Witamy w Skytours. By uzyskać informacje, wybierz jeden.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Aby dokonać rezerwacji, wybierz dwa.
W sprawie istniejącej rezerwacji...
Ceny zniżkowe dostępne są przez Internet.
Tak, dzień dobry.
Chciałbym zarezerwować...
Aby połączyć się z operatorem, wybierz jeden.
Dzień dobry, witam w obsłudze Skytours.
Dzień dobry.
Chcę zarezerwować lot z Rzymu na Lampedusę.
Tak?
Wiem, że mogę to zrobić przez Internet,
ale dopiero co się tu wprowadziłem.
Nazwisko?
Bergoglio. Jorge Bergoglio.
Jak papież?
No tak. Bo...
Kod pocztowy?
Nie znam...
Watykan.
Bardzo śmieszne.
NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
Pewnego razu młody człowiek przechadzał się po lesie.
Nazywał się Franciszek Bernardone.
Wtem natknął się na kaplicę.
Istna ruina,
zawalone ściany.
Wszedł do środka.
Krzyż nadal wisiał w miejscu,
gdzie dawniej był ołtarz.
Franciszek stanął jak urzeczony.
Ukrzyżowany Chrystus przemówił do niego tymi słowy:
„Franciszku... odbuduj mój Kościół”.
Franciszek był człowiekiem czynu.
Udał się do kamieniołomu na górze Subasio
i natłukł kamieni.
Ściągnął je na dół
i naprawił zawalone ściany.
Każda podróż,
nieważne, jak długa,
musi gdzieś się zacząć.
Każda podróż, nieważne, jak chwalebna,
może rozpocząć się od pomyłki.
Jeśli czujecie się zagubieni,
nie martwcie się.
Bóg się nie poddaje.
- Jasne? - Tak!
Jasne?
Tak!
Tak sobie myślę...
dręczy nas tyle problemów.
Nie obarczajmy wszystkimi Najświętszej Panny.
Kto jeszcze mógłby się za nas pomodlić?
Proszę... młodzieńcze!
Jak masz na imię?
Jak moja ulubiona drużyna, San Lorenzo!
Święty Wawrzyńcze, módl się za nami...
Ojcze.
Papież...
Papież nie żyje.
WATYKAN
Bracia i siostry,
nasz umiłowany Ojciec Święty Jan Paweł II
wrócił do domu Pana.
Walczył o prawa człowieka i sprawiedliwość dla biednych,
jednocząc wyznawców wszelkich wyznań.
Jednakże pontyfikat Jana Pawła II
oznaczał koniec liberalizacji
i powrót do ostrego potępienia
homoseksualizmu, aborcji, antykoncepcji
i ordynacji kobiet i żonatych mężczyzn.
Ten?
Arcybiskup Kijowa, kardynał Husar.
Dobrze.
Ten?
Kardynał Arinze z Nigerii.
Powiadają, że zostanie pierwszym afrykańskim papieżem.
Dobrze. Ten?
Bergoglio. Z Argentyny.
Orędownik reform. Bardzo popularny w...
Znam go.
Ten?
Martini.
Katolicy na całym świecie
modlą się za kardynałów wybierających nowego papieża.
Pożegnawszy poprzedniego,
kardynałowie gromadzą się w Rzymie,
by wybrać nowego...
W Rzymie 115 kardynałów z 52 krajów modli się
w intencji wyboru nowego papieża.
...mają na względzie kwestie duchowe, jak i polityczne.
...wybór pomiędzy tradycją a reformą.
Media przewidują spór
pomiędzy niemieckim konserwatystą, Josephem Ratzingerem,
a włoskim reformatorem, Carlo Martinim.
Ratzinger, ważna postać w Watykanie,
od dawna był typowany na następcę Jana Pawła II.
Co to za hymn?
„Dancing Queen”.
ABBA.
To dobre.
ABBA.
Dobry wieczór.
Kościół przywykł do przepychu.
Europa...
Nasze kościoły są piękne, ale puste.
Jak płomień przysypany popiołem.
Ktoś musi go rozdmuchać.
Ty?
Lepiej, by był to ktoś spoza Europy.
Nie, Martini. Ja nie.
Dziękuję za piękne kazanie.
Nie ma za co.
Kardynał Hummes. Lepiej było, gdy wszyscy mówili po łacinie.
Miło cię widzieć.
Nie zasłużyłeś na „miło cię widzieć”, Jorge.
Nie.
Kardynałowie szykują się do głosowania.
Kardynałowie udają się do Kaplicy Sykstyńskiej...
Będą komunikować się z resztą świata
za pomocą tego komina.
Biały dym oznacza wybór nowego papieża.
...czarny – brak rezultatu.
Pierwsze głosowanie odbędzie się teraz.
Być może dziś nastąpi głosowanie.
Wrota pozostaną zamknięte aż do...
Wtedy dopiero poznamy nowego papieża.
Powołuję na świadka Chrystusa Pana,
który mnie osądzi, że mój głos jest dany na tego,
który według woli Bożej powinien być moim zdaniem wybrany.
Wyniki pierwszej tury są następujące...
Joseph Ratzinger, 47 głosów.
Jorge Bergoglio, dziesięć.
Carlo Maria Martini...
dziewięć.
Czarny dym. Oznacza to, że żaden z kandydatów nie otrzymał...
...nikt nie otrzymał wymaganej liczby 77 głosów.
Zaledwie dziesięć głosów.
Dotąd nikt z południowej półkuli nie uzyskał aż tylu.
Świat zmienił punkt ciężkości.
Martini dostał dziewięć.
Zatem 19 głosów za wprowadzeniem zmian.
Jeśli jego zwolennicy przekażą ci swoje głosy...
Reformy wymagają polityka.
Przekaż głosy Martiniemu.
Od lat działa na rzecz reform.
Za późno.
Jak to?
Poprosił już wszystkich, by zamiast na niego, głosowali na ciebie.
Nie, proszę.
„Najważniejszą cechą przywódcy jest to,
że nie chce być przywódcą”.
Platon.
Zatem...
Ratzinger się nie nadaje.
Za bardzo mu zależy.
Kościołowi grozi niebezpieczeństwo. I to poważne.
Potrzebny nam wspólny punkt odniesienia.
Jedyna, niezmienna, wiekuista prawda.
Jedyna, niezmienna...
Jedyna, niezmienna, wiekuista prawda.
Naprawdę tego chce?
Rola papieża to rola męczennika.
Wyniki
trzeciej tury głosowania...
są następujące...
Biały dym!
Dym jest biały!
Habemus papam! Mamy nowego papieża!
Tak zabrzmią słowa wygłoszone z tamtego balkonu.
To niekoniecznie zwycięstwo konserwatystów.
Wybór kardynała Ratzingera
to przejaw jedności wewnątrz Kościoła.
Nie było znacznych rozłamów
wśród Kolegium Kardynałów.
Wybór kardynała Ratzingera był dość oczywisty.
Ten wybór...
Jorge, co teraz zrobisz?
Wrócę do Buenos Aires.
Zacznę planować emeryturę.
Jesteś na to za młody.
Kościół zagłosował za odroczeniem zaległych reform.
Więcej dobrego zdziałam jako zwykły pleban.
Niech ci będzie.
Będę się za niego modlił.
Joseph Ratzinger ma bystry umysł.
To intelektualista...
Stoi na straży wiary.
To zabezpieczenie Doktryny Wiary.
Będzie zwalczał relatywizm.
Co ma pani na myśli?
Że będzie bronił dogmatu.
Będzie wspaniałym papieżem.
Mój Boże, to najlepszy... Nie mogę uwierzyć.
Już zaczął się sprzeciwiać.
Nie wolno tego, nie wolno tamtego...
Ucierpią biedni w Brazylii i na całym świecie.
Ludzie odwracają się od katolicyzmu,
gdyż jest zbyt konserwatywny.
Źle się stało, że wybrano nazistę Ratzingera.
Nie kupuj znaczków od Tonia.
Są do niczego.
Nieprawda, to dobre znaczki.
Napisałem piękny list i nie dostałem odpowiedzi.
Wysłałem go ponownie, ale nadal nic.
Twoje znaczki nie działają.
Choćbyś nie wiem, jak się starał, Jorge,
święty Wawrzyniec nie oddzwoni.
Może adres był niewłaściwy.
Niemożliwe.
To bardzo znany adres.
Czyj?
Papieża.
W takim razie
znaczki Tonia działają.
Mam twoją pocztę i list z Watykanu.
Czemu piszesz do papieża?
Zarezerwowałem lot.
Naprawdę?
Co to za pilna sprawa?
Planujesz emeryturę?
Nie rób tego.
Potrzebujemy cię w Buenos Aires.
Wzywa mnie do Rzymu.
A ja już zarezerwowałem lot.
Zbieg okoliczności.
Nie ma czegoś takiego.
Wszystko jest w rękach Boga.
Przenosimy się do Watykanu,
skąd docierają wieści, które wstrząsnęły Rzymem.
Tajne dokumenty kościelne zostały ujawnione prasie...
Wewnętrzne spory,
nadużycia w banku watykańskim
i wykroczenia na tle seksualnym.
Kto by pomyślał, że zaufany współpracownik
i prawa ręka papieża zostanie aresztowany?
...ujawniwszy kompromitujące tajne dokumenty...
Do dossier miał dostęp tylko jeden człowiek:
papież Benedykt XVI,
zatem problemy te są mu znane.
Sodoma i gomora.
Nie wiadomo, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami.
RZYM
Dzień dobry.
Kardynał arcybiskup Buenos Aires?
Owszem.
- Eminencjo... - Nie trzeba.
- Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
Samochód jest tutaj.
Tędy.
Mogę?
Eminencjo...
- Wolę jechać z przodu. - W porządku.
Piękny wóz.
- Dziękuję. - Bardzo wygodny.
To droga do Rzymu?
Nie, Eminencjo, papież przebywa w letniej rezydencji.
W letniej rezydencji.
Może dlatego nie dostał mojego listu.
Proszę wybaczyć, ale...
woli, by biskupi ubierali się jak biskupi,
a kardynałowie jak kardynałowie.
Naprawdę?
Masz może zapasowy biret?
Tak.
To wizyta osobista,
poza oficjalnym terminarzem.
Czyta raport.
Jego Świątobliwość o tym wie.
Zapytam, czy z nim porozmawia.
Wasza Świątobliwość.
Porozmawia ojciec z kardynałem Bertone?
Jest przy telefonie.
Jego Świątobliwość wkrótce przyjdzie.
Ojciec Święty często przyjmuje tu kardynałów?
Nie. To pierwszy raz.
Przecież nie pada.
W Rzymie nigdy nie wiadomo.
Gdzie on jest?
Wygląda, jakby całe życie tu mieszkał.
Oregano, słusznie.
Moja mama nie mogła bez niego żyć.
Sprawia, że wszystko lepiej smakuje.
Moja mama miesza je z tartą bułką.
- Ja też. - Naprawdę?
Tak!
Wszystko, co je papież, pochodzi z Gandolfo.
Wysyłamy to do Rzymu. Żywność ekologiczna.
Warzywa, jajka, ser.
Dzień dobry!
Wasza Świątobliwość.
Ostatnim razem rozmawialiśmy po łacinie.
To było krótkie spotkanie.
Nie byłem tak pilnym uczniem jak ojciec.
Nie używajmy łaciny.
Przydaje się. Zwłaszcza gdy
ogłaszam złe wieści kardynałom.
Tylko jedna piąta z nich
jest wzburzona, bo tylko tylu wie, co powiedziałem.
Przepraszam za spóźnienie. Wiem,
że ceni sobie ksiądz punktualność.
Paolo, mój poprzedni asystent, dopilnowałby, bym był na czas.
Był idealny.
A teraz siedzi.
Tak.
Może się przejdziemy?
To raczej nieroztropne.
Sznurówki.
No tak.
Przysłał ksiądz wniosek o zwolnienie z funkcji arcybiskupa.
Tak...
mam przy sobie dokumenty.
Kardynałowie nie muszą o to prosić, dopóki nie skończą 75 lat.
Jest ksiądz chory?
- Płuca mi niedomagają. - Tak, ale od urodzenia.
Chyba nie zaczęły sprawiać kłopotu?
Wyczytałem w aktach.
- W aktach? - Każdy ma tu swoją teczkę.
Proszę sobie nie schlebiać.
Nie...
- Nie jestem chory. - Nie.
Wiedzie ksiądz aktywne życie.
Wszędzie dociera piechotą, czasem rowerem.
Raz w tygodniu chodzę na tango.
Taniec?
Jestem Argentyńczykiem.
Tango i futbol to zajęcia obowiązkowe.
No tak, racja. Ma ksiądz parę do tańca?
Głupio bym wyglądał, tańcząc bez pary.
Dla zachowania majestatu wolę tańczyć z kimś.
Słusznie.
Proszę.
Tak...
Jest ksiądz jednym z moich najsurowszych krytyków,
a nie brak pretendentów do tego tytułu.
Nigdy ojca nie krytykowałem.
Nie bezpośrednio,
ale odmówił ksiądz zamieszkania w pałacu kardynalskim.
Jest zbyt okazały. Za duży.
Taka demonstracja
czystości i skromności sugeruje, że reszta z nas powinna żyć skromniej.
Czy komukolwiek dane jest
żyć wystarczająco skromnie?
Kwestia żonatych księży.
Źle mnie zacytowano.
Stwierdziłem, że celibat może być darem lub klątwą.
A homoseksualizm?
Stwierdziłem tylko...
Znów źle zacytowano słowa?
Wyjęto je z kontekstu.
Może lepiej zdradzać dziennikarzom
przeciwne poglądy.
Wówczas istnieje szansa, że zacytują księdza poprawnie.
Udziela ksiądz sakramentów
wyłączonym ze wspólnoty.
Na przykład rozwodnikom.
Uważam, że udzielanie komunii
nie jest nagrodą dla cnotliwych.
To strawa dla zgłodniałych.
Księdza przekonania są ważniejsze
niż odwieczne nauki Kościoła.
Nie.
Św. Marek, rozdział 2, werset 17: „Przyszedłem powołać grzeszników”.
Kościół naucza o tym od tysiącleci.
Należy wyznaczyć granice...
Lub postawić mury.
Nic w tym złego.
Dom zasadza się na solidnych murach.
Czy Jezus stawiał mury?
Jego twarz to oblicze miłosierdzia.
Im większy grzesznik, tym cieplejsze powitanie.
Miłosierdzie to dynamit, który rozsadza mury.
Tak.
Na wszystko ksiądz ma odpowiedź.
- Nie zatrzymuj się. Dalej. - Muszę iść. Chodźmy.
- Nie zatrzymuj się. Dalej. - Jest ksiądz zbyt bystry.
Oto mój dylemat.
Jest ksiądz elokwentny i popularny.
Rezygnacja zostałaby odebrana jako protest.
Kościół jest zewsząd atakowany.
Czemu porzucać go na pastwę wrogów?
Czy pasterz ucieka na widok wilków?
Nie zamierzam uciekać.
Obejmę plebanię. Będę dobrym pasterzem.
Nie mówię jasno? Prawie został ksiądz papieżem.
Rezygnacja będzie przejawem krytyki.
Jak styl życia księdza. I księdza buty.
Nie podobają się ojcu moje buty?
Proszę nie obracać wszystkiego w żart.
To nieszczere i cyniczne. Szacunkiem byłoby okazanie gniewu.
Według księdza Kościół podupada?
- Tracimy wiernych. - To wina Kościoła?
A nie zachodniego relatywizmu, liberalizmu
czy, jak to mówią: „Wszystko wolno”.
Tak.
Według księdza Kościół jest narcystyczny.
- Kolejny błędny cytat? - Tak powiedziałem.
Sądzę, ojcze, że twój Kościół...
Mój?
Nasz Kościół...
idzie w kierunku, którego nie mogę dłużej pochwalać,
lub stoi w miejscu,
gdy czasy wymagają kroku naprzód.
Ojcze święty...
nie chcę już być handlarzem.
Handlarzem?
To przenośnia.
Handlarzem produktu.
Produktu?
Handlarzem produktu, którego...
nie mogę z czystym sumieniem polecać.
Brakuje księdzu wiary?
Wydaje mi się, że jesteśmy oderwani od świata.
Nie jesteśmy jego częścią.
Brak nam łączności.
„Kościół, który poślubia ducha czasu...”
Wiem. „Z czasem będzie owdowiały”.
- Właśnie. - Wiem.
Ojcze święty...
Gdy przewodziłeś jezuitom,
kazałeś usunąć z biblioteki dzieła na temat marksizmu.
Kazałem seminarzystom cały dzień nosić sutanny,
nawet podczas pracy w ogrodzie.
Nazwałem małżeństwa homoseksualne zamysłem szatana.
Nie różniłeś się ode mnie.
Nie.
Zmieniłem się.
- Wybrał ksiądz kompromis. - Nieprawda.
- Zmieniłem się. - Kom...
To nie to samo.
Nie trzeba.
Zmiana to kompromis.
Życie...
to, które On nam podarował,
polega na zmianie.
Jest ojciec następcą świętego Piotra.
Święty Piotr był żonaty.
Dzięki za informację. Nie wiedziałem.
Dopiero w XII wieku wprowadzono celibat wśród duchownych.
Anioły...
Do piątego wieku ani słowa o nich,
aż nagle rozpleniły się
niczym gołębie.
Natura podlega zmianom.
Podobnie jak wszechświat
czy sam Bóg.
Bóg nie podlega zmianom.
Właśnie że tak.
- Przybliża się do nas. - „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”.
Gdzie Go szukać, skoro się przemieszcza?
Po drodze?
Przemawia przez księdza ego.
Myśli ksiądz, że zjadł wszystkie rozumy.
Jak to Argentyńczyk.
Co robi Argentyńczyk, by się zabić?
Wdrapuje się na szczyt własnego ego i skacze.
Nie znam tej części ogrodu. Gdzie jesteśmy?
Może pójdźmy w stronę cienia.
Dobrze.
Może tam znajdziemy Boga. Po drodze. Przedstawię Mu księdza.
Stoimy na straży dwutysięcznej tradycji,
ale kardynał Bergoglio zna się lepiej.
Nie. Przez ostatnie lata karaliśmy tych,
którzy nie dzielą naszych poglądów na temat rozwodu,
antykoncepcji czy homoseksualizmu.
Podczas gdy nasza planeta umiera,
a społeczeństwo toczy rak nierówności,
my rozważamy, czy lepsze były msze po łacinie
i czy można powierzyć dziewczętom role ministrantów.
Otoczyliśmy się murem, a tymczasem
prawdziwe zagrożenie było wśród nas.
Wśród nas samych.
Co to ma znaczyć?
Ojciec chyba sam wie.
Wiedzieliśmy o księżach, biskupach
i prominentach Kościoła, którzy wykorzystywali dzieci.
- I co? - Zajmujemy się tym.
Wyspowiadaliśmy ich
i przenieśliśmy do innych plebanii,
gdzie mogli zacząć od nowa.
- Uznaliśmy, że wyznali... - Uznaliśmy, że lepiej,
by ucierpiało dziewięcioro dzieci,
niż by dziewięć milionów straciło wiarę przez skandal.
- Skądże znowu, to jakaś parodia. - Usłyszałem to od biskupa!
I co ksiądz na to?
Kazałem pozbawić owego księdza kapłaństwa
i wszcząć proces kanoniczny. Niezwłocznie.
Nie sądzę, by magiczna formułka
mogła naprawić wszelkie szkody.
Magiczna formułka? Tak określa ksiądz sakrament?
Spowiedź oczyszcza duszę grzesznika.
Nie pomaga ofierze.
Grzech to rana,
nie plama.
Musi się zagoić, zaleczyć.
Przebaczenie to za mało.
Próbuje ksiądz zrzucić winę na mnie.
- Nie, ojcze święty. - Proszę posłuchać.
Ta rezygnacja to protest przeciwko Stolicy Apostolskiej.
- Mam to ratyfikować. - Nie.
Nie chce już ksiądz być kardynałem arcybiskupem.
A chce ksiądz nadal być kapłanem?
Nie popieram księdza poglądów.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Ojciec Święty udał się na spoczynek przed kolacją.
Może ksiądz pójść do swojego pokoju.
Mojego pokoju?
Tak.
Zaprowadzę księdza.
Ale...
A Jego Świątobliwość?
- Papież je sam. - Czemu?
Tak woli.
Ale zamówił dla księdza ten sam posiłek.
Według przepisu jego matki.
Typowe bawarskie danie:
Knödel mit Soße.
Cóż...
No wiem.
Czasem przychodzi tu po kolacji, by się odprężyć.
Piękny pokój.
Tak.
Papa Jan.
Tak.
Brawo.
Świetnie.
Zrobiłeś dziś 10 000 kroków.
- Gratulacje. - Osiągnąłem cel.
Lekarz mi to dał.
Stwierdził, że jestem w dobrej formie jak na 86-latka, ale nie jak na człowieka.
Wziąłem to za żart.
- Nie, proszę. - Nie.
Wiem, że lubi ksiądz futbol.
Za to ja nie wiem, o co tyle krzyku.
Naprawdę? Nawet podczas Mistrzostw Świata?
Za rok nasze narodowe drużyny
mogą spotkać się w finałach.
Niemcy mogą zmierzyć się z Argentyną.
To dobrze.
Proszę usiąść.
Ojcze święty...
- proszę zerknąć na moje papiery. - Nie...
- Ale to... Naprawdę... - Proszę, nie.
- Właśnie po to tu jestem. - Nein.
Nie mam sił na taką rozmowę.
Proszę usiąść.
Spędźmy chwilę w ciszy. Proszę.
Dobrze.
Zmęczyłem się.
- Kawy lub herbaty? - Nie, dziękuję.
Po wieczornej kawie nie mogę zasnąć.
Ja też.
Najtrudniej jest słuchać...
i usłyszeć Jego głos.
Głos Boga.
Nawet papieżowi?
Zwłaszcza papieżowi.
Gdy byłem młody, wieki temu,
zawsze wiedziałem, czego Bóg ode mnie chce.
Jaki ma dla mnie cel.
Ale teraz...
już tego nie wiem.
Może muszę słuchać uważniej.
Jak sądzisz, kardynale?
Co?
Tak.
Przydałby mi się
duchowy aparat słuchowy.
Kto to wie?
Gdy pierwszy raz usłyszałem ten głos, cokolwiek to było...
Jego głos, głos Boga.
Poczułem ukojenie.
Wielkie ukojenie.
Ksiądz też to poczuł?
Powołanie, owszem.
Ukojenie...
Nie powiedziałbym.
- Sprzedałem 180 biletów. - Świetnie.
- Mogę iść? - Jasne!
Świat bywa chaotyczny.
W tym całe piękno.
Od dziecka zastanawiałem się, czy nie zostać księdzem.
Nie miałem pewności, więc babcia doradziła mi,
bym poprosił Boga o znak.
Tak zrobiłem.
I nic.
Poczułem się porzucony.
Rzuciłem się w wir życia.
Miałem pracę.
I Amalię.
Co robisz?
Miałem przyszłość.
Jorge, wyniki są jednakowe.
Bo to ten sam eksperyment.
Jak się umawialiśmy?
Że będziemy testować aż do skutku.
Liczą się fakty.
Fakty są...
Byłeś u fryzjera.
To fakt.
I masz nową koszulę.
To też fakt.
Podjąłeś decyzję?
Oświadczysz się!
To domniemanie.
Raczej dedukcja.
Ale błędna.
Już się oświadczyłem.
Wieczorem omówimy szczegóły.
Nie będziesz księdzem.
Logiczna konkluzja, Esther.
Czemu tyle zwlekałeś?
Czekałem, aż usłyszę...
No wiesz, czy On ma dla mnie inne plany.
On?
Nasz kraj nie potrzebuje więcej księży.
Powtórzę badania.
- Więcej mnie nie nabieraj. - Obiecuję.
Jorge!
Będziesz wspaniałym ojcem.
Wyglądasz pięknie.
Najładniejsze.
Jak wyglądam?
Bardzo przystojnie.
Wejdź.
Tylko tędy przechodziłem.
Pobłogosław mnie, ojcze, bo zgrzeszyłem.
Słucham, synu.
Mogę najpierw o coś zapytać?
Nie rozpoznaję księdza. Skąd ksiądz jest?
Parque Patricios.
Czasem odprawiam msze tutaj.
Modlę się, by nie był ksiądz kibicem Huracán.
Twoja modlitwa została wysłuchana.
Mieszkam niedaleko, w kościelnym przytułku dla chorych.
Opiekuje się ksiądz nimi.
Nie.
Jestem jednym z nich.
Mam raka.
Białaczkę.
To co ksiądz tu robi?
Dziś rano po przebudzeniu Pan polecił mi wysłuchać spowiedzi.
Ale nikt nie przyszedł...
poza tobą.
Co cię dręczy?
Słucham cię, synu.
Jakiś czas temu poprosiłem o znak.
Być może...
właśnie go otrzymałeś.
Może przysłał mnie tu, bym z tobą porozmawiał.
Ze mną?
Teraz wiesz, że nasz Ojciec czuwa.
Wyspowiadaj się.
Uwolnij swe serce.
- Bergoglio. - Tak.
- Witaj w domu. - Dzięki.
- Jak się masz? - Dobrze.
Wiesz, czego się wyrzekasz?
- Tak. - Tak?
Nawet ma imię.
No cóż.
Nauczysz się kochać ją w inny sposób.
Miłość ma wiele obliczy.
Błędem jest myśleć, że da się żyć bez miłości.
Nadal mam San Lorenzo.
Teraz rozumiem, że nie było innej opcji.
Ten ksiądz, którego wtedy spotkałem.
Nawet gdybym przeszedł obok,
Bóg znalazłby inny sposób, by mnie wezwać.
Mówisz to z taką pewnością.
Tak.
Jestem też pewny, że chce, bym odszedł na spoczynek.
Dziś wieczorem, pomimo dzielących nas różnic,
proszę, bądźmy dla siebie jak bracia, dobrze?
Grasz na pianinie lub czymś innym?
Nie. Ale wiem, że ty tak.
Pojawiłeś się na płycie.
Music from the Vatican: Alma Mater.
To prawda.
Masz tę płytę?
Owszem.
Mogę ją podpisać.
Bardzo proszę.
Może teraz byś coś zagrał?
Nieco wyszedłem z wprawy, ale...
spróbuję.
To utwór Bedřicha Smetany, mojego ulubionego Czecha.
Kołysanka.
Sprawdźmy, co potrafię.
Nie wiodło mu się w życiu.
No cóż.
Dobrze...
Wiesz...
ta płyta została nagrana w słynnym londyńskim studiu.
Miałem czuć się zaszczycony, bo nagrywali tam też Beatlesi.
- Znasz ich? - Tak.
Jasne.
„Eleanor Rigby”.
- Kto? - „Eleanor Rigby”.
- Nie znam jej. - Yellow Submarine.
- Wybacz, nie znam... - Płyta Yellow Submarine.
Yellow Submarine?
Też coś.
Bardzo zabawne.
Nie pamiętam, gdzie...
mieściło się to studio...
Jakiś kościół albo coś.
Abbey Road.
- Abbey. Tak, ta ulica. - Abbey Road. Byłeś na Abbey Road?
Nie, papieżowi nie wypada.
Chociaż...
kiedyś myślałem, że mam powołanie muzyczne, ale...
niestety...
przy klawiaturze nie jestem nieomylny.
Ale lubię to.
Podoba ci się?
Brzmi niebanalnie.
Cudownie.
To stara
berlińska piosenka kabaretowa.
Przed wojną rozsławiła ją w radiu
piosenkarka o nazwisku Zarah Leander.
Bardzo piękna. Byłem jej fanem.
Przepraszam, kto?
Zarah Leander.
Może wina?
Tam jest.
Tak. Dziękuję.
Słodkie Auf Wiedersehen.
Dobre wino?
Granados.
Stockhausen.
Kiepski sygnał.
Czasem jest dobry, czasem zły.
Patrz teraz.
Mój ulubiony serial. Komisarz Rex.
Austriacki serial telewizyjny
z owczarkiem niemieckim, który rozwiązuje zagadki kryminalne i...
wplątuje się w różne sytuacje.
Co tydzień coś mu się przytrafia.
Świetna rozrywka. Pomaga mi się odprężyć.
Coś ci powiem.
Przezywają mnie tu „Bożym rottweilerem”,
stróżem domu Boga.
Nie wiedzą, że o tym wiem.
Więc nic nie mówię.
To taka...
drobna przyjemność.
Drobne przyjemności też się liczą.
Tak.
Znasz tę historię
o dwóch seminarzystach, którzy lubili palić?
Nie. Powinni przestać.
Otóż pierwszy z nich
zapytał swojego kierownika duchowego:
„Ojcze, wolno palić podczas modlitwy?”.
Kierownik na to, że broń Boże.
- Jasne, że nie. - No nie.
Drugi był jezuitą.
Mówi do kolegi: „Bracie, źle postawiłeś pytanie”.
Udał się do kierownika
i pyta: „Ojcze, wolno się modlić podczas palenia?”.
Tak...
Modlić się i palić jednocześnie.
To dowcip.
Głupi dowcip.
Modlić się i palić jednocześnie. Nie da się.
Nigdy nie pamiętam dowcipów.
Pamiętanie dowcipów to podstawa wśród jezuitów.
No tak.
Lubię towarzystwo.
Byłem samotny.
Księga Izajasza, rozdział 41, werset 10.
„Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą”.
Tak.
Wiem, że On tu jest...
ale On się nie śmieje.
Przynajmniej nigdy nie słyszałem.
Wiesz?
Nie sądzę.
Ktoś taki jak ty...
nie jest w stanie tego zrozumieć.
Przepraszam...
muszę się położyć.
To był długi dzień.
Dobranoc.
Dzień dobry, Eminencjo.
Dzień dobry.
Ojciec Święty prosi o wybaczenie, ale wzywają go do Rzymu.
Pilna sprawa.
Proszę być gotowym jak najszybciej.
- Dziękuję, siostro. Do widzenia. - Do widzenia.
Kardynale, przyniosłem prezent.
- Sadzonki. - Dziękuję!
Po powrocie do domu...
Pomogę.
Mam nadzieję, że ta pilna sprawa...
Mam nadzieję, że ta pilna sprawa nie będzie zbyt przykra.
Kuria przypomina maszynę.
Jeśli wsadzisz w nią dłoń, przerobi ją na miazgę.
Zawsze potrafią się wybronić.
Czasem wydaje mi się, że chcą mnie zjeść na śniadanie.
Co to za roślina?
- To? - Bazylia?
Oregano.
Od twojego ogrodnika.
Ach tak. Jesteś popularny.
Masz na to jakiś sposób?
Staram się być sobą.
Gdy ja jestem sobą, nie wzbudzam sympatii.
Poza tym nie mam wyjścia, muszę być papieżem.
Ojcze święty, moja emerytura...
Ojciec święty chce dokończyć rozmowę,
gdy upora się z pewną pilną sprawą.
Co to za sprawa?
Porozmawia ksiądz z nim jutro o siódmej.
Podwieźć księdza?
- Dobra pizza? - Lepsza prosto z pieca.
Watykański skandal przybrał dziś na sile
po ukazaniu się książki Gianluigi Nuzziego:
Jego świątobliwość. Tajne dokumenty Benedykta XVI.
Zawiera ona dokumenty, listy i korespondencję
pomiędzy papieżem a jego sekretarzem.
Wiadomość ta wstrząsnęła Watykanem
i zmusiła papieża do powrotu do Rzymu
z letniej rezydencji w Castel Gandolfo.
Dzięki ci, Panie, za talent Pipity.
Pobłogosław też naszemu papieżowi.
Temu Niemcowi? Niech sam sobie pobłogosławi.
Nazista.
Boże, ześlij mu spokojny sen i pomyślne rozwiązanie.
Ojcze święty, nie ma go tam.
Jak to?
Nie możemy go znaleźć.
Wysłałem samochód, ale nie ma go tam.
Znajdź go!
Zawsze się zastanawiałem...
Ten strój jest chyba niewygodny. Człowiek się w nim poci.
Trudno się go czyści.
Może robi to ktoś inny?
Tu mamy się spotkać?
Miałem tylko księdza przyprowadzić.
Nigdy wcześniej tu nie byłem.
Mam na myśli bez nikogo.
Bez...
zwiedzających, turystów.
Chciałem...
doświadczyć z tobą tej chwili.
Ojcze święty.
Gdybym był papieżem, byłbym tu codziennie.
- I co jeszcze? - Co?
Gdyby cię wybrano, co byś robił?
Ojcze święty.
Byłoby tu inaczej, jak sądzę.
- Nie jadłbym sam. - Nie?
Pomijając kwestię teologii, to niewskazane.
Jezus łamał chleb i rozdawał go ludziom.
Co jeszcze?
Zaprowadziłbym...
porządek w banku.
Powodzenia.
Banki niemal zrujnowały mój kraj.
No tak.
Błagają o deregulację
jak tygrysy, które chcą uciec z klatki.
Pożerają wszystko w zasięgu wzroku.
Tak.
To nowy elityzm.
Tak.
Wreszcie się cieszysz, że odchodzę na emeryturę.
Cóż...
Od wielu tygodni...
modlę się o znak.
Nie rozumiem.
Gdy dostałem...
twój wniosek o zwolnienie z funkcji kardynała,
nie mogłem zgodzić się na to
bez wcześniejszej...
rozmowy.
Musiałeś przylecieć do Rzymu, by się ze mną spotkać.
Być może zjawiłeś się tu w jakimś innym celu.
W jakim?
Cóż...
otóż podjąłem...
pewną ważną decyzję
dla Kościoła i dla jego przyszłości.
I chcę cię prosić, byś nikomu o tym nie mówił.
Rozumiesz?
Dobrze.
Czasem...
Czasem dostrzegamy drobne szczegóły. To dziwne.
Pewnego wieczoru...
po modlitwie
zgasiłem świecę, a dym...
nie uniósł się w górę,
tylko opadł.
Jak ofiara Kaina odrzucona przez Boga.
Zauważasz takie rzeczy?
Kupiłem bilet na samolot do Rzymu...
zanim mnie tu wezwałeś.
- Nie mów. - Tak.
- Miałeś już bilet? - Tak.
To mnie napawa otuchą.
Tak...
Jesteś odpowiednią osobą. Złożę rezygnację.
- Zimny ten marmur. - Odpowiednią do czego?
By ogłosić.
Co takiego?
To, co powiedziałem. Że zrezygnuję.
Z czego?
Z papiestwa.
Tronu Piotrowego.
Biskupstwa rzymskiego.
Zrzeknę się tego.
Nie możesz.
- Przestałbyś być papieżem. - Wiem.
Papież nie może abdykować.
Istnieje precedens.
Celestyn V zrezygnował w 1294 roku.
Wiedziałeś?
Czyli nikogo to nie zaszokuje,
bo to powtórka czegoś, co zdarzyło się 700 lat temu?
Cóż...
Chciałem tylko podpisu na papierze.
Wiem.
Teraz wiesz, czemu nie mogłem spełnić twojej prośby.
Chcę, byś uczestniczył w kolejnym konklawe.
Proszę tego nie robić. Nie wolno ojcu.
Dlaczego?
Czemu prezydenci Ameryki, Rosji i Chin przybywają do ciebie?
Ponieważ...
w przeciwieństwie do nich
twój autorytet zasadza się na fakcie, że będziesz cierpiał i umrzesz,
pełniąc swoje stanowisko.
Męczennik w imię prawdy i sprawiedliwości.
Dlatego tu przybywają.
Wybacz, ale...
Ale...
Chrystus nie zszedł z krzyża.
Bóg zawsze pomaga ci dobrać słowa.
Nie. Papież musi wytrwać do końca.
Być ucieleśnieniem ukrzyżowanego Chrystusa.
To by zrujnowało instytucję papieża.
A nie zrujnuję jej, zostając?
Dwóch papieży?
Nie, to nie do pomyślenia.
- W 1978 roku mieliśmy trzech. - Ale nie jednocześnie.
To był taki żart.
Żart?
Niemiecki. Nie musi być zabawny.
Jest takie powiedzenie.
„Bóg zawsze...
poprawia papieża, zastępując go nowym”.
Chciałbym to zobaczyć.
Obaj sprawowaliby władzę.
Nie.
Tylko jeden.
Usunąłbym się w cień.
Silentium incarnatum.
- Ulegasz naciskom Kurii? - Nie.
Naciskom Kurii bym się przeciwstawił.
Mam czyste motywy i zamiary.
- Jestem uczonym, nie zarządcą. - Nie zatrzymuj się.
- Dalej. - Tak.
Dalej.
Poza tym...
Nie zatrzymuj się.
- Mam rozrusznik serca i ledwo widzę. - Dalej.
Jestem ślepy na lewe oko.
Tymczasem...
rządzenie wymaga ostrego wzroku.
Tak...
walczyłem, by dokonać tego...
co należy, ale...
przegrałem.
Słabość jest tym, co sprowadza łaskę Boga.
Gdy okazujemy słabość, On daje nam moc.
Tak.
Dałem ci odpowiedź.
Zadowól się nią.
Z pełnym szacunkiem, ojcze...
to nie mnie trzeba zadowolić.
Tylko 1,2 miliarda wiernych.
Będą pytać o przyczyny.
Inaczej będą podejrzewać jakiś skandal lub spisek.
Przywódca musi się z tym liczyć.
Obaj musimy.
Obaj? Czemu?
Od miesięcy rozważałem swoją rezygnację,
ale powstrzymywała mnie przed tym ta myśl:
„Co będzie, jeśli następne konklawe
wybierze tego kardynała Bergoglio?”.
Ciebie.
- A ja wniosłem o rezygnację. - Właśnie.
Byłem zachwycony.
Jak mówiłem,
przed abdykacją
powstrzymywała mnie myśl, że mogliby wybrać ciebie.
Ale przybyłeś tu, by się ze mną spotkać,
i zmieniłem się.
- Wybrałeś kompromis. - Zmieniłem się.
To nie to samo.
Masz całkiem odmienny styl i metody.
Nie popieram większości tego, co mówisz, myślisz i robisz,
ale...
z jakiegoś dziwnego powodu,
teraz dostrzegam...
potrzebę kogoś takiego jak Bergoglio.
Ale nie zrobię nic, dopóki nie będę wiedział,
że jest szansa, że cię wybiorą.
Nie.
To nie mogę być ja.
No dobrze.
Zatem mamy impas.
Ty nie odejdziesz, dopóki ci nie pozwolę,
a ja nie zrezygnuję, o ile nie zgodzisz się zostać.
Teologiczna zagwozdka.
Zrozum, to nie mogę być ja.
W głębi duszy wiemy, że mógłbyś.
Mógłbyś uosabiać potrzebne Kościołowi zmiany.
Nie.
Nie... Nie ja. Za nic.
- To niemożliwe. - Czemu?
Sam wiesz.
Czytałem twoje akta.
Są niekompletne.
Czego w nich nie ma?
Obywatele Argentyny.
Nastał trudny moment w historii naszego kraju.
W latach 70.
dyktatura wojskowa obaliła rząd.
Byłem wówczas prowincjałem jezuitów w Argentynie.
Wyszłam ponownie za mąż.
Inaczej mówiąc, żyjesz z kimś.
Każdy był podejrzany.
Zginęło 30 000 osób.
- Co się stało? - Nasze dzieci. Gdzie one są?
Osoby o przeciwnych poglądach przepadały.
Esther, moja była szefowa.
Przyjaciółka.
Jej córka była jedną z nich.
Jako Argentyńczycy alarmujemy, że tysiące
matek i rodzin cierpią w bólu i rozpaczy.
Nie wiemy, gdzie są nasze dzieci!
Twierdzą, że kłamiecie.
Kłamiemy?
Że nasze dzieci przepadły?
Gdzie one są? Tchórze!
Przetrzymuje je tak zwana Armia Chrześcijańska!
Wielu księży postrzegano jako zwolenników zbrojnej opozycji.
Ani ciemiężca, ani ciemiężony.
Ojciec Mugica, obrońca biednych,
zginął śmiercią męczeńską w 1974 roku.
Po nim
zabito wielu księży i wiele zakonnic.
Nie jestem dumny z tego, co wtedy robiłem.
Uznałem, że muszę chronić swoich księży.
Ojcze.
Spotkałem się z Masserą, jednym z przywódców junty.
Chciałem się z nim dogadać.
Admirale.
Znaleźć kompromis.
Ojciec Bergoglio z seminarium.
- Seminarium? - Miło pana poznać.
W którym jezuici uczą się z książek, jak zostać marksistami.
Jest po naszej stronie. Pozbył się książek.
Może jeden z księży zabrał je na misję.
Żartowałem.
Mój kapelan jest jezuitą.
Słucham, Bergoglio.
Hélder Câmara, Kościół i rozwój.
Imperializm jankeski w Ameryce Łacińskiej, Olivares.
Nie zrozumiałam, co mówiłeś. Co jest?
Obserwują cię, Esther.
Musimy pozbyć się rzeczy.
Książek...
ulotek...
wszystkiego.
Czemu tak nagle?
Gramsci.
Klasa robotnicza. Peronizm.
Brecht. Marks.
Psychoanaliza.
Skąd wiesz, że mnie obserwują?
Z kim masz kontakt?
Ten facet był z tobą na proteście.
Gustavo.
Nie.
Nazywa się Astiz.
Osobisty przyjaciel admirała Massery.
Nazywają go „Jasnowłosym Aniołem Śmierci”.
To informator.
Kawał drania.
Jak długo będziesz milczał?
Czemu nie zaprotestujesz?
Powiedz czemu?
Nic bym nie zdziałał.
Nie. Stałbyś się jednym z nas.
Wolisz bywać w pałacu admirała,
nawiązywać kontakty.
Prawda?
Spojrzała na mnie jak na kogoś obcego.
Ze strachem.
Nigdy więcej już jej nie ujrzałem.
Ostrzegała mnie,
ale nie słuchałem.
A mogłem uniknąć błędów, które popełniłem.
Był moim uczniem. Został prowincjałem jezuitów w Argentynie.
I w Urugwaju.
A to nasi podopieczni.
Chodź, przedstawię ci tego chłopca.
To prawdziwy artysta!
Jalics!
Musisz zlikwidować Rivadavię.
- Co? - Musisz rozwiązać misję.
Yorio!
Nie stworzyliśmy jej na marne.
Nie porzucimy tych ludzi.
Jak dotąd Massera nie zabił ani jednego jezuity...
Bo się nie sprzeciwiłeś.
Przestaliśmy się liczyć.
Obserwują nas
i nie podoba im się to, co widzą.
Wiem to!
Skąd?
Co?
Skąd o tym wiesz?
Byłeś w domu u prezydenta Videli?
Udzielałeś komunii?
To zbrodniarze.
Moim zadaniem jest chronić zakon.
To nasze powołanie? Mamy się chronić?
Sam cię uczyłem...
Jak zbliżyć się do Chrystusa?
Idąc w Jego ślady. A dokąd one wiodą?
- Tutaj. - Lub przed pluton egzekucyjny!
Skoro tak, to niech tak będzie.
Jestem waszym zwierzchnikiem.
Błagam, wróćcie do seminarium!
A jeśli odmówimy?
Jesteście jezuitami. Złożyliście śluby!
Złamanie ich oznacza wykluczenie z zakonu.
Nie będąc jezuitami, stracimy protektorat.
To wyrok śmierci.
Więc dotrzymajcie ślubów. Do licha!
Nie zakończymy działalności.
A ty popijaj herbatkę z zabójcami.
Wysłuchaj mnie!
Robię wszystko, by ocalić ludzi.
Masz mnie posłuchać. Zlikwiduj misję!
To rozkaz.
Słyszysz? To rozkaz!
Ale mnie nie posłuchali.
Zakwestionowali mój autorytet.
Wspomniałeś... autorytet. Jak go wykorzystałeś?
Ocaliłeś dziesiątki osób.
Wiem to z twoich akt.
Przyniosłem jedzenie...
Ukrywałeś rodziny związkowców w seminarium.
Niektórych osobiście odwiozłeś pod granicę.
Nie zrobiłem wystarczająco.
Nie.
Nie dla twoich...
braci jezuitów.
To rozkaz!
Duma...
przysłoniła mi rozum.
Odebrano im prawo odprawiania mszy.
Oraz kościelny protektorat.
Miałem ich chronić.
Ale zawiodłem.
Idź do domu!
Koniec mszy.
Który to ksiądz?
Spokojnie.
Spokojnie, proszę.
Nie jest łatwo zdać się na łaskę Boga.
Wiem, że On ma niezwykły dar zapominania o naszych błędach.
Bóg zapomina,
ja nie.
Uprowadzili ich i torturowali przez kilka miesięcy.
Połamali im ręce.
Admirale.
Ksiądz.
Proszę wejść.
Bergoglio.
Admirale.
Słucham.
Przetrzymuje pan moich księży...
Vilas serwuje.
Dobry jest, co?
Admirale...
przetrzymuje pan moich księży, Jalicsa i Yoria,
w więzieniu.
Nie angażują się politycznie.
Wykluczył ich ksiądz.
Zawiesiłem ich tymczasowo.
Kwestia proceduralna.
Skąd pan to wie?
Mamy uszy i oczy wszędzie.
Minęły cztery miesiące.
Co pan z nimi robi?
Dość tego!
Doskonale wiem, gdzie są moi księża!
Nie są twoi.
Sam powiedziałeś.
„Kwestia proceduralna”.
Radzę myśleć, zanim się coś zrobi.
Moje słowa nie miały żadnej mocy.
Czczy wysiłek.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Ale za mało.
Wszelkie dyktatury
odbierają nam wolność wyboru.
Obaj to wiemy.
Bądź demaskują nasze słabości.
A potem zabrali nas tam.
Na brzeg wypłynęło tyle ciał,
że przerosło to siły straży przybrzeżnej.
Moja przyjaciółka.
Gdzie wtedy byłem?
Gdzie był Chrystus?
Popijał herbatkę w pałacu prezydenckim?
Czy torturowano Go w więzieniu
wraz z Yoriem i Jalicsem.
Ścieżka wydaje się prosta,
gdy patrzysz za siebie.
Idąc nią, często czujesz się zagubiony.
Ciemna noc duszy.
Po upadku dyktatury i przywróceniu demokracji
popadłeś w niełaskę zakonu.
Zwolnili cię,
usunęli ze stanowiska,
pozbawili władzy,
wysłali za granicę.
KORDOBA
Oskarżano cię o bezkompromisowość i prawicowe poglądy.
O niedopełnienie obowiązków
i egoizm.
Wysłali cię w góry...
na wygnanie.
Panie, pobłogosław ten posiłek...
Dwa lata autorefleksji,
mrocznych dni i nocy.
Okres wewnętrznego załamania.
Okres zmiany.
„NOWA EWANGELIZACJA Z PERSPEKTYWY WYKLUCZONYCH”
Pobłogosław mnie, ojcze, bo zgrzeszyłam.
Nienawidzę swojej byłej teściowej.
Chcę ją zabić.
Pobłogosław mnie, ojcze, bo zgrzeszyłem.
Wysłuchałem wielu spowiedzi.
Nauczyłem się słuchać.
Mam grzeszne myśli.
Wciąż się masturbuję.
- Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłem. - Żyję w grzechu.
Wstyd mi z tego powodu.
Jestem wiecznie przygnębiona.
...patrząc na nie, czuję pożądanie.
Czuję się jak oszust.
Miałem telewizor.
Lubiłem oglądać mecze.
Telewizor wymaga anteny i sygnału.
Czasem sygnał jest zły.
Nie wiedzieć czemu, po prostu nie działa.
Podobnie jest z modlitwą.
Czasem sygnał od Boga jest silny i wyraźny.
Działa prawidłowo, udaje nam się połączyć,
nawiązujemy komunikację,
bezpośredni kontakt.
Czasem zaś...
pozostaje nam tylko stwierdzić:
„Cóż...
przynajmniej próbowałem”.
Niczego nie odbieramy.
Żadnej odpowiedzi.
Myślicie, że mnie się to nie zdarza.
Ludzie sądzą, że my mamy inaczej.
Że mamy...
bezpośrednie połączenie z Bogiem.
Ale tak nie jest.
Mamy dokładnie tak samo jak ty czy ty...
Chcę powiedzieć...
że dziś nie nadaję się, by głosić kazanie.
Moje słowa byłyby puste.
Bez znaczenia.
Dzisiaj to wy powinniście uczyć mnie.
Tak byłoby najlepiej.
Nasz kraj zaznał tyranii.
Ale oto pojawia się nowa.
Nie tylko u nas,
ale i na całym świecie.
Mówisz o tyranii! Kumplowałeś się z tyranami!
Zlikwidowali naszych towarzyszy!
Jesteś współwinny!
Przyjaciel wojskowych.
Wyznaj prawdę!
Gdzie oni są?
Tyrania...
nie tylko w formie represji,
opresji
lub terroru.
Tyrania niesprawiedliwych struktur gospodarczych...
które są źródłem ogromnych różnic w zamożności.
Otóż...
dwadzieścia procent ludności na świecie
zużywa zasoby
na taką skalę, iż pozbawia ubogie kraje
i przyszłe pokolenia
środków koniecznych do przetrwania.
Tak jak przykazanie, które mówi:
„Nie zabijaj”,
wyznacza jasne granice,
chroniąc wartość ludzkiego życia,
tak dziś
musimy powiedzieć „nie”
ekonomii wykluczenia...
i nierówności
napędzającej kult pieniądza.
Każda społeczność
ma za zadanie stać się narzędziem wyzwolenia...
wyzwolenia
i awansu
ubogich.
MOSTY ZAMIAST MURÓW
Jakże trudno jest czasem zapomnieć o sobie
i nie być samolubnym.
Myślimy sobie:
„Będę idolem, obiektem uwielbienia, Panem”.
To tak nie działa.
Pan jest tylko jeden. Tam.
Dlatego macie podawać piłkę.
Román, Lucas tu jest, spójrz!
Jasne?
- Rozumiemy się? - Tak.
- Rozumiemy się? - Tak!
Grajmy!
Z sercem! Krótkie podania!
Wreszcie gracie jak drużyna.
Potrzebujemy mostów, nie murów.
Dziękuję.
Miło mi.
Z przyjemnością księdza słuchałem.
Dopiero po latach
kardynał Quarracino dostrzegł cię na konferencji międzynarodowej.
Zostałeś biskupem.
Ale nie korzystałeś z przywilejów.
Wyrzekłeś się wygód.
Podjąłeś się pracy, którą odebrano Yoriowi i Jalicsowi.
Ruszyłem drogą, z której ich zepchnąłem.
Każde warzywo, które kroiłem,
każda powstrzymana eksmisja,
każda wygrana sprawa była dla mnie formą pokuty.
Coś ci powiem.
Każdemu zdarza się
ulec duchowej dumie.
Każdemu z nas.
Nie zapominaj, że...
nie jesteś Bogiem.
„W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy”.
Żyjemy w Bogu, ale Nim nie jesteśmy.
Jesteś tylko człowiekiem.
Chociaż...
proszę.
Człowiek.
Zatem...
jeśli pozwolisz,
synu.
Musisz
wierzyć w łaskę, o której nauczasz.
Udzielam ci rozgrzeszenia w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Dzięki, ojcze.
Ojcze święty.
Już dziewiąta. Zaraz wpuszczą zwiedzających.
Na niebiosa, zapomniałem.
Poprosić, by zaczekali?
Nie. Większość całe życie na to czekała.
Tędy.
Pójdź ze mną. Coś ci pokażę.
To zakrystia
zwana komnatą łez.
Nie wiem, czy to łzy szczęścia, czy rozpaczy.
Wszedłem przez te drzwi jako Joseph Ratzinger,
a wyszedłem jako papież Benedykt XVI.
Dziękuję.
Ojcze święty, jesteś głodny?
Głodny?
Chyba tak. Jestem.
- Pójść do kuchni i... - Nie trzeba.
Jest taka knajpka naprzeciwko Porta Angelica.
Znacie ją? Doskonała pizza i kawa.
- Pizza? - Tak.
Nie.
Pizza, dobrze.
Margherita i diavola, dwie fanty i kawa.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Żadnych zdjęć, proszę.
Dawniej, gdy papież zasiadał do posiłku,
za każdym razem towarzyszyło mu
trzech jezuitów,
którzy kosztowali jedzenia.
Pewnie niejednego papieża otruto pod nieobecność jezuitów.
Może powinienem skosztować twojej pizzy.
- Dla pewności. - Nie.
To moja pizza.
- Zmówisz modlitwę, ojcze? - Tak.
Dzięki Ci, Panie, za ten posiłek, który spożywamy
w miejscu, gdzie nie liczy się czas.
Panie, Twój Kościół, Twoja trzódka
przeżywa kryzys.
Boże, ześlij na nas mądrość i siłę,
by stawić czoła wypaczającej go hipokryzji.
Święty Franciszku,
wstaw się za nami w naszych wysiłkach, by naprawić Kościół.
Chciałbyś coś dodać?
Amen.
Amen. Słusznie.
Pyszna, co?
Słuchaj...
rozmyślałem o twoich mentorach,
Yoriu i Jalicsie.
Miałeś szansę się z nimi pojednać?
Tak, z Jalicsem.
Wspólnie odprawiliśmy mszę.
Mógłbyś zapalić świece?
Już są zapalone, ojcze.
Jalics.
Podaj stułę. Jesteśmy już spóźnieni.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Panie, oczyść mnie
z grzechów moich,
bym mógł wychwalać...
te święte tajemnice.
Przekażmy sobie...
nawzajem...
braterski znak pokoju.
Płakaliśmy...
w swoich ramionach.
Przebaczył mi.
A Yorio?
Nie.
Uważał mnie za zdrajcę.
Aż do śmierci.
Nadal wzbudzam kontrowersje w Argentynie.
Powiedziałeś wczoraj,
że życie nie stoi w miejscu.
Tak?
Cóż...
Wiesz...
przewodzisz nie siłą lub intelektem.
Przewodzisz...
Mówię o tobie, konkretnie...
Świecąc własnym przykładem.
Zmieniłeś się.
Ów człowiek...
nadal nim jestem.
Owo zwątpienie...
nadal trwa.
Myślisz, że grzechy cię dyskwalifikują,
ale wszyscy grzeszymy.
Proszę, wysłuchaj mojej spowiedzi.
Odmówisz mi, Bergoglio?
Proszę nie klękać. Proszę, ojcze święty.
Proszę usiąść.
W takim razie będzie to spowiedź nieformalna.
Co mam mówić?
Bo ja wiem? Co zwykle mówisz?
Kiedy ostatnio byłeś u spowiedzi?
Jakieś siedem, osiem dni temu.
Czy od tego czasu zgrzeszyłeś...
Przepraszam, nie chcę sugerować, że...
Oczywiście, że tak.
Popełniłem kilka drobnych grzechów.
Ale starzeję się i nie pamiętam,
co to za grzechy.
Wolno tak powiedzieć?
Nie miałem pojęcia. Dobrze wiedzieć.
Zgrzeszyłem przeciwko Tobie, Panie, którego powinienem kochać nade wszystko.
Jako dziecko zawiodłem cię...
brakiem odwagi, by kosztować życia.
Zaszyłem się w książkach i nauce.
Wiem, że przez to...
nie mogę zaoferować niczego światu,
któremu Kościół... powinien pomagać.
Kontynuuj.
Pamiętasz ojca Maciela?
Dwanaście lat temu pojawiły się głosy,
że molestował chłopców przez kilkadziesiąt lat...
Nie poświęciłem wystarczającej uwagi obowiązkom przypisanym temu księdzu.
Wystarczającej uwagi?
Wioska po wiosce?
Tak.
Wiedziałeś o tym!
Powinienem był wiedzieć.
Powinienem był.
- Otrzymałem zawiadomienia. - Było tego więcej.
Dowody zostawiono na moim biurku, ale...
Zapomniałeś kochać ludzi, których miałeś chronić.
Tak.
Proszę o przebaczenie.
Ojcze...
jeśli przez to chcesz zrezygnować,
to tym bardziej powinieneś zostać i zaleczyć rany.
Posłuchaj.
Dokończ rozpoczętą pracę.
Nie wystarczają ci moje powody.
Zatem powtórzę:
nie mogę dłużej zasiadać na tronie Piotrowym.
- Mylisz się, - Nie czuję obecności Boga.
Nie słyszę Jego głosu. Rozumiesz?
Mylisz się.
Wierzę w Boga! Modlę się do Niego!
Zamilcz!
Nie mogę już odgrywać tej roli.
Tak mi przykro.
Od dziecka
czułem przy sobie Jego obecność.
Przez całe życie byłem sam,
ale nie samotny. Aż do teraz.
Tak mi przykro.
Ale od dwóch dni znów słyszę Jego głos.
Znów Go usłyszałem.
- Cieszę się. - Tak.
A przemówił do mnie głosem, którego najmniej się spodziewałem.
Twoim.
- Nie. - Tak.
Być może nie słyszałem Go nie dlatego, że się ode mnie oddalał,
ale dlatego, że mówił:
„Ustąp...
mój wierny sługo”.
Bóg, Ojciec miłosierdzia,
zesłał Ducha Świętego
na odpuszczenie grzechów.
Niech ci udzieli przebaczenia i pokoju.
I ja odpuszczam tobie grzechy.
I przypominam...
że prawda jest nieodzowna,
ale bez miłości
jest nie do zniesienia.
Miłość w prawdzie. Twoja książka.
Tak.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Zdjąłeś wielki ciężar z moich ramion.
A ty umieściłeś go na moich.
Jest stąd inne wyjście czy wezwać ochronę?
Nie, zbyt długo się chowałem.
To moi wierni.
Jestem ich papieżem. Póki co.
Chodźmy.
Nie. Nie trzeba.
Spójrz. Jest szczęśliwy.
Niech napawa się chwilą.
Pewnie cieszysz się, że wracasz.
Mówienie po angielsku jest męczące.
Okropny język. Tyle zasad i wyjątków.
Pamiętaj...
silentium incarnatum.
Znasz historię św. Franciszka?
Bóg poprosił go,
by odbudował Kościół, a ten myślał, że chodzi o budynek.
Biedak.
Nawet on popełniał błędy.
Tak.
Ojcze święty, do widzenia.
Nie, proszę.
- Co? - Proszę.
- Św. Franciszek uwielbiał taniec. - Tak.
Pewnie nauczyłby się tango.
- Dla mnie już na to za późno. - Nie.
Chodź. Pokażę ci.
- Chodź. - Nie.
- Spróbuj. Pokażę ci. - Nie.
Nie umiem tańczyć.
Spójrz, daję krok naprzód prawą stopą.
A ty dajesz krok...
Raz, dwa,
trzy, cztery. Półkrok.
I w bok.
Nie.
Nie, idź już.
Zostaw mnie.
Idź już.
Jedź na lotnisko.
Proszę.
To dla ciebie.
Tak. Abbey Road.
- Beatlesi. - Jasna sprawa.
- Idź już. - Abbey Road.
Pięknie.
Dziękuję.
Cóż, mój drogi...
To wszystko. Idź już.
Na lotnisko!
Nie przywoźcie go z powrotem.
O co chodzi?
Gdy porusza jakąś niewygodną sprawę,
przerzuca się na łacinę.
- Dobrze usłyszałem? - Nie wiem.
Zrozumiałeś to?
Na pewno?
Papież właśnie abdykował.
Co?
Choć trudno w to uwierzyć, to ostatni dzień papiestwa Benedykta XVI.
Przenosi się do Gandolfo, gdzie...
...pozostanie...
...jak sam stwierdził:
„Pozostanę pielgrzymem, pracującym dla wspólnego dobra”.
...katolicy przybywają z całego świata na wybory nowego papieża,
który po raz pierwszy może być z Ameryki Łacińskiej lub Północnej.
Wielu kardynałów chce zmniejszyć przepaść
pomiędzy tym, co dzieje się tutaj,
a resztą katolickiego świata.
Eminencjo, konklawe obierze kierunek konserwatywny
czy bardziej postępowy?
...na rozdrożu pomiędzy starym a nowym.
Kardynałowie rozpoczną rytuał poprzedzający
pierwsze głosowanie na nowego papieża...
Niech wam Bóg wybaczy.
Pamiętaj o ubogich.
Masz telefon?
Drodzy bracia
i siostry...
Ojcze święty, przykro mi, nie odbiera.
Proszę wybrać.
Wystarczy mi ten, który już mam.
A buty?
Tak nakazuje tradycja...
Zachowam swoje.
Ojcze święty, mucet?
Nie, dziękuję. Już po karnawale.
Jeśli pojawią się łzy,
niech będą to łzy radości.
Bracia i siostry...
dobry wieczór.
Jak wiecie,
zadaniem konklawe
był wybór biskupa Rzymu.
Wygląda na to, że moi bracia kardynałowie
znaleźli go niemal na krańcu świata.
I tak to wygląda.
Po pierwsze,
chciałbym zmówić modlitwę
za naszego emerytowanego
biskupa Benedykta XVI.
Pomódlmy się wspólnie za niego.
Nazwisko?
Bergoglio. Jorge Bergoglio.
Jak papież?
No cóż...
tak...
Kod pocztowy?
Watykan.
Bardzo śmieszne.
Stoisz tak całą noc?
Tak, ojcze święty.
Naprawdę?
Próbuję podłączyć się do Wi-Fi. Znasz się na tym?
Wi-Fi?
Chcę zarezerwować lot,
a okazuje się, że muszę to zrobić przez Internet.
Pomógłbyś mi?
Oczywiście.
Muszę tylko...
Byłbym bardzo wdzięczny.
Komórka, no jasne.
Dokąd?
Lampedusa.
Ile biletów?
Tylko dla mnie.
Puszczą ojca świętego samego?
Oczywiście.
Jestem papieżem.
MEKSYK
NOWY JORK
SARAJEWO
Jesteśmy świadkami globalizacji obojętności.
Panuje kultura konfliktu,
przez którą skupiamy się na sobie samych.
Żyjemy w bańkach mydlanych,
które, choć piękne, nie są trwałe.
Przyzwyczailiśmy się do tego, że inni cierpią.
„To mnie nie dotyczy”.
Nikt w naszym świecie nie poczuwa się do odpowiedzialności.
Kto odpowiada za krew przelaną przez naszych braci i siostry?
Za uchodźców wyniesionych na brzeg Morza Śródziemnego?
„Nie mam z tym nic wspólnego.
Ktoś inny zawinił.
Z pewnością nie ja”.
Gdy nikt nie ponosi winy...
ponosimy ją wszyscy.
Nie zatrzymuj się. Dalej.
- Co słychać, ojcze święty? - Przyzwyczajam się, ojcze święty.
Zaraz damy wam popalić.
Czas na finał Mistrzostw Świata 2014.
Niemcy kontra Argentyna.
Wspaniali rywale.
Znów spotykają się w finałowej rozgrywce.
Patrz! To ty.
Jesteś sławny.
Drużyna Argentyny, która pokonała Holandię w półfinale.
To faktycznie ekscytujące. Teraz to rozumiem.
Udzieliło mi się.
To dobrze. Załapałeś.
Drużyna Niemców rozniosła Brazylię 7 do 1.
- Pizza. - Proszę.
Mieszanka uczuć dla Brazylijczyków,
którzy okazali się wspaniałymi gospodarzami.
Higuaín ma szansę na bramkę!
Nie wykorzystał jej.
Mascherano odbija.
Oczywisty faul. Müller ląduje na trawie...
Argentyna gra bardzo agresywnie.
Nie, na tym polega gra.
Niemieccy kibice szykują się na rzut rożny Kroosa.
Przejęcie Höwedesa!
Piłka trafia w słupek i w ręce Romero!
Higuaín podąża środkiem i trafia w bramkę!
Gol nie zostanie uznany.
Był na spalonym.
O nie.
Niemcom się upiekło.
Mascherano. Zabaleta.
Faul, nie ma wątpliwości.
Nie, na tym polega gra.
Skol.
Zwarcie za zwarciem, faul za faulem.
Zamach ręką.
- Krwawi. - To nic takiego.
- To zadrapanie. - Są bardzo brutalni.
- Zwykłe zadrapanie. - Nie.
Sergio Agüero ma szczęście, że nie wyleciał z boiska.
André Schürrle.
Próbuje się przebić.
I w końcu podaje do Götzego!
O nie!
Mario Götze zdobywa gola dla Niemiec!
Cóż za wydarzenie na Maracanã!
Niemcy mogą świętować.
Niemcy zostali mistrzami świata!
Brawo!
O wyniku zadecydował
jeden cudowny gol Mario Götzego.
Niemcy!
Gratuluję!
Napisy: Ewa Nowicka