Ingat, mahal.
Hawakan mo ang ulo niya pataas.
Ganiyan nga.
Ngayon ang unang araw ng anak ko sa bahay.
At ito ang iyong papa.
'Di mo na siya bibitawan, 'no?
'Di ba?
MALIGAYANG KAARAWAN
Papa.
Papa. Papa.
Papa!
Kung makakaalis tayo sa susunod na 33 minuto, makakaabot tayo, okay?
Halika na.
'WAG KALIMUTANG PATAYIN ANG COFFEE MAKER
'WAG KALIMUTAN ANG TELEPONO PINAKAMAGALING KA.
ILAGAY ANG MGA PLATO ROON
MGA TASA LAMANG DITO
Okay, sige.
-Papa. -Uy.
-Dali na. -Karen.
Papa, Cathy. Cathy.
-Sige, pasensiya na. Pasensiya. -Siya'y...?
Siya ang... Siya ang boss ko...
sa loob ng 12 taon at ako ang pangunahing litratista niya.
Magaling. Napakagaling.
Tandaan, tumingin sa mata. 'Wag kalimutang ngumiti.
Ipakita mong nagpapasalamat ka para sa oportunidad.
Oo, mata, ngiti. Alam ko na.
Ayos.
Okay.
Maganda.
Heto na, mister.
-Tara na. -Ayan na.
Ayan na, ayan na, ayan na.
-Magkita tayo sa labas. -Okay. Sige.
-Labinlimang minuto, Pa. -Sige.
Ito ang tanggapan ni Dr. Brooks.
Mangyaring ipaalam sa amin kung interesado kang sumali sa pag-aaral ng kaisipan.
Nagkaroon ng bakante kaya naisip naming tawagan ka.
-May 12 minuto tayo. -Oo, handa na ako.
Oo, handa na ako.
-'Di na. Salamat. -Kailangan mong mag-almusal.
-Ayos lang ako. -'Di ako nagtatanong.
Sige. Salamat, salamat.
Mas mahigpit ang gawa mo dati.
Nga pala, patawad kung nasigawan kita noong isang gabi.
Alam ko, Pa. May sakit ka lang.
-Oo, pero 'di dahilan-- -Pa.
-Halika na. -Sige.
-Ito'y-- -Sandali, sandali, sandali.
MABABANG PAARALAN NG PARKER HILLS
May isang minuto pa. 'Di na masama.
Saan mo nakuha 'yan?
'Di ka naninigarilyo.
Oh, sige. Akala ko ay...
Okay.
Siguro nga 'di ako naninigarilyo.
Basta magpakatoo ka lang at ngumiti. Tumingin ka sa mata, ganoon.
Kuha ko.
Gusto mong subukan muli 'yong handshake?
Babalik ako.
-Magandang umaga. -Hi.
Tuloy ka at maupo rito.
-Pupuntahan ka agad niya. -Salamat.
ANG ULAT NG KANLURANG TEXAS
NANGUNGUNANG EDITOR NG TAON INIHANDOG KAY CATHY BARNES
-Nolan. -Magandang araw.
Ang tagal na nating magkakilala para sa ganiyan. Halika rito.
-Maupo ka. -Salamat.
Lahat kami ay inisip na 'di ka makakaligtas.
-Kumusta si Ava? -Mabuti.
-Oo. -Ayos naman siya.
Maayos niyang nagagawa ang lahat ng bagay.
Sa pagpapatakbo ng bahay, pagpapatakbo sa akin.
Para siyang mama niya.
Palaging diretso magsalita si Rachel sa opisina.
Pero ang mga kwento niya.
Sobrang lalim.
Sobrang natatangi.
-Paumanhin. -Hindi, hindi, hindi, ayos lang.
Masarap marinig ang mga bagay na iyon.
Isa iyan sa dahilan kung bakit mainam na bumalik ako rito.
Nagdala ako ng mas bagong sample ng mga larawan. Naisip kong--
Nolan, kakasabi lang nila sa akin.
Hindi ito aaprubahan ng tagapaglathala.
Ano?
Kasi 'yong mga huling kuha mo
ay 'di kapareho ng dati mong trabaho.
May mas bagong sample ako. Pwede kong ipakita sa iyo kung sasabihn mo...
Nolan.
Alam kong kailangan mo 'to, maniwala ka,
pero 'di na kami gaya ng dati.
Mahigpit ang badyet,
at hindi nila ito aaprubahan maliban kung mabigyang katwiran ito.
Buwisit!
Magandang araw. Paumanhin. Pwede ko bang makita si Dr. Yeboah?
-Oo. Maupo ka muna. -Okay. Salamat. Paumanhin.
Tignan mo ang paa mo.
Dito ang daan. Heto na tayo.
Dito ka maglakad.
Nol.
-Hey. -Hey.
Huwag, tigilan mo 'yan.
Masiyado kang talentado para maapektuhan nito.
-Tara. Kain tayo. -Sige.
Ano na ang plano mo ngayon?
Hindi ko alam. Walang ibang pahayagan na tatanggap sa akin.
-Pwede kitang ihanap kung kailangan mo. -Hindi, hindi, hindi, ayos lang ako.
-Sigurado ka? -Ayos lang.
May iba pang trabaho.
Sige.
Sasabihin mo ba ang nangyari sa kamay mo?
Hindi ko alam. Basta...
Ewan ko. Nainis ako, sinuntok ko ang pader.
Maniningil. 'Di na mahalaga.
Kailan ka pa natutong manuntok?
Ano'ng ibig mong sabihin?
'Di pa kita nakitang nawalan ng pasensiya.
Okay, okay.
At isa pa.
-Isa pang doktor? -Oo.
Siguro dapat nating tanggapin ang alok ni Dr. Brooks.
Alam kong mapilit siya, pero baka nagkamali lang ako.
Sinabi kong mapanganib ang mga pag-aaral,
pero nasubukan na natin ang lahat ng mga tradisyunal na doktor.
Isa siya sa mga nangungunang mananaliksik sa larangan niya.
Dapat nating subukan, 'di ba?
'Di mo kailangang magbago ng trabaho, Nol.
Kailangan mo lang maalalang muli kung sino ka.
NEUROSIYENSIYA PANANALIKSIK & PAG-UNLAD
Ako si Dr. Yeboah mula sa Ortho.
Tingin mo kayang isingit ng doktor ang kaibigan ko?
Hi. Nolan Wright.
Ah, oo. May pasyente siya ngayon, pero tignan ko.
Salamat. Nalulugod ako.
Paumanhin. Dapat na akong bumalik.
Tignan mo na lang kung pwede, ha?
...ng Neurolohiya at ang Samahan ng Neuropsychiatric ng Amerika.
Salubungin natin sa entablado
ang pangunahing tagapagsalita ngayong taon, Dr. Lillian Brooks.
Kung sa klinika, ang taong ito ay brain-dead.
Ngunit ang utak ay mas malakas kaysa sa iniisip mo.
Ang inyong nakikita ay ang sinaunang paglalarawan ng isang alaala.
Sampung taon nang nakalipas, binuo ng aking grupo ang teknolohiyang ito
para sa mga taong tulad niya.
Mga taong iniwan para mamatay. Mga taong sinukuan na.
Ang tanong ngayon, kaya ba natin silang gisingin?
At ang tanong na iyon ang naging sanhi ng pagbuo
ng aming pinakabagong aparato.
Pwede mo nang makita si Dr. Brooks.
Sige. Salamat.
Salamat.
-Magandang araw. -Hi.
Pumasok. Upo ka.
"Nolan Wright, 33 taong gulang.
Sangkot sa aksidente noong nakaraan na nagdulot ng pagkamatay ng asawa
"at malaking pinsala sa kaniyang bungo at gilid na bahagi ng utak.
"Natagpuan siyang walang malay sa pinangyarihan
"at nanatiling comatose sa loob ng tatlong araw.
"Sa ikatlong araw, siya ay nagkamalay
na may matinding pagkawala ng memorya."
Ikinalulungkot ko nangyari sa asawa mo.
Alam ko kung gaano kalungkot ang mawalan ng taong mahal mo.
Pero masaya ako na sa wakas ay nagpasya kang pumunta rito.
Alam kong nakakainis magpatingin sa maraming doktor.
Tama. At sa tingin mo ba makakatulong ito sa amnesya ko?
Tila maganda ang naging paggaling ng ulo mo.
'Di ka nga dapat nakaligtas dito.
Tignan natin. Nagawa mo na ang EMDR...
neurolohiyang pagtugon, kognitibong gamutan.
Lahat ng ito'y mabuti, pero higit pa rito ang gagawin natin.
Ano iyon...? Ano'ng ginagawa ninyo rito?
Bago ko ipaliwanag ang gamutan,
dapat kong makumpirma na ang iyong memorya ay 'di tuluyang nasira.
Sige, paano mo iyan gagawin?
Naranasan mo na ba ang hipnosis?
Sige. Umupo ka ng tuwid at magrelax.
At hayaang bumagsak ang iyong mga kalamnan sa upuan.
Hayaan mo lang bumagsak ang iyong mga kalamnan sa upuan.
Magrelax ka
at hayaan mo lang ang mga bagay sa paligid mo.
At magpokus ka...
diyan.
Magpokus ka lang.
Magpokus ka lang diyan.
Iyon lang ang mahalaga. Hayaan mong akayin ka nito.
Ngayon magpokus ka sa gitna nito.
Hayaan mong bumagsak ang mga talukap mo.
Ang iyong mga mata...
ay bumibigat.
Hayaan silang bumagsak.
Hayaan silang magpahinga.
Ano ito?
Sino'ng nandiyan?
Ayos lang iyan. Nakalabas ka na.
Tapos ka na.
Ano'ng nakita mo?
-Ano'ng ginawa mo sa akin? -Wala.
Hindi, 'wag mo kong lokohin.
Ganoon din ang nakikita ko sa mga panaginip ko.
May tao roon. Sino'ng nandoon?
Dinadala ka lamang ng pagsasanay na ito
sa iyong malalim na diwa.
At sa ilang taong ginagawa ko ito,
walang nakakakita ng kahit ano
maliban kung maraming sesyon na, siguro, pero ikaw...
'Yong nakakakita ka ng bagay nang ganoon kabilis?
Aktibo ang iyong diwa.
'Di ganoon kaimbalido ang utak mo gaya ng iniisip mo.
Naroon ang mga alaala. Malalim, pero naroon pa rin.
Tingin ko kaya kong baligtarin ang kondisyon mo.
Sige.
Dapat ko itong pag-isipan.
May iba pa ba na pwedeng sumundo sa iyo?
Siguro nakalimutan na naman ng tatay mo.
Medyo mahuhuli lang siya ngayon.
Iyon lang.
Tatlumpung digri ngayon. Bakit 'di tayo sa loob maghintay?
Sa totoo lang, 42 ngayon.
'Di ito bababa sa 30 hanggang sa susunod na linggo.
Ava.
-Paumanhin talaga. -'Wag.
Alam ko marami kang pinagdaraanan ngayon, Mr. Wright, pero pangatlo na ito.
Kapag naulit pa ito, ipapaalam na namin ito sa Child Services.
Makinig ka...
Patawad nakalimutan ko. Basta...
Siguro...
nagbago na ang isip nila tungkol sa trabaho,
at naguluhan ako.
Papa, patawad dahil nagiging pabigat ako sa'yo.
Ano?
Ava. Ava, bakit mo nasabi iyan?
Galit na galit ka sa akin kahapon at nakalimutan mo ako ngayon.
Naisip kong baka naiinis ka talaga sa akin.
Ava, tignan mo ako.
Tignan mo ako.
Ava.
Hindi ako naiinis sa'yo.
May sakit ako. 'Yun lang.
Okay? Kung hindi dahil sa'yo, saan ako pupulutin?
Palagi mong sinasabi iyan.
Dapat na kong maghanda ng hapunan.
Hindi, 'di mo kailangang gawin iyan.
Kailangan ko. Sino pa bang gagawa?
Pamilyar ka ba sa "life review"?
Hindi.
Ito'y isang pangyayaring naranasan ng marami matapos mabingit sa kamatayan
kung saan ang kaganapan sa buhay nila ay nakikita nila sa iglap.
Naniniwala akong ang isang iglap na iyon ay naglalaman ng mga importanteng alaala
na paulit-ulit na lumalabas sa lahat ng oras.
Kaya ang direktang paglagay sa iyo sa mga alaalang iyon
ang sentro ng gamutang ito.
Patawad, ilagay...?
Ano'ng ibig mong sabihin, ilalagay mo ako sa mga alaalang iyon?
Sumama ka sa akin.
Ang tawag namin sa headset na ito ay Black Box.
Una, isasailalim kita sa hipnosis para mabuksan ang iyong diwa.
Babasahin ng EEG na ito ang brain wave mo at ipapadala sa processor sa loob nito.
Kukunin nitong processor ang pangunahing alaala mula sa mga brain wave mo
at papalitan ang bawat alaala ng isang makatotohanang karanasan.
Sige, parang hologram?
Mas mukhang panaginip, parang ilalagay mo ang sarili mo.
Magiging totoo ito.
Ang layunin...
ay ilagay ka sa maraming pangunahing alaala hangga't maari
hanggang sa magising ka.
Sige, gaano katagal bago ko makita ang mga resulta?
Depende kung paano ka tumugon sa gamutan.
Siguro ilang linggo.
Sige. 'Di ako pwede ng ilang linggo.
Kailangan kong alagaan ang anak ko.
Kung magtatrabaho tayo hanggang gabi,
baka makita mo ang pagbabago nang mas maaga.
Handa ka na ba?
Sige.
Okay.
And direktang paglipat paloob at palabas sa kawalan ng diwa ay medyo nakakasindak,
kaya nais kong magsimula sa bagay na tinatawag kong "ligtas na silid."
Isipin mo ito bilang iyong kanlungan,
isang lugar kung saan ka ganap na komportable,
kung saan walang makakapanakit sa iyo.
Isang lihim na lugar na ikaw lang ang maaaring pumasok.
Naintindihin mo?
-Oo. -Mabuti.
Handa na tayong magsimula. Isasali kita.
Magrelax ka.
Mag-abang ka.
At may makikita kang cursor.
Nakikita ko.
Kapag gumalaw ang cursor, magpokus sa paggalaw nito.
Hayaang i-relax ka nito.
PINOPROSESO ANG HIPNOSIS..... ISAGAWA?
Walang kahit ano ngayon.
Walang laboratoryo.
Walang silid. Walang upuan.
Tanging tunog lang ng boses ko at ang cursor.
Bigyang pansin ang mga paa mo,
mga binti mo,
mga braso mo.
Lalo silang bumibigat. Sobrang bigat.
Pero masarap sa pakiramdam.
Hayaan mong maapektuhan ka ng pakiramdam na iyan.
Mas lumalapit ang cursor,
mas lumalalim ka.
Mas lumalalim ka, mas sasarap ang pakiramdam mo.
Mas masarap ang pakiramdam mo, mas lalalim ka.
Sa loob ng 10 segundo, ikaw ay nasa ligtas na silid mo.
Sampu, siyam, walo, pito,
anim, lima,
apat, tatlo, dalawa, isa.
Nolan, ikaw ba'y nasa ligtas na silid mo?
Kailangan mo akong gabayan. Wala akong makita.
Naririnig mo ako?
Oo.
Oo, naririnig kita.
Mabuti.
-At tandaan mo... -Ano...?
...walang mananakit sa'yo rito.
Pero 'wag kang lalabas ng pinto.
Kaya lamang kitang alisin mula sa loob ng silid na ito.
Narinig mo ako?
Dapat mo itong maunawaan.
'Di kita maibabalik kapag umalis ka, okay?
Oo.
Mabuti. Ngayon gusto kong isipin mo ang isang analog na relo.
At kapag ginawa mo, dapat itong lumitaw sa silid kasama mo.
Mula sa silid na ito, mas lalalim ka pa sa iyong diwa.
Paglampas mo rito, hindi na tayo pwedeng mag-usap pa.
'Pag pinindot mo ang korona ng relo, mapupunta ka sa isa sa mga alaala mo.
Magpokus ka rito.
Pagtuunan mo ito. Hayaan mo itong bumalik sa'yo.
Kailanman mo gusto, maaari mong pihitin ang korona sa isa pang alaala.
Pasulong para sa susunod, paatras para sa nauna.
Kung sa anumang oras ay 'di ka komportable,
itulak mo papasok ang korona, at babalik ka rito.
Nolan, naintindihan mo ba?
Naintindihan ko.
Mabuti. Handa ka na ba?
Oo. Oo, handa na.
Kung gayon, pindutin mo ang korona at tandaan mo.
Rachel.
Tagal ko nang naghihintay...
Mga minamahal,
tayo'y narito ngayon upang saksihan ang isang sagradong seremonya.
Tayo'y lubos na pinagpala
upang samahan ngayon ng kanilang pamilya at mga kaibigan.
Ang kinakasal ay nalulugod na kayo ay narito upang makibahagi...
Kumalma ka.
Hoy. Hoy, hoy.
Relax. Nakabalik ka na.
Isang kasal?
Ano pa ang nakita mo?
Nasa isang lumang simbahan kami.
Maraming tao, mga 50, 70 katao.
-Pero lahat ng mukha nila ay malabo. -Malabo?
Oo. Umalis kaagad ako oras na lumapit sa akin ang bagay na iyon.
Parehong bagay na nakita mo sa hipnosis?
Ano'ng itsura nito?
Hindi ko alam, pero--
Tingin ko ito'y tulad ng isang tao, pero 'di ganoon gumalaw.
Sige.
Tingin ko, iyon ang utak mo na sinisikap protektahan ka mula sa iyong trauma.
Pinipigilan nitong maalala mo.
Dapat mo lang tandaan na 'di tunay ang bagay na iyon.
Sa susunod, magtatagal pa tayo nang kaunti.
Dapat may kahit isang mukha na lumitaw.
Mas matagal?
Kaya ang tagal mo ng may sakit.
Kung maiiwasan mo ito, tingin ko malalampasan natin ito.
Makinig ka, alam ko mukha itong kakaiba,
lalo na pagkatapos mong matignan ng napakaraming doktor, pero seryoso ako.
Magaling ang ginagawa mo.
Ang antas ng detalye na nakita mo sa iyong unang sesyon...
iyon ay pambihira.
Ngayon, pursigido na akong baligtarin ang kondisyon mo.
Tingin ko kaya natin kung magpapatuloy tayo.
Pero 'di ko to magagawa kung wala kang tiwala sa akin.
Okay?
Okay.
-Hey. -Kumusta, tol?
Ayos naman, pare. Kumusta?
Oo, ayos lang ako, ayos lang ako. Ikaw?
Ayos naman. Gumagaling na kamay ko. Iyon nga lang, medyo galit sa akin si Ava.
-Para sa amin ba iyan? -Oo. Ako'ng bahala sa'yo.
Maraming salamat. Ava, may sorpresa para sa'yo.
Hoy. Intsik.
Kumusta naman?
-Kumusta ang gamutan? -Ayos lang.
-Talaga? -Ayos lang. Talaga.
Medyo nasasanay na ako, pero...
Nakita... Nakita ko ang kasal ko ngayon.
Nakita mo? Kasal...?
Ikaw-- Magaling, Nol.
-Isa iyang progreso. -Oo.
Alam mo, nalala ko ang araw na iyon, pare.
Alam mo, kayong dalawa ang tanging dahilan kung bakit ko naisip mag-asawa.
Lagi ba kaming masaya?
Oo. 'Di kayo mapaghiwalay. Nakakaumay.
Ikaw at si Rachel, lagi niyong pinag-uusapan ang 40-taon na planong ito.
Planado niyo na ang lahat bago pa kayo ma-engage.
Hi, Tito Gary.
At ang cute na ito ang una niyong nagawa sa listahan.
Pinag-uusapan niyo ba ang plano?
-Oo. Natatandaan mo ba? -Oo.
Oo, at magkaka-kotse ako
-kapag nag-16 at kalahati na ako. -At kalahati. Oo.
Panghahawakan niya iyon, tol.
Ava,
ayos lang na ma-miss mo siya.
'Di mo kailangang magpanggap.
Halika rito.
Okay lang 'yan.
Oo, para sa dalawa. Basta... Oo, salamat.
Salamat.
-Dalawa... -Anong lugar ito?
Salamat.
Dinala kita rito noong 3 taon ka.
Ito ang paboritong lugar namin ng mama mo.
Heto. Okay lang 'yan. Okay lang 'yan. Hawakan mo nang ganito. Okay?
Kontrolin mo rito.
'Wag magmadali.
Ganiyan. Ganiyan-- Ganiyan nga.
Oo, ayos 'yan.
Salamat.
-Ayos? -Masarap.
Salamat sa pagpapasensiya mo sa akin, Ava.
Okay.
Sarap.
At hindi ka man lang nagdala para sa akin?
Ay, halos hindi niya na nga ako tinirhan, kaya...
-Saan kayo nagpunta? -Nise.
-Gusto ko roon. -Inggit ka?
Sobra.
Sige.
Sandali, 'pag huminto ako ngayon,
sa tingin mo ba babalik ang memorya ko nang natural?
Sa huling sesyon, sinabi mong nakakita ka ng malalabong mukha.
Tinatawag ang kondisyong iyon na "prosopagnosia."
Ito'y isang indikasyon ng pinsala sa utak.
Gusto nating umabot sa punto na lilitaw ang mga mukha.
Kaya subukan nating magtagal ngayon para makita ang mukha, okay?
At 'pag nagpakita ulit ang bagay na 'yon, sabihin mo sa sarili mo:
"Ako ang nagpapatakbo sa isip ko. 'Di ito ang nagpapatakbo sa akin."
Sabayan mo ko.
-"Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko." -Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko.
'Di ito ang nagpapatakbo sa akin.
Hey, hey.
Ayos ka lang?
Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko. 'Di ito.
Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko. Hindi ito.
Ako ang nagpapatakbo sa isip ko. Hindi ito.
Tandaan, "Ako ang nagpapatakbo sa isip ko. 'Di ito ang nagpapatakbo sa akin."
-"Ako ang nagpapatakbo." -Ako ang nagpapatakbo. 'Di ito.
Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko. Hindi ito ang nagpapatakbo sa akin.
Alam mo ba kung nasaan ka?
Oo. Paumanhin. Paumanhin. Para...
kasing sinasakal talaga ako nito.
Parang sinasakal ka nito?
Iyon ay pyschogenic na sakit. Ito'y gawa ng isip.
Mawawala ang bagay na iyon,
siguro ay lumalapit ka na sa isang bagay.
Ibinabato ng utak mo ang lahat sa'yo.
Ano'ng nakita mo?
Buweno...
Nakita ko si Ava bilang sanggol.
Nakita ko ang asawa ko.
Hindi ko...
Okay. Naaalala mo. Natural ito.
Madalas nagugulat ang mga pasyente sa naaalala nila.
Nasa isang apartment ako.
'Di ko alam-- 'Di ko alam kung paano ko nalaman.
Alam ko lang kung nasaan ang lahat.
At sa pagkakaalam ko,
ang bahay ko lang ang tanging lugar kung saan kami tumira ng asawa ko.
Pero tandaan mo, direktang kumukuha ang aparatong ito mula sa iyong diwa.
Siguro ay naroon ka sa isang punto ng buhay mo.
Baka sa shoot niyo para sa diyaryo?
Hindi, hindi, hindi, masyado itong pamilyar para riyan.
May mukha bang lumitaw ngayon?
Sige.
Ayos lang 'yan, Nolan. Lumalapit ka na. Manatili ka rito.
Doktor? May...
Nasa... Iniisip lang kita.
Kumusta? May dalawang minuto ako.
Ano'ng problema?
-Nol. -Ah, oo, nag-away ba kami ni Rachel?
Sino'ng hindi?
Pero hindi naman seryoso.
May ugali kang nahuhuli sa mga bagay.
Umabot ba ito nang higit pa roon?
Ano'ng tinatanong mo sa akin?
-Nol. -Sinaktan...
ko ba siya?
Nol, imposible. Seryoso ka ba?
Sinuntok mo lang ang pader, tapos tingin mo ikaw na bigla si Bobby Brown?
Hindi.
-Sigurado ka? -Oo. Sigurado ako.
Tol, sa kolehiyo,
ni 'di nga kita mapanood ng boksing, lalo na ang mapagawa ko sa'yo 'yon.
Okay? Isa kang paru-paro.
'Wag kang magagalit, pero mahina ka. Tulad ng bagito, parang...
Ibig kong sabihin talagang mahina.
Hindi ito nakakatuwa, Gary.
Sige. Basta...
Bakit 'di ka maupo, ha? Maaari ba tayong umupo sandali?
Ano ang eksaktong nangyari?
Ikaw ba...? Ikaw ba'y may naaalala?
Okay, sa gamutan,
nasa isang apartment kami
at si Ava ay sanggol--
Sandali, apartment?
-Sa memorya mo? -Oo. Oo.
Oo. Tumira ba kami sa apartment?
Nasa Palo Alto ako nang ipinanganak si Ava
siguro, pero 'di ako sigurado.
Nol, ano'ng iniisip mo, pare?
Sige, buweno...
talagang pamilyar ang lugar.
Sabi ni Dr. Brooks, ipinapakita ng aparato ang mismong mga alaala dati.
Malamang ay guni-guni lamang 'to.
Tandaan mo, Nol, malubha ang naging pinsala mo sa ulo.
Matinding pagkauntog.
'Di iyon biro, okay?
Tapos, ang dami mo pang iniiisip ngayon, si Ava, sa trabaho,
sa pag-alala kay Rachel.
Ibig kong sabihin, nagkakahalo-halo na ang mga bagay.
Okay?
Maniwala ka, sasabihin ni Rachel sa akin kung may nangyari.
Parang kapatid ko na siya.
'Di niya itatago ang ganoong bagay. Okay?
Ituon mong pansin mo kay Ava.
Pwede ba?
-Pwede ba?
-Sige. -Sige.
Pa.
Hoy.
-Hey, hey, hey. -Ngumiti ka at kumaway.
Basta ngumiti ka at kumaway.
Sige.
Subukan natin ito.
-Isang araw. -Sige.
'Di ba ang tanda mo na para diyan?
Pero lagi mo itong ginagawa.
Sige.
Sige. Ayos na?
Ayos lang ba ang lahat kay Dr. Brooks?
Oo. Mabuti.
Ano'ng nangyari?
Nakita kita bilang sanggol.
Ano'ng itsura ko?
Wala kang mukha.
Nakakatakot 'yon, Pa.
Uy...
-ayos lang ba na may daanan ako saglit? -Sige.
Pa, may address ka ba o ano? Gutom na ako.
Sandali na lang. Malapit na tayo. Nararamdaman ko.
Pa! Papa!
Patawad. Patawad. Gusto mong sumama?
-Oo. -Sama ka? Patawad.
Halika.
Nasa ibaba ang elevator.
Pa? Pa.
Ano'ng nangyayari?
Maghintay ka rito sandali. Sandali lang, ha?
MALIGAYANG PAGDATING
GRADWADONG PAG-AARAL OPEN HOUSE
-Ano po iyon? -Paumanhin sa pang-aabala.
'Di ko sinasadyang maabala ka.
Pwede-- Pwede ko bang makausap ang nanay mo sandali?
Humihingi ako ng paumanhin. Pasensiya na.
-Tumira ba tayo rito? -Alis na tayo. Hindi. Halika na.
Tara na.
-Talaga? Diyos ko po. -Oo, oo, talaga.
Sige, gagawin ko. 'Di ko alam bakit sinusulat ko ang tirahan na ito.
-Nakakatawa ito. -Sige na, pakiusap. Salamat.
Ikaw-- 'Di ito ang iniisip mo. 'Di mo sasaktan si Rachel.
Siguro nambabae ako.
Tumigil ka. Halika rito
Makinig ka, isa kang mabuting asawa. Tapat.
'Di mo gagawin iyon.
Gagawin mo ang lahat para sa kaniya, okay?
-Nakuha mo ang gusto mo. -Sa tingin ko 'di ko iyan talaga ginawa.
Ginawa mo. Ginawa mo, okay?
Kahit gaano kahirap ang mga bagay sa trabaho mo,
kahit ano pang pinagdaraanan mo,
tiniyak mong maglaan ng oras para sa kanilang dalawa.
'Di mo kailanman ikokompromiso iyon. Kahit ngayon.
Makinig ka sa akin.
Tignan mo si Ava.
Tignan mo kung paano ka niya tignan.
Kailangan ng isang mabuting lalaki
para mapanatili ang isang bata na masigla sa lahat ng nangyari.
Ikaw iyon. Hindi ako, hindi ang kaniyang mga guro.
Ikaw, okay?
-Nol, ano'ng magiging kailangan? -Okay. Alam mo? Siguro'y tama ka.
Siguro'y tama ka. Maraming salamat. Huli na ko para sa susunod kong sesyon.
-Mag-usap tayo mamaya. -Sige. Okay.
-Tawagan mo ko pagkatapos. -Magkita tayo.
Maglalaan ako ng oras, okay?
PAGSUSURI NG NEURO AKSIDENTE - TRAUMA SA ULO
BUOD NG PAGSUSURI: ABNORMAL SA NEURO- SCIENCE.
WALANG KATIYAKANG RESULTA INIREREKOMENDA ANG KARAGDANG PAGSUSURI
MGA TALA: ISANG ANOMALYA.
INIREREKOMENDA NG SNC ANG PAGBISITANG MULI
TSART NG PASYENTE WRIGHT, NOLAN
SALAYSAY NG PAGGAMOT KAY WRIGHT, NOLAN
COMATOSE PAGDATING DINALA SA OR
HINIHINALANG BRAIN DEATH
INILIPAT SA NEURO PARA SURIIN
NAGKAMALAY MULI
Mas mukha kang kalmado ngayon.
Oo.
Layunin natin ang makakita ng mukha.
Pero 'pag nakita mo ang bagay na iyon, magpokus ka.
"Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko."
Ako'ng nagpapatakbo sa isip ko. 'Di ito. Ayos, dok.
Oo, magkakaroon ng mga hamon as buhay,
pero ang lakas ng inyong pagkakabuklod
ang magbibigay proteksyon laban sa mga unos ng buhay.
Palaging gawing prayoridad ang inyong relasyon.
Ang singsing na ito ay tanda ng isang isipiritwal na pagkakabuklod.
Hindi ngayon.
-Dr. Reed. -Kumusta ang kaibigan mo?
-Nakita ko siya sa pag-aaral ni Brooks. -Oo.
Oo, makinig ka, sinusubukan kong malaman
ang nangyari ng gabing iyon.
'Di ko maintindihan kung paano siya biglang nagising.
Oo, masuwerte siya.
Oo, iyan ang sinasabi ng lahat ng mga doktor pero...
naaalala mo ba ang eksaktong nangyari?
Tignan ko.
Makikiraan.
Pagkatapos ko siyang makita, nag-ikot si Dr. Brooks
at tinignan siyang muli.
Tinignan siya ni Dr. Brooks ng gabing iyon?
Oo. Siya lamang ang hindi sumuko sa kaniya.
-Okay. -Dinala siya sa kaniyang lab,
at may malay na siya ulit nang lumabas siya.
Sandali, dinala siya sa kaniyang lab?
Oo, masuwerte siya at naroon siya.
Kailangan kong makita si Dr. Brooks.
Kasama pa rin niya si Mr. Wright.
Gaano katagal pa? Kanina pa sila roon.
May sesyon sila. Sa karanasan ko, mas matagal, mas mainam.
-Sige, pakisabi tawagan ako. -Sige.
Salamat.
Nasaan ka? Ano'ng nangyayari?
'Di ito mga alaala ni Nolan.
Sila ay akin.
Akin sila palagi.
Hoy.
Busog na ako.
Ma?
Thomas?
Ngunit paano?
Paano?
Naaalala mo?
-Ma? -Salamat sa Diyos at naaalala mo.
Naaalala mo.
Ma?
-Ano'ng ginawa mo? -Ayos lang 'yan.
-Hindi. -Ayos ka na.
-Sige, Ma, ano'ng ginawa mo? -Maupo ka.
-Ma, ano'ng ginawa mo? -Thomas.
Thomas, pakiusap.
Pakiusap, halika, halika.
Maupo ka.
Hay, Thomas.
Noong nahulog ka sa hagdan, dinala ka nila rito.
Buhay ka pa, ngunit huli na ang lahat.
Sinubukan nila lahat,
at habang ginagamot ka, gumamit sila ng EEG.
Nalaman ko at dinownload ko ang data mo sa mga server
at naghintay ng tamang pasyente upang i-upload ang malay mo dito.
Umabot na ako sa punto kung saan pwede ko itong gayahin sa lab,
at umasa ako na kaya ko itong gawin nang totoo.
Sandali. Sandali lamang.
Kung gayon, iyon ang proyektong tinutukoy mo. Teka.
Teka, teka. Gaano katagal...?
Gaano katagal na akong wala?
Dalawang taon.
Okay. Okay, okay.
Okay, kung gayon, bakit ang lalaking ito?
-Bakit si Nolan? -Tadhana iyon.
Ilang buwan nang nakaraan, dumating rito na brain-dead mula sa aksidente.
Ito'y isang perpektong pagkakataon.
Siya ang tamang lalaki.
Ni hindi ko alam kung gagana ito
hanggang sa tinanggal ko ang Black Box at hinawakan mo ang kamay ko
at alam kong naroon ka.
'Di mo lang lubos na maalala at 'di ko mapwersa,
dahil nag-aayos pa ang utak mo.
Pero umasa ako na maaalala mo nang lubos isang araw,
pero 'di mo nagawa.
Kaya naisip kong ibalik ka rito
at tutulungan ka ng Black Box na tapusin ito.
Kung gayon-- Kung gayon, wala akong amnesya?
Nag-aayos lamang ang utak mo.
Ma.
Ma, ano...?
Ano'ng inaasahan mo...?
Ano'ng inaasahan mong gawin ko? Pumunta roon at magpanggap na siya?
Hindi.
Ashley.
May pangalawa kang pagkakataon, anak.
May pangalawa kang pagkakataon para gawin ito nang tama.
'Di lang kay Ashley kundi sa asawa mo.
May pangalawang tsansa ka upang maging ama at lalaking alam kong dapat ay ikaw.
Paano si Ava?
Hindi mo siya anak.
Ayos lang ba ang lahat?
Oo. Bakit?
Mukha kang malungkot.
Hindi.
Mabuti, walang problema.
Hoy. Ako.
Hoy.
-Ano'ng ginagawa mo? -Hapunan, Pa.
Nanigarilyo ka ba?
Pa, sinabi ko nang 'di ka naninigarilyo.
Eh kung stir-fry?
Gusto mo iyon.
Mabuti. Ibig sabihin pwede tayong dumaan sa tindahan.
Sabi sa recipe kailangan natin nang tinatawag na "toge."
-Sa totoo lang, 'wag na. -Ano?
Kailangan kitang makausap tungkol sa isang bagay.
At ang pinakamainam siguro ay ang umuwi tayo.
Ano?
Ayos lang ba ang lahat?
Kina Gary ka muna sa loob ng ilang araw.
Sandali lang, ano? Bakit?
Dahil delikado ang mga bagay sa akin ngayon.
Pwede ba, Pa, ayos ka lang.
Paano ka magluluto? Paano kung tanghali ka magising?
'Di ba pwedeng bigyan ka na lang ng gamot ni Dr. Brooks?
Pa, Pa. Sige na, Pa.
Napagdaanan na natin 'to sa loob ng ilang buwan,
-at ngayon gagawin mo ito? -Tumigil ka!
Leche, tumigil ka!
Matanda na ako, okay?
Basta...
Basta magtiwala ka sa akin, okay?
Sabi mo ilang araw lang.
Hindi, basta bilisan mo. Gumagabi na.
Ako na. Ako na.
Okay. Magkita tayo ulit kaagad.
Okay.
-Kailangan mo ba ng tulong? -Kaya ko 'to.
Sige.
Sandali lang, ha?
-Nol. -Ano?
Nalaman kong dinala ka ni Dr. Brooks sa lab niya noong nasa coma ka.
Sige.
Sige? Hindi ba iyon nakakapagtaka sa'yo?
'Di ko alam kung ano'ng nangyayari, pero baka may kinalaman iyon
sa mga maling alaala na nakikita mo.
Mukhang pagod ka. Gusto mo bang pumasok?
Nag-aalala ako na uuwi kang mag-isa. Bakit 'di ka na lang manatili rito?
Salamat, pero sinabi ko na sa'yo, kailangan ko ng kaunting panahon mag-isa.
Kailangan lang na ako'y nasa sariling lugar ko, sariling kapaligiran ko.
Sariling kapaligiran...? Nang wala si Ava?
'Di kita maintindihan. Pag-usapan natin ito, pare.
Ilang araw lang naman.
Kailangan ko lang ng kaunting panahon.
Pakiusap.
Okay.
'WAG MO AKONG KALIMUTAN
Kapag bumalik ka pa, tatawag ako ng pulis.
Sandali, sandali, sandali. Miranda. Miranda?
Paano mo nalaman ang pangalan ko?
-Paano? -Ako-- Paumanhin. Paumanhin.
Kasama ko sa kolehiyo ang asawa mo.
Kami ay... Magkasama kaming nag-aral ng bio.
Pero hindi kita nakilala.
Oo, kami... kami...
Ewan ko.
Kinuha namin ang klaseng iyon sa henetika,
at tingin ko pagkatapos noon, nagkaiba na ang landas namin
at nagkalayo na kami.
Pero siya...
Sinabi niya sa akin iyong unang araw na nakilala ka niya.
Siya...
Sabi niyang masuwerte siya sa iyo
at kung gaano ka pasensiya sa kanya.
At alam ko,
kung gaano kahirap para sa kanya ang makapasok sa paaralang medikal.
Pero sabi niya kung hindi dahil sa'yo,
'di niya makakayanang manatili rito.
Kung gayon...
kumusta?
Alam mo na, ako'y...
Kakalipat ko lang rito at gusto kong magpakilala.
Sige.
-Ano'ng pangalan mo? -Handa na ba ang hapunan?
Malapit na.
Sandali lang.
Natapos mo na bang takdang aralin mo?
-Pero, Ma... -Hoy. Bawal sumimangot.
-Sige na. -Ayoko talaga.
-Alam ko, pero bawal sumimangot. -Oo, pero ang kumain--
Mas mahalagang kumain kaysa takdang aralin.
-Talaga? -Kakain muna ako.
-Tapos mo na ba? -Hindi.
Tapusin mo na, okay?
-Okay. -Mabuting bata. Sige na.
Paumanhin... Ako'y...
Mabuti na nakilala kita,
pero dapat kong tapusin ang pagluluto at alagaan ang anak ko...
Oo, oo, oo. Paumanhin.
Libre ka ba?
Sa totoo lang, hindi.
Humihingi ako ng paumanhin.
Sandali lamang.
Pakiusap.
-Maupo ka. -Sige.
-Kailangan ko itong hinaan. -Sige.
Kung gayon...
ano'ng kailangan mo?
Naaalala mo ba ang aking--?
Ang nanay niya, si Dr. Brooks?
Oo naman.
Pero sa totoo lang, kami...
ay 'di nag-uusap.
May nangyari ba sa kanya o...?
Wala, wala, wala.
Okay, naalala...?
Naalala mo ba iyong malaking proyekto na lagi niyang kinukuwento?
Iyong iniisip niya na maaari niyang gamitin ang mga brain wave
para mailigtas at maibalik ang malay ng isang tao.
Oo, ang walang katuturan na digital na pangungulam.
'Di ito pangungulam.
Sige.
Ano'ng mayroon dito?
Okay.
Okay, oo, ito...
Ako... Ito'y talagang mahirap ipaliwanag.
Sige, 'di ko rin ito lubusang maintindihan, pero...
Pero umepekto ito. Nagawa niya.
Ang alin?
Ano ngang pangalan mo?
Thomas.
Kapangalan niya?
Miranda...
Ako si Thomas.
Kailangan mo nang umalis ngayon.
-Kailangan mo nang umalis. -Hindi, sandali. Miranda.
-Sandali. -Limang segundo o tatawag ako ng pulis.
Okay.
Itong wallpaper na 'to.
Ang wallpaper na ito, dati mo itong kinamumuhian,
pero nais kong manatili ito para ipaalala sa atin na 'di ito ang huling destinasyon.
Sa unang date natin, unang date natin,
ito'y 95 digri, pero nakapangginaw ka sa labas
dahil ito na lang ang nag-iisang malinis mong damit.
Kapag kinakabahan ka...
kukunin ko ang iyong kamay...
at isusulat ko sa likod nito gamit ang mga daliri ko:
"Okay."
Nagtagumpay siyang gawin ito.
Kung gayon...
sino ito?
Wala na siya. Wala na siya.
Siya'y brain-dead. Sabi niya para itong transplant.
'Di ko maintindihan. Iyong...
Wala saan? Paano? Ano...?
'Di ko rin lubusang maintindihan, pero...
ito'y totoo.
Ako'y totoo.
Ito'y nakakabaliw, pero ito'y totoo.
Kung gayon...
Kung gayon, ano'ng gagawin mo? Papalitan mo siya?
Siguro, pero ako...
Ako...
Marahil ito'y isang pagkakataon...
para sa atin upang muling tayong isulat.
Pagkakataon para sa akin na maayos ulit ang mga bagay.
Ako'y...
Hindi na kita...
sasaktan.
Gusto ko lang subukan ulit.
Gusto ko lang subukan ulit kasama ka.
Nasaan ang aking larawan sa Orlando?
Ako...
Nasaan ang...?
Nasaan ang mga larawan ko?
Ang upuan ko? Ang lagayan ko ng libro?
Alam kong nagkamali ako, pero binura mo na ako?
Tingin ko dapat ka nang umalis.
Okay.
Namatay ako roon.
Naintindihan mo ba? Namatay ako.
At ngayon, nandito ako.
Namatay ako,
at ngayon nandito ako.
Wala ba iyong halaga sa'yo?
Oo naman, syempre. Wala.
Ako palagi ang may kasalanan.
'Di ko ito kayang gawin ngayon.
Ikaw...? 'Di mo ito kayang gawin ngayon?
Ano'ng araw ang mainam para sa'yo, ha?
'Wag, itigil mo ito.
-'Wag. -'Wag mo akong hahawakan ulit.
'Wag.
Pakiusap.
Anak ko rin siya.
'Wag, itigil mo ito. 'Wag. 'Wag.
Saan ka nagpunta? Ava?
Ano'ng nangyari?
Ano'ng nangyayari? Nol?
Nagdudugo ka. Ano'ng nangyari sa ulo mo?
Hoy. Nol. Hoy, huminto ka.
Ikaw-- Tinatatakot mo kami! Nol!
Basta 'wag kang umal-- Nol!
Sandali! Hayaan mong tulungan kita!
Ma, kausapin mo ako.
Kausapin mo ako, Ma.
Bakit--? Ano--? Ano'ng mali sa akin?
Bakit ako napunta sa harap ni Ava?
Kailangan mong huminahon. Nag-iisip ako.
Sigurado ko nakita mo ang bagay na iyon sa repleksyon?
Oo.
Ito'y ang isip mo.
Ginagawa nito ang ginawa sa loob ng Black Box.
Sinusubukan nitong protektahan ka.
Dinala ka nito sa huling lugar kung saan mo naramdaman na ligtas ka.
Sige, iyon ay sa loob ng Box, pero...
paano ito nagkaroon ng kontrol dito?
Sabihin mo sa akin ang nangyari.
Nasaan sina Miranda at Ashley?
-Pinagsaraduhan nila ako. -Bakit nila...?
-Kaagad? -Wala akong...
wala akong ginawa, okay?
Nakapagpasya na sila. Ayaw na nila sa akin. Ito'y...
Makinig ka sa akin.
Hindi, dito ito nagsisimula.
Dito.
Napakamakapangyarihan nito.
Higit pa sa kaya mong isipin.
At iyon ang dahilan bakit ito ang kumokontrol.
Dahil hinahayaan mo ito.
Thomas, kontrolin mo naman ang buhay mo kahit isang beses
at maging doktor na karapat-dapat.
Ang ama na nararapat.
Ang lalaking inaasahan ng mga tao na dapat maging anak ko.
O gusto mong maging katulad ng ama mo?
Kinalimutan.
Binura.
Maupo ka.
Narating mo ang tanggapan ni Dr. Lilian Brooks.
Kasalukuyan kaming wala ngayon. Tumawag--
Ava. Pwede ko ba 'yang hiramin sandali?
Sige.
Salamat. 'Wag kang mag-alala. Magiging ayos din ang lahat, okay?
-Okay. -3030 Green Road.
Diyan kami nagpunta ng tatay ko.
-Talaga? -Oo.
ANAK NG KILALANG DOKTOR NAMATAY MATAPOS MAHULOG SA HAGDAN
"Pagkahulog sa hagdan."
Brooks.
Sigurado ka kapag nawala ang bagay na iyon...
magiging maayos ako?
Isipin mong iyon ang ugat ng virus at patayin mo ito,
ititigil nito ang mga nakakatraumang pagtugon na nangyayari sa katawan mo rito.
Pero 'di ko alam ang mangyayari kapag sinaktan ka nito.
Paano ko ito mahahanap?
Ito'ng hahanap sa'yo.
Ikaw ang pumili ng ligtas na silid mo ngayon.
Kuha ko.
Ma.
Ma, siya si Nolan.
Ito ang isip mo na kumikilos upang pigilan ka.
Tandaan mo kung bakit nariyan ka.
'Wag.
Pakiusap.
Pakiusap. Pakiusap. Pakiusap.
Ma, maghanda ka nang maibalik ako.
Mabuti.
Sampu, siyam...
walo, pito...
anim, lima...
apat, tatlo...
Papa!
-Nol? -Ano'ng ginagawa mo?
-Ano? Hoy, hoy, hoy. -Pakawalan mo siya.
-Ano--? Sandali. -'Wag, 'wag!
'Wag mo siyang hawakan.
-Ano? Ano? -'Wag kang humawak ng kahit ano.
Nasa hipnosis pa rin siya.
Papa, naririnig mo ba ako? Pa, nandito ako!
Papa, naririnig mo ba ako?
Nandito ako.
Hayaan mo siyang magtrabaho. Halika rito. Halika rito. Maupo ka.
Ayaw natin siyang masaktan, okay?
Uulitin ko ang pagbilang.
Handa ka na ba?
Ma, siya talaga.
Itigil mo 'yan at magpokus ka. 'Di siya iyon.
Pero siya iyon. Buhay pa siya.
Bakit ko pa sinusubukan?
Kahit ano'ng gawin ko, kahit ano'ng isakripisyo ko,
hindi ka pa rin handa.
'Di ka handa kailanman.
Maghanda ka na para alisin ako.
Sampu, siyam,
-walo, pito... -Papa, itigil mo 'yan!
-Tumigil ka! -'Wag! 'Wag!
Kita mong ginawa ko dahil sa'yo?
-Kita mong ginawa ko dahil sa'yo? -Tumigil ka na!
'Wag mo siyang saktan!
Ano'ng nangyayari?
Anak, sumagot ka.
-Ayos lang ba ang lahat? -Papa, sige na!
-Nandito kami! Pa! -Sandali lang.
-Anak, sumagot ka. Ayos lang ba ang lahat? -Teka, teka.
-Pa! -Ava, sandali lang.
-Bibilangan kita. -Sige na. Sige na, nandito ako!
-Nolan. -Sampu, siyam,
-walo, pito... -Nol,
-naririnig mo ba ako? -Pa.
-...anim, lima... -Ano'ng ginawa mo sa kanya?
-...apat, tatlo... -Dapat siyang dalin sa ICU.
...dalawa, isa.
-Papa. -Teka. Ava, sandali lang.
Sige na.
Papa.
Papa?
Nol?
Thomas.
Papa.
Pakiusap.
Bitiwan mo ako.
Nol.
Ayos ka lang?
Hindi. May mali. Dapat natin itong gawin muli. Sandali lang.
-Sige na. 'Wag-- 'Wag mo kong hawakan! -Tumigil ka!
Nanumpa ka.
Tara na.
Nol, hayaan mong tulungan kita.
Umalis na tayo rito. Halika na. Halika na. Halika na.
Tara na. Heto na.
-Sandali, huwag! -Tumigil ka na.
Tapos ka na.
Hoy, hoy, hoy.
-Papa. -Hey.
Kumusta na? Naku po, tignan mo ang buhok mo.
Kung kumuha ka ng libro at babasahan kita?
-Sige. -Okay?
PUNO NG DEPARTAMENTO, TINANGGAL NG AMH MATAPOS ANG ISKANDALO SA PASYENTE
Ano'ng binabasa mo?
Wala. Halika rito.
-Kunin natin ang mga natitirang libro? -Sige.
ILOADANGMEMORY(MAGSIMULA()+INDEX, V)
GAWIN GINAGAWA... BLACKBOX_TEST_158...
I-LOAD ANG BRAINWAVES? (Y/N)
Thomas?