Dziś omówimy piosenkę „The Clapping Song” Shirley Ellis.
Skupcie się na dykcji podczas śpiewu.
Yumi?
Może ty zaśpiewasz, Amber?
Pójdzie nam lepiej, jeśli dasz przykład.
Prosimy!
Tylko pierwszą zwrotkę.
- Dziękuję. Wszyscy gotowi? - Tak!
Dobra, wstańcie.
O czym musimy pamiętać?
Nadaj słowu wagę!
I?
Klaszczemy!
Właśnie! Dajesz, ojcze Chee.
Dziękuję bardzo.
Klaszczemy!
Jak najgłośniej.
Bardzo ładnie!
Ojciec też niech klaszcze.
Gotowi na tę zwrotkę?
Chcę wyraźnie usłyszeć każde słowo.
I klaszczemy dalej.
Już!
CO ŁASKA
PĄCZKARNIA ANNIE
- Dzięki, Lloyd. - Jasne.
Spójrz na to.
WYNIKI EGZAMINU
Zdałem.
Stary!
Jestem dumna.
Wszystko dzięki tobie.
Dziękuję.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „PRAWIE JAK GWIAZDA ROCKA” MATTHEW QUICKA
KLASYKA TEATRU MUZYCZNEGO
Nadal głodny, Mały Wielki Bobby?
Dobra robota!
NA WYNAJEM
UNIWERSYTET CARNEGIEGO I MELLONÓW
NARESZCIE W DOMU
Mamo.
- Hej. - Spóźniłaś się. Gdzie byłaś?
Wiem. Mam coś dla ciebie.
Patrz.
Coś na kolację.
To deser.
Komu wadzi deser na kolację?
Dietetykom?
Dietetycy nie lubią sernika?
Z Copper Kettle.
Siedziałaś przy barze?
Wypiłam kieliszek wina.
- Jeden. - W ogóle nie powinnaś.
Wypiłam jeden kieliszek.
Oliver wrócił do gry?
Nie! Dzięki temu mamy kolację.
To nie kolacja, mamo.
Miałaś szukać mieszkania, nie sernika od Olivera.
Tylko tyle mógł mi zaoferować.
Wybacz, że to dla ciebie za mało.
To nie…
Jest pyszny.
Naprawdę dobry, mamo.
Proszę.
- Śmiało. - Nie.
- Nie złość się. - Nie jestem zła.
To najlepszy sernik, jaki jadłam, a ty odmawiasz.
- Prawda? - Tak!
- Bardzo dobry. - Pycha.
Widzisz? Mówiłam!
Dziękuję.
Nie ma za co.
„Nadzieja jest tym upierzonym
Stworzeniem na gałązce duszy
Co śpiewa melodie bez słów
I nie milknące
W świście wichru brzmi uszom najsłodziej
I srogich by trzeba nawałnic
Aby spłoszyć ptaka maleńkiego,
Co tak wielu zdołał ogrzać i nakarmić
Śpiewał mi już na morzach obcości
W Krainach chłodu
Nie żądając w zamian okruszka
Choć konał z głodu”.
„I srogich by trzeba nawałnic”.
Aleśmy się wpakowały, co?
Tak.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Będzie dobrze.
Dobrze?
Brak ci ambicji.
Będzie super.
Będzie spektakularnie.
Zuch dziewczyna.
Pobudka.
Pa, mamo.
Pa, skarbie.
- Miłego dnia! - Dzięki!
Christian, John, dzień dobry.
Pączka?
Dziękuję.
Dzięki.
Dzień dobry.
- Pączka? - Dziękuję.
Dzięki.
Hej, panie Linder. To ja, Amber.
Amber Appleton.
Pamięta mnie pan?
Jesteśmy spokrewnieni?
Nie, pracuję tu w weekendy,
ale przyniosłam pączki.
Chce pan?
Uważaj, dziś trzecia kategoria.
Mogło być gorzej.
- Kto tam? - To ja!
Tak myślałam. Spadaj!
Dzień dobry, Joan.
Mówił ci ktoś, że jesteś głośna?
Dzień dobry, Joan.
- „Dobry” to kwestia opinii. - To może fakt?
Pączek z posypką, najlepszy. Dla ciebie.
Nie, nie.
Dobra. Sama go zjem.
Kojąca rozrywka na dobry początek dnia?
Tak.
Mogę wziąć prysznic? Nasz podgrzewacz wciąż nie działa.
W twoim wieku nie mieliśmy ciepłych pryszniców.
Czyli nie?
Proszę bardzo.
Opowiedzieć ci dowcip?
Nie.
Uśmiejesz się. Gotowa?
Jak się nazywa okoń bez oka?
Ń!
Uważaj, Joan. Kiedyś cię rozśmieszę.
Najpierw ja doprowadzę cię do łez.
Nie dasz rady.
Ricky! Dzień dobry! Śniadanie!
Ricky! Chodź, czas do szkoły!
Na zegarze była 7:12.
Wczoraj 7:13.
We wtorek 7:14.
O co ci chodzi?
Budzisz mnie o minutę wcześniej.
Połapałeś się. W końcu będę cię budzić o czwartej.
I o północy?
I wczoraj.
Zanim pójdę spać!
Co byłoby do bani, ale może byłoby fajnie,
bo jedlibyśmy razem śniadanie i nie spali całą noc.
Tak. Twoja mama wróciła.
Przyszła wcześniej.
- To spisek. - Nie!
Dzień dobry, Donna.
- Hej. - Cześć, mamo.
Jak w pracy?
Nocna zmiana, bogaty korowód życia.
Amber! Ty tu jest!
Nie wstawaj.
Amber!
Zostawiłaś to na blacie.
Fakt. Dziękuję.
- Pa, mamo. - Pa, kochanie.
Miłego dnia, Amber.
Zawsze.
Hendrix? Fox i Fox.
- Hej, Amber. - Hej.
Hej.
Cześć.
Jordan, to kolorowanka?
Mam zestaw „marquezów”.
Imponujące.
Dzięki.
Było 31 dni szkoły, czyli 31 podwózek.
Trzydzieści jeden kanapek.
- Tyle kanapek. - Ty zasługuje na kanapkę,
bo musi wyjść z domu wcześniej od nas.
- I tylko ja mam samochód. - Fakt.
- To nie samochód. - I raczej nie należy do ciebie.
Tylko on ma dostęp do auta.
- Dziękuję. Dostęp. - To pojazd.
To nie powód, by dać mu kanapkę.
- Dziękuję. - Tylko mówię.
Amber zabujała się w Ty’u. Dlatego robi mu kanapki.
Orkiestra gra cały rok bez tuby.
Ktoś ją ukradł latem.
Spójrzcie na Ryan Gold. Dziwnie wygląda.
Jest smutna.
Grali bez tuby przez połowę sezonu.
Jeśli podczas mistrzostw wystąpią bez tuby,
zostaną dyskwalifikowani.
Kto chciałby ukraść tubę?
Ktoś bardzo nadęty.
To suzafon.
W Darknecie można nieźle na tym zarobić.
Nie mogą kupić nowej? Albo pożyczyć?
Ty, pożycz Ryan swoją tubę.
- Suzafon. - Nie ma chętnych.
Porządny instrument kosztuje cztery tysie.
Używa Darknetu?
Urządzimy zbiórkę na tubę podczas rewii.
To decyzja szkoły.
Amber organizuje rewię.
Jak przekonać ludzi do tuby?
Boże, to suzafon.
Musimy coś wymyślić. Spójrzcie na nią.
- Hej, Amber. - Hej, Leah.
Leah jest super. Ubiega się o rolę w musicalu Oklahoma!
Naprawdę?
- Wiesz, do czego dążę. - Tak.
Pan Franks uważa, że byłbyś świetnym Curlym. My też.
- Potrzebujemy cię. - Nie wiem.
Myśl o występie na scenie przed tymi ludźmi mnie przeraża.
Grasz w piłkę przed tymi ludźmi.
Tak, ale nie muszę śpiewać.
Ani nosić kapelusza.
Pasowałby ci.
Moje esemesy do ciebie nie dochodzą.
Właśnie. Porobiło się.
Zgubiłam telefon i nie miałam okazji kupić nowego.
Chciałem…
pogadać w cztery oczy.
Telefony nie zapewniają prywatności.
Jestem jedyną nastolatką w Ameryce, która nie ma komórki.
Super, co?
Wcale nie.
Więc zakładam, że w Oklahomie.
Tak! Dlatego…
Dlatego chcemy, byś dołączył.
- Dobra. - Ta cała sytuacja…
Cześć.
Hej, panie Franks.
Fajna koszula.
To miłe, dziękuję.
Co to ma być?
Cóż, to zwykłe plenery.
Ludzie słuchają muzyki i siedzą na ławce w parku.
- Drzewa, tenis… - Stylowa, fajna.
Podoba mi się. Co za fryzura.
- To lata 80. Fajna. - Pasuje do ciebie.
- Franks. - Niekoniecznie lata 80.
- A może? - Panie Franks?
Appleton?
Spojrzy pan?
Jasne.
Co to jest?
GRATULACJE! ZAPRASZAM
NA CASTING DO NASZEGO PROGRAMU TEATRALNEGO
No proszę!
- Czy to znaczy… - Tak.
Masz przesłuchanie w Carnegie Mellon.
- Amber jedzie do Pittsburgha. - Co?
Jakżeby inaczej.
Niesamowite.
O tym marzyłaś.
Niesamowite! O Boże!
Co zaśpiewasz?
Pittsburgh? Jak się tam dostaniesz?
MIESZKANIE: 2400 $
LOT DO PITTSBURGHA – 300 DOLARÓW?
Dobry piesek.
Mamo?
Hej.
Bobby.
Hej.
Przepraszam, skarbie.
Byłam tak zmęczona, że zasnęłam.
U Olivera.
Masz jego wóz.
Chciał, byśmy się wprowadziły.
Powinnyśmy to zrobić.
Czyli wszystko w porządku?
Ma dobrą stronę.
Tak, złą też.
Złapią nas.
Na zewnątrz robi się zimno.
Wolę odmrozić sobie tyłek tu niż wrócić do Olivera.
Dlaczego? Chce nam pomóc,
a nas nie stać na mieszkanie.
Pójdźmy znów do schroniska.
Nie wrócę tam.
Żeby ludzie podważali mój rodzicielski autorytet?
Nikt nie może się o nas dowiedzieć. Rozumiesz?
Bo cię stracę.
Pogadamy o tym, gdy będziesz w lepszym nastroju.
Dostałam zaproszenie do Carnegie Mellon.
Co?
Boże.
Tata byłby dumny.
Jak to wygląda? Trzeba śpiewać?
Tak. A potem zniszczą moje marzenia.
Wcale nie. Dasz radę.
Jak mam się dostać do Pittsburgha?
Oszczędzałeś, prawda?
Na mieszkanie, nie na głupie przesłuchanie.
Kup bilet.
Bo to twoje marzenie.
Widzisz?
Idzie ku lepszemu.
Będzie super.
Bez Olivera.
Dobra.
Co z tobą?
Jesteś jakaś markotna.
Rozmyślam.
O twoim chłopaku?
Nie mam chłopaka.
Ty to przyjaciel. Kumplujemy się.
Jasne.
Spałaś z nim?
Joan!
Nie marnuj czasu na myślenie.
Młodość jest cenna, więc się nią ciesz.
Dotąd nie mówiłaś nic tak pozytywnego.
Parafrazuję stwierdzenie,
że życie jest paskudne, brutalne i krótkie.
A potem się umiera.
Moja Joanie.
Suchary o jajach. Dajesz.
Dobrze.
Znam tylko kilka, więc nie rób sobie jaj.
Niektóre są prze... sadzone.
Dobra.
Tak na twardo.
Nieźle.
Tak, to zabawne, bo…
Jadam jajka w najmodniejszych koszulkach.
Dzień dobry.
- Hej. - Zbudziliśmy cię?
Już nie spałam.
Możemy porozmawiać?
Tak.
Używasz mojego makijażu.
Donna, tak mi przykro.
Nie szkodzi. Używałam makijażu siostry,
ale to obrzydliwe.
Trzymaj.
Dziękuję.
Ale nie mogę tego przyjąć.
Jak to?
Nie maluję się.
Ćwiczyłam. Przepraszam.
To prezent.
Wiem. Jest świetny, ale…
Jest zbędny.
Wszystko w porządku?
Jest świetnie. Jak nigdy.
ODDAJCIE TUBĘ!
Poezja. Super. Dziękuję.
Tuba to dobry powód. Dasz sobie radę.
Nie umiem nic specjalnego.
Gdy zamykasz oczy, jak się widzisz?
Spiszesz się na medal.
- A jeśli zaliczę glebę? - Ależ skąd!
Dobra.
- Super, nie mogę się doczekać. - Dzięki.
Ricky opowie suchary.
- Wpisz mnie jako Lingo Starr. - Git.
Chad, oczarujesz nas grą aktorską.
- Się wie. - Super. Ty?
Chciałem pomóc za kulisami.
Musisz wystąpić, masz talent.
Jest dobry w piłce nożnej.
Ma talent.
Właśnie. Pokażesz wszystkim,
jaki masz talent i charyzmę.
Przemyśl to, proszę.
- Zastanowię się. - Tak! No dobra.
Jordan?
Zatańczę tango argentyńskie.
Tango argentyńskie.
Zgadza się.
Ogląda za dużo „Tańca z gwiazdami”.
Kłamiesz. Dopisz mnie do listy.
Do tanga trzeba dwojga.
Dopisz mnie z osobą towarzyszącą.
Dobra. Franksie?
Nie będę się wtrącał.
- To jakiś żart? - Co? Naprawdę?
Musi pan pomóc.
No dalej.
- Na pewno? - Tak.
Dobra. Coś wymyślę. „Cały świat to scena.
Koniec”.
O to chodzi? Nie wiem. Mam robotę.
Dwieście czterdzieści, 260, 280, 300.
Szkoła może zapłacić.
Jest na to specjalny fundusz.
Nie trzeba, mam sporo kasy.
Dobra. Bilet do Pittsburgha.
Zupełnie ich zaskoczysz.
NASZA MIEJSCÓWKA NIE JEST BEZPIECZNA
Co się dzieje?
Dowiedzieli się.
Kto?
A jak myślisz?
Zwolnili mnie.
Krzyżyk na drogę.
Jesteś pijana.
Wylali mnie.
Zwolnili mnie. Wypiłam dwa drinki. Nie jestem pijana.
Jak się dowiedzieli?
Nie wiem.
Powiedziałaś coś?
Zostawiłyśmy coś?
Nieważne. Wydało się.
Kto to?
Oliver nas odbierze.
Nie wierzę.
Amber!
Hej.
Właśnie.
Wiem, przepraszam.
Usiądziemy tutaj.
Nie, nie, nie!
Mój plecak!
Miałam tam pieniądze.
Podręczniki.
Bluzę taty.
Wszystko przepadło.
Już dobrze.
Wcale nie.
Nie wiem, co robić.
Mama będzie mnie szukać,
nie mogę wrócić do Olivera.
Może…
Zastanówmy się.
Dziś jest sobota.
W poniedziałek nie ma szkoły.
Mam pomysł.
Po prostu…
zaufaj mi.
To bardzo ważne przesłuchanie.
Cisza i spokój przydadzą się Amber.
Poza tym mamy tu tak dobre pianino,
po co ma się kurzyć.
Tak.
Rozumiem. Przepraszam. Racja. Mogłem powiedzieć.
To tylko przyjaciółka.
Nikt nie będzie tu imprezował, będziemy ćwiczyć.
„Nareszcie w domu”.
Tata ją napisał.
Był…
wspaniałym muzykiem.
I wokalistą.
To pewnie cecha rodzinna.
Chcesz spróbować?
Ty zaczynasz.
Och, ja
Ujrzałam prawdę
Gdy pierwszy raz
Cię zobaczyłam
Nie wiedziałam Ale moje życie się zmieniło
W nieodwracalny sposób
Widziałam tylko ciebie
Płonąłeś jak ogień
W strugach deszczu
Nie umiem tego wyjaśnić
Co w tobie widziałam
Zabierz mnie, jestem gotowa
Powoli i spokojnie
Do naszego zakątka
Chcę znaleźć się nareszcie w domu
Zabierz mnie, jestem gotowa
Powoli i spokojnie
Do naszego zakątka
Chcę znaleźć się nareszcie w domu
Do ciebie
Zabierz mnie, jestem gotowa
Powoli i spokojnie
Do naszego zakątka
Chcę znaleźć się nareszcie w domu
Do ciebie
I jak?
Okropnie.
Kompletne beztalencie.
To było…
Żenujące. Wstydziłem się za ciebie.
Jesteś najgorszy.
Napisał ją dla mojej mamy.
Miałam 12 lat.
Miał coś z sercem.
Nie podejrzewał, że był chory.
Mama starała się trzymać fason.
Nie miała rodziny.
Zaczęło się pogarszać.
Gdy nas eksmitowano, wprowadziłyśmy się do Olivera.
Pierwszej nocy poszli pić.
Była trzeźwa od pięciu miesięcy.
Kiedyś ją uderzył.
Wyprowadziłyśmy się
do autobusu.
Coś wymyślimy.
Tak.
Dzień dobry!
Niczego sobie, prawda?
Nie.
Co cię tak śmieszy?
Dzięki.
Było naprawdę super.
Do usług.
Jesteś pewna?
Tak. Ufam Donnie.
Cześć, Amber.
Ricky jest u Chada, a Jordan ćwiczy do występu.
Przyszłam do ciebie.
Dobra.
Muszę coś powiedzieć.
Nie rozumiem, co się dzieje?
Chcę z tobą o czymś porozmawiać.
Przyjechałam po córkę,
bo nie było jej cały weekend, martwiłam się.
I nie chcę o niczym rozmawiać.
Idziemy, Amber.
Nie patrz na nią.
Co się na nią gapisz?
Amber nie czuje się dobrze u Olivera.
Pogadałyście sobie.
Może i tak, ale tak wygląda sytuacja.
Nie chcę tam mieszkać.
Nie czuję się bezpiecznie.
- Czułaś się bezpieczniej w autobusie? - Myślę…
Mam gdzieś, co myślisz.
Amber, idziemy.
Donna mówi, że mogę tu zostać na trochę.
Nie. Wykluczone.
- Już dobrze, Becky. - Nie.
Za kogo ty się masz? Naprawdę?
To nie w porządku.
To moja córka. Zostanie ze mną.
- Spokojnie. - Jestem spokojna.
Nigdzie z tobą nie pójdę, dopóki się nie wyprowadzisz od Olivera.
Zadzwonię na policję.
Może to niezły pomysł.
Może wszyscy musimy o tym porozmawiać.
Jestem matką.
To ja wszystkiego pilnuję.
Tak? Nie miałam pojęcia.
Staram się.
Nie widzisz, że się tobą zajmuję?
Robię, co mogę.
To za mało!
Dobra.
Zostań tutaj.
Zostań tu do końca życia.
Mamo!
Nie wracaj tam. Proszę?
To gdzie mam iść?
Co mam zrobić?
Potrzebujesz pomocy.
Załatwimy ci pomoc. Zaczniemy od nowa.
„Zaczniemy od nowa”.
Życie jest bardziej skomplikowane, niż myślisz.
Masz wszystko?
- Tak. - Dobrze.
Przepraszam, że cię w to wplątałam.
Nie.
Nie masz za co przepraszać.
Spróbuj się wyspać, dobra?
Dobrze.
Dobranoc.
Dobranoc, Donno.
Władza wykonawcza to trzy departamenty.
Departament Stanu,
którym kierował Thomas Jefferson.
Departament Skarbu, któremu przewodził…
Muszę porozmawiać z Amber.
Jasne. Amber?
Wystarczy.
Zabierz rzeczy.
Usiądź.
To porucznik Rozick i porucznik Garland.
Wiem, o co chodzi.
Mama dzwoniła?
Będę na zewnątrz.
Amber, twoja matka, Rebecca Appleton,
miała dziś wypadek samochodowy.
Przykro nam to mówić, ale zmarła
w drodze do szpitala.
Masz jakichś przyjaciół albo krewnych?
Tak.
Musimy się z nimi skontaktować.
Musisz też odpowiedzieć na parę pytań.
Prowadziła?
Była pasażerką.
Kierowca też zginął w wypadku.
Ktoś jeszcze ucierpiał?
Nie, tylko oni.
Był pijany.
Oliver, był pijany.
Oboje byli.
Wciąż badamy przyczynę wypadku.
Przepraszam. Muszę do łazienki.
RZECZY BECKY
WIERSZE EMILY DICKISON
ZACHOWAĆ DLA AMBER
Leah powinnaś wejść później.
Jasne. A potem ja.
- Pasuje. - Tak.
Co sądzisz, Amber?
Wystąpić przed czy po Leah?
Wasza decyzja.
- Po. - Tak. Będzie dobrze.
Gdy czasownik kończy się cichym „e”, wywalamy je.
Dodajemy „ed”, by stworzyć czas przeszły. „Joke” na „joked”, „hope” na „hoped”.
Nie zaśpiewamy?
Nie. Nie dzisiaj.
Uwielbiamy śpiewać.
Przepraszam.
Pewnie masz dość pytań o samopoczucie.
Uciekłam od niej.
Byłam w twoim luksusowym domu wakacyjnym.
Dobrze się bawiłam, gdy mnie potrzebowała.
Amber…
to nie twoja wina.
Potem wróciłam i odepchnęłam ją.
To moja wina.
Hej.
Gotowa na jutro?
Jasne.
Nie wiem, jakie to dla ciebie trudne.
Ale…
twój talent…
powód, dla którego dostałaś taką szansę,
nadal tam jest. Nie zniknie.
Masz to w sobie.
Ten ból, który czujesz,
ten cały smutek…
wykorzystaj go.
Użyj go, gdy będziesz śpiewać.
Tak robią artyści.
A ty jesteś artystką.
Dziękuję.
Zjedz do końca.
Masz lot o dziewiątej.
Wyjedziemy o siódmej,
może o 6.30.
Masz załatwiony pokój w akademiku,
któryś ze studentów cię oprowadzi.
No.
Starczy ci na taksówkę?
Tak.
Bobby?
Bobby.
Nie, nie, nie.
Co z nim?
Bobby ma masę na śledzionie.
To dlatego nie czuje się dobrze.
Masę? To rak?
Jeszcze nie wiem.
Leczenie wygląda tak samo.
Wytniemy masę.
Jeśli się uda, piesek wróci do zdrowia.
Amber, gdzie byłaś?
Spóźniłaś się na samolot.
Wszystko w porządku?
Nie.
Czyli 12 dolarów za godzinę.
Mogłabym pracować tylko dziesięć godzin?
A nadgodziny to półtorej stawki.
Dobrze. Dziękuję.
Jak się czuje?
Dałam mu coś na ból.
Wyjaśniłam wszystko w biurze rekrutacji,
byli bardzo wyrozumiali.
Chyba wyznaczą kolejny termin.
Nie lecę.
Amber, jeśli chodzi o bilet,
- nie musisz… - Nie mogę wystąpić.
Bobby musi wyzdrowieć.
Lloyd zatrudnił Amber na pełen etat.
I dostała więcej godzin w domu opieki.
Pracując 70 godzin tygodniowo za minimalną stawkę,
zapłaci za operację Bobby’ego w dziesięć i pół tygodnia.
Nie możesz tyle pracować i chodzić do szkoły.
Rezygnuję.
Co? Amber, kochanie.
Nie możesz wszystkiego zaprzepaścić.
Donna, doceniam wszystko…
Chodzi o ciebie i twoją przyszłość.
Przed tobą całe życie, masz talent…
Przestań!
Nie jesteś nią.
Nie jesteś kim?
Co się dzieje?
Nie możesz rzucić szkoły.
Ty, jestem zmęczona. Nie teraz.
Przykro mi z powodu Bobby’ego.
On jest super. Wiem, że jest dla ciebie ważny, ale…
Nie.
Nie mów, że to tylko pies.
Bo tak nie jest. Nie dla mnie.
Dobra.
Potrzebujesz pieniędzy?
Pomogę ci. Spytam rodziców.
- Poradzę… - Pożyczę ci.
Spłacisz w ratach i skończysz szkołę.
Przestań Panuję nad sytuacją.
Amber, jesteś taka uparta!
Robisz tyle dla innych,
ale kiedy potrzebujesz pomocy, odsuwasz wszystkich.
Czemu nie dasz sobie pomóc?
Czyjaś pomoc nie oznacza twojej słabości.
Brawo, Ty.
Rozgryzłeś mnie.
Pewnie cieszysz się, że przegapiłaś przesłuchanie.
Bobby zachorował,
a ty masz wymówkę, by ukarać się za to, że zawiodłaś mamę,
choć jej nie zawiodłaś.
Cierpisz.
Cierpisz i nie przyznasz się do tego.
Oczekujesz, że będziemy się biernie przyglądać,
a to nie fair!
Nie fair?
Niezły kanał, że życie nie jest fair.
Wiesz, co zrobić, by poczuć się lepiej?
Posiedź z rodzicami w domu wakacyjnym.
Może tak ogarniesz życiową niesprawiedliwość.
- Amber… - Zostaw mnie.
Daj mi spokój.
Dziękuję.
Łapiesz za rączki z obu stron
i powoli…
wkładasz do oleju.
Chcesz spróbować?
Jasne.
Dobry piesek.
Tak łatwiej się ogląda.
Jak to?
Uszy nie bolą od twoich głośnych śpiewów,
gadania i okropnych żartów.
Jeśli zobaczysz starą Amber,
powiedz jej, że…
przebywanie z nią było piekłem.
Ta okropna radość i chęć pomocy.
Optymizm.
Wytrzymać się nie dało.
Hej.
Cześć.
Nie mogę iść.
Od trzech lat przygotowujesz program.
To ostatni raz.
To twój wieczór.
Przepraszam.
Muszę skończyć pracę.
Nieprawda.
Zamknięte.
Nie. Zamykamy o północy.
Zwykle, ale skończyły nam się pączki.
Te zostały skonfiskowane.
Lloyd.
Amber.
Idź. Bądź z przyjaciółmi.
Ogarnę to.
Po co są tu ci ludzie?
Pewnie instrumenty dęte są dla nich ważne.
Ty, jest za dużo ludzi.
Myślisz, że to dużo ludzi?
Tu jest…
normalna liczba ludzi.
Dobrze. No dobra. Tak.
Zmieniliśmy…
Dochody przekażemy na zabieg Bobby’ego.
- Co? - No wiem.
Zanim to się wymknie spod kontroli,
chcę cię przeprosić.
Dobra?
Przepraszam za tamtą…
No wiesz…
Za mocno cię cisnąłem.
Byłem poirytowany.
Byłem poirytowany,
bo… zależy mi na tobie.
Bardzo.
Im też zależy na tobie.
Przyszli tu dla ciebie. Dobra?
Musisz się z tym zmierzyć, jasne?
A jeśli nie wiem jak?
Potraktuj to jak prezent.
Potraktuj to jak prezent, który nam dajesz,
pozwalając nam sobie pomóc.
Amber.
Zaufaj nam.
Nie zawiedziemy cię.
OCALMY MAŁEGO WIELKIEGO BOBBY’EGO
Tutaj.
Cześć, Bobby.
Zaraz się zacznie.
Gdzie usiądziesz?
Dobry wieczór.
Witajcie na rewii Małego Wielkiego Bobby’ego.
Mamy dla was kilka wspaniałych występów.
Ale zanim do nich przejdziemy, chciałbym coś powiedzieć.
Jak wszyscy wiemy,
rewię co roku przygotowuje Amber Appleton,
by zebrać pieniądze na różne cele.
Pomagała też klubowi teatralnemu,
wspierała starania o usprawnienia dla osób na wózkach,
i zrobiła mi niezliczoną ilość pysznych kanapek z jajkiem.
Naucza, jest wolontariuszką.
Jest jak gwiazda rocka.
Jej obecność tutaj
pomogła mi pozbyć się…
ogromnej tremy.
Może jeszcze zwymiotuję.
Choć…
trudno jej się przyznać,
Amber nas potrzebuje.
Chcemy zebrać 8000 dolarów
na operację jej pieska, Małego Wielkiego Bobby’ego.
Do tej pory zebraliśmy ponad 2000 dolarów.
Wyciągnijcie telefony
i piszcie o tym w mediach społecznościowych,
żeby wieść się rozeszła.
Pora na pierwszy występ.
Skrzywiłeś się na nas, mości panie?
Nie inaczej, skrzywiłem się.
Czy na nas się skrzywiłeś, mości panie?
Nie, mości panie, nie skrzywiłem się na was, tylko skrzywiłem się tak sobie.
- Zaczepki waść szukasz? - Zaczepki?
Dobądźcie mieczów, jeśli macie serca.
Tak, Jordan!
Odświeżmy stronę i sprawdźmy wynik.
ZEBRANO 4833 Z 8000 $
Coraz bliżej.
Niech wszyscy nas usłyszą.
Czas na suchary.
Brawa dla Ricky’ego Lingo Starra Robertsa!
Opowiem wam o najlepszym przyjacielu człowieka.
O mojej przyjaciółce.
To ludzka kobieta. Nie pies,
ale ma świetnego psa, Małego Wielkiego Bobby’ego.
Ostatnio ich życie
zeszło na psy.
Ale nasza pomoc należy im się jak psu zupa.
Amber zawsze dostaje ode mnie łajka,
ale pewnie spojrzycie na mnie wilczakiem.
A nie chcę, by znajomi Amber
nudzili się tu jak mopsy.
Ona pomyśli, że jestem nieogar,
patrzy i czuje, że coś jest nie hauo.
Czas mi się powoli gończy, ale dowcipy chyba mi wyżły.
Trafiam bez pudla.
Amber…
wiedziałaś, że gram w otwarte charty.
To nie jest żaden szpic na wodę,
jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Dziękuję.
Spójrzmy na wynik.
Prawie sześć tysięcy. Tak.
Tak trzymać.
A teraz, ostatni występ.
Szanowni państwo, diwy z Korei.
Wraz z nimi wystąpi nasza orkiestra
z jej nową tubą.
Suzafonem!
Skąd wzięli tubę?
Nie wiem. Ricky mówił coś o „ciemnej sieci”.
Panie i panowie, diwy z Korei i orkiestra dęta!
Spójrzmy jeszcze raz.
Sześć tysięcy, trzysta cztery dolary.
Rany.
Dziękuję wszystkim uczestnikom,
cóż za wieczór. Dziękuję bardzo.
Nie doszliśmy do celu, ale strona będzie otwarta.
Nie przestawajcie nas wspierać.
Nasz honorowy gość, Amber Appleton!
Wow.
Nie wiem, co powiedzieć.
To się chyba nie dzieje naprawdę.
Cieszę się, że orkiestra odzyskała tubę.
Nadzieja jest tym upierzonym.
Mama kochała ten wiersz.
Czytałyśmy go przed snem,
odkąd pamiętam.
Jest o szukaniu nadziei
nawet w najmroczniejszych czasach.
Mama zawsze miała nadzieję,
ja też.
Aż ją straciłam.
Ale pomogliście mi ją znaleźć.
Nie wiem, jak się odwdzięczyć.
Ale chyba o to chodzi.
Nie muszę się odwdzięczać.
Muszę przyjąć wasz dar
i go użyć.
I zrobię tak.
Dziękuję.
Jestem wdzięczna.
Spojrzymy jeszcze raz na sumę?
Tak!
Hura! Zrób to!
ZEBRANO 206 844 Z 8000 $
To jakiś żart?
Możemy odświeżyć?
To chyba prawda.
Ty, czy…
Nie!
Obiecuję, że nie miałem nic…
Nie wiem.
No to…
Anonimowy darczyńca wpłacił 200 000 dolarów.
Łącznie mamy 206 844 dolary.
Dzień dobry.
To ja, Amber Appleton.
Pamięta mnie pan?
Jesteśmy spokrewnieni?
Nie, pracuję tu w weekendy,
ale przyniosłam pączki.
Chce pan?
Co to?
Otwórz.
To nie jest bomba. Otwórz.
Mówiłam, że będziesz płakać.
Joan…
Nie.
Tak.
Na co mi ta kasa?
Mam wyścielić nią moją trumnę?
Nie mam już rodziny.
To nie do końca prawda.
Ty jesteś moją rodziną.
Najlepiej spożytkujesz pieniądze.
Przestań beczeć. Raz wystarczy.
Nic na to nie poradzę.
Chodź tu.
Wstań, kochana.
Cześć, Bobby.
Dobry piesek.
Pa.
Pa, Bobby.
Dasz radę.
SZKOŁA TEATRALNA UNIWERSYTETU CARNEGIEGO I MELLONÓW
Amber Appleton?
To ja.