NETFLIX PRZEDSTAWIA
POCZĄTEK XV WIEKU
Dokąd to, przyjacielu?
Czołgasz się w złym kierunku.
Ten wiatr wieje z Anglii.
Szkocja jest tam.
Lordowie.
Wybaczcie, że kazałem wam czekać.
Przybywacie z daleka, z miejsca kaźni.
Proszę, wiedzcie, że te niepokoje społeczne...
zżerają mnie...
dniem i nocą.
Rozumiem...
że bitwa ze szkockimi buntownikami była zaciekła.
Owszem, panie.
Straciliśmy 300 ludzi.
Dobry Hotspurze.
Ty dowodziłeś. Wzięto jakichś godnych uwagi jeńców?
Wielu.
- Wiozą ich? - Nie.
Dlaczegóż to? Czemu nie przywieziono mi ich od razu?
Czemu nie płacisz okupu za Mortimera?
Mów głośniej, chłopcze.
Jestem już stary. W uszach rosną mi włosy.
Mortimera pojmali walijscy buntownicy.
Czemu nie zapłacisz okupu?
Nie zapłacę, bo nie wierzę w jego pojmanie.
Podejrzewam go o zdradę.
Dołączył do walijskich buntowników.
Zdradził Anglię i stał się wrogiem moim,
a więc i twoim.
Przyznasz mi rację, młody Hotspurze?
- Nie. - Synu...
To bełkot szalonego demona.
- Harry, zaprzestań, proszę. - Pozwól mu mówić.
- Chcę go wysłuchać. - Panie...
To bełkot starca tak przepełnionego podłością i podejrzliwością,
że stracił rozum
i wzrokiem nie sięga poza mury swego olbrzymiego zamku.
Moja rodzina ci służy. Pomogliśmy ci zdobyć tron. Walczymy.
Kuzyn Mortimer także.
A ty ślinisz się nad skrzydłem kurczaka,
gdy on drży w lochu, i czeka aż okaleczą go walijskie wiedźmy.
Panie...
wybacz mojemu synowi.
Musi wypocząć.
Przybyliśmy jedynie prosić o twe wsparcie w uwolnieniu Mortimera.
Pomagaliśmy ci dla dobra Anglii.
Ale nasze ziemie rozdzierają wojny.
Szkoci nadal walczą, a Walijczycy dopiero zaczęli. I po co?
Po co to wszystko, starcze?
Kogo twoim zdaniem należy za to winić?
Kurczaki nie latają.
Widziałem...
Jeden ledwo przeskoczył płot.
Jest wolny.
Ale lisy także.
Zgoda, młody Percy. Wiele ci zawdzięczam.
A jeszcze więcej twojej rodzinie.
Ale jeśli pojmani szkoccy zdrajcy nie znajdą się u mnie w te pędy,
skończysz na cholernej szubienicy.
Zrozumiano, Percy?
Wasza Wysokość, proszę o wybaczenie.
Ileż jadu w tym chłopaku.
Teraz mnie zdradzi. To pewne.
Gdyby tylko był moim synem...
Hal.
Hal?
- Co jest? - Falstaff się zranił.
Tak. Widzisz?
- Jak weszliście? - Drzwi były uchylone.
- Nieprawda. - Prawda. Były uchylone.
Nie były.
Jak inaczej dostalibyśmy się do środka?
Oskarżasz mnie, że dorobiłem sobie klucz?
- Tak. - Falstaff się zranił, Hal.
Opatrzysz go?
Nie.
Wasza Wysokość.
Jest tam dla ciebie moneta.
Nie chcę twojej monety.
Żądam bezwzględnej lojalności jak stąd do Megiddo.
Już ją masz.
Słaby z ciebie negocjator.
Marnujesz dobre wino!
- Oczyszczam ranę. - Daj to.
Wygląda na bardzo... gorące.
Zrób to.
Książę Henryku.
Kim jesteś?
Przybywamy od króla. Chcemy pomówić na osobności.
- O czym? - Proszę, na osobności.
Na osobności na targu Eastcheap?
Mam się przejść i nakazać wszystkim zasłonić uszy?
Najjaśniejszy panie.
- O co chodzi? - Twój ojciec, Jego Wysokość król...
Twój ojciec, Jego Wysokość król Henryk, jest chory.
Wzywa cię do siebie.
Radzę wrócić do pałacu i przekazać, że nic sobie nie robię z jego wezwania.
Kazano mi zaznaczyć, że wezwanie jest pilne.
Z tego również nic sobie nie robię.
- Moja pani, czas wstawać. - Dlaczego?
Dzień się rozpoczął. Widzisz? Trwa już na dobre.
Stracisz go.
Proszę wstawać. To ważne.
O to chodzi.
Dobrze.
Podnieś ręce.
Bardzo dobrze.
Zleć naprawę tych drzwi.
Co się dzieje?
Odwiedź ojca.
Odejdź.
Skoro jest tak poważnie chory, że cię wzywa,
to musisz go odwiedzić.
Lepiej żałować wizyty niż zaniechania.
Skoro ojciec jest chory, bez względu na to, co czujesz,
musisz go odwiedzić.
Ale...
nie mówię tego z troski o dobrostan naszego króla,
lecz z obawy o pijanicę, którym niebawem się staniesz,
jeśli odrzucisz jego wezwanie i umrze, a ty nie wyrównasz z nim rachunków.
Tak będziesz chlał, że nawet ja będę się wstydził.
Idź tam.
Namawiam cię jak nigdy wcześniej.
Widzę, jak obciążony jest twój skarbiec,
i coś mi mówi, że to zepsuci lollardzi
stoją za wnioskiem, by Kościół obciążyć podatkiem,
który zaradzi problemom nie przezeń spowodowanym.
Wasza Wysokość.
Henryk, książę Walii.
Mój synu.
Wejdź.
Moje życie zbliża się ku naturalnemu kresowi, a jednak...
nawet ja wydaję się
bardziej krzepki niż ty.
Nadszedł czas, byśmy zastanowili się...
nad sprawą...
mojej sukcesji.
Nie zostaniesz królem.
Jesteś moim najstarszym synem,
lecz z powodów, które wszyscy tu obecni widzą i czują,
nie odziedziczysz tej korony.
Nie zabiegam o nią.
Ten przywilej i odpowiedzialność spadną na twego brata Tomasza.
Jest miękki, ale pełen entuzjazmu.
Poprowadzi moją armię przeciw zdrajcy Harry'emu Percy'emu.
Sądzę, że ta nowina nie przynosi ani niespodzianki, ani rozczarowania.
Ale mą powinnością jako króla...
i ojca...
jest przekazać ci ją osobiście.
Kiedy bitwa?
Wyruszam jutro.
- Bitwa pod koniec tygodnia. - Nie musisz walczyć.
Te waśnie nie muszą stać się twoimi.
Powiedziałem to...
po co cię wezwałem.
Teraz odejdź.
- Wasza Wysokość. - Przestań.
Lordzie Dorset.
Czy twoi ludzie są gotowi?
Tak, najjaśniejszy panie.
Świetnie.
Opowiedz o swoich przygotowaniach.
Panie.
Co tu robisz?
Nie pozwolę na to spustoszenie.
Przybyłem je przerwać.
To moja bitwa.
Załatwię to bez bitwy.
- Ty. Podejdź. - Panie.
Nie możesz tu być!
Idź do obozu buntowników z wiadomością dla Percy'ego Hotspura.
Książę Henryk wyzywa go, by wyrównać rachunki jeden na jednego. On i ja.
Będziemy się bić zamiast żołnierzy.
Tak, panie.
Za kogo ty się masz?
Dla ciebie jestem nikim.
Stawię mu czoła.
I go pokonam.
W to nie wątpię, mój synu.
Ale to niemożliwe. Głos księcia nie jest głosem jego ojca.
Jesteś skory do walki, mój synu.
I będziesz walczył.
A my u twego boku.
Spalimy ich.
Z rządów Henryka zostanie tylko popiół.
- Nie wolno ci tu być. - Nie wiesz, co to wojna, Tomaszu.
- Wiem. - Nie wiesz.
Przywiódł cię tutaj obłęd naszego ojca.
Masz toczyć niepotrzebne wojny.
Ci ludzie nie są naszymi wrogami. Nasz ojciec zrobił z nich wrogów.
To co tu robisz?
Sprzeciwiasz się naszej sprawie, a jednak koniecznie chcesz mnie przyćmić.
Nie czyham na twoją pozycję, bracie.
- Chcę ocalić ci życie. - Wybaczcie, panowie.
Nasz posłaniec wrócił z obozu buntowników.
Odrzucili ofertę księcia Henryka.
Chcą bitwy.
Gdzie Henryk? Chcę z nim walczyć zamiast naszych żołnierzy.
Nie.
Jego oferta została odrzucona.
Rozpatrzyłem ją ponownie.
Powiedziałem: nie!
Czemu ta mała psinka szczeka?
Gdzie jest duży pies?!
Jestem gotów.
- Oto sprzedajny głupek. - Tej bitwy można uniknąć, Percy.
Król wkrótce umrze. Twoje żale odejdą wraz z nim.
Nie obawiaj się naszej potyczki, Halu.
Szybko ją zakończę.
Twój ojciec...
jest dla Anglii jak zaraza.
Przyjdź po mnie, psie!
Śmiało, zakończ to!
Pewnego dnia twoja głowa spadnie u stóp człowieka,
który mógłby być twoim bratem.
Chodź ze mną, Tomaszu, proszę.
Opuść to pole.
Po tym, jak zrabowałeś cenny skalp?
O tym będzie się mówić jutro.
To pole było moje.
Miało manifestować moją władzę.
Zamiast tego... mówić się będzie o tej głowie.
O tej cholernej głowie!
Z drogi.
John.
- John! - Odejdź.
Sprawdź, co u twojego wysoko postawionego przyjaciela.
Jest w opłakanym stanie.
Beale.
Hal znów puścił pawia.
Serwus, przyjacielu.
Wiele razy widziałem ludzi w twoim położeniu.
Sam byłem w nim nie raz.
Przy całej radości z męstwa i bohaterstwa...
nic nie plami duszy tak trwale jak zabójstwo.
Nigdy nie czułem się tak podle, jak stojąc jako zwycięzca na polu bitwy.
Przyjemność ze zwycięstwa szybko gaśnie.
Długo utrzymuje się tylko to,
co upiorne.
- Powiedziałem: nigdy więcej. - Przestań gadać, staruchu.
Proszę, przestań.
Nigdy nie przestanę gadać, Hal.
Nigdy.
Przenigdy.
Wyjść.
Panie.
- Co za sprawa? - Niezwykle pilna.
Powinieneś się więc spieszyć.
Proszę, panie. Chodzi o twojego ojca.
Umiera.
Ten haczyk stracił przynętę.
Zaczekaj na zewnątrz.
Bez wątpienia...
ojciec twój sprowadził...
liczne kłopoty na to królestwo...
i boję się zamętu, który może wybuchnąć po jego śmierci.
Anglia potrzebuje króla, a twoje poglądy,
które cię z nim poróżniły, czynią cię idealnym zarządcą tej ziemi.
Musisz zostać królem.
Dlaczego mnie to mówisz?
Rozmawiaj z Tomaszem.
Czyż to nie on ma przejąć tron?
Obawiam się, że to niemożliwe.
Twój brat zginął w Walii.
Gdy pokonałeś Percy'ego Hotspura,
młody Tomasz zaczął posuwać się na zachód.
Tam spotkał go koniec.
Podobno wsławił się męstwem.
Gdzie on jest?!
Gdzie potwór?!
Gdzie potwór?
- Odsuń się. - Król musi odpocząć.
- Niedługo odpocznie. - On umiera.
Odejdź.
Czujesz to zimno?
Łajdaku.
Hal.
Musisz zostać królem, Hal.
Proszę.
Musisz zostać królem, Hal.
Nie wiem, co zrobiłem.
Nie wiecie, co z wami będzie.
Więc oferuję wam...
błogie wytchnienie...
najstraszliwsze cierpienie.
Będziecie cierpieć upokorzenie, służąc mnie...
krnąbrnemu synowi, którego piętnowaliście.
Wiedzcie, że teraz będzie nad wami czuwał zupełnie inny król.
O co chodzi?
Kim jesteś?
Jestem mną.
- Kim ty jesteś? - Co tu robisz?
To, co mi właśnie przerwałeś.
Wstań z tego łoża natychmiast.
Kim jesteś?
Gdzie jest Hal?
Te kwatery i ich zawartość są własnością króla Anglii.
Jesteś tu bezprawnie, rozkazuję ci stąd natychmiast wyjść.
Jakiego króla Anglii?
Niech żyje król Henryk!
Król Henryk!
Król Czech, Wacław, przysyła dar dla króla Anglii, Henryka.
Oby żył długo i w dobrym zdrowiu.
Piękna.
Na pewno wiecie,
że moja młodsza siostra Filipa jest tu z nami dzisiaj. Królowa Danii.
Jestem wdzięczny, że wraz z mężem,
królem Erykiem, przybyli aż tutaj.
Ta waza jest dla ciebie, moja droga.
Niech jej piękno uwydatni twoje piękno, a tym samym piękno Anglii.
Dziękuję, panie.
Jego Łagodność, doża Republiki Weneckiej,
przysyła dar dla waszej miłości.
- Jest to podobno ptak z Konstantynopolu. - Ptak?
Przypuszczam, że martwy.
Jeśli mogę, panie.
Dziwny mechanizm z rubieży chrześcijaństwa.
Cudo.
Podaruję go kuzynowi Cambridge'owi.
Spośród wszystkich przy tym stole ciebie znam najdłużej.
Dłużej nawet niż moją młodszą siostrę.
Wychowano nas razem. Jesteś dla mnie jak starszy brat.
Uważam za stosowne, byś zatrzymał magicznego ptaka.
Oby jego magia nie była czarna.
Od delfina, syna Jego Wysokości Karola, króla Francji.
Piłka.
Delfin nie dołączył żadnej wiadomości?
Nie, panie.
Zatrzymam ten dar.
Jest tylko dla mnie.
Dla chłopca, którym niegdyś byłem.
Piłka jest zniewagą dla ciebie i twojego królestwa.
Musisz odpowiedzieć.
Pamiętasz, gdzie jako książę wypoczywałem i jak spędzałem dnie?
W rozmyślnym ubóstwie.
Na piciu i wygłupach.
Czy w tym żarcie nie ma odrobiny prawdy?
Delfin chce, bym się wściekł. Po co dawać mu tę satysfakcję?
Nie byłaby pokazem gwałtowności charakteru stanowcza odpowiedź na taką zniewagę.
- To byłby pokaz siły. - Doceniam twoją radę, Williamie,
ale moja siła nie trzepocze gniewnie pod wpływem byle przytyku,
jak to robi bezbożny mechaniczny ptak.
Wytłumacz mi to. Oto co jest naglące.
Trawią nas rozruchy społeczne.
Wojna opróżnia kiesę jak mało co.
Rozruchy muszą się skończyć.
I skończą się ugodowo.
Ułaskawimy naszych przeciwników.
Zapłacimy okup za Mortimera,
by powrócił z Walii.
Osobiście wypiszę ułaskawienia.
Chcę, by było wiadomo, że jest mi to bardzo bliskie.
Niech wiedzą, że byli wrogami mojego ojca, nie moimi.
Oczywiście, panie.
Co powiesz na taką strategię?
Wielkie reformy najlepiej wcielać w życie wraz ze zmianą ustroju.
Skoro tak chcesz postąpić,
to tak, panie, teraz jest ku temu czas.
Pogodziłeś się z naszym ojcem przed jego śmiercią?
Nie mogło być żadnej zgody.
Uczynił niezliczone szkody w królestwie.
Jego śmierć przyniesie spokój.
Nie dopytuję się o królestwo.
Lecz o ciebie.
Pragnę końca tych niepokojów.
Przyjrzyj się wczorajszym biesiadnikom.
Twarzom siedzących tam mężczyzn.
Czuję ten spokój, o którym mówisz.
Wierzę, że dobrze ci życzą.
Ale widzę też, że mają własne królestwa przed oczami.
Rozumiesz, co mówię?
Nie było mnie wiele lat, a teraz mam wrócić do Danii.
Ale tu, na dworze, byłam wtajemniczona w jego funkcjonowanie.
Wielokrotnie przekonywałam się, że nikt nie mówił prawdy, całej prawdy.
Mądrze podejmuj decyzje, bracie.
Mówię o roszczeniach króla Francji,
do tego, by być suwerennym władcą rzeczonych ziem.
Według prawa salickiego nie dochodzi do sukcesji,
gdy korona francuska przypada kobiecie.
To oznacza, że kobiety nie mogą przenosić praw do dziedziczenia tronu
na swoje potomstwo.
Prawo salickie dotyczy ziem Franków i z nimi jest powiązane,
dlatego w świetle prawa nie dotyczy w żaden sposób ziem francuskich,
lecz frankijskich leżących, jak wiadomo, między rzekami Łabą a Soławą.
Twierdzę więc, i mam na to dowód, iż przez przyjęcie prawa salickiego
władza we Francji została zagrabiona prawowitemu rodowi.
- Francuzi chcą zabronić kobiecej... - Z całym szacunkiem.
Tak, panie?
Nic z tego nie rozumiem.
Panie, kwestionuję prawo tak zwanego króla Francji
do tronu, na którym zasiada.
Doprawdy?
Nie do końca rozumiem, dlaczego mi to mówisz.
Po to, by wesprzeć twoje roszczenia wobec Francji,
gdyby zaszła potrzeba zbrojnej konfrontacji.
Wierzysz, że zajdzie taka potrzeba?
Ja...
Panie...
- Być w gotowości jest zawsze rozumnie... - Być w gotowości?
Nie dojdzie do wojny z Francją z winy starego, niezrozumiałego madrygału.
Francja od lat była ambicją twego ojca.
Gdyby nie ugrzązł w lokalnych sporach,
z pewnością przeniósłby walki na jej teren.
A potem do Jeruzalem.
Jeruzalem?
Naszym celem Ziemia Święta, nieprawdaż?
A po drodze złupienie reszty świata chrześcijańskiego.
Nie jestem moim ojcem, arcybiskupie.
Sądziłem, że to oczywiste.
Musimy wybaczyć arcybiskupowi.
Daleko mu...
do utalentowanego mówcy.
Co mnie dziwi, na tym stanowisku liczy się przecież sztuka oratorstwa.
Dlaczego arcybiskup mówi mi o wojnie z Francją?
Jesteśmy świadkami prób podburzania,
przed którymi musimy się mieć na baczności.
Przyklaskuję twojej powściągliwości.
Po tylu latach rozruchów...
dowodzisz, że jesteś kimś więcej niż tylko synem swego ojca.
Pragniesz być królem narodu.
Jednakże, by nim zostać,
musisz być świadomy nastrojów społecznych.
Jakie są te nastroje?
Francja z nas szydzi.
Ty je podzielasz?
Te nastroje to fantazje.
Ale odczucia są prawdziwe.
- Dokąd idziesz? - To obrzydliwe.
- Nie możemy iść do Hooper. - Owszem, możemy.
- Nie otworzy ci. - Otworzy.
- Nie! - Tak!
Nie jesteś tu mile widziany. Chyba że przyszedłeś spłacić dług.
- Już spłaciłem. - Dałeś mi jakiś ochłap.
- Przypuszczam, że pozyskany z kradzieży. - Kłamstwa.
Podobno kradzieże też nie idą ci za dobrze.
Kłamstwa.
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Coś taka grubiańska wobec człowieka,
który może cię wyciągnąć z tej zatęchłej nory?
Może zapomniałaś.
Moje powiązania sięgają teraz najwyższych osób w państwie.
To tak, jakbyś była bezczelna wobec samego króla.
- Rozważ to. - Mówisz o Halu?
Gdzie on jest?
Gdzie Hal?
Gdzie nasz król?
Nie widać go od tygodni. Gdzie jest?
Bo ja powiedziałabym, że to o tobie zapomniał.
Twój flirt z największymi w tym państwie
był krótkotrwały i kręcił się wokół śmierdzącego wiadra z wymiocinami.
Nie byłeś nikim więcej niż tylko przelotnym strażnikiem rzygowin księcia.
Cisza.
Rozważ to.
Nell, sir John ma pecha.
Nieprawda.
Znajdź kogoś, kto za ciebie zapłaci.
Ja nie zamierzam.
Król!
Kim jesteś?
Chce azylu w zamian za zeznanie.
Niewątpliwie możemy mu go dać.
Możecie czy nie? Jesteś królem, prawda?
Możemy.
Król Francji mnie przysłał, bym cię zgładził.
Sam Karol cię przysłał?
Jesteś pewien?
Wiem, od kogo pochodzi rozkaz.
Od króla.
Jak brzmiał?
Miałem zabić króla Anglii.
- W jaki sposób? - W jeden, drugi... Obojętnie.
Człowieka można zabić na wiele sposobów.
Mam do tego talent.
Zabijam ludzi, którzy się tego nie spodziewają.
Usiłuję sprawić,
by królestwo odetchnęło świeżym, niezmąconym powietrzem,
i nie interesuje mnie wzniecanie wrogości.
To akt wojny.
Podzielamy twoje pragnienie pokoju, panie,
lecz zlekceważenie tak zuchwałego aktu agresji
zostanie uznane za słabość.
To nie przelewki. To zamach.
Uważasz mnie za słabego, lordzie najwyższy sędzio?
Nie.
Raczej mam na myśli królestwo.
- Co widzi królestwo. - Co widzi królestwo.
Wytłumacz, jak królestwo może dostrzec gnidę pod naszymi stopami?
Jeśli nienawiść Francji jest tak głęboka, że wysyłają zamachowca,
to da się odczuć na ulicach, naszych i ich.
Ludzie będą wiedzieć.
Podzielamy te obawy. Lecz dziś pokój wymaga czegoś więcej niż zgody.
Wymaga siły...
i pewności siebie.
To cechy, które mogą zrodzić się wyłącznie w tobie.
W królu.
Naszym królu.
Zapisz te słowa...
skierowane do Karola, króla Francji.
Zabójca, którego wysłałeś, to nic innego, jak tylko dziecinny akt wojny.
Jeśli ona jest twoim celem,
wypowiedz to jasno
i zaprzestań bojaźliwych podchodów, w które obecnie się angażujesz.
Jeśli chcesz wojny,
przyślij pełną armię.
Bo samotny, tchórzliwy zamachowiec
nie obali Henryka V, króla Anglii, którego tak nie doceniasz.
Wypełnić kulami armatnimi i wysłać do Francji.
- Kto to? - Francuz, panie.
Chce z tobą rozmawiać na osobności.
- O czym? - Nie chce powiedzieć.
Pytałem, ale nie chce.
Mój król przysłał mnie, bym znalazł ludzi, którym może zaufać.
Uważa, że jest potrzeba dyskretnej rozmowy.
Jakiej rozmowy?
Na temat nowego króla Anglii.
Byłem tylko ja i lord Grey.
Nie wiedzieliśmy, do kogo się z tym zwrócić.
Wszyscy wiemy, że istnieje problem.
Nasz król ma złą reputację.
Król Francji wam to mówi?
Czy nie jest wdzięczny
naszemu młodemu Henrykowi za jego łagodną odpowiedź na prowokację?
Król zarzeka się, że nic nie wie o zamachowcu.
Zaprzecza zarzutom.
Jego spisek spełzł na niczym. Nie dziwota, że umywa ręce.
Bez względu na jego korzenie, wyrazili poważne zaniepokojenie
o stan psychiki naszego króla.
Można ufać temu wysłannikowi, Cambridge?
Tak sądzę.
Karol chce zdetronizować naszego króla.
Problemem nie jest Francja.
To dla nas ostrzeżenie o możliwym obłędzie.
Chłopak, który kilka tygodni temu popijał
w rynsztokach Eastcheap, teraz nosi angielską koronę.
Co z nami będzie?
Co będzie, gdy ot tak przebaczy się występki przeciw krajowi?
- Gdy zdrajcy... - Tak, lordzie Grey...
Nie tylko ty się niepokoisz.
Jest nas wielu.
Trzeba coś przedsięwziąć.
Coś przedsięweźmiemy.
Zostawcie mnie.
Takie jest brzemię króla.
Musi podejmować decyzje, których ludzie mniejszego kalibru...
podejmować nie chcą albo nie są w stanie.
Król w rzeczy samej staje przed dylematami,
których pomniejsi nie napotkają nigdy w trakcie całego życia.
Chciałbym, by było inaczej.
Lecz problemy...
wiem to z własnego doświadczenia, problemy niezałatwione...
mają zwyczaj przemieniać się w kryzysy.
Masz szansę zjednoczyć kraj, Hal.
Naprawdę.
Odświeżyłeś nastroje obietnicą.
Lecz obietnicę należy spełnić.
Na obietnicy nie można poprzestać.
Od dziś jesteśmy w stanie wojny z Francją.
Dwukrotnie przymknąłem oko.
Ale trzecia zniewaga nie pozostanie bez echa.
Aby wywabić te francuskie szczury z ich nor...
powiadomię ich, że jesteśmy w stanie wojny.
Lordzie Grey.
Cambridge.
Poprosiłbym was o dostarczenie tej wiadomości, zważywszy na...
waszą znajomość z odbiorcą.
Ale rankiem otrzymacie inne zadanie.
Mogę spytać jakie?
Oddacie swoje głowy na ścięcie.
Wysyłam was jako straż przednią do piekła,
gdyż spora liczba Francuzów będzie tam wkrótce szukać miejsca.
Byłeś moim przyjacielem.
Jestem nim...
kuzynie.
Wszyscy wyjść.
Natychmiast.
Ty.
Zostań.
Ty...
- wyjdź. - Jestem u siebie.
Gospodyni może zostać.
Nie stanę przed tobą na baczność.
I na pewno nie wstąpię na ten wstrętny grunt,
którego przysiągłem unikać.
Przyznaję, że cię zaniedbałem, Johnie.
Nowy rozdział mojego życia rozpoczął się, nim zdołałem zamknąć stary.
To wyłącznie moje zgryzoty.
Lecz fakt, że to pierwszy raz, gdy mogę wypowiedzieć je na głos,
jest bardzo wymowny.
Świadczy o osamotnieniu stanowiska, na którym się znajduję.
By wybrać dobrze, muszę polegać na radach ludzi,
których lojalność nieustannie kwestionuję.
Nieustannie.
Potrzeba mi ludzi, którym mogę ufać.
Jesteś mym przyjacielem.
Król nie ma przyjaciół.
Król ma tylko...
zwolenników i wrogów.
Wybacz, że moja wizyta...
niesie ze sobą ten żałosny ciężar.
Hal.
Pójdę z tobą.
W zamian proszę tylko o jedno.
Spłać za mnie tę straszliwą wiedźmę.
Ją. Zrobisz to?
Witamy nowo przybyłych.
Zwróćcie się ku zadaniu zjednoczeni i ze skupionym umysłem.
Razem...
pokonamy Francję.
Razem...
rzucimy ją na kolana.
Kapitanowie, w tym celu przedstawiam wam nowego marszałka na czele naszej kampanii.
Sir John Falstaff.
Jego doświadczenia w bitwach nie trzeba wam przedstawiać. Znacie go.
Niektórzy mieli zaszczyt walczyć u jego boku.
Inni słyszeli opowieści o jego wyczynach.
Jednak powierzam mu tę kampanię z jednego, niezwykle ważnego powodu.
Ma on poważanie wobec wojny, bo widział jej najpotworniejszą twarz.
Nie pożąda jej,
lecz traktuje ją z ponurą trzeźwością,
której winniście odeń oczekiwać.
Witajcie i dziękuję wam... panowie. Miło mi powitać was wszystkich.
Bardzo dobrze.
Bonsoir.
Gotowyś na to, co nas czeka?
Na to nigdy nie jest się gotowym.
Dalej!
Uważasz, że sir John sprawdzi się jako dowódca tej wyprawy?
John to dobry człowiek.
Spotkamy się na morzu lub po zejściu na ląd.
Wkrótce się dowiemy.
Musicie odpocząć.
John.
Dziękuję.
Za co?
Że tu jesteś.
Ze mną.
To niewielka cena za pozbycie się tej obrzydliwej jędzy Hooper.
Ty też wypocznij, panie.
Na ląd!
Sprawdzić każdy dom.
Nikogo!
Ani żywej duszy!
Nikogo.
Strzał!
Musimy szturmować zamek.
Popłynie krew. Najpewniej stracimy ludzi.
Taka natura wojny. Jest krwawa i bezduszna.
Nie sposób się dowiedzieć, jakie są ich zasoby.
Oblężenie może trwać miesiącami, a my nie mamy tyle czasu.
Taka liczba ludzi, przykuta do miejsca, będzie cierpieć głód i choroby.
Sir Johnie.
Wojna jest...
krwawa i bezduszna.
Tak.
Przybył arcybiskup.
Nie możecie tak po prostu czekać, aż zdecydują się wyjść.
Na tym właśnie polega oblężenie.
Ile to może potrwać?
Nie sposób powiedzieć.
Tym także cechuje się oblężenie.
- Nie wyślę ludzi na to wzgórze. - Czemu?
Nie poświęcę ludzi w tak rażący sposób i w oparciu o domysły.
To czemu go zwyczajnie nie obejść?
Skoro chcą się chować w zamku, czemu go po prostu nie obejść?
Jakież obeznanie w sztuce wojennej.
Musimy zdobyć to miasto, arcybiskupie.
Musimy założyć tu obóz...
dla naszych posiłków z Anglii.
Nie zapominaj, że wspomogłem tę kampanię.
Mam w niej udział.
I prawo głosu.
Nie dziś, arcybiskupie.
Panie.
Poddali się.
A więc na nic już nasze dyskusje.
Podobnie jak biadolenie arcybiskupa.
Zwyciężyłeś.
Prosimy tylko o uwolnienie kobiet i dzieci.
Mamy wielu głodnych, rannych i chorych.
Po pełnych oględzinach zamku oczywiście spełnimy żądanie.
Będziecie mieć wieczór na ewakuację...
i zgromadzenie jeńców.
Chce nas spowolnić.
Kto taki?
Doszły nas słuchy, że delfin jest w drodze.
Pragnie się spotkać z Waszą Wysokością.
Czy wiadomo, w jakim celu?
Wiemy tylko, że życzy sobie spotkania.
Oby celem było powiadomienie o kapitulacji jego ojca.
Radzę zignorować tę pogłoskę i przygotować się do wymarszu.
Trzeba wykorzystać chaos w ich szeregach.
Sir Johnie, twoja rada.
Nigdy nie poznałem francuskiego księcia.
Nie mogę się wypowiedzieć.
Panie.
Przybył.
Wasza Wysokość!
Za...
twe małe...
zwycięstwo.
Zastanawia cię, co tu robię?
Zastanawia cię to?
Nie przybywam, by ogłosić kapitulację,
jeśli taką masz nadzieję.
Przybywam, by opisać ci...
twe ostatnie chwile,
krzyki twoich ludzi, gdy będą wolno ginąć.
Królu Anglii,
zdaje się, że zamierzasz uczynić Francję swoim nowym domem.
Pomogę ci.
Odsączę krew z twojego ciała...
i zakopię je pod drzewem.
Małym, francuskim drzewem.
Młodym, niewielkim.
Bo chyba taki jest twój cel przybycia tutaj.
Mały.
A może twoje...
Nie, twoje jądra muszą być duże.
Olbrzymie.
Olbrzymie jądra i maleńki penis.
Płacz waszych żon i dzieci...
ukołysze mnie w nocy do snu.
Słyszałeś, co powiedziałem?
Tak.
To było poruszające.
Sir Johnie, proszę ze mną.
Dobranoc.
Przygotuj ludzi do wymarszu.
Nie trać czasu.
Uciekaj!
Spokojnie.
Witaj, chłopcze.
Nie bój się.
Chcę, byś dostarczył podarek swojemu królowi.
Zrobisz to dla mnie?
Dobry chłopak.
Nie!
Podwoić nocną straż w zasięgu 20 jardów. Po trzy godziny na warcie.
Mają być wypoczęci i czujni. Przyłapanym na spaniu wydłubać oczy.
Na gadaniu – wyrwać język.
Wszystkich francuskich jeńców zgładzić.
Ich ciała nabić na pale przy brzegu rzeki.
Rozważę pierwsze polecenie.
Co do drugiego...
sam przeprowadzisz tę masową egzekucję.
Co powiedziałeś?
Ty taki nie jesteś.
Sprzeciwiasz mi się?
- Niech to nie wyjdzie poza ten namiot. - Jak śmiesz? Jestem królem.
Gdzie ten nieustraszony wojownik, o którym tyle słyszałem?
Milczysz, odkąd przebyliśmy morze.
Sam jestem swoim taktykiem, dowódcą i doradcą.
Gdzież nieustraszony wojownik Falstaff?!
Zabieram głos, tylko gdy mam coś do powiedzenia.
Zbyt często widywałem dowódców podejmujących się działań...
prowadzących wyłącznie ku próżnej chwale i masakrom.
Ja jestem inny.
A tę wojnę ty sam postanowiłeś prowadzić.
Wypatroszę cię zaraz gołymi rękami.
Taki też nie jesteś.
- Witaj, panie. - Panowie.
Lordzie Dorset, przywołaj najszybszego jeźdźca.
Panie.
Dartmouth!
Co mogę dla panów zrobić?
Sprawdź, co jest za tym wzgórzem. Tylko wracaj prędko.
Jest nas mniej i jesteśmy źle ulokowani.
Nachylenie terenu działa na ich korzyść.
Musimy iść naprzód, a to może nas zgubić.
Im dłużej będziemy czekać, tym większa będzie ich przewaga.
Twoi łucznicy, lordzie, mają wybitne umiejętności.
Francuska kusza nie równa się naszemu łukowi.
Powinniśmy uszczuplić ich liczebność w pierwszym natarciu.
Szarża Yorka mierzy się z czterema szeregami konnych.
Łucznicy mogą osłabić je o połowę. Ale...
Ale nie osiem szeregów.
Dziewięć. Dziesięć. Więcej.
Prawdę mówisz, panie. Im dłużej czekamy, tym gorzej.
Lecz możliwe, że gorzej już być nie może.
Wielu ludzi jest już poważnie chorych i osłabionych głodem.
Co więc proponujesz, lordzie?
Rozważmy odwrót, panie.
Wiem, że tak nie osiągniemy celu, ale rujnując naszą armię, też nie.
Nie chcę mówić za innych tu obecnych...
ale moje obawy na pewno nie są odosobnione.
Kto zgadza się z lordem Dorsetem?
Można wygrać tę bitwę.
Doprawdy, sir Johnie?
Tak.
A jakim to sposobem?
Walcząc bez koni i bez zbroi.
O nieba, uchrońcie nas przed nim.
Ich wysunięta obrona składa się z jeźdźców.
Wielu szeregów. Sami rycerze.
Wszyscy na koniach i w ciężkiej zbroi.
Ziemia na polu bitwy...
jest grząska...
i podmokła.
Jeśli dziś popada, a tak będzie...
zamieni się w bagno.
Na koniach i w zbrojach...
utkną w nim, poprzewracają się...
i będą brnąć jak wywrócone żuki.
- Tak jak i my. - Nie, o ile wyposażymy się lekko,
rezygnując z koni i zbroi.
Prędkość i mobilność dadzą nam przewagę.
Skąd, sir Johnie,
jesteś taki pewien, że będzie dziś padać?
Boli mnie prawe kolano. Jak zawsze na deszcz.
Panie, powstrzymaj te brednie.
Ich pierwsza linia musiałaby nas spotkać w błocie.
Jak do tego doprowadzić?
Drobnym atakiem żołnierzy w zbrojach.
Fałszywym natarciem.
Odeprą je.
Oszczędzimy nasze siły na lotny atak z flank.
Tak łatwo ich nie oszukamy.
Nie odpowiedzą na fałszywy atak.
Odpowiedzą.
Ruszymy, a oni spotkają nas w błocie.
Mamy mniej żołnierzy. Oni to wiedzą.
Będą chcieli przytłoczyć nas liczebnie, więc natrą pełnymi siłami,
nieważne, jak drobne będzie pierwsze natarcie.
Nasze wspaniałe łuki wprowadzą w ich szeregach prawdziwy chaos.
On będzie wam sprzyjał.
Panie, błagam, nie słuchajmy już tych obłąkanych słów.
Jakie jest doświadczenie tego człowieka? Walczył dla Ryszarda wiele lat temu.
Od tamtej pory brał udział wyłącznie...
w zabawach towarzyskich, rabunkach i dręczeniu.
Nigdy nie okradłem nikogo, kto by na to nie zasługiwał.
Jeśli dziś będzie padać...
jutro stajemy do walki.
Jeśli uknułeś ten plan, nieprzemyślany i oparty na domysłach,
po to tylko, by dowieść swej wartości,
proszę, wyjaw to teraz.
Wszystkie plany oparte są na domysłach.
Wypowiadam je na głos tylko wtedy, gdy czuję, że są tego warte.
Ten czuję w kościach.
Ten czuję w kolanie.
To wigilia bitwy, a ja...
prawdę mówiąc, boję się pomyśleć...
dlaczego tu jesteśmy.
Lepiej znajdź odpowiedź na to pytanie.
Ci ludzie na to zasługują.
Powierzyli ci swoje życie.
Nie wiem, jakie siły sprzysięgły się, by cię tu przywieść,
ale ci ludzie cię potrzebują...
tak jak ty potrzebujesz ich.
Zasługują na twoją wiarę.
Jeśli nie możesz im jej dać,
to chociaż powiedz im jakieś cudowne kłamstwo.
Choć uważasz to za niemożliwe...
jesteś moim przyjacielem.
Dobranoc, Halu.
Śpij dobrze.
Wiatr smaga z północy.
Deszcz wysłała nam Anglia.
Dlaczego przywdziewasz zbroję? Mieliśmy walczyć bez.
Pierwsza linia musi ich wciągnąć do walki.
- Nie ty. - To był mój pomysł.
Niektórzy muszą iść na pierwszy ogień dla wiarygodności.
Moi ludzie czekają.
Nie mogę ich posłać, by uskuteczniali moje oparte na domysłach brednie,
sam nie brudząc się błotem.
Pójdę walczyć z tobą.
To szlachetne. Ale wiesz, że to niemożliwe.
Taki jest mój los.
Umrę tutaj albo nad butelką w Eastcheap.
Tutaj pozostawię po sobie lepszą opowieść.
A ty masz jeszcze trochę do zrobienia.
Dołączysz do walki.
Ale obiecaj, że nie za wcześnie.
Nieważne, co zobaczysz.
Najpierw musimy ich ściągnąć. Wszystkich.
Obiecaj mi to, Hal.
Wygraj, przyjacielu.
Może wtedy się rozluźnisz i ze mną napijesz.
Gdzie jest delfin?
Pokorne dzięki za przyjęcie mnie, panie.
Proszę.
Mów po angielsku.
Lubię ten język.
Jest prosty i brzydki.
Czekałem cały ranek,
całą noc na to, że się poddasz.
Oszczędziłbyś mi wielkiej niepewności,
przychodząc wcześniej.
- Wiem, że nie przemawiasz w imieniu ojca. - Owszem, przemawiam.
Wiem, że nie, więc przybywam bezpośrednio do ciebie.
Nie przychodzę się poddać.
Rozleje się dziś dużo chrześcijańskiej krwi.
Oto więc moja oferta.
Stańmy obaj do walki, jeden na jednego,
zamiast naszych żołnierzy.
Jeśli przegram, moi ludzie wycofają się na zawsze. Będziesz miał moją głowę.
Jeśli wygram, założę koronę tego królestwa po śmierci twojego ojca.
Co odpowiesz?
Boisz się, młody Henryku?
Co odpowiesz?
Boisz się tej bitwy?
To nie powód do wstydu.
Ocal swoich ludzi.
Sam ocal swoich.
To ty tutaj przybyłeś. Do mnie!
Poddaj się mnie!
Nie mogę tego zrobić.
W takim razie...
uczyńmy sławnym...
tamto pole.
Mała wioska Azincourt...
na zawsze upamiętni miejsce twojej nieopierzonej hańby.
Oczekujecie przemowy?
Mam jedno do powiedzenia.
I to samo rzekłbym, gdybyśmy nie stali na skraju pola bitewnego.
Gdybyśmy się przypadkiem spotkali na ulicy!
Zawsze marzyłem tylko o jednym!
By zobaczyć to królestwo zjednoczone pod angielską koroną!
Wszyscy urodziliśmy się, by umrzeć. Wiemy to. Nosimy to wszędzie ze sobą.
Jeśli dziś nastanie wasz dzień, niech tak będzie!
Mój nastanie jutro.
Lub mój dziś, a wasz jutro. To bez znaczenia.
Ważne, byście czuli w waszych sercach, że dziś jesteście zjednoczonym królestwem.
Jesteście Anglią!
Każdy z osobna. Anglia to wy!
I ta przestrzeń między wami!
Walczcie nie dla siebie,
lecz o tę przestrzeń!
Wypełnijcie ją!
Uczyńcie ją tkanką! Bryłą!
Niedostępną! Uczyńcie ją swoją!
Uczyńcie ją Anglią!
Wspaniali żołnierze, kapitanowie, lordowie! Wspaniali żołnierze, do boju!
Dla króla i świętego Jerzego!
Les imbéciles.
- Łucznicy. - Łucznicy!
Łucznicy! Teraz!
Naciągnąć!
Wypuścić!
Stać!
Przygotować się!
Wypuścić!
Za mną!
Chodź więc...
królu Anglii.
- Chwała królowi. - Chwała królowi.
Chwała królowi.
- Chwała królowi. - Chwała królowi Henrykowi.
Panie.
Pojmani jeńcy to motłoch.
Nie utrzymamy ich, jeśli ich armia się przegrupuje.
Zabić wszystkich.
Wasza Wysokość,
Henryk, król Anglii.
Wasza Wysokość,
usiądź ze mną.
Proszę.
Lubię czuć słońce na skórze, ale nie zanadto.
Nadmiar jest niebezpieczny.
Przeprowadzimy rozmowę, która odbywała się już po wielokroć przed nami
i jeszcze nieraz będzie się odbywać w przyszłych stuleciach
między ludźmi próżnymi a rozsądnymi.
Mam nadzieję, że obaj jesteśmy ludźmi rozsądnymi.
Oczywiście przybyłem tutaj, aby się poddać.
Żądasz ode mnie czegoś w zamian?
Nie.
Mam jednakże...
pewną propozycję.
Przyjmiesz rękę mojej córki Katarzyny...
i ją zaślubisz.
To zadziwiające...
ale ważne zmiany w historii
często mają swe źródło w szczegółach rodzinnych.
Nie śmiem tutaj zakłócać...
mej relacji z moim synem i twojej ze swoim ojcem.
To one nas tu dziś przywiodły.
Jesteśmy przywódcami ziem i narodów...
a jednak to rodzina nas napędza.
Rodzina nas pochłania.
Moje kondolencje...
z powodu straty przyjaciela, sir Johna.
Na pewno głęboko odczuwasz tę stratę.
Dziękuję, Williamie.
Twa lojalność mnie pokrzepia.
Dowiodłeś, że jesteś godzien być królem.
Myślę, że dowiodłeś, iż jesteś jednym z największych królów Anglii.
Wasza Wysokość...
tłum się zgromadził.
Słyszę.
Zostawcie nas.
Spocznij, Wasza Wysokość.
Jesteś piękna.
Nie będę mówić po francusku.
Mówmy po angielsku.
- Nie znam angielskiego. - Nauczysz się.
Zastanawiam się, jak nasz związek będzie funkcjonował do tego czasu.
Ja też się zastanawiam nad wieloma rzeczami.
Na pewno rozmyślasz, jak to jest poślubić kobietę, o której...
wiesz tak niewiele.
Nie ulegnę ci.
Musisz zasłużyć na mój szacunek.
Rozumiem to.
Doprawdy?
Tak.
Czy masz poczucie spełnienia?
- Pod jakim względem? - Pod każdym.
Osiągnąłem to, czego ojciec nie zdołał. Zjednoczyłem Anglię we wspólnej sprawie.
Poczułeś chwilowe wytchnienie.
Zjednoczenie ukute pod fałszywym pretekstem nigdy nie przetrwa.
Powiedz, proszę, dlaczego tak oceniasz moje wysiłki?
Czemu rozpocząłeś wojnę z Francją?
Twój ojciec ją sprowokował.
Jakim sposobem?
- Wysłał zamachowca. - Nie było żadnego zamachowca.
Nie było spisku przeciw tobie.
Skąd wiesz?
Byłam z ojcem, gdy otrzymał wiadomość z oskarżeniem.
Znam go dobrze. Jego reakcja była szczera.
Jak zareagował?
Śmiał się.
I to bardzo. Mówił, że pewnie się spiłeś.
Twój ojciec to szaleniec.
Może jest szalony, ale szczery.
Szaleństwo czyni go szczerym. Mówi tylko to, co myśli.
Dlatego go kochają.
- Zatem zamachowca wysłał twój brat. - Był za głupi, by uknuć taki plan.
Jaki był prawdziwy powód?
Słyszałaś o piłce, którą przysłał?
Przysłał mi ją w darze.
O piłce?
Przysłał ci...
- piłkę? - Dlaczego wątpisz w moje intencje?
Rządy twego ojca są bezprawne. Nie ma prawa do tronu.
Cała monarchia jest bezprawna.
Sam jesteś synem uzurpatora.
Wydaje się, że nie ma wyjaśnienia dla tego, co zrobiłeś.
Przelałeś krew wielu chrześcijan, a jednak...
widzę przed sobą wyłącznie...
młodego, próżnego głuptasa, którego łatwo zirytować.
I łatwo zwieść.
Muszę cię teraz opuścić.
Delikatnie.
Będziemy dziś ucztować, przyjacielu.
Tłum zebrał się, by uhonorować nasze zwycięstwo.
To rzadkie chwile, dla których żyje król.
Byłem tak zajęty, że nawet nie spytałem cię o twoją rodzinę.
Twoje zajęcia to nie bagatela.
Masz dwóch synów.
Tak.
I...
żona dba o twoje posiadłości, gdy cię nie ma.
Tak.
Jesteś owczarzem.
Człekiem od wełny.
Jak mój ojciec.
Ile sztuk?
Według ostatnich obliczeń jakieś 4000. Głównie dorset horn.
Ile masz ziemi?
Szczerze mówiąc, nie jestem...
całkiem pewien.
Ale setki przepięknych akrów.
Jakie ziemie we Francji zaanektowałeś?
Przestań.
Teraz Francja jest nasza. Ile jej ziem jest twoich?
Cóż...
To jeszcze trzeba ustalić.
Twoja zdobycz jest świeża.
- Czemu o to pytasz? - Stój tam.
Stój tam.
Jak dostał się do ciebie mój zabójca?
Nie pamiętam dokładnie.
Przypomnij sobie.
Tyle się wydarzyło w tych miesiącach.
Tak kluczowe zdarzenie jak to powinno łatwo przeniknąć mgłę minionego czasu.
Nieprawdaż?
Oczywiście.
Niech sobie przypomnę.
Czy było to na ulicy?
Podszedł do ciebie na ulicy?
Tak. To było na ulicy.
Podszedł do mnie...
bardzo niespodzianie.
Panie, zdradź mi przyczynę twojej ciekawości.
Stój tam.
Stój.
Znał twoje imię?
Raczej nie.
Skąd więc wiedział, że ma podejść do ciebie?
Pamięć mi wraca.
Oddał się w ręce straży pałacowej,
powiadomiono mnie o tym i zaprowadzono do niego.
- A więc nie podszedł na ulicy. - Nie, nie na ulicy. Proszę wybaczyć.
Wezwano mnie do jego celi.
Czy powstał jakiś problem...
Halu?
Tak. Powstał problem.
I chwieje się teraz przede mną na stołku, wyniesiony przeze mnie samego.
Nie rozumiem.
- Zaprzestań tej komedii, proszę. - Nie rozumiem.
Skończ tę pieprzoną komedię!
Dałem ci to, czego pragnąłeś, chłopcze!
Czyż nie?!
Chciałeś pokoju. Nieprawdaż?!
Tak tworzy się pokój.
Za sprawą zwycięstwa.
Posłuchaj.
To odgłosy pokoju.
To odgłosy twojego pokoju.
Twojej wielkości.
Nie proszę cię o nic...
tylko o to, byś zawsze była ze mną szczera.
Zawsze.
Obiecasz mi to?
Obiecuję.
- Król Henryk! - Król Henryk!
Napisy: Dorota Nowakówna