Co kocham w Nicole.
Nie wprawia ludzi w zakłopotanie, nawet gdy zrobią coś głupiego.
Uważnie słucha innych.
Czasami słucha za długo i zbyt uważnie.
Jest dobrą obywatelką.
- Zadzwoń do niego. - Nie.
Zawsze wie, jak postąpić w razie spięć z rodziną.
Zadzwoń do niego.
Gdy zacinam się w sobie, wie, kiedy mnie popchnąć,
a kiedy zostawić w spokoju.
Obcina nam włosy.
Parzy herbatę, której z niewytłumaczalnych powodów
potem nie wypija.
Nie lubi chować skarpetek, zamykać szafek
ani myć naczyń, ale dla mnie się stara.
Wychowała się w LA wśród aktorów,
reżyserów, filmów i telewizji.
Jest blisko związana ze swoją matką Sandrą
i siostrą Cassie.
Robi fantastyczne prezenty.
Jest matką, która naprawdę umie się bawić.
Nigdy nie porzuca zabawy,
nie mówi, że ma dość.
A niekiedy na pewno ma.
No dobra.
Dwa, trzy, cztery. Co?
Dopiero co wyszłam z więzienia!
Niech to szlag!
Nie śmiejcie się ze mnie.
Lubi rywalizować.
Umie otwierać słoiki, bo ma silne ręce,
co zawsze mnie kręciło.
Lodówkę wypełnia po brzegi.
W naszym domu nikt nie jest głodny.
Umie używać ręcznej skrzyni biegów.
Jak mogłeś?
Po filmie Wszystko przez dziewczynę
mogła zostać gwiazdą filmową w LA,
ale wybrała teatr, Nowy Jork i mnie.
Dostaniesz to, za co zapłaciłeś.
Jest odważna.
Świetnie tańczy.
Przy niej żałuję, że ja tak nie umiem.
Zawsze się przyznaje, gdy czegoś nie wie,
nie zna książki, filmu lub sztuki,
a ja udaję albo mówię, że już nie pamiętam.
Uwielbia wprowadzać w życie moje szalone pomysły.
Spróbujmy…
czołgania się…
na stojąco.
Jest moją ulubioną aktorką.
Co kocham w Charliem.
Nic go nie zraża.
Opinie innych osób ani żadne niepowodzenia
nie są w stanie go powstrzymać.
Je, jakby mu się gdzieś spieszyło
i jakby miało zaraz zabraknąć jedzenia.
Pochłanianą kanapkę najpierw musi zadusić.
Masz sweter tył na przód?
Jest bardzo schludny i dba o porządek.
Oszczędza energię.
Przepraszam.
Rzadko przegląda się w lustrze.
Płakałem cztery razy.
Ja też.
Wzrusza się na filmach.
Ciekawe, czy na tych samych scenach.
Jest samowystarczalny.
Umie zacerować skarpetkę, ugotować obiad i wyprasować koszulę.
Jak ci idzie?
Papryka pokrojona.
Rzadko przegrywa, podczas gdy…
ja prawie zawsze.
Charlie spokojnie znosi moje humory.
Nie poddaje się im ani nie robi mi wyrzutów.
Ma świetny gust.
Zawsze dobrze wygląda, a z mężczyznami bywa różnie.
Jasny szlag, Charlie, ogarnij się!
Lubi rywalizować.
No dalej!
- Co to jest? Kto ma Baltic Avenue? - Ja.
Ile to kosztuje? Nie mam tyle.
To 450 dolarów.
Przegrałem? To koniec?
Wkurza mnie to!
- Tato? - Lubi być ojcem.
Lubi znienawidzone przez wszystkich napady złości, nocne budzenie.
Miałem zły sen.
Już dobrze.
To irytujące, że tak bardzo to lubi,
ale w gruncie rzeczy miłe.
Tato, zostań.
Zamyka się w swoim świecie.
O kurde.
- Czemu kurde? - Nasz przystanek.
Henry przypomina go pod tym względem.
Zwraca uwagę, że masz resztki jedzenia na zębach
tak, że cię to nie zawstydza.
Super.
Wszystko zawdzięcza sobie.
Jego rodzice…
Spotkałam ich tylko raz, ale…
Mówił mi, że w jego dzieciństwie była przemoc i alkohol.
Przeniósł się z Indiany do Nowego Jorku, licząc tylko na siebie.
Jest teraz bardziej nowojorski niż wszyscy nowojorczycy.
- Zadbałem o mleko migdałowe. - Genialnie.
Zawsze potrafi stworzyć rodzinną atmosferę.
Dzięki niemu w teatrze każdy czuł się jak u siebie.
Nawet stażysta miał poczucie, że jest ważny.
Charlie pamiętał wszystkie teatralne żarty.
A ty dokąd chodzisz, gdy wieje?
O tak, to było zabawne.
Jest świetnie zorganizowany i dokładny.
Mówi jasno, czego chce,
w przeciwieństwie do mnie, bo ja czasem nie wiem.
Na tym zakończmy.
Kto chce zacząć?
Nie przeczytam tego na głos.
Dlaczego?
Nie podoba mi się to, co napisałam.
Mediacja w sprawie waszej separacji
i ewentualnego rozwodu…
może prowadzić do sporów.
Lubię więc rozpocząć akcentem pozytywnym,
by przypomnieć osobom, z którymi pracuję, dlaczego w ogóle zawarły małżeństwo.
W trakcie rozstania
będziecie pamiętać, że…
żywiliście do tej osoby uczucia
i może nadal coś do niej czujecie.
Ja przeczytam. Mnie się podoba to, co napisałem.
Żeby to zadziałało,
oboje musicie przeczytać.
Ja nie zamierzam.
Wielka szkoda, że ominie was szansa, by usłyszeć
tych kilka wspaniałych rzeczy o sobie.
Nicole uważa, że źle piszę, ale poszło mi całkiem dobrze.
Może wysłuchawszy Charliego, zmieniłabyś zdanie.
Nie chcę go słuchać.
Obiecaliśmy słuchać.
Zgadza się.
To pierwszy krok w tym procesie.
Wychodzę stąd, skoro chcecie tak siedzieć
i lizać się po tyłkach.
Charlie zwrócił mi uwagę, ale powinien tobie.
- Mam stosować się do wskazówek. - Jak to mnie?
Gra polega na reagowaniu.
Odpowiadam tobie. Spowalniasz mnie.
Frank, to ostatni spektakl.
Sądzisz, że Charlie i Nicole już do siebie nie wrócą?
Myślę, że tym razem to już naprawdę koniec.
Jednak to dziwne.
Czuję się, jakby to moi rodzice się rozwodzili.
Charlie i Nicole są razem od zawsze.
- Charlie nadal robi uwagi? - Tak.
Szczęściara. Też mi się marzy LA.
Tam jest przestrzeń. Nie to, co tu.
Panie i panowie,
chcę wznieść toast
za Charliego
i za naszą ukochaną Nicole,
którą czeka wspaniała przygoda
w słonecznej, dalekiej Kalifornii.
My też planujemy coś nowego.
Wystawiamy sztukę na Broadwayu.
Przypomina mi się, jak jako młody chłopak
po raz pierwszy poszedłem na Broadway.
Mówię wam,
zdobycie swojej pierwszej nagrody Tony w wieku 27 lat
może namieszać w głowie.
Byłem jeszcze dzieciakiem.
- Za kulisami Elia Kazan… - Idę tam.
- Nie rób tego. Mary Ann? - …przepychał się z Mikiem Nicholsem.
Mike gawędził z Dietrich,
a choć z nią zwykle była beczka śmiechu,
tego wieczoru zachowywała powagę.
Dasz mi chwilę?
Myślałam, że wrócicie bardzo późno.
- Jak się sprawował? - Dobrze. Zasnął o czasie,
bez marudzenia. Czytałam mu przed snem.
Boże, jak wy bosko wyglądacie.
Przepraszam, nie powinnam tego mówić.
Nie szkodzi.
Zapłacę pełną stawkę. Uznaliśmy, że wrócimy wcześniej.
Dziękuję. I jeszcze za dojazd.
Nie spodobał ci się mediator, to możemy znaleźć innego.
- Tak. - Może wcale nie jest nam potrzebny.
I tak wszystko podzielimy. Mnie nie zależy.
- Mnie też. - Możesz wziąć, co chcesz.
Zamieszkamy blisko siebie ze względu na Henry’ego.
Dogadamy się. Chodzi nam o to samo.
Tak.
Póki co baw się dobrze przy pracy nad pilotem.
Chyba nie jest taki zły, co?
Nie oglądam telewizji, więc nie wiem.
Obiecałem Henry’emu, że odwiedzę go w LA za dwa tygodnie.
Tak?
Nic.
Widzę, że masz do mnie uwagę.
Nie mam.
To znaczy mam, ale teraz to już…
nie ma znaczenia.
Nie będziesz już grała w spektaklu. To głupie.
Nie zaśniesz, dopóki mi nie powiesz.
Możliwe.
A więc powiedz.
Dwie rzeczy.
Na początku siódmej sceny nadal jesteś zbyt dystyngowana.
A potem…
pod koniec widać, jak starasz się poczuć emocje.
Nie umiem płakać na scenie.
Wiem, że nie lubisz, gdy to udaję, ale…
Myślałam, że może dziś to przyjdzie, ale…
niestety.
To tyle.
Dzięki za wysłuchanie.
Dobranoc, Charlie.
Oto jest dzień, oto jest dzień Który dał nam Pan
Weselmy się
Weselmy się i radujmy się nim
I radujmy się nim
Mamo.
Babciu, latem się odpoczywa.
Co chcesz dziś robić?
Poodpoczywać z tobą.
- Ja też. - Żadnego odpoczywania.
Nicole ma dziś próbę fryzury i makijażu,
a ty, Henry, jedziesz z kuzynami na obóz wróżek.
Nie cierpię obozów.
Cassie mówi, że wszyscy je lubią,
i ma rację.
Henry, zrób mamie taką kawę, jak cię nauczyłam.
Mamo, zaraz spróbujesz mojej kawy.
Zawsze śpicie razem?
Nawet w Nowym Jorku?
Nie, to tylko przejściowo.
O szlag.
Nie mów Charliemu. Nie znosi wspólnego spania.
Zgadzam się z Charliem.
Co za niespodzianka.
- Jakby tu coś wybuchło… - Jezu, ale wcześnie.
…w tym pokoju.
Z tym poradzę sobie sama.
Dobrze. Nie będę patrzeć.
W moim domu pobudka jest o 6.30
i skoro nie wiesz, co chcesz robić, będziemy robić to, co ja chcę.
Przestałam robić to, co chce Charlie, a teraz mam robić to, co chcesz ty.
Mimo że mam 64 lata
i zmarłego męża geja,
udaje mi się codziennie wstawać wcześnie,
żyć pełnią życia i mieć o sobie dobre zdanie.
Więc może twoja matka jednak coś tam wie.
Wiesz, co bym zrobiła?
Z czym?
Kiedy przyjedzie Charlie, zabrałabym go do Palm Springs.
Z tatą zawsze się tam godziliśmy.
Czy to nie w Palm Springs przyłapałaś go na dymaniu portiera?
Zawsze żałowałam, że tak się wtedy wkurzyłam.
Bierzemy z Charliem rozwód, mamo. Palm Springs nic nie zmieni.
Powinnaś myć twarz przed spaniem.
Kiedy tata przyjedzie, możemy iść pojeździć na Szczękach?
Albo raz pójdę z tatą, a raz z tobą,
bo mogę pójść dwa razy.
Pójdziemy razem, skarbie.
Wiesz, że pierwszy w życiu casting miałam w Universal Studios?
W samolocie przeczytałam odcinek pilotażowy oczami Charliego
i przestał mi się podobać.
Mój agent mówi, że trzeba go obejrzeć.
Dobra kawa. Dziękuję.
Proszę.
A jeśli Charlie wystawia na Broadwayu
sztukę, którą mu podsunęłam, a ja robię jakieś badziewie w TV?
Występ w TV na każdym robi wrażenie.
Piękna.
- Świetna peruka. - Gdzie ona się podziewała przez 10 lat?
Grała w gównianych sztukach w Nowym Jorku.
- Widziałem jedną. Na scenie padało. - Mogę się wtrącić?
Była dobra. Awangardowa.
Reżyserował jej mąż. Ponoć bardzo kontrolujący.
- Szczęście, że wróciła. - Zaskoczyła mnie.
Podziękujmy rozwodowi.
Może przesunąć rękę?
Trudno będzie dodać włosy dziecka między jej palcami.
Możesz przesunąć rękę niżej?
Gdzie? Tak?
Odsuń ją od głowy.
Muszę mu wspierać główkę.
Wspieraj, ale od ramion.
- Świetnie. - Dobrze.
Nie mogę tak trzymać dziecka.
Ma rację, dziwnie to wygląda.
Zależało mi, by serial opierał się na naukach ścisłych.
To po to, by było widać twoją ładną twarz, a nie nasze.
Szkoda, że nie widziałeś mnie przed inwazją roślin.
Z całym szacunkiem.
Wychowały mnie dwie matki.
Możesz obniżyć płytę, Pablo?
Tak? Czy tak?
- A może tak? - Ciągle te zaloty.
Mogę zrobić, co chcesz. Muszę mieć dwie godziny…
Mogę coś powiedzieć?
Zaczekaj. Co takiego, skarbie?
Ona musi umieć trzymać dziecko.
Gdy zabije Donny’ego…
Zabija go?
Tajemnica. Ekipa nie dostała tych stron.
…staje się matką Ziemią dla społeczności roślin.
To nie przejdzie, jeśli ma być złą matką dla własnego dziecka.
- Racja. - Czy Donny wie?
- Pewnie fajnie wyjechać z Nowego Jorku. - Jestem stąd.
Nasza córka tam studiuje i mieszka w klitce.
Mówi, że raz było 40 stopni.
- Cieszymy się, że tu jesteś. - Ja też.
Osadzamy to w estetyce początku wieku, więc pasujesz jak ulał.
Co wyróżnia estetykę początku wieku?
- Przez dziewczynę było w TV… - Wszystko przez dziewczynę.
…albo w necie…
Jesteś zajebiście sexy w tym filmie.
- Carol. - Chrzań się, mówię, co myślę.
- Syn ma zakaz oglądania. - Bo pokazujesz cycki.
Carol!
To Carter Mitchum. Jest futurystą na uniwersytecie.
Konsultujemy z nim kwestie środowiska, by było wiarygodnie.
- Miło mi poznać. - I jest?
- Co? - Wiarygodnie?
Absolutnie nie.
Puszczą odcinek pilotażowy. Przygotuj się na LA.
Wszystko, co mówiłaś, było słuszne.
- Jeśli będzie złą mamą, stracimy widzów. - O zabiciu Donny’ego
nie wie nawet Donny.
A może chcesz dołączyć do ekipy pracującej nad scenariuszem?
Naprawdę przydałaby się twoja pomoc.
Mogłabym reżyserować.
- Tak… - Co takiego? Oszalałam?
Masz szpulę?
Nigdy tego nie robiłam. Przez lata patrzyłam, jak mąż to robi.
Już prawie były mąż.
Przeciwieństwo narzeczonego?
Pogadamy z twoim agentem.
Zawsze chciałam reżyserować w teatrze, lecz Charlie mówił, że później.
Ale on zawsze reżyserował i „później” nigdy nie nastąpiło.
Może gdybyśmy się nie rozwiedli, w końcu bym to zrobiła?
Dam ci numer.
Do terapeuty? Mam już terapeutkę.
To terapeutka mojej mamy. Mamy wspólną.
Do adwokatki. Pomogła mi przy rozwodzie z Dennisem.
Jesteście rozwiedzeni?
Od 2013 roku.
I razem pracujecie.
Fajnie.
No co ty, to skurwysyn.
Nora zdobyła dla mnie prawa do połowy projektu.
Nie chcemy w to mieszać prawników.
Siostra umówiła mnie z kilkoma,
okropność.
Zadzwoń do Nory.
Uratowała mi życie.
Wybacz, wyglądam dziś byle jak.
Miałam uroczystość u dziecka w szkole.
Powiem bez ogródek.
Jesteś wspaniałą aktorką.
Dziękuję.
Uwielbiam Wszystko przez dziewczynę,
ale też to, co robiłaś w teatrze…
Widziałaś mnie w teatrze?
W zeszłym roku byłam w Nowym Jorku promować książkę,
dam ci egzemplarz,
i wydawca mnie zabrał.
Świetnie.
- Dzięki. - Jesteś fantastyczna.
- Charlie reżyserował. - Wiem.
Ma ogromny talent.
O tak.
Przenoszą sztukę na Broadway.
Oczywiście beze mnie.
Miał do ciebie szczęście.
Jak się czujesz?
Przepraszam.
Skarbie…
Weź kilka wdechów.
A ja opowiem ci o sobie.
Jeśli mnie zatrudnisz,
będę pracować niestrudzenie.
Jestem zawsze pod telefonem, chyba że zajmuję się dziećmi.
Codziennie odwożę je do szkoły i odbieram.
- Rozumiem. - Sama przez to przeszłam.
Dzięki, Annie. Więc…
znam to uczucie.
- Naprawdę? - Tak.
Mam dziecko z byłym, a to narcystyczny artysta…
i grubianin.
Teraz mam cudownego chłopaka, który mieszka w Malibu.
Świetnie.
Charlie nie jest taki zły.
Jasne, że nie.
Ale oni najpierw oczarowują uwagą,
a potem, gdy już są dzieci, stajemy się mamami
i mają nas dość.
Gdzie chcesz teraz mieszkać?
Cóż…
Teraz jestem tutaj.
Nie wiem, czy serial zostanie wybrany, ale…
czuję się tu jak w domu.
To jest dom.
Tylko ten dom miałam bez Charliego.
Chcesz tu zostać?
Charliemu się to nie spodoba.
Nie cierpi LA.
Nas obchodzi, czego ty chcesz.
Odsiedziałaś swoje w Nowym Jorku.
Teraz jego kolej, by pobyć tutaj.
Mówił o przeprowadzce, ale nigdy…
tego nie zrobił.
Ile lat ma wasz syn?
Osiem.
Lubi Los Angeles.
Nie wiem, czy to fair wobec niego.
Posłuchaj mnie.
Kieruje tobą nadzieja.
Rozumiesz to?
Mówisz, że chcesz dla siebie czegoś lepszego.
Bo tak jest.
To paskudny okres.
Będzie tylko lepiej.
Czy to nie Tom Petty śpiewał, że najgorsze jest czekanie?
Nie wiem.
Reprezentowałam jego żonę w czasie ich rozwodu.
Zdobyłam dla niej część praw do tej piosenki.
Nie chcę pieniędzy.
Martwię się, bo nie zamierzaliśmy zatrudniać adwokatów.
Nie chcę być zbyt agresywna.
Chcę pozostać w przyjaźni.
Załatwimy to łagodnie.
A teraz…
opowiedz mi o tej sytuacji coś więcej.
Bo musimy przedstawić twoją historię.
Trudno to wyrazić słowami.
To bardziej skomplikowane, niż tylko się odkochać.
Rozumiem.
To może zaczniesz od początku? Twojego początku.
No cóż…
Byłam zaręczona z Benem, mieszkałam w LA.
Czułam, że chcę kręcić filmy i wyjść za Bena.
Jezu, miałam wtedy tylko 19 albo 20 lat.
W życiu nie czułam się starsza.
Gdybym miała być ze sobą szczera,
to jakaś część mnie była już martwa, mniej lub bardziej.
Powtarzasz sobie, że nie ma idealnych ludzi ani związków.
Pyszna herbata.
Prawda? Z miodem manuka.
Pytałaś o Charliego.
Więc…
Tak. Byłam…
szczęśliwa z Benem, świadoma bycia martwą
i poleciałam do Nowego Jorku
na spotkanie z reżyserem filmu o kosmosie.
To był bardzo poważny film
o nielegalnej prostytucji w kosmosie.
Polityczny.
Przynajmniej chcieli, żebyśmy tak myśleli.
Tak naprawdę…
wypełniał te same potrzeby, co niektóre pojebane filmy porno.
W każdym razie…
gdy tam byłam,
producent…
zaprosił mnie na spektakl.
Do jakiegoś mieszkania z pozapalanymi światłami.
Czegoś takiego wcześniej nie widziałam.
Dziwna…
surrealistyczna, dystopiczna historia,
świetnie zagrana.
Jeden z aktorów wyglądał jak wielki, kudłaty niedźwiedź
i grając, cały czas patrzył wprost na mnie,
co było raczej niemożliwe, ale takie odnosiłam wrażenie.
Potem okazało się, że tak właśnie było.
Ciasteczka też są świetne.
Weźmiesz sobie do domu.
Przedstawiono mnie twórcom
i okazało się, że niedźwiedź był jednocześnie reżyserem.
Powiedział coś do mnie…
Odpowiedziałam.
Martwa część w rzeczywistości była w śpiączce.
I…
rozmowa była lepsza niż seks.
Choć…
seks był taki jak rozmowa.
W związku wszystko jest takie samo.
Nie sądzisz?
Spędziliśmy razem…
całą noc i następny dzień…
i zostałam.
Szczerze mówiąc, te problemy były już na początku.
Ale dopasowałam się do niego i jego życia,
bo wspaniale było znów poczuć, że się żyje.
Na początku byłam aktorką, gwiazdą i…
to było coś, wszyscy chcieli mnie poznać, ale…
w miarę upływu czasu
teatr zyskiwał rozgłos, a ja liczyłam się coraz mniej.
Stałam się…
„Kto to?”
„Ta aktorka, która kiedyś wystąpiła w tamtym filmie”.
A to on przyciągał.
I wszystko…
byłoby dobrze, ale…
zrobiłam się mniejsza.
Zrozumiałam, że…
to nie dla siebie odżyłam, tylko sobą karmiłam jego.
I…
no wiesz…
był taki mądry i twórczy…
i to świetnie.
Mówiłam mu różne rzeczy w domu, na osobności,
a one stawały się publiczne, przenikały do jego pracy…
i przez chwilę to mi wystarczało, czułam, że…
to mi schlebia, że ktoś taki jak on
uznał mój pomysł za wartościowy
albo komentarz za wart powtórzenia i…
wtedy zaszłam w ciążę.
Myślałam, że dziecko będzie czymś wspólnym,
ale też czymś naprawdę moim.
On bardzo się cieszył.
Było dobrze.
Przez jakiś czas.
Dzieci…
należą do samych siebie…
W chwili, gdy opuszczają ciało, zaczyna się…
proces ich odchodzenia…
A ja nie należałam do siebie.
Chodziło o sprawy drobne, głupie, ale też ważne.
To on wybrał wszystkie meble.
Ja nie potrafiłam określić, co mi się podoba,
bo nigdy nie musiałam tego robić.
Nie wybierałam nawet mieszkania. Wprowadziłam się do jego.
Przebąkiwałam o powrocie do LA, ale na nic.
Przyjeżdżaliśmy tu na wakacje, bo on lubił moją rodzinę.
Ale gdy sugerowałam, żebyśmy zostali na rok,
to mnie zbywał.
Bardzo bym się…
zdziwiła, gdyby zwrócił się do mnie z pytaniem:
„A ty co chcesz dziś robić?”.
Obejrzałam niedawno dokument o George’u Harrisonie
i pomyślałam: „Pogódź się.
Po prostu pogódź się z tym. Bądź jak żona Harrisona.
Wystarczy, że jesteś żoną i matką”.
Potem zdałam sobie sprawę, że nie pamiętam jej imienia.
Pojawił się odcinek pilotażowy.
Zdjęcia w LA, świetna gaża.
Poczułam, że to moja ostatnia deska ratunku.
Kawałek ziemi, który jest mój…
Wstydziłam się tego przed nim, a jednocześnie…
tak, to jestem ja
i tyle jestem warta.
Może to głupie, ale przynajmniej moje własne.
Gdyby mnie przytulił i powiedział:
„Kochanie, tak się cieszę z twojej przygody.
Oczywiście, że chcę, byś miała coś swojego”,
to może byśmy się nie rozwodzili.
Ale…
on się z tego naśmiewał i…
był jak zwykle zazdrosny…
Potem pomyślał o pieniądzach.
Powiedział, że mogłabym je oddać na teatr.
Wtedy zrozumiałam,
że on…
naprawdę mnie nie zauważa.
Nie widzi, że jestem kimś odrębnym.
Spytałam, jaki mam numer telefonu.
Nie wiedział.
Więc wyszłam.
Poza tym podejrzewam, że spał z Mary Ann, naszą inspicjentką.
Pieprzony dupek.
„Przesuń na Illinois…”
- Illinois. - „…Illinois Avenue”.
„Przesuń”, czyli co?
Masz postawić na Illinois Avenue.
Gdzie to jest?
Tutaj.
Cassie, gdy Charlie przyjedzie, dasz mu tę kopertę.
Czemu ja?
Bo Nicole świetnie potrafi
przekonać innych, by coś za nią zrobili.
- Nie w tym rzecz. - Wycierałam jej tyłek
do dziewiątego roku życia.
- Niezwykły dar perswazji. - Nie.
Mamo, według prawa nie mogę mu jej doręczyć.
Ja tylko mówię prawdę.
Mam mu dać tę kopertę?
Tak, ale uprzedzę go, że to dokumenty rozwodowe.
Nora mówi, że nie musi być tak oficjalnie. Gdzie Henry?
Bawi się w salonie z Samem, Julesem i Molly.
Niech pójdą na górę.
- Charlie zaraz tu będzie. - Na górę!
Powiem Charliemu, o co chodzi,
a wtedy ty, Cassie, wręczysz mu kopertę.
Zaczynam się denerwować.
Można anulować doręczenie?
- Czyli co? Odebrać dokumenty? - Tak.
- Chyba tak. - Sprawdź.
Gdybyśmy zmieniły zdanie…
Nie zmienię zdania.
- Gdyby było nam go żal. - Jeśli zrobię coś źle.
Chcecie, żebym miała wyrzuty.
Wybacz, denerwuję się!
Wszystkie się denerwujemy.
I kochamy Charliego.
Musisz przestać go kochać, mamo.
Nie wolno ci się już z nim przyjaźnić.
Moja relacja z Charliem nie jest zależna od twojego małżeństwa.
Z byłym Cassie, Jeffem, też jestem w dobrej relacji.
Nadal widujesz Jeffa?
Od czasu do czasu na lunchu.
Nie do wiary!
Pyta, kiedy mu oddasz aparat.
Posłuchaj, nic nie jest niezależne od naszego małżeństwa.
Czemu muszę ci to tłumaczyć? Bądź po mojej stronie.
- Dobrze. - I nie spotykaj się z Jeffem!
Cassie, jesteś doręczycielką.
Muszę poćwiczyć.
Na castingach zawsze wypadałam słabo.
Bo za bardzo ci zależało.
To nie casting.
Ja będę Charliem.
Dłonie mi się pocą.
Słońce, poplamisz kopertę.
Nicole powinna zagrać ciebie.
Mówisz serio?
Nie musimy próbować. To nie występ.
Skończyłyśmy już wino?
Ja z nim pogadam. Idźcie do drugiego pokoju.
Cassie, sprawdź, czy Henry jest na górze z Molly i Julesem.
Już lecę.
- Mamo! - Wezmę tylko wino.
- Co? - Henry załatwia się na dole w łazience.
Może się przenieść do górnej?
- Robi kupę. - Zwiń go, jak tylko wyjdzie.
- Cassie? - Co?
Kładę kopertę przy tosterze.
Zrozumiałam.
Gdzie Henry?
Robi kupę.
Cześć, Henry!
Ta sofa nadal się rozkłada?
Na lotnisku dostałem SMS-a, ale na razie nie mów nikomu. Tajemnica.
Dostałem stypendium MacArthura.
Charlie! Boże, to wspaniale!
Gratuluję.
Tobie nie wypada, ale ja to powiem. Jesteś geniuszem.
Tak się cieszę. Zasłużyłeś.
Ono jest też twoje. Razem tego dokonaliśmy.
Dziękuję, ale ty je dostałeś. Ciesz się nim.
Umieram z głodu.
To spora kwota, rozkładają ją na pięć lat.
Utrzymam pełen zespół w teatrze i spłacę długi.
Cudownie.
Od razu pomyślałem, że teraz może być już tylko gorzej.
Debiut na Broadwayu będzie porażką.
Dopiero wróciliśmy do prób, kto wie.
Zawsze tak czujesz, a potem jest sukces.
Serio? Nie pamiętam.
Tak jest. Wyjdzie świetnie.
Mam nadzieję, że masz rację.
Wszyscy cię pozdrawiają.
Też ich pozdrów. Brakuje mi ich.
Zobaczysz ich po powrocie.
MacArthur, Broadway…
Strasznie się cieszę.
Gratuluję, Charlie.
W której łazience?
- Co? - Robi kupę?
Na dole.
Mama w domu?
Jest na górze.
- Jak ci idzie? - Tak sobie.
- To ja. - Wiem.
- Właśnie przyjechałem. - Cześć.
- Mam coś dla ciebie. - Fajnie.
Mama też ma dla mnie prezent.
- Z jakiej okazji? - Za kupę.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Nie powinniśmy już nagradzać go za kupę.
Wiem, ale potrafi ją wstrzymywać tydzień.
- Ona sama jest nagrodą. Babcia! - Charliczek!
Przestań! Boże, ważę tonę!
- Lekka jak piórko. - Mamo?
Czemu nie odpisałaś na maila?
Piszesz tak elokwentnie.
Onieśmiela mnie to.
- Mamo, możesz… - Teraz ja cię podniosę!
Mamo?
- Mamo? - Co?
Na górę.
Idę ci odpisać.
Cassie?
Cześć, Charlie.
Ładna fryzura.
Dzięki.
- Mamo? - Ja pójdę.
Henry cię woła, Nicole!
Słyszę.
O co chodzi, Henry?
Możesz zawołać mamę?
Woła ciebie.
Co to za ciasto?
To…
ciasto orzechowe.
Ty je upiekłaś?
Nie wiem.
Nie, jest ze sklepu.
Znasz cukiernię na 3. ulicy?
Tak, dobra, prawda?
Co?
Cukiernia, tak.
Jules i Molly ją uwielbiają.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Tylko mi gorąco!
Naleję ci wody.
Nicole mówi, że grasz w sztuce.
Spodoba ci się.
To niewystawiana sztuka bardzo ciekawego brytyjskiego autora.
- Mówisz z brytyjskim akcentem? - Tak.
Północnoangielskim.
Jak brzmi?
Chcesz herbaty?
Świetnie.
Dziękuję pani.
Co to…
- Co to jest? - Szara koperta, skarbie.
Mogę zacząć od nowa?
Z moim nazwiskiem.
Jezu. Wybacz.
Została doręczona.
- Co zrobiłaś? - Nic. Nie wiem.
Nie umiem kłamać.
Koperta doręczona.
Wy się roz… Nie wiem, przepraszam.
Chciałam cię ostrzec, żeby nie było scen. Wybacz.
Czuję się jak we śnie.
Nasze małżeństwo już nie istnieje.
Wiem, że nie chcesz zamieszania,
ale nie chcesz też być żonaty.
Tak naprawdę.
Ale tego też nie chcę.
A czego oczekiwałeś?
Nie wiem, nie zastanawiałem się,
ale przecież umówiliśmy się, że nie wynajmujemy prawników.
Chcę…
Postaram się to powiedzieć jak najspokojniej.
Chcę…
mieć całkiem inne życie.
Poczekajmy, aż skończysz zdjęcia i wrócisz do domu.
Podejmiemy decyzję wspólnie.
- Nora jest uczciwa. - Nie trzeba nam kopert.
- To od Nory? - Tak.
Jest super. Mogłabym się z nią zaprzyjaźnić.
Coś mi mówi, że nic z tego.
To tylko formalność.
Nie musisz odpowiadać od razu.
Czemu Cassie kupiła ciasto?
Ciasto nie ma z tym nic wspólnego.
Na pewno?
Co ciasto ma mieć do rzeczy?
Nie wiem. Pogarsza sprawę.
Wybacz. Ciasto to ciasto.
Więc co…
Co mam zrobić?
Też wynajmij prawnika.
„»Lepiej już pójdę«.
Stuart wyszedł z rowu, wsiadł do auta…
i ruszył drogą prowadzącą na północ.
Słońce wschodziło ponad wzgórzami z prawej strony.
Przyglądał się wspaniałej krainie rozciągającej się przed nim.
Droga wydawała się długa,
ale niebo było jasne.
Czuł, że zmierza w odpowiednim kierunku”.
Zapomniałam, że tak się to kończy.
Stuarta trochę poniosło, nie sądzisz?
Zdenerwował się z powodu łodzi.
Tato, idź sobie.
Mamo, ty zostań.
- Tata dopiero co przyjechał. - W porządku.
Kocham cię.
Potem możesz mnie obudzić i mi poczytać, dobrze?
- Przyjdziesz później do mnie do łóżka? - Tak.
Trzymaj się, Charliczku.
Dzięki, babciu.
Ma teraz fazę mamy.
W porządku.
Przepraszam, wypiłam za dużo wina.
- Wyobrażam sobie. - I nie jadłam kolacji.
Stresujący czas.
Oby Henry nie zauważył.
Na pewno nie.
Teraz jako rodzic wiem, że moi rodzice byli chyba non stop pijani.
Jeszcze raz przepraszam.
Dzięki.
Gdzie się zatrzymałeś?
No cóż…
Ja nie…
Chyba…
W Highland jest nowy hotel.
Raczej niedrogi i bardzo przyjemny.
Sprawdzę.
Jeszcze raz gratuluję stypendium.
Dzięki.
- Charlie? - Tak?
Dzięki.
- O szlag. - Co?
Reprezentuje ją Nora.
Podobno jest uczciwa?
Dla porządku, Jack.
Moja stawka to 950 $ za godzinę.
Teda 400 $.
Z głupimi pytaniami dzwoń do Teda.
Na początek potrzebna nam zaliczka 25 000 $.
- To więcej niż mogę… - I dane finansowe.
Musimy uzyskać opinię biegłego.
To kosztuje od dziesięciu do 20 000 $.
Ale jeśli porozumiemy się od razu, nie będzie tak źle.
Braliście ślub tutaj, w LA?
Tak, jej mama i siostra tu mieszkają,
- a ja nie jestem blisko z rodziną. - Syn urodził się tutaj?
Tak, bo jak mówiłem, jej mama i siostra tu mieszkają, a ja…
Więc tutaj braliście ślub,
tu urodziło się wasze dziecko…
i tutaj wręczyła ci pozew?
Tak, ale mieszkaliśmy w Nowym Jorku.
A co?
- To jakiś problem? - Musimy zmienić narrację.
Jeśli zależy ci, żeby syn mieszkał w Nowym Jorku,
oto co sugeruję.
Zabierzesz chłopca… Ma na imię Fred?
- Henry. - Henry?
Czemu powiedziałem Fred?
Mój syn ma na imię Fred.
Zabierzesz Henry’ego ze sobą do Nowego Jorku.
I wniesiemy powództwo tam.
Sprawa odbędzie się w Nowym Jorku.
Trzeba dowieść, że jesteście rodziną stamtąd.
Bo tak jest.
Inaczej nigdy nie zobaczysz syna poza LA.
Serio?
Trudno przekonać sąd, by pozwolił na przeniesienie dziecka.
Pozwalając żonie i dziecku opuścić Nowy Jork,
bardzo utrudniłeś sobie życie.
Tak, ale jak mówię, jesteśmy stamtąd, takie są fakty.
Ona jest tu chwilowo.
To dlaczego tutaj doręczyła ci pozew?
Nie wiem, ale Henry chce wrócić do Nowego Jorku.
Nie cytuj dzieciaka.
Mówi ci to, co chcesz usłyszeć.
Uwierz, jej mówi coś przeciwnego.
Daj mi akta Barbera!
Co to jest…
„Wyjście druha”?
Wyjście Ducha. To nazwa mojego teatru.
Jesteś reżyserem?
Teatralnym.
Mogłem coś widzieć?
Nie wiem. A co widziałeś?
Przenosimy Elektrę na Broadway…
Bardzo się cieszymy.
Musimy mieć pewność, że pieniądze są bezpieczne.
To teatr, więc nie jest ich dużo.
Inwestuję w niego wszystko, co zarabiam.
Zastanawiam się.
Będziemy się ubiegać o alimenty?
- Ciekawe. - Od Nicole?
Wykluczone.
Czy rodzina żony ma pieniądze?
Matka ma jakieś, pracowała w telewizji.
Ojciec nie żyje.
Możemy spróbować zabronić jej matce widywać się z dzieckiem
i wciągnąć ją w proces.
Wtedy zapłaci twoje koszty procesowe.
Jesteśmy w bliskiej relacji.
- Rodzina Nicole to moja rodzina. - Ale to się zmieni.
Musisz się przyzwyczaić.
Zatrudnimy prywatnego detektywa.
Serio? To znaczy…
- Serio? - Czy żona zażywa narkotyki? Kokainę?
Nic z tych rzeczy.
Nie wygramy, jeśli będzie idealną matką.
Nadużywała leków na zgagę.
I to poważnie. Potrafiła zużyć opakowanie dziennie.
Czy ktoś cię śledzi?
Zwróć na to uwagę.
Musisz się przygotować na to,
że Nora przedstawi cię jako nieobecnego, zaniedbującego obowiązki ojca.
Nie jestem taki.
Mieszkasz w Nowym Jorku.
Jesteś zajęty pracą.
A żona i dziecko są tutaj i jest im ciężko.
Taką strategię obierze Nora.
To pewne.
Nicole nie będzie kłamać.
Posłuchaj, jeśli zaczniemy działać rozsądnie,
a one od razu szaleć,
skończymy pomiędzy rozsądkiem a szaleństwem.
Czyli na szaleństwie.
Połowa szaleństwa to szaleństwo.
Mówią, że ci od przestępstw widzą złych ludzi w dobrym świetle,
a ci od rozwodów dobrych ludzi w złym świetle.
Nim to się skończy, znienawidzisz mnie i Teda,
bo będziemy tą częścią twojego życia.
Na pewno masz rację.
Opowiedz to jeszcze raz.
- Przyjechałeś do dziecka. - Źle to wyjaśniłem.
- Doręczyła ci pozew. - Mamy dobre stosunki.
- Co za suka. - Szukamy rozwiązania.
Nie jest suką.
Dzięki, ale my chcemy załatwić to inaczej.
Poza tym nie stać mnie na to.
Muszę wracać do Nowego Jorku. Mam próby na Broadwayu.
W tym czasie naprawdę wymiatałem.
Byłem młody, seksowny,
miałem świetne włosy.
Cieszę się, że Charlie dał mi taką szansę.
A może powinnam dziękować Nicole.
Podobno kręci serial i przenosi się do LA.
Henry chodzi tam do szkoły.
Charlie też się przenosi?
Charlie nie.
Nie zostawi nas.
W LA nie ma teatru.
Charlie mówi, że Nicole wróci z Henrym,
gdy tylko skończy serial.
Nie byłbym taki pewien.
Nicole nigdy nie chciała tu mieszkać, to oczywiste.
Pewnie już dawno to planowała.
Kiedy zobaczy szansę, na pewno z niej skorzysta.
LA to fajne miejsce. Ma tyle przestrzeni.
Czterokrotna laureatka Oscara ssała mi…
Jak się macie?
Nie podchodźcie blisko. Zaraziłem się od Donny.
- Wybacz. - Henry ma dzwonić na Skypie,
więc będę musiał wyjść.
Charlie, przechodzisz teraz przez coś,
co jest straszne, ale to minie.
Dzięki, Frank.
- Jeszcze jedno. - Tak?
Pieprz teraz kogo się da.
Kobiety, mężczyzn.
- Mówię poważnie. - Ktoś ci musi pomóc z siatką.
Trzeba ją dobrze naciągnąć.
Pogubiłem się.
Do której sceny ten strój?
To mój kostium na Halloween,
Frankenstein jest dla Henry’ego.
Przyjeżdża na weekend. Planujemy „psikus albo cukierek”.
Bardziej w stylu Jamesa Whale’a niż Kennetha Branagha.
Super.
Mogę z tobą pogadać?
Tak, może tam…
Zapisałam ustawienia z ostatnich dwóch prób,
a to notatki reżysera z duńskiej produkcji z lat 70.
Gdzie je znalazłaś?
W bibliotece.
Mogę dziś wpaść?
Mary Ann, mam ciężki okres.
Nie mogę być teraz z nikim.
Robiliśmy to, gdy byłeś żonaty, choć nie powinniśmy.
Czy nie powinniśmy teraz, gdy już nie jesteś?
Jeszcze się nie rozwiodłem.
Sam się torturujesz.
Zadbaj, żeby nie było wpadki.
- Polegam na tobie. - Dobra.
Dzięki.
Powinieneś bardziej doceniać wspaniałomyślność.
Zaczekaj. Pozwól…
- Halo? - Czy to Charlie Barber?
Mówi Nora Fanshaw. Reprezentuję pańską żonę, Nicole Barber.
- Dzień dobry. - Ma pan już adwokata?
Mogę więc rozmawiać bezpośrednio.
Nie otrzymaliśmy odpowiedzi na nasz wniosek.
Mam próby w teatrze i latam do LA w tę i z powrotem.
Musi pan doręczyć odpowiedź.
Nicole mówiła, że nie ma pośpiechu.
Minęło już ponad 30 dni.
Według prawa na odpowiedź jest 30 dni.
Adwokat mi nie odpowiadał.
To jest napisane na doręczonym dokumencie.
Czytał pan go?
Tak, ale myślałem, że tak się pisze.
Nie zamierzaliśmy wynajmować adwokatów.
Nie będę wkładał koszuli do spodni.
Nicole mówi, że jest czas.
Dałyśmy panu dużo czasu.
- Wyłazi mi w scenie miłosnej. - Chwileczkę.
Scenie miłosnej?
Kiedy obejmuję Beth.
Nie obejmujesz Beth.
Powinniśmy to omówić.
Wsuń ją głębiej albo poproś Donnę o agrafkę.
Nie przepadam za noszeniem koszuli w spodniach.
Charlie?
Jeśli nie przyśle pan odpowiedzi,
wniesiemy o wyrok zaoczny.
…kompleksy na punkcie figury.
- Charlie? - Tak, przepraszam.
Co znaczy wyrok zaoczny? Nie obejmuj Beth.
Będziemy mogły dochodzić wszelkich roszczeń.
Co znaczy wszelkich?
Do mieszkania, majątku, wszystkiego.
My…
Już to omówiliśmy z Nicole. Nie mamy za wiele.
Nicole może wziąć, co chce.
Ustalimy najwyższe możliwe alimenty
i wniesiemy o pełną opiekę nad dzieckiem.
Pełną opiekę?
To nawet nie…
Tak stanowi prawo.
Nicole tego nie zrobi. Na pewno.
Reprezentuję Nicole. Ona o wszystkim wie.
Rozmawiałem z nią rano.
A ja pięć minut temu.
To co mam robić?
Znaleźć adwokata i odpowiedzieć natychmiast.
Nicole chce to załatwić ugodowo, ale nie pozostawia nam pan innej opcji.
Znajdę adwokata. Może być tutaj?
- Co znaczy „tutaj”? - W Nowym Jorku.
A więc stąd to trąbienie?
Nie, musi pan to załatwić w LA.
Mam próby…
Jeśli nie zrobi pan tego do piątku, nie pozostawi nam pan wyboru.
Co? Na której linii?
Muszę odebrać. Poczeka pan?
Jesteśmy z mamą na super tajnej misji poszukiwawczej.
Miałeś wylądować o 9.00.
Co masz na sobie?
Skarpeto-spodnie.
Co to są skarpeto-spodnie?
Nie lubi, gdy mu wieje po nogach.
Sam się ubierał.
Ma długie spodnie. Mogę z tobą pomówić?
- Jest prawie południe. - Korki. Musimy jechać.
- Czemu nigdy nie szukamy skarbów? - Henry, zaczekasz?
Nie gadajcie sami.
Tylko chwilę, zaraz wrócę.
Dzwoniła do mnie twoja prawniczka.
Podobno chcesz zabrać wszystko…
łącznie z opieką, jeśli nie doręczę odpowiedzi.
Niech załatwią to prawnicy.
Ale ona mówi coś innego niż ty.
Henry, musimy się zbierać.
Nie chcę teraz jechać.
- Znalazłeś adwokata? - Po to tu jestem.
Henry, spieszę się.
Mam trzy tropy.
Czemu zaczęłaś zabawę w skarby przed moim przyjazdem?
Spóźniłeś się. Dla zabicia czasu.
Skarbie, dokończymy później.
Będę bogaty.
Pojedziesz z tatą, będzie fajnie.
Jak wrócisz, dostaniesz coś w nagrodę.
Nie jedzie do dentysty.
- Staram się pomóc. - Zostaję.
Chodź.
Henry?
Masz fotelik?
Mam.
Zaraz, nie jest przypięty.
Co nie jest przypięte?
Fotelik do siedzenia.
Prosiłem, żeby go zainstalowali.
Nie wolno im z powodów bezpieczeństwa.
- Wiesz, jak… - Pozwól, że…
- Powinien być zacisk. - Wsadź rękę…
Kurwa!
- Czemu „kurwa”? - Coś ostrego.
Mogę zostać z mamą?
- Nie. - Czemu nie?
Leciałem 5000 km, by spędzić z tobą czas.
Ja nie chcę.
Wsiadaj, do cholery!
Przepraszam, ale wsiądźże już wreszcie.
Jak się pisze „Lego Bionicles”?
To dwa słowa. Od czego zaczyna się Lego?
Powiedz mi.
- Nie chcesz się nauczyć? - Nie, jest napisane na pudełku.
- L… - Co potem?
E. Masz pozdrowienia od wszystkich w teatrze.
Dzięki. Co potem?
Potem G.
- Cieszysz się na Halloween? - J?
G.
- Co potem? - Potem O.
- O? - Cieszysz się na Halloween?
Przywiozłem nasze kostiumy.
Mam kostium ninja ze sklepu.
Przecież ustaliliśmy. Donna uszyła ci Frankensteina.
- Nie chcę już być Frankensteinem. - Na pewno?
Musisz go zobaczyć.
Jest super. Będziesz Frankensteinem, a ja Niewidzialnym.
Mama kupiła mi kostium ninja.
Jest lepszy, bo droższy.
To Frankenstein jest droższy, jeśli wliczyć czas Donny i materiały.
Moi kuzyni też będą ninja.
Ale, Henry, tak się staraliśmy.
Jak wolisz.
Proszę wziąć bilet.
- Jesteś za daleko. - Wiem.
Nie lubię zostawiać bagaży w aucie,
gdy daję kluczyki nieznanej osobie.
Byłem tu kiedyś.
To biurowiec, bywałeś już w takich miejscach.
Pamiętam te rybki.
Ryby wyglądają podobnie.
Mogę panu pomóc?
Charlie Barber. Spotkanie z Danem Cohenem o 13.30.
Dzień dobry. A gdzie mały?
Tym razem nie mam ze sobą. Trzymam truposzy u mamy.
Próbowaliśmy się skontaktować.
Pan Cohen przeprasza.
Nie może się spotkać, bo siódmego sierpnia pańska żona
rozmawiała już z nim w tej sprawie.
Ale zatrudniła kogoś innego.
- Norę… - Fanshaw?
Niestety konsultowała się z panem Cohenem,
więc prawo zabrania mu pana reprezentować.
Nakarmimy rybki?
- To często się zdarza. - Naprawdę?
Jeśli ma pan bilet, anuluję opłatę za parking.
Ludzie często spotykają się z wieloma prawnikami,
by współmałżonek miał ograniczony wybór.
Na pewno nie zrobiła tego celowo.
Zdziwiłby się pan.
Często odwiedzasz z mamą biura?
Niezbyt często.
Byłem 11 razy.
Na pewno nikt by ci nie ukradł bagaży.
Muszę znaleźć kogoś dzisiaj.
Jeśli nie odpowiem do jutra, stracę prawo do opieki.
Nie miałem do kogo zadzwonić. Nie mogła być u wszystkich.
Podam ci nazwisko.
Bert Spitz.
Specjalizował się w branży rozrywkowej w agencji Roberta.
Świetnie.
Kilka lat temu wysłali go na emeryturę
i zajął się prawem rodzinnym.
- Dzwoniłam do niego. - Dzięki, babciu.
- Może się spotkać dziś o 15.00. - O szlag.
Nie było rozmowy, Charliczku.
- Jasna sprawa. Kocham cię. - Tato!
- Kup mi drugiego burgera. - A co?
Bo wzięliśmy bagaże do restauracji i go upuściłem.
Nie szkodzi. Dam ci mojego. Wsiadaj.
Czemu mnie zabrałeś, skoro nie masz dla mnie czasu?
Bo chciałem cię zobaczyć.
Rozwód z udziałem dziecka to trudniejsze, niż myślisz.
To jak śmierć, choć nie ma ciała.
Wiem to z autopsji. Przeżyłem to cztery razy.
Rozwiodłeś się cztery razy?
Cztery małżeństwa.
Trzy rozwody.
Czwarte przetrwa, jak Bóg da.
Dlatego skończyłem prawo rodzinne.
By pomóc ludziom przetrwać te bolesne chwile.
Widzę to tak.
Jeśli ugrzęźniemy we wzajemnym oskarżaniu
i awanturach o pieniądze,
będzie cię to kosztowało więcej czasu, pieniędzy
i nerwów,
a rezultat i tak będzie ten sam.
Właśnie.
Zgadzam się z tą filozofią. Ona na pewno też.
Uszanuję prawdę, nieważne, dokąd nas zaprowadzi.
W tej branży ludzie naginają prawdę, by dostać to, czego pragną.
Traktują was jak transakcje.
Ja traktuję was jak ludzi.
To świetnie.
Nie tylko ciebie, żonę też.
To będzie nieprzyjemna sprawa,
ale wcale nie musi być koszmarem.
Cieszę się, że tak mówisz.
Chciałbym zminimalizować wydatki.
Oczywiście.
Moja stawka to 450 $ za godzinę plus 10 000 $ zaliczki.
Poproszę o zaliczkę na premierę na Broadwayu.
Możliwe, że będziesz musiał zapłacić za jej adwokata.
Ja nie…
- Co? - Przynajmniej w części.
To nielogiczne, prawda?
Robisz to z miłości do dziecka.
A jednocześnie uszczuplasz fundusze na jego edukację.
- To kompletnie bez sensu. - O tak.
O tak.
Musimy wysłać odpowiedź.
Syn chodzi tutaj do szkoły?
Tymczasowo. Tak ustaliliśmy.
Żona kręci serial i chciałem jej pójść na rękę,
bo jej zdaniem ja zawsze dyktuję warunki.
Poprawa na czas rozwodu, co?
Może, ale mieszkamy w Nowym Jorku.
Skoro syn chodzi tu do szkoły, sąd może to widzieć inaczej.
Idziemy do sądu?
Nie, chcemy tego uniknąć.
Sądy w Kalifornii to katastrofa. Ale musimy to mieć na uwadze.
To nie są moje okulary.
Gdzie się zatrzymujesz w LA?
W hotelu.
Hotel nie wypadnie dobrze.
- W czyich oczach? - Sądu.
- Przecież unikamy sądu. - Oczywiście.
Ale i tak musimy się na niego przygotować.
Proszę coś wynająć w LA.
Blisko żony. To zrobi dobre wrażenie przy przyznawaniu opieki.
Ona mieszka w West Hollywood. To będzie kosztowne.
Wynajmę nasze mieszkanie w Nowym Jorku.
Lepiej nie.
To dowód, że tam mieszkasz.
Gdy będziesz miał lokum w LA,
trudno będzie dowieść, że mieszkacie w Nowym Jorku.
To…
co mam robić?
Radzę spędzać jak najwięcej czasu z synem.
Ludzie walczą o ten czas,
a potem z niego nie korzystają.
Chodzi im tylko o wygraną.
To nie powinno być skomplikowane, prawda?
Jesteśmy nowojorską rodziną.
To przecież oczywiste. Prawda?
Mam nadzieję.
Nie widzę powodu…
skoro oboje kochacie dziecko
i szanujecie się wzajemnie,
- by tego nie załatwić bezboleśnie. - Tak.
Masz moje okulary.
To ma sens.
Co robiłeś?
Czytałem gazetę.
Czytałeś Kalifornijskiego prawnika?
Już prawie skończyłem.
Nie oczekiwałbym wiele od tego kota.
Pamiętaj, że to się kiedyś skończy
i bez względu na rezultat
to wy dwoje będziecie musieli się w tym odnaleźć.
Dziękuję.
Ty pierwszy rozmawiałeś ze mną jak z człowiekiem.
Przypominasz mnie samego w czasie drugiego małżeństwa.
Chodź!
Fajnie było z tatą?
Odwiedziliśmy różne biura.
Chcesz zobaczyć kostium ninja?
Leży u babci na łóżku.
Kazałem Donnie uszyć mu kostium Frankensteina
z różnymi dodatkami…
Kuzyni będą ninja, więc on też chciał…
Ustaliłem to z nim wcześniej.
Nie zmuszę go, by był Frankensteinem.
Nie proszę cię o to, ale mi pomóż.
Zostawię Frankensteina, może go przekonasz.
Spróbuję.
Co…
Przefarbowałaś włosy? To do serialu?
Nie, ostatnio już takie miałam.
Wiem, ale nic nie mówiłem.
Nie podobają ci się?
Są w porządku. Skróciłaś je? Wolę dłuższe, ale…
Wybacz, to idiotyczne.
Wszystko gra?
Tak. A co?
Wydajesz się, jakby…
Wszystko w porządku.
Zamelduję się w hotelu,
wpadnę do was około 17.00-17.30…
Spędzamy Halloween w Pasadenie,
u Cassie i kuzynów Henry’ego.
- Cassie mieszka teraz w Pasadenie? - Tak.
- Przenieśli się tam z Samem. - Nie znam Pasadeny.
- Znajdę. Jaki adres? - Mama nie może się doczekać…
- Napiszę do Sama. - Cassie i Sam są wściekli…
- Na kogo? - Na ciebie.
- Cassie i Sam? - Sam rozumiesz.
Zróbmy oddzielne Halloween.
Tobie to nie przeszkadza, a im tak?
- Ten raz. - Nie chcesz, żebym tam był?
Nie mam nic przeciwko.
- Dobrze. - Henry się ucieszy.
Będzie miał dwa Halloweeny.
I co, będę z nim spacerował po Bulwarze Zachodzącego Słońca?
Może w hotelu coś będzie.
Albo gdzieś pojedziecie.
Słońce zachodzi na wieki.
Już nigdy nie nadejdzie świt.
Nie!
Pani…
Potrzebuję ukojenia w ciemności…
i zmroku!
Gotowy na Halloween?
- Cześć. - Wyszukany strój.
Skarbie, nie zapomnij kurtki. Robi się zimno.
- Ładnie tu. - Wychodzimy?
- Musi się wysikać. - Nie muszę.
Musi.
Ma tu ludziki i misia Bear-Beara.
Możesz go zatrzymać, mam drugiego.
Wie, że są dwa misie Bear-Beary?
- To jego pomysł. - David Bowie. Station to Station?
Let’s Dance.
Henry, udanego Halloween z tatą.
Dobrej zabawy.
Wysikaj się i wychodzimy.
Jestem zmęczony.
Wysikaj się i jedziemy na Halloween.
Ta ulica wygląda obiecująco.
- Niech to Halloween się już skończy. - Jeszcze trwa.
W Nowym Jorku szlibyśmy piechotą.
Fajnie, że możemy siedzieć.
Lubię siedzieć.
O tak, w Los Angeles można się porządnie wysiedzieć.
Dlatego bardziej mi się tu podoba.
Bo możesz siedzieć?
I mam tu fajniejszych kolegów.
To nieprawda.
A Horatio i Poppy?
Horatio już mnie nie lubi.
A ja nie lubię Poppy.
Tutaj mam Axela.
Axel jest zabawny. Polubiłbyś go.
I moja rodzina jest tutaj.
Prócz ciebie.
Wszyscy śpią.
Muszę siku!
Kto ci dał zapalniczkę?
Podnieś deskę.
W poniedziałek muszę wracać do Nowego Jorku.
Spuściłeś wodę?
Umyj ręce.
Pobawisz się ze mną?
Jestem zmęczony.
Słyszałeś? Muszę wracać do Nowego Jorku.
Uwaga! Spadam!
Nie złapałeś mnie.
Czemu częściej nie przylatujesz?
Muszę pracować.
Wystawiam sztukę na Broadwayu.
Bo nie chcesz być blisko mamy?
Jak już mówiłem,
oboje uznaliśmy, że nie chcemy być razem,
ale chcemy być z tobą.
Nie ma cię ze mną, gdy jesteś w Nowym Jorku.
Mieszkamy w Nowym Jorku.
Ale ja tutaj chodzę do szkoły.
Chwilowo.
Jak wtedy, gdy byliśmy w Kopenhadze z moją sztuką.
Pamiętasz te wszystkie dzieci?
Lubię tu chodzić do szkoły i mama mówi, że możemy tu zostać.
Jak to?
Tak powiedziała?
- Halo? - Przeprowadzasz się tutaj?
- Znalazłeś prawnika? - Tak.
Henry mówi, że się tu przenosisz.
Niech zadzwoni do Nory.
Chcę o tym pogadać osobiście.
Co to, kurwa, znaczy?
Spotkajmy się, ty i ja.
Tak jak się umawialiśmy.
- Nie mogę nic podpisać. - To nasz rozwód, nie adwokatów.
Mogłabym ich później pozwać.
W co ja się pakuję?
W co się pakujesz?
Co tu się, kurwa, dzieje?
Czytałam twoje jebane maile, Charlie! Wszystkie.
- Kiedy? - Nie wiem, niedawno.
- Szlag. - Cholerny kłamco.
- Pieprzyłeś się z Mary Ann! - Po nocy na sofie.
Te bzdury o pracy nad naszym związkiem.
To ja nad nim pracowałam.
Całkiem sama.
Jak dostałaś się do moich maili?
Włamałam się do skrzynki, durniu!
To nielegalne!
Nie wciskaj mi kitu, że dziwią cię przenosiny do LA.
Niespodzianka! Mam swoje zdanie.
Jak się w ogóle tego nauczyłaś?
Niespodzianka! Chcę czegoś innego niż ty, bo pieprzyłeś się z inną.
To się stało raz! Łączysz dwie różne rzeczy.
Mary Ann nie ma nic wspólnego z LA.
Łączę, do kurwy nędzy!
Zaraz zobaczysz, jak łączę!
Tupnęłaś nogą?
Pierwszy raz w życiu. Jestem wściekła.
Przyda ci się.
Tak, dzięki.
Japończycy robią teraz niezłą tequilę.
Interesujące.
Co cię tak wkurza?
Mój cholerny były mąż.
Cały czas czuję się winna, a on skupia się tylko na sobie.
To bez sensu.
Gram w to sama ze sobą.
Jestem Pablo. Poznaliśmy się na…
- Trzymałeś płytę odbijającą światło. - Zalotnie.
- Wiesz, co mi zrób? - Co?
Palcówkę.
- Co? - Po prostu zrób mi palcówkę.
Palcówka, tylko tyle.
Zmieniam swoje cholerne życie.
Syn Nicole i Charliego, Henry, urodził się tu, w Los Angeles.
Obecnie uczęszcza do szkoły podstawowej w Laurel Canyon,
a Nicole pracuje w Hollywood
i jest pełnoetatową matką,
zapewniając mu lekcje pływania, rysunku,
gimnastyki, muzyki i spotkania z rówieśnikami.
Nicole jest podstawowym opiekunem prawnym Henry’ego
i jeśli Charlie chciałby skorzystać ze swego prawa do opieki,
musiałby odwiedzać go tutaj, w Kalifornii.
Noro, lekceważy pani fakt,
że oboje mieszkali w Nowym Jorku przez dziesięć lat.
Moja klientka pracowała tam przez kilka lat, to prawda.
Ale urodziła się i wychowała w LA.
Spędzali tu z Charliem święta i wakacje, goszcząc u jej rodziny,
która mieszka w LA.
Pobrali się w LA.
- Chce pan zobaczyć zdjęcia? - Nie trzeba.
Na pewno oboje wyszli świetnie.
Mój klient oczekuje,
że po zakończeniu pracy nad serialem
obie strony wrócą do Nowego Jorku,
gdzie znajduje się ich mieszkanie.
Z moich ustaleń wynika, że Charlie obiecał Nicole,
iż w trakcie małżeństwa będą spędzać więcej czasu w LA.
Lecz pod wpływem jego nacisków związanych z pracą
Nicole pozostała tam znacznie dłużej, niż przewidywała.
Kilka lat temu
Charliemu zaproponowano angaż w teatrze Geffen,
dzięki czemu mógł przenieść się z rodziną
na rok do Los Angeles.
I…
odmówił.
Mimo że tego chciała Nicole.
Pragnął zapewnić stabilność swojej rodzinie i dziecku.
Czy o stabilność chodziło mu,
gdy udał się na pół roku do Kopenhagi, by reżyserować sztukę?
Charlie mieszka w Nowym Jorku
i przylatuje spotkać się z synem, gdy pozwala na to jego praca.
Loty kosztują go wiele wysiłku.
Może zamieszkać tu na stałe.
Zarabia na życie w Nowym Jorku.
- Chcą państwo zamówić lunch? - Świetny pomysł.
Nim dostarczą, zdążymy zgłodnieć.
Może być Manny’s?
Z wielką chęcią.
Jadłeś kiedyś w Manny’s?
Będziesz zachwycony.
Pyszne kanapki i sałatki.
Dla mnie z boczkiem.
Tato?
Z indykiem.
Dla mnie z boczkiem.
- Jarmuż? - Sałatka z jarmużem.
Nie wiem, przepraszam.
Dla Charliego…
sałatka grecka
z cytryną i oliwą zamiast greckiego sosu.
- Dla mnie sałatka z kurczakiem. - Jasne.
Dziękuję.
Charlie, gratuluję stypendium. Nicole mi mówiła.
Dziękuję.
Jest genialny.
Mówiłam Nicole, że zachwyciła mnie twoja sztuka.
- Dzięki. - Bardzo.
Mądry z ciebie facet.
Dzięki.
Z chęcią…
wpełzłabym do tego mózgu.
W pewnej chwili czuło się zapach tostów. Zapach!
To najlepsze, co widziałam w tamtym roku.
- Dzięki. - Prawdziwy geniusz.
Dziękuję.
Przykro, że zdjęli ją z Broadwayu.
Nie poczuli tostów.
Bardzo poruszająca sztuka.
Konkurencja jest na pewno spora.
Skoro Charlie jest w Los Angeles,
Nicole na pewno się zgodzi, że najlepiej, by Henry
spotykał oboje rodziców po równo.
LA jest bardzo przyjemne, Charlie. Warto dać mu szansę.
I ta przestrzeń… Nie do pobicia.
Mnie też się tu podoba.
Ale bez względu na nasze odczucia
nieprawdą jest, iż ta rodzina na stałe zamieszkuje w LA.
Ich umowa była jasna.
Mieli wrócić do Nowego Jorku, gdy Nicole skończy zdjęcia.
Nie słyszałam o żadnej umowie.
Nie było jej na piśmie.
Charlie, czy według podobnej umowy
nie mieliście spędzać więcej czasu w LA w trakcie małżeństwa?
To nie była umowa. Rozmawialiśmy o tym.
Ale…
A więc umową jest to, czego ty chcesz,
a pragnienia Nicole są rozmową?
Narada…
Jest tu miejsce, gdzie możemy się z Charliem naradzić?
Oczywiście.
- Możesz…? - Pokażę wam.
Chodźcie.
Nora jest świetną prawniczką.
Twardą, co?
Masz problem, bo okazałeś, że jesteś skłonny tu przylatywać
i wynająć mieszkanie, by widywać syna.
- Sam mi tak kazałeś. - Wiem.
Chcę mieć kontakt z dzieckiem, a nie stwarzać precedens.
Niestety go stwarzasz.
Sąd może tak na to patrzeć.
Jaką mam alternatywę? Nie ruszać się z Nowego Jorku?
Wtedy sąd uznałby, że nie zależy ci na synu.
To idziemy do sądu czy nie? Możesz się zdecydować?
Na razie jesteśmy na prostej drodze do sądu.
Czy wiesz, jakie to irytujące?
Wiem.
I wydaje się nie fair.
Ale postaw się na miejscu…
biednej matki, którą mąż opuszcza
i odmawia wsparcia.
System stara się przed tym chronić.
Posłuchaj…
Gdybym cię reprezentował…
Przecież mnie reprezentujesz.
Jasne. Nie.
Sąd nie przeniesie dziecka z Kalifornii.
Musimy się dogadać teraz.
Czyli co?
- Zgodzimy się na LA. - Nie, Bert…
Wykluczone. Musimy to wygrać.
Pamiętaj, wygraną jest to, co najlepsze dla Henry’ego.
W razie procesu zostanie w to wciągnięty.
Ale jeśli on zostanie tutaj, a ja będę w Nowym Jorku…
to nie będę…
Przestanę być jego rodzicem.
Będzie inaczej.
To przestanie istnieć.
Więc przenieś się tutaj.
Słyszałeś, co Amir mówił o przestrzeni?
Pierdolić przestrzeń, Bert!
Zrobię, co zechcesz, ale oto moja rada.
Ciągle widuję takie sprawy.
Taka wojna to ogromne obciążenie.
Miałem klienta, który dostał raka jelita i zmarł, nim doszło do ugody.
A gdyby przenieść sprawę do Nowego Jorku?
Za późno.
To i tak nie miałoby znaczenia.
Przynajmniej nie naciskają na pieniądze.
Masz szczęście, że nie zażądały połowy stypendium.
Nie zrobiłaby mi tego. Wie, że wydam je na teatr.
Jeśli to potrwa, kto wie.
Cały zespół liczy na te pieniądze.
Sąd nigdy się na to nie zgodzi.
A gdyby nawet,
połowę tej forsy wydasz w sądzie, żeby to udowodnić.
Czuję się jak przestępca.
Przecież nic nie zrobiłeś.
Czuję, jakbym zrobił.
Jeśli teraz zgodzimy się na LA,
a potem zawrzemy dobrą ugodę,
możemy ją nakłonić, by uległa na innych frontach.
Nie ma innych frontów!
To jest ważne!
Henry musi wiedzieć, że o niego walczyłem!
Dowie się.
Nie powinienem był puszczać tu Henry’ego.
Jeśli nie to, byłoby coś innego.
Kłócilibyście się o dom albo o szkołę…
Wiesz, jak to jest?
Jak w dowcipie o kobiecie u fryzjera, która wyjeżdża do Rzymu.
- Znasz go? - Nie.
Kobieta u fryzjera mówi:
„Lecę na urlop do Rzymu”.
Fryzjer: „Naprawdę? Jakimi liniami?”.
Kobieta: „Alitalią”.
Fryzjer: „Oszalała pani?
Są najgorsze. Odradzam.
A gdzie się pani zatrzyma?”.
Kobieta: „W Hasslerze”.
„Żartuje pani?
Właśnie go remontują. Całą noc będą walić młotkiem.
Ze snu nici. Co chce pani zobaczyć?”
Ona: „Wybieram się do Watykanu”.
„Spędzi pani cały dzień w kolejce i nic nie zobaczy”.
Wybacz, Bert, czy za ten żart też płacę?
Dzisiejsze decyzje są tylko tymczasowe.
Dziecko rośnie. Będzie miało własne zdanie.
Czas jest po twojej stronie, Charlie.
Może wybierze studia na Wschodnim Wybrzeżu.
Większość drobniaków trzymam u taty,
ale jednodolarówki i dwudziestkę mam u ciebie.
Jedna dwudziestka
plus pięćdziesiątka to ile? Jasna cholera.
Co to „jasna cholera”?
Wysiadł u was prąd?
Tato?
Czy wysiadł nam prąd?
Na wzgórzach są przerwy w dostawie prądu…
Niech to szlag.
Brama się nie zamyka.
Mamo!
- Mogę zobaczyć swój pokój? - Jasne.
- Próbowałaś… - Próbowałam wszystkiego.
Wybacz, że cię ściągnęłam.
Nie szkodzi.
- Ja… - Nie zostawiaj otwartej bramy.
Tak.
Z boku powinien być panel…
Może to.
- Ładny dom. - Tak.
Na ile widzę.
Dzięki.
Robisz się kudłaty.
Muszę znaleźć fryzjera.
Mogę ci je obciąć.
Zamknij oczy.
Śpi.
Może powinien dziś tu zostać.
To moja noc.
Prawie skończyliśmy.
Razem z Bertem ustaliliśmy 90% szczegółów.
Zostało jeszcze parę drobiazgów,
ale powinno pójść gładko.
I sąd ogłosi rozwód.
Świetnie.
Ja pierniczę.
Co?
Kto to?
- Charlie nie powinien był tego robić. - Czego? Gdzie Bert?
Naszą ugodę diabli wzięli.
Ale mamy LA, tak?
Nie z Jayem Marottą w roli adwokata.
Zaczyna się poważna walka.
Będę musiała żądać rzeczy, o których byśmy nie wspominały.
Ten system nagradza draństwo.
Jay.
Spotkałam Miriam w Madeo.
- Tak? - Świetnie wygląda.
Wpadnij na bankiet naszej fundacji Pokonaj Raka.
- Zagra John Legend. - Uwielbiam go.
Wynajmujemy Beverly Hilton.
Wspaniale.
Mówiła, że spędzasz sporo czasu w Malibu.
Ja też. Ostatnio widziałam ją, gdy było tu ICM.
Kilka faktów.
Dziesięć lat temu Charlie podejmuje ryzyko obsadzenia Nicole
w swojej sztuce w Nowym Jorku.
Jest świetnie zapowiadającym się, awangardowym reżyserem.
Ona zyskała rozgłos
rolą w filmie erotycznym, w którym pokazała piersi.
- Próba ganienia mojej klientki… - Po 10 latach…
…za jej artystyczne wybory.
…i wielu prestiżowych rolach teatralnych
stała się uznaną aktorką.
Dzięki temu uznaniu
zaproponowano jej główną rolę w prestiżowym serialu telewizyjnym.
Ta szansa pojawiła się dzięki Charliemu.
Wysoki Sądzie, to wyklucza konieczność płacenia alimentów.
Tak naprawdę to Charlie ma prawo do połowy gaży za serial
oraz dochodów, jakie on przyniesie.
Charlie niedawno otrzymał ogromną sumę 650 000 $
w formie stypendium MacArthura.
- Które… - Przeznacza je na teatr…
- …otrzyma w ratach po 125 000 $… - …prowadzony w trakcie małżeństwa.
…w okresie pięciu lat.
- Logiką Jaya… - Przeznaczy je…
- …Nicole miała swój wkład. - …na zatrudnienie zespołu…
- Pojedynczo proszę. - …i na spłatę długów
teatru, w którym występuje jego żona.
- Na zdrowie. - Nie tylko zrezygnowała
z kariery w przemyśle filmowym po to, by występować w małym teatrzyku,
ale wspomogła Charliego pożyczką na samym początku.
- Którą spłacił. - Wykorzystał jej nazwisko na afiszach,
co przyciągnęło widzów.
Tak może było dziesięć lat temu.
Nicole pomogła Charliemu zyskać renomę.
Przez ostatnie dziesięć lat
proponowano jej role w filmach i serialach TV,
lecz odrzucała je na prośbę Charliego,
poświęcając się macierzyństwu i pracy w jego teatrze.
Jesteśmy elastyczni w sprawie alimentów,
ale uważamy, że stypendium powinno być podzielone między strony.
Jakim cudem Nicole należy się połowa stypendium
przyznanego Charliemu za geniusz?
Stał się geniuszem w trakcie małżeństwa.
Bez żartów, Noro.
Sam Charlie, dowiedziawszy się o nagrodzie,
powiedział Nicole, że to też jej zasługa.
W takich sytuacjach tak się mówi.
On tak uważał naprawdę.
Jego geniusz to wartość niematerialna pozyskana w trakcie małżeństwa.
Bawi mnie, gdy przedstawiasz teatr Charliego jako walącą się norę,
gdy mowa o opiece nad dzieckiem, a kiedy chodzi o pieniądze,
Charlie staje się bogatym, genialnym reżyserem. Zdecyduj się.
Naprawdę muszę?
Czy to ci się podoba, czy nie,
pierwsza wpłata stypendium MacArthura
wpłynęła na wspólne konto małżeńskie, wobec czego…
Szlag. Nie powinieneś na to pozwalać.
I tak nic nie zostanie. Wydam je na rozwód.
Noro, twoja relacja o tym małżeństwie
kompletnie mija się z rzeczywistością.
Nagłą przeprowadzką do LA
i naleganiem na zamieszkanie tutaj
Nicole utrudnia kontakt z Henrym…
- Proszę usiąść. - …separuje go od ojca,
co wywróciło świat Charliego do góry nogami.
- Mecenasie. - To jest zasadzka.
„Utrudnia”, „separuje”, naprawdę?
Te agresywne słowa
są zwykłą nieprawdą i nie przybliżają nas do ugody.
Twoje podsumowanie tej sytuacji jest oburzające.
Mimo że w Kalifornii nie orzeka się o winie,
dla pełnego obrazu sytuacji należy wspomnieć,
że Charlie miewał stosunki pozamałżeńskie.
- Stosunek pozamałżeński. - Naprawdę mam kontynuować?
- Tak, pomówmy o tym. - Dobrze.
Nicole włamała się do komputera Charliego i przeczytała jego maile,
co jest przestępstwem.
Noro, nie ucieszy cię,
gdy spytam Nicole o jej wieczorne spożycie alkoholu.
- Co? - Ostatnio przyznała się Charliemu,
położywszy Henry’ego spać,
że ledwo utrzymała równowagę w przedpokoju.
Z tego, co rozumiem, nie jest to zdarzenie odosobnione.
Jeśli sobie życzysz, możemy o tym porozmawiać.
Charlie?
Czy mogę spytać, po co ci więcej czasu z Charliem,
skoro nie wykorzystujesz tego, który masz teraz?
W sposób odpowiedzialny.
Podczas ostatniej wizyty w Los Angeles
Charlie bez jakiegokolwiek uprzedzenia
spóźnił się dwie godziny, by odebrać Henry’ego z domu matki Nicole.
Fotelik dziecięcy,
który, jak zapewniał Nicole, miał być fachowo zainstalowany,
nie był nawet przypięty.
- Leżał na tylnym siedzeniu. - Trzeba go przypiąć.
- Takie są przepisy. - Wiem.
- Mieli to zrobić w wypożyczalni. - Nie odpowiadają za to.
Teraz to wiem. Od razu go przypięliśmy.
Mecenasi?
Sala sądowa jest pełna,
a niektórzy nie mają takich zasobów jak wasi klienci.
Jestem pewien, że nie wykorzystali państwo
argumentów w przypadku tego dziecka.
Na razie utrzymamy status quo.
Rodzina pozostaje w LA.
Niedawno przejąłem ten wydział
i jeszcze zapoznaję się ze sprawami.
Wyznaczę eksperta,
który zna się lepiej na dzieciach niż ja.
Gdy ocena będzie gotowa,
w razie potrzeby zmodyfikujemy decyzje.
Gdzie jest Henry?
Gra z Cassie i dziećmi w lasery.
Napijesz się czegoś?
Mam niefiltrowaną wodę z kranu, piwo i sok w kartonie.
Poproszę sok.
Nie wieszasz nic na ścianach?
Mam tylko rysunki Henry’ego,
dałem je do oprawy.
Mogę ci coś dać, dopóki sobie nie kupisz.
Chcesz zdjęcie Henry’ego na promie do Staten Island?
A ciebie na nim nie ma?
- Możesz mnie wyciąć. - Muszę wrócić do pracy dzień wcześniej.
Mogę wziąć Henry’ego w piątek?
Czyli dwudziestego pierwszego?
Mamy już plany.
Idziemy z kuzynami do Muzeum Sztuki.
Mogłabyś to przełożyć?
- W inny dzień się nie da, a jemu zależy. - Naprawdę?
To mój wieczór, wynegocjowany.
W porządku.
- No co? - Proszę tylko o odrobinę elastyczności.
Jestem elastyczna. Dostosowuję się do twoich wizyt.
- Mamy już bilety… - Nie chodzi tylko o ten raz, ale dobra.
Nauczycielka chce się z nami spotkać.
Nauczycielka z LA?
Możesz odpisać na maila, żeby ustalić termin?
Tak, byłem zajęty.
Rozumiem.
Chcą wykluczyć wszystko. Chodzi o czytanie.
Jest trochę nadgorliwy. Za bardzo mu zależy.
Świetnie mu idzie z matematyki.
Łatwo się poddaje, gdy coś jest trudne. Jest jak my, uparty.
Przegrywa w Monopoly, bo oszczędza wszystkie pieniądze.
Więc…
uznałam, że musimy pogadać.
Może to zaszło za daleko.
Mama bierze pożyczkę pod zastaw domu na honorarium dla Nory.
Przecież ja jej płacę.
Tylko 30%.
Też jestem spłukany, jeśli to cię pocieszy.
Zgodziłem się wyreżyserować dwie gówniane sztuki.
Możemy zapomnieć o odkładaniu na studia Henry’ego.
Dotychczas udawało nam się nie wciągać w to Henry’ego,
ale teraz się to zmieni.
Musimy go chronić.
Zgadzam się.
Nora mówi, że ekspert odwiedzi nas w domach,
będzie rozmawiał z Henrym, z nami,
naszymi przyjaciółmi, rodziną, wrogami
i będzie obserwował, jakimi jesteśmy rodzicami.
- Brzmi okropnie. - Wiem.
Gdyby obserwował mnie wcześniej, nigdy nie dostałabym opieki.
To był żart.
- Wiem. Też się tak czuję. - Tak.
Więc…
może ustalimy coś między sobą.
Mówiłem to od początku.
Tak, ale teraz są inne okoliczności.
Przewidziałem je.
Spróbujemy?
Nie wiem, jak zacząć.
- Rozumiesz, czemu chcę zostać w LA? - Nie.
Taki początek nie jest zbyt pomocny.
Ale ja tego nie rozumiem.
Nie pamiętasz, jak obiecywałeś, że tu chwilę pomieszkamy?
Rozmawialiśmy o różnych rzeczach. Jak to w małżeństwie.
Mówiliśmy o przeprowadzce do Europy. O kupnie…
kredensu czy jak to się nazywa.
Komody, żeby zapełnić wolne miejsce za sofą.
Nigdy tego nie zrobiliśmy.
Odrzuciłeś angaż w Geffen, a moglibyśmy tu spędzić rok.
To nie było dla mnie.
Mieliśmy świetny teatr i wspaniałe życie na miejscu.
Wspaniałe życie?
Wiesz, o co mi chodzi.
Nie, że nam się układało. Mówię o życiu na Brooklynie.
Zawodowym.
Ja nigdy nie chciałem niczego zmieniać.
W tym problem, prawda?
Powinieneś brać pod uwagę także szczęście żony.
Przestań. Byłaś szczęśliwa. Teraz zmieniłaś zdanie.
Dobra.
Może…
Teraz tutaj mam pracę i rodzinę.
Zgodziłem się posłać tu Henry’ego do szkoły ze względu na serial.
Po wszystkim miał wrócić do Nowego Jorku.
Tak założyłeś, ale to nigdy nie zostało jasno powiedziane.
Zostało.
Kiedy?
Nie wiem, ale zostało.
- Przez telefon! - Pozwól mi skończyć. Wybacz.
Ciągle to powtarzam.
Uznałam, że skoro Henry’emu jest tu dobrze,
a ja kręcę tu serial, to zostaniemy tu dłużej.
Nie byłem wtajemniczony w twoje przemyślenia.
Nie mieszkaliśmy tu tylko dlatego, że masz gdzieś
potrzeby innych, chyba że są z nakazu.
Żałujesz, że za mnie wyszłaś i wiodłaś takie życie,
ale tak było.
- To co zrobimy? - Nie wiem.
Nora mówi, że nie ma odwrotu.
Walić Norę!
Niech nie pierdoli, że zawsze mieszkałem w LA,
choć nigdy tu nie mieszkałem.
Jak mogłaś kazać jej tak mówić?
Jay nie pozostał mi dłużny.
Niepotrzebnie zwolniłeś Berta.
Potrzebowałem własnego dupka.
Przyznajmy, że nasi prawnicy wygadywali o nas wredne rzeczy.
Nora była gorsza.
Jay nazwał mnie alkoholiczką.
Pozbawiłaś mnie gruntu pod nogami i zgotowałaś mi piekło.
Ty zgotowałeś mi piekło w małżeństwie.
To było dla ciebie piekło?
Teraz chcesz wciągnąć w to Henry’ego, żeby dostać to, czego chcesz.
Nie tego chcę. To znaczy, chcę tego, ale to było…
było…
dla niego najlepsze.
Zastanawiałam się, kiedy pomyślisz o tym, czego on chce.
Wal się!
Sam się wal!
Gdybyś słuchał swojego syna,
toby ci powiedział, że woli mieszkać tutaj!
Nie projektuj swoich emocji na Henry’ego.
Mówi, że tu mu się bardziej podoba.
Bo wie, że to chcesz usłyszeć!
Mówi, że tylko gadasz przez telefon i się z nim nie bawisz.
Bo rozwodzę się w LA, reżyserując sztukę w Nowym Jorku!
Którą zdjęli, bo mnie nie było. To była ogromna szansa…
Walczysz o coś, czego nawet nie chcesz!
Jesteś jak twój ojciec.
Nie porównuj mnie do ojca!
Mówię tylko, że tak się zachowujesz.
A ty jesteś jak twoja matka. Narzekałaś na nią, a robisz to samo.
Dusisz Henry’ego.
Po pierwsze, kocham ją. Była wspaniałą matką.
Powtarzam twoje słowa.
Po drugie, jak śmiesz mnie do niej porównywać?
Mogę być jak ojciec, ale nie jak matka!
Jesteś jak ona! I jak mój ojciec!
Jesteś też jak moja matka!
Masz ich wszystkie złe cechy!
Ale głównie swojej matki.
Czasem w łóżku widziałem ją w tobie i to było obrzydliwe!
- Czułam wstręt, gdy mnie dotykałeś! - Jesteś flejtuchem.
- Ścieliłem łóżka, zamykałem szafki… - Na myśl o seksie z tobą
chcę się obedrzeć ze skóry.
Nigdy nie będziesz szczęśliwa. Ani w LA, ani nigdzie.
Znajdziesz kogoś niby lepszego niż ja,
a za parę lat zbuntujesz się przeciw niemu,
by odzyskać swój głos, ale tobie nie zależy na głosie,
tylko na tym, by narzekać na jego brak!
Ta kobieta, która była twoją żoną, jest mi zupełnie obca.
- Gdyby nie dziecko… - Cofnęłaś się w rozwoju.
Żyjesz tak jak przed ślubem, to żałosne.
Wszyscy mówili, że byłeś zbyt samolubny, by zostać wielkim artystą.
A ja cię broniłam.
Mieli absolutną rację.
Skończyłaś się jako aktorka! Tandeciara!
Manipulowałeś mną! Jesteś pieprzonym draniem!
Robisz z siebie ofiarę, bo to dobra strategia w sądzie?
Oboje wiemy, że wybrałaś takie życie!
Tylko że ci się odwidziało!
Wykorzystałaś mnie, by się wyrwać z LA.
Nie wykorzystałam cię.
Owszem, a potem oskarżyłaś mnie o to!
Zawsze wytykałaś mi błędy
i niedociągnięcia!
Życie z tobą było posępne!
Dlatego poszedłeś pieprzyć inną?
Co tam pieprzenie!
Przy niej poczułem się przez chwilę radosny!
Kochasz ją?
Ale mnie nie nienawidziła.
Ty mnie nienawidziłaś.
Ty mnie nienawidziłeś. Spałeś z naszą współpracownicą.
Przestałaś ze mną sypiać rok temu.
Nie zdradziłem cię.
To była zdrada!
Miałem tyle możliwości.
Byłem 20-letnim reżyserem znikąd,
który nagle znalazł się na okładce Time Out New York!
Byłem zdolniachą i mogłem ruchać cały świat.
Jednak cię kochałem i nie chciałem stracić.
Ale miałem 20 lat i tego też nie chciałem tracić,
a straciłem!
Chciałaś tak dużo i tak szybko.
Ja nie chciałem się żenić.
Pieprzyć to!
Tylu rzeczy nie zrobiłem.
- Wielkie dzięki! - Nie ma za co!
Dlaczego już zawsze muszę cię znać?
Jesteś nienormalna!
I, kurwa, wygrywasz!
Kpisz sobie?
Ja chciałam małżeństwa.
Ja już przegrałam!
Nie kochałeś mnie tak, jak ja ciebie!
Co to ma wspólnego z LA?
Co?
Tak się zlałeś ze swoim egoizmem,
że już nawet go nie rozpoznajesz!
Ty fiucie!
Codziennie życzę ci śmierci!
Gdybym miał gwarancję, że Henry to zniesie,
życzyłbym ci choroby,
wypadku samochodowego i śmierci!
O Boże!
Przepraszam.
Ja też.
Możemy to ładnie urządzić.
Małe kwiatki postawiłabym przy oknie.
Masz coś do powieszenia na ścianie?
Dobra, to wszystko. Dziękuję.
Tęsknimy. Mieszkanie wygląda świetnie. Daj znać, jak leci.
Dobrze, do zobaczenia w poniedziałek.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Pa.
Skąd nagle u nas tyle kwiatów?
Część trzeba zwrócić, nie przyzwyczajaj się.
Kwiaty mnie przerażają.
Te są w porządku.
Chodź tutaj.
Jutro odwiedzi nas pewna pani
i zostanie z nami na kolacji.
- Twoja dziewczyna? - Nie.
- Chłopak mamy? - Nie. Mama ma chłopaka?
Nie wiem. Ma?
Nie wiem.
Czemu ktoś ma patrzeć, jak jemy?
Wiem, to dziwne.
Ale tak trzeba.
To ma związek z…
tym, że ustalamy z mamą…
jak to będzie.
Rozumiesz?
Poczytasz mi?
Jasne. Przynieś książkę.
Bierze pani narkotyki, pije alkohol?
Piję alkohol.
Jak dużo?
Kieliszek wina do kolacji.
Czasem więcej.
Ile więcej?
Czasami…
kilka…
Czasami wypijam z kimś pół butelki wina.
- Z kim? - To znaczy…
jeśli jem z kimś kolację i zamawiamy wino.
- Dobrze. - W restauracji.
Zamiast zamawiać po kieliszku, czasem zamawia się butelkę.
I pani zamawia butelkę?
Czasami.
Ale czasami kieliszek.
To zależy.
Pyta pani, czy próbowałam narkotyków? Próbowałam.
Na studiach.
- A potem… - Ale ich nie zażywam.
A odkąd jest pani matką?
Kilka razy marihuana.
Raz kokaina na imprezie. Henry’ego tam nie było.
Jakie są pani mocne strony jako rodzica?
Umiem słuchać.
Bawię się z nim.
Poświęcam mu czas…
Uwielbiam…
o niego dbać…
przyglądać się, jak rośnie.
Czasami…
to prawda, co mówią, że to szybko mija, ale…
czasami nie.
Czasami mija za wolno.
Jakie są pani słabe punkty?
Jestem zbyt dokładna.
Za bardzo się przejmuję.
To są słabe punkty?
Może nie.
Czasem on zachowuje się jak gówniarz
i się wkurzam, i wyzywam go od gówniarzy…
Przerwę ci.
Tego nie mów.
Nie akceptuje się matek pijących za dużo wina
i wyzywających dziecko od gówniarzy.
Rozumiem to. Też to robię.
Akceptuje się nieidealnych ojców.
Nie oszukujmy się. Koncepcja dobrego ojca powstała raptem 30 lat temu.
Wcześniej ojciec miał być cichy, nieobecny,
niesłowny i samolubny.
Możemy mówić, że chcemy, by się zmienili.
Ale zasadniczo to akceptujemy.
Kochamy ich za ich zawodność,
ale takie cechy są absolutnie nie na miejscu u matek.
Nie akceptujemy ich strukturalnie ani duchowo.
Bo podstawą naszego judeo-chrześcijańskiego czegoś tam
jest Maryja, matka Jezusa,
a ona jest bez skazy.
Jest dziewicą, która dała życie,
nie ustaje w trosce o swoje dziecko
i trzyma jego ciało po śmierci.
A taty tam nie ma. On nawet jej nie bzyknął.
Bóg jest w niebie.
Bóg jest ojcem i nawet się nie pojawił.
Więc musisz być bez skazy, a Charlie może być zjebem i to nie ma znaczenia.
Dla ciebie zawsze będą wyższe standardy.
I to jest pojebane, ale tak jest.
Chyba źle zadzwoniłam. Nancy Katz.
Dzień dobry. Charlie Barber.
Henry bawi się u siebie.
Napije się pani czegoś?
Wystarczy szklanka wody.
To nowe mieszkanie.
Usiądziemy tutaj?
Oczywiście.
Jak wygląda wasz wspólny dzień?
Zawożę go do szkoły, potem z niej odbieram, jeśli dam radę.
Co może stać na przeszkodzie?
No cóż, praca.
Przygotowuję sztukę. Za parę miesięcy mam ją reżyserować.
Jaką?
Kazimierz i Karolina Ödöna von Horvátha.
W teatrze Barrow w Nowym Jorku.
A więc musi pan wyjechać?
Tak, ponieważ ostatnio Nicole kręci serial w LA,
latam w tę i z powrotem.
- To musi być niełatwe. - Tak.
I kosztowne. Staram się brać Henry’ego ze sobą,
ale Nicole nie lubi, gdy często lata.
Powietrze w samolocie nie służy dziecku.
Henry jest wytrzymały.
Niektórzy rodzice nie biorą dzieci do restauracji z powodu superbakterii.
Zauważyłam, że jedna z pana wizyt w LA
trwała od niedzieli do czwartku.
Czemu nie został pan na weekend?
Miałem wtedy próbę świateł do Elektry.
Co to takiego?
Mój debiut na Broadwayu.
Nie wiem, co to „próba świateł”.
Ustawianie świateł do przedstawienia.
- Poniedziałki w teatrze są wolne. - Jak wygląda wasz weekend?
W soboty o 12.00 Henry ma koszykówkę.
Przepraszam, o 11.00.
Jedziemy tam, a potem…
idziemy na lunch, niekiedy do kina…
Lubi grać w kosza?
Tak.
Jego trener, Rick, mówi, że dobrze drybluje. Widziałem.
Ron.
Trener ma na imię Ron.
Rick to jego dentysta w Nowym Jorku.
Nasz prawdziwy dom był… jest w Nowym Jorku.
Tam mieszkamy.
Nowy Jork jest daleko stąd.
Lubimy to miasto, bo można tam spacerować.
Tu też można spacerować.
Niezupełnie.
No i ta przestrzeń…
Lubisz chodzić do szkoły?
Bardzo.
Co ci się tam najbardziej podoba?
Nie wiem.
Może gimnastyka.
Lubisz matematykę.
Już nie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Ale jesteś w niej dobry.
Tak, ale…
Co lubisz robić z tatą?
Czasami oglądamy film
albo bawimy się lego.
Tata umie budować fajne rzeczy.
A u mamy?
W domu mam większość zabawek
i basen, i domek na drzewie, i drabinki do wspinania.
Bawimy się w poszukiwanie skarbu
i to jest ekstra.
Kochanie?
Wojownicy wjeżdżają i…
Pomożesz mi nakryć do stołu?
Muszę?
- Chodź po talerz. - Bawię się.
Henry?
No dobra.
Dobra.
- Czemu taki jesteś? - Jaki?
Proszę cię o pomoc, to pomóż.
- Co to jest? - To, co lubisz.
Co to jest to zielone?
Ja nie lubię zielonego.
To tylko ozdoba.
Zdejmę to.
Nie będę jadł tego, co się z tym stykało.
To nie wpłynie na smak.
Chyba zostanę wegetarianinem.
Mama jest wegetarianką.
Naprawdę?
- Tak. - To te ozdoby powinny ci smakować.
Wegetarianizm to same ozdoby.
Wypiłam wodę.
- Na pewno nic pani nie zje? - Nie, dziękuję.
Zrób tę sztuczkę z nożem.
Nie…
No zrób.
Nie przy kolacji.
Po kolacji też nie.
Co to za sztuczka?
Bardzo śmieszna.
Bardzo głupia. Mam nożyk przy breloczku do kluczy.
Tylko dla dorosłych.
I czasami robię nim sztuczkę.
Mówiłeś, że dostanę nóż.
Scyzoryk, gdy będziesz starszy.
- Gdy skończę dziesięć lat. - Nie, 20.
Raz, pas, bas, gaz…
Przestań zgadywać. Jesteś blisko.
Mam już dość.
Jakie są pierwsze litery?
Mam dość. Mogę się pobawić iPadem?
Nie, jakie są pierwsze litery?
- Mam dość. - CZ. Jak brzmi CZ?
- Cz. - Dobrze. A teraz reszta.
Cias.
Masz „cz” i „as”. To razem?
Czas.
„Czas”.
Zobaczysz, w końcu coś zaskoczy i będziesz czytał wszystko.
Muszę odpocząć.
Mogę się pobawić u siebie?
Jasne.
Obserwuje pani czasem małżeństwa?
Nie. W jakim celu?
Żartowałem.
Noszę nóż przy breloczku, który dostałem od jego matki.
Przed jego mamą udaję,
że się przecinam, i chowam ostrze.
Ale nie robię tego przy nim.
- To nic. - Nic panu nie jest?
Nie, chyba nie schowałem ostrza.
Potrzebuje pan…?
Nie, nie trzeba.
Co jeszcze chce pani wiedzieć?
Tyle wystarczy.
Na pewno?
- Na pewno nic panu nie jest? - Nic a nic.
Pójdę już.
W razie czego się odezwę.
Dziękuję.
Dziękuję za wodę.
- Proszę. - Na pewno nic panu nie jest?
- Do widzenia. - Do widzenia.
Proszę pozwolić…
Trzeba przekręcić…
Przepraszam.
Tato, nic ci nie jest?
Jestem trochę zmęczony.
Polubiła nas?
Nawet bardzo.
Zwolnijcie.
Więc…
skoro Charlie zrezygnował z Nowego Jorku, to już prawie koniec.
Jay stracił zainteresowanie, jego wspólnik zajmuje się papierami.
Nie dostaniemy pieniędzy?
Wycofałyśmy roszczenia do stypendium, choć miałyśmy duże szanse,
a oni nie chcą forsy z serialu.
Dziękuję za wszystko, Noro.
Nie ma za co, laleczko.
Za twój nowy dom w LA.
A gdy Charlie będzie w LA,
dzielicie się opieką 55/45.
Masz Henry’ego jeden dzień ekstra co dwa tygodnie.
Miało być po równo.
Zmiana w ostatniej chwili.
Nie chciałam, żeby się chwalił znajomym, że dostał 50/50.
- Nie chcę tak. - Przyjmij to.
Wygrałaś.
Założę się, że dba pan o zwierzęta.
Nie.
O Boże!
Sofa była jej, jeszcze sprzed małżeństwa.
Ale była nasza. Przecież nie kupię nowej.
A gdy przyszło do podziału, była nagle jej. I zostałem bez sofy.
W skrócie – siedzę na podłodze.
Wybaczcie to użalanie się nad sobą i nudzenie.
No co ty.
To głupie, przepraszam.
Nie, to smutne.
Ktoś, kto cię mocno przytuli
Ktoś, kto cię zrani boleśnie
Ktoś, kto usiądzie na twoim krześle
I zniweczy twój sen
To prawda, ale nie cała.
Myślicie, że to wszystko?
„Masz wiele powodów, by się nie wiązać, Robercie,
ale żadnego, żeby być sam.
Chyba coś kombinujesz, Robbie”.
Ktoś, kto cię potrzebuje
Ktoś, kto świetnie cię zna
Ktoś, kto ci przerwie znienacka
I urządzi ci piekło
„Wiesz, czego szukasz”. „Nie jesteś już dzieckiem, Robbie”.
„Już raczej nigdy nim nie będę”.
Naprawdę żyć
„Zdmuchnij świeczki, Robercie, i pomyśl życzenie”.
Pragnij czegoś.
Ktoś, kto obejmie mnie mocno
Ktoś, kto zrani boleśnie
Ktoś, kto usiądzie na moim krześle
I zniweczy mi sen
I sprawi, że poczuję
Że naprawdę żyję
Że żyję
Ktoś, kto mnie potrzebuje
Ktoś, kto świetnie mnie zna
Ktoś, kto mi przerwie znienacka
I urządzi mi piekło
I da mi wsparcie
Bym poczuł, że żyję
Sprawi, że żyję
I że się gubię
Naigrawa się ze mnie
Wykorzystuje mnie
I dni mi urozmaica
A samotność
To samotność
A nie życie
Ktoś, kto osaczy mnie miłością
Ktoś, kto mnie zmusi do troski
Ktoś, kto wymaga pomocy
Zawsze będę gotowy
By tak wystraszony jak ty
Pomóc nam przetrwać
I żyć
Naprawdę żyć
Halo?
Cześć, przepraszam, było otwarte.
Mam cię!
Charlie!
Jak minął lot?
Carter.
Charlie.
Nicole jest w pracy.
Nie uściskasz mnie?
Cześć, jak poszło?
Dobrze.
Donny nie żyje. Kręciliśmy scenę…
- Henry jest na górze. - Nominowali ją do Emmy.
- Jest wspaniałą aktorką. - Za reżyserię.
- Gratuluję. - Dzięki.
Teraz już wiem, skąd u ciebie ta obsesja.
Musimy się przebrać.
Jesteśmy Beatlesami.
- Chodź, Charlie. - Nie mam kostiumu.
- Możesz być George’em Martinem. - Nie chcę.
- Musisz się przebrać. - Za ducha. Dam ci prześcieradło.
Mam okładkę płyty na wzór.
Musimy niedługo jechać.
Mówię to też do siebie.
Jestem Johnem czy George’em?
George’em. Nicole jest Johnem.
Zatrudniłem się na Uniwersytecie Kalifornijskim.
Będę reżyserował dwie sztuki w REDCAT.
Więc będę tu jakiś czas.
Wspaniale.
Wszystko dobrze?
Wspaniale.
Nicole?
Pomożesz mi z zamkiem?
„Charlie jest…
bardzo sch…” coś tam.
„…schludny
i dba…
o porządek.
Oszczędza ene…”
- Nie znam tego słowa. - Idzie ci coraz lepiej.
Co to jest?
„Rzadko przegląda się lustrze.
Wzrusza się
na filmach…
Jest bardzo samowy…”
Samowystarczalny.
„Umie zacerować skarpetkę…”
Czyli zaszyć dziurę.
„…ugotować obiad
i wy…”
Podziel na dwie części.
„prasy… wać”.
Nie „prasy”, tylko „praso”.
Wypraso… wać.
Wyprasować.
„…koszulę.
Rzadko przegrywa,
podczas gry…
…podczas gdy ja prawie zawsze.
Charlie spokojnie znosi moje humory.
Nie poddaje się im
ani nie robi mi wyrzutów.
Ma świetny gust. Zawsze dobrze…”
- Tego nie znam. - Wygląda.
„…wygląda,
a z mężczyznami bywa różnie”.
Teraz ty.
„Lubi rywalizować.
Lubi być ojcem.
Lubi znienawidzone przez wszystkich
napady złości,
nocne budzenie.
To irytujące, że tak bardzo to lubi,
ale w gruncie rzeczy miłe.
Zamyka się w swoim świecie.
Henry przypomina go pod tym względem.
Zwraca uwagę,
że masz resztki jedzenia na zębach
tak, że cię to nie zawstydza.
Wszystko zawdzięcza sobie.
Jego rodzice… Spotkałam ich tylko raz,
ale mówił mi, że w jego dzieciństwie był alkohol…
Przeniósł się z Indiany do Nowego Jorku,
licząc tylko na siebie.
Jest teraz bardziej nowojorski niż wszyscy nowojorczycy.
Zawsze potrafi stworzyć rodzinną atmosferę.
Dzięki niemu…
w teatrze…
każdy czuł się jak u siebie.
Nawet stażysta miał poczucie, że jest ważny”.
Kto to stażysta?
Ktoś, kto…
pomaga, ale mu się nie płaci.
Czemu nie?
Jest młody, dopiero się uczy.
Jeśli będzie dobry, to zacznie dostawać wypłatę.
Czytaj dalej.
„Pamięta wszystkie teatralne żarty. Jest świetnie zorganizowany i dokładny.
Mówi jasno, czego chce, w przeciwieństwie do mnie, bo ja czasem nie wiem.
Zakochałam się w nim, gdy tylko go zobaczyłam.
Nigdy nie przestanę go kochać, nawet gdy to już nie będzie miało sensu”.
Dobrze cię znów widzieć.
Ciebie też.
- Charlie! - Babcia.
Cieszę się, że przyjechałeś.
Prześlę ci ten artykuł.
- Koniecznie. Dziękuję. - Jasne.
Trzymaj się.
Mieliśmy go wziąć na kolację, ale jest wykończony.
Chcesz go zabrać?
- To twoja noc. - Wiem.
- Dobrze. - Świetnie.
- Odwiozę go rano. - Daj znać. Coś wymyślimy.
Pojedziesz do taty.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzięki.
Napisy: Dorota Nowakówna