεταξωτά σεντόνια
με χαβιάρι και σέρι. Το ίδιο παίρνεις, έτσι;
Νομίζεις ότι θα σε βλέπω να αποτυγχάνεις
και μετά να γυρνάς
στην προνομιούχα ζωή σου, χωρίς σκοπό και νόημα;
Προφανώς. Πού αλλού...
Συγχαρητήρια. Είσαι ταχυδρόμος.
Έλα μου;
Θα φτιάξεις ένα ταχυδρομείο στο...
Σμίρενσμπεργκ.
Έχεις έναν χρόνο.
Τι; Έναν χρόνο; Πού; Στο Σμίρενσμπεργκ;
Τι γίνεται εδώ; Μπαμπά;
Αρκούν 6.000 γράμματα.
Εσύ θα βάλεις γραμματόσημα.
Άκου προσεκτικά, Τζέσπερ.
Αν δεν τα καταφέρεις,
θα σε αποκληρώσω.
Τέλος τα ωραία διαμερίσματα,
οι άμαξες, τα ρούχα, τα γκαλά...
Τέλος όλα.
Θα ζεις άνετα στη φτώχεια.
-Μα... -Έξι χιλιάδες γράμματα σ' έναν χρόνο.
Δεν θα ξεφύγεις με απάτες και δωροδοκίες.
Μπαμπά. Έλα τώρα, εγώ είμαι.
Ας το συζητήσουμε.
Ο γιος σου είμαι, ο Τζέσπερ. Ο μικρός Τζέσπι.
Θυμάσαι; "Μπαμπάκα, να σε βοηθήσω με τα γράμματα;
Να γραμματίσεις τα ταχυδρομεία
και να βάλεις γραμματόσημα..."
Στάσου!
Ξέρεις πόση ώρα σίδερο ήθελε η στολή;
Ούτε εγώ. Αλλά κάποιος χρειάστηκε ώρες.
Ακούς;
Μπέργκχαρντ. Επιτέλους, ένα φιλικό πρόσωπο. Άκουσες...
Μπέργκχαρντ, δεν είμαι στην άμαξα μαζί σου.
Κύριε, είμαι υπέρ της πειθαρχίας, αλλά στο Σμίρενσμπεργκ;
Δεν είναι λίγο υπερβολικό;
Αυτό το αγόρι πρέπει να αφυπνιστεί. Και ποιος ξέρει;
Κάποτε ίσως και να μ' ευχαριστήσει.
Σ' ευχαριστώ, μπαμπά.
Αυτό είναι υπέροχο, πατέρα. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Είναι υπέροχο, μπαμπά.
Πραγματικά υπέροχο.
Να 'σαι καλά, μπαμπά!
Ευχαριστώ.
Μ' αρέσει η φρικτή διαδρομή με την άμαξα.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Σ' ευχαριστώ...
Γύρνα στη διασταύρωση
και στρίψε δεξιά στο ξερό δέντρο. Να 'σαι καλά.
Τι; Όχι, δεν χάθηκα.
Πίστεψέ με, χάθηκες.
Καλό. Να σου πω, ωραία βάρκα.
Θα τη χρησιμοποιήσεις σήμερα;
Τι είπες;
Νέος ταχυδρόμος. Στο Σμίρενσμπεργκ.
Είναι σε νησί, περιβάλλεται από νερό,
χρειάζομαι βάρκα, που έχεις εσύ.
Άρχισες να πιάνεις το νόημα;
Πάντα έτσι είναι ο καιρός;
Έχουμε καύσωνα.
Να το. Το Σμίρενσμπεργκ.
Συμπαθέστατο, έτσι; Πού να το δεις την άνοιξη.
Τότε αναδεικνύονται πραγματικά τα γκρι.
Τι έγινε εδώ;
Τοπικές παραδόσεις.
Περίεργα έθιμα, τέτοια πράγματα.
Κι αυτά ανήκουν στην κεφάτη κουλτούρα της γραφικής πόλης.
Όχι. Γιατί...
Παλιόπαιδα!
Πού είναι όλοι;
Όλοι;
Περίμενα κάποια εκδήλωση.
Βέβαια. Η εκδήλωση, σωστά.
Καλά που μου το θύμισες. Χτύπα την καμπάνα
και θα ξεκινήσει.
-Την καμπάνα; -Ναι.
Χτύπα την. Θα βγουν και θα 'χουν μπάντα,
ορεκτικά και το κλειδί της πόλης.
Τέτοια εκδήλωση.
Αλήθεια;
-Εδώ έξω; -Φυσικά.
Δεν έρχεται κάθε μέρα
νέος ταχυδρόμος απ' τη μεγαλούπολη.
Τι συμβαίνει;
Δικό μου!
Δαγκώνουν! Φύγετε!
Ωραία δεν είναι;
Νόμιζες ότι σε ξέχασαν.
Βγάλε με από 'δώ!
Τι γίνεται εδώ πέρα;
-Γιατί στέκεστε όλοι; -Βρε βρε!
Δείτε ποιος παραδόθηκε επιτέλους.
Παραδόθηκε... Εμείς;
Γελάσαμε!
Παραδέξου το. Βγήκες κρυφά και χτύπησες την καμπάνα.
Ένας Έλινγκμπο; Ποτέ!
-Μη μου υψώνεις τη φωνή! -Εσείς το κάνατε!
-Ορίστε! -Εσύ τη χτύπησες!
Εσύ τη...
Δειλιάσατε και θέλετε να μας το φορτώσετε!
-Απίστευτο! -Καθαρίζαμε το χιόνι...
Τι είναι αυτό, παιδιά;
Δικό μου.
Ζουζουνάκι, δείξε μου τι βρήκες.
Δικό μου.
Δεν φέρονται έτσι σε ανθρώπους.
Σίγουρα όχι σ' εμένα.
Μισό λεπτό να...
Ταχυδρόμος;
-Σε παρακαλώ! -Δεν βάζουν μυαλό.
Μας έστειλαν κι άλλον ταχυδρόμο!
Εντάξει.
Δεν ξέρετε ποιος είμαι, οπότε σας τη χαρίζω.
Ας πούμε ότι δεν είμαι στ' αλήθεια ταχυδρόμος.
Δηλαδή είμαι, είναι οικογενειακή επιχείρηση.
-Πού να σας τα λέω. -Τι λέγαμε;
-Μεγάλη ιστορία. -Την καμπάνα.
Δεν έχουμε χρόνο για λεπτομέρειες...
ΣΧΟΛΕΙΟ
Ελάτε στο ταμείο.
Έρχομαι.
Όποια κι αν είσαι, σε προειδοποιώ,
δεν θες να τα βάλεις μαζί μου.
Μα το σκουμπρί. Τι μυρωδιά είναι αυτή!
Το σκουμπρί τελείωσε. Μόνο ρέγκα και λότα.
Στολή, κρύος ιδρώτας, τρομάρα,
τρέμουλο. Μάλιστα.
Άσε με να μαντέψω.
Είσαι ο νέος ταχυδρόμος,
κι ο καπετάνιος σε έβαλε να σημάνεις την Καμπάνα της Μάχης.
Καμπάνα της Μάχης; Ποια πόλη έχει τέτοια καμπάνα;
Ν' ανοίξουμε κάνα παράθυρο; Δεν μπορώ...
Καλώς ήρθες στο Σμίρενσμπεργκ, πατρίδα της βεντέτας.
-Βεντέτας; -Κακίας, τσακωμών,
Κραμ εναντίον Έλινγκμπο. Οπότε...
Θ' αγοράσεις τίποτα ή ήρθες για κουβεντούλα;
Στάσου.
Σχολείο δεν είναι εδώ;
Πού είναι τα παιδιά κι ο δάσκαλος;
Ναι! Να 'σαι καλά.
Είπα κι εγώ, τι ξέχασα; Τα παιδιά.
Σ' ευχαριστώ.
Εσύ διδάσκεις;
Άκου πώς πάει.
Εγώ πουλάω ψάρια, και ο πελάτης,
-εσύ δηλαδή, αγοράζει... -Αμάν. Εσύ είσαι;
Τι έπαθες;
-Τι έπαθα; -Δεν ακούστηκε καλά.
Έγινα δασκάλα
σ' ένα μέρος που δεν στέλνουν τα παιδιά σχολείο.
Να 'ναι με τους γόνους του εχθρού;
Όχι βέβαια, αποκλείεται.
Οπότε τώρα κάνω αυτό,
για να βγάλω λεφτά
και να κάνω νέα αρχή κάπου πάρα πολύ μακριά από εδώ.
Θ' αγοράσεις τίποτα;
Η ρέγκα έχει έκπτωση.
Εδώ είσαι. Αναρωτιόμουν πού να πήγες.
Καλημέρα.
-Μόγκενς. -Έλα, μικρέ.
Κράτησα το καλύτερο για το τέλος.
ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ
Σπίτι μου, σπιτάκι μου.
Τι στο...
-Αυτό να ταχυδρομήσεις. -Για σταθείτε. Αυτό είναι...
Δρόμο, κορόιδο!
Αλήθεια; Αν εγώ είμαι κορόιδο, εσύ είσαι...
μακριά. Έφυγες.
Άπλετο φυσικό φως,
ρουστίκ πινελιές, κλιματισμός,
πανοραμική θέα.
Ιδανικό για φιλόζωους.
-Καλά να περάσεις. -Στάσου!
Δεν μπορεί.
Τώρα κατάλαβα.
Ο πατέρας μου σ' έβαλε; Πετυχημένο.
Με ξεγέλασες.
Εντάξει τώρα. Δείξε μου πού θα μείνω στ' αλήθεια.
Να κάνω ένα μπάνιο και να δω τι θα φάω.
Κάτσε να σε βοηθήσω.
Είσαι ταχυδρόμος στο Σμίρενσμπεργκ,
που 'ναι σε νησί, αποκομμένο απ' τον κόσμο.
Πολύ κρύο. Θυμωμένοι, βίαιοι γείτονες.
Αυτό είναι το σπίτι σου πια.
Άρχισες να πιάνεις το νόημα;
Κοντεύω. Υπομονή.
Αυτό ήταν! Τι απαίσιο μέρος!
Γυρίζω σπίτι.
Όχι! Δεν μπορείς να φύγεις.
Θα 'σαι απένταρος, στον δρόμο!
Μα δεν μ' αρέσει εδώ.
Είναι κρύο, αηδιαστικό μέρος. Μου φέρονται απαίσια,
θέλω τα μεταξωτά...
Πάψε! Μην είσαι αδύναμος!
Συγκεντρώσου. Πώς θα φύγεις;
Χρειάζεσαι...
γράμματα.
Εντάξει. Αυτό είναι καλό. Το νιώθω.
Έλα στον μπαμπά, γραμματάκι...
Έλα τώρα.
Εντάξει. Θα πάω στην πηγή.
Καλημέρα, μαντάμ.
Είμαι ο ταχυδρόμος προφανώς.
Αν έχετε γράμματα,
τρέξτε να τα φέρετε και...
Γεια σας.
Αν έχετε τίποτα γράμματα, μετά χαράς να τα πάρω.
Κάρτες γενεθλίων; Μακρινά ξαδέρφια;
Ειδοποιητήριο;
Αμάν!
Κανένα γράμμα...
ή δέμα; Κανένα δέμα;
Ελάτε πια!
Γράμματα! Έχουμε και δουλειές.
Μείνε χαμηλά, ψυχραιμία.
Να γιατί πάει σαν χελώνα το ταχυδρομείο.
Τι συμβαίνει εδώ; Πού είναι τα γράμματα;
Εδώ οι άνθρωποι λένε μόνο ένα πράγμα μεταξύ τους.
Και το μήνυμα περνάει χωρίς ταχυδρομείο.
-Δεν συμφωνείς; -Στάσου.
Δεν γράφουν γράμματα; Και πώς θα φύγω...
-Τι στο... -Γεια σας.
Κύριε, μου δίνετε τη ζωγραφιά μου;
Την πήρε ο αέρας.
-Σας παρακαλώ. -Όχι τώρα.
Δεν βλέπεις ότι προσπαθώ να δω πώς θα...
Άκου τι σκέφτηκα.
Εγώ είμαι ταχυδρόμος.
Δεν μπορώ να σ' τη δώσω,
μα μπορώ να σ' την ταχυδρομήσω.
-Πώς; -Πολύ απλά.
Διπλώνω την πανέμορφη ζωγραφιά σου
και τη βάζω στον φάκελλο.
Μένει να βάλω γραμματόσημο και να τη βάλω στο γραμματοκιβώτιο.
-Γραμματόσημο; -Ναι.
Πέτα μου ένα μονόλεπτο
να βάλω γραμματόσημο, κι είμαστε έτοιμοι.
Δεν μπορείτε απλώς να τη βάλετε μέσα;
Θα το έκανα, αλήθεια, μα δεν μπορώ.
Δεν είναι γράμμα αν δεν έχει γραμματόσημο.
Κατάλαβες;
Τι λες; Εγώ θα πάρω το γράμμα κι εσύ τη ζωγραφιά.
Αμοιβαίο κέρδος. Θες τη ζωγραφιά;
Αν όχι, θα την κρατήσω εγώ. Μ' αρέσει πολύ.
Εγώ θα την κρατούσα,
θα μου έστελνα το γράμμα στη θέση σου.
Γεια σου, μπαμπά.
Ο καλός κύριος
θα μου στείλει τη ζωγραφιά.
-Ψέματα. -Θα του δώσεις ένα μονόλεπτο;
Λάθος διεύθυνση.
Λάθος. Δεν είστε οι Σπέντλμπεργκ.
Τα λέμε.
Ευχαριστώ. Μην πείτε λέξη!
Καλά σκυλάκια!
Κι αυτό θα 'ναι το εξπρές.
Εντάξει, Σμίρενσμπεργκ,
μπορεί να κέρδισες,
μα μη νομίζεις ότι θα το βάλω κάτω.
Θα έχω τα γράμματα,
και θ' αφήσω εσένα, το κρύο, τους τρελούς
και τις κότες σου. Ναι, κι εσάς.
Θα δεις. Σε μια βδομάδα.
Το πολύ δύο.
Είναι ακατάλληλη στιγμή; Σε βλέπω πνιγμένο.
Δεν... έχεις...
δουλειά, ας πούμε;
Βεβαίως κι έχω.
Ήρθα να πάρω την εξερχόμενη αλληλογραφία.
Πού είναι;
Θέλω βοήθεια με τις βαριές σακούλες.
Έχω τη μέση μου.
-Σε μισώ. -Το ξέρω.
Πού είναι η αλληλογραφία, λοιπόν;
Την έχεις σε άλλο δωμάτιο πια;
Μήπως να περπατάω στο δωμάτιο
κι όταν πλησιάζω να λες "ζέστη";
Κι όταν απομακρύνομαι απ' την αλληλογραφία να λες "κρύο";
-Και... -Τι είν' αυτό;
Ποιο; Η καλύβα του ξυλουργού;
Ναι. Μένει κανείς εκεί;
Ναι. Πρέπει να πας οπωσδήποτε.
Καλό παιδί. Τρελαίνεται για επισκέπτες.
Μ' ακούτε; Είμαι στο σπίτι σας ή ό,τι είναι αυτό.
Είναι κανείς εδώ;
Έλα τώρα! Αλήθεια;
Αλίμονο. Σαφώς και θα γινόταν αυτό.
Τέλεια. Θα τον σκοτώσω τον βαρκάρη.
Ορίστε;
Παιχνίδια;
Εδώ είμαστε.
Τώρα μπορώ να γυρίσω σπίτι με την ικανοποίηση ότι κατάφερα...
ΚΛΑΟΥΣ
Αυτό ήταν! Αρκετά!
Καλύτερα ζωντανός μα φτωχός, παρά κομματάκια.
Όχι, ευχαριστώ.
Σε παρακαλώ, μη με κάνεις κομματάκια!
Πού είναι αυτό;
Τι; Δεν ξέρω. Πού να... Στάσου.
Ξέρω.
Συνέχισε ευθεία και θα το βρεις.
Δεν το χάνεις. Ή θα σε πάω εγώ.
Αμέ. Ναι, θα σε πάω.
Μάλιστα.
Συγγνώμη λίγο να...
Φτάσαμε.
Πρόσεχε κατεβαίνοντας... Τι είναι αυτό;
Ταχυδρόμος δεν είσαι;
Θέλεις να το...
Μα εγώ...
Βεβαίως. Μετά χαράς.
Με μεγάλη μου χαρά
να παραδώσω κάτι που είμαι σίγουρος ότι είναι
κάποιο κομμένο κεφάλι.
Αποκλείεται να μην είναι κεφάλι.
Κρατάω ένα κεφάλι, αλλά εντάξει.
Έλα τώρα! Κοίτα, προσπα...
Εδώ είσαι!
Δυσανάλογα ήσυχος σε σχέση...
με τον γεροδεμένο...
επιβλητικό... Έχεις ένα...
Τι; Εκεί μέσα;
Πλάκα κάνεις. Αποκλείεται. Με τίποτα.
Πρώτα απ' όλα, θα το ήθελα,
μα έχει φράχτη.
Να πάρει. Τέλος πάντων.
Τι θα κάνεις; Τι συμβαίνει;
Άνοιξε, σε παρακαλώ.
Γιατί μου το κάνεις αυτό;
Όχι.
Κέρδισες. Θες λεφτά; Ο μπαμπάς έχει πολλά.
Ζήτα λύτρα. Ξέρεις να γράφεις;
Σιγά, θα γράψω εγώ.
Δεν θα το καταλάβει. Θα γράψω σαν να 'μαι εσύ.
Θα βάλω μονοσύλλαβες λέξεις. Σε παρακαλώ!
Απλώς άσε με να φύγω!
Γιατί;
Ποιος είναι;
Πόρτα.
Όχι.
Σύρτες!
Πρέπει να ανοίξουν. Άντε!
Ανοίξτε. Άντε.
Πάμε.
Έλα.
Ψυχραιμία.
Πού είναι;
Μη σας ξεφύγουν. Εμπρός! Επάνω τους!
Εντάξει.
Έκανα ό,τι ζήτησες. Μπορώ να...
Ήρθε να με αποτελειώσει!
-Όχι! -Κύριε ταχυδρόμε;
Είστε εκεί;
Φύγε! Δρόμο. Θα σ' ακούσει.
Θέλουμε να στείλουμε γράμματα.
Τι; Τι είπες;
Ο ξάδερφος είπε,
αν γράψουμε γράμμα στον κο Κλάους, θα μας φτιάξει παιχνίδια.
Είπε να σας φέρουμε κι ένα μονόλεπτο.
Δεν είναι γράμμα αν δεν έχει γραμματόσημο. Σωστά;
Εσείς οι δύο.
Θέλετε ένα παιχνίδι;
Θα θέλατε...
ένα νέο παιχνίδι;
Απλώς γράψτε ένα γράμμα στον κύριο Κλάους.
Βάλτε το στον φάκελο
με όνομα και φέρτε ένα μονόλεπτο.
Μην το ξεχάσετε.
Ελπίζω να φαίνεστε θλιμμένοι. Έτσι;
Ωραία, μπράβο.
Μάλιστα.
Και τώρα...
το δύσκολο σημείο.
Λοιπόν, θυμήσου:
Μάλλον δεν είναι δολοφόνος.
Μπορεί και να 'ναι, αλλά μάλλον όχι.
Είναι καλός... κατά βάθος.
Γεια σας.
Γεια σας. Ο κύριος Κλάους, σωστά;
Με θυμάστε απ' την ωραία διάρρηξη χθες βράδυ;
Τζέσπερ, ταχυδρόμος.
Δεν συστηθήκαμε...
Κοιτάξτε, κύριε Κλάους,
φαίνεται ότι μαθεύτηκε
πως τα φτωχά παιδάκια του Σμίρενσμπεργκ ξεκίνησαν...
εντελώς αυτοβούλως...
να γράφουν γράμματα, ζητώντας σας...
παιχνίδια.
Οπότε σκέφτηκα...
ότι έχετε ολόκληρη αποθήκη γεμάτη παιχνίδια
που σκονίζονται, οπότε...
Θεέ μου. Εντάξει. Αυτό ήταν.
Αυτό είναι...
εντελώς φυσιολογικό.
Δεν είναι σύμπτωμα ψυχικής ασθένειας.
-Φύγε. -Κύριε Κλάους.
Αυτά τα παιδάκια...
Αν δωρίσετε τα παλιά σας παιχνίδια,
ευχαρίστως να τα παραδώσω δωρεάν.
Σταθείτε, κε Κλάους!
Σας παρακαλώ.
Σκεφτείτε πόση χαρά θα δώσετε στις μίζερες ζωούλες τους.
Να, δείτε.
Ο καημένος Χέρλιφ.
Έχει μόνο κλαδιά και πέτρες για να παίζει. Κρίμα.
Κι αυτή...
Η μικρή Πένι... Πάτι.
Η κούκλα της ήταν τόσο παλιά,
που διαλύθηκε στα χέρια της.
Κι ο Κρίστοφ... Ο ασχημούλης Κρίστοφ,
ο μικρός...
Απόψε, την ίδια ώρα.
Τέλεια. Σταθείτε. Την ίδια ώρα; Μες στα μεσάνυχτα;
-Μπορώ να τα πάρω τώρα. -Όχι, θα έρθω μαζί.
Δεν χρειάζεται, αλήθεια.
Ίσως είναι παράνομο
να 'ρθει μαζί μου μη πιστοποιημένος ταχυδρόμος.
Θα δω τον κανονισμό.
Τέλεια. Απόψε, λοιπόν. Ωραία τα είπαμε.
Έπαιζε!
Έπαιζε, σας λέω.
Με μια Έλινγκμπο!
-Αν είναι δυνατόν! -Θεούλη μου!
-Το ακούσατε; -Απαράδεκτο.
Δεν ξέρω πώς έγινε.
Γύρισα για μια στιγμή...
Και τότε το είδα.
Την έφερα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
-Λάθος. -Ασύλληπτο.
Λάθος, λέω.
-Αδιανόητο. -Τι θα κάνουμε;
Αυτό είναι άσχημο. Πολύ άσχημο.
Ό,τι χειρότερο έχω δει. Πώς σου ήρθε;
Δεν ξέρεις...
Κραμ και Έλινγκμπο δεν έχουν παρτίδες.
-Μα γιατί; -Γιατί;
-Είδατε; -Γιατί;
Δεν ξέρω τι να κάνω!
Σας ικετεύω, βοηθήστε μας.
Ξέρεις τι είναι αυτό, αγοράκι;
Αυτό είναι η παράδοση!
Αιώνες ένδοξου μίσους, που πέρασαν από γενιά σε γενιά!
Ο Καυγάς των Εκατό Ημερών του '45.
Όπου κερδίσαμε.
Ο Ναυτικός Αγώνας Δειλού.
Το Μεγάλο Ξεβράκωμα του '86.
Αν έχουμε μάθει κάτι...
Ανατρέχοντας στο παρελθόν...
...είναι ότι οι Κραμ μισούν τους Έλινγκμπο.
Κι οι Έλινγκμπο μισούν τους Κραμ.
Αυτός είναι ο λόγος.
Ξέρω ότι δεν είχες σκοπό να δείξεις ασέβεια σ' αυτήν την κληρονομιά, έτσι;
-Έτσι. -Και δεν θα επαναληφθεί,
έτσι;
Όχι βέβαια.
Για πες μου τώρα από πού ξεφύτρωσε αυτό το γλυκούλι;
Να μαντέψω. Δεν παίζει να τ' αφήσουμε απ' έξω;
Τα λες πολύ ωραία, το ξέρεις;
Βέβαια, ούτε σ' αυτό απαντάς.
Συγγνώμη!
Όχι!
Σταματήστε!
Παλιόπαιδα!
-Εμένα! -Διαλέξτε με!
-Άκρη! -Εγώ πρώτα!
Θέλω ποδήλατο!
-Πείτε το στον κο Κλάους! -Πάψε!
Πάρτε το γράμμα μου!
Το δικό μου! Μια κούκλα!
-Εγώ πρώτα! -Μπείτε σε μια γραμμή! Σβέλτα!
Μπείτε όλοι στη γραμμή.
-Ορίστε. Γράμμα; -Φύγε. Άκρη.
Ωραία. Γράμμα; Ωραία.
Έγινε. Δρόμο. Τέλεια. Προχώρα.
-Γιατί μιλάει έτσι; -Δεν είναι από εδώ, είναι Σάμι.
Ωραία, αλλά δεν βλέπω γράμμα.
Έλα πάλι όταν θα έχεις.
Καλημέρα.
Γεια σου. Λοιπόν, άλλο γράμμα;
-Εδώ! -Εγώ!
Οι υπόλοιποι ξέρετε. Χωρίς γράμμα, δεν έχει παιχνίδι.
Μα δεν ξέρουμε να γράφουμε.
Κρίμα, μικρέ.
Στάσου. Ξέρεις τι μπορείς να κάνεις;
Τι κάνεις;
Λες στα παιδιά να πάνε σχολείο;
-Πας καλά; -Άκου, αυτό που ήθελα...
Άκου, ταχυδρόμε.
Ό,τι κι αν κάνεις, μη μ' ανακατεύεις.
Έχω σαπίσει πέντε χρόνια εδώ
και κοντεύω να φύγω.
Δεν θα αφήσω να το χαλάσεις!
Κατάλαβες;
Να χαραμίζονται αυτά τα παιδιά χωρίς μόρφωση;
Δηλαδή...
είμαι ονειροπόλος, αλλά... γι' αυτό δεν το κάνουμε;
Γιατί έγινες δασκάλα;
Για να κάνεις τη διαφορά;
Νεανικός έρωτας.
Μου θυμίζει τα παλιά.
Τα έντονα βλέμματα,
η ταχυπαλμία.
Με την κλάψα και την αμηχανία, όχι,
δεν ταυτίζομαι και τόσο.
Πας για ύπνο και όταν ξυπνήσεις,
το δώρο είναι δίπλα στο τζάκι!
Ναι, ο κος Κλάους είναι φοβερός.
-Ναι, τέλειος. -Ναι.
Ο Κλάους; Τέλειος;
Είναι τεράστιος, αλλά χωρά στις καμινάδες!
-Αλήθεια; Πώς; -Δεν ξέρω.
Με μαγεία, μάλλον.
Άντε.
Αν κρεμάσεις κάλτσα στο τζάκι,
ο κος Κλάους τη γεμίζει παιχνίδια.
Έρχεται μόνο όταν κοιμάσαι.
Δεν τον έχει δει κανείς.
Λες κι είναι αόρατος.
Και του αρέσουν τα μπισκότα. Μην ξεχάσεις να του αφήσεις.
Δρόμο, κορόιδο!
Ποιος είναι κορόιδο, κακομαθημένο;
Ο κος Κλάους είναι φοβερός.
Έμαθες για τον Κλάους;
Φτιάχνει τέλεια παιχνίδια.
-Κλάους. -Κλάους.
-Φοβερός.
Τέλεια παιχνίδια.
-Τι έγινε; -Σιωπή.
Κάτσε εκεί, μαγικός και υπέροχος.
Τι;
Θα μάθουμε τίποτα σήμερα;
Είστε που είστε εδώ,
κάντε ησυχία τουλάχιστον.
Γιατί δεν ξεκινάτε, ξέρω κι εγώ,
να γράψετε τα φωνήεντα;
Δεν έχουμε τετράδια.
Ούτε στιλό.
Εντάξει. Αν σας διδάξω κάτι,
θα φύγετε από εδώ; Σας παρακαλώ;
Έτσι μπράβο.
Αλήθεια; Είναι τ' όνομά μου;
Ναι. Ζήτω, είναι τ' όνομά σου.
Μάθετέ με κι άλλα.
-Σας παρακαλώ. -Εγώ τώρα.
-Να γράψω τ' όνομά μου. -Κι εγώ θέλω.
-Εγώ! -Θέλω να το γράψω!
-Κι εγώ θέλω! -Μάθετέ με!
-Θέλω να το γράψω! -Διαλέξτε με!
Πολύ βάρος.
Εντάξει, λοιπόν.
Πάω μόνος μου. Δεν χρειάζεται...
Χωρίς παρεξήγηση, καλό θα έκανε λίγη δίαιτα.
Τι κάνεις;
Λιγότερα δώρα, λιγότερο βάρος.
Λιγότερα δώρα;
Λιγότερα δώρα, λιγότερα γράμματα.
Και με λιγότερα γράμματα...
περισσότερα διαλυμένα παιδικά όνειρα.
Όχι, δεν θα το επιτρέψω.
Είναι χρέος μας. Για τα παιδιά.
Σ' έπιασα.
Έλα!
Μάλιστα. Εγώ τους εξαντλώ, κι εσύ τους πιάνεις.
Ομαδική δουλειά...
-Ναι. -Τάρανδοι.
Ομαδικότητα.
-Περνάμε καλά. -Αξιόπιστοι.
Το ταχυδρομείο είναι ανοιχτό.
Έχετε τα γράμματα; Περάστε.
Ευχαριστώ.
Κορόιδο!
Τι παίζει;
Έστειλα γράμμα και πήρα μόνο ένα κάρβουνο.
Καλά να πάθεις.
Πονηροί γυρίνοι σαν εσένα δεν παίρνουν παιχνίδια.
Ναι; Πού ξέρεις τι κάνω εγώ; Με κάρφωσες;
Δεν χρειάστηκε.
Εκείνος ξέρει.
Τι εννοείς;
Τα βλέπει όλα.
Κάθε σκανταλιά, φάρσα και βρομοδουλειά.
Έχει λίστα. Τη...
-λίστα των άτακτων. -Λες ψέματα.
Πίστεψέ με.
Δεν θες να 'σαι στη λίστα των άτακτων.
Λοιπόν; Θες ακόμα να ρίξεις τη χιονόμπαλα;
Το περίμενα.
Μόνο τα καλά παιδιά παίρνουν παιχνίδια;
"Αγαπητέ κε Κλάους,
φτυάρισα όλες τις αυλές στον δρόμο μου σήμερα.
Καλό δεν είναι αυτό;"
Γεια σας!
"Μη με βάλετε στη λίστα των άτακτων".
"Αγαπητέ κύριε Κλάους,
σήμερα με τα αδέλφια μου βοηθήσαμε τη μαμά.
Θα το κάνουμε κάθε μέρα,
-αν μας φέρεις παιχνίδια. Αλήθεια". -"Κύριε Κλάους,
ο γείτονας επιδιόρθωνε τον φράχτη σήμερα,
και έπεσε...
και χτύπησε το πόδι του.
Πρέπει να πόνεσε πάρα πολύ...
-γιατί φώναζε πολύ. -Μου επιτίθενται Έλινγκμπο!
Οπότε, τον βοηθήσαμε.
Είπε ότι δεν του άρεσε,
αλλά νομίζω ότι, κατά βάθος, του άρεσε".
"Αυτό έκανα σήμερα. Χθες
αντί να κλέψουμε τα μούρα της κας Ρούνα, της τα μαζέψαμε.
Μετά ήρθε στο σπίτι μας
κι έφερε στη μαμά πολλή μαρμελάδα.
Κι η μαμά τής πήγε πίτα".
"Αγαπητέ κε Κλάους,
πάω κάθε μέρα σχολείο
-και κάνω τα μαθήματά μου". -Ανελίζ! Ευχαριστώ.
Γεια σας, κε ταχυδρόμε.
"Η δις Άλβα είναι η καλύτερη δασκάλα".
"Καθάρισα και το κλαρινέτο του μπαμπά.
Ελπίζω να έκανα καλή δουλειά. Φάνηκε χαρούμενος.
Θα μου φέρετε παιχνίδι, σας παρακαλώ;"
Ορίστε;
Τι στο...
-Γεια σου, αρχηγέ. Πώς... -Εδώ!
-Το δικό μου! -Ορίστε; Μα πώς;
Ελάτε να παίξουμε, παιδιά!
Νομίζω ότι είναι ώρα να στείλουμε ένα μήνυμα στον ταχυδρόμο.
Ξέρεις τι να κάνεις, Ζουζουνάκι.
Δικό μου...
Ο ζαχαροπλάστης έχει έκπτωση στις τούρτες για τους Έλινγκμπο,
χωρίς ξυράφια στη ζύμη και τέτοια.
Και ξέρεις ότι οι εμπρησμοί μειώθηκαν κατά 70%;
Από πότε έχεις να δεις σπίτι να καίγεται;
Ακριβώς. Τρώνε μαζί, κάνουν παζάρια και...
Ναι, δεν ξέρω.
Λες και τρελάθηκαν όλοι.
Μια ανιδιοτελής πράξη...
πάντα γεννά κι άλλη.
Για δείτε ποιος άρχισε το κουβεντολόι.
Πώς χώρεσες τόσες λέξεις
σε μια μικρή σοφία;
Είναι απλώς κάτι...
που έλεγε κάποιος.
Άκου να σου πω εγώ.
Η πείρα μου λέει ότι όλοι θέλουν κάτι να κερδίσουν.
Τα παιδιά, τα παιχνίδια. Οι μεγάλοι;
Δεν ξέρω τι θέλουν,
μα σίγουρα όχι επί γης ειρήνη.
Εσύ;
-Τι θα κερδίσεις; -Εγώ;
Ξέρεις τώρα...
Είναι διαφορετικό. Δεν...
Πρόσεχε!
Δικό μου!
Δεν το πιστεύω.
Τι κάνετε στην ενέδρα μας;
Στην ενέδρα σας; Δική μας είναι.
-Σταμάτα! -Προσπαθώ!
Σταμάτα!
Είναι δικό μας σημείο!
Έλεος. Δείτε τι κάνατε.
Τι κάναμε εμείς;
-Χαλάσατε μια τέλεια ενέδρα... -Το δέντρο σας φταίει...
Φίλοι σου, να υποθέσω;
Συμπαθητικοί.
Δεν θα πιστέψετε τι είδα χθες βράδυ.
Ιπτάμενο έλκηθρο που τραβούσαν μαγικοί τάρανδοι;
Ναι.
Για δείτε, γελάει τελικά.
Λύθηκε το μυστήριο.
Χο, χο, χο!
Στάσου. Διάλειμμα. Σοβαρά τώρα;
-Έτσι γελάς; -Μάλιστα.
Ας φορτώσουμε.
Όχι, δεν θα γλιτώσεις τόσο εύκολα.
-Κάν' το πάλι. -Όχι.
Έλα τώρα. Ένα ειρωνικό γελάκι ή ένα χαχανητό.
-Ένα χάχανο. -Για συνέχισε.
Καλά, σταματάω.
Ξέρεις το ανέκδοτο με τον κουτσό που μπαίνει σε μπαρ;
Μας τελειώνει το απόθεμα, έτσι;
Ναι, λίγες διαδρομές ακόμα και τελειώσαμε.
Θα πρέπει...
να ανυπομονείς να ξεφορτωθείς τις βραδινές βάρδιες.
-Σωστά; -Σωστά.
Ναι.
Κι εγώ.
Ωραία. Γύρισες.
Ναι, πολύ ωραία,
αλλά ό,τι κι αν λες, έχω δικά μου προβλήματα.
Μας τελειώνουν τα παιχνίδια.
Χωρίς παιχνίδια, δεν έχει γράμματα.
Και χωρίς γράμματα...
Ξέχνα το.
Τελειώνει ο χρόνος μου! Το είπα.
Κοντεύουν ήδη Χριστούγεννα και ακόμα...
Χριστούγεννα.
Αυτό είναι. Πρέπει να... Εγώ... Εμείς...
Φύγε, σε παρακαλώ. Κάνεις καταπάτηση.
Εγώ, η ηγέτιδα των περήφανων Κραμ...
Τέλειωνε, επιτέλους.
Πάψε, ανόητε! Τελειώνω.
Εγώ, η ηγέτιδα των περήφανων...
Ξέχνα το. Σπάστηκα.
Ξέρεις γιατί σας φώναξα.
Ναι. Φυσικά και ξέρω.
Βραδινός καυγάς;
Κοίτα γύρω σου, Άξελ. Πού είναι η πατριά σου;
Θα σου πω εγώ πού είναι.
Είναι σε τραπεζώματα,
βόλτες και μπάρμπεκιου!
-Και μπραντς. Μην τα ξεχνάς. -Μια λέσχη βιβλίου
πήρε τον άμοιρο τον Σβεν μου!
Βλέπετε; Ο ταχυδρόμος
κι ο παιχνιδοποιός κάνουν πλύση εγκεφάλου σ' όλους.
Τι λες;
Ότι είναι ώρα να ενώσουμε δυνάμεις
κόντρα στον κοινό εχθρό.
Λέω ότι χρειαζόμαστε ανακωχή.
Ανακωχή; Τρελάθηκες;
Ή θα συσπειρωθούμε να το αντιμετωπίσουμε ή θα γεμίσουμε λέσχες βιβλίου
-και μπάρμπεκιου... -Και μπραντς!
-Μην ξεχνάς τα μπραντς! -Ναι, κι απ' αυτά.
Δηλαδή πρέπει να συσπειρωθούμε ειρηνικά για να σταματήσει η ειρήνη;
Το απαιτούν οι πρόγονοί μας.
Για τους προγόνους των Έλινγκμπο.
Για την τιμή των Κραμ.
Οι πατριές είναι επί ποδός πολέμου...
μαζί!
Δικό μου!
Εγώ...
Αυτό θα χρειαστεί πολλή δουλειά.
Έκπληξη!
Τζέσπερ;
-Τι... -Καλώς ήρθες στο νέο εργαστήρι σου.
-Ορίστε! -Τι είναι...
-Θα σου εξηγήσω. -Γιατί...
-Δεν θέλω... -Έλα, κάτσε.
Θα τρελαθείς.
Σ' το υπόσχομαι.
Χριστούγεννα!
Χριστούγεννα; Τι θες...
Σκέψου. Όλα τα παιδιά στην πόλη ξυπνάνε το πρωί των Χριστουγέννων
και βρίσκουν ένα...
ολοκαίνουργιο παιχνίδι δίπλα στο τζάκι.
Θα κάνουμε ακόμα πιο μαγική τη γιορτή.
Σκέψου τη χαρά, την ευτυχία.
Άκου, Τζέσπερ. Δεν νομίζω...
Άσε με να τελειώσω.
Σκέψου τα χαρούμενα προσωπάκια.
Τόσο χαριτωμένα.
-Δεν είναι... Δες! -Ακόμα κι αν...
Πού θα βρεις τόσα παιχνίδια;
Θα φτιάξεις...
καινούργια.
Δεν φτιάχνω παιχνίδια.
Όχι πια.
Έχεις ένα χάρισμα, φίλε μου.
Καλά τα σπιτάκια πουλιών,
μα αυτά τα χέρια είναι
-για να... -Όχι, είπα!
Έλα, συνεργάσου. Σκέψου τις δυνατότητες.
Εδώ θα 'ναι η ξυλουργική.
-Όχι. -Κι εδώ,
τα ρολόγια, με διάφορα γρανάζια
-για να μαστορεύεις. -Πάψε.
Και σ' αυτήν τη γωνία, ράφια με εργαλεία
-κάθε λογής. -Μην το αγγίζεις!
-Τέλεια οργανωμένα για σένα. -Μη!
Τι είναι αυτό;
Φύγε.
Κλάους, συγγνώμη.
-Δεν ήθελα να... -Φύγε!
Δύσκολη βραδιά;
Δεν είσαι η μόνη.
Μπα, δεν θέλω να σε κουράσω.
Καλά, εντάξει. Προβληματίζομαι.
Αν δεν μαζέψω τα γράμματα,
τι θα κάνω;
Θα μείνω μια ζωή εδώ,
να κάνω παρέα με τον ξυλουργό, με τους τρελούς
και δεν θα θελήσω τίποτε άλλο;
Στην πατρίδα έχω σχεδόν τα πάντα.
Αλλά εδώ...
είμαι απλώς...
άλλο ένα άσχετο, ανούσιο...
τίποτα.
Μα στον Κλάους δεν αξίζει...
Δεν ήθελα να...
Τώρα νιώθω ότι φέρθηκα σαν...
Ακριβώς.
Είσαι πολύ καλή ακροάτρια, το ξέρεις;
Εντάξει. Κέρδισες.
Πάμε. Έλα μαζί μου.
Συγγνώμη για την ώρα,
αλλά μήπως υπάρχει περίπτωση να καταλαβαίνεις... αυτό;
Εντάξει. Ελάτε μέσα.
Ωραία.
Ας ξεκινήσουμε.
Ποιος θέλει ζεστό κακάο;
Είπε ότι θέλει βάρκα.
-Αλήθεια; -Μπα, δεν μπορεί. Λάθος.
-Ναι, είναι. -Τι;
Τι λέτε; Για μένα λέτε;
ΜΑΡΓΚΟΥ
Κλάους, εγώ...
Έλα.
Φαίνεται ότι κάποιος θέλει βοήθεια
-με τα γράμματα. -Ναι.
-Ποιος; -Εγώ...
Εννοώ...
Πώς και δεν σας κερδίσαμε ποτέ;
Ναι, μετά...
όταν ανέβηκε στο έλκηθρο, σκέφτηκα "Αμάν, το κάναμε μικρό".
Αλλά όχι. Ήταν ακριβώς για εκείνη.
Και το λάτρεψε, έτσι;
Έτσι πιστεύω. Το λάτρεψε, λες;
-Έτσι λέω. -Ναι.
Κι εγώ. Ναι, το λάτρεψε.
Θυμάμαι τη μέρα
που είχα το ίδιο χαμόγελο
-στο πρόσωπό μου. -Ποιο χαμόγελο; Δεν χαμογελούσα.
Μισόκλεινα τα μάτια απ' τον ήλιο.
Μάλιστα.
Ούτε εγώ το παραδεχόμουν στην αρχή.
Εκείνη με πείραζε γι' αυτό.
"Εκείνη";
Η Λίντιά μου.
Θυμάμαι τότε που βρήκα αυτό το σημείο στο δάσος που της άρεσε.
Και μας έχτισα ένα σπίτι εδώ.
Μακριά απ' όλα.
Μα δεν θα μέναμε για πολύ μόνοι.
Θέλαμε παιδιά.
Πολλά παιδιά.
Να τριγυρνούν, να γελάνε, να έχουν μπελάδες.
Όσο τα περιμέναμε,
άρχισα να τους φτιάχνω παιχνίδια.
Και περιμέναμε,
κι εγώ έφτιαχνα όλο και περισσότερα παιχνίδια.
Πώς σου φαίνεται;
Και περιμέναμε...
αλλά δεν ήρθαν ποτέ.
Και μετά...
εκείνη αρρώστησε.
Ακόμα και τώρα...
μερικές φορές...
νιώθω σχεδόν σαν να είναι ακόμα...
Μετά τον χαμό της...
μάλλον χάθηκα.
Λάτρευε τα πουλιά,
γι' αυτό συνέχισα να φτιάχνω σπιτάκια.
Μετά, όμως...
εμφανίστηκες εσύ.
Παραδίδοντας τα παιχνίδια,
βλέποντας τι χαρά δίνουν στα παιδιά...
Νόμιζα ότι δεν θα ένιωθα ξανά έτσι.
Κι αυτό το χρωστάω σ' εσένα, φίλε μου.
Οπότε... σ' ευχαριστώ.
Αλίμονο.
-Ξέρεις κάτι; Θα το κάνουμε. -Τι;
-Αυτό με τα Χριστούγεννα.
Θα φτιάξουμε τα παιχνίδια.
-Θα το ήθελε εκείνη. -Αλήθεια;
Ναι, αλήθεια. Έχοντας έναν χρόνο για οργάνωση,
-του χρόνου πάμε και σ' άλλα χωριά. -Πότε;
-Και μετά σ' άλλα. -Μα δεν...
Ποιος ξέρει τι θα γίνει του χρόνου; Εγώ μπορεί...
Τι λες; Πάμε. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.
Μπορεί να μην είμαι εδώ.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα
Ψάρι έπιασα ζωντανό
Έξι, επτά, οκτώ, εννιά, δέκα
Και το πέταξα στο νερό
Γιατί το πέταξες στο νερό;
Γιατί με δάγκωσε το άτιμο
Ποιο δάχτυλο μου δάγκωσε;
Στο δεξί χέρι, το μικρό
Μπράβο.
Ωραία, τελειώσαμε για σήμερα.
Και... για το σπίτι.
Το ξέχασα.
Τίποτα για το σπίτι.
Δεν είμαι η καλύτερη δασκάλα;
Τι...
έγινε εδώ πέρα;
Ναι, σκέφτηκα να το αναβαθμίσω λίγο.
Τα σάπια ψάρια δεν είναι της μόδας.
Πώς τα πλήρωσες όλα αυτά;
-Με τις οικονομίες σου; -Όχι όλες.
Βασικά, ναι, όλες. Αλλά δες το.
-Μ' αρέσει πολύ. -Και η νέα αρχή
πάρα πολύ μακριά από εδώ;
Τι απέγινε, Άλβα;
Πρέπει να 'ναι κανείς ανόητος για να φύγει πια από εδώ.
-Δεν νομίζεις; -Μάλλον.
Μάλλον;
Δεν έχεις ιδέα τι έκανες, έτσι;
Έλα, θα σου δείξω.
Για ρίξε μια ματιά.
Άγια νύχτα
Σε προσμένουν
Καλά Χριστούγεννα.
Καλησπέρα, ταχυδρόμε.
-Γεια σας. -Δεσποινίς Άλβα.
Δεν είναι πια το ίδιο μέρος, έτσι;
Γεια σου!
Τι κάνεις εδώ;
Μια ανιδιοτελής πράξη, έτσι;
Πάντα γεννά κι άλλη.
Χωρίς εξαίρεση.
Μην ξεχνάτε, βάζετε το γράμμα στον φάκελο
-και το δίνετε στον άλλον. -Χωρίς ρίμες.
-Συνεχίστε. -Σύντομο κι απλό.
Ας είναι κι ανορθόγραφα.
Τα πας τέλεια, Ζουζουνάκι.
Ελάτε, δεν γράφετε και κανένα έπος.
ΣΜΙΡΕΝΣΜΠΕΡΓΚ
Κράτα, κορίτσι μου. Ήρεμα.
Απαλές γραμμές. Ωραία. Μπράβο.
Γεια σας.
Γεια.
Τι θα κάνω;
Θα μείνω μια ζωή εδώ...
ΚΛΑΟΥΣ
ΤΖΕΣΠΕΡ
να κάνω παρέα με τον ξυλουργό...
με τους τρελούς...
και δεν θα θελήσω τίποτε άλλο;
23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Θα κάνεις αυτό το σημείο;
Τελείωσε εσύ αυτά και...
Επέμειναν, και δεν ήθελα να 'μαι αγενής.
Δεν ξέρω. Τι λέτε; Πολύ κόκκινο.
Είναι υπερβολικό;
Όχι. Απλώς θα κλείσουμε τα μάτια των ταράνδων για να μη ζαλιστούν.
Αυτό μόνο. Αστειεύομαι.
Τέλεια είναι. Μια χαρά.
Γεια σου, Τζέσπερ.
Μπαμπά; Τι...
Συγγνώμη. Πάμε να τα πούμε έξω.
Είναι φίσκα εδώ μέσα.
Τι κάνεις εδώ, μπαμπά;
Δεν τελείωσε ο χρόνος. Έχω μέρες...
Εστάλησαν 14.000 γράμματα από Σμίρενσμπεργκ;
Έπρεπε να το δω με τα μάτια μου.
Δεν μπορείς να έρχεσαι...
Τι είπες; Δεκατέσσερις χιλιάδες;
-Δεν γίνεται. -Κι όμως.
Μην είσαι τόσο μετριόφρων.
-Τι θέλουν αυτοί εδώ; -Αυτοί μ' ενημέρωσαν
για όσα κατάφερες εδώ.
Δεν θ' αφήναμε τέτοιο κατόρθωμα χωρίς επιβράβευση.
Ό,τι κι αν σου είπαν...
Έτοιμος να φύγουμε;
Πού να πάμε;
Στο σπίτι φυσικά.
Οι συμφωνίες τηρούνται. Το μαρτύριο τελείωσε.
Στο σπίτι;
Με προσωπικό μπάτλερ και πρωινό στο κρεβάτι και...
μεταξωτά σεντόνια;
Κανείς δεν το αξίζει πιο πολύ.
Δεν συμφωνείτε, κύριε Κλάους;
Μα ήταν απίστευτος.
Ενθάρρυνε τα παιδιά να γράφουν γράμματα,
να πάνε σχολείο.
Έπεισε τους ντόπιους να δουλεύουν δωρεάν
για τόσο άξιο σκοπό.
Πράγματι.
Πάμε, λοιπόν;
Να σου δώσω λίγο χρόνο να χαιρετήσεις φυσικά.
Να σας εξηγήσω, σας παρακαλώ.
-Ήμουν... -Είναι ξεκάθαρο.
Μας ξεγέλασες όλους,
για να γυρίσεις στην ξιπασμένη ζωή σου στη μεγαλούπολη. Κάπως έτσι;
Όχι. Κοίτα,
στην αρχή ίσως ναι, αλλά, Άλβα, σε παρακαλώ...
Γύρνα, Άλβα.
Χωρίς τα γράμματα, θα με αποκλήρωνε. Μα άλλαξαν τα πράγματα.
Μάργκου...
Κλάους, άκου με.
Όλοι θέλουν κάτι να κερδίσουν, έτσι;
Πίστευα ότι λίγες δυσκολίες θα σε έστρωναν,
αλλά ομολογώ ότι...
Ας πούμε ότι το μέλλον είναι λαμπρό
γι' αυτόν που έφερε το ταχυδρομείο στο Σμίρενσμπεργκ.
Μιλώντας για μέλλον,
ανυπομονώ να συζητήσουμε πού βλέπεις τον εαυτό σου...
Πάει ο ένας. Μένει άλλος ένας.
Μην τολμήσεις να με ρωτήσεις "Ποιος"!
Φεύγουμε επιτέλους, έτσι;
Εγώ...
Βίρα τις άγκυρες.
-Σαλπάρουμε αμέσως. -Πρωτοφανές.
Ορίστε;
Οι ταχυδρόμοι δεν λυπούνται όταν φεύγουν,
αλλά όταν έρχονται.
Τέλος πάντων, ας το αφήσουμε.
Δεν είναι κάτι που θα θεριεύσει
και θα μετατραπεί σε πηγή πικρίας και τύψεων.
Μην κλαις, μικρούλα.
Μάλλον έχασα τη βάρκα μου.
Οπότε, του τα είπα όλα.
Και μετά στράφηκε στο μέρος μου και είπε
ότι ήταν πιο περήφανος από ποτέ.
Και μ' αγκάλιασε. Το πιστεύεις;
Νόμιζα ότι θα θύμωνε.
Ναι, θα μου λείψουν.
Το μεγάλο σπίτι, η φροντίδα κάθε καπρίτσιου μου,
τα μεταξωτά σεντόνια. Θεέ μου, τα σεντόνια. Αλλάζουμε θέμα;
Ο καθένας κατεβαίνει από μια βάρκα.
Το δύσκολο θα 'ναι να πείσω τον Κλάους και την Άλβα να...
Τι είναι αυτό;
Οι πατριές.
Ο Κλάους!
Αργά.
Λίγο...
ΤΖΕΣΠΕΡ
Βρε βρε.
Βολικό, έτσι;
-Τι κάνετε εδώ; -Σκεφτόμασταν
"Τα δικά μας παιδιά δεν αξίζουν ένα δώρο;"
Και για δες εδώ.
Έχεις ήδη το πιο αγαπημένο της πράγμα.
Μια ωραία, μεγάλη πινιάτα.
Αν βάλεις...
-χέρι στα παιχνίδια, ορκίζομαι... -Κάνε πίσω.
Καλώς. Κάντε ό,τι θέλετε τα παιχνίδια.
Μα μην τραυματιστεί κανείς.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα.
Πότε θα γυρίσουν τα παιδιά στις παλιές συνήθειες
χωρίς παιχνίδια για δωροδοκία;
Πότε θα στραφούν το ένα στο άλλο;
Και πότε θ' ακολουθήσουν και οι μεγάλοι;
Τζέσπερ;
Ο ταχυδρόμος!
Φάτε το χιόνι μας...
Δεν είναι δεμένα. Γιατί;
Νόμιζα ότι ήταν. Δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση
να το κάνω αυτό αν ήξερα ότι δεν ήταν.
Κυνηγήστε τους!
Ποιος αφήνει το έλκηθρο έτσι...
Καταστρέψτε τα!
-Σταματήστε τους! -Δικό μου!
Δικό μου!
Δικό μου...
Δικό μου!
Βάλε ένα χεράκι.
Είδαμε τι έγινε όταν έβαλες το δικό σου.
Βρήκες ώρα να με κάνεις να νιώσω τύψεις;
Διαλύστε τα παιχνίδια!
Τα παιχνίδια!
-Να κλείσουμε τον σάκο. -Σε νοιάζει;
-Αφού θα φύγεις. -Τέλεια. Εντάξει.
Ας συνεχίσουμε να συζητάμε
τι απαίσιος άνθρωπος είμαι,
όσο θα σπάω τον αυχένα μου προσπαθώντας να σώσω τα παιχνίδια.
Εκεί κάτω!
Σταματήστε τα παιχνίδια!
Κλάους;
Ωραία κίνηση. Κι αν έπεφτα κι εγώ;
Άσε, μην απαντάς.
Δικό μου!
Φύγε. Θα πεθάνουμε.
Δικό μου!
Ζουζουνάκι!
Ο μπαμπάς σε καμαρώνει ακόμα, ακούς;
Δικό μου;
Χάνουμε παιχνίδια.
Όχι!
-Σταμάτα! -Θεούλη μου!
Όχι!
Τζέσπερ! Άσ' το!
Δεν αξίζει!
Τρελάθηκες; Όχι!
Είδες; Δεν ήταν τίποτα. Απλώς...
Δεν θα το έλεγα.
Στάσου, όχι!
Όχι!
Αυτή η πόλη χτίστηκε πάνω στην πικρία
και την κακία.
Και έτσι θα μείνει, όσο οι Κραμ...
Ή οι Έλινγκμπο...
...έχουν λόγο επ' αυτού.
Πάμε.
Τελειώσαμε.
Ωραία τα είπες. Συνεχίζεται η βεντέτα;
Τέλος η ανακωχή;
Από αύριο το πρωί.
Μια ανιδιοτελής πράξη.
Τι είπες;
Μια ανιδιοτελής πράξη...
πάντα γεννά κι άλλη.
Χτύπησες άσχημα το κεφάλι σου.
Να ξαπλώσεις.
Δεν με πιστεύεις; Γύρνα.
Τι;
Γύρνα.
Δικό μου.
-Ζουζουνάκι! -Αγάπη!
-Άσ' το αμέσως κάτω. -Δικό μου!
-Αγάπη! -Μάγκνταλον, γύρνα πίσω.
-Κατέβα κάτω! -Ζουζουνάκι!
Σου μιλά η μαμά.
-Άσ' τον. -Η μανούλα.
Μπορεί να 'ναι βρόμικος.
Κλάους, δεν ξέρω τι να πω.
Αν δεν είχα...
Τι είναι αυτό;
Τα δώρα στο έλκηθρο ήταν ψεύτικα;
Για ποιον με πέρασες;
Δεν θα τους άφηνα να τα πάρουν.
-Πώς ήξερες... -Τα παιδιά μιλάνε.
Κι αν τα παιδιά λένε
ότι οι γονείς ετοιμάζουν όχλο,
οι δάσκαλοι ακούνε.
Ήταν απλό σχέδιο.
Εκείνοι θα κατέστρεφαν τα ψεύτικα και θα έφευγαν.
Μετά ήρθες εσύ και τα μπέρδεψες. Όπως συνήθως.
Όλα αυτά ήταν μάταια;
Δεν θα το έλεγα.
Πάμε, λοιπόν;
Ήρθε!
-Ναι! -Το μεγάλο, δικό μου!
Σ' το είπα ότι θα ερχόταν.
Μαμά! Έλα γρήγορα!
-Ναι! -Ναι!
-Αυτό που ήθελα! -Ήρθε!
Μπαμπά, μαμά!
Ξυπνήστε! Πρέπει να το δείτε!
Η ζωή συνεχίστηκε.
Και το Σμίρενσμπεργκ γινόταν όλο και καλύτερο.
Ποιητικό, δεν νομίζετε;
Όσο για την Άλβα κι εμένα...
τι περιμένατε;
Φυσικά μ' αγαπούσε.
Κάθε Χριστούγεννα, τα γράμματα έπεφταν βροχή.
Όλο και περισσότερα,
κι από πιο μακριά.
Επεκτείναμε την επιχείρηση, όπως σχεδιάζαμε.
Πιο πολλά παιδιά, πιο πολλά παιχνίδια, πιο πολλές πόλεις.
Πόσο φωτεινά! Βλέπεις στο σκοτάδι.
Δες εκεί! Βλέπεις το κίτρινο στην άκρη;
Τα χρόνια πέρασαν.
Λίγο ζεστό καφέ για τον ταχυδρόμο;
Τι έχεις στο πρόσωπο;
Δεν σ' αρέσει; Νομίζω ότι μου πάει.
Πες αλήθεια. Η Άλβα το σιχαίνεται.
Κάθε χρόνο και καλύτερα.
Και μετά, τον δωδέκατο χρόνο...
Έρχομαι, αγάπη μου.
Τον έψαξα παντού.
Ρώτησα τους πάντες,
μα δεν τον βρήκαμε.
Χωρίς αντίο.
Χωρίς εξήγηση.
Τίποτα.
Ήταν λες και...
εξαφανίστηκε.
Μάλιστα.
Έχω δύο επείγουσες παραγγελίες, κε διευθυντή.
Τα γράμματα στον φάκελο.
Μετά βάλτε γραμματόσημο.
Κι άλλο γραμματόσημο.
Έτοιμο για παράδοση!
-Καληνύχτα, παιδιά. -Κοιμηθείτε.
-Καληνύχτα, μαμά, μπαμπά. -Καληνύχτα.
Τι του συνέβη μετά απ' αυτό...
πώς και γιατί...
δεν μπορώ καν να φανταστώ.
Σταμάτησα καιρό να προσπαθώ να καταλάβω.
Αυτό που ξέρω είναι...
ότι μία φορά τον χρόνο...
βλέπω τον φίλο μου.
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗ ΛΕΣΕΡ