Nikt nie jest tak pełen życia jak nastolatek.
Substancje chemiczne w twoim mózgu mogą odmienić i rozwinąć twoje życie.
Szóstka z minusem jest jak Nagroda Pulitzera.
Spędzony w pojedynkę wieczór to wieczne osamotnienie,
a partner na zajęciach staje się miłością twojego życia.
Ale w moim przypadku ostatni rok liceum
nie zapowiadał się ani trochę ciekawie czy obiecująco.
Miałem dobre życie.
Miałem dwoje świetnych przyjaciół.
Ogarniesz to.
Rodziców, którzy byli w moim wieku, gdy zakochali się w sobie.
No i pisałem.
To zawsze było moją pasją.
Dlatego chciałem zostać redaktorem naczelnym szkolnej gazetki.
Chciałem móc się wyrażać i dzielić się poglądami na temat świata.
Ale aby mogło się to udać, musiałem mieć coś do powiedzenia.
A nie miałem.
Bo nie przeżyłem niczego wartego opisania.
Ale gdy ogłoszono rekrutację, w końcu coś się ruszyło.
XVII SONET O MIŁOŚCI
KOCHAM CIĘ MIŁOŚCIĄ MROCZNĄ, SKRYTĄ MIĘDZY CIENIEM A DUSZĄ
Dzięki, że wpadliście.
- Zapraszam. - Mamy wejść razem?
Pewnie. Śmiało.
Grace przyszła do nas z East River. Przez dwa lata pisała tam dla Gazette.
Oboje jesteście bardzo utalentowani jak na swój wiek.
Dlatego uważam, że sprawdzicie się w roli duetu redaktorów naczelnych.
- Nie. - Co?
- Słucham? - Nie chcę tego stanowiska.
Ale dziękuję.
- Dlaczego odmówiłaś? - Co?
Dlaczego odmówiłaś?
- Dlaczego cię to obchodzi? - Co?
- Dlaczego cię to obchodzi? - Nie obchodzi.
Ale to świetna szansa, więc nie rozumiem, dlaczego odmówiłaś.
Nie zadręczaj się tym zbytnio.
Cholera.
Co jest?
Spóźniłem się na autobus.
Nie masz nóg?
Po prostu mam daleko.
Dlatego jeżdżę autobusem.
Zaraz będę w domu.
Mam samochód. Mogę cię podwieźć.
Serio?
Dzięki.
Czyli lubisz Neradę?
Nerudę.
Zerknąłem tylko na fragment, ale był bardzo piękny.
Tak uważasz?
Tak. A ty nie?
Myślę, że mówi tak każdy, kto przeczyta wiersz i go nie zrozumie.
STO SONETÓW O MIŁOŚCI
Przeczytaj całość.
I daj znać, czy nadal ci się podoba.
Fajna chata.
- Dlaczego nie jeździsz do szkoły? - Bo nie lubię.
Masz prawko?
Tak.
Fajny kawałek.
Mieszkasz w takim domu i nie masz auta?
Mam za słabe oceny.
Dzięki.
To do jutra?
Spoko.
- Henry. - Jak leci, Suds?
Wróciłaś niedawno?
Nie. Zaraz spadam.
Jestem spóźniona. Powiedz lepiej, co to za dziewczyna.
- Jaka? - Ta, która go podwiozła.
Podwiozła cię dziewczyna?
Zostawiła tu samochód i poszła sobie.
- Uciekaj. - Kiedy znowu się wprowadzisz?
Nie słuchaj jej.
Wypowiedziała wojnę miłości.
Raczej zdradzieckim dupkom.
Widzicie się dzisiaj?
Pracuję z nim.
- Zobaczę go dziś parę razy. - Jak tam pierwszy dzień po powrocie?
W porządku.
Udało się?
- Widzę, że tak! - Super!
Gratulacje.
Dobra robota.
Lecę. Kocham was.
To co to za dziewczyna?
WSZYSTKIE WYNIKI DLA „GRACE”
ZDJĘCIA SĄ PRYWATNE
„Nie kocham cię tak, jakbyś była różą soli,
topazem lub strzałą z goździków, które szerzą ogień.
Kocham cię miłością mroczną, skrytą między cieniem a duszą”.
„Cieniem a duszą”.
„Kocham cię niczym roślinę, która nie zakwita,
ale przemyca w swoim wnętrzu piękno tych kwiatów”.
„A dzięki twojej miłości”…
…„tkwi we mnie zapach prosto z ziemi.
Kocham cię, nie widząc jak, kiedy i dlaczego.
Bez wątpliwości wszelakich i dumy zbędnej.
Jesteśmy niczym jedna istota, a twoja ręka spoczywa na mej piersi”.
„A twoja ręka spoczywa na mej piersi.
A twoje oczy zamykają się w mych snach”.
Nie wiem, co powiedziałeś,
- ale zadziałało. - Co?
Myślę, że praca w redakcji dobrze jej zrobi.
Cztery numery rocznie.
Pierwszy w listopadzie, ostatni w czerwcu.
Pierwsze trzy to zwykłe numery.
Newsy, informacje sportowe, artykuły i tak dalej.
Ale ostatni to kreatywna bomba. Po konsultacjach Henry wybierze tematykę,
a wy będziecie mieć wolną rękę do tworzenia w jej obrębie.
Ostatni numer będzie waszą spuścizną.
Podzielicie się zdobytą wiedzą z młodszymi uczniami.
Nie mówię tylko o czterech latach spędzonych na nauce tutaj.
Sięgajcie dalej.
Opowiedzcie o 17 latach, które spędziliście na tym świecie.
I ostatnia sprawa: dołącza do nas Grace z sąsiedniego East River.
Będzie wspierać Henry’ego w pracy redaktora naczelnego.
To ostatni numer z zeszłego roku od Kyle’a i jego zespołu.
Przykro mi, ale Kyle był do niczego.
- Bardzo konstruktywna krytyka, La. - No dobrze.
Ten ostatni numer był do niczego.
- Nie wiem, co sądzisz o… - Nie będę nic pisać.
Jeśli chcesz coś napisać, sam to zrób,
a ja pomogę od strony edytorskiej i ogarnę oprawę graficzną.
Oprawą zajmuję się ja.
No to całą resztą.
Ale samo pisanie odpada. I będę twoją zastępczynią.
Ciężko na to pracowałeś, więc tylko ty powinieneś być szefem.
Cora znów na ciebie leci.
O co jej chodzi?
Gapi się na mnie i śmieje z moich żartów.
I czuję, jakbyśmy były uwięzione w bańce wypełnionej piankami,
żelkami, gumą i innymi słodyczami, a ja czuję, że jeśli zacznę je jeść,
znowu będę miała ubytki, a nie chcę tego.
- Udana metafora. - Dzięki.
- Grace! - Hankard.
Autobus odjeżdża!
Przeczytałem ten sonet.
I nadal uważam, że jest piękny.
Ale bez takiego zbędnego pitolenia.
O to też w tym chodzi.
Miłość Nerudy do tej kobiety nie bierze się...
ze słońca, róż i innych stereotypowych rzeczy.
Czerpie ją z jej wad i niedoskonałości.
Tych mroczniejszych miejsc.
- Hankard! - Dawaj, lowelasie!
Chodzi tu także o jej potencjał, a nie tylko o to, kim już jest.
Sam nie wiem. Po prostu jest to piękne w taki sposób.
Znowu się spóźnisz.
Wszystko widać!
Co on robi?
Możemy znowu się przejechać?
Pewnie.
Dzięki, że znów mogłem się odwieźć.
Dokąd się wybierasz? I dlaczego?
Jakie masz ulubione kolory? Jakie miewasz nastroje?
Widzę cię i bardzo chcę poznać.
TAK Z CIEKAWOŚCI – KTO ODEBRAŁ TWÓJ SAMOCHÓD?
- Na razie. - Jara mnie jej hiszpański.
- Nie przywitasz się? - Żeby znów zaczęła mnie olewać?
- Na razie. - Cześć.
Kurwa.
O co chodziło?
Robimy tak, gdy coś nas wkurzy.
Może dziś też przejażdżka?
Nie chciałabyś na chwilę wejść?
Dziś nie mogę.
- To do jutra. - Spoko.
Henry?
Bądź tutaj o 18.
Nie ma sprawy.
I weź bochenek chleba.
- Co się stało z twoim autem? - Jest pod moim domem.
- Odwiozłaś je? - Nie potrzebujemy go.
No chodź.
Na początku XIX wieku działała tu przędzalnia.
Potem produkowano tu plastikowe butelki aż do zamknięcia zakładu w bodajże 1989.
Bądź cicho.
Spłoszysz je.
Chodź.
Miałeś kiedyś dziewczynę?
Niezbyt.
Dlaczego?
A chłopaka?
Nie.
To w czym problem?
Nie wiem.
Nie jestem dobry w te klocki.
Myślałam, że potrafisz pisać.
Jasne, mógłbym wrócić do domu i napisać, dlaczego nigdy nie miałem dziewczyny.
Albo przygotować esej.
Czyli musisz wszystko redagować?
Nie, po prostu pisanie czasami pomaga mi…
lepiej siebie zrozumieć.
Bo często nie wiem, co czuję, dopóki się nad tym nie zastanowię.
No i nadal niewiele o tobie wiem.
Część mojej fizjoterapii odbywała się w basenie.
Dziewięć miesięcy temu samochód gwałtowanie ściął zakręt,
uderzył w barierę i przewrócił się.
Choć nie ma to znaczenia.
Gdy patrzę na to,
przypominam sobie,
że ludzie są tylko pyłem martwych gwiazd.
Jesteśmy tylko zbiorem atomów,
które łączą się na krótki czas.
A następnie się rozpadamy.
A gdy jest już po wszystkim i wracamy do nicości…
zaczynamy od nowa.
Grzechy zostają wymazane.
Na pewno nie chcesz pisać?
Jakie grzechy chcesz wymazać?
Byłam kiedyś wandalem.
Ty to wyryłaś?
Gdy miałam 14 lat.
To po łacinie?
Co to oznacza?
Padam z nóg. Lecę do domu.
- Mam cię… - Trafisz z powrotem?
Tak.
- Wszystko w porządku? - Tak. Dzięki za miło spędzony czas.
Nie ma sprawy.
Dlaczego nie śpisz?
Pracuję nad tym.
Dostałeś go od rodziców na urodziny?
Nie dotykaj. Jeszcze schnie.
Spokojnie, Henry.
Dziwne hobby dla 17-latka.
Wiesz, że złamane serce i ból fizyczny aktywują tę samą część mózgu?
Gdy myślę o tym, że on mnie rzuca,
mój mózg wysyła sygnał alarmowy do systemu nerwowego.
Podnosi to moje ciśnienie i tętno, co prowadzi do bólu klatce piersiowej.
I właśnie się to dzieje.
Mam zawołać mamę?
Broń Boże.
Jezu.
Co dalej?
Zróbmy burzę mózgów na temat ostatniego wydania.
- „Co masz zrobić jutro, zrób dziś”. - Może Alicja w Krainie Czarów na haju?
Powiemy, że wsysnęliśmy kwasa i wpadliśmy do króliczej nory.
O tak. Popieram.
Grace?
- Co? - Masz jakiś pomysł?
Nie wiem.
Żadnego?
Tak. Nie dosłyszałeś?
Mogę iść do łazienki?
Oczywiście.
Zapytaj, co jej jest.
Chyba jeszcze nie znamy się aż tak dobrze.
Zacznij ją śledzić.
- Co? - Serio.
Nie chcesz wiedzieć, co porabia? Co, jeśli spotyka się z chłopakiem?
Nie będę jej stalkował.
Chyba cię szukałam, choć wiedziałam, że cię nie zobaczę.
Dziwnie się czuję, chcąc powiedzieć ci, że…
„NIE UMIERAMY, JEŚLI POZOSTAJEMY W SERCACH TYCH, KTÓRZY ŻYJĄ.”
DOMINIC SAWYER EAST RIVER WYPADEK SAMOCHODOWY
NASTOLATEK GINIE NA DRODZE
MŁODA OFIARA WYPADKU NA AUTOSTRADZIE PALISADES…
OFIARA TO 17-LETNI DOMINIC SAWYER
Zajęcia w East River zostały zawieszone po tym,
jak Dominic Sawyer stracił panowanie nad autem i uderzył w barierę.
Pasażer został ciężko ranny.
Sawyer szkolił się na rozgrywającego.
Trener Baker wspomina go jako mądrego, uczynnego i utalentowanego sportowca.
„JEDNI RODZĄ SIĘ WIELKIMI, INNI NA TO PRACUJĄ” – SZEKSPIR
„WIEMY, ŻE NIC NIE WIEMY” – LEW TOŁSTOJ
„OKREŚLAĆ ZNACZY OGRANICZAĆ” – OSCAR WILDE
„KOCHAM CIĘ TAK MOCNO, ŻE NIC NIE ZOSTAŁO DO WYZNANIA” – SZEKSPIR
- Może omówimy parę pomysłów na tematykę? - Zdaję się na ciebie.
To może pokażę ci kilka, które wybiorę?
To dla mnie bez różnicy.
Dostałam nowy artykuł od Jade i chciałam go sprawdzić.
WIADOMOŚĆ OD: MUZ
ELKS WIDZIAŁ, JAK GRACE ODWALA JAKĄŚ MANIANĘ PRZY TORZE.
LEPIEJ TAM ZASUWAJ.
Chciałem je połączyć, ale zdecydowałem się na te.
Tato, mogę samochód?
Spoko. Dokąd jedziesz?
W sumie nigdzie.
Czyli dokąd?
To nie przesłuchanie.
Trochę chyba tak.
Skoro prosisz o samochód, to mógłbyś odpowiedzieć.
Spoko. Jadę do Muza. Mogę? Sam praktycznie nim nie jeździsz.
Masz prawo do prywatności.
Uprzedź nas, że nie chcesz o czymś mówić, ale nie obrażaj nas kłamstwami.
Nie jesteś taki.
Zamów sobie Ubera.
Nie mam karty kredytowej.
No to zasuwaj pieszo.
Kurwa!
TO JA. WSZYSTKO GRA? TROCHĘ MNIE DZIŚ ZMARTWIŁAŚ
JUŻ W PORZĄDKU DZIĘKI
SPOTKAMY SIĘ W BIBLIOTECE PO ZEBRANIU REDAKCJI? MAM POMYSŁ.
DO ZOBACZENIA
- Cześć. - Jak leci?
Nie mogłam spać i przeglądałam listę lektur od pani Klein.
Zauważyłam pewną zgodność.
Spójrz.
CIERPIENIA MŁODEGO WERTERA
ROMEO I JULIA
BUSZUJĄCY W ZBOŻU
- Wszystkie są o młodych ludziach? - I samobójstwie.
ZWYKLI LUDZIE
Romeo i Julia zabijają się. Werter strzela sobie w głowę.
Holden rozważa samobójstwo. Conrad podcina sobie żyły.
- I o tym myślałaś w nocy? - Tak.
- To u ciebie normalne? - Jezu.
Co?
Wydawałaś się ostatnio przybita, więc trochę mnie to przeraża.
Jak to ująć…
Pomyśl, co to znaczy być nastolatkiem.
Rodzice chcą, byś odniósł sukces.
Znajomi chcą, byś robił rzeczy, na które nie masz ochoty.
Media chcą, byś nienawidził swojego ciała.
Nie jest to łatwe życie, nawet jeśli jest się z dobrej rodziny.
Wyobraź sobie, że nie możesz być z kimś, kogo kochasz,
jak Romeo i Julia albo Werter.
Albo że tracisz ukochaną osobę.
Tak jak Holden czy Conrad.
O młodych ludziach piszą wszyscy od Szekspira po Salingera,
nie mogąc przy tym zataić prawdy.
Prawdy o tym, że bycie młodym jest bolesne.
Że odczuwamy wtedy aż za wiele.
Nie masz czasem…
myśli samobójczych?
Boże, nie.
Nie zabiję się.
Ale czy myślałam o tym, jak by to było przestać istnieć?
Pewnie.
Mówienie o tym nie przychodzi mi łatwo, ale robię to,
bo ukrywanie tego i milczenie tylko pogarsza sprawę.
Powinno się mówić o naszych problemach.
Nastolatkowie są zawieszeni w próżni.
Nie jesteś ani dzieckiem, ani dorosłym.
Świat każe ci być dojrzałym i się wyrażać,
ale gdy to robisz, każe ci się zamknąć.
Dorośli to tylko dzieciaki po przejściach,
którym udało się uciec z tej próżni.
Dlatego…
tematyką ostatniego numeru powinna być „Próżnia nastolatków”.
Siostra Henry’ego chce być neurochirurgiem.
Tłumaczy, że mózg nastolatka przechodzi swoistą modernizację
przed przekształceniem się w mózg dorosłego.
To połączenia i reakcje w synapsach, gdy próbujemy ogarnąć, co jest dobre…
albo złe.
Co lubimy, a czego nie. Albo kim chcemy zostać.
Na każdej kolejnej stronie widzimy, jak mózg próbuje się wziąć w garść,
by w końcu wydostać się z próżni.
Zarąbiste.
No ba.
Dobrze to wygląda.
Myślę, że dobrym początkiem
będzie dyskusja na temat tego, czego nie rozumiemy.
Albo co nas przeraża.
Może są rzeczy, które skrywacie w sobie, bo boicie się, że…
A ty takie masz?
Pewnie, ale chciałem…
Chciałem je najpierw spisać.
Gdy parę lat temu Mike Johnson popełnił samobójstwo,
zorientowałem się, że nadal mam…
Hustlera, którego mi dał, gdy mieliśmy 13 lat.
Zakosił go ojcu.
No i...
Aż głupio mi się przyznać, ale napędziło mi to niezłego stracha.
Nie mogłem spać w nocy, mając to czasopismo w szafce obok.
Czułem się, jakby Mike mnie przez nie nawiedzał.
Było zbyt cenne, by je wyrzucić, ale nie chciałem go też zatrzymać.
Udałem się więc do parku i podszedłem do drzewa.
Do tego samego, na którym się powiesił.
I tam je zakopałem.
No i…
Po raz pierwszy byłem na tyle dorosły, by zrozumieć ciężar czyjejś śmierci.
Ale byłem też na tyle młody,
by o wszystkim zaważył jakiś pornus.
Jestem z ciebie dumna.
Na pewno było ci ciężko.
Dzięki.
Dlaczego zrezygnowałaś z pisania? Widać, że masz sporo pomysłów.
Straciłam bliską mi osobę.
Poproszono mnie, abym napisała i wygłosiła mowę pogrzebową.
Wszyscy wiedzieli, że potrafię pisać i zawsze mnie za to chwalili, ale…
nie mogłam znaleźć właściwych słów.
- No co? - Po prostu jest to trochę zabawne.
Ja nie znajduję słów, gdy rozmawiam, a ty – gdy piszesz.
Rozbawiło mnie to.
Rozumiesz?
Dzięki.
- Nie musisz tego pić. - I nie chcę.
Mogłem się domyślić.
Skoczymy w weekend do kina?
Chyba nie dam rady.
- Masz inne plany? - Nie, po prostu dużo rzeczy do zrobienia.
- Byłaś biegaczką? - Tak, sprinterką.
Co jeszcze robiłaś w poprzednim wcieleniu?
O rany.
Czasopismo literackie, kronika szkolna,
samorząd uczniowski, mistrzyni piwnego ping-ponga.
W piątek rusza liga futbolu. Co ty na to? Nie jestem fanem, ale to dobra zabawa.
Zazwyczaj robimy gdzieś bifora.
Brzmi fajnie, ale nie mogę.
Innym razem.
Najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłeś?
W pierwszej klasie wsadziłem palec w elektryczną temperówkę.
Skutki były opłakane.
A czego się spodziewałeś?
Myślałem, że przytnę sobie paznokieć.
Kiedyś byłam towarzyską osobą. Ciągle widywałam się z ludźmi.
Co się zmieniło?
Przestałam widzieć w tym sens.
Czasami łatwiej jest się zabunkrować i zapomnieć o całym świecie.
Czasami ją w tobie widzę.
Dostrzegam w tobie dziewczynę, którą kiedyś byłaś.
Udawałaś wtedy i teraz jesteś sobą
czy może obecna Grace udaje i czeka, aż wróci do dawnego życia?
Nie wiem. Ludzie się zmieniają.
Nie możesz być tą samą osobą, jaką byłeś w wieku 14 lat.
Co jest?
Heslin urządza jutro coroczną imprezę halloweenową.
To żadna wielka okazja.
- Nie musimy robić z tego randki. - Nie o to chodzi.
- Nie w tym rzecz. - Skoczmy tam dla frajdy.
Myślę, że skorzystałabyś
na powrocie dawnej Grace.
Czyli nowa Grace cię nie zadowala?
Nie, nie o to mi chodziło.
Po prostu…
No to idziemy.
Twoje kluczyki.
Mogę wejść?
A nie masz planów?
Nie, dzisiaj tam nie idę.
- No to spoko. - Tak?
Pewnie.
- Poproszę dwie. - Nie spasuje.
- Wezmę trzy. - Proszę.
- Cześć. - Czołem, Henry.
- Grasz? - Nie mogę.
To Grace.
- Cześć. - Witaj!
To Grace!
W końcu wpadłaś. Bo póki co znaliśmy tylko twoje auto.
Zaraz tu ogarnę.
Jak to się stało?
To moja sprawka.
To kintsukuroi.
Stara japońska technika naprawy ceramiki laką ze złota.
Czekaj, czy to…
Lubisz ją puszczać w samochodzie.
Może być?
Dlaczego ją puściłeś?
Bo też mi się podoba.
I kojarzy mi się z nami.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że nie powinienem.
- W końcu często jej słuchaliśmy… - To nie jest nasza piosenka, jasne?
- To nie nasza piosenka. - No to czyja?
Moja i Doma.
Był moim chłopakiem.
To on prowadził. Ja rozpieprzyłam sobie nogę, a on…
Przepraszam.
Rozumiem, jeśli nie chcesz mieć ze mną nic…
Mogę cię chociaż odwieźć?
- Daj sobie spokój. - Dlaczego?
- Bo jestem totalnie popieprzona! - Mogę cię odwieźć?
- Tak! Nie! Proszę, nie. - Daj spokój.
- Dlaczego? - Jestem do niczego.
- Nie szkodzi. - Szkodzi!
Zrozumiałbyś, że nie jestem jednym z twoich pieprzonych wazonów!
Myślicie, że to tu pasuje?
- Nie. - Racja.
- Można to w ogóle wywalić. - Poważnie?
Wybieracie się dzisiaj do Heslina?
- Tak. - Może.
- Może wpadniemy. - Spoko.
Fajnie by było.
Kiedy wpada po nas Elks?
Nie wiem. Ja odpadam.
O nie. Wszyscy tam idziemy.
Piękna istota z mojej baśniowej krainy zaprosiła mnie do swojego magicznego lasu.
I zamierzam z tego zaproszenia skorzystać.
Spadaj.
Nie odpuszczaj przez nią.
- Co? - Potrzebuję twojego moralnego wsparcia.
To nie przez nią. Źle się czuję i tyle.
O Boże.
Elks ma jaranie.
Jakie konkretnie?
Wyluzuj, stary.
To maraton, a nie sprint.
Wiem.
Siema. Co tam?
Już gada z kimś innym.
Wiedziałam, by nie robić sobie nadziei.
Idź.
- Jedziesz. - Muszę się wczuć.
Dlaczego?
Henry Page?
Nie mogę tego zrobić.
Na razie, Henry.
Wybiegł na zewnątrz i od razu puścił pawia.
Zarzygał wszystko. Nikt nie wiedział, co robić.
Między ścianą a lodówką była wąska szpara…
- Skoczę po wodę. - Co?
Muszę się napić wody.
- Wszystko gra? - Jasne.
- To dla ciebie. - Dzięki.
No co?
Wyglądasz…
Jak zdzira?
Nie, seksownie.
To moje przebranie z zeszłego roku.
Wszystko gra?
W tej chwili tak.
Nigdy nie poznałem osoby, która by mnie tak zbijała z tropu jak ty.
Myślę, że sama jestem zagubiona i to cię zbija z tropu.
Jestem zjarany jak bąk, więc tym bardziej zbijasz mnie z tropu.
Szukałam cię.
W zeszłym roku…
Rozumiem.
To było dziwne.
Ale możemy się przyjaźnić.
Spoko.
Zeszłego lata byłam z wieloma dziewczynami.
Spoko.
Dziwnie się czułam po naszym…
No wiesz.
Wiem.
Próbowałam jakoś to przepracować.
Ale zdałam sobie sprawę z tego, że nie czuję nic do żadnej z nich.
Nie potrafię się jeszcze w pełni określić…
ale wiem, co czuję, gdy cię widzę.
Po prostu jakoś to ze sobą gra.
No to niech gra.
O nie.
Nie potrafię tańczyć.
Poczekaj.
Mam nadzieję, że nie masz wysokich wymagań.
Dawno tego nie robiłam.
Mam nadzieję, że ty też nie masz,
bo nigdy tego nie robiłem.
Masz gumkę?
- Mam po nią iść? - Tak.
Śmiało.
- Albo ja to zrobię. - Spoko.
Wybacz. Śmieję się, gdy się stresuję.
- Pomóc ci? - Dobrze.
Nie próbuj być w tym dobry.
Po prostu bądź ze mną.
Zostaw wiadomość.
Cześć, Grace. Chciałem się tylko przywitać.
I mam nadzieję, że mimo mojego braku doświadczenia
wczorajsza noc znaczyła dla ciebie choć cząstkę tego, co dla mnie.
I obiecuję, że jeśli uda się nam to powtórzyć…
Oczywiście z góry tego nie zakładam,
ale gdyby tak się stało, to obiecuję, że będzie lepiej.
Że ja będę lepszy.
No bo wiesz, jak to jest.
Praktyka czyni mistrza.
To narazicho.
Kurwa, debil ze mnie.
NIE PAMIĘTAM, KIEDY OSTATNIO KTOŚ NAGRAŁ MI WIADOMOŚĆ...
TO BYŁO BARDZO DZIWNE.
ŻARTUJĘ. TO BYŁO UROCZE.
JUTRO W POŁUDNIE POD TWOIM DOMEM?
Co jest?
- Niespodzianka. - Jakim cudem?
Najwyższa pora.
O w mordę. No spoko.
Dokąd jedziemy?
Zobaczysz.
Przed jego śmiercią często tu bywaliśmy.
Lubiłam to uczucie.
Chcę znów je poczuć.
Potrzebowałam cię tutaj.
Potrzebowałam twojego wsparcia.
Potrzymaj.
To napis z fabryki?
Co oznacza?
„Ocal mnie, a ja ocalę ciebie”.
To o mnie i o nim.
Chcę żyć dalej.
Sharmie wpadły wczoraj okulary do toalety.
Prawie je spłukał.
Ale potem je nosił, więc widać je wyłowił.
Słuchajcie…
Mogę się dosiąść?
- Wszystko jasne? - Tak, pomogłaś.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Wszystko gotowe!
Wasz pierwszy numer!
Gratulacje!
SZKOLNA JESIEŃ
Poczekaj.
- Czyj to samochód? - Zostań tutaj.
Nie powinnaś tego pamiętać?
Nie pamiętam!
Nie chcę… Idź już sobie!
To twoja mama?
Nie.
Tak.
- Nieważne. - Wszystko w porządku?
Tak. Jedziemy?
Mieszkasz z tatą?
Pytam, bo nie wiem nic o twojej rodzinie.
Wiesz wystarczająco.
Widzę, że coś się stało.
- Jak mam ci pomóc… - Nie musisz mi pomagać!
Nie prosiłam o to, więc nie próbuj naprawiać mi życia.
To jakieś zawody w zbijaniu bąków?
Do dzieła.
Musimy przygotować jeszcze trzy numery. Skupcie się.
Henry, gdzie twoja partnerka?
Nie wiem.
Zachorowała?
Nie wiem.
Dziś jest rocznica jej wypadku.
O rany.
Nie wiedziałem.
W East Drive jest czuwanie przy świecach dla jej chłopaka.
Jeździ autem? Ma w ogóle prawko?
Pewnie można coś o tym napisać.
Zostaw wiadomość.
- Dobry pomysł. - Tak?
- No nie wiem. - Wygłupiaj się tak dalej.
Co? Przestań.
- No dawaj. - Przestań.
- Hankard! - Dokąd idziesz?
Henry?
To ty?
Tak.
Wejdź.
Musiałem zasnąć przed telewizorem.
Jestem Martin.
To moja żona, Sarah.
Grace sporo o tobie opowiadała. Mówiła, że dobry z ciebie przyjaciel.
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra, bo nie rozmawialiśmy dzisiaj.
No i wiedzą państwo, jaki dziś dzień.
Powinna niedługo wrócić.
Możesz poczekać na nią na górze.
Dziękuję. Miło było poznać.
Wzajemnie.
Teraz wiesz wszystko.
- Mieszkasz tutaj? - Tak.
Wprowadziłam się miesiąc przed wypadkiem, by uciec od matki.
Ciągle piła. Była wrakiem człowieka.
I nadal tu mieszkasz?
A co, miałam wrócić na kanapę chłopaka matki?
Wróciłaś po to?
Pierzesz jego ciuchy?
Bo nosisz je, prawda?
Naprawdę się staram.
Mieszkając w jego pokoju?
Dorastaliśmy razem.
Był moją rodziną.
Nie proszę, byś o nim zapomniała.
Daję ci tyle, ile mogę.
I przez to mamy taką niezrozumiałą atmosferę.
Nie radzisz sobie z tym, ale nie oczekiwałam tego.
Co jeszcze mogłabym ci dać?
Co jeszcze? Ja pierdolę…
Co za obłęd.
- Przestań. - To ty przestań mnie zwodzić!
Nie zacząłem z tobą chodzić z dnia na dzień.
Mówiłam, żebyś odpuścił.
A potem zmieniłaś zdanie.
- Bo nie wiem, co o tym myśleć. - A ja wiem.
- Pogubiłam się i nie wiem. - A ja wiem!
Od początku wiedziałem, że cię kocham.
Nie mogę udawać, że jestem lepsza.
- Mówiłaś, że chcesz być. - Bo chcę.
Chcę, ale nie jestem jeszcze gotowa.
Nie obchodzi mnie to.
- Widzę, że tak. - Nie.
Chcę cię taką, jaką jesteś.
Ale musisz ze mną rozmawiać.
Kocham cię.
Dlaczego tak mnie całujesz?
Jak?
Jakbyś była zakochana.
Inaczej nie potrafię.
Kolacja jest w piekarniku.
- Henry? - Co?
- Co się stało? - Nic.
- Co ci jest? - Nic.
No powiedz.
Chcemy tylko wiedzieć, co się stało.
Chodzi o Grace?
To zwykłe sprawy zwykłych ludzi, których nie zrozumiecie.
A co, nie jesteśmy zwykłymi ludźmi?
Nie.
Co to za pierdolenie? Od zawsze było między wami idealnie.
- Pogadam z nim. - Chodźmy razem.
Mamo, on ma rację. Nie zrozumiecie tego.
Ja do niego pójdę.
- Zerwaliście ze sobą? - Tak.
Nawet trudno powiedzieć, czy byliśmy razem.
- Może to tylko przejściowe. - Nie, ona mnie nie chce.
Co się stało?
Kocha kogoś innego.
O w mordę.
- Chcesz dobrą czy złą wiadomość? - Żadną.
Zła jest taka, że będzie cię to boleć.
Twój umysł przyzwyczaił się do dopaminy i oksytocyny.
- A ty znowu o tym samym. - Wybacz, ale to właśnie rozpala miłość.
Teraz substancje te zostały zastąpione przez hormony stresu.
Będziesz czuł się fatalnie.
Bóle głowy, sztywność mięśni, ucisk w klatce piersiowej.
Twoje ciało pragnie poprzednich substancji.
- Jesteś jak narkoman na głodzie. - Super.
Wczoraj po raz pierwszy nie pomyślałam o nim ani razu.
A jutro mam pierwszą randkę.
Miłość to tylko reakcja chemiczna, która pojawia się i znika.
Dobra wiadomość? Tak samo jest ze złamanym sercem.
Mózg się przystosuje.
Równowaga chemiczna w twoim ciele zostanie przywrócona.
To tylko strata czasu.
Skądże.
Cofnąłbyś to, gdybyś mógł?
Nie możesz.
Ona jest częścią ciebie.
Co robisz?
Będziesz mnie naśladować?
Mam poważne pytanie.
- Nie możesz… - A cóż to?
Stało się. I znowu.
Dokąd idziesz?
Nie wiem, ale nie chcę tego oglądać.
Nie potrafisz cieszyć się szczęściem innych.
Nie rób tak.
TURNIEJ
PRÓBY STANOWE
TU TATA DOMA. CAŁY DZIEŃ NIE MA GRACE
NIE MA JEJ NIGDZIE
WIESZ, GDZIE MOŻE BYĆ?
Uważaj!
- Jesteś cała? - Muszę ci o tym powiedzieć.
- O czym? - Po prostu muszę.
- O czym? - Muszę ci o tym powiedzieć, Dom.
- Śmiało. - To powinnam być ja.
To ja powinnam była zginąć.
- To powinnam być ja. - Co? Nie.
Tak, pieprzony dupku!
To była moja wina!
- Wcale nie. - Tak.
Mówiłeś, bym przestała się z tobą droczyć.
A ja nie posłuchałam.
- Nie posłuchałam. - Już dobrze.
Chciałam cię rozbawić, ale mówiłeś, żebym przestała.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Przepraszam cię!
Już dobrze.
Poczułam gwałtowny skręt.
I tym ułamku sekundy wiedziałam już, że się rozbijemy.
A moim ostatnim słowem w myślach było: „O cholera”.
To miała być ostatnia myśl w moim życiu. „O cholera”.
Nawet nie myślałam o Domie.
Jestem złym człowiekiem?
Nie. Po prostu jesteś człowiekiem.
Zastanawiam się, o czym on myślał w tej ostatniej chwili.
Myślał o tobie.
Jestem tego pewny.
Miałam za niego wyjść w tej sukience.
Zatrzymaj ją. Jest dość zimno.
Mam ważny komunikat.
Proszę o uwagę.
Dziękuję.
Grace Town zdecydowała się zrobić sobie przerwę od szkoły
z powodów osobistych.
A gdy wróci, chce skupić się na nauce, a nie szkolnej gazetce.
Na pewno będziemy tęsknić,
ale wygląda na to, że to dla niej najlepsza decyzja.
Wiem, że możecie czuć się rozczarowani,
ale wierzę, że tak dobry zespół i tak przygotuje trzy świetne numery.
Gdy jesteś nastolatkiem,
związki chemiczne w twoim mózgu wymuszają decyzje,
które z bezpiecznego dzieciństwa pchają cię w nieprzewidywalną dorosłość.
Znajoma powiedziała mi,
że dorośli to dzieciaki po przejściach, którym udało się uciec z próżni.
Wyjdźcie ze swojej kryjówki i spójrzcie w ten sposób na świat.
Spójrzcie na swoich rodziców i starsze rodzeństwo.
Spójrzcie na obcych ludzi na ulicy.
Spójrzcie na nich i wyobraźcie sobie,
że kiedyś oni też przechadzali się takimi korytarzami.
Ich też ogarniała samotność. Przytłaczało ich poczucie bezsilności.
Tkwili w mroku młodości.
I mamy drugi numer!
WYDANIE ZIMOWE – 2020
I trzecie.
Blizny są dla nas często czymś brzydkim i niedoskonałym.
Pragniemy je ukryć lub o nich zapomnieć.
Ale one nie znikają.
Piszę o tym w ramach ostatniego artykułu w ostatnim numerze.
Zostanie on wydany w moim ostatnim dniu w liceum.
W końcu zrozumiałem,
że blizny nie powinny przypominać o czymś, co zostało zniszczone,
lecz o tym, co zostało stworzone.
GRATULACJE DLA ABSOLWENTÓW
Gratuluję.
- Wzajemnie. - Dzięki.
- Dokąd się wybierasz w przyszłym roku? - Do Bennington.
To w Vermont. Wspierają osoby z talentem do pisania.
A ty?
Robię sobie rok przerwy.
Będę kontynuować terapię.
Nie będę gotowa, dopóki sama tego nie stwierdzę.
Rozumiesz?
Pewnie, że rozumiesz.
Muszę odnaleźć właściwe słowa.
Odnajdziesz.
I chcę powiedzieć…
że jesteś niezwykłą kolekcją atomów.
To Hankard?
Chodź!
Przejdę się.
Serio to zrobi?
To ja też.
- To daleko. - Potrzebujesz towarzystwa?
Tak.
Napisy: Krzysiek Igielski