ไม่มีวัยไหนมีชีวิตชีวา เท่าวัยรุ่นอีกแล้ว
สมองของเราเต็มไปด้วยสารเคมี
ที่ทำให้ชีวิตเรากลายเป็น เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ได้
เอลบเปรียบเหมือนรางวัลพูลิตเซอร์
คืนวันเสาร์ที่เงียบเหงา ยาวนานไม่รู้จบ
และคู่ทำแล็บของคุณ ก็กลายเป็นคู่แท้ในชีวิตจริง
แต่ถึงผมจะขึ้นปีสุดท้ายแล้ว
ก็ไม่มีเรื่องน่าสนใจหรือน่าทึ่ง
เกิดขึ้นในชีวิตเลย
ผมรู้สึกขอบคุณที่ได้เกิดมานะ
มีเพื่อนที่สนิททั้งสองคน
ใจเย็น นายทำได้
มีพ่อแม่ที่เจอกัน
และตกหลุมรักกันตอนอายุเท่าผม
และงานเขียนของผม
การเขียนเป็นสิ่งที่ผมหลงใหลมาเสมอ
ผมเลยพยายามอย่างหนักเพื่อเป็น
หัวหน้าบ.ก. ของ หนังสือพิมพ์โรงเรียน
ผมอยากมีพื้นที่ที่ได้แสดงตัวตน
และมุมมองของผมต่อโลก
แต่มีพื้นที่ไปก็เท่านั้น
ถ้าไม่มีเรื่องที่จะพูดออกไป
ซึ่งผมเองไม่มี
ผมไม่มีเรื่องที่ควรค่าให้เขียน เกิดขึ้นในชีวิตเลย
แต่แล้ววันที่หนังสือพิมพ์ เปิดรับบ.ก.
ก็มีเรื่องให้เขียนสักที
เคมิเคิลฮาร์ดส
(โครงรัก 17 โดยปาโบล เนรูดา)
(ฉันรักเธอดั่งรักสิ่งในมุมมืด)
(ซ่อนเร้น ในร่มเงาและจิตวิญญาณ)
ไงทุกคน ขอบคุณที่มานะ
- เข้ามาสิ - พร้อมกันเหรอครับ
ใช่ เข้ามาพร้อมกันแหละดีแล้ว
เกรซเพิ่งย้ายมาจากอีสต์รีเวอร์
เธอเขียนบทความ ลงหนังสือพิมพ์มาสองปี
เธอทั้งคู่เขียนงานได้ลึก กว่าคนอื่นที่อายุเท่ากัน
เพราะเหตุนี้ ครูเลยคิดว่าทั้งสองคน
ต้องเป็นบ.ก. ร่วมที่ทรงพลังมากแน่ๆ
- ไม่ค่ะ - ไงนะครับ
ว่าไงนะ
หนูไม่อยากเป็นบ.ก. ค่ะ
ขอบคุณนะคะ
เฮ้
- ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ - ไงนะ
ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ
- นายจะสนทำไม - อะไรนะ
นายจะสนใจทำไม
ก็ไม่นะ แต่มันเป็นโอกาสดี สำหรับนักเขียนนี่
ฉันแค่ไม่เข้าใจทำไมเธอถึงไม่ทำ
โอเค อย่าเก็บไปคิดจนอดนอนล่ะ
ซวยละ
อะไร
ฉันตกรถน่ะ
เดินไปไม่ได้เหรอ
คือเดินไปได้ แต่มันไกล
ก็เลยต้องขึ้นรถกลับ
ตรงนั้นบ้านฉัน
ฉันมีรถ
ถ้านายโอเค ฉันไปส่งได้นะ
ได้เหรอ
ขอบใจนะ
แล้วเธอชอบเนราดาเหรอ
เนรูดา
ฉันเคยอ่านงานเขาแค่บทเดียว
แต่ฉันว่ามันสวยงามมากเลย
จริงเหรอ
ใช่ เธอว่าไม่เหรอ
เปล่า แต่คนมักจะพูดแบบนั้น
เวลาอ่านบทกวีแล้วไม่เข้าใจ
(ร้อยโครงรัก)
อ่านให้จบ
แล้วบอกด้วยว่า ยังคิดแบบเดิมหรือเปล่า
บ้านสวยแฮะ
มีรถแล้วทำไมเดินไปโรงเรียนล่ะ
ฉันไม่ชอบขับรถ
นายมีใบขับขี่ไหม
มี
เพลงเพราะนะ
นายอยู่บ้านแบบนี้ แต่ไม่มีรถขับเนี่ยนะ
เกรดฉันคงยังสูงไม่พอได้รถมั้ง
ขอบใจมากนะ
ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ
โอเค
- เฮนรี่ - ว่าไงซัดส์
พี่เพิ่งกลับมาเหรอ
เปล่า กำลังจะไป
สายแล้ว
แล้วสาวคนนั้นใคร
- สาวไหน - คนที่ขับพาเฮนรี่กลับบ้าน
มีสาวขับรถกลับบ้านเหรอ
เธอจอดรถไว้ที่นี่แล้วเดินกลับ
หนีไป
อืม แล้วเมื่อไหร่ พี่จะย้ายกลับไปนะ
ช่างพี่เขาเถอะ
พี่ลูกประกาศศึกกับความรัก
ไม่ค่ะ กับไอ้พวกนอกใจต่างหาก
- วันนี้จะไปเจอเขาไหม - ให้ตายสิ
เขาเป็นอาจารย์หมอนะแม่
วันนี้ได้เจอเขาหลายหนแน่
ว่าแต่เปิดเรียนวันแรกเป็นไงบ้าง
ดีครับ ก็ดี
ลูกได้หรือเปล่า
- ทำได้แล้ว - เก่งมาก
ยินดีด้วยลูกรัก
เก่งมากลูก
ต้องไปแล้ว รักทุกคนนะ
แล้วสาวคนนั้นใคร
(ดูผลลัพธ์สำหรับเกรซ)
(เกรซ ทาวน์ อีสต์ริเวอร์ นิวเจอร์ซีย์)
(รูปภาพตั้งเป็นส่วนตัว)
(เกรซ ทาวน์ อีสต์ริเวอร์)
"ฉันมิได้รักเธอเพราะ เธอเหมือนดั่งกุหลาบงาม
หรือบุษราคัม หรือลูกศรเพลิงที่พวยพุ่ง
ฉันรักเธอดั่งรักสิ่งในมุมมืด
ซ่อนเร้น ในร่มเงาและจิตวิญญาณ"
"ในร่มเงาและจิตวิญญาณ"
"ฉันรักเธอดั่งพฤกษาที่มิผลิดอก
ทว่าเก็บซ่อนแสงงาม
ของบุปผาไว้ภายใน"
"ด้วยรักเธอ สู่ส่วนลึกในใจฉัน"
"ช่างหอมรัญจวน แผ่ซ่านจากผืนดิน
ฉันรักเธอโดยมิรู้ว่าเหตุใด เมื่อไหร่ หรือที่ไหน
ฉันรักเธออย่างซื่อตรง ไร้ซึ่งทิฐิหรือความซับซ้อนใด
แม้ไร้ซึ่งเธอหรือตัวฉัน
แนบใกล้ ดั่งมือเธอบนอกฉันคือมือฉัน"
"แนบใกล้ ดั่งมือเธอบนอกฉันคือมือฉัน
แนบใกล้ ดั่งดวงตาเธอหลับฝัน ฉันหลับตาม"
ครูไม่รู้ว่าเธอคุยอะไรกัน
- แต่มันได้ผล - อะไรครับ
ครูว่าทำหนังสือพิมพ์จะดีต่อเธอแน่ๆ
เราจะทำสี่ฉบับ
ฉบับแรกเดือนพฤศจิกายน ฉบับสุดท้ายเดือนมิถุนายน
สามฉบับแรก จะเป็นหัวข้อรวมทั่วๆ ไป
เจาะข่าวร้อน กีฬา สารคดี แนวๆ นี้
แต่ฉบับสุดท้าย เราจะเขียนอะไรเจ๋งๆ กัน
เฮนรี่หัวหน้าทีม จะช่วยเลือกหัวข้อให้
และพวกเธอมีอิสระ ในการเขียนหัวข้อนั้นเต็มที่
เท่าที่เห็นสมควร
ฉบับสุดท้ายนี้ จะเป็นมรดกจากรุ่นเธอ
เป็นโอกาสส่งต่อความรู้ที่มีค่า
ให้กับนักเรียนรุ่นน้อง
ครูไม่ได้พูดถึงแค่ช่วงเวลาสี่ปี
ที่พวกเธอใช้ไปภายในตึกนี้
ครูพูดถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
ครูพูดถึงเวลาทั้งหมด 17 ปี ที่เธอเกิดมาบนโลกนี้
สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด เกรซย้ายมาเรียนกับเรา
จากโรงเรียนข้างเคียง โรงเรียนอีสต์รีเวอร์
และจะช่วยเฮนรี่เรื่องงานบ.ก. ต่างๆ
นี่คือฉบับสุดท้ายที่ไคล์และทีม
ตีพิมพ์เมื่อปีที่แล้ว
(สมุดบันทึกเวสต์ริเวอร์)
ขอโทษนะคะ แต่ไคล์ห่วยจัง
สร้างสรรค์เหลือเกิน ลา
คือ โอเค...
ฉบับสุดท้ายของปีที่แล้วแย่จริงค่ะ
เอาล่ะ
คือฉันอยากรู้ว่าเธอคิดยังไง...
ฉันไม่เขียน
ถ้านายอยากเขียนอะไร ก็เขียนเองได้เลย
ฉันจะช่วยเรื่องการตรวจแก้ ออกแบบรูปเล่ม และ...
ฉันดูเรื่องออกแบบเอง
งั้นก็ทุกอย่างนอกจากเรื่องออกแบบ
แต่ฉันไม่เขียน
ฉันจะเป็นผู้ช่วยบ.ก.
เพราะนายทุ่มเทอย่างหนักเพื่องานนี้
ดังนั้น มันควรเป็นของนาย
เหมือนโคร่าจะปลื้มเธออีกแล้วนะ
เธอเป็นอะไรก็ไม่รู้
เธอชอบเหล่ฉัน ขำกับมุกฉันตลอด
เหมือนมีหลุมอากาศ
เชื่อมเราเข้าด้วยกัน และมีมาร์ชเมลโลว์
เยลลี่หมี หมากฝรั่ง กากเพชรวิบวับ
เหมือนว่าถ้าฉันกินมัน
ฉันจะตกลงหลุมเหมือนปีที่แล้ว ไม่ได้นะ
เปรียบซะน่ารัก
ขอบคุณ ดีใจจัง
- เกรซ - เฮนการ์ด
- รถมาแล้วนะ - เฮนการ์ด
ฉันยังไม่มีโอกาสบอกเธอเลย
ฉันอ่านกลอนจบแล้วนะ
แล้วก็...
ฉันยังคิดว่ามันสวยงามนะ
แต่ไม่ใช่ในแบบที่เห็นทั่วๆ ไป
ฉันคิดว่ามัน
คล้ายๆ อย่างในกลอน
ความรักของเนรูดา ที่มีต่อเธอไม่ได้เหมือน...
แสงอาทิตย์ กุหลาบ ที่ใช้กันเกลื่อน
แต่มันมาจากข้อบกพร่องของเธอ
และความไม่สมบูรณ์แบบ เหมือนมุมมืด
- เฮนการ์ด - มันมาจาก...
มาได้แล้ว พ่อนักรัก
ฉันว่ามาจากตัวตนที่เธอสามารถเป็นได้
ไม่ใช่จากสิ่งที่เธอเป็น
ไม่รู้สิ
สวยงามในแบบนั้นน่ะ
นายจะตกรถอีกแล้วนะ
เห็นนะจ๊ะ
เขาทำอะไรน่ะ
เธอไปส่งฉันอีกรอบได้ไหม
ได้สิ
ขอบคุณที่ให้ฉันขับรถกลับบ้านอีกนะ
เธอจะไปที่ไหน ไปเพราะเหตุใด
ตัวตนเธอเป็นแบบไหน เธอรู้สึกอย่างไร
เพื่อมองเธอ ฉันจึงหันไป เพื่อได้รู้จักเธอ ฉันยอมมอดไหม้
(ถามหน่อยสิ ใครขับรถเธอกลับเหรอ)
โอเค
- บาย - ให้ตาย
- เธอฮ็อตเป็นบ้าตอนพูดสเปน - ไม่เข้าไปทักเหรอ
ทักทำไม เดี๋ยวเธอเทฉันอีก
ไว้เจอกันนะ
ไว้เจอกัน
บาย
แม่ง
แหงะแหงะเมื่อกี้นี่อะไรเหรอ
เราชอบพูด
ตอนกวนใส่อีกคนมั้งนะ
ไม่รู้สิ
วันนี้เธอไปส่งฉันอีกได้ไหม
เฮ้ เธออยากจะเข้ามา
นั่งเล่นในบ้านไหม
วันนี้ไม่ได้
โอเค
- ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ - โอเค
เฮนรี่
หกโมงเย็นเจอกันที่นี่
ได้สิ
ได้เลย ไว้เจอกันหกโมงเย็น
อือ
เอาขนมปังมาสักแถวนะ
รถเธอไปไหนแล้ว
อยู่ที่บ้าน
เธอขับรถกลับบ้าน แล้วเดินมาเหรอ
เราไม่ต้องใช้รถ
มาเร็ว
ที่นี่เป็นโรงงานปั่นฝ้ายราวปี 1800
จากนั้น...
ก็เปลี่ยนมาผลิตขวดพลาสติก แล้วปิดตัวลงปี 1989 ได้มั้ง
ห้ามเสียงดังนะ
เดี๋ยวมันหนีไปหมด
มาสิ
นายเคยมีแฟนไหม
ไม่ล่ะ ไม่เคย
ทำไมล่ะ
แล้วแฟนหนุ่มล่ะ
ไม่เคย
ทำไมกันนะ
ไม่รู้สิ
ไม่รู้สิ ฉันคงไม่เก่งเรื่องแบบนี้
นึกว่านายเป็นนักเขียนซะอีก
ก็ใช่นะ
เดี๋ยวฉันกลับบ้าน
ไปเขียนเหตุผลว่า ทำไมถึงไม่เคยมีแฟน
สักสองสามหน้ากระดาษ
นายต้องเรียบเรียงทุกอย่างเลยเหรอ
ไม่ได้เรียบเรียงใหม่
บางครั้งการเขียนมันช่วย...
ให้ฉันเข้าใจตัวเอง ไม่รู้สิ
มีหลายครั้งที่ฉันไม่รู้ ว่าตัวเองรู้สึกยังไง
จนกว่าจะได้คิดทบทวนจริงๆ
แต่เธอก็ไม่ได้ เล่าเรื่องตัวเองมากเหมือนกัน
ฉันต้องทำกายภาพบำบัดในสระว่ายน้ำ
เก้าเดือนที่แล้ว
ฉันขับรถแหกโค้งตอนเลี้ยว
พุ่งชนกำแพงหิน แล้วรถก็พลิกคว่ำ
แต่มันไม่สำคัญอะไรหรอก
ตอนฉันมองท้องฟ้า
มันตอกย้ำว่า
คนเราก็แค่ เถ้าธุลีของดาวที่ดับไปแล้ว
เราเป็นเพียงแค่กลุ่มอะตอม
ที่มาเจอกันในช่วงเวลาสั้นๆ
แล้วจากนั้น ก็แยกกัน
เมื่อชีวิตเราจบลง
และเราสลายตัวกลับไป ในความว่างเปล่า
เราจะได้เริ่มต้นใหม่
เหมือนบาปที่เราก่อถูกลบล้างไป
ไม่อยากเขียนลงหนังสือพิมพ์แน่นะ
เธออยากลบบาปอะไรเหรอ
เมื่อก่อนฉันมือบอน
เธอขีดนี่เหรอ
ตอนนั้นอายุ 14
ภาษาอะไรน่ะ ละตินเหรอ
แปลว่าอะไร
ฉันเหนื่อยแล้ว
ขอกลับบ้านก่อนนะ
เธออยากให้...
นายกลับเองได้ใช่ไหม
ได้
- เธอไม่เป็นไรนะ - อือ ไม่เป็นไร
ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อน
ชัวร์ ไม่ต้องเกรงใจ
ทำไมยังไม่นอนอีก
ซ่อมนี่อยู่
ของขวัญวันเกิด ที่พ่อกับแม่ซื้อให้เหรอ
อย่าจับ ยังไม่แห้ง
เฮนรี่จอมจู้จี้
อายุแค่ 17 แต่งานอดิเรกแปลกจังนะ
รู้มั้ยว่าอาการอกหักจะส่งสัญญาณ
ไปยังสมองที่จุดเดียวกัน กับเวลาร่างกายเจ็บปวด
เวลาที่พี่คิดว่าเขาจะทิ้งไป
สมองจะส่งสัญญาณความเจ็บปวด ไปที่ระบบประสาท
ความดันสูงขึ้น หัวใจก็เต้นแรงขึ้น
ทำให้พี่ปวดหน้าอก
ตอนนี้เป็นแบบนั้นเลย
ให้ผมไปตามแม่มั้ย
โอ๊ย ไม่ต้องเลยนะ
ให้ตาย
เฮนรี่
- ยังไงต่อ - ครับ
ผมคิดว่าพวกเราน่าจะ ช่วยกันออกความเห็น
ใครมีไอเดีย แนวทางของฉบับสุดท้าย
ทำวันนี้ให้เต็มที่
เอาเป็นอลิซในแดนมหัศจรรย์ แบบหลอนๆ มั้ย
เช่น ให้พวกเราใช้ยา
แล้วเมาจนเห็นภาพหลอน
เจ๋งดีนะ งั้นฉันเอาด้วย
เกรซล่ะ
คะ
คิดว่าไง
ไม่รู้สิคะ
ไม่มีเลยเหรอ
ใช่ หนูถึงบอกว่าไม่รู้ไง
หนูขอไปห้องน้ำนะคะ ปวดฉี่
ได้สิ
ลองถามเธอดูว่าเป็นอะไร
ไม่รู้สิ ฉันยังไม่สนิทกับเธอขนาดนั้น
- ไม่รู้แฮะ - น่าจะตามดูเธอนะ
- ไงนะ - ลองดู
ไม่อยากรู้เหรอว่าเธอไปไหน
ถ้าเกิดเธออยู่กับแฟนล่ะ
ฉันไม่แอบตามเธอหรอก
บางทีฉันอยากตามหานาย
แต่ก็ไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว
มันรู้สึกประหลาด
ฉันอยากจะบอกนาย...
(ดอมินิก เฮนรี่ ซอเยอร์ 2001 - 2018)
(เราไม่ได้ตายจากไป เราอยู่ในความทรงจำของคนข้างหลัง)
(ดอมินิก ซอเยอร์ รถพลิกคว่ำ อีสต์ริเวอร์)
(วัยรุ่นเคราะห์ร้าย ประสบอุบัติเหตุร้ายแรง)
(พบศพวัยรุ่นเสียชีวิตที่แนวกั้นหิน จากอุบัติเหตุร้ายแรง)
(ดอมินิก ซอเยอร์ อายุ 17 ปี เสียชีวิต)
(โรงเรียนมัธยมอีสต์ริเวอร์) งดชั้นเรียนในวันพุธ
(หลังทราบข่าวนักเรียนปีสุดท้าย ดอมินิก ซอเยอร์ขับรถเสียหลัก)
(เข้าชนแนวกั้นหิน จากคำให้การของตำรวจ)
(ผู้โดยสารได้รับบาดเจ็บสาหัส)
("กองหลังดาวรุ่งระดับสามดาว ผู้เก่งกาจ" ครูฝึกของซอเยอร์)
(ชาร์ลส์ เบเกอร์ "จดจำเขาในฐานะ นักกีฬาโรงเรียนที่ฉลาด จิตใจดี)
(มีความสามารถที่สุดคนนึง ที่ผมเคยสอน")
(บางคนเกิดมายิ่งใหญ่ บางคนเกิดมาเพื่อไขว่คว้ามัน)
(วิลเลียม เชคสเปียร์)
("เรารู้ได้เพียงว่าเราไม่รู้อะไรเลย" เลโอ ตอลสตอย)
(การนิยามคือการจำกัด ออสการ์ ไวลด์)
(ภาพวาดโดเรียน เกรย์)
("ฉันรักเธอหมดทั้งหัวใจ จนไม่เหลือที่ให้ผู้ใด")
(วิลเลียม เชคสเปียร์)
เธอสนใจอยากจะคุยเรื่อง
- ไอเดียธีม หรืออะไรไหม - นายเลือกเลย ฉันได้หมด
โอเค
เราควรจะ...
ให้เลือกจากที่เธอเลือกมา หรือว่า...
คือฉันเอายังไงก็ได้
ฉันเพิ่งได้บทความสารคดีจากเจด
ฉันเลยจะตรวจแก้ดู
(คุณได้รับข้อความจากมุซ)
เจอเกรซที่สนามวิ่ง ทำอะไรแปลกๆ ก็ไม่รู้
นายต้องรีบมา
ผมอยากลงคู่นั้น แต่ผมจะลงคู่นี้แทน
พ่อครับ ผมขอใช้รถได้มั้ย
ได้สิ จะไปไหนเหรอ
ไม่รู้สิ ขับเล่นน่ะ
ตกลงลูกจะไปไหน
พ่อไม่ได้ถามค้านนะ
เหมือนโดนแบบนั้นเลย
ก็ลูกมาขอยืมรถกับเรา
เราแค่ถามคำถามง่ายๆ กลับ
ก็ได้ครับ ไม่รู้สิ ผมจะไปหามุซ
ขอกุญแจได้มั้ย ยังไงพ่อก็ไม่ไปไหน
ลูกมีสิทธิ์เรื่องส่วนตัวเต็มที่
ถ้าไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้ แค่บอกมาตรงๆ
แต่อย่าดูถูกด้วยการโกหกแบบนี้
ลูกดีกว่านั้นเยอะ
ลูกเรียกอูเบอร์เอาเถอะ
เรียกไม่ได้ ผมไม่มีบัตรเครดิต
อย่างนั้นคงต้องเดินไปแล้วล่ะ
แม่งเอ้ย
นี่เฮนรี่นะ เธอโอเคไหม วันนี้เธอดูแปลกไป
ฉันโอเคแล้ว ขอบใจนะ
พรุ่งนี้หลังทำหนังสือพิมพ์ เจอกันห้องสมุดนะ ฉันมีไอเดียดีๆ
ไว้เจอกัน
- ไง - เป็นไงบ้าง
เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลย
ฉันไล่ดูหลักสูตรของครูไคลน์
แล้วเจอรูปแบบที่น่าสนใจเอามากๆ
- ดูหนังสือพวกนี้สิ - โอเค
(เวอร์เทอร์ระทม)
(โรมิโอและจูเลียต)
อืม
(จะรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น)
เกี่ยวกับวัยรุ่นทั้งนั้นแฮะ
เกี่ยวกับการฆ่าตัวตายด้วย
(คนเดนคน)
โรมิโอกับจูเลียตฆ่าตัวตาย
เวอร์เทอร์ยิงตัวตาย
โฮลเดนอยากฆ่าตัวตาย
คอนราดพยายามกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย
เธอคิดเรื่องนี้ทั้งคืนเลยเหรอ
ใช่
- ปกติเป็นงี้เหรอ - จะบ้าตาย
อะไร
เธอดู...
อาทิตย์นี้เธอดูเศร้าๆ
- ฉันเลยตกใจน่ะ - โอเค
จะอธิบายยังไงดี
ลองคิดดูว่าเป็นวัยรุ่น ต้องเจออะไรบ้าง
พ่อแม่กดดันอยากให้เรา ประสบความสำเร็จ
เพื่อนบังคับให้เรา
ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ
โซเชียลมีเดียบังคับให้เรา เกลียดรูปร่างตัวเอง
มันยากนะ ต่อให้เราปรับตัวได้ดี
- หรือมีครอบครัวดีก็ตาม - โอเค
ทีนี้ลองนึกดู ถ้าเราอยู่กับ คนที่เรารักไม่ได้
อย่างโรมิโอ จูเลียต หรือเวอร์เทอร์
หรือเราเสียคนที่รักไป
อย่างโฮลเดน หรือคอนราด
มันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมนักเขียน
ตั้งแต่เชคสเปียร์ จนถึงซาลินเจอร์ เขียนเกี่ยวกับวัยรุ่น
เพราะพวกเขาเลี่ยงความจริงไม่ได้ว่า
การเป็นวัยรุ่นนั้นเจ็บปวด
เกือบจะเกินรับไหว
เธอจะบอกว่า...
อยากฆ่าตัวตาย...
ไม่ใช่ ฉันหมายถึง...
ฟังนะ ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย
แต่ถ้าถามว่าเคยคิดอยากจะ
ไม่อยู่แล้วเฉยๆ มั้ย
ฉันคิด
ไม่ใช่ว่าฉันพูดลอยๆ นะ แต่ที่ฉันพูดแบบนี้
เพราะการเก็บเรื่องนั้น ไม่พูดออกมา ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง
มันควรได้รับการพูดถึง
เรื่องที่เราต้องเจอ ควรได้รับการพูดถึง
ช่วงวัยรุ่นมันเหมือนติดกับ
เราอยู่ตรงกลางระหว่าง เป็นเด็กและผู้ใหญ่
แล้วทั้งโลกก็บอกให้เราโตเป็นผู้ใหญ่
และแสดงตัวตนออกมา แต่พอเราทำแบบนั้น
โลกกลับบอกให้เราหยุด
ประเด็นคือ
ผู้ใหญ่คือเด็กที่มีบาดแผล ที่โชคดีมากพอ
จะก้าวผ่านช่วงสับสนนั้นมาได้
ฉันเลยคิดว่า
หัวข้อฉบับสุดท้ายของเราควรเป็น "การจองจำของวัยเยาว์'
ตอนนี้พี่สาวเฮนรี่เรียนต่อ เป็นประสาทศัลยแพทย์
เธออธิบายให้ฟังว่าสมองของวัยรุ่น
ได้มีพัฒนาการก่อนที่ จะเข้าสู่วัยผู้ใหญ่
พัฒนาการนี้เหมือนกับ การระเบิดที่ทำให้ช่องว่าง
ระหว่างเซลล์ประสาทเชื่อมต่อกัน ซึ่งทำให้เราแยกถูก...
แยกผิดออก
รู้ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
หรืออยากเป็นคนแบบไหน
แต่ละหน้าของฉบับสุดท้าย
จะเหมือนกับสมองที่พยายามหาทางออก
จนในที่สุดก็หลุดพ้นจากจองจำ
โคตรเท่
เท่จัด
ยอดเลย
ฉันคิดว่าพวกเราน่าจะ
แชร์ประสบการณ์ อย่างเรื่องที่กังวล
หรือเรื่องที่เรากลัว
เช่น บางเรื่องที่เรา
เก็บไว้ในใจไม่กล้า...
นายมีหรือเปล่า
จริงๆ ก็มีนะ แต่...
ฉันกะว่าจะเขียนเอาน่ะ
ตอนที่ไมค์ จอห์นสันฆ่าตัวตาย เมื่อสองสามปีที่แล้ว
ฉันเพิ่งนึกได้ว่ายังเก็บ
หนังสือโป๊ที่เขาให้ไว้ตอนฉันอายุ 13
เล่มที่เขาขโมยมาจากกรุพ่อ
แล้วก็...
ไม่รู้สิ
พูดแล้วก็อายแฮะ
แต่มันทำฉันกลัว
อย่างตอนกลางคืนก็นอนไม่หลับ
เพราะหนังสือนี่อยู่ในลิ้นชัก
มันเหมือนกับ
หลอกหลอนฉัน
แต่มันก็ดันมีค่า
เกินกว่าจะโยนทิ้ง
แต่จะเก็บไว้ก็ยังไงอยู่
ฉันเลยไปที่ต้นไม้ในสวนศิลปะ
ที่เขาผูกคอตาย
แล้วฝังมันไว้ที่นั่น
และ...
นั่นแหละ
ไม่รู้แฮะ มันก็แปลกๆ แหละ
เพราะนี่เป็นครั้งแรก
ที่ฉันโตพอจะเข้าใจ ผลกระทบของการตายจาก
แต่ฉันก็ยังเด็กเกินไป
เลยฝังใจกับหนังสือโป๊เล่มเดียว
ฉันดีใจที่นายเล่าให้ฟังนะ
ตอนนั้นนายคงลำบากน่าดู
ขอบใจ
ทำไมจู่ๆ เธอถึงเลิกเขียนล่ะ
เห็นเธอมีไอเดียดีๆ ทั้งนั้น
คนสำคัญของฉันตายน่ะ
และ...
และมีคนขอให้เขียนถึงเขา หรือออกมาพูดอะไร
อย่างคำไว้อาลัย เพราะทุกคนรู้ ว่าฉันเป็นนักเขียน
และบอกว่าฉันใช้ภาษาได้ดี แต่...
ฉันเขียนไม่ออก
ฉันไม่รู้จะเขียนอะไร
มีอะไร
ไม่ มันตลกดี
เพราะฉันไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไร
และเธอไม่รู้จะเขียนอะไร
ฉันเลยขำน่ะ
เข้าใจใช่ไหม
ยังไงก็ขอบใจนะ
- ไม่ต้องกินก็ได้ - ไม่อยากกินเลย
- ฉันรู้แล้วแหละ - อือ
เสาร์อาทิตย์นี้ไปดูหนังกันไหม
ไม่น่าไปได้
มีนัดแล้วเหรอ
เปล่า แต่มีเรื่องต้องทำเยอะเลย
เธอเคยเป็นนักวิ่งเหรอ
ใช่ วิ่งระยะสั้น
สมัยก่อนเธอทำอะไรบ้าง
ยากเลย
นิตยสารวรรณกรรม หนังสือรุ่น
สภานักเรียน
ชนะเบียร์บ้อง
คืนวันศุกร์นี้มีฟุตบอลนัดแรก เธออยากไปไหม
ฉันไม่อะไรนะ แต่มันสนุกดี
ทุกคนไปสังสรรค์กันก่อนเริ่มแข่ง
น่าสนุกดี แต่ฉันไปไม่ได้
ไว้คราวหน้านะ
เรื่องโง่ที่สุดที่นายเคยทำคืออะไรนะ
น่าจะเป็นตอนที่ฉัน
เอานิ้วเสียบกบเหลาไฟฟ้า ตอนปอหนึ่ง
จบไม่สวยเลยล่ะ
นายคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นน่ะ
ฉันแค่อยากตัดเล็บล่ะมั้ง
เมื่อก่อนฉันเข้าสังคมเก่ง
ทำแบบนั้นมาตลอด
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ไม่รู้จะทำแบบนั้นไปทำไมแล้ว
บางทีการอยู่กับห้วงความคิดของตัวเอง
และลืมโลกภายนอกไปก็ง่ายกว่า
บางครั้งฉันก็เห็นเธอคนก่อนนะ
ผู้หญิงคนนั้นที่เธอเคยเป็นแวบเข้ามา
ไม่รู้ว่าตอนนั้นฝืนทำ แล้วตอนนี้เป็นตัวของตัวเอง
หรือเกรซที่ฉันรู้จักกำลังฝืนทำ
จนกว่าเธอจะสบายใจ และกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง
ไม่รู้สิ คนเราเปลี่ยนกันได้
เราไม่มีทางเป็นคนคนเดิม
กับเราตอนอายุ 14
เฮ้
มีไรเหรอ
คืนพรุ่งนี้เฮสลิน จัดปาร์ตี้ฮัลโลวีนประจำปีน่ะ
คือเราไม่ต้องอะไรมากก็ได้
ไม่ต้องเป็นเดทอะไรแบบนั้น
นั่นไม่ใช่เหตุผล
- ฉันคิดว่า... - ไม่ใช่แบบนั้น
แค่มาสนุกกัน
และมันคงจะดีกับเธอด้วย
ได้ทำสิ่งที่เกรซคนเดิมเคยทำ
แล้วเกรซคนใหม่
ไม่ดีพอสำหรับนายเหรอ
ไม่ ไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ฉันแค่คิดว่า...
นี่ นี่
ไปกัน
- จริงเหรอ - ใช่
กุญแจรถ
ขอเข้าไปได้ไหม
เธอไม่ต้องไปไหนเหรอ
ไม่ วันนี้ฉันไม่ต้องไป
- โอเค ได้สิ - ได้นะ
เข้ามาเลย
- ขอสองใบจ้ะ - แม่ยังไม่ลง แป๊บนะ
- ขอสามใบ - เอาสามใบไปก่อน
- ดีครับทุกคน - ไง เฮนรี่
ดีจ้ะ
- เล่นด้วยกันสิ - ไม่ได้น่ะ
นี่เกรซ
- สวัสดี - ดีจ้ะ
เกรซนี่เอง
- ใช่ - ใช่
หนูยอมเข้ามาแล้ว
ปกติเห็นแต่รถหนูจอดข้างนอก
ขอเก็บผ้าพวกนี้ก่อน
มันแตกได้ยังไง
ฉันทำแตกเองแหละ
มันคือคินสึงิ
เป็นศิลปะโบราณของญี่ปุ่น
เอาเครื่องปั้นที่แตกมาต่อกันด้วยทอง
เดี๋ยวนะ นี่มัน...
เพลงที่เธอชอบฟังตอนอยู่บนรถไง
เธอเป็นไรรึเปล่า
ทำไมถึงเปิดเพลงนี้
ไม่รู้สิ ฉันชอบนะ
ทำให้นึกถึงพวกเรา
รอเดี๋ยว
เกรซ ขอโทษที่เปิดเพลงนั้น ฉันไม่รู้
ฉันคิดว่า...
ในรถเราฟังเพลงนั้นด้วยกันตลอด
- เลยนึกว่าเธอชอบ - แต่มันไม่ใช่เพลงของเราไง
- โอเค - ไม่ใช่กับนายและฉัน
เป็นเพลงของใคร มันยังไงกัน
ของดอม
เขาเป็นแฟนเก่าฉัน
เขาขับรถชน และเข่าฉันก็พัง
- แต่เขา - ฉันขอโทษ ฉันไม่...
ฉันเข้าใจถ้าเธอไม่อยาก...
ถ้าเธอไม่อยากอะไรกับฉันแล้ว...
เดี๋ยวสิ
อย่างน้อยให้ฉันไปส่งเธอ
- อย่าตามมาเฮนรี่ - ทำไมล่ะ
- เพราะฉันทำพังยับเยิน - ไม่เอาน่า เธอเป็นอะไร
- ฉันขับไปส่งเธอนะ - ได้ ไม่ได้ ขอล่ะ
- เถอะน่า - ไม่เอา
- ทำไมล่ะ - ฉันมันแย่ เฮนรี่
- ไม่เป็นไร ฉันไม่สน - เป็นสิ
เป็นสิ ถ้านายเข้าใจแล้วว่าฉัน ไม่ใช่เครื่องปั้นพวกนั้นของนาย
เราควรใส่ข้อความตรงนี้มั้ย
- ไม่ต้อง - ถูกของเธอ
ฉันว่าไม่ต้องมีก็ได้
- ไม่เห็นเข้าท่าเลย - จริงเหรอ
ทุกคน คืนนี้พวกเธอไปบ้านเฮสลินมั้ย
- ไปสิ - อาจจะ
- เราอาจแวะไป - แจ๋วเลย
อยากให้ไปนะ
เอลส์มารับเราตอนไหน
ไม่รู้สิ ฉันไม่ไปนะ
ไม่ ไม่ได้ ไม่ เราต้องไป
สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่งดงาม
คนที่อาจเป็นชาวเราเหมือนกับฉัน
เพิ่งชวนฉันไปป่าวิเศษต้องมนต์
และฉันจะใช้โอกาสนี้โบยบิน
แหงะ
แหงะให้ตัวเองเถอะ
อย่าชิ่งเพียงเพราะสาวคนเดียวสิ
ไงนะ
นายต้องไปให้กำลังใจฉัน
ไม่ ไม่ใช่เพราะเกรซ
ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย
โอ๊ยตายแล้ว
เอลส์มีกัญชานะ
กัญชาแบบไหน
ใจเย็นๆ ค่อยๆ สูบ
วิ่งมาราธอน ไม่ใช่วิ่งระยะสั้น
รู้แล้ว
เป็นไงบ้าง
เธอคุยกับคนอื่นแล้ว
กะแล้วว่าไม่น่าหวังสูงเลย
เธอหลอกฉันอีกแล้ว
ไปสิ
- ไปเลย - ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิ
ทำไมล่ะ
เฮนรี่ เพจจ๋า
ไม่ไหว ไม่ไหวว่ะ
บาย เฮนรี่
รีบวิ่งเข้ามา เอามือลูบหน้า
แล้วก็อ้วก
อ้วกไปทั่วเลย
ทุกคนอึ้งไปหมด
แล้วมันมีช่องเล็กๆ ใช่มั้ย
ระหว่างกำแพงกับตู้เย็น...
- ฉันขอไปกินน้ำหน่อย - ว่าไงนะ
ขอกินน้ำหน่อย
- นายไหวนะ - อือ ไม่เป็นไร
เอานี่มาให้
- ขอบคุณ - จ้ะ
อะไร
เธอดู...
ดูยั่วเหรอ
กะจะบอกว่าฮ็อต
เป็นชุดเมื่อปีที่แล้ว
เธอโอเคแล้วนะ
อือ ตอนนี้โอเคนะ
ฉันว่าเธอเป็นคนที่ชวนสับสนที่สุด
ที่ฉันเคยเจอเลย
และฉันคิดว่าตัวเอง เป็นคนที่สับสนที่สุด
ที่นายเคยเจอ และทำให้นายสับสน
ใช่แล้วล่ะ
ตอนนี้ฉันเมาเละเลย
น่าจะยิ่งสับสนหนักกว่าเดิม
ไง ฉันหาเธอไปทั่วเลย
- จริงเหรอ - จริง
ปีที่แล้ว คือฉัน...
ฉันเข้าใจ
มันประหลาด
เราเป็นได้แค่เพื่อนกัน
ดีแล้ว
ปิดเทอมที่ผ่านมา ฉันจูบผู้หญิงไปหลายคนเลย
โอเค
คือฉันสับสนหลังจากที่เรา...
เธอก็รู้
- ฉันรู้ - ไม่รู้สิ
ฉันพยายามทำความเข้าใจ
แต่...
ฉันพบว่าตัวเอง ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพวกเธอเลย
ฉันไม่รู้ว่าควร จำกัดความตัวเองว่าอะไร
ฉันรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง เมื่อเธออยู่ตรงหน้า
เหมือนกับเราคือ...
หรือเราเป็น
ก็ปล่อยให้เป็นสิ
ไม่ได้
ฉันเต้นไม่เป็น
แป๊บนึงนะ แป๊บนึง
ขอให้นายไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงนะ
เพราะฉันไม่ได้ทำนานแล้ว
ขอให้เธอไม่ได้ ตั้งความหวังไว้สูงเหมือนกันนะ
เพราะฉันไม่เคยทำมาก่อน
มีถุงยางมั้ย
- มี - อือ
- ให้ไปหยิบมั้ย - เอามา
ได้เลย
ใส่เลย
- เดี๋ยวฉันทำให้ - ได้
โทษที เวลาลนแล้วชอบหัวเราะ
- ให้ฉันทำให้มั้ย - ได้เลย
เฮนรี่
ว่าไง
ไม่ต้องพยายามมากนะ
แค่ใช้เวลากับฉัน
โอเค
ฝากข้อความไว้
ไงเกรซ
แค่อยากโทรหา แล้วก็...
ถึงฉันจะไม่ค่อยมีประสบการณ์
ก็หวังว่าเมื่อคืนจะมีความหมายต่อเธอ
ไม่น้อยไปกว่าที่มีต่อฉันนะ
คือว่า...
และฉันสัญญาเลยว่าถ้าเรา มีโอกาสได้ทำอีกครั้ง
เพราะว่ามัน...
ฉันไม่อยากทึกทักเอาเอง ว่าจะมีโอกาสอีก
แต่ถ้ามี
ฉันจะทำให้ดีกว่าเดิม
ไม่สิ ฉันจะดีขึ้นแน่
เธอก็รู้
ต้องทำบ่อยๆ ถึงจะเก่ง
นั่นแหละ
แค่นี้นะ
เวรเอ้ย ทุเรศชะมัด
(ไม่มีคนฝากข้อความเสียง ถึงฉันนานแล้ว)
(น่าอึดอัดเป็นบ้า)
(ล้อเล่น น่ารักมากเลย)
(พรุ่งนี้เที่ยงเจอกันหน้าบ้านนายนะ)
เฮ้ย
- จ๊ะเอ๋ - ทำไมถึงขับมาได้เนี่ย
เวลาเยียวยาน่ะ
คมจัด
เราจะไปไหนกัน
เดี๋ยวก็รู้
ก่อนเขาตาย เรามาที่นี่กันตลอด
ฉันชอบขับมาที่นี่
ฉันอยากจะขับมาที่นี่ได้อีก
ฉันต้องการนายที่นี่
อยากได้กำลังใจ
ฝากหน่อย
ข้อความที่โรงงานหรือเปล่า
แปลว่าอะไรเหรอ
ช่วยฉัน และฉันเองจะช่วยเธอ
ข้อความของเรา
ฉันอยากเริ่มต้นใหม่
จะเล่าไรให้ฟัง ชาร์มาน่ะ
ทำแว่นตกลงไปในโถส้วม
เขาเกือบจะกดน้ำแล้ว
แต่เขาก็ล้วงแว่นขึ้นมา แถมยังใส่แว่นคู่เดิมด้วย
นี่พวกเรา...
ขอนั่งด้วยได้มั้ย
- ได้ละ - เข้าใจแล้วเหรอ
- อือ ช่วยได้มากเลย - ดีแล้ว
- ขอบคุณ - ไม่เป็นไร
ข่าวที่น่าสนใจทั้งนั้น
ฉบับแรกมาแล้ว
ยินดีด้วย
(เปิดเทอมแล้ว)
รอนี่ก่อน
- รถใครน่ะ - รอนี่นะ เฮนรี่
แม่ควรจะจำได้ไม่ใช่เหรอ
ไม่ จำไม่ได้
หนูไม่อยาก จะไปก็ไป
ไง
เมื่อกี้แม่เธอเหรอ
ไม่ใช่
ใช่ แต่ไม่สำคัญหรอก
เธอไม่เป็นไรนะ
ฉันไม่เป็นไร เราไปเลยมั้ย
แล้วเธออยู่กับพ่อเหรอ
คือฉันไม่รู้เรื่องครอบครัวเธอเลย
นายรู้มากพอแล้ว
แต่เมื่อกี้ต้องมีอะไรแน่ๆ
ฉันเลยไม่รู้จะช่วยเธอยังไง
- ถ้าฉันไม่รู้อะไรเลย - ไม่ต้องช่วยฉัน
ฉันไม่ได้ขอให้ช่วย เพราะงั้นไม่ต้องช่วย
เลิกยุ่มย่ามสักที
แหม ดูสิ
ประชุมงานซะดุเดือดเชียว
กระฉับกระเฉงหน่อย
เราเหลืออีกสามฉบับให้ทำนะ
ครูอยากเห็นเราตั้งใจกัน
เฮนรี่ คู่หูไปไหนซะล่ะ
ไม่ทราบครับ
เกรซป่วยเหรอ
ไม่ทราบครับ
วันนี้อุบัติเหตุครบรอบหนึ่งปีค่ะ
ตายจริง
ครูไม่รู้เลย
ค่ะ
ที่โรงเรียนอีสต์ริเวอร์ จุดเทียนระลึกถึงแฟนของเธอ
เธอขับรถเหรอ มีใบขับขี่มั้ย
เราควร...
นายไม่เอาไปเขียนเลยล่ะ
ฝากข้อความไว้
- น่าจะดีแฮะ - เหรอ
อือ
- ไม่รู้แฮะ - กวนต่อสิ
พูดกวนฉันต่อสิ
อะไร หยุดเลยนะ
- หยุดเลย - กวนต่อ
- เฮนการ์ด - นายจะไปไหน
เฮนรี่เหรอ
ใช่รึเปล่า
ครับ
เข้ามาสิ
ฉันคงเผลอหลับตอนดูทีวีน่ะ
อ้อ ฉันมาร์ตินนะ
นี่ซาร่าห์ ภรรยาฉัน
- ไงจ๊ะ - หวัดดีครับ
เกรซพูดถึงเธอบ่อยๆ
เล่าว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดี
ครับ คือผมแค่อยากมาดูว่า เธอสบายดีไหม
เพราะวันนี้ยังไม่ได้คุยกันเลย
แล้วยิ่งเป็นวันนี้อีก
เดี๋ยวเกรซก็คงกลับมาแล้ว
เธอไปรอข้างบนได้นะ
ขอบคุณ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ
- ยินดีที่ได้รู้จัก เฮนรี่ - ครับ
นายรู้แล้วสินะ
- เธออยู่ห้องนี้เหรอ - ใช่
ฉันย้ายมาหนึ่งเดือน ก่อนเกิดอุบัติเหตุ
จะได้ไม่ต้องเจอแม่
แม่ดื่มเหล้าเยอะมาก สภาพดูไม่ได้เลย
แต่เธอก็ยังอยู่ที่นี่
จะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน โซฟาบ้านแฟนแม่เหรอ
เธอกลับไปเอาสร้อยเหรอ
เธอซักเสื้อผ้าเขาบ้างไหม
เพราะเธอใส่เสื้อผ้าเขานี่
ฉันทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้
ทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่อยู่ในห้องเขาเนี่ยนะ
เราโตมาด้วยกัน
เขาเหมือนครอบครัวฉัน
ฉันไม่ได้ขอให้เธอลืมเขา
ฉันให้นายเท่าที่ให้ได้
ซึ่งก็คือความยุ่งเหยิง ความบ้าคลั่งนี่
มันเป็นแบบนั้น
นายรับไม่ไหว แต่ฉันก็ไม่เคยขอให้นายรับได้นะ
ฉันจะให้อะไรนายได้อีก
ให้อะไรฉันได้อีกเหรอ นี่เธอบ้ารึไง
บ้าชะมัดเลย
- พอเถอะ - เธอนั่นแหละพอ
เลิกให้ความหวังฉันได้แล้ว
ไม่ใช่จู่ๆ ฉันนึกจะคบเธอ ก็คบได้นะ
บอกแล้วนี่ว่าอย่ายุ่งกับฉัน
ใช่ แต่เธอก็ไม่ให้ฉันไปนี่
ก็ฉันไม่รู้นี่
- แต่ฉันรู้ - ฉันไม่รู้
ฉันสับสน เฮนรี่
- ฉันไม่รู้ - ฉันรู้
ฉันรู้ตั้งแต่ครั้งแรก ที่ได้เจอกัน ว่าฉันรักเธอ
ฉันแกล้งทำเป็นดีขึ้น เพียงเพราะนายต้องการไม่ได้หรอก
- ไหนบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่ - ก็ใช่
แต่ฉันยังไม่พร้อม
ฉันอยาก แต่ฉันยังไม่พร้อม
ฉันไม่สน เข้าใจมั้ย
- นายสน - ฉันไม่สน
ฉันไม่สน
พูดจริงนะ ฉันต้องการเธอ ในแบบที่เธอเป็น
แต่เธอต้องเปิดใจให้ฉัน และคุยกับฉัน
ฉันรักเธอ
ทำไมเธอจูบฉันแบบนั้น
แบบไหน
แบบเธอรักฉัน
ฉันจูบเป็นแต่แบบนั้น
มื้อเย็นอยู่ในเตานะไอ้น้อง
- เฮนรี่ - อะไรครับ
- เกิดอะไรขึ้นลูก - ไม่มีอะไรครับ
- เกิดอะไรขึ้น - ไม่มีครับ
ไม่เอาน่า
เราอยากรู้ว่าลูกเป็นอะไร
เกี่ยวกับเกรซหรือเปล่า
แค่เรื่องธรรมดาที่คนธรรมดาต้องเจอ
พ่อกับแม่ไม่เข้าใจหรอก
ไม่เอาน่า พ่อแม่ก็คนธรรมดานะ
ไม่ครับ
พ่อกับแม่จะบ้ารึไง
พ่อแม่รักกันปานจะกลืนกิน ตั้งแต่อายุเท่าผม
- หนูไปดูเอง - ไม่ได้ๆๆ
- เราไปเอง - แม่คะ
น้องพูดถูก แม่ไม่เข้าใจหรอก
หนูไปเอง
- พวกนายเลิกกันเหรอ - ใช่
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เราคบกันหรือเปล่า
คนรักกันก็มีทะเลาะกันบ้าง
เธอไม่ต้องการผม
เกิดอะไรขึ้น
เธอรักคนอื่นอยู่
แย่จริง
เอาล่ะ
- อยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้าย - ไม่เอาทั้งคู่
ข่าวร้ายคือมันจะเจ็บปวด
สมองนายคุ้นเคยกับการ กระจายตัวของฮอร์โมน
- โดปามีนกับออกซิโตซิน - เอาอีกแล้ว
พี่รู้ ขอโทษที แต่นั่นเป็นสาเหตุ
ที่ทำให้รู้สึกว่าความรักมีความสุข
แต่ตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วย ฮอร์โมนความเครียด
มันจะทำให้นายรู้สึกแย่สุดๆ
ปวดหัว ตึงกล้ามเนื้อ ตึงหน้าอก
ร่างกายนายอยากได้สารเคมี ที่ทำให้รู้สึกดีกลับมา
เหมือนขาดยานั่นแหละ
เยี่ยมเลย
ใช่
เมื่อวานเป็นวันแรก ที่พี่ไม่คิดถึงเขา
และพรุ่งนี้พี่จะไปออกเดทครั้งแรก
เฮนรี่
ความรักเป็นปฏิกิริยาเคมี ที่เกิดขึ้นชั่วคราวและจบลง
อกหักก็เหมือนกัน นั่นแหละข่าวดี
สมองจะปรับตัวได้
สารเคมีในร่างกายจะกลับมาเป็นปกติ
เสียเวลาเปล่า
ไม่หรอก
จริงนะ
นี่
ถ้าย้อนเวลาได้จะทำแบบเดิมมั้ย
นายย้อนไม่ได้
เธอเป็นส่วนหนึ่งของนายแล้ว
นี่เธอกำลัง...
เธอจะพูดตามฉันตลอดเลยเหรอ
ฉันมีคำถามจะถามเธอ เดี๋ยวสิ
- อย่าทำแบบนี้ - นั่นอะไรน่ะ
ทำแล้ว
จะไปไหน
ไม่รู้สิ แค่ไม่อยากดูพวกเธอ
เห็นคนอื่นมีความสุขไม่ได้เลยสินะ
อย่านะ อย่าทำแบบนั้น
(การแข่งขัน)
(เวลาทดสอบของภาครัฐ)
(นี่พ่อของดอมนะ เกรซหายตัวไป)
(เราเช็คที่ประจำเธอหมดแล้ว)
(มีที่ไหนอีกมั้ย)
ระวัง
ดูทางบ้างสิ
เกรซ
- เธอเป็นไรไหม - ฉันต้อง...
- ฉันต้องบอกนาย - เธออยากได้อะไร
ฉันต้องบอกนาย
- อะไร - ฉันต้องพูดออกมา ดอม
ฉันต้องพูดมัน ดอม
- พูดออกมาเลย - มันควรเป็นฉัน
ควรเป็นฉันที่โดน
- ไม่ - ควรเป็นฉัน
ใช่สิ ไอ้บ้านี่
เป็นความผิดฉันเอง
- ไม่ใช่นะเกรซ - ฉันผิดเอง
- ไม่ใช่เลย - นายบอกให้ฉันเลิกแหย่
นายบอกแล้ว
นายบอก แต่ฉันไม่ฟัง
- ฉันไม่ยอมฟัง - ไม่เป็นไร
ฉันแค่อยากให้นายหัวเราะ
- ไม่เป็นไร - นายห้ามฉันแล้ว
- ฉันขอโทษ - ไม่เป็นไร
ฉันขอโทษจริงๆ
ไม่เป็นไรนะ
ฉันจำที่เขาหักพวงมาลัยได้
ฉันรู้ในเสี้ยววินาทีนั้นเลย
ว่าพวกเราต้องชนแน่
ความคิดสุดท้ายก่อนจะชนคือ "เวรละ"
ความคิดสุดท้ายในชีวิตของฉัน
คือ "เวรละ"
ฉันไม่ได้คิดถึงดอม
ฉันไม่ได้คิดถึงเขาเลย
นั่นทำให้ฉันเป็นคนเลวไหม เฮนรี่
ไม่เลย
เพราะเธอเป็นมนุษย์คนนึง
ฉันอยากรู้ว่าตอนนั้นเขาคิดอะไร
อยากรู้ความคิดสุดท้ายของเขา
เขานึกถึงเธอ เกรซ
รับรองเลย
ฉันกะจะสวมชุดนั้นตอนแต่งงานกับเขา
เธอสวมไว้เถอะ ข้างนอกอากาศเย็น
ครูมีเรื่องจะประกาศ
ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังด้วยนะ
ขอบคุณ
ครูอยากแจ้งให้ทุกคนทราบ ว่าเกรซ ทาวน์ตัดสินใจ
พักการเรียนระยะหนึ่ง
เพื่อจัดการปัญหาส่วนตัว
และเมื่อเธอกลับมาแล้ว เธออยากโฟกัสไปที่การเรียน
มากกว่าการทำหนังสือพิมพ์
ครูมั่นใจว่าเราคงคิดถึงเธอมาก
แต่มันดูเหมือน
นี่เป็นการตัดสินใจที่ดีกับเธอ ที่สุดในขณะนี้
ครูรู้ดีว่าข่าวนี้คงทำให้พวกเธอผิดหวัง
แต่อยากให้รู้ว่าครูมีศรัทธาอย่างมาก
ว่าพวกเธอจะสามารถผลิต
สามฉบับที่เหลือออกมาได้ยอดเยี่ยม
เมื่อเราเป็นวัยรุ่น
สารเคมีในสมองทำให้เราตัดสินใจ
ละทิ้งความปลอดภัยในวัยเด็ก
และดึงเราเข้าสู่ ดินแดนยุ่งเหยิงของวัยผู้ใหญ่
เพื่อนคนนึงบอกผมว่าผู้ใหญ่
คือเด็กมีบาดแผลที่โชคดีมากพอ
จะก้าวผ่านการกักขังนั้นมาได้
ผมขอให้คุณออกไปข้างนอก
และมองโลกด้วยแนวคิดนี้
มองดูพ่อแม่ มองพี่
มองดูคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันข้างถนน
มองพวกเขา แล้วนึกภาพ ว่ามีช่วงหนึ่งที่พวกเขา
ก็เดินผ่านหน้าห้องเรียนเหมือนกัน
รู้สึกเหงาเกินจะต้านทานเหมือนกัน
ไร้ซึ่งอำนาจจนเหลือทนเหมือนกัน
ผ่านความมืดมนช่วงวัยรุ่นเช่นกัน
ฉบับที่สองมาแล้ว
(ประจำฤดูหนาว 2020)
ฉบับที่สาม
(รวมแอพโซเชียลมีเดียสุดฮิต)
เรามักจะคิดว่าแผลเป็น น่าเกลียดหรือไม่สมบูรณ์แบบ
เหมือนเป็นสิ่งที่ต้องปกปิดหรือลืมไป
แต่มันไม่เคยหายไปไหน
ขณะที่ผมเขียน
บทบรรณาธิการสุดท้าย
บนฉบับสุดท้าย
ซึ่งจะออกในวันสุดท้าย ของการเรียนมัธยมปลาย
ในที่สุดผมก็เข้าใจ
แผลเป็นไม่ใช่สิ่งย้ำเตือน ว่าอะไรบุบสลายไป
แต่ช่วยเตือนใจถึงสิ่งที่สร้างขึ้นมา
(ขอแสดงความยินดี กับนักเรียนที่จบการศึกษา)
- ไง - ว่าไง
เขยิบ...
ยินดีด้วยนะ
เธอก็เหมือนกัน
- ขอบคุณ - อาฮะ
ปีหน้าเรียนต่อที่ไหน
ฉันจะเข้าที่เบนนิงตัน
วิทยาลัยในเวอร์มอนต์น่ะ
- มีสอนเรื่องการเขียน - ดีแล้ว
แล้วเธอล่ะไปต่อไหน
ฉันจะพักหนึ่งปี
เข้าบำบัดต่อน่ะ
ฉันไม่เคยคิดว่า ตัวเองจะพร้อมจน...
พร้อมขึ้นมา
นายต้องรู้อยู่แล้วล่ะ
ใช่
ฉันต้องหาคำมาเขียนให้ได้แล้ว
เธอทำได้แน่
ฉันแค่อยากบอกว่า...
นายเป็นกลุ่มอะตอม ที่พิเศษมากๆ เฮนรี่ เพจ
นั่นเฮนการ์ดหรือเปล่า
- เฮนการ์ด - เฮนการ์ด
ขึ้นมาเร็ว
ฉันว่าจะเดินเอา
เขาจะเดินกลับเหรอ
ฉันจะเดินกลับด้วย
- เดินไกลอยู่นะ - อยากได้เพื่อนร่วมทางมั้ย
อยากสิ
เคมิเคิลฮาร์ดส
คำบรรยายโดย จุฑาลักษณ์ เย็นวัตร