FILM INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Co z uszkodzeniem?
Musimy zrzucić więcej ciężaru!
Proszę się zatrzymać!
Amelio?
LONDYN, ROK 1862
Dobrze się czujesz?
Nie musisz dziś lecieć. Możemy wracać do Richmond.
Antonio, daj mi chwilę.
- Nikogo nie zawiedziesz. - Poza mną.
Zawiodę samą siebie.
Dotrzymam słowa danego panu Glaisherowi.
Ledwo go znasz,
a już zdążył cię zirytować.
Antonio, proszę cię.
Muszę chwilę odetchnąć.
Dam ci ostatnią siostrzaną radę.
Należy słuchać swoich wątpliwości.
Amelia Wren! Jak wysoko wzleci?
HISTORYCZNE WYDARZENIE JAK WYSOKO DOTRĄ?
Amelia Wren!
Złaź z drogi, chłopcze!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RICHARDA HOLMESA
CZAS DO STARTU: 5 MINUT 40 SEKUND
- Spóźnia się. - Tak, ale to najmniejszy z problemów.
- Krócej będzie jasno. - Nie przerażają cię te chmury?
Powtarzałem pani Wren,
że trzeba złapać dobre światło i wiatr w odpowiednim czasie.
- Zignorowała mnie. - Spójrz w niebo.
To nie powód do troski.
Poranny odczyt był bardzo dobry.
Nie chcę w ciebie wątpić, ale twoje prognozy bywały już błędne.
- Czy to możliwe, że... - Nawet o tym nie myślcie.
Ned Chambers! John Trew, mój dobry przyjaciel.
Johnie, oto Ned,
jeden ze znamienitych inwestorów naszej ekspedycji.
Nie próbujcie mi powiedzieć, że lot się nie odbędzie.
Jako badacze specjalizujący się w wietrze zapewniamy,
że niemożliwe jest jego kontrolowanie.
Zapłaciłem za gaz i jedwab.
Ponoć to najmocniejszy i największy balon w historii.
I tak nie ma szans w starciu z pogodą.
Nie chce pan mieć tragedii na sumieniu.
Wolę to niż zwrot pieniędzy 10 000 osób,
- którym obiecano historyczny wyczyn. - Polecimy.
Niebo musi jeszcze wytrzymać 90 minut.
Gdy już wzniesiemy się ponad chmury, będzie dobrze.
Czyli problem z głowy.
Ale obiecałeś mi start o piątej.
Jestem gotowy, ale pilotka jeszcze nie przybyła.
Nie pierwszy raz pani Wren każe na siebie czekać.
Uroczy człowiek.
Aby wiele osiągnąć, trzeba być gotowym na kompromisy.
A on...
jest zaledwie jednym z nich.
Dzień dobry wszystkim! Witajcie!
Amelia!
Czy jesteście gotowi?
Amelia!
Jest pani bardzo spóźniona.
Pierwsza lekcja aeronautyki:
jesteśmy podniebnymi stworzeniami,
nie ograniczają nas ziemskie zegary.
Panie Glaisher, czyżby nie był pan dżentelmenem?
Proszę podać mi dłoń.
Pewnie nigdy nie widział kobiety!
- Podaj jej dłoń! - Śmiało, panie Glaisher!
Niegrzeczny!
- Jest pani gotowa? - Panie Glaisher.
Nie wyobraża pan sobie jak bardzo.
Nie, absolutnie się nie zgadzam.
W żadnym wypadku nie zabierzemy psa.
Mówiłam, że tłumy wolą oglądać psa niż stertę pańskich pudełek.
To niezbędne przyrządy meteorologiczne.
A to jest niezbędny piesek.
Wabi się Posey.
Niezbędna Posey!
Wchodź.
Przepraszam.
Panie i panowie!
Dzisiaj ja, Amelia Wren,
wraz z niegrzecznym naukowcem, panem Glaisherem,
oraz moim cudownym pieskiem Posey
zmienimy świat!
Jesteście gotowi to zobaczyć?
Tak!
Ten oto balon, u stóp którego stoję, to Mamut.
To nadzwyczajny balon.
Pozwoli nam wznieść się w przestworza.
Tak wysoko, jak jeszcze nigdy nie udało się
żadnemu mężczyźnie ani kobiecie.
Francuzi wzbili się na wysokość 7010 metrów.
Dziś pobijemy ich rekord
w imieniu naszego wspaniałego kraju!
Kto wie, może nawet...
dotrzemy do Księżyca i uszczkniemy nieco...
gwiezdnego pyłu!
Ten dzień zapisze się na kartach historii.
I wszyscy będziecie tego świadkami!
Panie Glaisher, czas na pana.
Do góry.
Fajerwerki?
Jest pan gotowy?
Tak, tylko spiszę ostatnie odczyty
i jeszcze raz sprawdzę aparaturę.
Moją aparaturę przygotowałam zawczasu.
Proszę nie dotykać tej liny, bo spuszcza ona gaz.
Wiem, jak obsługiwać balon.
Co pani robi?
Wyruszamy. Niebo na nas czeka!
Proszę zaczekać, to bardzo ważne odczyty...
Z Bogiem, przyjacielu.
Do zobaczenia!
- Co pani robi? - To, na co czeka publiczność.
- Czy to nie uszkodzi balonu? - Możliwe, że tak.
- Do widzenia! - Na miłość boską!
Do zobaczenia!
To jakiś absurd.
To właśnie jest rozrywka.
- Dla mnie to żadna rozrywka. - Bo brak panu poczucia humoru.
To niedorzeczne.
Proszę się rozchmurzyć i podać mi psa.
- Co to znaczy... - Proszę podać Posey.
- Nie mam zamiaru. - Panie Glaisher, w tym momencie.
Do widzenia!
Szybciej.
- Już! - Mam ją tak po prostu...
- Podrzucić? - Szybciej, proszę ją dać.
- No dobrze. - Chodź tu, Posey.
Nie!
Widzieliście?
Brawo, Posey!
Chodź, Posey. Do nogi!
Oto ona.
Pierwszy raz w życiu leci pan nad ziemią.
Sugeruję mniej się krzywić,
a więcej podziwiać piękno świata rozpościerającego się pod nami.
Piękny, prawda?
Londyn.
3 MINUTY 10 SEKUND 341 METRÓW NAD ZIEMIĄ
- Wszystko wydaje się takie... - Nieistotne?
Czy cokolwiek traktuje pani poważnie?
Pewne rzeczy tak.
Tłum czekający na ustanowienie nowego rekordu
wcale nie musiał oglądać latającego psa.
Nie odpuści pan tego?
Przez większość życia wyśmiewano moją pracę.
Miałem nadzieję, że dziś będzie inaczej.
Co buduje pańską reputację?
- Moją reputację? - Pozycję w społeczności badaczy.
Artykuły i okrycia, których dokonałem.
Pańską reputację tworzy papier, a moją okrzyki publiczności.
Ludzie na dole oczekują dobrej zabawy.
Może pan tego nie wie, ale to oni płacą za tę podróż.
Wybiera się pan do opery?
Też to obserwowałam.
Proszę nie kłamać, że ta chmura pana nie niepokoi.
Ja jestem naukowcem, pani pilotką. Przy tym pozostańmy.
James!
- James! - Nie zdążymy na start!
To będzie się działo w powietrzu. Wystarczy spojrzeć w górę.
Musimy znaleźć najlepszy punkt widokowy.
Na miłość boską.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Czyste niebo, czyli wystartuje bez przeszkód.
Zaobserwujemy to za dokładnie 24 sekundy.
Wiesz, że może się nawet nie podnieść.
Charles Green podniesie się bez problemu.
Nie zbliżaj się tak do krawędzi dachu.
Przestaniesz grymasić?
Wyliczałem godziny spędzone na przypinaniu twoich motyli do tablicy?
Przypinanie motyli nie jest niebezpieczne.
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden...
Mogło się stać cokolwiek.
Uszkodzenie zaworu gazowego albo materiału.
Zmodyfikował kształt balonu.
Teraz góra jest szersza, jak w spadochronie.
Mądra decyzja.
- Mogę zobaczyć? - Oczywiście, proszę.
John, jeśli już się napatrzyłeś...
Dostaniesz swoją szansę. Zrozumieją, ile jesteś wart.
Już dobrze wiedzą, ile jestem wart.
Panowie!
W tym momencie wiemy więcej o świecie niż kiedykolwiek w historii.
Ale wciąż ogranicza nas niewiedza o tym,
co tak naprawdę jest nad nami.
Postęp, który dokonał się dzięki członkowi naszego towarzystwa,
Charlesowi Greenowi, może o dekady przyspieszyć rozwój meteorologii.
Analiza pola magnetycznego i widma światła słonecznego,
określenie punktu rosy
i nasycenia atmosfery tlenem, atmosferyczne...
Chce dostać mój balon!
Nie, proszę pana.
Proszę o fundusze na własną ekspedycję.
Gdy zgromadzę wystarczające dane, odkryję wzorce i zależności...
Jesteśmy naukowcami, nie wróżbitami.
Pan mówi o przepowiadaniu pogody.
Czy obowiązkiem naukowców
nie jest odnalezienie porządku w chaosie? Proszę panów...
Przewidywanie zmian pogody jest tak prawdopodobne
jak odgadnięcie ruchów żaby w słoiku!
Gdybyśmy potrafili zrozumieć niebo...
- Z waszym wsparciem... - Postradałeś rozum, przyjacielu.
Stoimy na skraju niezwykłej zmiany!
Zaawansowane prognozowanie pogody może uratować komuś życie!
- Proszę, panowie! - I po to tu siedzieliśmy?
Posłuchajcie!
„James Glaisher kolejny raz w tym tygodniu
przemawiał przed Towarzystwem Królewskim
o swoich planach uczynienia nauki z pogody”.
- Artykuł w Timesie. Czytałeś? - Czytałem, tato.
- „Przy akompaniamencie śmiechu”... - Przestań już, Arthurze.
- Oni się mylą. - Większość uważa, że ty się mylisz.
Większość nie wierzyła Newtonowi.
Newtonowi? Jamesie...
Newton odmienił ludzkie pojęcie o Ziemi i gwiazdach.
Ty uważasz, że da się przewidzieć, kiedy będzie padać deszcz.
To, co ludzie o tobie mówią...
Nie boli cię to?
Chciałbym, żeby nie bolało to ciebie.
GLAISHER I SYN ZEGARMISTRZOWIE
Czas: dziewięć minut i 23 sekundy.
Wysokość: 1646 metrów.
Temperatura powietrza: 18 stopni Celsjusza.
Cudownie. Mógłby pan...
- Tak? - Rozwiązać u góry.
Też powinien pan założyć sztormiak.
Dobrze, pora na ciebie.
- Co im pan przyczepia do nóżek? - Nasze odczyty.
Rozumiem.
Miło słyszeć, że myśli pan o naszej śmierci.
Ubezpieczam się na wypadek, jakbyśmy nie wrócili.
Ahoj, chmury!
„Czy stworzenie może poczuć większe szczęście niż radość”...
„Z wolności.
Z bycia panem całej natury”.
- „Rządzenia światem od ziemi”... - „Rządzenia światem od ziemi
po sklepienie niebieskie, pożywiania się kwiatem
i plonami najcudowniejszej istoty”...
„Brania we władanie wszystkiego, co cieszy oko”.
Spenser.
„Los motyla” to jeden z moich ulubionych wierszy.
Jestem zaskoczona. Nie sądziłam, że lubuje się pan w literaturze.
Ludzie nauki też mogą doceniać piękno słowa.
Mój mąż uwielbiał ten wiersz.
Byłoby wspaniale poznać pani męża.
- Raczej by pana nie polubił. - Czyżby?
Nie lubił ludzi, którzy się uczą zamiast działać.
Pogoda na pewno się nie załamie? Instynkt podpowiada mi...
W prognozie pogody nie ma miejsca na instynkt.
Kłamie pan.
Wszystkie poranne odczyty były jasne.
Maskowanie niepokoju nie ma sensu.
Cokolwiek pan powie, i tak nie ma odwrotu.
Ciśnienie zmienia się szybciej, niż się spodziewałem.
Zaraz nas zmoczy.
I tak się zaczyna.
Pańskie przyrządy niewiele nam teraz pomogą.
Musimy przygotować się na deszcz, proszę założyć płaszcz.
Nie dostanie pan orderu za zawziętość.
Jamesie, nie chcesz mnie słuchać, to może posłuchasz tego.
Żaden odczyt nie zwiastował burzy.
Która zaraz się zacznie, a my jesteśmy w cumulonimbusie.
Czyli tam, gdzie absolutnie nie powinno nas być.
Bez obaw. Jedwab nie przewodzi prądu, nie przyciągnie piorunów.
Jeśli w nas uderzy, gaz eksploduje i nie zdążę wytknąć ci tego...
Trzymaj się!
- Zostaw te przyrządy! - Dzięki nim dowiemy się...
Nie ruszaj się i zachowaj spokój. Wyciągnę nas z tego.
Nie! Nie możemy lecieć w dół! Taka szansa już się może nie powtórzyć.
- Nie lecimy w dół. - Nie?
Mamy dwie możliwości.
Lecimy pod albo nad burzę.
Najbezpieczniejsza jest droga w górę!
Najbezpieczniej w górę.
Myślałeś, że z kim lecisz tym balonem?
Amelio! Amelio!
- James! - Amelio! Chwyć mnie za rękę!
Pomóż mi!
Trzymaj się!
Trzymaj się mocno!
James!
Złap mnie za rękę!
Raz, dwa...
i trzy!
- Nic ci się nie stało? - Nie.
Przygotuj się, to jeszcze nie koniec.
Szczęśliwa ucieczka. Albo genialna.
Mogę spojrzeć przez pana lunetkę?
Nie ma czego oglądać. Zgubiłem ich, gdy nadeszła burza.
I tak chciałbym popatrzeć. Nie ukradnę panu lunetki.
Wcale o tym nie pomyślałem.
Interesujesz się lataniem?
Chciałby pan z nimi lecieć?
Byłbym zbędnym ciężarem.
Co z tego?
Jedni sięgają gwiazd,
a inni im w tym pomagają.
Ja chciałbym tam być.
Nie boisz się chmur?
Chmury to tylko woda.
A gdyby zaatakowały cię ptaki?
Mogę popatrzeć przez lunetkę?
- Widzę ich. - To niemożliwe.
A jednak! Widzę ich, proszę pana.
19 MINUT 30 SEKUND
- Gotowa? - Prawie.
Już. Powinny wytrzymać. Mam taką nadzieję.
- Wygląda niepewnie. - Jest mocniejszy, niż się wydaje.
Jamesie.
Szybko, przegapisz!
To aureola.
- Widziałaś ją kiedyś? - A ty nie?
Tylko w książkach.
Powinieneś zajrzeć do swoich przyrządów.
Minęło sporo czasu od ostatniego odczytu.
Czerpiesz radość z wyśmiewania się ze mnie?
Czerpię radość z tego,
że uszczęśliwiło cię coś niezwiązanego z liczbami.
Zauważyłaś, jak tu cicho?
Halo!
Ahoj, chmury!
Słyszałaś?
Dzwon.
To dzwony.
Skąd dobiega ten dźwięk?
Teraz słychać konie.
Wilgoć musi przewodzić dźwięk.
- To odgłosy z ulicy. - Wzlecieliśmy nad burzę,
a Londyn podąża za nami.
Fenomenalny odczyt hydromechaniczny.
Regarde-moi.
Amelio!
Amelio! Regarde-moi! Amelio!
To jest...
Co się stało? Wszystko w porządku?
To zaraz przejdzie.
- Nie zamknęłam na klucz. - Zgadza się.
- Nie jesteś ubrana. - Jednak mam na sobie ubranie.
Kiedy ostatnio je zmieniałaś?
Wtargnęłaś tu, żeby kazać mi się umyć?
Kiedy ostatnio rozsunęłaś zasłony?
Słońce postarza. Dbam, żeby meble nie utraciły blasku.
Mówisz o blasku mebli ukrytych pod resztkami jedzenia?
A może tych pod stertą ubrań?
Nie musisz wszystkiego widzieć na własne oczy.
Widzę, że pławisz się w swoim nieszczęściu.
Nie jestem tu po to, by sprzątać.
Philip zaprosił nas na spotkanie towarzyskie.
Nie.
Amelio.
Nie cierpię, gdy wymawiasz moje imię.
Tonem księdza oczekującego na wyznanie grzechów.
Minęły dwa lata.
Myślisz, że Pierre chciałby tego dla ciebie?
To poniżej nawet twojej godności.
Pomogę ci się przebrać.
Chodź.
Siostry znowu razem?
Później pozwolę ci tu gnić.
Jest o wiele łatwiej z przystojnym mężczyzną u boku.
- Ależ oczywiście. - Proszę!
Matka zawsze mi powtarzała, że lepsi dwaj mężczyźni niż jeden.
- Oddalimy się na chwilkę. - Zabawne.
Chodźmy.
To, że tu jesteś, napawa dumą twoją siostrę.
Dobry wieczór, ciociu.
Namawia mężczyzn, by zaprosili cię do tańca.
- I odmawiają jej? - Onieśmielasz ich.
Ekscytujące.
Niełatwo być kobietą, której wszyscy się boją.
To pani jest wdową Wren?
Nie podoba mi się ten tytuł.
Ale jest pani panią Wren?
Amelia Wren. A pan to?
Glaisher. James Glaisher.
Miło mi pana poznać.
Co panią tu sprowadza?
- Tutaj? - Tak.
Egoistyczna potrzeba mojej siostry. A pana?
Interesowna potrzeba mojego przyjaciela.
Potrzebował kompana do zalotów.
Jego ofiara jest warta tysiące funtów.
Jestem tu uwięziony. Tak jak pani.
To przestańmy się już więzić.
Przepraszam, jestem naukowcem. Astronomem i meteorologiem...
Naukowcem, astronomem i czym jeszcze?
Wierzę, że da się przewidzieć pogodę.
Muszę zbadać ruchy powietrza.
A do tego trzeba wzbić się w powietrze.
Potrzebuję pani pomocy.
Posiada pan balon?
- Jeszcze nie. - Czyli pan zaprasza mnie do lotu,
chociaż to ja powinnam zaprosić pana.
Proszę, by pani pilotowała balon, który wzniesie nas tak wysoko,
jak jeszcze nikomu się nie udało... Coś się stało?
Proszę ze mną zatańczyć.
- Zatańczyć? - Poprowadzimy konwersację w tańcu.
Amelio.
Ciekawi pana, skąd moja nagła propozycja?
Zakładam, że chce pani zmylić pozostałych gości.
Myśli pan, że pragnę wzbudzić w kimś zazdrość?
Nie jest pan na tyle przystojny.
Każdego mężczyznę paraliżuje strach na myśl o rozmowie z panią,
nie wspominając o tańcu.
Więc prowadzi pani inną grę.
- Jest pan inteligentny. - Raczej uważny.
Albo arogancki. Nasuwa mi się kilka przypuszczeń na pana temat.
Jestem pewna, że są trafne.
Na przykład to, że przybył pan tu nieproszony.
Dobrze przypuszczam?
Na jakiej podstawie uczyniła pani to założenie?
Ten frak dwa lata temu wyszedł z mody,
pańskie buty są okropne, a umiejętności taneczne godne pożałowania.
To ja prowadzę, a nie pan.
A ten dżentelmen najwyraźniej pana nie zna.
Dziękuję za taniec.
Nie wiedziałem, że pozory są dla pani tak ważne.
Przykro mi, że nie spełniam towarzyskich standardów.
Nie obchodzą mnie buty, ale to, że pan kłamie.
To będzie pani balon.
Proszę jedynie o możliwość przeprowadzenia badań.
- Nie jestem woźnicą do wynajęcia. - To dobrze, bo szukam badacza.
Gdy zrozumiemy pogodę, dowiemy się, jak ubezpieczyć statki i żeglarzy,
ułatwimy pracę rolników, przygotujemy siebie i cały świat
na wypadek powodzi, suszy i głodu.
Moglibyśmy ocalić tysiące istnień.
Chcę na nowo spisać prawo powietrza.
Potrzebuję pani pomocy.
Czy mogę...
na panią liczyć?
- Szwy muszą być mocne. - Karzesz mnie!
Fabryka pełna palnych gazów nie jest bezpiecznym miejscem dla dzieci.
To moja kara za tamto przyjęcie.
Jestem ci wdzięczna, że zmusiłaś mnie do pójścia na nie.
Inaczej nie poznałabym pana Glaishera.
Dziewczynki, mamy tu gdzieś makaroniki.
To niezbywalny dowód na to, że próbujesz mnie ukarać.
Nie tutaj.
Ledwo znosiłam twoje loty z Pierrem,
nie rozumiem, dlaczego teraz porywasz się na to sama.
Z panem Glaisherem.
Jesteś moją jedyną siostrą. Nie mogę cię stracić przez takie głupstwa.
Wolałabyś, bym w pełni poświęciła się jakiemuś mężczyźnie.
Wolałabym, byś odnalazła szczęście.
Nie odlecisz od problemów, musisz stawić im czoła.
Tutaj, na Ziemi! Z nami wszystkimi.
Zrozum, jestem świetną aeronautką. Chcę robić to, w czym jestem dobra.
Jesteś doświadczoną kobietą.
Byłabyś dobra w wielu dziedzinach.
Mogłabyś wieść wspaniałe życie towarzyskie.
- A jeśli tego nie pragnę? - Nauczyłabyś się tego pragnąć.
To tam, w przestworzach, odnalazłam prawdziwe szczęście.
To on był twoim szczęściem.
Nie ten przeklęty balon.
Dziewczynki, spóźnimy się na obiad.
5227 METRÓW
Doleciałaś kiedyś tak wysoko?
Tylko jeden raz.
Z Pierrem.
Mamy czas. Opowiedz mi o nim.
Przykro mi, że nie dostosuję się do twojego harmonogramu konwersacji,
ale nie mam nic do powiedzenia.
Nie boli cię głowa?
Nic nie czuję. Przepraszam, nie chciałem...
Nie chciałem przywoływać bolesnych wspomnień.
Rana się zagoi.
Nie zostanie blizna.
Na tej wysokości? Spójrz.
Miał rację. Ten głupiec się nie mylił.
Ze wszystkich cudów świata.
Mój przyjaciel John Trew jest badaczem motyli.
Twierdzi, że na wysokości, do której nie sięgają ptaki, latają owady.
Nie wierzyłem mu.
Nigdy nie sądziłem, że potwierdzę jego teorię.
Ostrożnie.
Poleciał.
Gdzie mogą zmierzać?
Może zdają się na wolę wiatru.
Pierre byłby zachwycony.
Mój mąż był...
najodważniejszym człowiekiem, jakiego znałam.
Dostrzegał możliwości, których nikt inny nie widział.
Ale jego największą zaletą była głęboka,
szczera miłość do piękna tego świata.
Dziękuję.
Inni naciskaliby, aby usłyszeć więcej.
Dziękuję, że tego nie zrobiłeś.
Nie potrafię sobie wyobrazić twojej straty.
To prawda.
Nie potrafisz.
Proszę wracać do swoich przyrządów, panie Glaisher.
Wracaj do swoich przyrządów.
To uczynię.
KATASTROFALNA WYPRAWA
PIERRE RENNES ZGINĄŁ W TRAKCIE PRÓBY POBICIA REKORDU
AERONAUTA I JEGO PANNA MŁODA
PIERRE I AMELIA RENNES 14.09.1856
Zgubiła się?
Pani Wren? Amelia Wren?
Szukam Jamesa Glaishera.
Z przyjemnością go przyprowadzimy, jeśli pani poczeka na zewnątrz.
Mamy zasady dotyczące płci pięknej.
Sama go znajdę. Miło było cię ujrzeć, Charlesie.
- Czas? - Siedemnaście sekund.
Szybciej, wyobraź sobie, że ziemia jest coraz bliżej.
Sprzęt się o nią roztrzaska.
- Już. - 26 sekund. Dobra robota.
A mówiłeś, że nie uda mi się zmieścić w 30.
- Opuścił mnie rozum. - Pani Wren!
Nie chcę pana opuszczać. Ale niestety muszę.
Opuścić mnie?
Wszystko jest prawie gotowe.
Największy balon na świecie...
Już nigdy nie chcę lecieć balonem, panie Glaisher.
Nie...
To niedopuszczalne.
Na ekspedycję wydano ogromne pieniądze.
Przykro mi.
Podjęłam decyzję.
- Dobry wieczór. - Wędrowiec powrócił.
- Miałeś przyjść w zeszłym tygodniu. - Wiem.
Przepraszam, ostatnie dni...
Czytałam wszystko, co o tobie piszą w gazetach.
Ze wszystkich ludzi na świecie.
Miejsce kobiety nie jest w balonie. Nie powinny też robić zamieszania.
A ta kobieta wszystko robi na pokaz.
Twoja reputacja może ucierpieć.
Ucieszy cię, że ekspedycja nie dojdzie do skutku.
To pani Wren nie chciała ryzykować.
- Jest u góry? - Jamesie.
Jego umysł znów płata mu figle.
- Pogorszyło się? - Raz jest gorzej, raz lepiej.
Bądź delikatny.
Zaczytałeś się?
- Ethel! Ethel! - Tato.
- To ja, James. - Ethel!
Mama o wszystkim wie. Jestem James, twój syn.
Mój syn ma zaledwie dziesięć lat.
Już więcej.
Co obserwowałeś?
Nie zbliżaj się.
Pallas? Przyglądałeś się Pallasowi?
Oczywiście, że tak.
Masz dobre oko.
Nie udawaj, że widzisz przez nią cokolwiek.
Na tej lornetce uczyłem cię, jak wypatrywać gwiazd.
Do pewnych rzeczy świetnie się nadaje.
Twoja podróż.
Planujesz lot balonem.
Staram się, tato.
Żeby zobaczyć gwiazdy.
Na to mam nadzieję.
Kiedyś marzyłem, żeby wziąć prześcieradło,
złapać pomyślny wiatr
i tańczyć jak ze spadochronem wśród gwiazd.
Wiem, mówiłeś mi.
Nie ma nic bardziej tajemniczego
ani piękniejszego od gwiazd na niebie.
Co ty tu robisz?
Znasz zasady, nie wolno tu wchodzić.
Nie zbliżaj się do lunetki, jest niezwykle cenna.
Wiem, kupiłem ci ją.
Jest zmęczony, lepiej go nie forsować.
Dziękuję, wyprowadź młodzieńca.
Oczywiście. Zostaw go, póki zachowuje przytomność.
Dobranoc. Przyjdę...
Do zobaczenia za tydzień.
Jamesie.
Na twoją podróż.
Dziękuję.
Udowodnij im, że się mylą.
Przyjdę za tydzień.
Panie Green!
Panie Green! Proszę pana!
Toż to pan Glaisher, pogodowy detektyw.
Woli określenie „meteorolog”, Charlesie.
Z pewnością. Życzę powodzenia.
Zapewne wie pan, że nie udało mi się pozyskać funduszy
od Towarzystwa Królewskiego ani od darczyńców.
To kosztowne przedsięwzięcie.
Słyszałem, że planuje pan kolejny lot.
- To prawda. - Chciałbym panu towarzyszyć.
Będę dobrym pomocnikiem. Mam obiecujące pomysły,
jak zwiększyć poziom tlenu w gazie węglowym,
co będzie dla pana bardzo korzystne.
Może tym razem pobije pan rekord.
- Leciał pan kiedyś balonem? - Dokładnie je przestudiowałem.
Doświadczył pan odmrożeń, niskiego ciśnienia,
efektów niedotlenienia mózgu?
Wszystkiego doświadczę, biorąc udział w wyprawie.
Właśnie tego potrzebuję. Teoretyka.
Bez pojęcia o niebezpieczeństwach na wysokości.
Proszę sobie znaleźć drugiego szaleńca.
Może jakiegoś Francuza.
Jeszcze lepiej, tamtą kobietę.
Miłego dnia.
Wysokość: 6766 metrów.
- Te termometry są wiarygodne? - 6827...
Jeśli tak, to jest sześć stopni poniżej zera. Czyli bardzo zimno.
Teraz 6858 metrów. Możesz spisać tę temperaturę.
Powierzasz mi wpis do swojej księgi? To dla mnie zaszczyt.
- Zwolniliśmy? Nie dotarliśmy do 6888? - Jednak interesuje cię to.
- Właśnie tyle minęliśmy. - Jesteś nieznośny.
A ty przejęta.
Jesteśmy na wysokości 6918 metrów.
- Zapiszemy się na kartach historii. - 6980 metrów.
A teraz 7010 metrów.
Żaden mężczyzna ani żadna kobieta nigdy nie dotarli...
tak wysoko.
7010 METRÓW
Dziękuję za możliwość podróży pańskim balonem, panie Glaisher.
Dziękuję za możliwość podróży pani balonem, pani Wren.
Jakby nic się nie zmieniło, prawda?
Wręcz przeciwnie.
To chwila, której wyczekiwałem całe życie.
Myślę, że ja też na nią czekałam.
W takim razie...
Wciąż obawiasz się, że możemy nie wrócić?
Wysyłam wiadomość do Charlesa Greena.
Wysokość: 7284 metry. Wznosimy się jeszcze szybciej.
Zauważyłaś? Powietrze jest rzadsze.
Balon się powiększa. Powinniśmy zwolnić.
Powietrze pomaga nam wzlecieć. Czyż to nie wspaniałe?
Powinieneś założyć sztormiak.
Nie wziąłem płaszcza. Był zbyt ciężki.
Mówiłam, że będzie potrzebny.
Przyrządy były mi niezbędne.
- Jeśli się przeziębię... - Przeziębisz?
Wziąłeś cztery termometry i dziwne pudło,
a zostawiłeś ubranie chroniące przed zimnem?
Przeziębienie łapie tylko chętnych.
- Musimy zejść niżej. - Poczekaj, jeszcze nie teraz.
Sama mówiłaś, że przed burzą ucieka się w górę.
Może podobnie będzie z zimnem.
Na czym opierasz tę tezę?
Na tym, że za każdą warstwą powietrza, kryje się wielka niewiadoma.
Im wyżej się wzbijamy, tym jesteśmy bliżej Słońca.
Mogę dokonać przełomowych odkryć.
- Zamarzniesz! - Co mamy do stracenia?
- Życie. - To może być ważniejsze od naszego życia!
Błagam. Wiem, że chcesz tego tak samo jak ja.
Schodzę w dół.
Nie. Ten balon przezwyciężył wszystkie przeszkody na swojej drodze.
Nie chodzi o balon.
Nie chodzi o naukę.
Tylko o wojnę, którą wypowiedziałeś tamtym ludziom.
- Ja też z nimi walczyłam. - Mylisz się. Liczy się tylko to.
Spójrz w górę.
Nie ma nic piękniejszego
ani bardziej tajemniczego od gwiazd na niebie.
Patrz na nas.
Tańczymy wśród nich.
Chciałaś umieścić ten cytat na balonie.
„Caelum certe patet
- ibimus illi”. - „Ibimus illi”.
„Niebo stoi otworem. Wzlećmy do niego”.
Niebo naprawdę stoi przed nami otworem.
Ale rozumiesz, że w pewnym momencie nie wniesiemy się wyżej?
Tak, rozumiem.
I rozumiesz,
że to ja podejmę tę decyzję?
Tak.
Dziękuję.
Gdy wylądujemy, powiesz, czy zasłużyłam na podziękowanie.
Już zasłużyłaś.
Dobry wieczór, pani Wren.
- Podjęłam ostateczną decyzję. - Rozumiem.
Chcę pani dać tę książkę.
- Piękne. - Rysunki płatków śniegu.
Studium matematycznych podstaw natury.
- Autorstwa... - Jamesa Glaishera.
Wierzy, że można zrozumieć niebo.
Dobrze o tym wiem.
Niestety czasami się myli. Przepowiedział, że dziś spadnie śnieg.
Ale zdecydowanie częściej odkrywa niezwykłe prawdy.
Proszę z nim polecieć, a przekona się pani.
Przykro mi, ale zdecydowanie odmówiłam.
- Nie powinien pana tu wysyłać. - Nie zrobił tego.
Twierdzi, że nie mam daru przekonywania. Jestem tu z własnej woli.
Nie namówi mnie pan.
On wierzy, że odkryje coś wyjątkowego.
Czyli nie mogę stracić tej okazji?
Źle mnie pani zrozumiała. To nie okazja, ale obowiązek.
Niewielu dostaje szansę, by odmienić świat.
To odpowiedzialność, pani Wren.
Proszę ją przyjąć.
Miłej lektury.
ŚWIĘTEJ PAMIĘCI PIERRE RENNES
NIEBO STOI OTWOREM
- Wysokość? - Wysokość...
- Osiem tysięcy siedemdziesiąt siedem. - Osiem tysięcy.
Temperatura powietrza?
Temperatura powietrza...
Minus 15 stopni.
Przedziwne.
Im wyżej się wznosimy, tym niższa jest wilgotność.
Praktycznie nie ma tu pary wodnej.
A jednak jest lód.
Niespotykana temperatura.
Nie można było przewidzieć takiego mrozu.
Ile odnotowałaś stopni?
Minus piętnaście.
No dalej.
Dobrze.
Teraz ty.
Bez obaw, mamy jeszcze jednego.
Już nie mamy.
Co robisz?
- Zrzucam ciężar. - Słucham?
- Konsekwencje niskiego ciśnienia... - To niebezpieczne.
...są większe, niż sądziłem.
- Nacisk rozerwie materiał. - Rozprężenie gazu...
Na tej wysokości to śmiertelne niebezpieczeństwo.
Co ty wyprawiasz? Nie możemy stracić ciężaru!
- Posłuchaj... - Nie!
Oddaj mi worek!
Czas na zejście na dół.
Nie przestanę, bo nie wytrzymujesz presji.
Nie pojmujesz, co się dzieje?
Brak tlenu wpływa na twój mózg.
Umrzemy, jeśli nie zaczniemy schodzić w dół.
Twój mąż ryzykował dla samego ryzyka.
Ja to robię dla nauki.
Nic nie wiesz o śmierci mojego męża.
Wszyscy wiedzą, że przekraczał granice.
Wyobraź to sobie jeszcze raz.
Tym razem...
ze mną w roli pilota.
Prosił mnie, bym przestała.
Że balon może nie wytrzymać.
Co z uszkodzeniem?
Szwy pękły.
Za mocno...
walczyłam o uznanie.
Za szybko spadamy.
Zaraz zginiemy! Musimy zrzucić więcej ciężaru!
Musi być wyjście.
- Pomyśl. - Jest wyjście.
Dziękuję, że dzięki tobie znalazłem miejsce na Ziemi.
- Wciąż patrz w górę! - Pierre! Nie!
Amelio...
Tak mi przykro.
Nie doprowadź do tego...
by być odpowiedzialnym...
za śmierć drugiego człowieka.
Tego nigdy nie będziesz mógł sobie wybaczyć.
Przepraszam.
Naprawdę.
Teraz...
zaczynamy schodzić w dół.
Tak.
Myślę...
Myślę, że...
odkryliśmy, że tlen jest...
Otwórz się.
Otwórz się, do diabła.
No już!
Dalej!
Proszę!
- Musisz się ruszać. - Tak.
Jeśli będziesz leżał, grozi ci niedotlenienie krwi.
Zawór gazu zamarzł.
Muszę się wspiąć i go otworzyć.
Zostań przy życiu.
Amelio? Amelio?
Regarde-moi.
Dziękuję...
że dzięki tobie znalazłem miejsce na Ziemi.
11 000 METRÓW
10 975 METRÓW
- Nie powinnyśmy już czegoś wiedzieć? - Nie!
Dają znać, kiedy zdarzy się coś złego.
Im mniej wiadomo, tym większe szanse.
- Czyli modlimy się o ciszę? - Tak, o ciszę.
Wciąż ich nie widać.
Boże!
James!
O Boże.
James!
Dalej.
Jeszcze.
James.
Przeżyliśmy.
Lecimy w dół.
James...
Lecimy w dół.
To nie może się powtórzyć.
James...
Twój przyrząd z dwiema tubami
bardzo dziwnie się zachowuje.
Mówisz o moim wilgotnościomierzu.
Dziwnie chlupie. Czy to ma duże znaczenie?
Może mieć.
Schodzimy w dół?
Tak.
Byłem... niemądry.
To prawda.
Chyba straciłem głowę.
Na to wygląda.
To wstawajmy.
Czas: godzina, 11 minut i 19 sekund.
Wysokość?
Osiem tysięcy siedemset siedemnaście metrów.
A temperatura?
Nie wiemy.
Straciliśmy aparaturę.
Wilgotnościomierz też wiele przeszedł.
Spójrz.
To też już się nie przyda.
Odczyty w trakcie schodzenia nie są tak ważne.
Twoje dłonie...
Czyli na brandy znalazło się miejsce.
Badacz jest wart tyle, co jego sprzęt.
Wystaw dłonie.
Co chcesz zrobić?
To zaboli. Niestety musisz trzymać ręce.
Wiem.
Okropnie boli.
- Jest trochę lepiej? - Nie.
Gorzej.
Nie wiem, co zrobiłaś dla mnie tam na górze.
Ale nie mam wątpliwości, że to był heroiczny czyn.
- Twoje biedne dłonie. - I jeszcze śnieg.
Jakby tego było mało.
Przejdzie.
Analiza topniejącej wody może być ciekawa.
7010 METRÓW 73 MINUTY 35 SEKUND
Siostra pytała mnie, dlaczego chcę znowu polecieć balonem.
Chyba dlatego, że chciałam...
żeby to, czego się nauczyłam...
Czego on mnie nauczył...
Wszystko, co straciłam...
Żeby to miało sens.
Cóż...
Muszę wszystko przeanalizować,
zanim wyciągnę wnioski i ustalę, co osiągnęliśmy...
Wygląda na to, że atmosfera ma warstwy.
Nie o to mi chodzi.
Newton mówił, że stawiamy zbyt wiele ścian...
Nie obchodzi mnie, co mówił Newton.
Chcę usłyszeć ciebie.
Nauka zawsze była moim pocieszeniem.
Pomogła mi odnaleźć sens rzeczy, których nie da się kontrolować.
Ona pozwala w pewnym stopniu uporządkować...
chaos, który nas otacza.
Ale chociaż możemy wytłumaczyć zjawiska aureoli
albo spadającego śniegu...
nauka nie wystarczy, by pojąć ogrom ich piękna.
Razem...
przybliżyliśmy gwiazdy.
Naprawdę przybliżyliśmy gwiazdy.
Zauważyłeś coś dziwnego?
Śnieg nie pada.
Unosi się.
- Jest statyczny. - To dziwne.
Spadamy z taką samą szybkością.
- Tak szybko, jak pada śnieg? - Gaz się ulatnia.
Dołóżmy do tego spadek ciśnienia...
Balon runie w dół.
Szybko, pomóż mi!
Ciągnij!
Jeszcze!
- Cóż to było? - Mój but.
- Nie zastanawiaj się nad tym. - Jeśli twój but tam był,
- to znaczy... - Podziękujesz mi później.
Musimy zrzucić jak największy ciężar.
Teraz!
- Skrzynia! - Już!
Raz, dwa...
Zrzućmy okrycie wierzchnie! Moje dłonie, pomóż.
Oczywiście.
Dobrze.
To nic nie daje!
- Wspinamy się do góry. - Co?
Szybko! Musimy zrzucić cały kosz!
Jest najcięższy! Już!
Pospiesz się!
Udaje się!
Dobrze!
Szybciej!
Jeszcze jedna lina!
Prawie!
To nie wystarczy, spadamy za szybko!
Musi wystarczyć.
Amelia? Co ty wyprawiasz?
Możliwe, że nie dane było mi tego przeżyć.
Nie! Wracaj tutaj!
Amelio!
Prześcieradło.
Amelio, prześcieradło!
Przetniemy sznury trzymające kształt balonu.
Jedwab podciągnie się do góry i zrobi się z tego spadochron!
- Nie uda się! - Uda!
Nie mam zamiaru wrócić sam.
Wracamy oboje albo żadne z nas.
Trzymaj się!
Trzymaj się mocno!
Udało się!
To jeszcze nie koniec.
James!
Amelio?
James!
- Amelio, idę! - James!
- Amelio!
Właśnie miałem cię szukać.
Chyba się nie spieszyłeś.
Możesz wstać?
Wolałbym nie.
A gdybym ci pomogła?
To mógłbym wstać.
Chodź.
Oszacowano, że tego dnia wznieśliśmy się na wysokość 11 277 metrów.
Ponad 11 kilometrów w górę.
„Dwoje aeronautów dotarło tak blisko do Księżyca i gwiazd
jak jeszcze żaden człowiek przed nimi”.
Artykuł w Timesie. Czytałaś, Ethel?
Tak, Arthurze, czytałam.
Mój syn.
Skrupulatne zapiski Jamesa Glaishera
wykazały, że atmosfera składa się z różnych warstw.
Dzięki temu odkryciu naukowe prognozy pogody stały się możliwe.
To, że mogę tu dziś stać przed panami,
zawdzięczam szczęściu, wsparciu
oraz niezwykłej odwadze Amelii Wren.
Opowiadamy naszą historię
nie dla przyjemności,
ale by umożliwić postęp nauki,
dla dobra nas wszystkich.
Wyruszyliśmy w przestworza, by odkryć coś nowego.
By zmienić świat.
Szybciej!
Latałam przy gorszej pogodzie!
Jeszcze będą z was pilotki.
Nie ma mowy.
Nie da się zmienić świata przez obserwowanie go,
ale przez sposób, w który się na nim żyje.
Spójrz do góry.
Niebo stoi otworem.