Chłopacy wciąż powtarzali mi
Każda szparka celem jest
Mnie starczyłaby
Jedna szparka
Połóż się
Nagi tak
Znajoma nieznajomość
Z apetytem patrzę się
Lecz mówiłeś, że mięso doczesne
I tanie jest
Przykro mi, żeś tani i brutalny
I że apetyt na ciebie mam
Oczyść
Kąp mnie
Gdy ostatnio Doprowadziłam cię na skraj
Leżąc przy tobie Nasza jedyna perwersja
Spragniona w morzu wody Niezdolna, by pić
Dopuść mnie
Oczyść mnie
Dopuść mnie Dopuść mnie
Oczyść
DŹWIĘK METALU
Lulu!
Lou?
Przestań.
Lou, czas wstawać.
Pobudka.
-No. -Wstań.
No już. Przestań.
Nie możemy marudzić.
Dobrze.
Mam dla ciebie smoothie.
Przejebany w smaku, ale zdrowy.
Chcesz łyka? Nie polecam.
Obrzydliwy.
Dobra, kupciu.
Potańczymy.
Tak!
Nieźle ci idzie.
-Nie? No dobra. -Nie.
I dla miłości zrobiłbym wszystko
Tylko nie to...
Czego on by nie zrobił w tej piosence?
-Co mu zostało do niezrobienia? -Anal.
-Nie, tego nie zrobię -On tego nie zrobi
Chciałem mieć Jeffa Goldbluma za ojca.
Widziałem Muchę i myślałem, że tak wygląda mój tata.
To by wiele wyjaśniało, bo to cudak.
-Ale wygląda jak ja. -To prawda.
-Tak! -Przypominasz Goldbluma.
Wykałaczka publicznie jest OK, ale nić już nie.
Próbowałaś?
-Użyć nici publicznie? -Tak.
-Nie. -Siedzisz przy stole...
Jak byłam mała, wyobrażałam sobie swój pogrzeb.
-W szkole, na matmie. -Super.
Wyobrażałam sobie własny pogrzeb i zaczynałam ryczeć.
Chyba chcę zostać skremowana. A ty?
Kremacja. Albo niech nakarmią mną ptaki.
Teraz możesz dodać prochy do tuszu do tatuażu.
Moja twarz na twoich plecach. Tam, gdzie masz klauna.
-Co? -No.
Straszna twarz klauna
Nie musimy wystawiać wszystkich.
Wiem, ale trzeba uzupełnić.
Dobra.
Chcesz wyłożyć różne?
Ta twarz przyciąga.
Ta kosztuje ekstra 50 dolców, bo...
-Oryginalne dzieło sztuki. -Napluję.
-50 $. -Dobra, 100 dolców.
Dziesięć patyków.
Zrobiliście test dźwięku?
-Tak? -Jeszcze nie.
-Wchodzimy o piątej? -Margaret sprawdziła dźwięk?
Jesteś już po próbie?
Nie i nie mam na nią ochoty.
Jestem obsrana.
Sprzęt się zrąbał.
Chyba tak.
Tak, w Nowym Jorku.
Zakres słuchu jakieś dwa na dziesięć.
Nawet ze mną z trudem się komunikuje.
Czy...
Muszę iść do lekarza?
Może pan iść od razu.
-Niech pan idzie. -Co...
-Teraz? -Tak.
Gdzie jest...
Lulu. Przepraszam, że tak wyszedłem.
Muszę coś ogarnąć, dobra?
Nie martw się.
Pan Stone?
Tak.
Jak głośność?
Taka wystarczy?
-Dobrze. Słyszy mnie pan? -Co?
-Czy mnie pan słyszy? Pogłośnić? -Słyszę.
Dobrze.
Powiem parę słów,
proszę je powtarzać.
Zacznę od prawego ucha.
„Bas”.
„Bałagan”.
Berło.
„Auto”.
Chcieć.
„Mop”.
Hałas.
„Szukanie”.
Gardło.
-„Rów”. -Ryba.
„Mowa”.
„Pierścień”.
Miotła.
„Zarazek”.
„Życie”.
„Drużyna”.
„Pokrywka”.
„Pokrywka.”
To pańskie wyniki.
Jeśli chodzi o poziom głośności,
to w prawym uchu ma pan 28%,
-a w lewym 24%. -Że co?
-W lewym jest 24%. -Dobrze.
Niezależnie od tego, jak głośno czytałem,
nawet przy podniesionym głosie,
wciąż nie rozpoznawał pan od 70 do 80% wypowiadanych przeze mnie słów.
Rozumiem.
To źle.
Tak, widzę. Co...
Co możemy poradzić? Jak odzyskam słuch?
Musi pan coś zrozumieć.
To, czy jest to wynikiem hałasu,
czy to problem autoimmunologiczny,
jest bez znaczenia.
Wiem, że mam problem.
Pytam, co mogę z tym zrobić.
Może pan zacząć
od eliminacji wszelkiej ekspozycji na hałas.
Następnie możemy przeprowadzić testy i dokładnie określić,
co dzieje się z pańskimi uszami.
Jeśli nam się uda, odbędziemy kolejne rozmowy.
Co możemy?
Istnieją implanty, które omijają ślimaka.
-„Implanty”? -Tak.
Działają?
Mogą pomóc ludziom z poważnym ubytkiem słuchu lub całkowitą głuchotą.
No to do dzieła.
To nie takie proste.
To bardzo złożony i dość kosztowny proces.
Jak bardzo?
To zależy, od 40 do 80 tysięcy dolarów.
Ubezpieczenie ich nie pokrywa.
Rozumiem.
Ile się czeka? Trzeba je zamówić?
Panie Stone, pański słuch gwałtownie się pogarsza.
Mam rację?
I w ciągu najbliższych kilku dni,
nawet godzin, to będzie postępować.
Utracony przez pana słuch
nie wróci.
Musi pan zrozumieć, że priorytetem jest
zachowanie słuchu, który panu pozostał.
Ruben, co do chuja? Ruben!
Nic nie słyszę.
Co?
Nic nie słyszę.
ODZYSKASZ GO?
Tak, odzyskam.
Muszę...
Jest pewna operacja.
-Co? -To naprawdę całkiem proste.
Wsadzają ci do łba implant.
To się cofnie.
To nic, Lou.
Kosztuje 40 czy 80 patyków.
Ale odzyskam go.
-Na razie musimy grać dalej. -Nie.
-Lou. -Nie.
Zobaczymy, jak zagramy jutro.
Spróbujmy. Będę jak metronom.
-Graj pode mnie. -Nie.
Trochę dziwnie, ale co robić.
NIE! NIE BĘDZIE GRANIA!
Lou, mamy zaplanowaną trasę.
-To ryzykowne. -Mamy trasę.
-Pamiętaj o trasie. -Nie.
-Mam to gdzieś. To niebezpieczne. -Jest już potwierdzona!
-Ruben! -Kurwa, wiedziałem. Wracam.
Stary, masz fajkę?
To śmieszne.
Śpi.
Cześć, Hector.
Tu Lou. Ruben ma teraz mały kryzys.
-Siema, Hector. -Ma problem ze słuchem.
Mogę go dać, ale nie jest w stanie cię usłyszeć.
Dobra.
Mów do niego.
Cześć, Hector. Co tam?
Tu Ruben. Powiedziałbym, że miło cię słyszeć,
ale nie słyszę ani słowa,
więc to bez sensu.
Lou kazała zadzwonić, bo zapaliłem fajkę.
Raczej kiepsko,
ale z uwagi na zjebane okoliczności
to zrozumiałe, do usprawiedliwienia
wyraźnie dla wszystkich poza Lou.
Ogarnę to, stary.
Pewnie pytasz mnie, czy się nie posypię.
Ledwo, ale się trzymam.
Powiedziałbyś mi, że spokój nadchodzi,
kiedy przestajesz żyć przeszłością.
Kocham cię, ziomek.
Moja menadżerka zabiera mi telefon, więc kończę.
Kocham cię, stary.
Hej. Tak, nic nie słyszy.
Przecież na terapii niczego nie usłyszy.
Dobra.
Spoko, dzięki, Hector. Dziękuję.
Kiedy? Luz.
Dam na cały regulator. Dobra.
Dzięki bardzo.
Spoko, pa.
Oddzwoni.
Co powiedział?
Napisz mi.
„Oddzwoni”.
Oddzwoni. Tylko tyle?
Jebany Hector.
Co teraz zrobimy?
I co teraz, Lou?
Ja pierdolę.
To Hector.
Hej.
Tak, jest tu.
Nie za dobrze.
Dobra.
Tak. No to...
Co? Jaki jest plan?
Jesteśmy w Missouri, to zajmie parę dni.
Naprawdę nie wiem.
Nie, wyruszymy natychmiast.
Dobra.
Dziękuję. Bardzo nam pomogłeś.
Dziękuję.
Przekażę mu.
Spoko, pa.
Co?
Znalazł jedno miejsce.
NIESŁYSZĄCE DZIECI
To on?
Ruben?
Wybacz, nie rozumiem. Jestem Ruben.
To jest Lou.
Cześć, jestem Lou.
Czytam z ruchu warg.
-Mam na imię Lou. -Lou. Jestem Joe.
Cześć, Joe.
-Mogę go ukraść na moment? -Jasne.
Możesz zająć się moją bestią na czas naszej rozmowy?
-Dobrze. -Lou, poznaj Louiego.
Mój pies asystujący. Dał mi znać, że jesteście.
Ma imię po Louiem Aparicio
-z drużyny White Sox. -W porządku?
-Pokocha cię, jak mu dasz to. -Jasne.
-Dobrze? -Tak.
A co z... Idziesz?
-Nie, idź... -Na pewno?
Tak.
-Zaraz wrócę. -Spoko.
Dobry piesek.
OK, test.
Dobra.
Działa.
Może być?
Słyszysz mnie?
Nie. Będę czytał z ruchu warg.
Mogę części nie zrozumieć, ale spróbuję.
-Dobra. -Spróbuj mówić wyraźnie.
No.
Jak się masz, Ruben?
JAK SIĘ MASZ RUBEN
W porządku.
Jesteś uzależniony?
Tak.
Od jakich narkotyków?
Co brałem?
Wszystko.
Głównie heroinę.
Heroina.
Miałeś ochotę zaćpać, odkąd straciłeś słuch?
Dziś jest kiepski dzień.
Mam mętlik w głowie.
Pomówmy o mnie.
Jestem alkoholikiem.
Straciłem słuch na wojnie w Wietnamie po eksplozji bomby.
Pamiętam muzykę, której słuchałem, gdy wybuchła.
Następnie
straciłem całą resztę.
Żonę, dzieciaka.
Ale to nie przez głuchotę.
Przez browary.
Ile nie ćpasz?
-Cztery lata. -Cztery?
Potrzebujesz teraz wsparcia?
Sprawdzę, co z Lou.
Jak długo jesteście razem?
Cztery lata.
Jesteś muzykiem, prawda?
-Nie. -Nie?
Przestałem grać. Muszę zdobyć implant.
Implant?
Tak. Słyszałeś, jakie teraz mają?
To są takie... Implanty.
No wiem.
Kosztowne.
Tak, dziękuję. To prawda.
Więc...
Musisz zrozumieć, że to jest społeczność niesłyszących.
Mój program jest częścią większej całości.
I mój program
oraz jego uczestnicy
czerpią z tej społeczności.
Współpracujemy z nimi, a oni z nami.
Bardzo ważne jest, jeśli chcesz tu być,
byś zrozumiał, że szukamy rozwiązania tego problemu.
Nie tego.
Może zaprosisz tu Lou?
Jasne.
Lou!
Ten facet chce z tobą pomówić.
Dobrze.
To ważne, żebyś z nami teraz został.
Nauczył się migać,
stanął na nogi.
Co myślisz?
Brzmi wspaniale, ale nie mamy teraz pieniędzy.
Czasem kościół sponsoruje niesłyszących w potrzebie.
Obecnie spełniasz ich warunki.
-Nie bardzo chodzimy do kościoła. -Wybacz...
Czytam z ruchu warg. Co powiedziałeś?
Żadne z nas nie jest religijne.
Wręcz przeciwnie. Bez obrazy.
Religia nie ma z tym nic wspólnego.
Kościół pomaga potrzebującym, a nie wierzącym.
Najważniejsze jest to, że chcesz tu zostać.
-Tak. -Lou,
uważasz, że Ruben potrzebuje teraz pomocy?
Jeśli miałby tu zostać,
to sam.
Członkowie są odizolowani.
Nie mają kontaktu ze światem, komórek.
Zauważyłem, że to przynosi najlepsze efekty.
Poczekaj chwilkę.
Musimy to obgadać.
Wesprzesz w tym Rubena?
Spróbujemy tego na parę dni?
Możemy mieszkać w naszym kamperze.
Przykro mi, ale nie możemy na to pozwolić.
No to mamy problem.
Masz się gdzie zatrzymać, Lou?
To by było na tyle. Skończyliśmy.
Dziękuję bardzo za poświęcony czas.
Idziemy, skarbie.
Hej. Lou.
Powinniśmy jechać na nasz występ do Dayton.
Mogę cię obserwować. Wiem, że ostatnio kiepsko mi szło.
Nie zgrywaliśmy się, już wiesz czemu.
Będę cię obserwował. Znam kawałki na wylot.
Mogę to jakoś spinać, aż zarobimy na operację.
Dobra? Damy radę.
Poważnie, to się uda.
Lou?
Poradzę sobie z tym.
Ogarnę to. To tylko kasa. Rozumiesz to, co nie?
Chodź do mnie.
Ruben!
Ruben, przestań!
Ruben!
Nie wrócę do tego zasranego miejsca, jasne?
ZAMIESZKAM Z TATĄ,
SKUP SIĘ NA SOBIE.
Wiem.
WRÓĆ TAM. MARTWIĘ SIĘ.
No to mnie, kurwa, wspieraj.
Co ty na to? Wesprzyj mnie, do chuja.
Nie chcesz tu być?
-Jasne, że chcę. -Kurwa, wiedziałem.
Wiedziałem, że tak będzie.
Chodzi o album, co nie?
Dostałaś lepszą propozycję?
Co ty mówisz?
Nie słyszę cię! Kurwa, nie słyszę cię!
Jestem, kurwa, głuchy!
Nie mam słuchu.
POTRZEBUJESZ WSPARCIA
Nie. Potrzebuję jebanej spluwy w ustach.
Rozumiesz?
Przepraszam.
Lou, mam najebane w głowie. Daj mi się zastanowić.
Musi być inny sposób. Lou?
Halo?
Hej.
Naprawdę?
Kto dzwoni?
Dobra, muszę się przygotować.
Nie. Wezmę taksówkę.
Tak, w porządku.
Dobra. Pa.
Co się dzieje?
Wsiadam do samolotu, a ty tam wracasz.
Zwolnij, dobrze? Powoli.
Spokojnie, to chwilę zajmie.
Bez pośpiechu.
Lou, to jebany obłęd.
Kto się będzie tam tobą opiekował?
Kto się zatroszczy? Oby nie tamten koleś.
-Muszę znać plan. -Ruben.
Mów do mnie, Lou.
Jaki jest plan?
Nie możesz tak...
Jezu! Lou, daj spokój.
Ruben!
Raniąc siebie...
Ruben, raniąc siebie,
ranisz mnie.
-Też zrobię sobie krzywdę. -Nie mów tak.
Obiecaj.
Obiecaj albo to wszystko jest chuja warte!
Natychmiast tam wracaj! Obiecaj!
-Obiecuję, jeśli... -Nie! Obiecaj.
Wracaj tam.
Tylko jeśli... Musisz na mnie poczekać.
Jesteś dla mnie wszystkim. Moim sercem.
Wszystkim. Musisz na mnie poczekać.
Kurwa.
Posłuchaj mnie.
Jak już wylądujesz...
Pisz do mnie, dobra?
Będziesz pisała, czy u ciebie w porządku?
Obiecaj.
Jak będzie ci chujowo, to zawijaj dupę tutaj.
Ogarnę to, Bóg mi świadkiem. Wiesz, że tak.
Żadna filozofia, po prostu tu wróć.
-Kocham cię. -Jesteś moim sercem.
Ja pierdolę.
Ja jebię.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Kurwa.
Jebany.
Co tam?
Hej.
Kluczyki do auta?
Ale jak o nie poproszę, to je oddaj.
Nie ma bata.
Twoje imię.
Mam na imię Ruben. Jestem uzależniony.
Od czterech lat nie ćpam.
Przepraszam, że nie umiem migać.
Tyle.
Nazywam się Shaheem.
Jestem uzależniony od heroiny.
Kurwa.
KARL – CODZIENNE ĆWICZENIA OBSŁUGA PRAWNA – KOLACJA X2
WSZYSCY MAMY SWOJE ZADANIA
RUBEN – NAUCZYĆ SIĘ BYĆ GŁUCHYM
DOSTANIESZ ZNAK IMIENIA
Co takiego?
Dobra.
Co?
Dobrze.
Wiem!
Ja nie... Przepraszam.
Ruben.
Dobrze.
GŁOS
Dobrze.
Tak.
Zaraz przyjdę. Chwileczkę.
Wrócę.
ODSZYFROWYWANIE...
DOJECHAŁAM. DAJ ZNAĆ, CZY U CIEBIE OK.
JESTEŚ TAKI DZIELNY!
WYTRWAJ CHOĆBY DLA MNIE.
KOCHAM CIĘ.
Cześć, Joe.
Co to miało być, Ruben?
CO TO MIAŁO BYĆ RUBEN
Chodzi o dach?
Naprawiałem go. Jeden z okapów...
Próbowałem naprawić dach.
Nie musisz niczego tu naprawiać.
W porządku.
Mam dla ciebie drobne zadanie.
Wstajesz wcześnie, prawda?
Tak, dość wcześnie.
O 5.30 będzie czekać na ciebie kawa.
Wystarczająco wcześnie?
No nie wiem. Chyba tak.
Dobra, to o piątej.
I zapewnię ci pokój.
Po co?
Niczego nie musisz w nim robić.
Chcę jedynie, żebyś...
siedział.
A gdy nie będziesz mógł wysiedzieć,
chwyć za dostarczony przeze mnie długopis i papier,
i chcę, żebyś...
pisał.
Nieważna treść ani pisownia,
czy to będą...
bazgroły.
Nie dbam o to. Nikt tego nie przeczyta.
Ale chcę, byś bez przerwy pisał,
aż poczujesz, że możesz...
znów siedzieć.
-To musi być pisanie? -Tak.
Żadnych rysunków. Tekst.
A jeśli kiedyś
to zacznie trochę cię przerastać,
to przyjdź do mnie.
Będę w moim mieszkaniu,
robiąc to, co ty.
Również będę pisał.
Dobrze.
Fajnie.
Co za głupota.
Nieźle pojebane.
Pieprzony debil.
Pierdolony kretyn.
Nic mu nie jest?
W porządku?
-Nie. -Wciąż źle się czujesz?
Chodź.
Spójrz na te kwiaty.
Szybki jest.
Dobra, chodź tu, przyjacielu.
Wiedziałem, że go ma.
A, B, C, D, E, F, G,
H, I, J, K, L, M, N...
R, S, T, U, V, W, X, Y, Z.
On wygrał.
-Nie, on. -Wyrównana walka.
Jeszcze raz, jeśli chcecie.
Jeszcze raz!
A, B, C, D, E, F, G,
H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q...
R, S, T, U, V, W, X, Y, Z.
Tak!
Widzisz?
Brawo! Udało ci się!
Nie, myślałem...
Miałeś być ten mądry.
Ale twoja żona i córka
są lepsze, prawda?
Widzisz? Wie o tym!
Już to wiedział.
Nie lubię całkiem wygolonych, wolę lekko owłosione.
Bez przesady.
-Naturalne, kumam. -Przystrzyżone.
-Super. -Kim ona jest?
Spoko.
Gdzie go chcesz?
Tu.
Podoba mi się.
Fajnie. Dzięki.
Mój błąd.
Patrzcie na mnie.
Powoli.
Czuję się dziś nieco staro.
Jesteś stary.
Tak.
Masz fajny znak imienia „Ruben”.
Pierwszego dnia przypominałeś mi sowę.
S-O-W-Ę?
-Sowę? -Sowę.
Pierdol się.
A dla wielu ludzi tutaj stałeś się bardzo ważny.
To prawda.
Dziękuję.
Może zechciałbyś
tu z nami pracować.
Zapewne zacząłeś myśleć o przyszłości.
-O przyszłości? -Tak.
Ja o niej myślę.
Myślę, że mógłbyś tu zostać i pracować,
może przy moim programie,
może z dziećmi w szkole.
Może i tu, i tu.
W każdym razie
przemyśl to.
NOWY ALBUM ZA 3 MIECHY SKURWIELE! BLACKGAMMON
LOU W PARYŻU – JASNA DUPA WŁAŚNIE WIDZIAŁEM WYSTĘP LOU W PARYŻU!
NAKRĘCIŁEM WIDEO – MASZ TU LINK.
Co do chuja?
Ona?
Tak.
Zajebista.
Tak. Ładna.
Co o tym myślisz?
O tym?
No.
Czekaj. To proste. Powolutku.
To dla niej.
Potrzebujemy pieniędzy.
To dla nas.
Bez ściemy. To dla niej.
Pamiętaj, za to...
Gotówka, dobra? Żaden czek.
Spoko. W porządku?
Na pewno?
SPECJALISTA OD APARATÓW SŁUCHOWYCH
NASZ AUDIOLOG – JULIA ROUAS
Czy to Prince Audiology?
Słychać mnie?
DZIEŃ DOBRY, W CZYM MOGĘ POMÓC?
TAK. PROSZĘ PODAĆ IMIĘ I NAZWISKO.
Stone. Ruben Stone.
R-U-B-E-N Stone, S-T-O-N-E.
Potwierdzam wizytę.
DOBRZE, PANIE STONE. CZY MOŻE PAN
Tak, poczekam.
Posłuchaj...
-Co? Zapisz to. -No
Nie słyszę. Zapisz.
Mam dla ciebie propozycję.
Jaką?
Sprzedam ci go za tę cenę,
ale pod jednym warunkiem.
Będę miał osiem tygodni, żeby wrócić do ciebie
i mi go odsprzedasz z 10% zyskiem.
Wszystko musi być w obecnym stanie.
Dokładnie takie jak teraz.
I co ty na to?
-Dlaczego? -Nie słyszę. Jestem głuchy.
Wóz albo przewóz. I jak będzie?
JOE, NIC MI NIE JEST. WRÓCĘ JUTRO
NIE MARTW SIĘ – RUBEN
WSZYSTKO POSZŁO DOBRZE RUBEN
TWÓJ KANAŁ SŁUCHOWY ZOSTAŁ OMINIĘTY WIĘC BĘDZIESZ DOŚWIADCZAŁ
ABSOLUTNEJ CISZY.
BĘDZIESZ MUSIAŁ WRÓCIĆ
ZA CZTERY TYGODNIE NA AKTYWACJĘ.
Wróciłeś.
Chodź, siadaj tutaj.
Dziękuję.
Już po sprawie.
Po sprawie?
Po operacji.
Skąd miałeś pieniądze?
Opchnąłem kampera i trochę maneli.
-Rozumiem. -Posłuchaj, Joe.
Nie chcę się teraz tłumaczyć.
Dobra?
Już czas.
Muszę coś zrobić.
Tak?
Czas ocalić swoje jebane życie.
Więc to właśnie robię.
Nikt inny nie uratuje mi życia.
Jak będę tu sobie bimbał, to co będę miał? Nic.
Jasne?
To całe gówno nic nie znaczy. To minie.
Kogo to obejdzie, jeśli zniknę?
Ludzie mają to gdzieś. Serio.
No i spoko.
Takie jest życie.
Poważnie.
Wszystko, kurwa, minie.
Zastanawiam się...
gdy rankami bywałeś w moim gabinecie,
siedziałeś tam,
to czy miałeś chwile...
bezruchu?
Bo masz rację, Ruben.
Świat wciąż się kręci i potrafi być cholernie okrutny.
Ale dla mnie
te chwile bezruchu
są Królestwem Bożym.
A to miejsce nigdy cię nie opuści.
Ale...
widzę, że dokonałeś wyboru.
Tak.
I mam szczerą nadzieję,
że on przyniesie ci szczęście.
Dziękuję.
Zastanawiałem się, Joe, czy byłoby możliwe...
Wiesz...
Potrzebuję pieniędzy, żeby...
odkupić kampera.
Mieszkam w nim
z Lou.
To nasz dom.
Nasz dom.
Mogę bez problemu oddać ci kasę.
Tylko że teraz czas mnie nagli.
Ruben,
nie wiem, w co się wpakowałeś,
ale z tego, co widzę,
zachowujesz się i brzmisz jak narkoman.
Co ty.
To nie to.
Jest luz. W nic się nie wpakowałem.
Poważnie. Moja dziewczyna ma dzianego ojca.
Da mi te pieniądze.
To nic takiego. Totalny pryszcz.
Powaga.
Pojebało mnie. Wybacz, że spytałem.
Przepraszam.
Dobrze.
Mogę zostać z tobą...
jakieś cztery tygodnie, aż je...
aktywują?
Ruben,
jak wiesz,
każdy tutaj sądzi, że głuchota nie jest upośledzeniem,
chorobą, którą się leczy.
To tu bardzo ważne.
Codziennie
musimy przypominać o tym naszym dzieciakom
i sobie samym.
Na takich fundamentach wybudowałem swój dom,
na zaufaniu.
Kiedy ktoś je zawiedzie,
ma to swoje konsekwencje.
Nie mogę do tego dopuścić.
Odpowiadam za zbyt wiele osób.
Dlatego
z uwagi na twój obecny stan
proszę cię, byś jeszcze dziś się spakował
i znalazł sobie inne miejsce.
Spoko.
Jesteś gotowy?
Dobrze.
Zaczynamy.
Słyszysz mnie?
Powtórz.
Czy mnie słyszysz?
Jak to brzmi?
Dziwnie.
Troszkę skorygujmy.
A teraz? Jak słyszysz?
Paskudnie.
Źle.
-Opiszesz mi? -Tak...
bardzo wysoko.
Możemy zmienić...
Mogę zrobić kolejną korektę.
I jak?
Różni się od dźwięków, jakie pamiętasz.
Implanty w twojej głowie oszukują twój mózg,
by myślał, że słyszy,
gdy w rzeczywistości uszy nadal nie funkcjonują.
Przez kilka następnych tygodni
nie forsuj się,
spróbuj przywyknąć do nowego brzmienia.
Bez pośpiechu.
Cześć, czy to...
Jest tam Lou?
Kto mówi?
Ruben.
Tu Ruben.
Hej.
-Ruben. -Wejdź.
Jesteś głodny?
Tak?
Louise nie ma.
Ty słyszysz?
Tak. Miałem operację.
Rany! Naprawdę?
Co to?
To świetnie. Louise mówiła, że tego chciałeś.
Zatem...
znów grasz na perkusji?
Jeszcze nie. Muszę najpierw parę rzeczy ogarnąć.
Pozałatwiać sprawy.
Co na przykład?
Wie pan...
Powrót do muzyki, sprawy finansowe.
-No tak. -Muszę to rozkminić.
Tak.
-Louise wie, że tu jesteś? -Nie.
Robisz jej niespodziankę?
Jest bardzo zajęta.
Robimy przyjęcie, więc wróci dziś do domu.
Z całą pewnością.
Chcesz...
Przyrządzę ci jajka.
Nie, dziękuję. Pomóc panu w przygotowaniach?
Nie. Zjesz jajka.
Dziękuję.
Gdzie dorastałeś?
-Gdzie dorastałem? -Tak.
Właściwie wszędzie.
W Teksasie, Kalifornii,
Arizonie, Wirginii.
Wszędzie.
Dlaczego w tylu miejscach?
Moja mama była pielęgniarką w wojsku.
Wciąż ją przenoszono.
-Twojego ojca też? -Nie.
To znaczy, nie wiem.
Rozumiem.
Muszę być szczery.
Przez te wszystkie lata nie zawsze cię lubiłem.
Dla mnie było to jakby...
ktoś skradł coś cennego.
Rozumiesz?
Ale wiem, że nie ty odebrałeś mi Louise.
Zrobiła to jej matka.
Zabrała Louise, gdy mnie zostawiła,
a potem znów, gdy się zabiła.
Louise musiała wtedy wrócić do domu,
ale bardzo mnie nienawidziła.
Co mogłem zrobić?
A ty...
Dałeś jej wtedy schronienie.
To dobrze.
Nie rozumiesz? Wtedy cię nie lubiłem,
ale teraz ci dziękuję.
Chciałem ci to powiedzieć.
Ale się ucieszysz, gdy zobaczysz, jak Louise świetnie się wiedzie.
A to najważniejsze.
Prawda?
No dobra.
Cześć.
-Słyszysz mnie? -Głośno i wyraźnie.
-No proszę, Lulu. -Jasna dupa.
-Spójrz na siebie. -No co?
Wyglądasz inaczej.
Żadnych zadrapań.
No tak.
To dobrze.
To dziwne uczucie?
Tak. Wygląda dziwnie?
Nie.
Wygląda wspaniale.
Porobiło się.
Jak ci się to udało?
Trochę poczarowałem.
Muszę z tobą o tym pomówić.
Musiałem trochę pokombinować.
Richard powiedział ci o imprezie?
-W mordę, faktycznie. -Muszę załatwić parę spraw.
-Spoko. -Dobra.
-Rób, co musisz. -Dobra.
Potrzeba ci czegoś?
Wszystko mam.
Będę na dole.
Hej.
-Co słychać? -Ruben.
Cześć.
Co tam?
Spoko. Co u ciebie?
-Słucham? -Co u ciebie?
Dobrze.
-Zjesz coś? -Co?
Zjesz coś?
-Nie, dziękuję. -W porządku?
-A ty? -No, spoko.
Luz.
Mam jedno marzenie.
Chciałbym zaśpiewać z córką piosenkę.
Tato, nie.
Nie odmawiaj. Są moje urodziny!
Chodź.
Niektórzy z was znali mamę Louise
i wiedzą, że pisałem dla niej piosenki.
Mnóstwo.
Uwielbiałaś tę, kiedy byłaś mała.
Pamiętasz?
Ty...
Uśmiechasz się
A płaczę ja
Odchodzisz
Choć kochałam cię
Niebo jest przejrzystrze
Gdzieś z tyłu, tam
Kolory blakną
Między czterema ścianami
Ta miłość narwana
Nie doświadczyłeś jej
Ta miłość znów zabija mnie
Ukochany
Jestem...
Uśmiechasz się
A płaczę ja
Odchodzisz
Choć kochałam cię
Niebo jest przejrzystrze
Gdzieś z tyłu, tam
Kolory blakną
Między czterema ścianami
Ta miłość narwana
Nie doświadczyłeś jej
Ta miłość znów zabija mnie
Ukochany
Umarłam
Hej.
W porządku?
Tak.
Czekaj. Napiję się wody.
Dobrze się czujesz?
-Tak? -Tak, zaschło mi w gardle.
Fajnie dziś było.
Zajebiście brzmiałaś.
Jasne.
Chcesz powiedzieć, że tego nie czułaś?
-Zatraciłaś się. -Tak.
Wspaniale zaśpiewałaś.
To utwór mojego ojca...
-Umiesz mówić po francusku? -Ledwo.
Nie wiedziałem, że potrafisz.
Większości słów zapomniałam, ale trochę mi się przypomina.
Byłem ciekawy, czy pamiętałaś to miejsce.
Nie pamiętałam, ale...
to zadziwiające, co może mimowolnie
utknąć nam w pamięci.
Nie rozmawiałam z mamą o tym miejscu.
Zawsze należało do dziwnych, mglistych wspomnień.
Teraz trochę do mnie wraca.
Rozumiem.
Tak.
Powiedziałam wszystkim o naszym cygańskim życiu.
Tęsknię za nim.
Musimy do tego wrócić.
Wrócimy do tego, wbijemy się w ten rytm.
Co nie? Muszę ogarnąć kampera.
Jak to „ogarnąć”?
Mam od cholery do zrobienia.
Mówisz o trasie i reszcie?
-O trasie i tak dalej. -No.
Musimy do wszystkiego wrócić.
Do nagrania, do trasy.
Wiesz?
Tak.
Hej.
To nic, Lou.
Co?
W porządku.
Co takiego?
Uratowałaś mi życie.
Sprawiłaś...
że jest piękne.
Nie ma sprawy.
Co?
Dlaczego to mówisz?
Ty też mnie ocaliłeś.
DLA DOROTHY MARDER
Napisy: Marcin Jan Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek