Pewnie słyszeliście o mieście, które nie śpi.
A o matkach, które nie śpią,
bo ich synowie przeprowadzają się do miasta i nie dzwonią?
To historia o trzech takich matkach i ich trzech synach.
Zatrzymaj taksówkę!
- Patrzcie, gdzie jesteśmy. - Ale z was dupki.
- Już czas, Daniel. - Wiem. Wciąż się zastanawiam.
- Masz już pierścionek. - Tak.
- Oświadczysz się! - Tak.
- Teraz? - Czy to nie wspaniałe?
Nie poproszę Erin o rękę pijany i z dziewczynami.
Bez urazy.
- Jedziemy do Matta. - Kocham cię, ale wysiadaj.
- No już. - Cześć.
No chodź.
Słuchaj...
Jesteś z Erin szczęśliwy.
Najszczęśliwszy od...
szóstej klasy.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że napiszesz powieść
do końca roku trzy lata temu?
- Niezbyt motywujące. - To fakt.
Albo ja się jej oświadczę.
To bardziej motywujące.
- Erin! - Dobra.
Kochanie!
Dlatego już się nie widujemy.
Posłuchaj mnie.
Będzie romantycznie.
Będzie to opowiadać waszym dzieciom.
Powie: „Tamtej nocy wbiegł po schodach
i ukląkł...”
i zapytasz, czy za ciebie wyjdzie.
Jak z powieści.
To by była dobra historia.
Byliśmy z nimi we wszystkich ważnych chwilach,
a teraz prawie o niczym nam nie mówią.
Erin!
Daniel?
Co jest, kurwa?
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Matki nie wiedzą wielu rzeczy.
Tak właśnie się zaprzyjaźniłyśmy,
przez przyjaźń chłopców
na placu zabaw w Poughkeepsie.
Tyle razem przeszłyśmy.
Ukończone szkoły, bale, zbite kolana,
wizyty na pogotowiu,
rodzinne wakacje, złe dni, złe prace
i na każdym przerażającym etapie
zawsze miałyśmy swoją przyjaźń.
To Gillian.
Wciąż ma w domu dzieci
tylko nie swoje.
Dlaczego masz lekcje?
Tylko jedną.
Chce zagrać to swojej mamie.
Nadal ją lubi.
Daniel do ciebie napisał.
Nie ma jak rozmowa przez SMS-y.
Mówi, że tęskni.
To miłe.
To kłamstwo.
Miłe kłamstwo.
A to jest Helen.
Nie starzeje się.
Nie oficjalnie.
Muszę załatwić parę rzeczy, zanim pójdę do Carol.
Powiesz jej, że mogę sprzedać jej dom, jeśli będzie chciała?
Znów farbujesz czubek głowy?
Jestem tak wysoki, że nikt nie widzi.
Chyba że siedzisz.
Carol może sobie gadać,
ale nie sprzeda domu.
Musiałbyś go sprzedać wraz z nią.
Nie widujemy się już tak często jak kiedyś.
Chłopcy wyjechali.
Mężowie przychodzą i odchodzą.
Ale jedno się nie zmieniło.
- Ale się cieszę! - Szczęśliwego Dnia Matki!
Bez mężów i dzieci może być fajnie.
Mam pączki.
A ja burbon.
Mam pić mimosę? To Dzień Matki.
Powinnam przyjechać Uberem.
Sprzedawca chyba ze mną flirtował.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio ze mną ktoś flirtował.
Pewnie po prostu nie odpowiadasz.
A ty? Masz męża.
Moje małżeństwo nie jest jak twoje. Poza tym to nie zdrada.
To tylko pocieszenie dla ego.
Utrzymuje cię w formie.
Seksualnej formie.
Tak, polecam robić to codziennie.
Wspaniale. Szkoda, że mnie to też ominie.
Ciebie nic nie omija.
Patrzcie na tę ucztę.
I pomagasz ludziom.
Uczę seniorów rysunku dwa razy w tygodniu.
Nie jestem Matką Teresą.
Twój dom aż lśni.
Klucz do czystego domu?
Martwy mąż.
To zabrzmiało trochę zbyt ponuro.
Nie, to dobra rada.
Co to za kwiaty?
Co roku są coraz większe. To od Matta?
Tak, przyszły dziś rano.
To idealny syn, nigdy nie zapomina.
Ma kogoś?
Nie ma czasu.
Pomaga w otwarciu gazety sportowej.
Mówi, że tylko pracuje, ćwiczy i śpi.
Paul też nigdy nie mówi, czy kogoś ma.
Szkoda, że Daniel widuje się z tą Erin.
Nie jest dla niego. Mówiłam mu.
Z jakim skutkiem?
Usunął mnie ze znajomych.
Dlatego nie mam Facebook'a.
- Byli tacy uroczy. - My też.
Mam już 50 lat.
Ja mam tyle od dawna, ciesz się swoją młodością.
Cieszę się, że możemy być szczere co do wieku.
I na każdy inny temat.
Właśnie zjadłam całego pączka.
Nie musiałam udawać, że chcę pół.
To jest przyjaźń.
Masz rację.
Sama kupiłam te kwiaty.
Od dawna tak robię.
Co roku jest mi bardziej smutno,
więc kupuję większe kwiaty.
Cóż...
Dołączyłaś liścik?
Nie!
Nie napisałabym sobie...
Tak.
Co w nim jest?
„Jesteś najlepszą mamą“.
Tak.
To prawda.
Kto zapomina o Dniu Matki?
A kto pisze SMS-a?
Daj burbon.
Kup mi sole do kąpieli, leniuchu. To takie trudne?
Świeczkę, ramkę, cokolwiek.
Też powinnam kupić sobie kwiaty.
Daniel nie może zadzwonić z Long Island?
Mam dla niego dziewczynę.
On nawet nie oddzwania.
Paul ma mnie gdzieś, bo wyszłam za Franka.
Matt nie był tu od pogrzebu Finna.
I wtedy też wpadł i wypadł.
Był tu 16 godzin, w adidasach.
Były od Gucci.
Co zrobiłyśmy źle?
Wszystko zrobiłyśmy dobrze.
Wychowałyśmy ich na krytycznie myślących, niezależnych ludzi,
a teraz... już nas nie potrzebują.
Będą nas potrzebować do swoich dzieci.
- Kiedy zostaniemy babciami. - Nie chcę być babcią, ale...
Chcę kartkę na Dzień Matki.
Macierzyństwo.
To okropne uczucie, gdy twoje dziecko dorasta,
jakby z tobą zrywano, stopniowo, ale codziennie.
To nieludzkie emocjonalne tortury.
To najlepszy opis macierzyństwa.
Teraz to jakby nie macierzyństwo, jesteśmy „mamusiami bez synusiów”.
Masz zupełną rację.
- Nie chcę być „mamusią bez synusia”. - Ani ja. Ale co zrobimy?
Pojedziemy na Manhattan ich odwiedzić?
Musimy szanować ich przestrzeń,
pozwolić na indywidualizm,
bla, bla, bla.
Tylko że...
jest pieprzony Dzień Matki.
- Chodź, Carol, jedziemy! - Vámonos.
W drogę.
Gotowe.
Potrzebuję poważnej walizki.
To torba na szczęście z Gwatemali.
Jedziemy!
Ruszamy w drogę.
Słyszycie nas?
Powinnyśmy iść do Idola.
Co było nie tak ze starym mostem?
Był trochę obwisły.
Burbon chyba już nie działa.
Czy to dobra decyzja?
Co, jeśli nie chcą nas widzieć?
Matka to nie rzeczownik, a czasownik.
Wymaga działania.
Gdzieś to przeczytałam.
- We wtorek mam lekcję. - Odwołaj.
Ja tak zrobiłam, pierwszy raz.
Mam pięć zmian bielizny.
Mogę być chora cały tydzień.
Cały tydzień?
Ile tu będziemy?
Aż znów poczujemy się jak matki.
Nie możemy być matkami w hotelu?
Dobre pytanie.
To nie wakacje, tylko misja,
dadzą sobie z nami radę przez kilka dni.
My dawałyśmy przez 18 lat.
Dasz radę!
Zadzwoń jak wejdziesz!
- Gillian, nie mogę! - Dasz sobie radę.
Będzie super.
Ten dzień będzie sukcesem.
Nie przyjmuj sprzeciwu.
Niech cię pokocha!
Helen! Gillian! Czekajcie!
Tak?
Byłam właśnie w okolicy...
Jestem na dole. Tu twoja ma...
Mamo.
- Co ty tu... - Tęskniłam za tobą.
Cholera, Dzień Matki.
- Tak? - Miałem zadzwonić.
Mogę wejść?
Oczywiście.
Proszę.
Mam windę.
To tylko pięć pięter.
Napijesz się czegoś?
Nawet mnie nie przytuliłeś.
Ja...
Zaskoczyłaś mnie.
Szczęśliwego Dnia Matki.
- Usiądźmy. - Dobrze.
Położę to tutaj.
I już.
Tu przygotuję miejsce.
To nie...
Myślałam o naszej relacji
i...
chyba jej nie mamy.
Co? Mamo.
Jesteś moją mamą. Jak możemy nie mieć relacji?
Mój ulubiony kwiat?
Mamy relację.
To opowiedz coś o mnie.
Wiem o tobie dużo.
Irysy.
Wiedziałem.
Chcę zostać kilka dni.
Co? Nie. Mamo. Dlaczego?
Bo żyjesz jak piętnastolatek.
Spójrz!
Co za bałagan.
Ja posprzątam, a ty pomyśl nad 10 rzeczami na mój temat.
Dziesięcioma?
Sprzątanie zajmie mi parę dni.
Mamo, mam sprzątaczkę.
Jak często przychodzi? Co dwa lata?
Tu Daniel Lieberman.
Wiesz, co robić.
O matko.
Weszłaś?
Tak.
Weszłam.
Powiedz mi.
Czy Paul ma zasłony?
Matt ma 75 par butów, ale nie ma zasłon.
Tak, Paul ma zasłony.
Słuchaj...
Mogę oddzwonić jutro?
Tak, przepraszam.
Miłego wieczoru!
Dzięki. Dobranoc, kochana.
Przestańcie.
Jestem tchórzem.
Dziękuję.
Jak tam z Paulem?
Dobrze.
Jest bardzo miły.
Zrobił mi właśnie drinka.
A jak Daniel?
Pójdę do niego rano.
Nie odbiera. Chyba poznaje mój numer.
Ale Long Island City to dobre miejsce, żeby zostać zadźganym.
Bałam się wysiąść z samochodu.
Słyszałaś o hotelu Hudson?
- Joel znalazł tam pokój za dobrą cenę. - Tak, podobno jest dobry.
Jest super.
Bardziej jak klub niż hotel.
Hotelowi są tacy przystojni.
Gillian, jak możesz?
Rano zastawię zasadzkę na Daniela.
Słuchaj...
Nie szkodzi, że chcesz zaczekać.
To trudna rzecz.
Nie winię cię.
Właściwie to...
Ja...
Acha.
Możesz pozdrowić Paula?
Gillian cię pozdrawia.
A on ciebie.
Dobrze, dobranoc.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Znalazłam w zamrażarce kiełbaski.
Jest tu patelnia, którą ci dałam na ukończenie studiów.
Nie jem śniadań.
Kiedyś jadłeś.
„Najważniejszy posiłek dnia”.
Według taty.
I tego, kto to wymyślił.
Pewnie producent płatków śniadaniowych.
Muszę się ubrać i iść do pracy.
Nie będę cię zatrzymywać.
Placki bananowe?
Jeden chyba...
nie zaszkodzi.
Jest po ósmej, spóźniłaś się.
Jeśli dotkniesz moich rzeczy, wylatujesz.
- Ja do Paula. - Zapłaci ci.
Andre!
- Nie pomyl się. - Dobrze.
Cześć.
Nowa sprzątaczka?
Jestem mamą Paula.
Jestem Helen.
Przepraszam.
Jestem Andre.
Miło mi.
Czy ty...
Jesteś chłopakiem Paula?
Zobaczę, czy się ubrał.
Zaparzyłem kawę.
- Poproszę. - Proszę za mną.
Paul nie powiedział mi, że jest gejem.
Pytała pani?
To nie ja miałam pytać, tylko on mówić.
Na pewno wiedział, że wiem, ale nigdy o tym...
nie rozmawialiśmy.
Moi rodzice nic nie widzą...
Błagam.
Czym się zajmujesz?
Tym i tamtym.
Zawsze robi to samo.
Słyszę po skrzypieniu podłogi, że idzie na dół.
Jestem ci winien obciąganie.
- Twoja matka. - Chyba twoja.
Niespodzianka!
Mama!
Wiem, że utrzymywanie tego domu nie ma sensu.
Ciągle coś się psuje,
a od śmierci taty nikt nie używa basenu.
- Sprzedaj go. - Mieszkamy tam od 20 lat.
- Nie ja. - Nie chciał, bym była sama
i nie chcę być, ale...
materac...
ma wklęśnięcie po twoim ojcu.
I myślę, że powinnam kupić nowy.
Ale wtedy...
nie będzie miał wklęśnięcia.
Ładnie tak witać matkę?
Jak? Nic nie powiedziałem.
Własnie o to mi chodzi.
- Pokłóciłaś się z ojcem? - Chciałam sprawdzić, co u ciebie.
Wspaniale.
Chcesz drinka?
Chcesz, żebym płakała?
Możesz mnie nie straszyć uczuciami? Nie przejmuj się.
Ty masz swoje życie, a ja swoje.
Co za głupstwo.
Gdyby tak było, życie nie miałoby sensu.
Życie nie ma sensu.
Dzieci nadają życiu sens.
Ty jesteś sensem mojego życia.
Nie podważaj mojej egzystencji.
Boże, mamo, co tu robisz?
Jest aż tak źle?
Jechałam tyle godzin,
by usłyszeć „co tu robisz” na przywitanie?
Nie na przywitanie.
Idę sobie. Skoro mnie nie chcesz, idę.
Nie powiedziałem tego.
Nie wiem tylko, dlaczego mnie nie uprzedziłaś.
Nie zadzwoniłeś na Dzień Matki. Nie robię ci wyrzutów.
Wysłałem SMS-a.
Ja cię urodziłam.
Nie po to tu jestem.
Znalazłam ci fajną Żydówkę.
Ty nie jesteś Żydówką.
Nawróciłam się dla ciebie.
Dla ojca.
Żeby nasze dzieci były Żydami.
Więc zostaw tych gojów.
Chodzi ci o Erin?
Erin. Co to za imię?
Jak przypadkowe słowo w Scrabble.
To ci w niej nie pasuje? Imię?
Widziałaś ją raz. Prawie nie rozmawiałyście.
- Nie dałaś jej szansy. - Widziałam jej media społecznościowe.
Dużo imprez.
- Ona pije. - Ja też.
Jesteś bystry.
Dla ciebie alkohol to ucieczka.
Na tym polega alkoholizm.
Jesteś intelektualistą, a ona fryzjerką.
Stylistką. I co?
Niech cię czesze, ale nie miej z nią dzieci.
To dyskryminacja klasowa.
I nie jesteśmy już ze sobą, więc daj spokój.
Dobrze.
Pamiętasz Brimersów?
- Ivan i Joan. - Nie.
Na rogu.
Mieli okropnego psa, który cię ugryzł.
Pamiętam psa.
Siostra Joan ma siostrzeńca w Yonkers,
który dał mi numer do świetnej kobiety ze swojej świątyni.
Właśnie przeszła bolesny rozwód, który nie był z jej winy.
Dobrze wiedzieć.
Jest wspaniałą osobą.
Jest koleżanką jego żony.
Nawet jej nie znasz?
Widziałam jej media społecznościowe.
Jest inteligentna.
Sprzątała plażę.
Chce się zacząć z kimś spotykać.
Musimy się pospieszyć.
Mówiłam jej, że jesteś w pobliżu, w podobnej sytuacji.
Chce, żebyś się do niej odezwał.
Dlaczego?
Nazywa się Alison.
Chodziła na Brown, studiowała politologię,
pracuje dla telewizji.
Czy dobrze rozumiem?
Mam się z nią umówić,
bo chodzi do świątyni z kolesiem z Yonkers,
który jest spokrewniony z kobietą, której pies mnie ugryzł.
Ten pies nie ma nic do rzeczy.
Nie chodzi mi o psa.
Tylko o to, że jesteś szalona.
Dobrze.
Kiedy ostatnio byłeś na randce?
To mieszkanie nie pomaga.
Tu jest jak w jaskini Golluma.
Dzięki za rady sercowe.
Proszę, zostaw to.
Nie wyjadę, póki do niej nie zadzwonisz.
Nie zmusisz mnie do randki.
Ja tylko delikatnie cię zachęcam.
Wrócę na kolację.
Wezmę pieprz i klucze.
Wrócę... żywa. Mam nadzieję.
Czy to Alison?
Tu...
Daniel Lieberman.
Mama kazała mi zadzwonić.
Paul mieszka ze swoim...
Andre?
I innymi ludźmi.
Jest super. To jak dom gejów.
Właścicielem jest starszy pan z Wall Street,
jest też mały, gwałtowny chłopak.
Powiedziałam Andre, że coś ugotuję.
Ty? Ugotujesz?
To bardziej szokujące niż coming out.
Powiedział wszystkim oprócz mnie.
- Pewnie wie, że wiesz. - Wiem.
- Wszyscy wiedzieli. - Ja nie.
Dowiaduję się ostatnia?
Nie, Larry.
Odszedł, kiedy Paul był w liceum.
Niech sam się domyśli. To jego jedyny syn.
Ten ograniczony, kłamliwy kretyn się wścieknie.
Ach, Larry. Możemy zmienić temat?
Tak. Co u Daniela?
Gorzej niż myślałam, po raz pierwszy.
Za mało się martwiłam.
Dlatego powinnaś zostawić hotel
i wprowadzić się jak ja i Helen.
Ja też nocuję w hotelu.
Co?
Wiem, co mówiłam, ale Paul ma dużo na głowie
i nie potrzebuje gości na głowie.
To co, że zapomniał o Dniu Matki?
- To co? - No.
Upiłaś mnie i kazałaś tu przyjechać.
Ale serio, jak można zapomnieć o Dniu Matki w tym mieście?
Patrzcie. Matka, mama, mamusia. Mutter, madre, maman.
To Joseph.
Ale ładne torebki. Wejdźmy.
Nie. Paul udekorował ten sklep.
Wprowadzam się do tego skurwiela.
Cześć. Ty jesteś tym słynnym pisarzem?
Moja mama przesadziła albo umówiłaś się z kimś innym.
- Jestem Alison. - Daniel.
- Cześć. - Cześć.
Piszesz do The New Yorker, to poważna sprawa.
Nie piszę do The New Yorker.
Twoja mama mówiła, że piszesz do The New Yorker.
The New Yorker opublikował moje opowiadanie cztery lata temu,
podpisałem umowę z wydawnictwem, ale nic nie wydałem.
Reszta mojej pracy to dzienniki literackie, których nie znasz.
- Może znam. - Nie znasz.
No powiedz.
- Dziennik Willacoochee River. - Nie.
Śmieszne, nie?
- Zmyśliłeś to. - Niestety nie.
Smutne to, ale prawdziwe.
To moje życie.
Mama za dużo gada.
Ale przynajmniej jesteśmy tu teraz,
więc dzięki Bogu za twoją matkę.
Daniel!
Jeśli udajesz, że cię nie ma, nie będę się już do ciebie odzywać.
A może tego właśnie chcesz.
Co?
To strasznie niebezpieczne.
No co ty.
Otwarte?
Dawaj, stara.
Dasz radę.
Myszy!
- Mieszkałaś w Nowym Jorku? - Owszem.
Pracowałam w modzie. Poznałam ojca Paula w Studio 54.
- Nie. - Tak.
To wspaniałe.
I idiotyczne.
Masz sypiać z tymi ludźmi, ćpać z nimi, nie wychodzić za mąż.
Larry kochał mnie chyba za wygląd,
wszystko inne tolerował.
Czy to próżność?
Spójrz na mnie. Jestem dekoracją dla dekoratora.
Ale jesteście szczęśliwi?
Tak.
Chce, żebym był starszy albo grubszy,
żeby gdy jest w pracy
nie musiał się martwić.
Dlaczego się tak obawia?
- To przez ciebie. - Tak.
Byłaś...
Byłaś zajęta
mężami, randkami, imprezami charytatywnymi.
Posłuchaj...
Było ci ciężko po rozwodzie.
Byłaś zagubiona. Rozumiem to.
Ale on się czuł porzucony.
Nie mówił mi.
- Cześć! - Oto on.
Gotujesz?
Tak.
Przestałam go kochać,
ale myślałam, że przestaję kochać siebie.
- Rozumiesz? - Nie.
Dobrze.
Pomyśl, że jesteś jajkiem.
- Dlaczego? - Bo jesteś jajkiem.
To twoja wartość, miłość własna.
Jesteś jajkiem.
Dobra miłość przyciska czubek jajka,
ale co się wtedy dzieje?
Nie wiem.
Nic. Dobra miłość stawia ci wyzwania, wywiera nacisk, ale nie rozbija jajka.
Ale co zamienia dobrą miłość w złą?
Data ważności?
Nie.
Jajko się przekręca.
Teraz nacisk jest po bokach jajka.
I wtedy co?
Rozbija się jajeczna analogia?
Tak.
Tak, Danielu. Rozbija.
To kto robił twoje jajko?
Czekałam pięć tygodni.
Żeby przelecieć trenera?
Pięć tygodni...
bez słowa.
Myślałam, że chciałeś odejść.
Przyszedłem,
żeby ci powiedzieć...
Myślałem, że najpierw muszę skończyć powieść, zrobić coś ważnego,
a potem zrozumiałem,
że chciałem tylko ciebie,
być z tobą i...
może...
mieć z tobą dzieci.
I to byłoby sensem naszego życia, najważniejsze, co zrobiliśmy.
Myliłem się.
Nie.
Kto rozbił twoje jajko?
Słuchaj...
- Alison. - Tak.
Jestem tu, by pozbyć się matki, a ty pogadać o byłym mężu.
Więc może damy sobie już spokój?
Wiesz co? Odpowiem na to pytanie,
choć pewnie nie zrozumiesz i na pewno na to nie zasługujesz.
- Nie zasługuję. - Ok.
- Nie musisz mówić. - Nie naprawisz jajka.
Nie ważne, kto to zrobił, jest rozbite.
Musisz odpuścić.
A gdy wreszcie pożegnasz to jajko,
znajdziesz nowe.
Dziękuję.
To było...
Muszę wziąć rachunek.
Nie mogę już słuchać o jajku.
Miałam się dołożyć,
ale tego nie zrobię.
Dzięki.
Dobra. Powodzenia z jajkami.
Dziękuję.
Cieszę się, że wreszcie razem zjemy.
I...
Mówiłam, że Paul nigdy mi się nie przyznał?
To niedobrze, Paul.
Dlaczego trzeba się przyznawać?
Heteroseksualiści nie muszą robić zebrania
i przyznawać się do heteroseksualizmu,
więc dlaczego z nami jest inaczej?
Rodzice nie mogą się zorientować
i sami tego zrozumieć?
- To nie grzech. - Nie.
Nie muszę się spowiadać.
Zamknij się i mów. Zasługuje, by wiedzieć.
No już! Pyszne, Helen.
- Mamo. - Tak?
Jestem gejem.
Co? Wspieram cię i kocham!
Dobra, pocałuj ją.
- Nie! - Nie pocałuję jej.
- Wstawaj. - Pocałuj ją.
Idź do matki i pocałuj ją jak trzeba.
- Całuj. - Idę.
Pięknie.
To wspaniała chwila.
Teraz musisz powiedzieć ojcu.
Już dawno mu powiedziałem.
Co?
- Jakiś czas temu. - Jaki?
Nie wiem. Parę lat temu.
Powiedziałeś jemu, a mi nie?
Myślałem, że wiesz.
To kara za spostrzegawczość?
Dlaczego z nim rozmawiałeś, a ze mną nie?
Kazałaś mi przyznać się przed trzema osobami, które już wiedzą.
Chodziło ci tylko o siebie.
Może to właśnie jest powód.
Nie chodzi o twoje przyznawanie się. Tylko...
To nie o to chodzi.
Chodzi o to, jak traktujesz mnie i swojego ojca.
Czy on zawsze będzie tym, który...
Nie ma takiego tematu, mamo.
Jesteście rozwiedzeni.
Mam relację z nim i relację z tobą,
ale wy nie macie relacji.
Ja nie będę tobą i nim,
a tego zawsze chciałaś,
dlatego się wściekasz.
Mamy relację ze względu na ciebie.
A ty...
Jesteś taki, jak on.
Dokładnie taki sam!
Nie porównuj mnie z kimś, kogo nienawidzisz.
- Co? - Muszę zadzwonić.
Wezmę to ze sobą.
Przeszkadzam ci?
Nie, Daniela nie ma jeszcze w domu.
Ani Matta.
Czuję się, jakby mnie wystawiono i wie o tym cała okolica.
Te okna.
Nie narzekaj. Ja jestem w piwnicy.
Widzę tylko karaluchy
i stopy.
Zadzwonię później, jeśli coś się zmieni.
Dobrze. Dobranoc.
Pa.
- Przepraszam. - Nie.
- Nie ma za co. - Przesadziłam z emocjami.
Wiem. Poczekaj, dobrze?
Andre powiedział, że zniszczyłam ci życie
i mnie nienawidzisz!
Helen! Nie!
- Ja... - Tak.
Nie, mówiłem...
- Tak. Jak kroiłam ogórki. - To...
Mówiłem, że czułeś się porzucony. To wszystko.
Tak mi mówiłeś...
Dobrze.
Mamo.
Tak?
Kocham cię.
Mamo.
Wszystko bym dla ciebie zrobił,
wiesz o tym.
Chciałabym tu zostać na kilka dni.
- Nie mamy pokoju dla gości. - Nie szkodzi.
„Dżuma”?
PIŁECZKI DYREKTOR ARTYSTYCZNY MATTHEW WALKER
Matthew Walker.
Absolwent Dartmouth.
Coś tu ładnie pachnie.
Było lepsze o 18.
Mama!
Miało cię nie być!
Kto tak powiedział?
Mówiłem, żebyś zamknęła wychodząc.
Jeszcze nie wyszłam.
Czy to twoja...
dziewczyna?
To jest Angel.
Angel, to mama.
Dzień dobry.
- Jak długo jesteście razem? - Jakiś czas.
Jakieś cztery miesiące.
- Nałożę ci kolację. - Nie trzeba!
- Dziękuję, pani Walker. - Nie musisz tak mówić.
Dziękuję... mamo?
Jak to...
Czy ona...
Niesamowite. Przychodzi i...
robi swoje...
Żadnych granic.
Czym się zajmujesz, Angel?
Wciąż się uczę.
Matt mówił, że skończył Dartmouth?
Nie.
To wspaniale.
Chciałabym podróżować przed studiami,
może po Europie.
A więc...
jesteś w liceum.
Byłaś w barze.
- Mam 18 lat... - Nie wyglądasz.
Za miesiąc.
- Siedemnaście lat. - Nie powiedziałaś mi!
Spotykacie się przecież od czterech miesięcy.
Musiałem skłamać. Myślisz, że nie potrafię być w związku.
- To twoja decyzja. - Dopiero się poznaliśmy.
Piła ze znajomymi, a ja zapłaciłem.
Nie dlatego z tobą poszłam.
Mówił, że mogę pozować do jego magazynu.
- Mówiłaś, że jesteś modelką. - Jestem.
Pozowałam jako dziecko.
Kiedy? Rok temu?
Powinnaś już iść.
Odprowadź ją do taksówki.
Chętnie obie bym was odprowadził.
- Miło było panią poznać. - Dobranoc.
Wszystkiego najlepszego! Za miesiąc.
Nie.
Dzięki.
Nie nakrzyczałbym na swoją mamę.
- Nienawidzisz jej. - Bo ona krzyczy.
- Napiszę jej kartkę. - Dziękuję.
I zaproszę na obiad, by znów przeprosić.
Za pierwszym razem do niej nie dociera.
Dzięki.
Mamy jakiś krzyż?
- Po prostu napisz kartkę. - Dobra.
Mamo.
- Mówiłem, że mam sprzątaczkę. - Nie, mówiłeś, że ty to zrobisz.
Przepraszam za wczoraj.
Dlaczego?
- To była żenada. - Nie.
To była raczej nieletnia dziewczyna.
To mi się nigdy nie zdarzyło. 17 lat?
- Nie obchodzi mnie to. - Co?
Jeśli masz zamiar kłamać.
Nie kłamię.
Widziałam twoją gazetę. Nie jest o sporcie.
Nie powiedziałem tak.
Mówiłeś, że to gazeta dla mężczyzn o tytule Piłeczki.
Miałam się domyślić, że chodzi o jądra?
Nie chcę tego słyszeć od swojej matki,
a poza tym nie jesteś grupą docelową.
To oczywiste. Teraz znam o tobie prawdę.
Moja praca nie ma nic wspólnego z wiekem tej dziewczyny,
młodszej niż powinna być.
A ile ona ma lat?
- Nie wiem. - Jesteś redaktorem.
Dyrektorem artystycznym.
Zajmuję się wyglądem i klimatem Piłeczek.
Tej gazety.
Odzwierciedla twój gust?
To moja praca.
Jestem w tym dobry.
Dopasowuję zawartość do gustów czytelników.
Czyli młodych mężczyzn, którzy lubią młode kobiety.
To nie jest świerszczyk.
Jesteśmy Vanity Fair z połową mózgu i podwójnym ciałem.
Jesteśmy mainstreamowi.
Nie tak cię z ojcem wychowaliśmy.
Chcieliśmy, żebyś był wyjątkowy.
- Gdyby ojciec żył... - Byłby zawiedziony?
Bo nie sprostałem jego oczekiwaniom?
Ale go tu nie ma.
Dlaczego wciąż go bronisz?
O czym ty mówisz?
Nie przychodziłaś na moje mecze koszykówki.
To był twój czas z ojcem. Był trenerem, a ty gwiazdą.
Mam wszystkie trofea,
jestem wciąż dumna z każdej wygranej.
A co z przegranymi?
- Rzadko przegrywałeś. - To prawda,
bo tata uważał, że przegrana nie wchodzi w grę.
Aż do teraz.
- Nie jesteś przegrany. - Wiem o tym.
To czemu mnie pouczasz?
Chcę, byś chciał więcej od życia.
Wykorzystał swój czas na ziemi.
To ty wciąż mieszkasz w tym samym domu.
Mamo, włamałaś się i ukradłaś mi wódkę?
Wódkę?
Oszalałeś.
Mieliśmy zjeść kolację. Upiekłam ciasto.
Poszedłem na tę twoją randkę.
Co? I jak było?
Wolę ugryzienie psa.
Pokładałam w niej tyle nadziei.
Czasem to na drugiej randce zaczyna iskrzyć.
Chcesz iść do muzeum po pracy?
Nie mogę.
Idę na imprezę do 1 Oak.
Premiera szamponu i żelu do ciała.
- Matki są zaproszone? - Nie.
To jest...
Trzeba być na liście gości.
To nie jest impreza.
Tylko praca, nie powinienem był tak mówić.
Miło cię widzieć, mamo.
Kocham cię.
Jeśli wyjdziesz, zamknij drzwi.
Jak mówiłem.
Nie wychodzę.
Dobrze.
Patrz.
Ma małe pszczółki.
O Boże.
Wyobrażasz sobie?
Czy nie jest piękna? Dosyć powściągliwa.
Co wiemy o tej imprezie?
Jest lista gości.
Do szamponu?
Czuję się naga.
Gdzie je ukrywałaś?
Spróbuję je mniej podkreślać.
Po co? Są wspaniałe.
Czy to odpowiednie?
Sukienka czy wpraszanie się na imprezę firmową syna?
Matt przyprowadził o prawie połowę młodszą dziewczynę.
Larry się z taką ożenił.
Mężczyźni tak mają.
A te?
Matt już mnie nie słucha,
więc ja próbuję słuchać jego.
Chcę zrozumieć jego życie, wesprzeć wybory.
Czy to przesada?
Nie.
- To wspaniałe. - Tak.
Powinnaś iść na imprezę i założyć tę sukienkę.
Powinnaś iść do fryzjera.
To ona.
- Jest dobra? - Nie wiem.
- Carol, już czas. - Na co?
- Na nowy wygląd. - Tak.
Szybko. Jestem umówiona z Paulem na lunch.
- Jestem Erin. - Cześć.
Przyszłaś z przyja... Ojej.
Pani Lieberman.
Niemożliwe. Erin.
Tak, jestem Gillian. A to Carol i Helen.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Wiem, że to dziwne. - Tak.
Przepraszam.
To wina Carol.
- Chce metamorfozy. - Nie.
Nie „metamorfozy”.
Idę dziś na przyjęcie,
ale czy masz doświadczenie z moim rodzajem włosów?
Tak, pracuję z każdym rodzajem włosów.
Widzisz?
Jesteś idealną stylistką.
Super.
Daniel wie, że pani tu jest?
Nie. To moja sprawka.
Ale mówiłaś mi o tym salonie
podczas naszego brunchu.
Tak, zapytała pani, kim chcę być, gdy dorosnę.
Jezu.
Na prawdę?
Przepraszam.
Nieważne, po prostu...
- Zacznijmy. - Nie.
Nie śpieszmy się.
Nie tnij pod wpływem gniewu.
Przepraszam. Już to mówiłam?
Tak, trzy razy. Już wystarczy.
A więc, Carol...
Tak.
Chciałabyś nową fryzurę?
- Cóż... - Tak.
Nic radykalnego.
Finnowi zawsze podobała się taka.
Masz piękną twarz.
Trzeba ją podkreślić.
I musimy wykorzystać te loki.
Wspaniale.
Super.
Tak.
Jesteś pierwszą klientką.
Odchyl głowę.
I jak?
O Boże.
Gdybyś była młodsza, Matt by się z tobą umówił.
Zdziałałaś cud.
- Nie. - Było aż tak źle?
Nie...
Erin, dziękuję. Jest super.
Pomogłam ci być sobą.
Erin.
Naprawdę muszę przeprosić.
- Znowu? - Tak, znowu.
Powinnam była bardziej się postarać.
Może zabiorę ciebie i Daniela na lunch...
Albo mnie uczeszesz?
Teraz się nie boisz.
Dziękuję.
Za tydzień się przeprowadzam.
Co? Dlaczego? Gdzie?
Moja koleżanka ma salon w Los Angeles, spróbuję po tamtej stronie.
Ale miło cię było spotkać.
Baw się dobrze, Carol.
Teraz na pewno będę.
- Dzięki. - Miło cię było poznać.
Jak on się ma?
On...
No wiesz,
bywało lepiej.
Z tobą...
było mu lepiej.
Aż złamałam mu serce.
On pierwszy złamał moje.
Jesteśmy kwita.
To prawda.
Wiem jedno...
Powinnam była wcześniej się wtrącić.
Nie mów mu tego.
Jest Paul.
Jest taki przystojny.
Nie ma nas tu.
- Miłych przeprosin. - Idź.
Nie chcę, by nas widział.
W tym wieku na Manhattanie jesteśmy niewidoczne.
Dziękuję.
Ten liścik był bardzo miły.
Pomysł Andre?
- Przepraszam. - Tak.
Zamówię to, co ona, w wersji nieskalanej.
Posłuchaj...
przepraszam za to, co powiedziałem o ojcu.
Tak.
- Dobrze? - Tak.
Przepraszam.
To nie mój problem, że nie umiesz odpuścić.
Zwykle zamawiam rybę.
Jak to nie umiem odpuścić?
To właśnie jest problem.
Bardzo się mylisz.
Wyszłam za kogoś, kogo kocham.
Wierzę ci na słowo.
Nie bądź protekcjonalny.
Dziękuję.
- Smacznego. - Dzięki.
Nie jestem protekcjonalny, to przeprosiny.
Przepraszasz mnie oskarżając o nieszczere małżeństwo?
O nic cię nie oskarżam.
Chcę tylko przeprosić.
Zawsze tak robisz.
Oskarżasz mnie o coś strasznego,
a potem uważasz, że przesadzam,
gdy to zauważam.
To nic takiego.
Tylko obserwacja.
To dla mnie oczywiste.
Gdybym się mylił, nie denerwowała byś się.
- Ojej. - Chodźmy.
Nie...
Idziemy!
Powinieneś się wstydzić.
Carol Walker?
Gillian Lieberman.
Nie wiem, czemu nic ci nie powiedziała,
ale to nie „spisek’.
Moje uczucia albo ich brak
wobec mojego obecnego i byłego męża to nie twoja sprawa.
Nie powiedziałam tego.
Mówiła to do mnie.
I nie masz prawa spekulować,
co czuję i czego nie czuję,
szczególnie, że twoje spekulacje są nieprawdziwe i raniące.
Masz zupełną rację.
Temat zamknięty.
- Dzięki Bogu. - Tak.
Carol i ja już sobie pójdziemy.
Chcę ci jeszcze jedno powiedzieć.
Wyłożyć wszystkie karty na stół.
Nie chcę, byś to usłyszała od kogoś albo czyjegoś syna.
Chociaż to i tak cię nie dotyczy.
No mów już.
Ja... mogę nie mieć...
własnych dzieci.
Domyśliłam się.
Homoseksualiści miewają dzieci.
- Chcesz mieć dzieci? - Nie.
Chodzi o to, że geje mają...
spermę, a lesbijki macice
i nie potrzebujemy opinii heteroseksualistów.
Co?
Dlatego nie chciałem ci mówić.
Jesteś za młody na taką decyzję.
- Jaką decyzję? - Dwie mamusie i spermowy tatuś?
- Tak? - Chodzi o to, że...
Gdybym oddał spermę dwóm kobietom, które znam i którym ufam,
wiedziałbym, że dziecko jest kochane...
Ty nie byłeś kochany? Mam się czuć winna?
To nie ma z tobą nic wspólnego.
- Tu chodzi o mnie. - I o prezent dla koleżanek?
Tak i dobrze się z tym czuję, bo je kocham, a one kochają dziecko.
- Dziecko? - Masz dziecko?
Dziecko?
A myślałaś, że o co chodzi?
O spermę! Myślałam, że mówimy o spermie.
Na dziecko trzeba poczekać.
- Ukrywałeś to dziewięć miesięcy? - Im większą scenę...
To był wspaniały obiad, choć nic nie zjedliśmy.
Nie wstawaj.
Siedź i miej więcej nie swoich dzieci, a ja będę mieć więcej nie-wnuków
i spotkamy się razem na święta jako jedna, nieszczęśliwa nie-rodzina,
bo teraz jestem mamusią bez synusia.
- A teraz nie jestem babcią... - Co to...
Tylko babcią bez wnusia!
- Helen. - Ładna fryzura, Carol.
Dzięki, Paul.
Ale to nie były przeprosiny.
Helen!
Myślałam, że nie chcesz być babcią.
Nie chcę, żeby wszystko było mi odbierane.
Teraz ktoś ma mojego wnuka,
tak jak ktoś ma mojego męża.
Dlaczego mówimy o Larrym?
Bo rozwód jest nie fair.
Rozwód jest super dla mężczyzn. Znajdują kogoś młodszego,
chudszego, lepszego.
A kobiety kogoś starszego, grubszego i bardziej łysego!
Daniel do mnie napisał.
„Przestań dzwonić”.
Co mam odpisać?
Nie odpisuj.
Po prostu...
wróćmy do domu nim jeszcze więcej namieszamy.
Nie. Carol.
Ty i twoje cycki idziecie na imprezę i nie chodzi o mnie i Helen.
Tak.
- Idź i baw się dobrze. - Tak.
Szkoda, że Larry też nie umarł.
Powinnaś myśleć więcej o tym, co mówisz
niż o tym, co czujesz.
Przykro mi.
Co takiego powiedziałam?
Co?
Serio?
Przepraszam.
Jestem gościem Matta Walkera.
Jest na liście?
Jest z Piłeczek.
Tej gazety.
To taka gazeta.
Tak, znam Matta.
Już tu jest, nie ma gości.
Jestem jego matką. Carol Walker.
Mam prawo jazdy.
Proszę.
I zdjęcie trzyletniego Matta w wannie.
Czy to erekcja?
Nie, to mała łódka.
O Boże.
To na Instagram.
Może wejść.
Przepraszam.
Zniszczyłam ci sukienkę.
- Przepraszam. - I tak jej nie lubię.
To moja wina.
Uciekam przed synem.
Jestem Julia.
Carol Walker.
Dlaczego uciekasz przed synem?
- Powiedział, że nie mogę przyjść. - To nie miłe.
Może i tak.
Może wiedział, że wszyscy będą tu młodzi
i będę się czuła jak dinozaur.
- Dziękuję, Damon. Dzięki. - Proszę bardzo.
Damon.
Czy babcia by to założyła?
Nie, szczególnie do spania.
Nie idziemy spać, idziemy do klubu.
Nie chodziłam do klubów nawet jak byłam młodsza.
Pozwoliliby nam wejść?
Nie sądziłam, że wejdę w te dżinsy, a patrz!
Możesz oddychać?
Sporadycznie.
Chodź, idziemy na dół.
W hotelu podobno są świetne imprezy.
Zawołaj hotelowego.
Wszyscy są tacy przystojni i przychodzą do ciebie.
Wiem. Dwa razy zamawiałaś lód.
Przeleć już jednego z nich.
Co? Chce mi się pić.
No chodź, jesteśmy w Nowym Jorku.
Chodźmy!
Dobra, wezmę prysznic.
Tak.
To chyba on.
Jest tu najprzystojniejszy?
Ma coś w sobie.
To on.
Nie mogę z nim rozmawiać.
Matt...
nigdy nie widział mnie pijanej.
Opowiedz mi o organizacji, dla której pracujesz.
To mikro pożyczki.
Dajemy najuboższym małe pożyczki.
Głównie kobietom.
Żeby mogły wyjść z nędzy.
Chcę, żebyś urodziła mojemu synowi dziecko.
Matt...
Może się wydawać próżny i płytki, i...
tak bardzo boi się uczuć, że chce się płakać.
Ale jest dobry.
Ma potencjał, żeby stać się bardzo dobrym człowiekiem.
Chcę, żebyś pokazała mu,
jak to zrobić.
Powinnaś iść do domu.
Zatańczmy.
Kiedyś kochałam tańczyć.
Ojciec Matta zabierał mnie na tańce.
Teraz nie żyje.
Dlatego przestał.
Mamo!
Co ty tu...
Co to jest? Co ci się stało z włosami?
I nie miałaś tego dziś rano, mamo.
Matt...
Kocham Julię!
Kocham ją. Może ty jeż ją pokochasz.
Puść jej rękę.
To moja matka.
Wspólny taniec nie czyni z ciebie lesbijki.
- Twój ojciec lubił lesbijki. - Mamo.
Znalazłam jego filmy po śmierci.
Przestań mówić i tańczyć.
Wiesz co? Zamówię ci taksówkę.
Sam sobie zamów!
Zjem deser.
Może będę tańczyć całą noc. I pić z buta.
Zanim zostałam twoją matką, byłam dziewczyną.
Czy mogę tak iść?
Poza Poughkeepsie.
Kurcze.
- Hej. - Gillian.
Potrzebuję was.
Prawie mnie nie poznał.
Przez twój wygląd?
Nie, bo się dobrze bawiłam!
- Też to miałyśmy w planach. - Zasnęłaś.
A przy okazji, masz wspaniałe kosmetyki.
Wszystkie są przeciw starzeniu.
Czemu wszystko jest przeciw starzeniu?
Wiecie, co jest przeciw starzeniu?
Śmierć.
Cieszmy się starzeniem.
Tak.
A tak w ogóle,
- wiecie od jak dawno nie... - Uprawiałaś seksu?
Nie jadłam pizzy.
Nie idę dziś do domu.
Matt tam jest.
Mam wakacje.
- To koniec naszej misji? - Mamy nową.
Tańczyć do rana.
Zawaliłyśmy pierwszą misję?
Pieprzyć ją!
A co z chłopcami?
Pieprzyć ich!
Uwielbiam nową Carol!
Tak!
Jeszcze jeden.
Dalej, dziewczyno!
Raz, dwa, trzy.
Tak!
Idziemy.
Tak!
To ty.
Twoja mama to zostawiła.
Dzięki.
Wiesz, gdzie jest?
Śpi.
Jest wcześnie.
- Tak? - A nie?
Nie tu ją odwiozłam.
Znalazłam adres w jej telefonie.
Mamo?
Gdzie ją zawiozłaś?
Do pizzerii w Greenwich Village. Czekała na znajomych.
Ona nie je pizzy.
I nie ma tam żadnych znajomych.
Ubrała się i uczesała, jakby chciała zwrócić uwagę,
ona taka nie jest.
Nawet nie lubi tańczyć.
Uwielbia tańczyć.
Tak.
Moje imię i numer są na serwetce w etui telefonu.
Chcę wiedzieć, co z nią.
Czekaj.
Dzień dobry pani.
Julia.
Dziękuję. To było...
Miłe.
Fajne zdjęcie na Instagramie.
Co?
Czy ktoś puka?
Czy to moja głowa?
Idź, Gill.
Dlaczego ja?
Dobra.
O co chodzi?
- Cześć, mamo. - Daniel.
- Przepraszam. - Co? Matt?
Tu są.
Mamo.
Dlatego nie dzwoniłaś?
Twoja koleżanka to przyniosła.
Strasznie się martwiliśmy.
Czy my was tu zapraszałyśmy?
A my was do Nowego Jorku?
Możecie przestać krzyczeć?
Mam kaca.
Tak to jest, jak się upijasz na mojej imprezie firmowej.
A na Instagramie jest moje nagie zdjęcie.
- To nie moja sprawka. - W wannie.
A, tak. Pokazałam jednej osobie.
Mamy prawo tu być.
Nie wiedziałem, gdzie byłaś.
A ja nie wiedziałam, że mam wnuczkę.
Powiedziałem jej.
Paul rozmawia ze swoją mamą.
Czemu zerwałeś z Erin?
Wczoraj mówiłaś, że wyjeżdżasz.
Czemu wciąż tu jesteś?
Mieszkasz w hotelu?
To coś złego?
A ty mieszkasz ze mną?
Helen i Gillian mi kazały.
Co jest złego w hotelu?
Powiem ci, co jest nie tak tu.
Mamy kiepską ochronę.
Możesz założyć szlafrok?
Co za różnica? Jesteś gejem.
Ale nie jestem ślepy.
Matt, do zobaczenia w domu.
Twój dom to Poughkeepsie.
- To niemiłe. - Przepraszam.
Pa, mamo.
Od dawna chciałem je zobaczyć.
Fajne cycki.
Możemy nie rozmawiać o piersiach mamy?
- Jest super. - Gdzie idziemy na lunch?
A co z erekcją Walkera?
Powinieneś być dumny.
To łódka.
- W kształcie penisa? - 70 000 polubień?
Pokaż.
Jestem na nią wściekły.
Oddychaj.
Wybaczam ci.
Świetnie.
Mówiłeś Larry'emu o dziecku?
Pójdę do sklepu.
Tak.
Szanuje moją decyzję.
Na pewno.
To nie ma znaczenia, mamo.
Tata nie jest dziadkiem.
- A ty babcią. - Wiem.
Ja nie mam córki.
To tylko sperma.
To dziewczynka?
Wracam do domu. Nie powinnam była przyjeżdżać.
Czego się spodziewałaś?
Że mnie nie wpuścisz.
Miałem wybór?
Jesteś lubiany.
Robisz karierę.
To brzmi tak smutno.
Nie, tak właśnie powinno być.
Jesteś całkiem niezależny.
Czuję się, jak byśmy ze sobą zrywali.
Matthew, muszę ci coś powiedzieć.
Tata nie chciał, żebym przychodziła na twoje mecze.
Uważałam, że był zbyt surowy.
Kłóciliśmy się o to, aż powiedział:
„No to przestań przychodzić”.
Więc przestałam.
Wtedy zacząłeś wygrywać puchary
i pomyślałam, że nie miałam racji.
Okazuje się, że miałam.
Paradoksalnie
wtedy mnie potrzebowałeś, a teraz nie potrzebujesz.
Poradzę sobie.
Nie jestem taki zły.
Matthew...
Wiesz, kim jesteś beze mnie.
Ja muszę się dowiedzieć, kim jestem bez ciebie.
Podobno ta, która nie była w ciąży
mówi, że jej matka jest babcią po tacie,
więc ja jestem nikim.
Powiedziały nawet Paulowi,
że nie chcą, bym poznała Ellę.
- Ale zmieniły zdanie? - Nie.
Wiecie, co jest najgorsze?
Chciałam mieć córkę.
Larry nie chciał więcej dzieci, ja chciałam trójki...
Czemu tu jesteśmy, skoro nie możesz jej poznać?
Mogłabym teraz porwać wóz do przeprowadzki Erin.
- Kiepski plan, ale zawsze coś. - Miałyśmy iść do domu.
Idziemy, tylko zahaczymy o Cobble Hill.
Wyłudziłam od Paula adres, nie chcę przyjść z pustymi rękami.
Nasi synowie nas nie chcieli i to nas nie powstrzymało.
Nikt mnie nie będzie powstrzymywał.
Larry mówił, że skoro chciałam córki, powinnam urodzić bliźniaki.
Dosyć już z tym Larrym!
Nie chcemy już o nim słyszeć. Nigdy go nie lubiłyśmy.
Rozwiedliście się 11 lat temu.
A ty o nim mówisz w czasie teraźniejszym.
Marnujesz dobre małżeństwo,
nie mogąc zapomnieć o złym.
A mini maty do jogi?
Jesteś zazdrosna? O to chodzi?
Co?
Jesteś zazdrosna, że to ja mam wnuczkę?
- Helen. - Co?
Cieszymy się, że poznasz Ellę.
Gillian chciała chyba powiedzieć, że łączy was z Frankiem coś wyjątkowego.
To, jak na ciebie patrzy, jak o tobie mówi.
Nie wiesz, jakie masz szczęście, że jesteś z Frankiem, a nie z Larrym.
Nie zazdrościmy ci.
Paul spuścił się w gabinecie. Jak to tak wygląda,
- to wszystkie jesteśmy babciami. - Przestańcie.
Już wkurzyłyśmy swoich synów. Zostałyśmy tylko my.
Zazdrosna?
Boże.
Co z tobą, Helen?
Powiem ci, co.
Czekamy na to od 11 lat.
Wiesz, czemu się rozwiodłam, tak?
Tak. Zdradził cię.
Tak, kiedy nasi mężowie pojechali na ryby
- do Berkshires. - Tak.
Dobra, Helen, wygrałaś.
Larry miał tam kochankę, ja się o tym dowiedziałam
i miałam odwagę, i godność, by odejść.
Opłacał jej czynsz.
Była anorektyczną blond weganką.
Przyjechała z koleżanką dla męża Gillian.
Joel zdradził Gillian, tak jak Larry mnie,
ale ona mu wybaczyła.
Nie zrozumiesz, dlaczego mu wybaczyłam,
bo jedyną osobą, jaka cię obchodzi, jesteś ty.
Nie Larry, nie Frank,
nie Carol, nie ja, ani twoja spermowa wnuczka.
Nawet nie twój syn!
Kochasz tylko siebie.
Jeśli ty jesteś bardziej kochająca,
to dlaczego twój syn jest załamany, w depresji i bez pracy?
Powiem ci.
Bo odebrałaś mu szansę na szczęście.
To bzdura.
Tak? Miał pierścionek.
Ale ty...
Zasiałaś tyle wątpliwości.
Nie tylko na temat Erin, ale i jego,
a kiedy wreszcie odważył się oświadczyć, Erin przeleciała swojego trenera.
- Daniel by mi powiedział... - Nie chciał dawać ci satysfakcji.
Aż do teraz nienawidziłaś Erin.
Paul mi powiedział.
Wiedziałaś o tym?
Matt wspominał coś o pierścionku.
Helen. Ta wycieczka na ryby.
- Chodźmy już. - Paul spuścił się i stworzył człowieka.
Helen, w Birkshires...
Czy weganka miała kogoś dla Finna?
Przykro mi. Miała dużo koleżanek.
Cały ten czas...
nic mi nie powiedziałyście.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Kurwa.
Wróć pociągiem.
Nie idźcie.
Przepraszam!
Carol, przepraszam! Zaczekaj, Gillian!
Nie idźcie!
To było okropne!
Otwieraj albo będę śpiewać.
Nie znasz drogi do domu?
Mogę ci włączyć nawigację.
Nie chcę, by rząd mnie śledził.
- Nie odbierasz telefonu? - Pracuję.
- Nad czym? - Nad powieścią.
Wreszcie mam inspirację.
Jest o uciążliwej matce Piecze i wchodzi.
Daniel, to ważne. Masz jeszcze pierścionek?
Pierścionek?
Ten, który miałeś dać Erin.
Czemu nic nie powiedziałeś?
I tak jej nie lubiłaś. Co to za różnica?
A co ja tam wiem? Jestem tylko stalkerem internetowym.
Myliłam się.
Nigdy nie słyszałem takich słów z twoich ust.
Ale okazuje się, że miałaś rację.
Nie.
To wspaniała kobieta, a ty jesteś wspaniałym mężczyzną.
Jeśli masz jeszcze pierścionek,
a ona jest tą jedyną,
to zrób coś, nim będzie za późno.
Bo być może pakuje się i wyjeżdża z miasta...
czy coś.
Kocham cię.
Jesteś dorosły.
Zrobisz to, co będzie dla ciebie najlepsze.
Widziałaś ją gdzieś?
Zaczekaj.
Mamo! Do niej też się włamałaś?
Dlaczego mnie pani śledzi?
Paul mówił, że pani nie posłucha.
Już dobrze, kochanie.
Czego pani chce?
Ja...
Niczego.
Ja tylko...
Mówię, kim jestem.
Babcią.
Ona ma babcie.
Kupiłam kilka...
kilkaset prezetów.
Rozmawialiśmy o tym przed narodzinami.
Uwielbiamy Paula.
Chcemy, by Ella go poznała.
Mamy nadzieję, że odziedziczy jego dobre cechy.
Ale to nie jej tata.
Tylko dawca spermy.
Uzgodniliśmy to. Na piśmie.
Ale...
teraz, gdy ją mam
i wiem, jak to jest...
jeśli ona będzie miała dziecko, to wiem, że gdybym nie mogła go zobaczyć
pewnie też uganiałabym się za nim.
Już dobrze.
Wygląda zupełnie jak Paul.
Chce ją pani potrzymać?
No już.
- Przywitaj się. - Cześć.
Jaka grzeczna dziewczyna.
Chcę być dobrą babcią.
Dobrą. Nie złą.
Pięć tygodni to nie późno.
To jak byś ją porzucił.
Długo na ciebie czekała.
Dobra, mamo, wiesz co?
Nie jesteśmy doskonali, jak ty i tata.
Nikt nie jest doskonały.
Właściwie to...
wiele lat temu twój ojciec mnie zdradził.
Przed moim urodzeniem czy po?
Miałeś 16 lat.
Jak mu wybaczyłaś?
Nie było łatwo.
Trochę mi odbiło.
Przeszłam na dziwaczną dietę jajeczną.
Pamiętasz?
Tak.
Chciałaś hodować kurczaki.
Mieć kurnik?
Ale... zdałam sobie sprawę z tego,
że chciałam być z twoim tatą.
I zdecydowałam się zostać.
To, co pozwoliło mi zostać,
to fakt, że on nigdy sobie nie wybaczył.
Podziwiam cię, mamo.
I wiem, dlaczego mi to mówisz.
Ale ja chyba nie dam rady.
To twoje życie.
Wielkie, posiniaczone, krwawe i piękne życie.
Jest twoje. Nie mogę ci mówić, co masz robić.
Od kiedy?
Od dzisiaj.
- Ok. - Danielu.
Długo byłeś w ciemności.
Gdy z niej wyjdziesz
musisz podjąć decyzję.
Dasz radę.
Kocham cię.
Mamo.
Drzwi są chyba zatrzaśnięte.
Wejdź przez okno, jak ja.
Spadam stąd!
Cześć.
Wróciłaś.
Co się stało, kochanie?
- Pokłóciliście się z Paulem? - Nie raz.
I z Gillian.
I Carol.
Wróciłyśmy osobno.
Wszyscy...
mają mnie dość.
Łącznie ze mną samą.
Frank, czemu się ze mną ożeniłeś?
Co?
Wszyscy się chyba zastanawiają czemu ty wyszłaś za mnie.
Mówię poważnie.
Dlaczego?
Bo jesteś życzliwa.
Inteligentna. Bardzo zabawna.
Potrafisz kochać.
- Prawda? - Tak.
Masz swoje zdanie,
masz pasję.
Czasem jesteś niełatwa i to mi się podoba.
Jesteś szczera.
A mój...
wygląd?
Myślisz, że spodobała mi się twoja osobowość?
Jesteś bardzo piękna.
Ale to nie wszystko, co masz.
Mam wielkie szczęście.
- Serio? - Tak, zrobimy to.
- Dzięki, że przyszłaś. - Twój SMS mnie przekonał.
Masz długopis?
Pani Walker. Kolejne kwiaty.
To pomyłka.
Nie zamawiałam ich.
Jest i liścik.
Jej ulubione kwiaty to irysy.
Dziękuję, Shawn.
Wiem, bo mi powiedziała,
gdy zapytała o 10 faktów o sobie.
Nie możesz tego użyć.
Mogę. To gratis.
Jeśli nie znasz 10 faktów o swojej matce
bez tego, co sama ci powiedziała, to jesteś kiepskim synem.
Nie jestem kiepskim synem.
To pomyśl, dlaczego ją kochasz.
Kochała mojego ojca.
A to nie było łatwe.
Zawsze pracował.
Nawet zabawa była dla niego pracą.
To mama nauczyła mnie zabawy.
Kiedy byłem mały...
czytała mi bajki na dobranoc i...
udawała, że jest jeszcze jedna strona.
Wymyślaliśmy nowe zakończenie.
- Zapisz to. - A, tak.
Była bardzo twórcza.
Robiła kartki,
malowała obrazy ze zdjęć.
Raz zrobiła
malowidło na mojej ścianie.
Jeden:
Kochałaś ojca.
Dwa:
Nauczyłaś mnie zabawy.
Trzy:
Mogłaś być artystką.
Cztery:
Myśli, że jesteś dobry.
Nie prawda.
Mówiła mi.
Powiedziała ci, że jestem dobry?
Napisz, że jest jedyną osobą, która tak myśli.
Nie wiedziałem tego.
Cztery:
Jako jedyna osoba na świecie myślisz, że jestem dobry.
Pięć:
Czułem się przy tobie kochany i bezpieczny.
Sześć:
Dawałaś mi owoce, nawet gdy błagałem o coś niezdrowego.
Siedem:
Wciąż do mnie dzwonisz, nawet gdy nie odbieram.
Dziękuję.
Osiem:
Widziałem cię złą tylko wtedy,
gdy powinnaś być wściekła.
Dziewięć:
Kochasz tańczyć.
Dziesięć:
Jesteś moją matką.
Jedenaście:
Nauczyłaś mnie, że każda historia może mieć lepsze zakończenie.
Erin!
Erin, czekaj!
Muszę...
częściej chodzić na siłownię.
Co ty robisz?
A ty?
Jadę do Los Angeles.
- Możemy najpierw pogadać? - O czym?
O nas.
O Boże...
Za późno. Moje życie jest w tej ciężarówce.
Zabawne. To samo pomyślałem.
Nie zatrzymasz mnie.
Możemy pogadać po drodze?
- Nudzi ci się? - Proszę.
- Zawieziesz mnie do Los Angeles? - Jadę tam.
Z tobą.
Do Los Angeles.
Przepaszamy!
Przepraszam.
Ja też.
- Wiesz, jak tym jeździć? - Nie mam pojęcia.
ROK PÓŹNIEJ
Dokąd idziesz?
Jest podobna do was obu.
- Wygląda raczej jak twoja mama. - I tak się zachowuje.
- O Boże! - O wilku mowa.
- Albo o owieczce. - Kto to?
Babcia kocha Ellę!
Patrz, kto przyszedł.
- Babcia! - To babcia!
Przywitaj się z babcią.
I z wami wszystkimi.
Cześć.
To dość skomplikowana sukienka.
Moja mama jest na pół-żydowskim weselu syna, a i tak narzeka.
Nie możesz mnie zobaczyć przed ślubem.
I tak już złamaliśmy kilka zasad.
Racja. Pokażmy mu.
Dzięki, mamo.
Za wszystko.
Nie zauważą.
Jest coś jeszcze.
Już za późno na zmiany.
Wiem, ale to bardzo ważne.
Przećwiczmy jeszcze raz pocałunek.
Cześć!
Wciąż jestem zła, nie mogę na ciebie patrzeć.
Wiem, dziękuję za zaproszenie.
Było dla Franka, ty z nim przyszłaś.
- Dostałaś moje wiadomości? - Tak, ze 20.
- A ty moje SMS-y? - „Przestań dzwonić”.
Wiesz...
W sumie zawdzięczasz mi ten ślub.
Gdybyśmy nie pojechały do Nowego Jorku...
Uważasz tę wycieczkę za sukces?
Popatrz na nas.
A Carol jest we Włoszech.
Nie odpowiedziała na zaproszenie.
Pewnie jest zajęta malowaniem, jedzeniem pizzy,
włoskimi kochankami...
Pewnie jej smutno, że sprzedała dom.
Nie zaczynajcie bez nas!
Wiedziałam, że przyjdzie!
Tęskniłam za nią bardziej niż za tobą.
Ja też. Jeszcze bardziej.
To jego dziewczyna.
Jest za stara. W jego wieku.
Boże!
Tak!
Podobno macie tort.
Nie odzywałaś się.
Tęskniłyśmy za tobą.
Wyglądasz tak elegancko.
Przyniosłam burbon.
O nie! Nie tym razem!
No pewnie.
Tak.
Ty prowadzisz.
Dobra.
Wysiadaj!
Wypuśćcie mnie!
Dostałam zadyszki.
Tłumaczenie: Maria Frank