NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co robisz?
Violet Markey?
Boże.
Odejdź, proszę.
- To chyba nie jest... - Idź sobie!
Co ty robisz?
Zapytałem pierwszy.
Wyżej, niż myślałem.
Spójrz.
Umiesz tak?
Przestań!
Violet.
Co robisz w weekend? Będę miała wolną chatę.
Może zrobimy imprezę?
Violet?
Co z tobą?
Jak wszystko się układa?
„Wszystko” to pojemne słowo.
- Zacznijmy od... - Zdrowotnie?
Czy emocjonalnie? Oba mogą zawierać „wszystko”.
Albo „wszystko” je obejmuje?
Coś cię dręczy?
Jeśli tak, to są częścią rzeczywistości, czy może czymś innym?
To nie jest śmieszne, Theodore.
Finch.
Bądź poważny, jak tu przychodzisz.
Jasne.
Wiesz, że jesteś na warunkowym?
I możesz nie skończyć szkoły?
Opuściłeś już dwa tygodnie.
Tak...
- Moja babcia... - Poczekaj.
Niech się upewnię.
To babcia, która zmarła cztery razy w ciągu trzech lat?
Dokładnie pięć.
Ten jest piąty.
Prawdziwy cud.
Chcę ci pomóc, ale podejdź do tego poważnie.
Przystałeś na te warunki, cotygodniowe sesje,
utrzymanie średniej 4,0 i zajęcia dodatkowe.
Lepienie z gliny mnie pochłonęło.
Daj spokój.
Rozumiem. Jak nawalę, wylatuję.
Nie proszę o wiele.
Chodź na lekcje.
Starzy mi trują, bo przegapiłam pierwszy nabór.
Ale co z tego?
I tak się dostanę.
Złożyłaś już papiery?
Idziesz na imprezę do Amandy?
Będzie fajnie.
Słyszałam.
Co ci szkodzi się zabawić?
Mógłbym nazwać dziecko po kimś sławnym, czy to byłoby dziwne?
Na przykład Danny DeVito Donahue.
Nie wkurzyłby się?
„DeVito” to drugie imię?
Tak.
Jak bardzo jesteś na haju?
Jak mamy skalę, to bardziej po tej stronie.
- Na skali... - A co?
Na co się tak gapisz?
Podziwiam normy społeczne nastoletnich lęków.
- Patrzysz na Violet Markey? - Tak.
Jej...
siostra zginęła, tak?
Tak.
Co się tak o nią pytasz?
Zaintrygowała mnie, a co?
Normalnie to nic,
ale u ciebie to dziwne.
- I to jak. - Nie, no co wy.
Od razu „dziwne”.
Jak myślisz, że nie jesteś dziwny...
- Tak, to prawda. - Ona ma rację.
- Dzwonił szkolny psycholog. - Embrion?
Co?
Ma na imię Embry. A ja mówię Embrion. Małe radości, Kate.
Powinnam się martwić?
No wiesz, obrażasz mnie.
- Finch. - Nie.
Zajmę się tym.
- Nie cierpię, gdy tak mówisz. - Czemu?
Bo wiem, że to spadnie na mnie.
- Znowu zwiałeś z lekcji? - Nie, do cholery.
Idź się spotkać z Tiną, czy co tam chcesz.
Jest w porzo.
Dobra.
Wrócę późno. Jedzenie jest w lodówce.
Prawdziwe jedzenie.
Gdzie mama?
W delegacji w Chicago. Zapomniałeś?
A, racja. Super.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja też.
Wystarczy już sera!
Przyniosę deser.
Mama i ja wiemy, że to nie był łatwy dzień.
Dla nas też nie.
Gdybyś chciała pogadać...
Pomyślałam, że będzie miło.
Robiłam go od 19 lat.
JESTEM OBUDZONY
ŚMIERTELNA OFIARA WYPADKU
JEDŹ OSTROŻNIE KU PAMIĘCI ELEANOR MARKEY
Niektórzy z was skończą w tym roku szkołę,
więc warto byście odkryli cudowne widoki Indiany.
Poprzez wędrówkę.
Przygotujecie projekt o dwóch lub więcej cudach Indiany.
Napiszecie o nich,
wyjaśniając, co znaczą dla was i dla stanu,
i dlaczego je wybraliście.
Nie spieszcie się z tą pracą.
Przemyślcie ją.
Spokój.
Co to było?
Ale dziwne.
- Co? - Spokój. Violet, w porządku?
Siadajcie.
Skupmy się.
Skończyłeś, Finch?
Tak i chcę powiedzieć, że dobry z pana nauczyciel.
Mój młody mózg kipi od wiedzy.
- Dziękuję. - Proszę.
Możecie robić zdjęcia, rysunki, wyłapując szczegóły.
Będziecie pracować w parach.
Sami się dobieramy?
Tak.
Myślisz...
że jest coś takiego jak idealny dzień?
Nie mnie o to pytaj.
BO UŚMIECHNĘŁA SIĘ DO MNIE
Na geografię
mamy zrobić projekt w parach,
a ja nie chcę.
Pytałaś o inny projekt?
Nie chciał słuchać.
Może pora wrócić do życia.
To samo powiedział.
Wiem, że to trudne.
- Ale przestałaś wychodzić. - Nieprawda.
Kiedy ostatnio wyszłaś z przyjaciółmi?
Dobrze by było, gdybyś spędziła z nimi trochę czasu.
Jak się spotkam, zwolnisz mnie z projektu?
Violet!
- Przyszłaś. - Tak.
- Idę po drinka. Chcesz? - Nie trzeba.
No weź.
Dobra.
Grubo ciśniesz.
Znasz mnie. Człowiek melanż.
Wyjdziemy pogadać?
Niedługo się zbieram.
Serio? Ja dopiero przyszedłem.
To dla mnie za wiele.
Długo będziesz się tak zachowywać?
Minęły miesiące. Kiedy w końcu...
Brawo.
Wiesz, że nie miałem nic złego na myśli...
THEODORE FINCH OZNACZYŁ CIĘ W POŚCIE
Violet Markey, jeśli to oglądasz, to wciąż żyjesz.
Zadzwoń i potwierdź.
765-276-8504.
Poznałem cię, gdy na moście stałaś
Co w tej ślicznej głowie wtedy miałaś
Poznałem cię, gdy na moście stałaś
Przyjdź pogadaj ze mną, czemu nie?
Theodore Finch.
Zdejmij to.
Wideo ulegnie samozniszczeniu za trzy, dwie...
Odśwież.
Czemu to zrobiłeś?
Chcę porozmawiać o moście.
„Czuję, że nie przejdziemy znów przez ten okropny czas”.
Trudno uznać jeden poranek za okropny czas.
To cytat.
Z Virginii Woolf.
Dobra.
Mogę przyjść?
Teraz?
Tak.
Wiesz...
Wygooglowałem cię.
Co?
Tak, co to za...
strona, którą masz z siostrą?
Miałam.
Czytałem twoje teksty. Dobre są.
Już nie piszę.
Przeprowadziłaś się tu z Kalifornii.
I jak?
Kalifornia a Indiana?
Na pewno jest inaczej.
Tak.
Nie wiedziałem, że to było tam.
Na moście.
Nie planowałam...
Samobójstwa?
Możesz to powiedzieć.
Nie planowałam.
Cokolwiek planowałaś, uratowałem ci życie.
Wcale nie.
Robisz problem z niczego.
Jednak coś było.
Czego ode mnie chcesz?
Powinniśmy być w parze.
Do projektu z geografii.
Wyjście dobrze ci zrobi.
Może nie chcę.
Może mam dosyć ludzi.
Tak, ludzie są głupi.
Ale tych kilkoro może życzyć ci dobrze.
Dlaczego chcesz to ze mną robić?
Bo są miejsca, które trzeba zobaczyć.
Nawet niepozorne miejsce może coś znaczyć.
Przynajmniej dla nas.
Nie „nas”.
Dla ciebie i dla mnie.
Boże. Mówią, że ja jestem aspołeczny.
Dwie wycieczki. To wszystko.
Może więcej, jak ci się spodoba.
Nie spodoba.
Nie wiadomo.
Na pewno nie.
Znalazłem dla ciebie inny cytat.
„Czuję, jak budzi się we mnie tysiąc zdolności”.
To z książki Fale.
Masz w sobie co najmniej tysiąc zdolności.
Nawet jeśli myślisz inaczej.
Możesz go zatrzymać.
Wiesz, że mają cię za świra?
Tak.
Czasem mówię i robię coś bez zastanowienia...
a ludzie tego nie lubią. Wolą etykiety.
Szufladkowanie.
Masz być tym, kim oni chcą.
Nie lubią niepoukładanych.
Ani innych.
Rodzice mają mnie zwolnić z projektu u Hudsona,
więc znajdź kogoś innego.
Dobra.
Dobranoc, Violet Markey.
Dobranoc.
Theodorze Finchu.
Violet.
Dokąd jedziesz?
Do domu.
Jak poszło z Hudsonem?
Średnio.
No wiesz...
Kładzie nacisk na pracę w grupie.
Dobra.
Ale żadnych samochodów.
Że co?
Jak mamy być w parze,
to wymyśl coś innego, bo nie wsiądę do samochodu.
Mogę o coś zapytać?
Jakbyś mogła, gdzie byś pojechała?
Do Kalifornii.
Ale już tam byłaś.
Tak.
Jest ciepło i nie pada śnieg.
Nie chcesz wiedzieć, gdzie ja bym pojechał?
Gdzie ty byś pojechał?
Do miejsca, gdzie nikt jeszcze nie był.
Nieodkrytego.
Nienaruszonego.
Możesz jechać, jeśli chcesz.
NAJWYŻSZY PUNKT INDIANY 383 METRY
To wszystko?
Wskakuj, Ultraviolet.
Nie.
Dawaj.
Widok jest cudowny.
Chodź.
Co myślisz?
Najwyższy punkt w Indianie.
Gdybym tu była z innego powodu, niż jesteśmy, to bym się wkurzyła.
Czyżbym wyczuwał poczucie humoru?
To miejsce to jakaś porażka.
Możesz się śmiać. To nic złego.
Porażka.
To były urodziny siostry.
Miałaby 19 lat.
Dlatego byłam na moście.
Co ty tam robiłeś?
Lubię biegać.
Dość wcześnie.
Może.
Skoczmy.
Razem?
Na trzy.
Przygotuj się.
Jeden. Dobrze.
Dwa.
Trzy.
Dobra.
To zostawimy za sobą.
Wybierz jedno.
To nie.
Dobry wybór.
- Co? - Nie znasz tego?
Kto spuści wzrok, przegrywa.
Chyba żartujesz.
Jestem zupełnie poważny.
Dobra.
Lubię rywalizować.
Ja też.
Nocuję dziś u Tiny.
Dobra.
„Dobra”?
Tak.
Zwykle wygłaszasz diatrybę,
- jaką Tina jest zołzą... - „Diatryba”. Dobre słowo.
...i powinnam mniej się z nią zadawać.
Wygląda na to, że moje wywody na ten temat
przemówiły do ciebie i już nie muszę prawić kazań.
Co z tobą?
Nic.
Gadasz jak...
potłuczony.
Sama tak gadasz.
„Czuję, że nie przejdziemy znów przez ten okropny czas”.
„Dlaczego kobiety są bardziej interesujące dla mężczyzn niż mężczyźni dla kobiet?”
„Mój umysł jest dla mnie niewyjaśnioną maszynerią.
Nie przestaje brzęczeć, nucić, szybować, ryczeć, nurkować,
by ugrzęznąć w błocie.
Dlaczego?
Po co ta pasja?”
„Jeśli nie mówisz prawdy o sobie,
nie możesz jej mówić o innych”.
ZANIM UMRĘ...
ZANIM UMRĘ, CHCĘ...
BYĆ OBUDZONY
BYĆ ODWAŻNA!
Opowiedz mi o Eleanor.
Była stanowcza... jak ty.
Już ją lubię.
Nie znosiła czytania.
Lubiła tylko włoskiego poetę
Cesarego Pavese.
Pisał: „Nie pamiętamy dni, pamiętamy chwile”.
Zawsze gdy miałam zły dzień,
cytowała go.
Jakby to miało coś pomóc.
Pomagało?
Tak.
Owszem.
Co jeszcze?
Była najlepszą przyjaciółką.
„Eleanor Markey.
Siostra...
najlepsza przyjaciółka”.
Niezłe epitafium.
Jakie byłoby twoje?
„Violet Markey.
Byłam tu”.
Chyba ci je podbiorę.
Robisz naleśniki?
Tak.
- Z borówkami? - Tak.
Wyglądają nieźle.
- Przewrócisz? - Już gotowe?
- Tak. - Już prawie.
- Wyszły ci. - Tak.
- Ten jest dobry. - Podrumienił się.
Gdzie ty byłaś?
Nie gniewasz się, że robię projekt z Roamerem?
Nie.
Czyli się nie bujnęłaś.
Nie, jestem w parze z Finchem.
Z nim?
Tak.
Wiesz, że jest trochę niebezpieczny.
Wcale nie.
W zeszłym roku rzucił krzesłem w Roamera przed całą klasą.
Serio?
Roamerowi nic nie było, ale on jest rąbnięty.
TWOJA KOLEJ
Na następny raz proponuję Shoe Tree albo stare kino samochodowe.
Ty wybieraj.
Co to jest?
Przypomnienie, że prędzej czy później musisz sama wrócić do życia.
Ale na razie cię popycham.
Zgodziłam się na dwie wycieczki.
Wolę prywatną Violet od publicznej.
Możesz ją zawołać?
- Poczekam. - Daj jej spokój.
Fajny sweter. Z bawełną?
Mówią, że zgrywasz świra.
Ale ty nim jesteś.
Oczywiście.
Jak leci?
Zwykły nastoletni melodramat.
Powiedz coś więcej.
Wszyscy mi mówią, kim jestem.
Świrem.
Rozumiem to.
Ale czasami i tak mnie to wkurza.
Musi być ci trudno.
Proszę.
Pomóż mi trochę.
Może gdyby kupił pan kozetkę
i postawił gdzieś tutaj,
miałbym stosowną oprawę.
Dopełniłaby wystrój.
Byłeś na grupie wsparcia, o której mówiłem?
Gdzieś mogło mi to przepaść.
Proszę cię o tak niewiele.
Spotykają się w poniedziałki po szkole w kościele First Congregational.
Grupa nazywa się OdNowa i zapewnia poufność.
Możesz mówić o wszystkim, co nie daje ci spokoju.
To bezpieczna przestrzeń.
Przemyśl to.
Co znowu?
O co chodzi?
To podróbka?
Karteczki?
- Nie są oryginalne. - Idź już.
Na co patrzysz?
Ktoś jest na trawniku.
Obudź się.
Spałeś tutaj?
Tak.
Wiem, że więcej nie chcesz jechać.
Ale gdybym ci powiedział,
że znalazłem największy cud Indiany,
może nawet świata, ale...
250 kilometrów stąd.
Baw się dobrze i opowiesz po powrocie.
Ale co ci szkodzi?
- Chociaż wsiądź. - Nie.
Nie ma mowy!
Poczekaj, tu są kluczyki...
Nie pojadę szybciej niż 50 km na godzinę przez miasto
i 80 na trasie.
Zatrzymam się w każdej chwili.
Nie możesz zmuszać ludzi.
Nie słuchasz mnie. Projekt się skończył. Finito.
Wiesz, że nie chodzi o projekt.
Nie wytkniesz nosa z pokoju i krążysz na głupim rowerze
w kółko po jednej trasie.
Wszyscy boją się urazić biedną Violet, ale...
są w błędzie.
Violet.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Witam.
Proszę wybaczyć. Theodore Finch.
Miło mi.
Dość wcześnie, nie sądzisz?
Owszem.
Słuszna uwaga.
Ale robię projekt szkolny z państwa córką
i musimy dotrzeć na miejsce.
Chcę, by wsiadła do samochodu.
Tamtego.
Jest bardzo bezpieczny, ubezpieczony,
a kierowca nie dostał jeszcze ani jednego mandatu.
To projekt szkolny?
Tak. Jesteśmy w parze.
Decyzja należy do Violet, ale...
może to dobry pomysł.
Myślą państwo, że wróci?
Możemy tak samo zgadywać jak ty.
Nie, to nie to.
Gdybym był kluczykami, gdzie bym się schował?
Trzymasz się?
Tak.
Na pewno?
Nie pytaj, bo tylko pogarszasz.
Mów o czymś innym.
Zwykle to moja mocna strona.
Ale nic nie przychodzi mi do głowy.
Dobra piosenka.
Nie pamiętam, jak szybko jechałyśmy.
Nie wydawało się szybko.
Ale wpadłyśmy w poślizg...
Eleanor powtarzała: „Nie panuję nad nim”.
Potem uderzyłyśmy w most.
Pamiętam odłamki szkła na twarzy
i krzyki Eleanor.
A potem już nic.
Kiedy obudziłam się w szpitalu,
mama powiedziała, że nie żyje.
To był koniec.
Nadal żałujesz?
- Naprawdę sam pan zbudował? - Tak.
Imponujące.
NIEBIESKI BŁYSK
- To jedziemy. - Do dzieła.
- Zrobię to. - Baw się dobrze.
Widzę stąd mój dom.
- Ale ekstra. - Brawo!
I jak, szybko?
Tak. Jak na prawdziwej.
Gotowa?
Uwaga. Jedziemy.
Boże.
Tak!
Boże!
Chcę jeszcze raz.
Mam coś dla ciebie. W drzwiach.
To, Ultraviolet, jest wyjątkowe miejsce,
do którego kiedyś cię zabiorę.
Tak?
Ale musisz przyłożyć się do pracy.
Wziąłem ci to.
ZAPISZ MNIE
Gdybyś zapomniała, że to szkolny projekt.
Musisz o tym napisać.
Tylko ja?
Ty jesteś pisarką.
„Wędrówka numer trzy...”
Nie, zacznij od Hoosier Hill.
Nie bądź nachalny.
Ty mówisz „nachalny”, a ja słyszę asertywny, śmiały, inspirujący.
Nieustępliwy, irytujący, arogancki.
Seksowny.
Miło mieć znów przyjaciela.
Nie wyobrażaj sobie za dużo.
Za późno.
Wiesz, co w tobie lubię?
Co?
Jesteś wszystkimi kolorami w jednym,
w pełnej intensywności.
GDZIE JESTEŚ?
Witam.
Przypomnę, że zbliża się wielki dzień.
Prezentacji waszych wędrówek.
Zgadza się.
Oprócz wypracowania każda grupa zrobi prezentację przed klasą,
ale dziś omówimy pięć pojęć geograficznych.
Lokalizacja, miejsce...
Serio, ja bym się nie przejmował.
- On tak ma. - Zgadza się.
Piszę do niego od kilku dni i nie odpowiada.
Co ci mogę...
Czasami nie ma go dzień, dwa, ale zawsze wraca.
Raz nie było go tydzień.
- Boże. - Pojechał pod namiot.
Dostał krost od trującego bluszczu, drapał się wszędzie.
Było naprawdę słabo.
Jest nieźle walnięty.
Nic wielkiego odebrać telefon.
Wiesz...
Musisz się z tym pogodzić, jeśli chcesz się przyjaźnić.
Wkurza mnie i tyle.
Byliśmy w wielu ciekawych miejscach.
Masz jakiś plan czy wybierasz na chybił trafił?
Szczerze? Próbuję ją nakręcić, żeby spędzała ze mną jak najwięcej czasu.
Jak wrażenia? Pozytywne?
W sumie tak. Naprawdę...
Zobacz, kto przyszedł.
Zgubiłeś telefon? Pisałam i dzwoniłam.
Coś ci szybko pokażę.
- Wystarczyło odebrać... - Wiem.
- ...żebym się nie martwiła. - Byłem zajęty.
Podobno nie ma dna.
W latach 50. pływała tu grupa chłopaków
i zaginęli.
Nie odnaleziono ciał.
Utonęli?
Może.
Albo znaleźli drugą stronę.
Mówią, że pośrodku jest wir, która wciąga w podziemną rzekę
prowadzącą do innego świata.
Chyba nie wejdziesz?
Jasne, że tak.
Woda jest lodowata.
Dam radę.
Wskakuj ze mną.
- Nie. - Czego się boisz?
- Zimna. - Pytam serio.
Czego się najbardziej boisz?
Śmierci.
Nie wierzę.
Przeciętności.
To nie bądź przeciętna.
Boże!
A niech to.
- Miałaś rację. Lodowata! - Boże!
Nurkujemy.
- Tak? - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Marco!
Polo!
Czego ty się najbardziej boisz?
Nie wiem. Tego, że mógłbym stracić siostrę.
Mamy często nie ma.
Tata odszedł jakiś czas temu. Nowe miasto, nowa rodzina.
Mam tylko Kate.
Co to za blizna?
Idę poszukać dna.
Finch?
Finch!
Dupek!
Co?
Przestraszyłam się.
Violet.
Przepraszam!
Przepraszam cię.
Violet!
Myślałam, że utonąłeś.
Przepraszam.
Nie chciałem cię wystraszyć.
Ale to zrobiłeś.
To ostatnia rzecz, jakiej bym chciał.
Dokąd jedziesz, gdy znikasz?
Powiedz mi coś prawdziwego o sobie.
Albo idę.
Dobra.
Czasami muszę pobyć tam, gdzie czuję się sobą.
Zrobić coś, co przypomina mi, że mam kontrolę.
Mój tata...
miewał ponure nastroje.
On ci to zrobił?
Kiedyś byłem mniejszy.
Nie wiedziałem, jak zejść z drogi.
Nikt nie lubi niepoukładanych.
- Załapałaś. - Wiem, przez chwilę!
Poznałem cię, gdy na moście stałaś
Co w tej ślicznej głowie wtedy miałaś
Poznałem cię, gdy na moście stałaś
Przyjdź pogadaj ze mną, czemu nie?
- A dalej... - Przejście.
Po...
- Dasz radę. - Dobra.
Poznałem cię
Poznałem cię, gdy na moście stałaś
Finch.
Wstawaj, musimy jechać.
Cholera.
Przepraszam. Bateria mi padła.
Violet, do środka.
Finch, wracaj do domu.
- Wszystko wyjaśnię. - To nie jego wina!
- Proszę... - Do domu.
- Pogadamy później. - Zagapiłem się.
- Finch! - Jeśli mogę...
Tak mi przykro.
To moja wina. Nawaliłem.
Ona nic nie zrobiła. Przepraszam.
Wracaj do domu.
Masz pojęcie,
jakie straszne scenariusze przychodziły nam do głowy?
Zrozum, jakie to okropne uczucie,
gdy nie wiemy, gdzie jesteś.
Powiedziałam, że mi przykro.
- Nie musieliście go tak potraktować. - Wyciągnął cię na całą noc.
Ja jego tak samo.
CUDOWNIE
Hej, Violet. Co tam?
Co u ciebie?
- W porzo. - Pogadajmy. Co jest?
Nie mam teraz ochoty.
Wszystko gra?
Szczerze, to nie wiem.
Nie chcę wyjść na dupka, ale nie wiesz, w co się pakujesz.
- Wiem. - Nie.
- On... - Chodźmy.
- Gdzie byłeś? - Wiesz, czego ona chce?
Próbuje cię naprawić.
Zamknij się, Roamer!
Nie masz pojęcia, kim jest! To świr!
- Powiedz to jeszcze raz. - Pieprzony świr.
Finch!
Przestań!
Finch!
Finch! Zostaw go.
Przestań!
Boże.
Rany. Mało go nie zabił.
Psychol.
Kurwa!
Niech to szlag!
Odpisał?
Znowu zniknął.
Znam go, odkąd pamiętam
i nigdy nie czekam, aż zadzwoni.
Czasami...
wpada w ten swój nastrój i...
nie ma lekko.
Nie jest łatwy
i każdy, kto się do niego zbliży, w końcu ma dość.
To dlaczego z nim trzymasz?
Bo...
go kocham.
Myśli, że każdy go zostawia, ale ja tego nie zrobię.
Tak to wygląda.
Wkurzam się, on wraca i przeprasza,
i jest, jakby nic się nie stało.
Jest Finch?
Coś się stało?
Wejdź.
Jestem Lindsay.
Mam nerwicę natręctw i zdiagnozowaną fobię społeczną,
więc bycie tu wcale mnie nie przeraża.
W zeszłym roku zaczęłam się ciąć.
Wciąż to robię, ale przyszłam.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Siadaj.
Jestem Bradley.
Mam ADHD, nerwicę natręctw, osobowość borderline i dwubiegunówkę.
Właśnie.
Niby jedne wykluczają drugie, ale...
Ten tydzień był w porządku.
Ostatnio oglądam dużo koszykówki i to bardzo mi pomaga.
Dobrze.
Cześć. Witaj.
Nazywam się Theodore Finch.
Bez etykiet.
Nie jestem pewien, co tu robię.
Wysłano mnie chyba dlatego, że wdałem się w bójkę.
To...
Byłem tam, ale nie do końca.
Obserwowałem siebie i...
Czasami trochę się gubię.
Dużo biegam.
Czasami to pomaga.
Tak jakby.
Czy to wystarczy?
Pewnie.
Dzięki. Dobrze, że jesteś.
Amando, może teraz ty?
Jestem Amanda.
Mam bulimię.
Dwa razy próbowałam się zabić.
Myślę o tym prawie codziennie.
Odezwał się?
Nie.
Dobra.
Muszę iść do pracy, bo się spóźnię. Ale ty zostań.
Dlaczego on to robi?
Nie wiem.
Zadzwoń, jak się odezwie.
Dobra.
- Pa. - Pa.
Dałeś w pysk Roamerowi?
Dlaczego to robisz? Nie masz dość, że o tobie gadają?
Ludzie zawsze będą gadać.
To ich specjalność.
Masz jakiś problem?
Nie wiem. Zawsze coś schrzanię,
a nie jestem pewien, jak tego nie robić.
To działa?
Jest lepsze niż co innego.
Dziewczyna się o ciebie martwi.
Czeka u nas całe popołudnie.
Co się dzieje?
Nie pamiętam...
za bardzo taty.
A to, co pamiętam...
nie jest przyjemne.
Masz jakieś...
dobre wspomnienia o nim?
Jakby nas nie tłukł, może by ich nie przekreślił.
Ale dlaczego taki był?
Przez nas? Czy...
z powodu mamy?
Dlatego, że był szują.
Ale musi być powód.
Bo wtedy mógłby się zmienić.
Coś albo...
ktoś mógłby mu pomóc się wyleczyć?
Nie wiem. Kogo to obchodzi? To już nie nasz problem.
Dlaczego o to pytasz?
Co się dzieje?
Możesz mi powiedzieć.
Nic.
Przepraszam.
Jest w porzo.
Na pewno? Bo muszę otworzyć bar,
- ale mogę znaleźć zastępstwo. - Nie trzeba.
Wiesz, że cię kocham?
Wiem.
Przestraszyłeś mnie.
Co znaczy to wszystko?
Próbuję się skupić.
Na czym?
Na byciu obudzonym.
Nie rozumiem, co to znaczy.
Czasami się wyłączam.
Wpadam w ponury nastrój.
Myślę za szybko, by wszystko zarejestrować
i potem...
wszystkie myśli nagle znikają.
Czasami, gdy je zapiszę, mogę...
skupić się i zwolnić,
ale nie teraz.
Aha.
To zwykle działa.
Może jest za duży bałagan.
Uporam się z tym. Ale potrzebuję czasu.
Chcę ci pomóc.
Nie potrzebuję pomocy!
Tu chodzi o mnie, a nie o ciebie!
Powiedz, co jest nie tak.
Nie rozumiesz.
Masz rację.
Nie rozumiem.
Nie wiesz?
Jestem świrem.
Jestem pieprznięty!
Idź już.
Idź!
Tu Finch. Zostaw wiadomość.
Cześć, Finch...
Przepraszam.
Wybacz, że naciskałam.
Ale...
Wróć, proszę.
Bardzo chcę, żebyś wrócił.
Cześć, mała.
Tato?
Tak?
W urodziny Eleanor...
Nie byłam sobą.
Znalazłam się na moście.
Stałam na krawędzi.
Tak poznałam Fincha.
Znalazł mnie tam.
Uratował mnie.
Chyba nie chciałaś...
Jest w porządku.
Byłam...
zagubiona.
Smutna.
Ale już dobrze.
Jest lepiej.
Cieszę się, że Finch tam był.
Ja też.
Chciałabym wiedzieć, gdzie jest.
Cóż...
Byliście w wielu miejscach.
Dokąd mógłby pójść?
Finch!
Finch.
Marco!
W imieniu rodziny Fincha
chciałbym podziękować wam za dzisiejszą obecność.
Zebraliśmy się tu, by uczcić pamięć o kimś,
kogo będzie nam brakowało, bo tak bardzo go kochaliśmy.
Wydarzenia ostatnich dni...
Pożegnam się.
Poczekamy.
Powinnam tam być.
Tęsknię za nim.
Wszystko się popieprzyło.
Nie miałam pojęcia.
Wybacz, że cię nie wspierałam.
W porządku.
Nie umiałam ci powiedzieć.
Tęskniłabym.
Wiem.
WĘDRÓWKA
CUDOWNIE
ZACZYNASZ TUTAJ
PRZYNIÓSŁ MI WIOSNĘ
CZUJĘ, JAK BUDZĄ SIĘ WE MNIE TYSIĄCE MOŻLIWOŚCI
„Kaplica modlitewna podróżnych
powstała jako sanktuarium
dla zmęczonych podróżników, by odetchnęli na szlaku.
Wybudowana ku pamięci tych,
którzy zginęli w wypadkach samochodowych.
I jako miejsce uzdrowień.
Pamiętamy o tych, których już nie ma,
których za wcześnie nam odebrano
i których zawsze będziemy mieli w sercu”.
KSIĘGA GOŚCI
BYŁEM TU – T.F.
Kiedyś martwiłam się o wszystko.
To, co wydawało się ważne...
naprawdę nie znaczyło nic.
Martwiłam się o życie.
O to, co by się stało, gdybym znów zaczęła czuć.
Bo może nie zasługiwałam.
Potem,
nie zdając sobie sprawy...
zmieniłam się.
Nie martwiłam się, co się stanie, gdy będę żyła.
Ale co się stanie, gdy nie będę.
Czego mi zabraknie.
Martwiłam się, że zapomnę.
O tych wszystkich chwilach.
Tych wszystkich miejscach.
To zasługa Fincha.
Bo nauczył mnie wędrować.
Nauczył mnie, że nie trzeba wejść na górę, by stanąć na szczycie świata.
Że nawet najbrzydsze miejsca mogą być piękne,
gdy dokładnie im się przyjrzymy.
Że to nic złego się zgubić...
o ile znajdziemy drogę powrotną.
Ale ucząc się tego wszystkiego,
przegapiłam coś ważniejszego.
Nie zobaczyłam Fincha.
TWOJA KOLEJ
Tego, że cierpiał.
Tego, że cały czas mnie uczył,
jak żyć dalej.
Finch był marzycielem.
Marzył, gdy był obudzony.
Marzył o pięknym świecie i wcielał to pragnienie w życie.
Nauczył mnie dostrzegać piękno w najmniej oczekiwanych miejscach.
I tego, że są jasne miejsca,
nawet w mrocznych czasach.
A nawet jeśli nie,
ty możesz być jasnym miejscem
z nieskończonymi możliwościami.
Film jest dedykowany osobom doświadczonym przez problemy psychiczne,
samobójstwo lub żałobę. By pomóc sobie lub komuś,
wejdź na stronę allthebrightplacesfilm.info
Napisy: Anna Samoń