NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie mogę, Todd. Robię za nianię.
Tak, nareszcie udało jej się zasnąć. Chociaż trwało to wieki.
Nigdy nie widziałam dziecka, które tak boi się zabawek.
Nie…
Kelly Ferguson.
To nie koszmar, Bestiaro. To twoje życie.
Panno Ferguson, wiem, że przeskoczyłaś klasę
i jesteśmy pod wielkim wrażeniem,
ale nie możesz spać na lekcjach.
Nie śpię. Naprawdę.
Więc oblicz objętość używając wzoru.
Dzięki.
Kelly?
Czekamy.
OBLICZ OBJĘTOŚĆ
Dwadzieścia sześć Pi kwadrat.
Nie strzelaj.
Nie strzelam. To odpowiedź. Dwadzieścia sześć Pi kwadrat.
A dokładniej 25,97789,
po prostu zaokrągliłam wynik.
Niesamowite, jesteś taka mądra…
Popisujesz się.
Hej! Kogo my tu mamy?
Toż to Bestiara!
Powiedz prawdę.
Zawsze będą na mnie wołać Bestiara?
Sama powiedziałaś wszystkim, że zaatakowała cię bestia, więc…
Tak, miałam wtedy pięć lat.
Jadłeś kredki, a nikt nie nazywa cię Kredkojad.
To dlatego, że kredki są pyszne.
Przyznaj, że potwory nie istnieją.
O mój Boże. Nawet przyjaciel myśli, że zwariowałam.
Tak. Zwariowałaś. Dlatego się przyjaźnimy.
Proszę mi to oddać!
Znasz regulamin, Jesper. W szkole nie nosimy kostiumów.
Ta? Jest Halloween! Po prostu dbam o tradycję.
Pożyczę to. Słuchajcie uważnie!
Gotowi? Robię dziś imprezę halloweenową!
Kostiumy są dozwolone, a nawet obowiązkowe! Jasne?
Musimy pójść na tę imprezę.
No nie wiem. Jesper jest od nas dużo starszy.
Kelly, jest Halloween. Tej nocy możemy być, kim tylko chcemy.
Wyobraź to sobie. Kim chciałabyś być?
Pójdziemy na tę imprezę.
Właśnie tak.
Czekaj. Teraz tylko…
Hej, słonko! Co robisz?
To do mojego stroju na Halloween.
Po co?
Na halloweenową imprezę u kolegi.
Masz zamiar się tam wybrać?
Tak.
Chyba wspomniałam, że zajmiesz się synkiem pani Zellman dziś wieczorem.
Twojej szefowej?
Królowej Lodu?
Tak, ale nie nazywaj jej tak.
Nie, dzięki.
Wieczorem mamy firmowy bal kostiumowy
i słyszałam, że pani Zellman nie znalazła opiekunki,
więc pomyślałam, że mogłabyś…
Zgłosiłaś mnie nie pytając?
Tak.
- Mamo! - Cóż…
Tato! Mama sprzedała mnie swojej szefowej!
Słuchaj matki, Kelly.
- Dzięki za wsparcie, tato! - Nie ma sprawy, skarbie.
Ledwo pilnuje poziomu baterii w telefonie, a co dopiero dziecka.
Dobra. Kelly, proszę.
Wścieknie się, jeśli zadzwonię i to odwołam.
Mówimy o Królowej Lodu.
- Ale… - To tylko opieka
i myślę, że to będzie dobre doświadczenie.
Poza tym zarobisz 15 dolarów za godzinę. Dasz radę, kochanie!
Dobra.
Dziękuję. Świetnie dasz sobie radę!
Królowa Lodu?
Pani kostium to naprawdę…
Dzień dobry, pani Zellman.
Kelly. Tędy.
Wydrukowałam listę zakazów.
Kelly!
„Żadnych lodów, glutenu, kofeiny, nabiału, orzeszków,
nie więcej niż 30 minut telewizji”.
Masz stoper w komórce, tak?
Chyba…
Jest Halloween, więc Jacob może zjeść trzy słodkości.
Przyniosłam…
Nie. Rodzynki, suszone jabłka lub wafle ryżowe.
Poza tym zakaz biegania, krzyczenia,
dyskutowania o katastrofach i bieżących wydarzeniach.
- Jasne. - Tu masz ważne numery.
Kontrola zatruć, jego lekarz, dentysta.
I wieczorna rutyna.
Zapoznaj się.
Potrzeba aż trzech godzin, żeby mały zasnął?
O ile w ogóle zaśnie.
Jacob?
Jacob…
to twoja opiekunka, Kelly.
Cześć, Jacob.
Mamusiu, nie wychodź.
- Halloween jest straszne. - Będzie dobrze. Słowo.
Twoja matulka cię tulka i bardzo cię kocha.
Tędy, Kelly.
Kelly!
Wrócę o północy. Trzymaj się listy.
Zamknij drzwi. Nie wpuszczaj dzieci.
NIE MA SŁODYCZY
Nikogo.
I zaopiekuj się Jacobem.
Północ. Punkt.
Do widzenia.
Jacob?
Co robisz?
Hej! Wypluj to!
Nie każ mi iść spać! Nie mogę zasnąć.
- Dlaczego? - Mam koszmary.
Czasem w nocy
to wychodzi z akwarium.
Czuję, że chcą mnie gdzieś porwać, ale mama mówi, że to tylko złe sny.
Znam się na koszmarach.
- Tak? - Tak.
Rozumiem to.
Czasem wydają się prawdziwe.
Bardzo prawdziwe.
Ale to tylko twój umysł płata ci figle.
Nie mogą cię skrzywdzić.
Moje mogą. Potrafię tworzyć potwory.
Potwory nie istnieją.
Ale jest…
Kwaczący Kaczor!
I jego kolega Pluszek.
Co się stało Pluszkowi?
Śniło mi się, że się palił. A kiedy się obudziłem, tak było.
Chcę cię przytulić.
- A ja ani trochę. - Wiesz,
jeśli cię to pocieszy,
to gdy byłam mała, też myślałam, że złe sny się spełniają.
I co zrobiłaś?
Dorosłam.
Teraz przerażają mnie inne rzeczy:
zmiana klimatu, dyskryminacja, rozmowy z chłopakami
i to, co czytam na Twitterze. To jest straszne.
Nie pomagam?
No dobra.
Może sprawdzę, co jest pod twoim łóżkiem?
Co tam jest?
Brudne skarpetki!
To nie było fajne.
To klasyka.
Tu też niczego nie ma.
Dobra, ale nie wyłączaj światła!
Boję się ciemności.
Wiesz, co robię, gdy boję się ciemności?
Używam…
tego.
To moje osobiste lampki nocne.
Ta jest wyjątkowa. Spójrz.
Tę możesz wziąć.
Dzięki.
Cukierek albo psikus!
Dziękuję.
Dobra, dobij mnie,
jak impreza?
Jest niesamowicie!
Czekaj. Za co się przebrałeś?
Jestem skarbem wśród pożywnych przekąsek. Jestem brokułem.
Stara,
patrz, kto tu jest.
Lepiej tu przyjdź, Kelly.
Deanna właśnie zarzuca sieci na twojego pirata.
Jesteś brokułem?
Właśnie tak.
Uwielbiam brokuły.
Zatańczymy?
- Baw się, Tommy. - Z przyjemnością.
Nadciąga wróg.
Tańcz, jak ci…
Tej ciemności nie…
Jak się bawicie, Rhode Island?
Spójrz, co tu zrobiłeś.
Świetnie się spisałeś.
Twój Dar Śnienia ożywia koszmary.
Brawo, Jacob. Brawo.
Nie. Nic z tego.
Powtórz.
Mów wyraźniej, słonko. Spróbuj użyć słów.
Żartuję.
Sama macka? Nie przyczepiona do niczego.
No i to się nazywa wymyślny koszmar. Nawet jak dla mnie.
Wkrótce razem wypuścimy twoje najgorsze koszmary na wolność.
Jacob?
Co robisz?
Jacob!
Odsuń się od niego!
Hej! Przestań!
Nie!
Nie.
Policja?
Jakieś stwory zabrały dziecko, którym się opiekowałam.
Myślę, że to były potwory.
Tak, wiem, że jest Halloween,
ale to nie żart.
To poważna sprawa. To były stwory nie z tego świata. One…
Halo?
Kim jesteś?
Liz Lerue. Opiekunka.
Wykryliśmy koszmar w tym miejscu.
- A ty to kto? - Też opiekunka.
A nie wyglądasz. Gdzie twój podopieczny?
Mój…
Dzieciak. Dziecko.
Człowiek, za którego odpowiadasz?
Nie wiem!
Jakieś stwory wyszły spod łóżka. Zabrały go.
Dzwoniłam na policję, ale myśleli, że to żart.
- Hej! Nie możesz tam wejść! - Jak wyglądały te stwory?
Małe, grube, miały ostre kły i dziwne włosy.
- Ile przyszło? - Trzy.
- Boże! - Wzrost? Waga? Sposób mówienia?
Jak były ubrane? Miały oczy?
Nie wyższe niż metr. Miały pazury.
Krzywy zgryz i jedno oko większe od drugiego.
Tędy!
Wyglądały tak!
Żaboki.
Czym jest „Żabok”? I czyje to dziecko?
Twoje? Jakby co, nie oceniam.
To Carmella. Carmella, przywitaj się. Nie wstydź się.
Opiekuję się nią, bo to robią prawdziwe opiekunki.
Dbamy o dzieci i je chronimy.
Stań gdzieś tam i mi nie przeszkadzaj.
„Nareszcie nastał czas koszmarów”?
Dokąd poszli?
Na północy wschód, 12 stopni.
Jak kalkulator. O której wrócą rodzice?
O północy. Jego mama jest bardzo skrupulatna. Nie spóźnia się.
Zostań tu, pobaw się włosami, wypróbuj jakiś filtr na Snapie,
co tam chcesz. Ale jak zadzwoni jego mama,
udawaj, że wszystko gra. Rozumiesz?
Dobrze.
Przepraszam! Jadę z tobą.
Nie. Tylko byś mi przeszkadzała.
Albo została opętana, zahipnotyzowana, przeklęta, ugotowana czy zmieniona
- w trzygłowego psa ciemności. - Serio?
Chwila. Widziałaś to?
Wypalone miejsca.
Wychodzą z okna Jacoba, idą tędy i nagle znikają.
A te ślady
nie pasują do pazurów tych Żabotów.
Żaboków.
Mają zupełnie inny kształt i średnicę,
a to znaczy, że było tu coś innego.
Okej, CSI, Rhode Island.
Jeszcze pożałujesz.
Wskakuj. Czas ucieka.
Trzymaj się, Carmella.
Musimy namierzyć Żaboki. Podaj współrzędne z radaru.
Do mnie mówisz?
Odpal mapę ich głównych tuneli.
„Tuneli”?
Przestaniesz?
Nie! Nie ty, jakaś dziewczyna.
Wyświetla się coś w systemie?
SPR łapie coś w Parku Sharkie? Przyjęłam.
PARK SHARKIE
SPR?
Super Podziemny Radar.
Żaboki mają tunele pod miastem.
Czasem nasz potworny radar wyłapuje ich ruchy.
Chyba tam nie zejdziemy?
Nie.
Zwabimy Żaboki do nas.
Basen z piłeczkami. Ohyda.
Obrzydliwy do sześcianu.
Matematyczne żarty? Zabawne.
Poszukaj ukrytego tunelu.
Powinien gdzieś tu być.
Skąd to wszystko wiesz?
Otwórz torbę.
„Poradnik łowczyni potworów”?
To ponad tysiącletni zbiór podań
przekazywanych przez pokolenia dotyczący polowania na potwory.
Jak się go nauczysz, to może przeżyjesz.
Czyli nie zwariowałam.
Znalazłam.
Dasz wiarę?
Żaboki wykopały tunel na końcu zjeżdżalni,
więc gdy dzieciak zjeżdża…
Siup! Prosto w ich pułapkę.
To istny obłęd.
Co mam zrobić?
- Zdejmij jej kombinezon? - Okej.
Po co ci zasypka?
Przeczytaj przewodnik.
Dobra, chodźmy.
„Uwaga. Żaboki uwielbiają zapach noworodków.
Nie mogą się im oprzeć”.
Jak któryś wychyli się na przekąskę, bum! I mamy ich.
Używasz dziecka jako przynęty? Nie!
To jedyny sposób, by wywabić ich na powierzchnię.
Co to?
Wibracje dźwiękowe.
- Nie dam rady! - Kelly! Nie!
Boże!
W imieniu Stowarzyszenia Opiekunek, rozkazuję wam oddać dziecko!
No nie!
Nie martw się, Carmella. Ze mną jesteś bezpieczna.
Hej! Zobacz, co mam.
Jeśli oddacie nam chłopca, dostaniecie błyskotki.
Co ty na to?
Nie udawaj, że nie chcesz.
Lubicie się wymieniać.
- Jacob czy błyskotka? - Dobra. Cześć.
Umowa stoi?
Dobrze. Kurczę.
Wyłącz to!
To mama Jacoba!
Pani Zellman?
Cześć. Jak potworek?
Słucham?
A chodzi pani o… Wszystko gra.
Jacob i ja świetnie się bawimy.
- Co to za hałas? - To film.
Brzmi jak horror. Sprawdź listę. Żadnych horrorów.
Nie! To komedia.
O jednorożcach i tęczy…
Co to było?
Jednorożec spadł z tęczy,
ale uratowała go chmurka.
Nic nam nie jest.
Chcę porozmawiać z Jacobem. Teraz!
Nie, on śpi.
Mówiłaś, że oglądacie film.
Nie! Nie możesz!
Ale właśnie zasnął.
Naprawdę?
To coś niezwykłego.
Dzisiejsza noc jest niezwykła.
Pora rozpocząć dziesiątą firmową imprezę kostiumową!
Cieszę się, że Jacob już śpi.
Właśnie. Ja też.
Pamiętaj. O północy.
- Dobrze. Do widzenia. - Punkt.
Dostanę szlaban na całą wieczność.
Żaboki uciekły z Jacobem.
Jak go teraz odzyskamy?
Dlatego ten mały brzydal idzie z nami.
Jest dziewiąta, Carmella. Wracamy do domu.
Żaboki zawsze chcą się wymieniać. Jest gorzej, niż myślałam.
A kuku! Proszę, proszę.
Nareszcie przybył nasz gość honorowy!
Podróż była miła, jak sądzę.
A tak. Zapomniałem.
Chcę do domu!
Nigdzie nie pójdziesz.
Imponujące, prawda?
Pewnie chcesz wiedzieć, jak to działa.
Na przestrzeni wielu lat zgromadziłem tu 51 rzadkich gazów.
Zmieszałem je w odpowiednich proporcjach.
Dlaczego, pytasz?
By wypełnić te piękne komory potężną mocą,
która sprawi, że moja armia koszmarów przybierze formę!
Monstra, jakich nikt jeszcze nigdy nie widział.
Był mi potrzebny jeszcze jeden mały, pozornie nieznaczący składnik.
Żałosny, lecz obdarzony bujną wyobraźnią pędrak,
w tym przypadku padło na ciebie. Nadążasz?
Ty, mój drogi chłopcze,
przywołasz dla mnie armię nieśmiertelnych koszmarów.
Razem sprowadzimy na świat chaos i zniszczenie.
Pora spać.
Udało nam się ją odwieźć do rodziców w samą porę.
Oby za bardzo się nie wystraszyła.
Co takiego?
Carmella uwielbia polowanie na potwory.
Ile rodzice Carmelli płacą ci za opiekę nad nią?
Dwie setki w gotówce.
To typowa stawka za użyczanie dzieci na przynętę?
To był dobry plan.
Na 99% by się udało.
Poza tym jest Halloween.
Ile zarabiasz? Piętnaście na godzinę?
Tak.
Witajcie w mojej Kuźni Koszmarów.
To twój nowy dom.
Mam nadzieję, że ci się podoba.
Ktoś cię kiedyś hipnotyzował? Niezła frajda.
Nie!
Przestań się wiercić, ty mały smarku.
Dzięki mojej złowieszczej kołysance będziesz śnić straszne, mroczne koszmary.
Tańcz, jak ci gram
Co za noc Jesteś zupełnie sam
Zanim nastanie świt
Swe koszmary dasz mi
Milcz i tańcz jak ci gram
Dlaczego śpiewasz?
Dziwne.
Co?
Zwykle działa.
Pewnie twój Dar Śnienia blokuje moją kołysankę.
Brawo, Jacob, brawo.
Ale nie obawiaj się.
Mam w zanadrzu kilka sztuczek.
W końcu zaśniesz, chłopcze.
- Kiedy mama chce, bym zasnął… - Tak?
- …przynosi mi…
- napój energetyzujący. - Jasne.
I ziarenka kawy w czekoladzie, wtedy padam na twarz.
Myślisz, że urwałem się z choinki?
Nie jestem głupi, mały.
UNIWERSYTET BROWNA WYDZIAŁ CHEMII
Pracujesz na uniwersytecie?
- Coś w tym stylu. - Co masz w torbie?
Mojego profesora.
Wyrzucamy Żaboka do kosza?
Tak. To właśnie robimy.
MIĘDZYNARODOWE STOWARZYSZENIE OPIEKUNEK
Witamy w Oddziale Stowarzyszenia Opiekunek w Rhode Island.
Jesteśmy częścią tajnej organizacji z filiami na całym świecie.
Bogini łowów Artemida,
Kleopatra, Merlin, Rosa Park, wszystcy byli opiekunami.
Archimedes, Frida Khalo,
Florence Nightingale,
Maria Tallchief, Noor Inayat Khan.
Tak. Stowarzyszenie działa od tysięcy lat.
Powiedz komuś o tym miejscu, a rzucę cię na pożarcie hopgoblinowi.
Słuchajcie, świeżaki. Mamy nowy cel, Jacob Zellman.
Ma pięć lat i prawdopodobnie ma Dar Śnienia.
Dokładnie za trzy godziny i pięć minut jego mama wróci do domu
i zobaczy, że jej kochany szkrabek zniknął.
POTWORNY RADAR
Kamery niczego nie wyłapały.
Berna, możesz włączyć skaner?
Robi się.
Dobra. Zerknijmy, co ten Żabok ma w torbie.
Co to jest? To połowa kaczki?
Właściwie to lampka gąska.
- Jak duże są ich torby? - Kto to?
To jest Kelly.
I dlaczego ona tu jest?
Była z dzieckiem, gdy go porwano.
- Przesłuchamy jej. - Ale…
Szukaj w tym czymś wskazówek.
To było niegrzeczne. To nie jest coś.
Tylko Monstria Chorodata Amphibia Carnivora z rodziny Żaboków.
- Zabierz ją. - Cassie, nie ty tu rządzisz.
Jesteś opiekunką na stażu.
Widzisz to?
I to? I to?
Wiceprezydent Kapituły. Jasne?
Wyjmowanie rzeczy z torby zajmie kilka godzin.
No to się za to bierz.
- Przepraszam. - Za mną.
Hej. Więc ten Jacob naprawdę ma Dar Śnienia?
Ja…
Tylko powtórzyłam, co mówił Jacob.
Nawet nie wiem, czym jest Dar Śnienia.
Tak głosi legenda.
Małe dziecko, które umie przywołać do życia sny
lub koszmary.
Stowarzyszenie stworzono, żeby chronić takie dzieci.
Może opowiem ci więcej przy kawie?
Hamuj, Casanova.
Mógłbyś zrobić eliksir wspomnień?
Tak. Uwielbiam eliksiry.
Co to?
To Pył Pamięci Minotaura.
Trzy ząbki chrząszczu, jedno guano gnomów.
To nietestowana partia, więc oby nie usmażyło jej mózgu.
Usmażyć mi mózg?
Powiedz nam wszystko, co pamiętasz z porwania Jacoba.
Tańcz jak…
Tej ciemności nie…
- Może dałem za dużo chrząszczu? - Nie, ja…
Słyszałam tę piosenkę jako dziecko.
Kelly Ferguson.
Od dawna szukałem dziewczynki, która potrafi ożywić swoje sny
i proszę.
Znalazłem cię.
Tańcz, jak ci gram
Tej ciemności nie oprzesz się dziś
Na nic zdadzą się łzy
Mroczne ześlę ci sny
Słuchaj, i tańcz jak ci gram
Czemu otworzyła się na Grand Guignolu?
To Łupieżca Snów,
Herold Koszmarów.
Legenda głosi, że zbiera złe sny od dzieci,
by stworzyć armię koszmarów.
- To on. - Jak to?
Próbował mnie porwać, gdy byłam mała!
Nie. To niemożliwe.
Liz, te ślady, które znalazłam, to były ślady takiego ogona.
To on porwał Jacoba.
To nie może być prawda. Nie znowu.
Wszystko gra?
- Chodzi o to, że… - Sama jej powie, Curtis.
„Grand Guignol grasuje w Krainie Koszmarów.
Boogeymeni są praktycznie nie do namierzenia, gdy tam wejdą”.
Boogeymeni?
Dokładnie siedmiu.
To taka mafia wśród potworów.
Całe życie wmawiano mi, że to nieprawda.
Że to się nie stało. A teraz…
Dlatego nie wpuszczamy tu niewtajemniczonych.
Każdego z nas kiedyś zaatakował potwór.
To pamiątka po Szlamerze.
Też mam ślad po jednym.
Plujący ogniem Gork.
- Mnie raz przebił Gąszczotroll. - To po wampirzym króliku.
- Mały Krampus. - Burzodziób.
- Baba jaga. - Venekula.
- Kartka. - Hydra.
- A tak mnie załatwił Szarugacz. - Tego nie pokazuj.
Dlatego tu jesteśmy.
By upewnić się, że to, co nas spotkało, nie spotka innego dziecka.
Jak załatwimy Grand Guignola?
Nie da się.
Jest jeden sposób.
To połączenie
Anielskiego Ognia i Mitycznego Ciosu.
Ale składniki są łatwopalne.
Na przykład „kobalt z grobowca Ateny”,
„jad Chupacabry”…
- Nie mamy nic na stanie. - Spoko.
- Mam swoje źródła. - A Mityczny Cios?
To jedyny sposób, by wprowadzić Anielski Ogień
w serce Boogeymana.
To trudne, nawet jeśli się do niego zbliżysz.
Nikt tego nie dokonał.
Każdy problem ma rozwiązanie.
Dobra. Sprawdźmy to.
Curtis, zbierz niezbędne rzeczy.
Tak! To ci się spodoba. Za mną!
Chodź.
Patrz na to.
Skakanka?
Nie, to nie skakanka.
To siatka z mocnej Nici Rumpelstiltskina.
Pociągasz za rączkę i…
To Mgiełka Hypnosa.
Pryskasz raz i potwory słabszej klasy zasypiają.
- Nie próbuj jej zaimponować. - Nie robię tego!
A to Bombowy Misiek.
Ciągniesz za ucho i rzucasz. Śmiało.
Obczaj sama.
Nie działa.
- Rzucaj, Kelly! - Dobra!
Bomba!
Zasłona dymna.
Nie marnuj broni, Curtis.
Chodźmy.
- Do roboty, świeżaki. - Kelly.
Jeszcze jedno.
Kapituła w Kairze znalazła to w egipskim grobowcu.
Nie wiemy, co potrafi,
ale wiemy, że może złamać każdy urok i klątwę.
Weź to, może się przydać.
- Kelly? - Dzięki.
Jeśli nadal chcesz iść ze mną, nakarmisz Żaboka.
- Czekaj. Nie wiem… - Otwórz.
Ucieka.
Nie.
UNIWERSYTET BROWNA
Wsadziłaś lokalizator do śmieci?
Jasne.
Zaprowadzi nas do Grand Guignola.
W końcu namierzymy Boogeymana.
Chciałaś, żeby na mnie skoczył.
Wiedziałaś, że ucieknie?
Próbujemy uratować Jacoba.
Czas zapolować na potwory.
Wypiłeś ciepłe mleko.
Dwanaście szklanek.
Śpij już.
Dobrze, jeszcze jedna.
Mieliście nie hałasować!
Co wy…
Tak?
Halo?
Na Gnomowej? Co tam robisz?
Co? Opiekunki? Namierzają cię?
Nie cierpię opiekunek.
Znowu mamroczesz.
Nikt dziś nie dba o wymowę.
Nie, nie przyprowadzaj ich tu,
ty półgłówku.
Niedaleko ciebie żeruje mój dobry przyjaciel.
Zaprowadź ich tam i powiedz mu,
że serdecznie go zapraszam na ucztę z opiekunek.
Według nadajnika Żabok jest blisko. Skręć w prawo.
Następny podjazd po prawej.
Dalej! Tak!
O nie. Nie.
Co?
To impreza Jespera Huanga.
Spoceni nastolatkowie?
Śmierdzi tam jak szwedzki stół dla potworów.
Chodź. Żabok gdzieś tam jest.
- Czekaj. - Co się stało?
Ten chłopak mi się podoba, a ja jestem brudna,
śmierdzę i mam na sobie ten sam sweter co w szkole.
To zwykły facet.
Victor Colleti nie jest „zwykły”.
I Deanna tu jest. Świetnie! Wygląda niesamowicie.
SORKI, WYSZEDŁEM Z IMPREZY Z NIEZŁĄ LASKĄ!
Świetnie.
Liz, nie mogę tam wejść. Już świruję ze stresu.
Co z tobą?
Bardziej boisz się wrednej laski i jakiegoś kolesia niż potwora?
Dobrze. Masz rację.
Dziewczyna, na którą wskazywałaś, nie wygląda świetnie.
Ma na sobie kostium kota.
Od zarania dziejów każda dziewczyna, która myśli, że jest laską,
nosi kostium kota.
A ten gość? Jasne, ciacho. Rozumiem.
Ale nie to jest teraz najważniejsze.
To, co robimy, jest ważne.
A ty jesteś mądra, więc pokaż to.
A teraz ruszamy.
To niemożliwe!
- Przyszła Bestiara! - Hej!
Słuchajcie, przyszła Bestiara! Teraz można zaczynać imprezę!
Naprawdę masz taką ksywkę?
Właśnie. Jest beznadziejna.
Całkiem fajna.
Przepraszam.
Rety!
- Przepraszam. - Victor!
To twój kostium?
Tak, przebrałam się za siebie. Jestem Bestiarą.
To miał być taki żart.
Tędy, Ferguson.
- Muszę… - Już!
Dzięki za napój.
To był on.
Rozmawiał ze mną!
Nie bądź taka. Skup się. Żabok gdzieś tu jest.
Spokojnie, Kelly.
Jestem spokojna.
Bardzo spokojna.
- Liz, nie jestem spokojna. - Weź siatkę.
Gotowa?
Raz, dwa…
- Na trzy czy po trzy? - Trzy!
Co to było?
To pułapka. Potwór z Cieni. Żyje w ciemności.
Będzie dobrze, o ile mamy światło.
Nie martwcie się,
bo Jesper Huang jest zawsze przygotowany!
Tak!
Dorwę Żaboka. Zajmij się tym.
Słucham? Ja?
Sprawdź przewodnik. Mocne i słabe strony,
jak go pokonać, wszystko tam jest.
Pod „P” jak Potwór z Cieni.
Potwór z Cieni. Nie znosi światła.
Wszystko w porządku?
Victor.
Cześć. Hej.
Wszystko w porządku. Tak.
Nie!
Nie schodź tu. Jest poncz?
Zjedzmy poncz. Pić mi się chce, a tobie?
Chodź. Chodźmy.
Wzięłaś pracę domową na imprezę?
Nadrabiam zaległości z biologii.
Dostałam dodatkowe zadanie. Nie żebym była kujonem…
Nie mówię, że ty nim jesteś, właściwie…
Co?
Tak.
Znalazłam cię!
Ty też tu jesteś. Jak arcy-lamersko.
- Wiesz, że to impreza kostiumowa? - Kelly jest sobą. To Bestiara.
Jasne.
Jest sobą.
Lubisz tańczyć?
Na pewno spodoba ci się taniec ze mną.
- Kelly, dokąd idziesz? - Nareszcie poszła.
Victor, przestraszyłeś mnie.
Przepraszam…
Przepraszam. Dobra.
Chciałem cię zapytać,
- tam przy stole… - Tak?
Czemu nie nosisz kostiumu?
- Co robisz? - Przepraszam.
Potrzymaj to,
a ja przyjdę do ciebie za chwilę.
Daj mi chwilę. Proszę…
Włączona. Dobra.
Odsuń się!
Dobrze.
Dlaczego? I jak długo?
- No nie! - Mam wyjść?
Jeszcze nie!
Hej, słuchajcie! Zróbcie zdjęcie!
Nie próbujcie tego w domu.
To dopiero zabawa.
Ale frajerski pokaz.
Jeszcze raz z niej zakpij.
Dalej. Śmiało.
ŚRODEK NASENNY
HERBATKA USPOKAJAJĄCA
Hej! Nadal nie śpię.
To się robi absurdalne.
Potrzebuję czegoś mocniejszego, by ten nieznośny dzieciak zasnął.
Co? Nie. Musi przeżyć,
ty geniuszu.
Na co się gapisz?
Czekaj. Tak jest. Oczywiście! Wspaniały pomysł.
Ty, pilnuj chłopca.
Cześć.
Prawie złapałaś Żaboka?
Mały paskud zaślinił mi obie ręce.
- Co to jest? - Nie wiem.
Było w jego torbie.
Ciekawe, skąd to wziął.
To moja mama.
Cześć, mamo.
Przepraszam, że mnie nie widać.
Kamerka coś szwankuje.
Gdzie jesteś?
U Pani Zellman.
Więc wytłumacz, dlaczego na Instagramie jest pełno zdjęć, jak skaczesz z balkonu?
- Ona wie! - Jesteś na tej imprezie, prawda?
Kelly Mary Anne Ferguson…
Kelly, powiedz mi,
- że nie porzuciłaś… - Rozmowa wideo.
Powiedz, że nie porzuciłaś syna pani Zellman, by iść na imprezę!
Jasne, że nie!
Jej głos jest wysoki. Kłamie! Ona…
Włącz namierzanie dziecka.
Berna, potrzebujemy pomocy.
Robi się. Daj maila jej mamy.
- Daj maila mamy. - alexaferguson39@gmail.com.
Zielony. Dalej.
- Peter, zielony. Następna strona. - Pani Zellman usłyszy.
Cześć.
To ta tam.
- Zrób to. - Dobrze.
NAMIERZ DZIECKO
SZUKAM KELLY
ZNALEZIONA
Jesteś u pani Zellman.
Tak, mamo. Mówiłam ci.
Dobrze. Muszę kończyć. Pa!
Wyciągnął swój nadajnik?
To koniec. Żabok przepadł.
Koniec gry.
Musi być coś, o czym nie pomyślałyśmy.
Berna, jakieś koszmary?
- Nie. - Dobra. W takim razie…
Jacob wciąż nie śpi. Co oznacza, że…
Grand Guignol nie może go uśpić.
Jak Boogeyman może zmusić dziecko, by zasnęło?
- Curtis? - Sprawdzę, co mamy.
Jest Piasek Piaskuna,
Nasenny Płatek Lotosu albo…
Koci Amulet.
Koci Amulet?
Gdzie go znajdziemy?
Liz, nie spodoba ci się to.
Jest u Peggy Drood.
U Kociej Damy.
No to jazda.
Curtis, jak tam Anielski Ogień?
Zbieram składniki, szefowo.
Skamieniałe łuski Kaługi Szablozębnej?
Mmm, o tej porze roku może być ciężko.
Możliwe, że zostało mi trochę zębów Mastodonta.
Nie obiecuję, no i ja ich nie zmielę.
Jad Chupacabry?
W październiku?
Chyba oszalałeś!
AUSTRALIA
AZJA
Hej. Cześć. Tak.
Zostało ci może jakieś pióro ze Skrzydeł Ikara?
Ze Skrzydła Ikara?
Chyba nie pytasz serio?
Proszę, powiedz, że je macie.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Tak!
Mogę zaczynać.
HOTEL
Powinnam coś wiedzieć o tej Kociej Damie?
Była gwiazdą kina niemego i czarownicą piątego stopnia.
Rok temu spiknęli się z Grand Guignolem
i prawie zniszczyli całą filię Opiekunek w Nepalu.
No i kiedyś rzuciła drużynę harcerek na pożarcie swoim kotom.
Jeszcze jeden szczegół. Trochę mam alergię na koty.
Że co?
Spoko. To jedyny sposób, żeby odzyskać Kevina.
Masz na myśli Jacoba? Kim jest Kevin?
- Nieważne. - Liz.
Powiedz.
To mój brat.
Grand Guignol go zabrał?
Miałam sześć lat, a Kevin pięć.
Była północ.
Coś trzaskało za oknem.
Myślałam, że to drzewo albo wiatr.
Wyskoczyłam z łóżka. Zasłoniłam zasłony
i wtedy go ujrzałam.
Zaśpiewał nam piosenkę i rzucił na mnie urok.
Kiedy się ocknęłam, Kevina nie było. Nigdy więcej go nie widziałam.
Szukam go całe swoje życie.
W sumie dlatego zostałam opiekunką.
Liz…
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
- To nie twoja wina. - Nikt w to nie wierzy.
Nawet ja.
Nie masz pojęcia, jak to jest.
Czuć się bezsilną? Bezradną?
Gdy nikt ci nie wierzy i nic nie możesz na to poradzić?
Przyszedł po mnie, gdy byłam mała,
i nikt nawet nie słuchał.
Wiesz, kiedy to się zmieniło?
Kiedy?
Dzisiaj.
Ty.
Uwierzyłaś mi.
Dobra. To do roboty.
Wchodzimy. Odwracasz uwagę Peggy.
Ja ją pryskam. Bierzemy amulet. Uciekamy.
Łatwizna.
Miejmy to już za sobą.
Czekaj.
Ile dokładnie ma kotów?
Tylko kilka.
Tu i tam.
Co mogę dla was zrobić, drogie panie?
Szukacie pokoju?
Kogo my tu mamy?
Liz Lerue?
Skąd mnie znasz?
Skarbie, proszę.
Potwory znają Łowczynie Potworów.
Trzeba znać swojego wroga.
Liz! Nic ci nie jest?
Kto by pomyślał, że tak słabo sobie radzisz pod presją.
- Gdzie są te koty? - Nie wiem.
- Ale w końcu… - Usiądź.
…nie uratowałaś nawet brata przed Boogeymanem.
Biedny, mały Kevin.
Będzie dobrze.
Spryskaj ją. Staraj się nie patrzeć na amulet.
Cieszę się, że wpadłyście.
Uwielbiam gości.
Proszę, proszę. Co za spotkanie!
A niech mnie.
Grand Guignol.
Co cię sprowadza do mojej kryjówki?
Twój amulet.
Jesteś potworem!
A niebo jest niebieskie.
Powiedz, masz inne błyskotliwe obserwacje,
- siostro roku? - Gdzie on jest?
Daj jej spokój!
A kogo my tu mamy?
Przestraszona, mała Kelly Ferguson.
Kopę lat.
Pewnie nie sądziłaś, że mnie jeszcze zobaczysz.
Mroczne ześlę ci sny
Słuchaj, i tańcz jak ci gram
A teraz…
Chodź do mnie.
Myślałaś, że mnie zabiłaś?
Musiałabyś trafić Anielskim Ogniem w serce.
Chyba nie masz go dziś ze sobą.
- Coś nie tak? - Ani mru-mru.
- Peggy, możesz… - Jeśli ci to dam…
odpuścisz mi Katmandu
i katastrofę, którą tam spowodowałam?
Oczywiście. A w ramach premii
pozwolę ci ją zatrzymać.
Niech będzie.
Za to ta mała należy do mnie.
Nie!
A teraz…
pora na kolację, ślicznotki.
Smacznego!
Dalej!
Berna? Curtis? Cassie?
Kelly! Żyjesz?
Grand Guignol zabrał Liz.
Nie odbiłam jej.
Zgubiłam ich.
- Przegrałam. - Słuchaj,
- wracaj do bazy. Mam plan. - A jeśli pani Zellman wróci wcześniej?
Luz. Zhakowałam jej telefon i mam ją na oku.
Liz znalazła to przy Żaboku na imprezie. Łap zdjęcie.
Żaboki uwielbiają błyskotki.
Może to szkło jest z miejsca, w którym trzymają Jacoba?
Sprawdzę w bazie danych.
Chyba coś mam.
Pochodzi z Leżącej Latarni.
Tak, ale latarnia jest przeklęta.
Idealna kryjówka dla Boogeymana.
Chcesz tam iść?
- Tak. - Ale Kelly…
Co to takiego?
To gwóźdź programu, przyjacielu.
Fajnie było, ale pora spać.
Nie!
Śpij dobrze.
Tak!
Tak.
Moje piękności.
WSTĘP WZBRONIONY
Berna, słyszysz mnie?
Tak, Kelly.
Dotarłam do latarni.
Jeśli się zgubię, idźcie po nitce ze swetra.
Kelly, nie powinnaś tam być. To niebezpieczne.
Muszę coś zrobić.
Liz!
- Hej, Liz! - Kevin?
Liz!
Tęsknię za tobą.
Kev! Gdzie jesteś?
- Kev! - Liz!
Jestem tutaj.
Ale miałaś minę.
Tańcz, jak ci gram
Nie.
Droga Liz, potwór czeka u wrót
Nie.
- Służyć bardzo mi chcesz - Nie. Przestań.
W głębi serca to wiesz
Skup się i tańcz jak ci…
gram
Zdradzić ci sekret?
Wysłałem twojego brata daleko stąd, w mroczne miejsce pełne pajęczyn.
Dobra, Anielski Ogień. Do roboty!
Najpierw trochę smoczej łuski. Dodana.
A teraz jedno jajo pustułki. Dobra.
Znów muszę posprzątać.
Mamusiu!
Moi drodzy, nagroda za najlepszy kostium trafia do…
Jacob.
…Pani Zellman!
Coś jest nie tak. Jacob…
Kod czerwony. Pani Zellman wraca!
Nie.
Jacob.
Żaboki, zajmijcie się nią.
Kelly? Jesteś tam?
Kelly?
Nie odpowiada.
Musimy się dostać do latarni.
Ale nie mamy Anielskiego Ognia.
A może mamy?
Anielski Ogień! Zrobiłem…
- Hej! Uważaj! - Trzymam.
Co jest?
Nie widzę pani Zellman!
Co z prądem?
To.
Przynajmniej boi się światła.
Ale wszystkie drzwi są automatyczne.
Czyli utknęliśmy?
Nie, czekajcie. Chwila.
Zobaczcie, co mam.
Patrzcie.
Błyskotka!
Kochacie błyskotki.
Rany.
Chwila! Mam coś lepszego.
Mam to…
tutaj!
Bomba!
Zostańcie tu i powstrzymajcie potwora.
Zaniosę Anielski Ogień Kelly.
- Nikt tego nie dokonał! - Tobie się uda, Cass.
- To jedyne wyjście. - Dam radę.
Światło ryby na chwilę go zatrzyma.
Idź już!
Liz, żyjesz!
Wiem, gdzie jest Jacob. Chodź ze mną.
Chyba jest tam.
- Tędy, Kelly. - Dokąd idziemy?
- Chodź, Kelly. - Dokąd idziemy?
O nie. Zahipnotyzował cię.
Nie chcę cię skrzywdzić. Ale zrobię to.
Proszę, nie rób tego!
Pamiętaj o bracie. O Kevinie!
Wiem, że za nim tęsknisz. Wiem.
Nie jesteś sama.
Razem możemy to przetrwać! Po prostu…
Liz!
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Skąd pewność, że to ty?
- Bo skopię ci tyłek, jak mi nie pomożesz. - Dobra, to ty.
Próbowałaś mnie zabić.
Musimy być cicho, bo nas usłyszy.
- Umrzemy. - Nie, jeśli uda mi się połączyć obwody.
Ile mam czasu?
Nie wiem, dokąd poszedł.
Dobra. Plan B. Wykorzystaj to, co masz.
Muszę to przymocować do akumulatorów…
I co dalej? Jak złapiemy cień?
Międzywymiarowa Skrzynka Einsteina go powstrzyma.
Ale jak go tam włożyć?
Zagonimy go tam lampkami!
- Dobra. - Proszę, niech działają.
Proszę.
Tak! Udało ci się!
Dobra. Odwagi.
- Leci prosto na nas. - Wezmę skrzynię.
- Musisz iść ze mną. - Dobra.
Szybko!
Szybciej nie mogę.
Nadchodzi! Przygotuj się!
Damy radę.
Musisz zamknąć wieko, ale nie pozwól mu dotknąć twojej ręki.
Dlaczego? Co się stanie, jeśli dotknie mojej ręki?
Zrób to!
Tak!
Tak kończysz, jak wbijasz do nas i zadzierasz z moimi przyjaciółmi.
Tak! Nikt wcześniej nie złapał Potwora z Cieni.
Jesteśmy mistrzami!
Jest całkiem uroczy. Możemy go zatrzymać?
Nie chcę go zatrzymać.
Hej, Liz.
Gdzie jesteś, skarbie?
Musisz przekazać wiadomość mojej siostrze.
Myśli, że urok nadal działa.
Poznałaś moją siostrę, Serenę, Królową Pająków?
Myśli, że jest fajna i super złowieszcza,
tylko dlatego, że rządzi Boogeymenami,
a ja jestem jej młodszym bratem.
Małym, głupim marzycielem, co nie, siostro?
Jeszcze zobaczysz.
Twój braciszek stanie na czele potężnej armii koszmarów
pragnącej rozerwać ludzkość na strzępy.
Od dawna tam stoisz?
Nieważne. Zamknęłaś swoją przyjaciółkę?
- Tak, Grand Guignolu. - Cudownie.
Zrobimy z ciebie świetną opiekunkę potworów, Liz.
Nim nastanie świt
będziemy potwornie zajęci. Łapiesz?
Zauważyłam awarię zbiornika.
Jeśli któryś z Żaboków znów tam wpadł, to już tam zostanie. Chodź!
Tak!
Dobrze, Jacob. Grzeczny chłopak!
Jest dobrze.
Co ty wygadujesz? Działa idealnie.
Musiałam się pomylić.
Zdecydowanie, ty głupia dziewczyno.
Chodź tu, Kelly.
Smród twojego strachu cię zdradził.
Naprawdę myślałaś, że mnie zaskoczysz?
Że podkradniesz się do Boogeymana?
Ja wymyśliłem skradanie się.
W imieniu Stowarzyszenia Opiekunek, rozkazuję byś oddał Jacoba.
W imieniu Stowarzyszenia Boogeymanów, jesteś głupia.
Zgrywasz bohaterkę,
a jesteś tylko słabą, nędzną,
żałosną, nic nieznaczącą dziewczynką.
- Oddaj go! - Liz! Nie!
Niezła próba.
Berna, 70 stopni, 11 metrów na sekundę.
Rzuć łukiem!
Jasne.
Niezły rzut, frajerko.
Za kogo wy mnie macie, co?
Za wróżkę zębuszkę?
Jestem Grand Guignol.
Władca potworów, cesarz cierpienia
i król potworów.
A wy jesteście niańkami. Prawie mi was żal.
Żaboki. Otwórzcie komnaty.
Wypuśćcie naszych nowych przyjaciół na ten marny świat!
Natychmiast!
Psotnik!
Bysio!
Żaboki? Na litość…
Ćwiczyliśmy to od pół roku!
Fąfel!
CIĄGNĄĆ
Użyj tego.
Nie…
Proszę, nie Fąfel.
Mniejsza z tym.
Naostrzcie kły, moje kochane koszmary.
W końcu nadszedł nasz czas.
Ta noc należy do nas.
Dziewczyny, co…
Koniec zabawy.
Opiekunki,
naprawdę myślałyście, że macie szansę mnie pokonać?
Do dzieła.
To Mityczny Cios.
Tylko na tyle cię stać?
Ledwie mnie drasnęłaś.
To twój słaby punkt, prawda?
Twoje smutne, małe, okrutne,
nic nieznaczące serduszko.
Serce.
Czekajcie!
Frajerka z ciebie, Kelly!
Mów mi Bestiara.
Gdzie on jest?
Już dobrze, Jacob. Zniknął. Jesteś bezpieczny! Dobrze?
- Nie! - Co się stało?
Chwila. Dlaczego koszmary wciąż tu są?
Już dobrze.
Nie musisz się już bać.
Posłuchaj.
Powiedz im, żeby spadały.
Nie boję się was.
Idźcie sobie.
Jesteś od nich silniejszy.
Dasz sobie radę.
Powiedziałem coś!
Już się was nie boję.
Idźcie stąd!
Możemy już iść do domu?
Twoja mama!
Kelly, to szósta wiadomość.
Oddzwoń natychmiast!
Już dobrze, Kelly. Nie musisz sprawdzać pod łóżkiem.
Od teraz będę mieć miłe sny.
Też tak myślę.
Nie powiesz mamie, co się dziś stało, prawda?
To zależy.
Będziesz moją nianią?
No pewnie.
Jacob! Nic ci nie jest?
Gdzie jesteś?
Wszystko gra?
Nic mu nie jest.
Nie wierzę, że zasnął. Ratujesz mi życie.
Słuchaj,
jeśli jutro nie jesteś zajęta…
Przyjdę.
Dziękuję.
- Hej… - Nie ma za co.
Nie to chciałam powiedzieć, ale…
Biorąc pod uwagą odwagą, którą wykazałaś w obliczu niebezpieczeństwa i tak dalej,
porozmawiam z Mamą Vee i poproszę ją,
żebyś mogła aplikować do Stowarzyszenia.
- Serio? - Nie ciesz się tak.
Musisz zaliczyć Tydzień Prób.
Poza tym wkurzyłaś dziś cały potworny półświatek.
Królowa Pająków Serena to siostra Grand Guignola.
Nie spodoba jej się to.
- Od czego są opiekunki… - Na stażu.
„Na stażu”, dobra.
Liz, Kevina też uratujemy.
Hej.
Lepiej się ucz.
„Serena von Kessel,
znana również jako Serena Salazar oraz Królowa Pająków.
Pół pająk, pół człowiek.
Lubi krew różnego pochodzenia.
Im młodsza tym lepsza”.
O nie.
Cześć, Kelly.
Victor. Cześć.
Hej.
Sorki, że dzwonię tak późno.
Zastanawiałem się, czy masz ochotę iść jutro do kina.
Dobra.
Chciałabym, ale jutro zajmuję się dzieckiem.
Dobra. Pogadamy w poniedziałek.
- Pa. - Na razie.
„Najpiękniejsza i najbardziej czarująca z siedmiu Boogeymenów.
Świetne wyczucie stylu.
KRÓLOWA PAJĄKÓW
Jej śmiercionośny jad opanowuje umysł,
paraliżuje lub zabija ofiarę, w zależności od nastroju.
Słabe strony:
wielkie ego, pochlebstwa, biżuteria.
Jest bardzo szybka i zabójcza”.
Napisy: Liliana Reguła