NETFLIX SUNAR
Alo, ben Amahle. Mesaj bırakın, size döneceğim.
İyi günler Bayan Edwards.
Ben Kuzey Detroit Lisesi'nden Müdür Denkins.
Maalesef Cole bugün yine bir kavgaya karıştı
ve okuldaki polis tarafından zapt edilmesi gerekti.
Bayan Edwards, oğlunuza yardım edecek konumda olduğumuzu düşünmüyorum.
Okuldan atılması yönünde tavsiyede bulunduk.
Bugün olanlar için çok özür dilerim. Gerçekten çok üzgünüm…
Ben bir şey yapmadım.
Benim suçum yok.
Kıyafetlerim niye torbalarda?
Beni nereye götürüyorsun?
Yazı babanla geçireceksin.
Ne?
Babamla mı?
Sikerler, o herifle bir dakika geçirmem.
Her şeyi biliyormuş gibi davranmayı kes!
Bu hayat böyle yürümüyor Cole.
Burada gırtlağına kadar battın. Boğulmak üzeresin.
Sana yardım etmek için aklıma ne geldiyse denedim.
Ama yine aynı şey, işten erken çıktım,
başka bir müdüre ve polise aynı dilleri döktüm,
oğlumun doğruyu yanlışı bildiğini söyledim.
Ama bilmiyorsun.
Artık ben de bilmiyorum.
Neredesin? Biz geldik.
-Ne yapıyorsun? -Beş dakikaya gelir.
-Onlar benim kıyafetlerim! -Burada bekle.
Ben burada kalmam.
Anne, aç kapıyı.
Anne, kapıyı aç.
Anne, ciddiyim. Aç kapıyı.
Anne, kapıyı aç, çok ciddiyim.
Anne, beni burada bırakma. Anne, yalvarırım, dur…
Sen.
Sana diyorum. Gel bakayım buraya.
Koca adam olmuşsun.
Tanışıyor muyuz?
Ben seni tanıyorum.
Harp'ın oğlusun.
-O nerede? -Ahırda.
Nerede?
Hadi ama.
Ahırda işte.
Ben ahır filan bilmiyorum. Seni de tanımıyorum.
Fletcher Caddesi Ahırları.
Köşeyi dönünce. Yaklaşınca kokusunu alırsın.
Ayrıca Cole…
Ben Nessie.
Dönmene sevindim.
-Ben de onu diyorum. -Sen hiç gördün mü lan artist?
-Daha dün gördüm. -Nerede?
-Merdivende. -Peygamberdevesi?
Adında "peygamber" geçen şey öldürülmez.
Bu yaz kurak geçecek…
Bir baktım uyuyor gibi görünüyorsun.
"Hani ben uyurken gözün üstümde olacaktı? Nasıl…"
Şu çocuk nereye gidiyor? Çamaşırhaneye mi?
-Nereden gelmiş? -Kim o?
Durun hele.
-Torbalarını alayım, gidelim. -Yok, istemez.
Sonra görüşürüz.
-Hadi. -Görüşürüz.
Kapıyı kapat.
Hop! Ha siktir.
Bu Chuck.
Pek dost canlısı değildir, eline mukayyet ol.
Evinin ortasında
at var.
Şuraya kıvrılırsın.
Burada kalmayacağım.
Peki.
Ama ben yatıyorum.
Kapı arkandan sabaha kadar kilitli kalacak.
Sabah giderim.
Hay sıçayım.
İşte böyle.
Tamam, hadi.
Hadi Esha…
Telefonunuz var mı? Annemi aramam lazım da.
Telefonunuz var mı? Annemi arayacağım.
-Telefonum yok. -Annemi… Telefonunuz yok mu?
-Pardon, acaba… -Çocuğum var benim, olmaz.
Hay sıçayım.
Cole!
Ne haber delikanlı?
Döndüğünü duymuştum.
Smush?
Evet, Smush tabii. Benim.
Niye hayalet görmüş gibi bakıyorsun?
Kaldırımda ne işin var?
-Ne haber? -Kalk hadi.
Vay be.
-Ne haber? -Ne olsun, iyidir.
Hadi kalk gidelim.
Seni gördüğüme ne kadar sevindim, bilemezsin.
En son ne zaman görüştük lan? On yılı vardır.
Şunu hatırlıyorum.
"Cole, su tabancasıyla oynayalım." derdim. "Tamam." derdin.
Banyoya gidip tabancaya işerdim, sonra sana sıkardım.
-İğrençsin. -Sidik olduğunu bilmezdin.
"Anne, Smush üstüme işedi." derdin.
Ayıp ama lan. Cidden.
-Hâlâ sidik kokuyorsun. -Hadi lan oradan.
Vay be, amma uzun zaman oldu.
Seni özlemişim.
Annenin seni Detroit'e sürüklediğine inanamıyorum.
-Sorma. -İnanılır gibi değil.
Biliyorum, eve dönmeye çalışıyorum.
Bana sorarsan dönecek bir evin kalmamış.
Sanki burada evim mi var?
Ne saçmalıyorsun lan?
Ev bir mekân değildir, ailedir. Burada ailen var.
Hangi aileymiş o?
O herifi tanımıyorum bile.
Ayrıca…
Herif evinde iğrenç bir at besliyor.
Bak, seninle açık konuşayım.
Annen geri gelmeyecek, tamam mı?
Senin gibi kaçının şutlandığını gördüm.
O "yaz tatili" yıllara dönüşüyor.
Yani…
Diyeceğim o ki, o iğrenç atlara alışsan iyi edersin.
-Bu şaka değil, ciddiyim. -Peki.
Bana otobüs parası çıksana. 20 dolar ateşlesen yeter, çok değil.
-O kadar. -Dur hele, ne bu çaresizlik?
Şimdi anladım. Memlekette bir kız mı var?
-Yok mu? -Yok.
Bekle.
Sen burada bekle.
Millet…
Sağlıcakla kalın.
Ye hadi.
O da neydi öyle?
Bir iş fırsatı.
Bak, şu andan itibaren senin yanında ben varım, tamam mı?
Bundan böyle ailen benim.
Artık çocuk da değilsin, bu gece çıkıp eğlenelim.
Uyumak yok, sana Philly'yi göstereyim.
İnanılmaz.
Ha siktir, benim gidip yatmam lazım. Yorgunluktan ölüyorum.
Sorun değil, zaten benim de işlerim var.
Gece ablamla benim evde kalabilirsin.
Hop! Ne yapıyorsun be?
-Smush'la takılıyorsan hadi yallah. -Sana ne oluyor?
Öyle bir batacaksın ki çıkamayacaksın.
-O boku buraya getiremezsin, biliyorsun. -Bok mu? Ya senin yediğin bok ne olacak?
Oğlunu sokağa atıyorsun.
-Bas git hadi. -Peki.
Bak işte.
-Harp'a bak, torba fırlatıyor. -Gitmezsen alırım ayağımın altına bak.
Yürü.
Tamam, gidiyorum.
Gidiyorum.
Suça karışacaksan benim çatım altında yaşayamazsın.
Tamam mı? Aklını başına devşirip Smush'a veda edersen eve dönebilirsin.
Hangi eve?
Bayat bira ve dilim peynir olan eve mi? Orası benim evim değil.
Orası sana kalmış.
Yürü lan!
Evimden çek git, bir daha da dönme lan.
Trena?
Smush buraya çağırmıştı.
-Ne dediyse dedi, burası benim evim. -Hadi ama, biz aileyiz.
Smush'a söyledim,
burada senin gibi kimsesizlere yetimhane işletmiyoruz.
Bas git evimin önünden, ciddiyim.
-Trena, yapma… -Hayır! Yürü, güle güle.
Siktir.
Hay sıçayım.
Siktir.
O gürültüyü kim çıkarıyor?
Kim o? Kim var orada?
-Nessie, yardımın lazım. -Hayatta olmaz.
-Gidecek yerim yok. -Olmaz, bana bunlarla gelme.
Babanın kurallarına uymadın. Benim de kurallarım var.
Zamanında Smush'a da söyledim.
Hadi ama, bir kendinizi düşünüyorsunuz.
Bana bak, her gün sabahın dördünde bu mahallenin çocuklarına dua ediyorum.
Yanlış yoldan dönenlere bir kap yemeğim, açacak döşeğim hazır.
-İyi, ben de yanlış yoldan döndüm. -Hayır, dönmedin.
Hâlâ yanlış yoldasın. Daha ebenin örekesini görmedin.
Bu ne demek ki?
Sen bu dediklerimi bir düşün.
Sabah erken kalkacağım, dua edeceklerime biri daha eklendi.
Nessie!
Sakin.
Tamam, ne oldu?
Selam.
Boo'yla tanışmışsın.
Dün geceki ev arkadaşın.
Harp, Boo'yu bir açık artırmada aldı.
Römorka dört kişi anca bindirdik.
Sarsılmıştı, korkmuştu.
En sağlam binicimiz için bile fazla tehlikeliydi.
Tepiği yemiş olman gerekirdi.
Ama ne oldu?
Daniel aslanın sadece inine değil, koynuna da girmiş.
O ne demek?
Boo senindir demek.
İstemez.
Yok.
-Başka kimseyi yanaştırmıyor. -Yok, siktir et.
-Ağzın baban gibi bozuk. -Ortak tek yönümüz de bu.
Beni dinle.
Geçmiş mazide kaldı.
Tamam mı?
Birkaç kurala uyamayacak kadar aptal mısın?
Eh…
Sen bilirsin.
Ama ahırımda uyuyamazsın.
Smush'la takılmayı keseceğim…
Ata binmeye filan da varım.
Ata mı binmek istiyorsun? Önce ahırda çalışacaksın.
Evet, adamlar az sonra gelir.
Aklın nerede bakayım senin?
Harp seninle takılırsam beni evden atacak.
Yani pek dikkat çekmememiz lazım.
Tamam, anladım.
Sana bir hediyem var.
Neymiş?
Aç bakalım.
Vay canına.
-Bunlar gıcır gıcır. -Aynen öyle.
Seni o şaftı kaymış ayakkabılarla gezdirir miyim ben?
-Ayakların da eşek kadarmış. -Ne zevzeksin.
Hah, bize eğlence çıktı.
Gel hadi.
Bu ahırdan başla.
Bitirdiğinde birimizi çağır, bir sonraki atı çıkaralım.
Böyle sırayla gideceksin.
Her şeyi bok çukuruna at.
Bok çukuru ne?
Bokların atıldığı çöp.
Bunu bitir, bir sonraki görevini söylerim.
Önce zorluk, sonra bolluk.
El arabası hani?
Kürekle bütün gün sürecek. Vay anasını.
Ne yapıyor bu?
Böyle ahır mı temizlenir?
Tek tek kürekle mi taşıyacak?
-Of be! -Siktir!
-Ayakkabılarını boka buladı.
Baksana, adın Esha, değil mi?
-Sana da mı bok temizletiyorlar? -Önce yokluk, sonra bolluk.
Harbiden tarikat gibisiniz.
Ne dedin?
Daha ne kadar bok çukuru işini yapacağım?
-Ne kadar gerekirse. -Ne için?
Burada tek uysallaştırdığımız at değil.
Neden bahsediyorsun?
Bu insanların nesi var böyle?
El arabası.
Durun, durun, ben halledeceğim.
Dur, sana diyorum. Beklesene.
Kürekle bu iş tüm gün bitmez.
Ben Paris.
-Cole. -Onu biliyoruz.
El arabasını al, ahıra gel.
Sana işi öğreteceğim, bu acemiliğini atacaksın.
Tüm ahırları temizleyeceksin. Benim yeni bokçubaşımsın.
Önce onu bırak, şu dirgeni kap.
En arkadan başla. Tüm o boklu samanı topla, çıkar.
-Hepsini mi? -Hepsini topla.
Hadi, bastır biraz. Bu iş yaprak toplamaya benzemez.
Bak nasıl kolay topluyorsun. Fıstık gibi, işte böyle.
Siktir.
Ortalığı batırmasan çok makbule geçer.
Bırak onu, küreği al.
Tepeleme doldur, iyice dolsun.
Şimdiden nefesin mi kesildi? Yeni başladın.
-Amma ağırmış. -Hadi, elini çabuk tut.
-Tüm gün bunu mu yapacaksın? -Bunu kimse söylememişti.
Ne tembel olduğunu da bana kimse söylememişti.
Şu hâlini tavrını bugün düzelteceğiz.
Temizlenecek tek ahır bu değil. Elini çabuk tut, hadi.
Oradakiler temiz, orayı bırak.
Kahverengi ve yeşil olanları topla.
Hadi, topla.
Islak kısımları da topla.
Hepsini bir güzel temizle, zemini görelim. Zemini görmek istiyorum.
Eyerlerin oradan talaşı getir.
Aynen böyle.
Dirgeni kullan.
İyice düzle.
Hadi ama delikanlı, iyi iş çıkardın.
İlkine yardım etmiş oldum.
İyi misin?
Evet.
Biraz yüzün gülsün.
Hadi, gül bakayım. Azıcık gülümse.
-İstemez. -Sert çocuksun tabii.
Dert değil, onu da değiştiririz.
Hadi, önden dökmek yok. Yukarı taşıyacaksın.
Kalastan çık.
Hadi.
Aman, dikkat.
İt hadi. En yukarı.
En yukarı, yapabilirsin.
İşte böyle.
En yukarı.
Şimdi devir.
İşte böyle.
-Aferin delikanlı. -Yürü be, aferin.
İşte böyle delikanlı.
-Şurada içecek var. -Aferin ufaklık.
İyi misin?
Hadi, gidip biraz daha bok taşıyalım.
Boo'nunkini temizleyelim.
-Boo'yu çıkaracak mısın? -Hayatta olmaz.
-Neden? -Bu at manyak.
-E, ben ne yapayım? -Atla yatan sensin, girip temizle.
Gir hadi.
Dellenme sakın.
Tamam mı? Artık dostuz.
Gir hadi.
-Tamam. -Geri çekil.
Dışarı çıkmasın.
-Geri git. -Çıkarsa kaçar gider.
Geri git.
Tamam, hadi içeri gir.
Uzun süredir oraya giren olmadı. Ne varsa temizle.
-Burayı mı? -Dibi köşeyi, hepsini temizle.
Bir ata bakmak kaça mal oluyor?
Tüm parana mal olduğu oluyor. Bazen Little yesin diye ben aç kalıyorum.
-Little hangisiydi? -Dışarıdaki binek at.
Adı niye Little?
Kardeşime öyle derdim.
Birkaç yıl önce öldürdüler.
Başın sağ olsun.
Peki…
Ata nasıl biniyorsun?
Binmiyorum.
Sence Boo'ya ne olacak?
Bence orası sana kalmış.
Hadi, işe dön bakayım. Bu kadar soru sormayı kes.
Evet.
Tamam.
Tüm kovboyları beyaz sanıyorsun.
Hepsi Hollywood, John Wayne zırvası.
Kovboyların yarısı siyahi, kavruk, yanık tenli, rengârenk insanlardı.
Yarısı mı dedin? Kimden duydun onu?
Araştırın, doğru. Maskeli Süvari de siyahiydi.
-Maskeli Süvari kim? -Hadi lan oradan.
-Ne? -Bu çocuğa ne öğrettin?
Sen öğretiyorsun işte.
Doğru, Hollywood bizi hiçe saydı.
Bizi tarih kitaplarından sildiler.
Zaten hep silmeye çalışıyorlar.
"Sığır çobanı" oldu sana "kovboy." Böyle emir buyururlardı.
"Kovboy, şu sığırı tut, damga vurayım." "Kovboy, şu atı uysallaştır."
At uysallaştırmakta niye iyiydik?
-Nedenmiş? Neden? -Söyle hadi.
-Söyle Rome. -Anlat Nessie, ben su dökeceğim.
İnsanlar atı uysallaştırmak için iradesini kırman gerektiğini düşünürdü.
Ata hükmetmen, yaşamasının tek yolunun itaat olduğuna ikna etmen gerekiyordu.
Biz siyahiler atlara hükmedilemeyeceğini biliyorduk.
Atlar özgür olmalı.
-Evet. -Doğru.
Bir atın ruhunu ve doğasını ortaya çıkarmanın tek yolu
sevgiden geçer.
-Çok doğru laflar. -Bir olman gerek.
Siyahi kovboylar silindiyse siz nereden geldiniz?
Dokuz yaşından beri yapıyorum.
Burada başladım.
Midillilere, atlara binip at arabası çekiyorum.
Biz her yerdeyiz.
Bunun mazisi derin.
Herkes ekmeğini at arabacılığından kazanırdı.
Atlar, arabalar, faytonlar.
Charlie Amca, ne demiştik? Zamanında…
Olan şuydu…
Yıllar geçtikçe
şehir, atlara ihtiyaç olmadığına kanaat getirdi.
-Kamyonlar gelmişti. -Evet.
"Artık ata ihtiyacımız yok." dediler.
-Ama biz atları çok seviyorduk. -Evet, seviyoruz.
Bu ahırlar da öyle kuruldu.
31. Cadde, 32. Cadde, Cobb Creek Ahırları.
Evet.
-Markoe Sokak. -White House.
En iyileri de 9. Cadde ve Tioga.
-Yine başlıyoruz. -Fletcher Caddesi'ni unuttunuz demek?
Gerçek binicileri sayıyorum, at sahiplerini değil.
Haklısın, tüm atlarınızın sahibi benim. Sizi uğruna it gibi çalıştırdığım atlar.
Zamanla tüm ahırlar bir bir kapandı.
-Evet. -Neden?
Emlak piyasası.
İmarcılar gelip atları görünce "At mı? Sikerler." dediler.
Bu adamların çoğunun kendi ahırı vardı.
İmarcılar bizimkilere yanaşıp "Arazi senin mi? O zaman alayım." dedi.
Fletcher Caddesi Ahırları aslında kimsesiz kovboylar için yetimhane.
Anladın mı? Biz…
Burası Vahşi Batı gibi, geriye bir biz kaldık.
Sıçayım, işte başlıyoruz.
Bu kadar tantanaya gerek var mıydı?
-Kapa şu ışıkları. -Hadi ama.
Leroy yine vır vır etmeye geldi.
-Başlıyoruz. -Şerif teşrif etti.
Başlıyoruz.
Esrar kokusu mu o?
Varilde yanan ateşin kokusu.
İyi akşamlar beyler.
-Nessie. -Leroy.
Esha.
Bu Harp'ın oğlu, Detroit'ten döndü.
Harp'ın oğlu demek.
Babanın gençliğinde nasıl olduğunu anlattılar mı…
Tamam, sen iyi misin L?
İyi misin?
Ben iyiyim de, iyi olmayanı söyleyeyim.
-Neymiş? -Bu döküntü ahır.
-Her şey kırık dökük, çatı yamulmuş. -Başladık.
Ahır dolup taşıyor ve komşular yine kokudan şikâyetçi.
Ne? Koku mu var?
-Ölü atı ne yapacaksınız? -Ölü at mı?
Johnny gelip o atı götürdü.
-Evet. -Belediyeden gelmişler.
Evet, 15 yıldır gelip duruyorlar zaten.
Oxford'da diktikleri evleri gördüm. Aramızda sadece beş blok var.
Beş blok mu?
Elinden latte düşmeyen o sıska hipsterlar o kadar yol yürüyemez.
-İmarcılar geliyor, ciddiyim. -Gelsinler abi, bakalım ne olacak.
Ne mi… Orada bir dur bakalım.
Olan şu, bunların hiçbiri sizin değil. Siz burada kiracısınız.
Yani asıl soru şu, bu konuda ne yapacağız?
-Biz mi? O ne demek? -"Biz" derken? Beyaz kılıklı.
Bana bak, bir bok yapmayacağız.
Sen eyerini asıp polis üniformanı giydin.
Tarih tekerrür ediyor.
Ama siz anca burada oturmuş, ot tüttürüp içki içiyorsunuz,
birbirinizi kandırıyorsunuz, oysa…
Baksana.
Ya şunu iç ya gidip trafik cezası filan kes.
-Evet, şerefe. -Şu benim aracım.
Ona yazma ama git ceza yaz.
Ne yapacağımı söyleyeyim.
Önce bunu içeceğim, sonra da trafik cezası yazacağım.
İlk ceza da bu sandalyedeki herife geliyor.
Ayıp oluyor ama.
Georgie, sustur şu aptalları.
-Saçmalıyorlar. -Vay.
Cole, bu adamı dinle. Çok yeteneklidir.
Çok iyidir, 40'lar tarzı.
40'ların trap müziği. Hadi ama, istediğini biliyorum.
-İyi bari. -İşte böyle.
-İstemiyormuş gibi yapma. -Evet.
Tamam.
Yalnızım burada
Yapayalnız, tek başıma
Kimsem yok yanımda
Buradayım bir başıma
Ama rüzgâr benden yana
Atlarım atıma
Bir işaret gönder bana
Biz polisten korkmayız asla
Alın ahırlarımızı elimizden yiyorsa
Ne derseniz deyin Sanki umurumda
Biz Fletcher Caddesi'yiz Bunlar bize sökmez asla
Ne yapacaksınız? El mi koyacaksınız malımıza?
Chuck.
Peynir sever misin?
Peynir ister misin?
Tamam… Sakin.
Şuna bak sen.
-Selam. -Selam, ne haber?
Bu Detroit'ten kankam Cole. Nasıl gidiyor?
Kaç zaman oldu? Rap yapmaya devam mı?
-Abi, ne haber? -Senden?
-Bu Detroit'ten Cole. -Ne haber?
İyi davranın, tamam mı?
Hanımlar, ne haber?
-Selam. -Dans ediyoruz.
Bu Detroit'ten Cole.
-Selam ver. -Cole.
Takılıyoruz, siz?
-Evet. -Smush.
Evet.
Gel bir konuşalım.
Gel de iki laf edelim.
Olur.
Ne var ne yok J?
Bende bir şey yok, başkalarında var.
Tabii, bu işler böyle.
Çocuklardan birinin dediğine göre biri benim çöplüğümde torba tutuyormuş.
Kulağına çalındı mı?
Yok, ben bir şey duymadım.
Öyle mi?
İyi bakalım. Sen benim için kulağını dört aç.
Tabii, yanındayım, biliyorsun.
Peki bu kim?
Doğru ya. Bu Detroit'ten kankam Cole.
Philly'yi gösteriyorum. Anlarsın ya.
Şu herifle bir konuşayım.
Tamam evlat.
Ayakkabılar yakıyor.
Jordan, değil mi?
Evet.
Çok fiyakalı ayakkabı.
Kaça patladı?
Bilmem, babam aldı.
Baban.
Babanın gönlü genişmiş.
Ayakkabılar çok fiyakalı.
Pahalı da.
Anladın mı babacık?
Evet.
Hadi.
Eğlenmenize bakın.
Tamam, güzel.
Sağ olasın.
İyi misin?
Şu kaşağıyı al.
En tepeden başla, kalçasına kadar tüm vücudunu tımarla.
Hadi.
Ayağına kadar tımarla, evet.
Evet, aynen böyle.
-Paris, sana bir şey sorayım mı? -Sor.
Nasıl sakatlandın?
Birkaç yıl önce kardeşimle arabada turluyorduk.
Bir kavgaya karıştık.
Hastanelik olduk.
Ben uyandım
ama o uyanamadı.
Kurşun bel kemiğime isabet etti.
Hayat boyu sandalyeye mahkûmum.
Hem de bir hiç uğruna.
Köşe kimin olacak kavgası.
Sonra o köşeye bir Starbucks açtılar.
Uğruna savaştığımız yere.
Bir hiç uğruna.
Sikeyim.
Biliyor diyorum.
Ayakkabıları sordu işte.
-Sakin… -Herif anladı.
Satış noktalarını değiştiririz, bu kadar kolay.
Zaten hepsinin gözünü hırs bürümüş.
Bak, ben ciddiyim.
Sorun yok, tamam mı? İyiyiz.
Şöyle söyleyeyim.
Bir aslan düşün…
Diyelim ki gergedanlarla filan besleniyor,
dönüp tavşanı kovalar mı?
-Anladın mı? -Sen iyi misin?
Şu an uydurdum, çok zekice laftı.
Bunu yaz bir kenara, çok iyi laftı.
Birlikte bir şey kuracağız.
Sen ve ben.
İnanıyor musun?
Evet.
"İnanıyor musun?" dedim.
Evet, sana inanıyorum.
Sen merak etme.
Ben yanında olduğum sürece merak etme.
Tamam.
Haberi okudunuz mu? Palavraya bak, atları aç bırakıyormuşuz.
-Nerede yazıyor? -Gazeteye çıktı.
Gazeteci bir karı gelmişti ya? Etekliydi, gülümsüyordu.
Buradayken kadına iş atıyordun ama.
-Ne? -Bak…
-Öyle yaptın. -Doğruya doğru, bacakları güzeldi.
Hepimiz baktık, yürürken gördün.
-Evet. -Atkuyruğu ve kıç gördüm.
At sandım, ondan bağlamaya çalıştım.
Böyle bağlayacaktım.
-İşte! -Hadi ama…
Hadi gidiyoruz.
-Nereye? -Arkaya yükleyin.
-Oraya gidiyoruz, hadi. -Pikaba mı?
-Pikabın arkasına koyun. -Arkaya mı?
-Ne? -Sana bir sürprizim var, hadi.
-Bana mı? -Evet.
Fren kilidini aç.
Tamam, yavaş. Çıkarın.
-Devam, yavaş. -Tamam.
-Dikkat. -Yavaş, tamam.
-Tahtayı al. -Dikkat et.
Yavaş indirin.
-Tamam mı? -Evet.
Esha, hadi arkaya atla.
-Tuttun mu? Hadi. -Tuttum.
Tamam.
Paris, tuttum seni.
İşte geldik.
Yardım gerekecek.
Cole, sen değil. Esha, gel.
Hazır mısın?
Senin atın.
-Tamam mı? -Tamam.
Tamam.
Yapabilirsin.
Ne yapıyorsun?
-Gidiyorum. -Nereye gidiyorsun?
-İşime burnunu sokma. -Smush'la takılamazsın.
Kendi kendime takılırım. Hep yaptığım gibi.
Bana bak.
-Otur şuraya, ben senin babanım… -Babam filan değilsin!
Benden başka herkese babalık ettiğin doğru.
Ata binmeyi öğretiyorsun, sakatlara özel eyer yapıyorsun…
Ben dolapta yemek bile bulamıyorum.
-O atları benden çok seviyorsun. -Kır kıçını otur.
Adam mı oldun?
O sokaklar seni bir gecede adam mı etti?
Etmedi, sen daha çocuksun.
Daha çocuksun.
Bu yola girersen Smush'la bok yoluna gideceksin.
Niye benden nefret ediyorsun?
Bu kim, biliyor musun?
John Coltrane.
Daha tüyü bitmeden babasını kaybetmiş, onu annesi büyütmüş.
Philly'ye taşındığında muhtemelen seninle yaşıtmış.
Kimsesizmiş.
Evinden uzaktaymış.
İşte o yıl annesi ona ilk saksafonunu almış.
Dünya o günden beri bir daha aynı olmadı.
Bak…
Ben de Smush gibiydim, tamam mı?
Aynı onun gibiydim.
Her türlü iş çevirirdim.
Annen hamile kaldığında aranıyordum.
Evet.
Ama saklandım.
Seninle tanışmak istediğim için saklandım.
Bunu elimden alsınlar istemedim, seninle tanışmak istedim.
Ama anneni sıkıştırdılar.
Beni ele verdi.
Onu asla suçlamadım, o da senin iyiliğini düşünüyordu.
Bana kızgındı.
Federaller gelip varımı yoğumu aldılar.
Çat diye beş yıllık cezayı yapıştırdılar.
İçeri girmeden önce annenden bir şey istedim.
"Bak." dedim.
"Benden adam olmaz, biliyorum.
Ama bırak da oğlumun adını ben koyayım."
"Olur mu?" dedim. "Adını ben koyayım, lütfen."
Adını Coltrane koydum.
Evet, adın bu.
Babasız bir yere gelebilmiş bildiğim en büyük adamdı.
Ha siktir be.
Haber hızlı yayılmış. Senin payın bu, say bakalım.
Yuh.
Vay anasını.
Bu "tavşan" payı sayılmaz.
Bunlar farklı alıcılar.
Merak etme, bir sorun yok.
-Jalen bunu öyle görmeyecek. -Siktirtme C!
Siktirtme!
Hadi ama.
Var mısın, yok musun?
Sikeyim.
Sana bir şey göstereyim.
Eskiden biner miydin?
Hem de ne binerdim.
Hadi oradan, inanmıyorum.
Evet, kendi atım bile vardı. Chuck.
Chuck'ı biliyorum.
Harp o atı evin içinde besliyor.
-Öyle mi? -Evet, inanılır gibi değil.
Fletcher Caddesi'nin en iyi binicisiydim be.
Sana atta ayakta durmayı öğretirim.
Hadi be.
-Neden bıraktın? -Bırakmadım Cole.
Kendime bir amaç edindim.
O kadar.
-Çok yaklaştık. -Neye yaklaştık?
Buradan gitmeye.
Şunlara bir bak.
Batıda toprak hâlâ ucuz. Çiftlik almaktan bahsediyorum.
Çiftlik alır, güzelleştirir, satarız.
Sonra bir daha, bir daha.
Er geç duruluruz, kendimize güzel bir çiftlik buluruz.
Hatta kim bilir, belki Chuck ve Boo'yu götürürüz.
Ne kadar at istiyorsak alırız.
Hayalim bu.
Bu işlere niye bulaştım sanıyorsun?
Ne dersin?
Vay be, hoşuma gitti.
Evet.
Neler oluyor?
Neredeydin? Seni arıyorduk?
-Ne? -Boo kaçtı.
Beyzbol sahasında delirmiş.
Gitmem lazım!
Yoldan çekil, hadi!
Çok huzursuz.
Harp, at iyi görünmüyor.
Beyzbolcular, geri çekilin.
Geri çekilin, hadi.
Harp, bu hayvanı öylece yakalayamayız.
Üstüne çullanmayın, nefes alsın.
Kol kola çember olun, çit oluşturun.
Hadi, kol kola.
Ne olursa olsun hattı koruyun.
Bilemiyorum Harp.
-Güzel. Gel buraya Boo. -Bu kötü bir fikir.
-Hay sıçayım, hadi Harp! -Tamam.
Hayır.
-Gel. -Hadi.
-Dikkat. -Tamam. Kaçıyor.
Siktir.
Sorun yok.
Sakin, sorun yok Boo.
Hadi oğlum.
Yaklaşmana izin vermeyecek Harp. O at kimin, biliyorsun.
Atın ihtiyacı olanı biliyorsun.
-Yapamam. -Hadi ama.
-Bak, şu ipi alacaksın. -Yapamam.
Yularına takacaksın, tamam mı?
Yanında olduğunu bilsin.
İplerin senin elinde olduğunu bilsin.
Anladın mı? Bunu yapabilirsin.
Tamam.
Merhaba oğlum.
Benim, Cole.
-Sakin. -İşte böyle.
-Bana değil, Boo'ya bak. Hadi. -Tamam.
Tamam.
Ata odaklan, hadi.
Tamam. Oğlum, benim. Sakin ol.
Sakin.
Sakin, bir şey yok.
Sakin ol, her şey yolunda.
Harp…
Hadi evlat, yapabilirsin.
Tamam. Bak, benim.
Benim.
-Tamam, tut! -Bırakma.
-İşte böyle. -Aferin Cole.
-Aferin. -Yavaş.
Şimdi sırtına binmen lazım, tamam mı?
Yaklaştığında sürecekmiş gibi ayaklarını öbür yana at.
Sırtından atmaya çalışacak ama çıkman lazım.
-Hadi. -Çık.
Sorun değil, kalk hadi.
Hay sikeyim!
Bana ders mi vermeye çalışıyorsun?
Kalk, hadi. Kalk bakalım.
Burada mesele biz değiliz, anladın mı?
Atını yakala, hadi.
Hadi, bir şeyin yok.
Bir şeyin yok.
Hadi.
Aferin.
Aferin, işte böyle.
Aferin sana.
İşte böyle.
Evet, yürüt.
-Güzel. -Hadi, yürüt.
-Tamam. -Aferin delikanlı.
Dizginleri al, hadi.
Aynen böyle, evet.
-Aferin delikanlı. -Tamam.
Vay canına.
Hiç fena değil.
-İyi gidiyor. -Evet.
Boo'yu uysallaştırdı.
Evet, ağırdan al.
Aferin kızıma.
Aferin oğluma.
Aman, sakin.
Sakin ol.
Tadını aldın, değil mi?
-Siktir. -Yağmur yağacak.
Hadi gidelim.
Bırak biraz binsin.
Barbeküye hazır mısın?
Neye hazır olmam lazım, bilmiyorum ki.
Hızlı ve Öfkeli'yi düşün.
Arabalar start çizgisinde, motorlar gürlüyor,
kalabalık çılgına dönüyor, herkes parti yapıp eğleniyor.
Onun kovboy ve atlı versiyonu.
Peki.
Sana bir hediyem var.
-Öyle mi? -Sürpriz.
Gözlerini kapat.
-Ne… Tamam. -Gözlerini kapat.
Tamam.
Kapalı tut.
Bakmak yok.
-Bakmıyorum. -Tamam, aç.
İşi resmiyete dökelim dedim.
Tamam.
-Nasıl görünüyorum? -Gerçek bir kovboy gibi.
Tarihe geçecek, çok önemli bir andı.
Ben atım Tulip'teyim, babanla başa baş gidiyoruz.
O da kendi atı Naje'de. Kıran kırana yarışıyoruz.
Bitişe 50 metre kalmış.
-20 metre, 5 metre… -İşte masal okumaya şimdi başlıyor.
Sussana be adam, tutturmuş gidiyorum, bozuyorsun.
Hikâyenin bir ritmi var, öyle bozulmaz.
-Yenildin. -Ritimden ne anlarsın?
-Ne yaptığını biliyorsun. -Ritimmiş.
Neyse, tam köşeyi alıyoruz, onun atı burun farkıyla önde.
Orası tamam ama ne oldu dersin?
Tulip dişlekti.
Dişleri böyle dışarı bakardı, yere paralel.
Hatta bardak altlığı yapıp biranı üstüne koyabilirdin.
Çok yalancısın.
-Ama doğru! -Hadi lan.
Neyse, artık yarışın son saniyeleri.
Devam ediyorum, kafa kafayayız.
Tam kaybettim derken Tulip boynunu uzattı, dişler çıkıverdi.
Fotofiniş ulan!
-Yok artık, kes. -Hayatında hiç yarış kaybetmedin.
Tabii canım, yendin.
Tulip! Doğruyu söylüyorum.
Erkenden kaçtın sandım.
Haddini bildirmeye vaktim vardı.
Bu herife haddini bildireyim mi?
Evet.
İşte böyle! Hadi, deh!
Hadi, koş! Hadi!
Hadi koş!
Bastır Tulip!
Pek de haddimi bildiremedin.
-Evet, sen kazandın. -Hemfikiriz yani.
Bir daha yapalım, hadi!
-Hayır, hadi oradan. -Ciddiyim, bir daha.
Bu ezikleri bırakıp gidelim.
İkinci bir şans ver, göreceksin. Hadi.
Bu herif büyük çalışıyor.
Birkaç alışveriş daha, tamamız.
-Sen bekle, tamam mı? -Tamam.
-İyi misin? -Evet.
Seni iyi gördüm. Araba da yakıyor.
Çok güzelmiş…
Siktir!
Sakin ol, bırak beni!
Cole, imdat! Cole!
-Bir yere kıpırdama. -Lütfen, yapma.
Çekil lan.
Gir lan şu bagaja. Gir hadi!
-Sıkarım bak! -Çekil üstümden!
Tekerime çomak sokup kaçacağını mı sandın?
-Smush! -Siktir!
Koş, gidelim buradan!
Sikeyim, hayır!
Sıçayım!
Smush!
Kalk, gidelim. Gitmemiz lazım.
-Kıpırdamayın! -Smush, hadi.
Siktir.
Hadi!
Durun!
Hadi!
Durun dedim!
Hadi, koş!
Lanet olsun!
Durun!
Sikeyim!
Siktir!
Sikmişim o herifi! Sikmişim Jalen'ı!
Pusacağımızı mı düşünüyor? Bu savaş demek.
Hücuma geçeceğiz.
Bu savaşı kazanacağız.
Smush.
Planın ne C?
Ne yapacaksın lan?
Söyle hadi, dinliyorum.
Bunu bekliyordum, hayalini söyle.
-Bilmiyorum. -Başarıya ne oldu?
Baban gibi çöpçü mü olacaksın?
Ateşin etrafına doluşup millete hikâye mi anlatmak istiyorsun?
Keş lan onlar, ne dediklerini bilmiyorlar.
O ahırlar var ya?
Onların işi bitti.
Onlar bitti.
Beni kollaması gereken herkes bana sırt çevirdi.
Henüz anlamıyorsun C.
Palavralarını görmüyorsun.
Biz bir başımızayız.
Seni bilmem ama ben terk edilmekten bıktım.
Paramı alacağım,
kendi yolumu kendim çizip buradan çekip gideceğim.
Tamam mı?
Benimle misin, değil misin?
Cole!
Nereye gidiyorsun?
Cole!
Merak etme.
Geçecek, tamam mı?
-Hadi. -Ne yapacaksın?
Beni at üstünde bile yenemiyorsun.
Önünü tut, nereye gidiyor? Geçirme.
Nereye gidecek?
-İstesem geçerim. -Nereye gidecek?
-Atın üstünde durmayı öğretecek misin? -Yapabileceğini düşünüyorsan.
-Yaparım tabii. -Göreceğiz.
Bin.
-Sonra görüşürüz. -Tamam.
Çocuk çok iyi binici.
Kyle'ı biliyorsun.
Fletcher Caddesi'nde tanıştık.
Şimdi ekmeğini bundan kazanıyor. Burada at eğitiyor.
Benim gözüm hep polis olmaktaydı.
Annem beni bir geçit törenine götürmüştü,
geçen üniformalı polisleri gördüm, şövalye gibi görünüyorlardı.
O an kararımı verdim.
Büyümek için sokaklara gerek yok.
At üstünde durmaya hazır mısın?
Sonuçta buraya kadar geldim.
Evet, geldin.
Atları alalım, hadi. Üstünde durmayı öğreteyim.
Hadi!
Yükleyebildiğiniz kadar alın. Hadi!
HAYVAN KONTROL
Atlarımızı nereye götürüyorsunuz?
Böylece alamazsınız!
Hayır, durun!
-Durun! -Lütfen!
-Sakin, yapma. -Bırakın beni! Bırakın!
-Hayır, sakin ol. Geri çekil Cole. -Sikerler!
Kiramızı ödüyoruz.
-Mülk sahipleri uyarmış… -Mülk sahibi umurumda değil.
Yapmayın! Millet!
Kusura bakmayın ama atların aç olduğu ihbarını aldık.
Atlarım senden iyi yiyor be!
Arkada at cesedi çürüyor yahu!
Bize bunu yapamazsınız! Bir şeyler yapın!
-Atları alıp götürmek zorundayım… -Sikerler!
Tesislerimizden birinde kontrolden geçecekler.
-Beyefendi… -Hayır!
Bu konuda yapabileceğiniz hiçbir şey yok.
Ne saçmalıyorsun?
Sizi hırsızlar!
-Cole! -Hayır, bırak!
-Bir şeyler yap, hadi! -Kes şunu!
-Halledeceğiz. -Sikerim böyle işi!
-Bir yolunu buluruz. -Hadi oradan.
-Bir şey yap. -Hapse mi gireceksin?
-Bir şey yap! -Uğraşıyorum. Hapse mi susadın?
-Sakin ol. Sakin. -Kovboyluktan bahsediyorsun.
Ödleğin tekisin.
Bunun çok yanlış olduğunu biliyorsun.
-Yanlış olduğunu biliyorsun. -Harp, hadi ama…
Bunu bize nasıl yaparsın?
Burası bizim evimiz.
Bunu bize nasıl yaparsın?
Nessie.
Nessie'yi yardıma çağırma. Buradan kimseyi çağırma.
-Sana diyorum. -İş sizin yüzünüzden bu raddeye geldi.
Bunu düzeltme fırsatınız vardı ama hiçbir şey yapmadınız.
-Tamam mı? Kafanızı toparlayın. -Burayı biz inşa ettik!
Burayı yıkmaya çalışıyorsunuz!
Burayı biz yaptık!
Burası bizim evimiz!
Özür dilerim.
Sen haklıydın.
Tamam, gel buraya.
Geceleri Chuck'ı çıkarırdım.
-Cidden mi? Nereye? -Evet, parkın derinlerinde gezerdik.
Kimse bulamasın diye kilometrelerce derine girerdim.
Atlar buradan nefret ediyor.
Sürekli gürültü, anneler çocuklarına bağırıyor,
arabalar korna çalıyor, falan filan.
Bak, dinle.
Kulak ver.
Ne?
İşte bu. Sessizlik.
Dinginlik be dostum.
Hayat boyu bunu aradım.
Nereye gidersek gidelim,
sessiz sakin bir yer olacak.
Sen ve ben.
Tamam.
Mekânı her seferinde değiştireceğiz.
O gangster filmlerindeki gibi, anladın mı?
-Tamam. -Güzel.
Bu sefer sen nöbet tut.
Tamam mı?
Buradan her şeyi görürsün. Bir şey olursa seslen.
Gözünü dört aç.
Bu iş bizde.
Siktir!
Smush!
Smush. Siktir!
Dayan!
Hayır, dayan!
Bisikletli bir çocuk yanına yanaşmış.
Muhtemelen Smush'un kellesine ödül vardı, çocuk da para için yaptı.
Olay yerinde başka bir çocuk daha varmış.
Söylesene Leroy.
Cole'u bulman lazım.
Tamam.
HER ZAMAN KALBİMİZDESİN
Cole.
Hadi oğlum.
Hadi, kalk.
Hadi, gel. Şuraya otur.
Sana bir bakayım.
Yaralandın mı?
Tamam, şunu çıkaralım.
Temiz gömlek getirdim.
Şunu…
…temizleyeyim.
Ben bu hayata yenik başladım.
İlk öğrendiğim şeydi…
"Arkanı kolla."
Annem hep böyle derdi.
"Arkanı kolla oğlum."
Hayatımızı arkamızı kollayarak geçirirsek
ne başarabileceğimizi sanıyorlar, bilmem.
Evim dediğim tek yer
at sırtıydı.
Al, şu gömleği giy.
Hadi.
Smush bizden biriydi.
Çoktan toprağa vermiş olabilirler ama kovboy gibi gitmedi.
Chuck'ı almamız lazım.
Çizmelerini de.
Mezarına koyacağız.
Son yolculuğuna uğurlayalım.
Biliyorum.
Yanındayım.
Yanındayım oğlum.
BELEDİYE POLİS AHIRI
Hadi.
Gözünü açık tut.
Tamam.
Şunu taşımama yardım et.
GÜVENLİK
Chuck?
-Chuck. -Merhaba oğlum.
Chuck, gel buraya oğlum.
Boo!
Nasılsın? Seni gördüğüme sevindim.
Sakin.
Seni özledim.
Seni buradan çıkaracağım, merak etme.
Artık güvendesin.
Üç gecedir siz aptalların cesaretinizi toplamanızı bekliyorum.
Ne yani? Bizi tutuklamaya mı geldin?
Hayır, tetik parmağı kaşınan birileri iki zenci görüp vurmasın diye geldim.
Hadi ama Harp, hiç değilse biraz hedef şaşırt.
Sırf Fletcher Caddesi atlarını çalarsanız
kimin yaptığını anında anlamazlar mı?
Gel güzelim.
Gidelim.
Bunu ve diğerlerini salalım, biraz dolaşsınlar, sabah toplarız.
Ama işe bakın ki sizinkileri hiçbir yerde bulamayız.
Size tavsiyem sabaha kadar dikkat çekmemeniz.
En azından herkes çözecek cinayetler olduğunu hatırlayıp
kayıp hayvanlardan sıkılana kadar.
Destek ekipleri beş dakikaya gelir.
Acele edin derim.
Hadi.
Baba, yıkmalarını izleyemeyiz. Bir şeyler yapmalıyız.
Atlarla gidip önlerini keselim, bir bok yıkamasınlar.
Nessie, nerelisin? Hangi ahırdansın?
-White House. -Tamam.
-Rome, ya sen? -Tioga, biliyorsun.
Ya geri kalanlarınız?
-31. Cadde. -Markoe.
Evet, bu adını andığınız yerlerin her biri çoktan yok oldu.
Hepsi yerle bir oldu ama siz hâlâ buradasınız.
-Değil mi? -Evet.
Bırakın ahırları alsınlar. Bizi biz yapan şeyleri alamazlar ya.
Ev bir mekân değildir.
Ailedir.
Bizi kovboy yapan budur.
-Ne yapacağız peki? -Her zaman yaptığımız şeyi.
At süreceğiz.
Aferin Chuck. Aynen böyle dur.
Yapma böyle.
Teşekkürler.
Onu bana getirdiğin için.
Gerçekten.
Yapma böyle.
-Anne. -Cole.
Cole, yavrum.
Oğlum benim.
-Seni iyi gördüm anne. -Kovboyluk sana yakışmış.
Anne, bu Boo. Benim atım.
Evet, ata biniyor.
-Evet. -Vay canına.
-Çok güzelmiş. -Evet, kendi atı var.
Ama bana yetişmeye çok yolu var.
-Öyle mi? Senden daha iyiyim. -Bir Harp değilsin.
-Senden iyiyim. -Kimden iyiymişsin?
Hadi ama.
Philadelphia Belediyesi, Fletcher Caddesi arazisinde imara başladı.
Kendilerinden önceki kovboylar gibi,
onlar da kültürlerini korumak için temelli bir ahır arıyorlar.
Eric "E" Miller'ın Anısına
Bizi ata binerken gördüklerinde "Atlar nereden çıktı?" diyorlar.
"Nereden gelmişler?" Bu atlar benden önce buradaydı.
Anlatabiliyor muyum? Yani…
Biz bu hikâyeyi anlatırken insanlar baksın istiyorum,
bunun gerçek olduğunu görsünler istiyorum.
Bunu yapan insanlar var
ve insanların iniş çıkışları oluyor.
Ama hayat böyle bir şey işte.
Hayat böyle.
Philadelphia'da yaşıyorum, insanlar hep aynı şeyi soruyor.
"Ata mı biniyorsun? Philadelphia'da at yok ki."
Nasıl yani? Philadelphia'nın dört yanı at dolu.
Evet, Kuzey Philly'de ata biniyoruz. Atlarımız var, at bakıyoruz.
Bundan daha çok insanın haberi olsa ve durumu bilseler,
gidecek başka yeri olmayan gençler için ahırların önemini bir bilseler…
Bu işi öğrettiğim çocukları izlemekten aldığım keyif başka bir şeyde yok.
Nasıl öğrendiklerini, uyum sağladıklarını, adapte olduklarını görmek bambaşka.
Sadece atla da değil, hayatla.
Ahırlar bizim için çok önemli.
40 yaşında bir adam olarak şu an şurada oturup
hiç sabıkam olmamasının sebebinin bu ahır olduğunu söyleyebilirim.
Anlatabiliyor muyum?
Buradaki daha yaşlı insanlar sizi bunlardan uzak tutuyor
çünkü sizin yaşadıklarınızı çoktan görüp geçirmişler.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ