Odwieczne marzenie Żydów etiopskich o Jerozolimie
zaczyna się spełniać w czasie wojny.
ETIOPIA 1979
Mój kraj jest znowu rozdarty wojną.
Szerzy się śmierć.
Nowy rząd prowadzi walkę z rebeliantami.
Rzeki są znowu czerwone od krwi.
Tysiące zabitych.
Miliony okaleczonych,
zhańbionych, pozbawionych domu.
Pospiesz się!
Szybko!
Tylko to, co niezbędne.
Nic ciężkiego.
Mamo.
Szukałam nad rzeką, przy drodze...
A na polu?
FILM INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Kabede!
Nie mamy czasu!
Ciężarówki przejechały rzekę.
Musimy iść!
Dalej!
Nie mogę go zostawić!
Proszę!
Tespha!
Jeden starożytny naród cierpi wraz z innymi.
Etiopscy Żydzi.
Jak innym Etiopczykom, grozi nam niebezpieczeństwo.
Ale tylko my otrzymujemy pomoc.
Pomoc od ludzi,
z którymi się skontaktowałem.
Gdzie on jest?
Spokojnie.
Zaraz będzie.
Ludzi z Izraela.
Nie wyglądają jak my,
ale dzielimy z nimi wspólną historię.
To samo marzenie.
Nadzieję.
Czemu tak późno?
Został tam jeden dzieciak.
Chodźcie!
Ostrożnie.
Wsiadajcie.
Przesuńcie się!
Ściśnijcie się.
Uwaga.
Ari.
Ari!
Chodź.
Nie!
Dalej.
Szybko.
Jesteś szalony.
Nikogo nie zostawiamy.
Wyruszyliśmy na północ.
Mamy nadzieję wypełnić proroctwo i dotrzeć
do ziemi obiecanej naszym przodkom.
Ziemi Świętej.
Czekaliśmy na to 2700 lat.
Dotrzemy do Jerozolimy.
Miasta Boga.
Pewnego dnia.
Nie rób tego.
Weź ją.
Zaczekaj.
Stój.
OBÓZ DLA UCHODŹCÓW W GEDAREF, SUDAN
Jesteśmy już w Jerozolimie?
Jeszcze nie.
Idźcie.
Już prawie świta.
Podsłuchałem strażników.
Mają nas za przemytników. Musimy się stąd wydostać.
Pan Guy Thomas.
Kim pan jest?
Pana ratunkiem.
Walton Bowen. Amerykanin.
Bez jaj.
Attaché kulturalny w Chartumie.
Musi pan być zarobiony.
Scena kulturalna Sudanu kwitnie.
Na pewno nie tak bardzo jak pana badania antropologiczne.
Waszyngton dał nam znać, że napytaliście sobie biedy.
To nasze rzeczy w pana samochodzie?
Zgadza się.
Spakowane pośpiesznie,
ale macie lot za niespełna pięć godzin.
Do Londynu. Dokąd potem, panowie?
Wzywają mnie. Dasz sobie radę?
Tak.
Sprowadzę więcej rodzin.
Coś wymyślimy.
Spakował pan moją nową szczoteczkę?
LOTNISKO BEN GURIONA, IZRAEL
PRZYLOTY
Do domu?
Do biura.
Jedziesz?
Nie.
Wracam do domu.
Co takiego?
Wracam do kliniki.
O czym ty mówisz?
To koniec.
Dlaczego?
Kocham cię.
Masz szczęście.
Ale kiedy cię opuszcza...
potrzebny jest plan, a ty go nigdy nie masz.
Dlatego...
odchodzę.
Odchodzisz?
Tak.
Sammy.
Żegnaj.
Sammy.
Szanowni państwo.
KWATERA GŁÓWNA MOSADU
W dniu dzisiejszym
zostanie podpisany
historyczny traktat pokojowy
między Arabską Republiką Egiptu
a Państwem Izrael.
Prezydent Sadat...
Jest u siebie?
- Nie wchodź. - Dzięki.
Premier podpisuje dziś najważniejszy traktat w naszym życiu,
ale nie może świętować, bo nasi pobratymcy są mordowani
na kontynencie, o który nikt nie dba.
Trzeba było mi dać dokończyć robotę.
Polega na siedzeniu w areszcie?
Czy to może kolejny
produkt uboczny twojego
ryzykanctwa i braku subordynacji?
Sudan.
Na Boga, Ari.
Wraże państwo w stanie ciągłego...
popierdolenia. Co ty sobie myślałeś?
Że ukrycie uchodźców w obozie dla uchodźców to genialny pomysł.
A jak ich stamtąd wyciągniesz?
Pracuję nad tym.
W tej robocie płacą migrenami.
Marnie wyglądasz.
Dziękuję.
I śmierdzę. Sześć tygodni w terenie.
Co u Sary?
Zostawiła mnie.
Życie w rozsypce.
Może dobrze się złożyło.
Co? Odwołujesz mnie?
Nasi taktycy opracują inne plany ewakuacji
Etiopczyków. Wtedy przedyskutuję z szefem, co dalej.
Nie rób tego. Wiesz, że to kretyni.
Zaproponują niewykonalne plany.
Stracimy miesiące. Odeślij mnie z powrotem.
Idź do domu, weź prysznic. Pobądź z rodziną.
Kurwa. Nie!
Nie?
To postanowione.
Nigdzie nie jedziesz.
Hej, tu Sarah.
Zabrałam Mayę do rodziców.
Mam dość.
Zostawiłam papiery do podpisu.
AFRYKA, SUDAN DO: G. THOMAS
Ethan.
Mam pomysł.
Jest czwarta nad ranem.
To świetny pomysł.
Zawsze śpisz w jedwabiu?
Nie koloryzuj. Przejrzy każdy bajer.
Nie kombinuj. Trzymaj się faktów.
Ethan.
Miło cię widzieć.
Ari.
- Proszę. - Dzięki.
Nie wylaliśmy go?
Dwa razy.
Większość jest w Gonderze i Tigraju.
Ale nie możemy tam wylądować.
Dlaczego?
Derg sprowadził Rosjan i Kubańczyków. Małe pole manewru.
Nie da się niezauważalnie wylądować.
Pozostaje ewakuacja drogą morską.
Etiopia nie ma dostępu do morza.
Ale Sudan ma.
Ile płynie się łodzią z Sudanu do Synaju?
- Trzy dni... - Chwileczkę.
Tak czy siak
będziesz potrzebował agentów.
Międzynarodowego zespołu.
Jak ich ukryjesz na terenie wrogiego państwa?
To tu się robi ciekawie.
Hotel „Red Sea”.
Zbudowany przez Włochów na początku lat 70.
Leży 50 km na północ od Port Sudan.
Włosi opuścili go pięć lat temu.
Sudański rząd chce go wydzierżawić. Promować turystykę.
Poproś tu Ministra Obrony.
Dobrze to rozumiem?
Chcesz, żeby Mosad,
izraelski wywiad,
zakupił opuszczony hotel
od sudańskiego rządu.
Wydzierżawił.
Opuszczony czemu?
Na tym terenie panuje bezprawie.
Kontroluje go plemię Hadendowa.
Kto?
To Beduini.
Nazwa oznacza „Lwi Klan”.
Są znani z kanibalizmu.
Nie.
To...
Nie, to...
Już nie. Teraz zajmują się handlem ludźmi.
- Kobiety do burdeli... - To...
brzmi coraz ciekawiej.
Więc reasumując twój pomysł,
mamy wysłać grupę Żydów
do kraju arabskiego,
gdzie mogą ich zjeść Beduini,
i otworzyć hotel
w celu uratowania grupy czarnych Żydów,
którzy przeżyją lub nie pieszą przeprawę przez pustynię,
i zostaną przeszmuglowani przez siły specjalne
na izraelski okręt.
Udający statek do przewozu ropy.
Absurdalne.
Czy Natcor nadal działa?
Tak.
Natcor?
Firma w Szwajcarii używana do dużych transakcji.
Jak dużych?
Jak dzierżawa hotelu.
Miała na imię Saba.
Była najpiękniejszą królową na świecie.
Przybyła aż z Afryki, aby odwiedzić Salomona w Jeruzalem.
Pokochali się i mieli dziecko.
Dlatego teraz, tysiące lat później,
część z nas mieszka w Afryce.
Dlatego muszę im pomóc.
Maya.
Słuchasz mnie?
Hej,
a gdzie ja jestem?
MOJA RODZINA
W pracy.
Długi lot.
Nie rób tego, pracuję.
Musisz wylądować. Dlatego nie złamię ci ręki.
Chyba żartujesz.
Co ty tu robisz?
Poproszę sok pomidorowy.
Który?
33F.
Księgowy OWP.
Prześwietliłam bagaż.
Ładnie.
Jak twój eks? Dzieci?
Eks jest nadal dupkiem. A dzieci to aniołki.
Możesz je zostawić na Bóg wie jak długo?
Jeśli dasz mi dobry powód.
Jesteśmy ich jedyną nadzieją.
Gdzie Jake?
W komorze dekompresyjnej.
Co sprowadza słynnego Ariego Levinsona do Belize?
Mam dla ciebie propozycję.
Ale nie będę gadał z golasem.
Chodź tu.
Potrzebuję kogoś, kto potrafi nurkować.
Wiesz, co się dzieje w Etiopii?
Ludobójstwo, ale wszyscy mają to gdzieś, bo to Afryka.
Okazuje się, że twój premier nie ma.
DWORZEC CENTRAAL, AMSTERDAM
Hej, Max.
Spierdoliłeś mi lunch.
Pan Levinson?
Co panu dolega?
Kurwa mać.
Co jest? Co ty tu, kurwa, robisz?
Co on tu, kurwa, robi?
Hej... Spokojnie.
Muszę z tobą pogadać.
Pięć minut.
Możesz nas...
Ładna klinika.
- Ratujesz ludzi? - Nie.
Ale też nie zabijam.
Wiem, jak ich wydostać.
Mam plan.
Dobry plan.
Tak, tylko...
Zawsze tak mówisz, a potem wszystko się pierdoli.
Wysłuchaj mnie. Nie spodoba ci się, pójdę sobie.
Ari.
- Ari. - Co?
- Posłuchasz? - Przestań.
Nie chcesz?
Wolisz być tutaj niż w terenie?
Dlaczego?
Jesteś świetnym lekarzem polowym.
Byłem.
Gdy miałem dwie sprawne ręce.
Nawet ze związanymi byłbyś najlepszy.
Potrzebuję cię.
Jesteś niezbędny.
Nie.
Dobra.
Posłucham.
Z ciekawości, bo i tak odmówię.
TRZY TYGODNIE POŹNIEJ BIURO NATCOR, ZURYCH
Nazwisko.
Angela Bluchel.
Adres.
Nie wahaj się. To oznacza śmierć.
Adres.
Luca Morano.
Nie prosiłem o adres.
Nie wychylaj się.
Imiona rodziców.
Szkoła podstawowa.
Sammy.
Nazwisko, skąd jesteś?
Liam Anderson.
- Australia. - Pierwsza dziewczyna.
Mary.
- Opowiedz o niej. - Mary Rose.
Pierwsza miłość. Złamała mi serce.
Poznaliśmy się na uniwersytecie w Brisbane.
Miałem 19 lat.
- Potem zginęła w wypadku. - Dobre.
Świetnie. Teraz ty.
Nadal uważam, że to głupie nazwisko
dla kogoś z Malty. Czemu Malta?
Max.
Nauczysz się jakiegoś języka, to pogadamy.
Jesteś z Malty, bo nikt nie wie, w jakim języku tam mówią.
W jakim języku mówią na Malcie?
Po maltańsku.
No właśnie. Nikt nie wie.
Nazwisko.
Nazywam się Irving Wilmington,
jestem z Malty.
Uważacie, że to zabawne?
Tak na marginesie,
nikogo z was
sam bym nie wybrał. Jesteście nieodpowiedzialni.
Postępuję wbrew instynktowi.
Złamałem wszelkie zasady zarządzania ryzykiem.
Wysyłam kobietę do kraju muzułmańskiego.
Postawmy sprawę jasno.
Nie ma planu awaryjnego.
Nie będzie ekstrakcji.
Nie bierzecie broni.
Nawet białej.
Coś pójdzie nie tak
i zawiśniecie na żurawiach w Chartumie.
LOTNISKO W CHARTUMIE, SUDAN
Jest problem z paszportem.
Nie...
Nie.
Nie patrzy pan...
Jest na innej stronie.
Nie, musimy...
Proszę mi wyjaśnić, o co chodzi.
Niech pan spojrzy na trzecią stronę...
Proszę spojrzeć.
Dziękuję.
Pan Thomas.
Walton Bowen.
Wrócił pan.
Owszem.
Studiować starożytną cywilizację?
Mogę pana gdzieś podwieźć?
Ktoś na mnie czeka. Miło pana widzieć.
Natcor.
Co robimy?
Wsiadaj.
- Nie możemy go zostawić. - Wsiadaj.
Jest.
Czego chcieli?
Pieniędzy.
Witamy w Afryce.
AMBASADA USA, CHARTUM
Dowiedzcie się, czego się da o firmie Natcor.
N-A-T-C-O-R.
MINISTERSTWO TURYSTYKI
CENTRUM NURKOWE „RED SEA”
Wspaniale.
Prezydent an-Numajri będzie zachwycony.
Rozumie korzyści
płynące z turystyki
dla Sudańczyków.
Absolutnie.
Cena
to 500 000 dolarów rocznie.
Uzgodniliśmy 250 tysięcy.
Kiedy rozmawialiśmy przez telefon...
ustaliliśmy 250.
Cena zawsze wynosiła 500 tysięcy.
Co tam się dzieje?
Nie radzę.
Prezydent an-Numajri ma wielu wrogów.
A teraz...
ma kilku mniej.
Dobrze.
350 to ostateczna oferta.
Wypiszemy rachunek na 250...
a za resztę może pan coś zrobić dla Sudańczyków.
Może i nie mówi pan po arabsku,
ale mówi pan w naszym języku.
Tak.
Cena nie uwzględnia pensji personelu.
Jasne.
Personelu?
Zawarliśmy umowę, jak się to robi na Wschodzie,
a teraz uczcimy ją
na sposób zachodni.
Za Centrum Nurkowe „Red Sea”.
Nie tak wygląda w broszurze.
CENTRUM NURKOWE „RED SEA”
Wystarczy posprzątać.
Jasne.
Tak?
Ale nora.
To raj na ziemi.
Witaj, ślicznotko.
Świeże ryby.
Chłopaki,
ta gazeta jest z tego tygodnia.
To świeżo złowione ryby.
Chłopaki.
Ari.
Dzień dobry.
Jestem Guy Thomas.
Nowy właściciel hotelu.
Max, opuść to.
No już.
Przepraszam.
Abu Hamid.
Miło mi.
Co tu się dzieje?
Poznaliśmy personel.
Przybywa coraz więcej rodzin.
Wielu umiera w drodze.
Dajemy im jedzenie, żeby nie głodowali.
Teraz
ludzie z Mukhabarat zjawiają się co noc.
Ich nowy dowódca, komendant Abdel Ahmed,
to niebezpieczny człowiek.
Nie próżnowałeś.
Tak.
Mamy tu 140 osób.
I 60 po drugiej stronie obozu.
Hej.
Dlaczego ona krzyczy?
Mówi, że...
Opuściła dom i...
Ja...
Zostawiłam swój piękny dom.
Bo obiecałeś,
że zabierzesz mnie do Jerozolimy.
Mój ojciec
zginął w drodze.
Mój mąż zaginął.
Syn jest chory.
Mieszkam tu już miesiąc.
Nie mamy nic do jedzenia.
Co nam zrobiłeś?
Obiecałeś Jerozolimę.
A zabrałeś do piekła.
Nie wiem, co musisz zrobić, żeby nas stąd wydostać,
ale zrób to.
I to szybko.
Piątek to tutaj święto. Będzie mniej
wojska na ulicach.
Najciemniejsza piątkowa noc miesiąca.
Kiedy przypada?
Za dwa tygodnie.
Dobrze. Kabede zorganizuje dwie ciężarówki.
Coś, co nie będzie rzucać się w oczy.
Spróbujmy na sucho.
Poznajmy teren.
Okręt musi przybyć na czas.
- A jeśli nie da rady? - Musi.
Przeprowadźmy próbę.
Max i Rachel pojadą z Kabede.
- Nie będzie próby. - Oni umierają.
Chorują i głodują.
Nie będziemy się tu rozkoszować kuchnią Aziza
i opalać tyłków, gdy oni cierpią.
Musimy działać.
20 KM OD WYBRZEŻA SUDANU
Jacht 1, odbiór.
Halo?
Jacht 1, odbiór.
Halo.
Jacht 1, tu baza, odbiór.
Słyszymy was.
Miło was słyszeć.
Mamy kontakt.
To dobrze.
Wyruszamy za 12 minut.
Świetnie.
Co powiedziałaś?
Że szukamy miejsc do nurkowania i że wrócimy rano.
Dobrze.
Czekamy na kogoś?
Na dach. Weź kuszę.
Niełatwo was znaleźć.
Musicie postawić kilka znaków.
Za gorąco, żeby nie otworzyć okien,
ale przy otwartych...
Nie wiem, czego szukacie...
ale chyba zabłądziliście.
A to nie jest Centrum Nurkowe „Red Sea”?
Jest...
ale jeszcze nie działamy.
Otwieramy za kilka miesięcy.
Podróż z Chartumu zabrała nam osiem godzin.
Dostaliśmy to.
Tak.
Wysiadajcie.
Musisz ich odesłać.
Nie możemy.
Musimy im dać namiary na prawdziwy hotel.
Przysłał ich tu Maddibo.
Nie chcemy, żeby ktoś się mu poskarżył.
Mamy godzinę w plecy.
Co robimy?
Zameldujemy ich. Przydzielimy pokoje.
- Zameldujemy? - Tak.
Porypało cię? To udawany hotel.
Więc udawaj.
Dobra.
Wiedzieliśmy, że to się może zdarzyć.
- Tak? - Ja nie.
Nasz hotel na niby stał się prawdziwy.
Przydzielcie im pokoje.
Ale szybko. Proszę.
Poproszę paszporty.
Zrobię fotokopie...
I wrócę z kluczami.
Dobra, jestem.
Co wiemy?
Jeszcze nic, są w drodze.
Oczywiście, że Niemcy.
Któż by inny. To zawsze Niemcy.
To tutaj.
Nie ma go.
Spóźniliśmy się dwie godziny.
Może nie dał rady.
Dał radę.
Są tutaj.
Kabede.
Gdzie byliście?
Myślałem, że was złapali.
Przepraszam.
Zawołaj ich.
Chodźcie.
Bez względu na sytuację, na to, co zobaczycie
czy usłyszycie
nie odzywajcie się.
Hej.
Hej, kolego.
Jedziesz do domu.
Dobra.
Jacht 1, taksówki są w drodze.
Co to, kurwa?
Blokada.
Musimy zawrócić.
- Co ty robisz? - Myślę.
Może się najpierw zatrzymasz?
Widzicie to?
Tak. Omawiamy sytuację.
Nie możemy zawalić tej operacji.
Ani dać się zastrzelić. Czy wspominałem coś o suchej próbie?
Jake, gaz do dechy.
Pojebało cię.
Jacht 1, jaki macie plan?
Cisza w eterze i bez świateł.
Cisza w eterze?
Bez świateł?
Zatrzymamy się do kontroli i jakoś wywiniemy.
Może nie zauważą 174 Etiopczyków na pace.
Przejedziemy blokadę.
Dobra.
Zróbmy to.
Słuchajcie.
Chwyćcie się czegoś. Mocno.
Trzymajcie się.
Jacht 1, prosimy o raport.
Co mam powiedzieć?
Jacht 1 do bazy.
Dobra.
Jacht 1 do bazy.
Co tam się dzieje?
„Waverly”, odbiór.
Jacht 1 do bazy.
Trzymajcie się.
Kurwa.
Jacht 1, słyszycie?
Jacht 1?
Jacht 1, słyszycie nas?
Tu Jacht 1, słyszymy.
Jacht 1,
co się dzieje?
Czemu nie odpowiadaliście?
Problem z zasilaniem.
Mamy nauczkę.
Przyjąłem.
Chodźcie.
Trzymajcie się.
Dalej.
Kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat.
Uratowaliśmy 174 osoby.
Wszystko gra?
Co?
Oczywiście.
Popatrz.
Sammy.
To była przypadkowa kontrola...
Spoko.
Spoko. Udało nam się.
Świetnie się bawię.
To była przypadkowa kontrola, ale dzięki tobie następna taka nie będzie.
Może.
Baza wraca do domu
z całym ładunkiem.
Do zobaczenia.
Świetna robota.
Świetna robota. Świetna robota, panowie.
Trzeba ich było widzieć.
Nawet nie pisnęli.
Wiesz, że moja mama była na „Exodusie”?
Nie pochodzi z USA?
Prawdziwa mama.
Kiedy zabrali tatę, wsiadła na pokład bez grosza przy duszy.
Miała tylko to, w co była ubrana...
i czterolatka.
Płynęli wiele tygodni.
Gdy dotarli do ziemi obiecanej, Brytyjczycy odesłali ich z kwitkiem.
Zlitował się nad nią młody żołnierz.
Obiecał, że mnie ukryje.
Oddała mnie.
Uratowała cię.
Żołnierz poznał Amerykankę i...
wyjechaliśmy do Nowego Jorku.
Nowi rodzice, nowe życie.
Wróciłem do Izraela w 18. urodziny.
Wszyscy jesteśmy uchodźcami.
To stało się tak szybko...
Wystrzeliłeś cały magazynek, tak?
Tak, na pewno trafiłem.
Hadendowa porywają nasze córki i sprzedają je do burdeli w Dżuddzie.
Jeśli ich nie powstrzymamy, nie mamy po co żyć.
To nie byli Hadendowa.
Z tego, co widziałem, to kierowca...
był biały.
Co robisz?
Tylko tak się równo opalisz.
Nie słyszałem większej głupoty.
Co się tu dzieje?
W broszurze jest informacja o codziennych zajęciach tai chi.
Irving.
Liam pierze, bo przegrał zakład.
Angela poszła na zakupy po zrobieniu masażu naziolowi.
A ja prowadzę wyprawę nurkową,
która zaczyna się za 12 minut
według twojej pieprzonej broszury.
Dołączysz?
Co jest?
Odwróć się.
Witam.
W czym mogę pomóc?
Mieliśmy w nocy incydent. Sprawdzamy, czy wszyscy w hotelu
są bezpieczni.
Jaki incydent?
Przemytnicy.
Staranowali w nocy naszą blokadę.
Prawie zabili dwóch żołnierzy.
Podobno przemyt to problem całego wybrzeża.
Ktoś został ranny?
Niepiękne, ale są nie do zdarcia.
Ostrzelaliśmy ich.
Ciężarówki powinny mieć dziury po kulach.
Nie ma powodu, żeby wasze ciężarówki je miały, panie...
Thomas. Guy Thomas.
Nie.
Nie ma powodu.
Na pewno trafiłeś?
Przynajmniej sześć razy. Na pewno.
Może więcej.
Na pewno.
Wracaj do wozu.
Zapraszamy ponownie.
Mało się nie zesrałem.
Gdyby gość nie bał się przyznać, że chybił,
byłoby po nas.
Chodźcie.
Co widzicie?
Przypadkowe ofiary.
Genialną przykrywkę.
A gdyby ich tu nie było, gdy zjawił się Ahmed?
Żartujesz, tak?
Turyści?
Normalni ludzie?
Przyjęli już raz prawdziwych gości do hotelu...
To była wpadka.
Więc teraz Ari chce tę wpadkę naprawić
jeszcze większą wpadką?
Byłem temu przeciwny, ale zgadzam się z nim.
Prawdziwi turyści ułatwią sprawę.
- Mniej pytań... - Błagam.
o białych w pustym hotelu na zadupiu, jeśli hotel nie będzie pusty.
Nie powinienem był się zgodzić na tę operację.
Prawdziwi turyści, Ethan?
Mam powiedzieć premierowi,
że agencja prowadzi teraz hotel?
„A propos, nasi wysoce wyszkoleni agenci
zajmują się teraz hotelarstwem w pierdolonym Sudanie”.
Nie ma mowy.
Zapomnij.
MISJA NR 2, MAJ 1980
ZADOWOLENI GOŚCIE
I na przemian.
Dobrze.
Mocniej.
I skręt.
MISJA NR 6, WRZESIEŃ 1980
MISJA NR 17, SIERPIEŃ 1981
OBÓZ DLA UCHODŹCÓW W GEDAREF
Ludzie znikają z obozu.
Chcę wiedzieć, kto i dokąd ich zabiera.
Ludzie znikają z obozu.
Chcę wiedzieć, kto i dokąd ich zabiera.
Panie...
Wiem, kogo pan szuka.
Ma na imię Kabede.
Kobiety nie mogą wychodzić z domu
bez eskorty członka rodziny.
Kobiety muszą wszędzie nosić hidżab.
Alkohol...
Tylko nie alkohol.
Nie będzie już sprzedawany.
Kurwa.
Na południu był incydent. Musisz tam pojechać.
Jesteś.
Właśnie o tobie rozmawiałam
z naszymi gośćmi.
Panie Thomas, miło pana znowu widzieć.
Co za niespodzianka.
Nie wątpię.
Niełatwo pana znaleźć.
Widzieliśmy się prawie dwa lata temu.
Był pan wtedy antropologiem.
Nieopłacalne zajęcie.
Tak.
No cóż.
Fundamentaliści wprowadzają szariat.
An-Numajri cierpi na paranoję.
Siedzimy na jednej wielkiej beczce prochu.
Naprawdę? Nie odczuwamy tego tutaj.
- Nie? - Nie.
Rząd przysłał po nas samoloty.
Jesteśmy gotowi na ewakuację, jeśli nastąpi najgorsze.
A ten kryzys z uchodźcami...
Sytuacji nie pomaga fakt,
że zniknął cały obóz.
Bez śladu.
ONZ płaci Sudanowi za każdego przyjętego uchodźcę,
więc znikający ludzie...
szkodzą interesowi.
U nas sytuacja kryzysowa to brak świeżego homara.
Żartuję.
Wracam z Gedaref, gdzie...
Mukhabarat dokonali egzekucji 30 osób.
To poważna sprawa.
Porozmawiałbym, ale obowiązki wzywają.
Jasne.
Miłego...
Kabede Bimro, tak?
Słucham?
Zabawne imię.
Kabede.
Tak.
Co tu robi CIA?
- Czego chciał? - Nie wiem.
- Chyba nas ostrzec. - Kurwa.
Wie o Kabede.
Musimy jechać.
To głupi pomysł.
Odczekajmy dwa tygodnie. Ocenimy zagrożenie.
Mamy 200 osób...
Które zginą, jeśli to spieprzymy.
Kurwa mać, zaufasz mi choć raz?
Jeśli to robimy, musimy wyruszyć.
To co?
Musisz coś dla mnie zrobić.
Wsiądź na tę ciężarówkę.
Twoja kolej.
Jedziesz do domu.
Setki osób przekraczają granicę każdego tygodnia.
- Tysiące są w Etiopii. - Mukhabarat wiedzą o tobie.
Szukają cię.
- Tu chodzi o nich. - Wiedzą,
że przemycasz ludzi.
Nikomu nie pomożesz martwy.
Dość zrobiłeś.
Dość?
Dopiero gdy wszyscy znajdą się w Jerozolimie.
Wszyscy.
Dalej.
Dobra, wsiadłeś?
Ari?
- Tak? - Chodź.
To dla ciebie.
Od żony.
Mamy towarzystwo.
Powtórz.
Mamy towarzystwo.
Idź.
Jakie towarzystwo?
Cholera.
A precyzyjniej?
Wojskowe dżipy jadą z północy.
Widzę cztery.
Kurwa. Szybciej, musicie ich zabrać na pokład.
Jesteśmy pod obstrzałem.
Jak masz na imię?
- Jak ci na imię? - David.
Dobra, David.
Zostań ze mną. Wyliżesz się.
Przynieś moją torbę.
Nie ma czasu.
- Trzeba go zabrać na okręt. - Za nogi!
Słuchaj, cały czas uciskaj ranę.
Nawet jeśli omdleje ci ręka. Jeśli puścisz, umrze.
Biegniemy.
Taksówki wyruszyły.
Mamy rannego żołnierza. Powtarzam, ranny żołnierz.
Zespół medyczny w pogotowiu.
Jezu.
Zidentyfikowaliśmy cele.
Zgoda na atak?
Nie, nie atakujcie.
Będziemy spaleni. Poradzimy sobie.
- Co ty robisz? - Rób to, co ja.
Nie strzelajcie.
Jestem Guy Thomas z Centrum Nurkowego „Red Sea”.
Nasi goście tu nurkują.
Co wy robicie?
Gdzie wasz dowódca?
Aresztowali ich.
Lider aresztowany.
Zgoda na atak?
Okienko się zamyka.
Atakujcie.
Nie atakować, powtarzam, nie atakować.
Zabierzcie ładunek do bazy. I spierdalajcie.
To ja, spokojnie.
Taksówki dotarły do bazy.
Towar na pokładzie.
Przyjąłem.
Jakieś wieści o liderze?
Monitorujemy transmisje radiowe w Chartumie.
Żadnych wieści.
Wyjdziemy stąd.
Będzie dobrze.
Przepraszam.
Chcę porozmawiać z dowódcą.
Pieprzony dupek.
To ty jesteś dupkiem, Ari.
Co?
Mówiłem, żeby odwołać operację. Że jest zbyt ryzykowna.
Nie ty decydujesz.
Nie, ja nie podejmuję decyzji. Tylko ty to robisz.
Chcesz coś powiedzieć?
Po co mnie tu sprowadziłeś?
Udajesz mojego przyjaciela.
Ale nigdy mnie nie słuchasz.
I nie jestem najlepszym
lekarzem polowym.
To była litość?
Tak.
Zadowolony?
Zamknij się.
- Wyjdziemy stąd. Tylko spokojnie. - Rozpracują nas.
Pojadą do hotelu, może już tam są.
I wszystkich zabiją. Maxa, Jake'a,
- Rachel. - Przestań używać imion.
- Nie wiesz, kto słucha. - Myślisz, że to romantyczne zajęcie?
Nie jest romantyczne, jest praktyczne.
Istnieje protokół.
Nie możesz
wiecznie improwizować i polegać na szczęściu.
Wiem.
To niebezpieczny zawód. Czasem za to płacimy.
Wiem.
O to chodzi?
O twoją rękę? O Tanger?
Wiesz, że byłem kiedyś chirurgiem,
ale przychodzisz do kliniki
żartować z tego, że nie ratuję ludzi.
Kiedy żartowałem?
O czym mówisz?
Nie chodzi o moją rękę.
Chodzi o ciebie.
O ciebie i mnie.
Będą nas torturować. Zginiemy tu przez twoje ego,
które nie pozwala ci przyjąć pomocy.
Ale cokolwiek robisz, ja i tak
biegam za tobą jak jebany piesek.
Jestem taki głupi.
Głupi jak but.
Jestem głupi...
Hej.
Hej, przestań.
Zginiemy przez ciebie.
Do pułkownika Madibbo.
Nie jestem umówiona, ale mnie zna.
Nie mam pani na liście.
Nie może się spotkać.
Dobrze...
Proszę otworzyć bramę, to przejadę.
Pojadę dalej.
Angela Bluchel.
Dyrektor generalna
Centrum Nurkowego „Red Sea”.
Dyrektor Natcor.
Tak, oczywiście.
Przepraszam.
Napije się pani?
To cola o wiśniowym smaku.
Kto wam to zrobił?
Nie, to...
Oni nie...
My to zrobiliśmy.
Sobie nawzajem.
Jak to?
Nie dogadujemy się.
Szaleni khawaja.
Jesteście wolni.
Możecie iść.
Wystroiłeś się.
Porozmawiajmy w środku.
Ethan.
Co z postrzelonym żołnierzem?
Stracił za dużo krwi.
Jak to się stało?
Pomyłka. Wzięli nas za szmuglerów.
To wszystko to pomyłka.
To...
To już nie ma znaczenia.
Zwijasz operację?
Nie możesz.
To duży sukces. Ewakuowaliśmy tysiące ludzi.
Tysiące są w drodze.
Dlatego musimy to zakończyć.
Dopóki misja jest sukcesem.
Myślisz o polityce. Nic się nie zmieniło.
- Sudańczycy nie wiedzą, że... - Mogłeś wczoraj zginąć.
Nieomal
wywołaliśmy konflikt zbrojny
między marynarką a wojskiem sudańskim.
Aresztowali cię.
Znów. Założyli ci kartotekę.
Nie skończyłem zadania.
Otwórz oczy.
Popatrz na Chartum.
Aresztowania i egzekucje dysydentów.
Bicie kobiet z odkrytymi głowami.
Wydalenia obcokrajowców.
To rewolucja. Czas wracać do domu.
Proszę, Ethan.
Chcę, żebyście wrócili do domu.
Nie chcę mieć was na sumieniu.
Spakujcie się.
I wymiatajcie z tej zapyziałej nory.
To krew.
Zwijajmy się stąd.
Nie, to ja. Retta.
Retta.
Gdzie Kabede?
Cholera jasna, Sammy.
Jesteś ranny?
Mogę spojrzeć?
Nóż chyba przebił płuco.
Usiądź, nie możesz naciskać na klatkę.
Jak się wydostałeś?
Przekupiłem strażnika.
Oddałem mu wszystko.
Ari.
Przybyła kolejna grupa.
Setki.
Ukryli się nad rzeką.
Musimy go zabrać do szpitala. Pomóż.
Musimy znaleźć dla nich inne miejsce.
Operacja została zamknięta. To koniec.
Wrócimy do Izraela i coś wymyślimy. Nic nie poradzę.
Jeśli chcesz wracać, wracaj.
Ja nie jadę.
Nie staniesz mi na drodze.
Misja się dla nas nie skończyła.
Misja?
To nie jest misja.
To moje życie.
Moja rodzina.
Ty wracaj.
Nie mogę was do tego zmusić. Wasz wybór.
Znacie ryzyko.
Wchodzę w to.
Dasz nam chwilę?
Poprę każdą twoją decyzję.
Pierdol się.
Masz rację.
Jestem dupkiem.
Kieruję się ego.
Mam pomysł i go realizuję.
Nie słucham.
Ryzykuję.
Czasami się udaje, czasami nie.
Przepraszam.
Jeśli wrócisz do domu, uszanuję twoją decyzję.
Wasz szef chyba wrócił.
Świetnie.
Zaproszę go do stołu.
Też go przywitam.
Jak pan chce.
Pułkowniku.
Co pana sprowadza?
Chciałem, żeby moi ludzie posmakowali kuchni Abu Aziza.
- Świetnie, chodźmy. - Stop.
Żołnierzu...
Tak jest.
Sprawdź ładunek na ciężarówce.
Chcę zobaczyć, co macie na pace.
Dlaczego?
Takie hobby.
Jest pusta.
Nikogo tam nie ma.
Zatem.
Kolacja.
Świetnie.
Czegoś szukają?
Wykonują swoje obowiązki.
Co dziś dobrego?
Świeża ryba i krab.
Spójrz na mnie.
Udawaj, że mówimy o jedzeniu.
Sprowadzają do tego hotelu uchodźców?
Czy biali wyjeżdżają w nocy?
Od czasu do czasu, nie każdej nocy.
Kiedy wracają?
Następnego ranka.
Zaraz wracam.
Jeśli się okaże, że pomagasz białym...
w czymś nielegalnym...
powieszę ciebie i twoją rodzinę.
Nathifa.
Idź pomóż Azizowi.
Wystarczy.
Nie żyje.
Musisz iść.
Ja zostanę.
To było
pyszne.
Może powinienem zatrudnić Abu Aziza?
Skąd jesteś?
Nie rób tego.
Z Muhammad Qol.
Wiesz, dlaczego się śmieję z kobiet Hadendowa?
Bo są dzikie w łóżku.
Bo nie...
czują nic na dole.
Ojcowie tną je, kiedy są
bardzo małe, więc...
Trzeba z nimi ostro, żeby coś w ogóle poczuły.
Nie rób tego.
Bo co?
Co?
Co chce pan zrobić z tym nożem, panie Thomas?
Oby tylko pokroić jedzenie.
Apetyt mi minął.
Niedługo tu wrócą.
Ze wsparciem.
Zwłaszcza gdy zauważą, że kogoś im brakuje.
Jak to? Co zrobiłeś?
Dobra.
Dajcie mi dzień. Zajmijcie się uchodźcami.
Nie wpuszczajcie personelu.
Max, Sammy, przywieźcie tu resztę.
Zadzwonimy do Ethana.
Nie spodziewałem się pana tak szybko.
Proszę.
Napije się pan?
Nie?
Powie mi pan, kim pan jest?
Wie pan.
Nie mam czasu na gierki.
Dobra.
Chcę to usłyszeć.
Od pana.
Hipotetycznie?
Rząd izraelski.
To, kurwa, szalom.
Powiedzmy, że wiem coś o tych znikających uchodźcach.
Dobra.
I...
teoretycznie
potrzebuję pana pomocy, żeby 400 natychmiast wywieźć z kraju.
Niby jak?
Samoloty.
Te w Chartumie, transportowe.
Nawet gdybym chciał ci pomóc,
Ari,
nie mam takiej władzy.
Mogę jedynie porozmawiać z górą.
Zaczekaj.
Nie wiem, co ci powiedzą.
Może, żeby mnie stąd wyrzucić, ale obiecuję ci,
że to, co zrobisz, będzie twoją spuścizną.
Kiedy będziesz wspominał tę chwilę, będzie cię napawać dumą
albo wstydem.
Tu Walton.
Jest problem. Nie zmieszczą się do ciężarówek.
Za dużo ich.
Cholera.
Kurwa.
Poważnie?
Sudański autokar turystyczny?
Niech wsiadają. Muszę coś wziąć. Zaraz wracam.
Jedźmy.
Wezwij wszystkich.
Wszystkich.
Jeszcze osiem kilometrów.
Dokąd jedziemy?
Do Carthago.
To dawne lotnisko brytyjskie.
Jeśli istnieje.
A jeśli nie?
Cholera.
Nie chcę psuć zabawy,
ale na pasie startowym rośnie drzewo.
Kiedy tu mają być?
Nie wiem. Czemu?
Mamy towarzystwo.
Dziewięć kilometrów stąd.
Mają wrócić do ciężarówek?
Nie, mamy czas.
Dalej Walton, sukinsynu.
Co robimy?
Cholera. Chodź.
Musimy ich wsadzić do autokaru i wypierdalać.
- Dobra, niech wsiadają. - Słuchajcie.
Słuchajcie.
Chodźcie.
Trzymajcie się razem.
Jesteśmy gotowi.
Dziękuję.
Chodźcie.
Wsiadajcie.
Do końca.
Przód samolotu, dalej.
Aż do końca.
Chwileczkę. Stop.
Nie mogą wsiąść.
Czemu?
Samolot może pomieścić 228 osób. Ile tu masz?
- 400. Mogą usiąść w korytarzu. - Nie.
Możemy zabrać 228. Reszta musi zostać.
- Zasady bezpieczeństwa. - Jeśli nas zostawisz, zginiemy.
Ty zdecydujesz, kto zostaje, a kto leci.
Ja nie mogę.
Wybieraj, kto żyje, a kto umiera.
Są trzy kilometry stąd.
Pośpiesz się.
To nie moja wina. W samolocie nie ma miejsca.
Zrobimy miejsce.
Odsuńcie się.
Chodźcie.
Szybciej.
Idźcie na przód.
Szybko. Chodźcie.
Dalej.
Zatrzymać ten samolot.
Za wszelką cenę.
Szybciej.
Siedemdziesiąt węzłów.
Nie uda się.
- Nie uda się. - Uda się.
Cholera.
Możemy już oddychać.
Nikogo nie zostawiamy.
Jesteś szalony, wiesz?
MOJA RODZINA
LOTNISKO BEN GURIONA, IZRAEL
Panowie.
Są ich jeszcze tysiące.
Wiem.
Wrócimy.
Obiecuję.
Dotrzymał obietnicy.
Wróciliśmy.
Wiele razy.
Nie zostawiliśmy nikogo.
Centrum Nurkowe „Red Sea”
nie było prawdziwym hotelem.
Ale ucieleśniało wyższą prawdę.
Może najwyższą.
Kiedy widzisz brata
lub siostrę, którzy cierpią,
nie możesz być obojętny.
Musisz działać.
Coś dla nich zrobić.
Pomóc im.
Z pomocą izraelskiej marynarki wojennej i lotnictwa
przeszmuglowano dziesiątki tysięcy uchodźców z Etiopii.
Obecnie na świecie żyje 65 milionów uchodźców.
MORZE CZERWONE, NURKOWANIE I PUSTYNIA CENTRUM REKREACYJNE SUDANU
Napisy: Tatiana Grzegorzewska