NETFLIX PRZEDSTAWIA
Mówi Amahle. Zostaw wiadomość, a ja oddzwonię.
Dzień dobry pani.
Mówi dyrektor Denkins z liceum North Detroit.
Niestety Cole wdał się dziś w kolejną bójkę
i szkolne służby porządkowe musiały go obezwładnić.
Pani Edwards, nie mamy tu środków, aby pomóc pani synowi.
Będziemy wnioskować o wydalenie go ze szkoły.
Bardzo przepraszam za dzisiejszy wybryk.
Nic nie zrobiłem.
To nie moja wina.
Spakowałaś moje ubrania?
Dokąd jedziemy?
Spędzisz lato z ojcem.
Co? Z ojcem?
Ni chuja.
Nie jadę do niego.
Przestań udawać, że takiś mądry!
To nie może tak wyglądać, Cole.
Ty tutaj toniesz. Idziesz na dno.
Zrobiłam dla ciebie wszystko, co mogłam.
A znowu muszę wychodzić z pracy
i przekonywać kolejnego dyrektora i kolejnego strażnika,
że mój syn się poprawi.
Choć to nieprawda.
Już nie wiem, co robić.
Gdzie jesteś? Przyjechaliśmy.
- Co robisz? - Za pięć minut będzie.
- To moje ubrania. - Zaczekaj tutaj.
Nie zostaję.
Mamo, otwórz drzwi.
Otwórz drzwi.
Mamo, poważnie. Otwórz.
Otwórz drzwi! Mówię poważnie.
Proszę, nie zostawiaj mnie tu. Mamusiu. Czekaj!
Do ciebie mówię. Chodź no.
Wyrosłeś.
Znamy się?
Ja ciebie tak.
Jesteś synem Harpa.
Gdzie on jest?
W stajni.
Gdzie?
No co ty? W stajni.
Nie znam żadnej stajni.
I pani też nie.
Stajnie przy Fletcher Street.
To niedaleko.
Poczujesz zapach.
Cole.
Jestem Nessi.
Witaj z powrotem.
- Właśnie mówię. - I niby gdzie jakąś widziałeś?
- Wczoraj tu była. - Gdzie?
Na schodach.
- Modliszka? - Takich stworzeń się nie zabija.
To będzie suche lato.
„Patrzyłeś, jak śpię. Jak chcesz…”
Gdzie ten mały idzie? Do pralni?
- Skąd się tu wziął? - Kto to?
Zaczekajcie.
Daj worek. Chodźmy.
Nie trzeba.
Na razie.
- Chodź. - Na razie.
Zamknij drzwi.
Cholera!
To jest Chuck.
Charakterny jest, uważaj na ręce.
Masz w domu konia.
Tu będziesz spał.
Nie zostaję tutaj.
Dobra.
Ale ja idę w kimę.
Jeśli wyjdziesz, nikt ci do rana nie otworzy.
Wyjdę rano.
Cholera.
Dalej, Esha.
Ma pan telefon? Muszę przedzwonić do mamy.
Mogę pożyczyć telefon? Muszę zadzwonić do mamy.
- Nie mam telefonu. - Ja tylko… Nie ma pani?
- Przepraszam, czy… - Mam dziecko. Nie.
Kurwa.
Cole!
Jak leci, brachu?
- Słyszałem, że wróciłeś. - Smush?
Tak, Smush. To ja, stary.
Masz minę, jakbyś zobaczył ducha.
Co tak siedzisz?
- Siema. - Wstawaj.
Kurde.
- Jak leci? - Wporzo.
- Chodźmy stąd, stary. - Nie wiesz, jak dobrze cię widzieć.
Kiedy my się ostatnio widzieliśmy? Dziesięć lat temu?
Pamiętam, jak powiedziałem: „Postrzelajmy się z pistoletów na wodę”.
Potem w łazience nasikałem do pistoletu
i cię oblałem.
Ohyda.
Nawet nie wiedziałeś, że to siki. Wołałeś: „Smush mnie obsikał!”.
- To było serio zryte. - Wciąż od ciebie jedzie szczynami.
Stul mordę.
Kurde. Kopę lat.
Brakowało mi ciebie.
Nie wierzę, że matka cię wyrzuciła z Detroit.
- Kurde. - Porąbane.
No wiem.
- Teraz staram się wrócić. - Chyba nie masz dokąd.
A tu niby mam dom?
Co ty pierdolisz?
Dom to nie miejsce, trepie. To rodzina. Masz tu rodzinę.
Jaką rodzinę?
Ja go nawet nie znam.
Poza tym…
on mieszka z jakimś zawszonym koniem.
Powiem ci coś, stary.
Twoja matka nie wróci.
Widziałem to wiele razy.
Taki pobyt „na lato” ciągnie się latami, więc…
przyzwyczajaj się do pierdolonych zawszonych koni.
To nie jest śmieszne.
No dobra.
Dasz mi kasę na autobus?
Wystarczy ze 20 dolców.
Nic wielkiego.
Wyluzuj, stary. Brzmisz jak desperat.
Już łapię.
Masz w domu pannę.
- Nie? - Nie.
Chwila.
Zaczekaj tu, dobra?
Uważajcie na siebie.
Smacznego.
Co to było?
Okazja, żeby zarobić.
Możesz na mnie liczyć.
Od teraz jestem z tobą. Innej rodziny nie potrzebujesz.
Nie jesteś już dzieciakiem, więc dziś ruszamy na miasto.
Pokażę ci, jak się bawi Filadelfia.
Szaleństwo.
Cholera, muszę się przespać. Jestem w pytę wykończony.
Luz. I tak mam coś do ogarnięcia.
Możesz nocować u mnie i mojej siostry.
Co ty robisz?
- Jak się z nim zadajesz, to wypad. - Co ci do tego?
Włazisz w bagno, z którego się nie wygrzebiesz.
Takie gnojki nie są tu mile widziane.
Ja jestem gnojkiem? A ty to co?
Zostawiłeś syna samego.
- Spierdalaj stąd. - Super.
- To właśnie twardy, kochający Harp. - Spierdalaj albo zobaczysz, jaki twardy.
No już.
Dobra, jadę.
Jadę.
Jak chcesz się bawić w gangstera, nie możesz u mnie mieszkać.
Zmądrzej i odetnij się od Smusha, a będziesz mógł wrócić.
Niby do czego?
Do starego piwa i plasterków sera? Ja tu nie mam domu.
Taki masz wybór.
Zabieraj tyłek z mojego domu i więcej tu nie wracaj!
Trena?
Smush mnie zaprosił.
Mam w dupie, co mówił. To mój dom.
Jestem rodziną.
Już mu mówiłam.
Nie jesteśmy sierocińcem dla takich przybłęd jak ty.
A teraz wypad. Nie żartuję.
- Trena, daj spokój… - Nie! Żegnam.
Kurwa.
Cholera.
Kurwa.
Kto tak hałasuje?
Kto tam? Kim jesteś?
- Nessi, pomóż mi. - O nie.
Nie mam gdzie spać.
Do mnie z tym nie przychodź.
Nie stosujesz się do zasad ojca. A ja też mam zasady.
- To samo powiedziałam Smushowi. - No weź.
Myślicie tylko o sobie.
Słuchaj no.
Codziennie o czwartej rano modlę się za każdego chłopca w okolicy.
Mam ciepły obiad i czystą pościel dla synów marnotrawnych.
- No to jestem synem marnotrawnym. - Nie jesteś.
Ty wciąż błądzisz. Nie jadłeś jeszcze ze świniami.
Co to w ogóle znaczy?
Przemyśl moje słowa.
Muszę wcześnie wstać. Wydłużyła mi się lista intencji.
Nessi!
Cześć.
Dobra. Co jest?
Cześć.
Widzę, że poznałeś Boo.
To twój współlokator.
Harp ostatnio kupił go na aukcji.
Ładowaliśmy go do przyczepy we czworo.
Jest roztrzęsiony, wystraszony,
niebezpieczny nawet dla najtwardszych jeźdźców.
Mógł ci roztrzaskać głowę.
A co zastałam?
Daniela leżącego w jaskini lwów,
przytulonego do bestii.
Co to znaczy?
Że Boo jest twój.
Nie.
- Innym nie daje się zbliżyć. - Ni chuja.
Wyrażasz się jak ojciec.
To jedyne, co po nim mam.
Słuchaj no.
Przeszłość to nie teraźniejszość.
Jasne?
Jesteś za głupi, żeby przestrzegać reguł?
Cóż…
proszę bardzo.
Ale w mojej stajni spać nie będziesz.
Zerwę kontakt ze Smushem i…
mogę jeździć konno czy coś.
Chcesz jeździć konno?
To musisz pracować w stajni.
Lada chwila powinni być.
Co cię gryzie, stary?
Mam się z tobą nie zadawać, bo Harp wyrzuci mnie z domu.
Musimy trochę przystopować.
Ta. Łapię.
Mam dla ciebie niespodziankę.
- Co to jest? - Są w środku.
Kurde.
- Nówki sztuki. - A jak.
Nie pozwolę ci się bujać w tym starym badziewiu.
- Masz stopy jak Chewbacca. - Ale z ciebie jełop.
O tak. To będzie dobre.
Chodź.
Zacznij od tego boksu.
Zawołaj, kiedy skończysz, to wyprowadzimy kolejnego konia.
I tak po kolei.
Wszystko wynieś do kontenera.
Jakiego kontenera?
Kontenera na gówno.
Jak skończysz, dam ci kolejne zadanie.
Najpierw praca, potem przyjemność.
Gdzie masz taczki?
Co to ma być?
Tak chcesz wyczyścić boks?
Po jednej łopacie?
Kurwa!
- Cholera! - I wywalił gówno na buty.
Siema. Esha, tak?
Też musiałaś wynosić gówno?
Najpierw praca, potem przyjemność.
Normalnie jak w sekcie.
Co tam mamroczesz?
Ile mam nosić to gówno?
Tyle, ile trzeba.
Żeby co?
Nie tylko konie tu trzeba okiełznać.
O czym ty mówisz?
Co z nimi, kurwa, nie tak?
Weź taczki.
Chwila. Pogadam z nim.
Zaczekaj.
Łopatą to potrwa cały dzień.
Jestem Paris.
Cole.
Wiem.
Weź to to i widzimy się w stajni.
Nie będziesz już taki zielony. Okiełznam cię.
Ogarniesz wszystkie boksy.
Będziesz moim stajennym.
Po pierwsze – odłóż to.
Weź widły.
Zacznij od tyłu. Wybierz to zasrane siano. Całe.
- To wszystko? - Dajesz.
Śmiało. To nie grabienie liści.
Widzisz? Wchodzą jak w masło.
Świetnie.
Cholera.
Nie nabrudź tu. Kurde.
Teraz odłóż widły i weź łopatę.
Nabieraj więcej.
Już się zdyszałeś? Dopiero zacząłeś.
Ciężkie to to.
Ruchy. Chcesz tu siedzieć do nocy?
Nie mówili, że będę sprzątał.
A mnie nie mówili, że dostanę takiego lenia.
Jeszcze dziś cię ułożymy.
Masz jeszcze mnóstwo boksów. Nie ociągaj się.
To jest jasne, czyli czyste siano.
Wybieraj brązowe i zielone.
Dalej, ładuj.
Wszystko to mokre też.
Wybieraj to. Chcę widzieć podłogę. Wszystko wybierz.
Teraz wióry. Są koło siodeł.
Właśnie tak.
Użyj wideł.
Rozprowadź je równo.
I widzisz, młody? Dobrze się spisałeś.
Pierwszy boks gotowy.
Wszystko gra?
Tak.
Uśmiechnij się.
Pokaż zęby. Chociaż trochę.
- Nie. - Za twardy jesteś, co?
W porządku. Ja to zmienię.
Tylko nie wyrzucaj z przodu. Idź na sam koniec.
Po desce.
Właź.
Uważaj.
I śmiało. Na samą górę.
Na samą górę. Dasz radę.
I pięknie.
Na samą górę.
A teraz wywróć.
Właśnie tak.
- Brawo, młody. - Załapałeś! Dobra robota!
Świetnie, młody.
- Tu masz napoje. - Dobra robota!
Żyjesz?
Dobra, chodźmy po więcej gówna.
Teraz boks Boo.
Wyprowadzisz go?
- W życiu. - Dlaczego nie?
Tej koń jest pojebany.
To co mam zrobić?
Ty z nim spałeś. Posprzątaj dookoła.
Właź do środka.
Tylko nie szalej, dobra?
Jesteśmy kumplami.
Właź, młody.
- Dobrze. - Do tyłu.
Nie pozwól mu wyjść.
- Do tyłu. - Jak wyjdzie, to koniec.
Do tyłu.
Dobra, a teraz właź.
Dawno nikt tam nie wchodził.
- Wygarnij całe to gówno. - To tutaj?
Z rogów też. Wszystko.
Ile kosztuje utrzymanie konia?
Nawet całą wypłatę.
Czasem sam nie jem, żeby wykarmić Małego.
- Który to jest? - Ten uwiązany na zewnątrz.
Czemu tak się nazywa?
Po moim bracie.
Parę lat temu go zabili.
Przykro mi.
No to…
jak na nim jeździsz?
Nie jeżdżę.
Jak myślisz, co zrobią z Boo?
To zależy od ciebie.
No już, wracaj do pracy. Nie zadawaj tylu pytań.
Ludzie myślą, że wszyscy kowboje byli biali.
To bzdury z filmów z Johnem Wayne’em.
Co drugi kowboj był czarny, brązowy albo jeszcze innego koloru.
Co drugi?
- Skąd ty bierzesz te liczby? - Sprawdźcie sobie!
- Nawet Jeździec Znikąd był czarny. - Kto?
- Chyba żartujesz. - Serio?
- Niczego go nie uczysz? - Ty mnie wyręczasz.
On ma rację. Hollywood nas wybieliło.
Wymazali nas z podręczników historii.
Zawsze to robią.
Słowo „kowboj” wzięło się stąd, że mówili do nas „boy”.
„Chłopcze, przytrzymaj tę krowę”.
„Chłopcze, okiełznaj tego konia”.
Wiecie, czemu to potrafiliśmy?
- Czemu? No? - No powiedz, Rome!
Idę się odlać.
Ludzie myśleli,
że żeby okiełznać konia, trzeba złamać jego wolę.
Zdominować go, żeby uwierzył, że tylko przez uległość przetrwa.
My, czarni, wiedzieliśmy, że konia nie należy zdominować.
Koń musi być wolny.
- Tak. - Racja.
Tylko w jeden sposób można uwolnić jego prawdziwego ducha,
jego naturę.
Przez miłość.
- Święte słowa. - Trzeba stać się jednym.
Skąd się wzięliście, skoro czarnych wymazali?
Jestem kowbojem od dziecka.
Właśnie tutaj.
Jeździłem na kucykach, powoziłem wozami.
Byliśmy wszędzie.
Mamy głębokie korzenie.
Kiedyś wszyscy kupowali jedzenie z wozów.
Były konie, powozy, amerykany i tak dalej.
Wujku Charlie, jak to było?
Potem lata mijały,
a władze miasta uznały, że nie potrzebują już koni.
Kupili ciężarówki.
Powiedzieli: „Teraz na nic nam konie”.
- Ale my tutaj kochamy konie. - To prawda.
I zaczęły się pojawiać stajnie.
Na 31 i 32 Ulicy, na Cobbs Creek.
Tak.
- Na Markoe. - White House…
A najlepsza na skrzyżowaniu Dziewiątej i Tioga.
Zaczyna się.
Zapominasz o tych, co zaczynali na Fletcher Street.
Mówię o jeźdźcach, a nie pieprzonych hodowcach.
Masz rację, wszystkie twoje konie należą do mnie.
I spuszczam ci nimi łomot.
Z biegiem lat jedna po drugiej się zamykały.
Dlaczego?
Nieruchomości.
Deweloperzy widzą konie i mówią: „Konie? Ni chuja”.
Wielu z nich nie jest właścicielami swoich stajni.
Deweloperzy przychodzą i mówią: „To twoja ziemia? Oddawaj”.
Na Fletcher Street jesteśmy kowbojami sierotami.
Jak na Dzikim Zachodzie. Tylko my zostaliśmy.
Cholera, zaczyna się.
Musisz tak hałasować?
- Wyłącz te światła. - No weź.
Znowu Leroy i jego pieprzenie.
- Idzie szeryf. - Zaczyna się.
Czy ja czuję marihuanę?
To ogień z beczki.
Dobry wieczór panom.
- Nessi. - Leroy.
Esha.
To syn Harpa. Wrócił z Detroit.
Syn Harpa, co?
- Opowiadają ci, jak twój ojciec… - Wystarczy.
Jak leci?
Dobrze?
U mnie tak.
- Ale wiesz gdzie nie? - No gdzie?
W tej zdezelowanej stajni.
- Cała się sypie. Dach jest krzywy. - A ten znowu.
W boksach w chuj tłoczno, a sąsiedzi znowu narzekają na smród.
Czujecie coś?
Co zrobicie z tym martwym koniem?
Martwym?
- Johnny już go zabrał. - Tak.
- Widziałem tu ludzi z ratusza. - Wpadają od 15 lat.
Te nowe bloki na Oxford Street są tylko pięć przecznic stąd.
Pięć?
Ci chudzi hipsterzy z pieprzonym latte tyle nie przejdą.
- Deweloperzy tu nadchodzą. - Niech nadchodzą.
Zobaczymy, co się stanie.
Tutaj ci przerwę.
Przypominam, że wy nie jesteście właścicielami.
Tylko wynajmujecie.
Co prowadzi do kolejnego pytania: co z tym robimy?
- „My”? O co chodzi? - Jak to „my”, białasie?
Słuchaj, stary. My nic nie robimy.
Ty zamieniłeś siodło na odznakę.
Historia się powtórzy,
a wy wszyscy przez kolejną noc pijecie, palicie i się okłamujecie,
zamiast…
Cholera. Wiesz co?
Weź się tego napij albo idź wypisywać mandaty.
Właśnie. Zdrowie.
Mojego vana zostaw w spokoju, ale innym powlepiaj mandaty.
Wiesz, co zrobię?
Masz rację. Napiję się, a potem wypiszę mandaty.
Pierwszy będzie dla gościa na wózku.
Kurde.
Georgie, zrób coś, żeby tak nie pierdolili.
Stary.
Cole, musisz to usłyszeć. To jest coś.
On wymiata. Jak w latach 40.
To jest trap z lat 40. Zagraj. Wiem, że masz na czym.
- No dobrze. - Super.
- Nie udawaj, że nie chcesz. - Tak.
W porządku.
Jestem tu sam
Zupełnie sam
Sam jak palec
Jestem tutaj zupełnie sam
U boku mam wiatr
Siedzę w siodle
Daj mi znak
Nie boimy się żadnych psów
Co przychodzą nam odebrać stajnię
Mam gdzieś, co chcecie mi powiedzieć
Jesteśmy twardzielami z Fletcher Street
Chcecie zabrać nam, co nasze?
Chuck.
Chcesz sera?
Chcesz spróbować sera?
Proszę. Spokojnie.
Patrzcie go.
- Siema. - Cześć. Jak leci?
To jest Cole z Detroit. Leci?
Dawno się nie widzieliśmy. Ciągle rapujesz?
- Stary. Co u ciebie? - Jak leci?
- To jest Cole. Z Detroit. - Siema.
- Zadbajcie o niego. - Jasne.
Cześć, panie.
- Siema. - Ale ruchy.
To mój ziom z Detroit.
- Przywitaj się. - Cole.
Jak leci?
Hej, Smush.
Chodź pogadać.
- Chodź tu na chwilę. - Dobra.
Co tam, J?
U mnie dobrze. U innych gorzej.
Tak to bywa.
Słuchaj.
Jeden młody powiedział, że ktoś wcina mi się na terytorium.
Słyszałeś o tym?
Nie, stary. Nic nie wiem.
Nie?
Dobra. Na przyszłość nasłuchuj.
Jasne. Możesz na mnie liczyć.
A to kto?
Cholera. To mój ziom Cole z Detroit.
Pokazuję mu Filadelfię, co nie?
Zostaw nas na chwilę.
Dobra, koleś.
Fajne buty.
Jordany, co nie?
Tak.
W pytę są, młody.
Ile kosztowały?
Nie wiem, ojciec mi kupił.
Ojciec.
Dobry z niego facet.
W pytę buty.
I drogie.
Co nie, ojciec?
Jasne.
Idź już.
Baw się dobrze, młody.
Dobra, super.
Dzięki.
Wszystko gra?
Weź tę szczotkę.
Szczotkuj od przodu aż do samego zadu.
Dajesz.
Szczotkuj w dół, aż do kopyt. O tak.
Super. Dobrze ci idzie.
Paris, mogę cię o coś spytać?
Wal.
Jak trafiłeś na wózek?
Parę lat temu
jeździliśmy z bratem po mieście.
Wdaliśmy się w awanturę.
Trafiliśmy do szpitala.
Ja się obudziłem,
on nie.
Kula roztrzaskała mi kręgosłup.
I resztę życia spędzę w wózku.
Po walce o nic.
O terytorium.
Miasto wybudowało tam Starbucksa.
A my się o to biliśmy.
O nic.
Kurwa.
Mówię ci, on wie.
Pytał o moje buty.
- Musimy… - Domyślił się.
Zmienimy miejsca dostaw.
Żaden problem.
Tam i tak są pazerni.
Słuchaj, stary.
Wszystko gra. Rozumiesz?
Ujmę to tak.
Lew…
który zjada nosorożce i takie tam,
nie ma czasu gonić królików.
Łapiesz?
- Gorzej ci? - Właśnie to wymyśliłem.
Główka pracuje.
Trzeba to zapisać. To było dobre.
Razem się dorobimy.
Ja i ty.
Wierzysz w to?
Tak.
Pytam, czy w to wierzysz.
Tak, wierzę ci.
Będzie dobrze.
Póki trzymasz się mnie, wszystko będzie dobrze.
Dobra.
Widzieliście ten artykuł? Pieprzą o niedożywionych koniach.
Gdzie?
W gazecie.
Pamiętacie tę pieprzoną dziennikarkę? Spódniczka, uśmiech…
- Zarywałeś ją, kiedy tu przyszła. - Co?
- Słuchaj… - Tak było!
Nogi miała świetne.
Każdy się gapił.
- Też ją widziałeś. - Widziałem.
Tylko koński ogon i zad. Wziąłem ją za konia i poszedłem po linę.
Tak bym ją obwiązał. I gotowe!
Stary…
Chodźmy.
Dokąd?
- Ładujemy go na ciężarówkę. - Że co?
No już.
- Na pakę z nim. - Na pakę?
- O co chodzi? - Mam coś dla ciebie.
- Dla mnie? - Tak.
Zwolnij hamulce.
Powoli. Na górę.
- Dobra. - Powoli.
- Ostrożnie. - Czekajcie. Dobra.
- Podnieście deskę. - Uwaga.
Opuśćcie go powoli.
- Gra? - Gra.
Esha, wskakuj na pakę.
- Masz go? - Tak.
- To jedziemy. - Dobra.
Trzymam cię, Paris.
Tutaj.
Pomóżcie mi.
Nie ty, Cole. Chodź, Esha.
Gotowy, młody?
- Gotowe? - Tak.
Dobra.
Dasz radę.
Co robisz?
- Idę. - Co? Dokąd?
- Weź się nie wpierdalaj. - Nie puszczę cię do Smusha.
Ja się trzymam sam. I to od samego początku.
Młody.
Siadaj. Jestem twoim ojcem…
Wcale, kurwa, nie jesteś!
Kurwa, jesteś ojcem dla wszystkich innych.
Uczysz ich jazdy konnej, robisz siodła dla kalek i w ogóle.
A dla mnie nie ma jedzenia w lodówce.
Już jebane konie bardziej kochasz.
Siadaj na dupie.
Już wydoroślałeś?
Jesteś dorosły? Ulica w mig zrobiła z ciebie mężczyznę?
Nie, jesteś dzieckiem. Tylko, kurwa, dzieckiem.
Przez Smusha cię, kurwa, zastrzelą, rozumiesz?
Czemu mnie nienawidzisz?
Wiesz, kto to jest?
John Coltrane.
Był dzieckiem, kiedy zmarł mu ojciec. Wychowała go mama.
Był w twoim wieku, kiedy przyjechał do Filadelfii.
Był samotny.
Z dala od domu.
Właśnie tego roku mama kupiła mu pierwszy saksofon.
Cholera.
Świat na zawsze się zmienił.
Słuchaj…
Kiedyś byłem taki jak Smush.
Taki sam.
Odwalałem jakieś gówno na ulicy.
Policja mnie szukała, kiedy twoja mama zaszła w ciążę.
Ale się ukryłem.
Bo chciałem cię poznać.
Nie chciałem, żeby to zabrali. Chciałem cię poznać.
Ale ją przycisnęli.
Wsypała mnie.
Nigdy jej nie winiłem, bo zrobiła to z troski o ciebie.
Była na mnie wściekła.
Policja przyszła i odebrała mi wszystko.
I już.
Posadzili mnie na pięć lat.
Zanim mnie zamknęli,
powiedziałem twojej matce:
„Słuchaj.
Wiem, że jestem do niczego.
Ale pozwól mi wybrać imię dla syna.
Mogę?
Pozwól mi choć na to”.
Nazwałem cię Coltrane.
Tak. Tak masz na imię.
Po wielkim człowieku, który też nie miał ojca.
Cholera.
Wieści niosą się szybko.
To twoja działka. Przelicz sobie.
Kurde.
No.
Dużo jak na króliki.
To od innych kupców.
Spoko, stary.
- Jalen tak na to nie spojrzy. - Kurwa!
Kurwa! Daj spokój.
Wchodzisz w to czy nie?
Tak czy nie, Cole?
Kurwa.
Pokażę ci coś.
Jeździłeś konno?
A jak.
Kurde. W pale się nie mieści.
Miałem nawet własnego konia.
Chucka.
Znam go. To ten, którego Harp trzyma w salonie.
- Serio? - Tak. Porąbane.
Byłem najlepszym jeźdźcem na Fletcher Street.
- Kiedyś nauczę cię stawać na koniu. - Kurde.
- Czemu to rzuciłeś? - Nie rzuciłem.
Skupiłem się na celu.
To wszystko.
Jesteśmy już blisko.
Blisko czego?
Wolności.
Obczaj to.
Na zachodzie ziemia jest tania. Mówię o ranczach.
Kupimy ranczo, sprzedamy, a potem od nowa.
I jeszcze raz.
A kiedy jakieś nam się spodoba, zostaniemy na stałe.
Kto wie? Może nawet przywieziemy Chucka i Boo.
Tyle koni, ile zechcemy. Czujesz?
To mój cel.
Myślałeś, że po co to robię?
Co ty na to?
Kurde, podoba mi się.
No.
Co się dzieje?
Gdzie byłeś? Szukaliśmy cię.
- Co? - Boo uciekł.
Szaleje na boisku do baseballa.
Muszę lecieć!
Nie stój na drodze! Idź!
Jest nakręcony.
Harp, on kiepsko wygląda.
Zawodnicy, wycofajcie się.
Wszyscy się cofnijcie.
Nie złapiemy tego skurwysyna.
Zostawcie mu miejsce.
Podajcie sobie ręce.
Zrobimy ogrodzenie.
Pod żadnym pozorem nie puszczajcie.
No nie wiem, Harp.
- W porządku. Chodź, Boo. - To zły pomysł.
- W mordę! - W porządku.
- Odpuść, Harp! - Nie.
- Uwaga. - Dobra. Odbiega.
Cholera.
Już dobrze.
Spokojnie.
Już dobrze, Boo.
Dobra, mały.
Nie pozwoli ci się zbliżyć, Harp. Wiesz, czyj to koń.
Wiesz, czego potrzebuje.
- Nie mogę. - Chodź.
- Nie mogę. - Weź uwiąz, dobra?
Przypnij mu go do ogłowia.
Pokaż mu, że tu jesteś.
Pokaż, że ty tu rządzisz.
Rozumiesz? Dasz sobie radę.
Dobra.
Cześć, mały.
To ja, mały. Cole.
- Lubimy się. - Świetnie.
Nie patrz na mnie, tylko na Boo.
Dobra.
Bądź z koniem.
Dobra. To ja, mały.
Lubimy się.
Spokojnie. Wszystko gra.
Dalej, młody. Dasz radę.
Dobra.
To ja, mały.
- Trzymaj! - Nie puszczaj.
- Tak jest. - Dobra robota.
- Masz go. - Powoli.
Teraz musisz się położyć na jego grzbiecie.
Podejdź i przerzuć nogę jak do jazdy.
Będzie wierzgał, ale musisz go dosiąść.
- Śmiało. - Zrób to.
Nie szkodzi. Po prostu wstań.
Kurwa mać!
To niby ma być jakaś lekcja?
Wstawaj. No już.
Tu nie chodzi o ciebie i mnie. Rozumiesz?
A teraz, kurwa, łap swojego konia.
Dajesz. Nic ci nie jest.
Dalej, wszystko gra.
Śmiało.
Dasz radę.
Tak jest, mały.
Dobry chłopak.
Tak jest.
Przejdźcie się.
- Dobrze. - Śmiało.
- Dobrze. - Tak jest, młody.
Pokaż mu siłę, stary.
Pięknie. O tak.
- Brawo, młody. - Dobrze.
Nieźle.
- Udało mu się. - A jak.
Okiełznał Boo.
Tak jest, powoli.
Dobra dziewczynka.
Dobry chłopak.
Spokojnie.
Wkręciłeś się, co?
- Cholera. - Będzie padać.
Zabierajmy się stąd.
Niech sobie pojeździ.
Gotowy na piknik?
Nie bardzo wiem, jak to ma wyglądać.
Trochę jak w Szybkich i wściekłych.
Samochody na linii startu, silniki ryczą, tłum szaleje…
Wszyscy świetnie się bawią.
Będzie tak samo, tylko z kowbojami i końmi.
No dobra.
Mam coś dla ciebie.
- Serio? - Niespodziankę.
Zamknij oczy.
- Muszę…? No dobra. - Zamknij oczy.
Dobra.
Nie otwieraj.
Bez podglądania.
- Nie podglądam. - Dobra. Teraz otwórz.
Czas, żebyś to założył.
Dobra.
Jak wyglądam?
Jak rasowy kowboj.
To była wielka chwila.
Jadę na mojej Tulipance.
Siodło w siodło z twoim ojcem. On jedzie na Naje.
Jedziemy łeb w łeb, a meta już za 50 metrów.
- Dwadzieścia, pięć… - I tu zaczyna się zmyślanie.
No weź, stary!
Wybiłeś mnie z rytmu!
Opowieść musi mieć rytm.
- Przegrałeś. - Co ty wiesz o rytmie?
- Wiesz, co robisz. - On i rytm.
Tak czy siak, koń wygrał o nos, co nie?
No nie? A teraz słuchaj.
Tulipanka miała krzywe zęby.
Wystawały prostopadle do przodu.
Można by na nich postawić piwo jak na podkładce.
Desperat.
- To prawda! - Odbiło ci.
To już ostatnie sekundy wyścigu.
Trzymam się, idziemy łeb w łeb.
Myślę sobie, że to koniec,
a tu Tulipanka wyciąga szyję i zęby.
I mamy fotofinisz!
- Boże, no błagam! - Nigdy nie przegrałeś.
Po prostu go dogoniłeś.
Tulipanka! Tak właśnie było!
Myślałem, że stchórzyłeś.
Zawsze jestem gotów skopać ci dupę.
Chcecie zobaczyć, jak mu dokopię?
Tak jest.
Dasz radę! Wio!
Dalej! Szybko!
Szybko!
Dalej, Tulipanko!
Zostałeś z tyłu.
Dałeś mi po tyłku.
Tu się zgadzamy.
Teraz rewanż. Stąd do startu.
- Daj spokój. - Serio. Do startu!
Chodź, zostawmy tych przegrywów.
Daj mi drugą szansę. Nie żartuj, stary. No weź!
Ten koleś to gruba ryba. Parę dostaw i będziemy ustawieni.
- Poczekaj tu, dobra? - Dobra.
- Wszystko gra? - Tak.
Nieźle. Fajna bryka.
Kurwa.
Uspokój się! Kurwa, zostaw mnie!
Cole, pomóż!
- Nie ruszaj się stąd. - Błagam.
Z drogi, kurwa.
Wskakuj, kurwa, do bagażnika. Już!
- Kurwa, zastrzelę cię. - Puszczaj!
Myślałeś, że możesz bezkarnie psuć mi markę?
- Smush! - Cholera!
Uciekać! Spierdalamy!
Cholera, nie!
Cholera!
Smush!
Wstawaj! Spadamy!
- Nie ruszać się! - Smush! Szybko!
Cholera.
Szybko!
Stać!
Biegiem!
Stać! Powiedziałem!
Szybko! Biegnij!
Cholera!
Czekajcie!
Kurwa!
Pierdolić go! Pierdolić Jalena!
Myśli, że będziemy się tylko bronić? To jest wojna.
Zajmiemy jego teren.
Zajmiemy, kurwa!
Smush.
Co zrobisz?
Pytam, co zrobisz!
Powiedz.
Jestem gotowy. Czekałem na to.
- Opowiedz o swoim marzeniu. - Nie wiem.
Będziesz śmieciarzem jak ojciec?
Nie, chcesz siedzieć przy ognisku i opowiadać historyjki.
To przećpane świry. Gadają od rzeczy.
A te stajnie?
Już po nich.
Oni odeszli.
Mieli się o mnie zatroszczyć, a zostawili mnie na ulicy.
Ty jeszcze tego nie widzisz.
Jacy oni są.
Jesteśmy sami.
Mam dość bycia olewanym.
Więc zdobędę kasę,
zbuduję sobie, kurwa, pociąg, i się stąd zabieram.
Dobra?
Jesteś ze mną czy nie?
Cole!
Gdzie ty, kurwa, idziesz?
Cole!
Będzie dobrze.
Mówię ci.
Chodź.
Co zrobisz?
Nawet z siodła jestem lepsza.
Łap go. Dokąd pójdzie?
Nie wyminie nas. Gdzie pójdzie?
- Wyminę was. - Gdzie pójdziesz?
Nauczysz mnie stawać na koniu?
Może. Myślisz, że dasz radę?
- Wiem, że dam. - Zobaczymy.
Wsiadaj.
- Zobaczymy się potem. - Dobra.
Ten koleś wymiata.
Znasz Kyle’a.
Poznaliśmy się na Fletcher Street.
A teraz tak zarabia.
Trenuje konie. Tutaj.
Zawsze chciałem być gliną.
Odkąd mama zabrała mnie na paradę.
Policjanci jechali obok nas i w mundurach wyglądali niczym rycerze.
I już wiedziałem.
Nie musisz uciec, żeby dorosnąć.
Gotów nauczyć się stać na koniu?
W końcu tu jestem, co nie?
Tak, jesteś.
Zaprowadźmy je do stajni.
- Potem cię nauczymy. - Idziemy!
Ładujcie, ile zdołacie. Już!
INSPEKCJA WETERYNARYJNA
Dokąd zabieracie nasze konie?
Nie możecie ich wziąć!
Nie! Stój!
- Stój! - Proszę!
- Spokojnie. Nie rób tego. - Kurwa, puszczać!
- Nie. Cofnij się, Cole! - Jebać to!
Płacimy za wynajem.
- Właściciele ostrzegali… - W dupie mam właścicieli!
Dajcie spokój!
Przykro mi, ale mamy doniesienia o niedożywionych koniach.
- Konie jedzą lepiej niż ty! - Tam gnije truchło konia.
Nie możecie tego zrobić! Zróbcie coś!
- Będę musiał zabrać konie… - Jebać to!
…do naszej placówki na kontrolę.
- Proszę pana… - Jebać!
Nie możecie z tym nic zrobić.
- Co to ma, kurwa, znaczyć? - Jebani złodzieje!
- Cole! - Nie! Puszczaj go!
- Zrób coś! - Przestań.
- Wszystko się ułoży. - Pierdolę!
- Coś wymyślimy. - Nie! Zrób coś!
Zaraz cię aresztują.
- Zrób coś! - Próbuję!
Zaraz cię zamkną. Wyluzuj.
Ty się masz za kowboja? Jesteś jebanym tchórzem!
Wiesz, że to kurewsko niesprawiedliwe.
- Dobrze to wiesz. - Harp.
- Daj spokój. - Jak możesz nam to robić?
My tu mieszkamy.
Jak możesz?
Nessi.
Nie wołaj Nessi. Nikogo nie wołaj.
- Ja z tobą rozmawiam! - Sami się w to wkopaliście.
Mogliście temu zapobiec, a wy nic nie zrobiliście.
- Idźcie to przemyśleć. - Zbudowaliśmy to miejsce!
A wy chcecie je zniszczyć!
Zbudowaliśmy je!
To nasz dom!
Przepraszam.
Miałeś rację.
No dobra. Chodź, stary. Kiedyś jeździłem na Chucku w nocy.
- Serio? - Tak.
Gdzie?
W głąb parku. Tak daleko, żeby nikt nie mógł mnie znaleźć.
Tutaj ludzie tego nie znoszą.
Ciągle otacza ich hałas.
Matki z krzyczącymi dziećmi, klaksony samochodów i tak dalej.
Obczaj to.
Posłuchaj.
Czego?
Tego. Ciszy.
Bezruchu.
Całe życie za tym gonię.
Więc gdziekolwiek pojedziemy, musi tam być cicho i spokojnie.
Tylko ty i ja.
Dobra.
Za każdym razem będziemy zmieniać miejsca dostaw.
Jak w filmach gangsterskich, co nie?
- Dobra. - Wporzo.
Dziś staniesz na czujce.
Zgoda?
Stamtąd wszystko widać. Gdyby co, to krzycz.
Oczy dookoła głowy.
Damy radę.
Kurwa!
Smush!
Cholera!
Trzymaj się!
Nie! Stary!
Podjechał do niego jakiś dzieciak na rowerze.
Pewnie wyznaczyli za niego nagrodę i dzieciak chciał zarobić.
Na miejscu zbrodni był też inny dzieciak.
Mów, Leroy.
Musisz znaleźć Cole’a.
Dobra.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Cole.
Chodź.
Wstawaj.
No, usiądź tu.
Pokaż się.
Nic ci nie jest?
Zdejmijmy to.
Przyniosłem ci koszulę.
Tylko…
to obmyję.
Całe życie czułem się, jakbym miał but na szyi.
Od małego słyszałem…
„Uważaj na siebie”.
Tak mówiła mi mama.
„Uważaj na siebie, chłopcze”.
Nie wiem, na kogo oni chcą, żebyśmy wyrośli…
jeśli całe pieprzone życie mamy chodzić na palcach.
Tylko w siodle czułem się jak w domu.
Załóż tę koszulę.
Proszę.
Smush był jednym z nas.
Może już go pochowali, ale musi odejść jako kowboj.
Pójdziemy po Chucka,
weźmiemy jego buty.
Postawimy je na jego grobie.
Damy mu ostatnią przejażdżkę.
Wiem, młody.
Jestem przy tobie.
Jestem.
STAJNIA POLICYJNA
Chodź.
Stań na czujce.
Dobra.
Pomóż to przesunąć.
Chuck?
- Chuck. - Cześć, mały.
Chodź tutaj, mały.
Boo!
Cześć. Dobrze cię widzieć.
Tęskniłem.
Wyciągnę cię stąd.
Jestem przy tobie. Nic złego cię już nie spotka.
Trzy noce czekałem, aż się zbierzecie na odwagę, idioci.
Co teraz? Przyszedłeś nas aresztować?
Przyszedłem dopilnować, żeby jakiś świeżak was nie zastrzelił.
Spróbowałbyś chociaż zachować pozory, Harp.
Jeśli wykradniecie konie zabrane z Fletcher Street,
to będzie zbyt oczywiste, żeby przymknąć na to oczy.
Chodź, śliczna.
Idziemy.
Pozwolimy im trochę pobiegać, a rano je pozbieramy.
Zupełnym przypadkiem waszych nie uda się znaleźć.
Lepiej ukryjcie się do rana.
Aż przypomnimy sobie, że powinniśmy szukać morderców,
a nie zaginionych zwierzaków.
Za pięć minut będzie tu wsparcie.
Lepiej się pośpieszcie.
Chodź.
Nie możemy patrzeć na to z założonymi rękami.
Zablokujmy ich.
Skurwiele będą mieli wolne.
Z jakiej jesteś stajni, Nessi?
- Z White House. - Tak.
- A ty, Rome? - Wiesz, że z Tioga.
A pozostali?
- Z 31 Ulicy. - Markoe.
I wszystkie te miejsca już od dawna nie istnieją.
Pobudowali tam budynki, ale wy przetrwaliście.
- Mam rację? - Tak.
Niech sobie zabiorą stajnie.
Nie odbiorą nam tego, kim jesteśmy.
Dom to nie miejsce.
To rodzina.
To nas czyni kowbojami.
Więc co zrobimy?
To, co zawsze robimy.
Będziemy jeździć.
Dobry chłopak. Zostań tu.
Już dobrze.
Dziękuję.
Że go przywiozłaś.
Z serca.
Już dobrze.
- Mama. - Cole.
Synku!
Mój mały synek.
Dobrze wyglądasz.
Podobasz mi się jako kowboj.
To jest Boo. Mój koń.
Zaczął jeździć.
Tak.
Ma własnego konia.
Musi się wiele nauczyć. Mną nie jest.
- Jestem lepszy od ciebie. - Harpem nie jesteś.
- Jestem lepszy. - Niż kto?
No weź.
W Filadelfii przy Fletcher Street obecnie buduje się osiedle.
Tak jak poprzednie pokolenia, kowboje szukają stajni,
w której już zawsze będą mogli kultywować tradycję.
KU PAMIĘCI ERICA „E” MILLERA
Kiedy jeździmy po okolicy, ludzie mówią:
„Co tu robią te konie? Skąd się tu wzięły?”.
Te konie były tu przede mną. Rozumiesz?
PRAWDZIWY KOWBOJ Z FLETCHER STREET
Chcę, żeby ta historia pokazała ludziom,
że to naprawdę ma miejsce.
Oni naprawdę to robią.
Ludzie mają lepsze i gorsze dni.
To zwyczajne życie.
Tak wygląda życie.
Mieszkam w Filadelfii i bez przerwy słyszę:
„Jak to jeździsz konno? W Filadelfii nie ma koni”.
A ja mówię: „Co? Filadelfia jest pełna koni”.
W północnej Filadelfii jeździ się konno.
Mamy konie, troszczymy się o nie.
Gdyby więcej ludzi o tym wiedziało
i wiedziało, ile stajnie znaczą dla wielu młodych ludzi,
którzy nie mają innego domu…
Większą radość czerpię z obserwowania dzieci, które uczę.
Patrzę, jak chłoną wiedzę, jak się adaptują,
jak poprawiają nie tylko swoją jazdę, ale i swoje życie.
Wiele zawdzięczamy stajni.
Mogę powiedzieć, że mam teraz 40 lat i głęboko wierzę,
że to dzięki stajni nie mam jeszcze kartoteki ani nic takiego.
Tutaj starsi koledzy pomagają mi nie zboczyć ze ścieżki,
bo oni przeszli wszystko, z czym my się mierzymy.
Napisy: Juliusz P. Braun