NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jeszcze nie skończyliśmy.
Muszę się napić.
- Wracaj szybko. - Dobrze.
Travis?
Travis...
Travis?
Tu jesteś.
Podoba mi się twój styl.
Tu Ellie.
Co powiedział ich prawnik?
To absurd.
Naruszył nie jeden, a cztery patenty naszych klientów.
A teraz podważają zasadność?
Nie wierzę.
Mogą nam zacząć wypisywać czek.
Tak.
Rozumiem to,
ale mamy mało czasu.
SPRZEDANE
Jestem w Oceancrest.
Wciąż się rozpakowujemy.
Tak, bardzo się cieszymy.
Lepiej z nim, o wiele lepiej. Dzięki.
Aha.
Jesteśmy chyba gotowi. Będę w biurze...
z samego rana. Wiemy, co robić.
PRZECHOWALNIA
Tak, świetnie.
Dobrze.
Aha, porozmawiamy rano. Pa.
SALON
Marcus, jestem.
Skarbie?
No to zaczekałeś.
Przepraszam.
Przyszło rano, więc rozłożyłem.
Niewiele, ale zrobiło się przytulniej.
Pamiętam, jak Brit wygrała go na wesołym miasteczku.
Tęsknię za nią.
Berkeley jest tylko godzinę drogi stąd.
Wiesz? Wróci na ferie, zanim się obejrzysz.
Tak.
To dla nas wielka zmiana.
Myślisz, że wyjazd z miasta to błąd?
Nie, to nie był błąd.
Brittany urodziła się nam tuż po studiach...
Dużo pracowaliśmy.
To nasz czas.
- Jesteś na mnie skazana. - Skazana?
Po zakończeniu tej sprawy.
Ellie Warren.
PORT SAN FRANCISCO
Hej!
Ellie!
Ale się spóźnię.
Autostrada była jak parking.
Uznałam, że późno poszliście spać.
Pierwsza noc w domu.
Dom jest nowy, ale facet nie.
- Drinki wieczorem? - Nie mogę.
Muszę sobie poflirtować i potrzebuję skrzydłowej.
- Wiem, ale Marcus dziś gotuje. - Właśnie tego mi trzeba.
Czyli jutro?
Upijemy się i ponarzekamy na robotę.
Wiesz, jakie korki będą w piątkowy wieczór?
Koszmarne. Jak zwykle.
Pogódź się z tym.
Nie przyjmuję odmowy.
Pa.
Dzień dobry.
Nasza główna radczyni prawna, Ellie Warren,
którą, mam nadzieję, przekonamy do zmiany zdania
i pozostania tu po zamknięciu sprawy.
To ten konsultant, o którym ci mówiłam. David Hammond.
Ellie.
David, cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
To wy się znacie?
- Tak, studiowaliśmy razem. - Właśnie.
Szmat czasu, co nie?
Racja. Dwadzieścia lat.
Wyglądasz, jakby minęło 20 minut.
- Cóż... - No dobrze, jak już mówiłam Davidowi,
nasz klient twierdzi, że patenty należące do pana Moore’a,
pozwanego,
naruszają cztery środki zabezpieczające.
Ponadto
wydaje się on być w posiadaniu...
Podniosę.
informacji zastrzeżonych, które musi mieć od radcy
naszego klienta.
- Ellie? - Dziękuję.
Wygląda na to, że bratanek pana Moore’a pracował jako urzędnik,
co oznacza, że miał łatwy dostęp do informacji poufnych.
Wiecie o tym, że wszelkie informacje,
które od nich uzyskam, będą niedopuszczalne.
Ty znajdź tylko te maile.
A jego zostaw mnie.
Znajdę je na pewno.
Ostrzegali, że szefowa to gruba ryba.
Może następnym razem weź sieć.
Niesamowite, jak świetnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Chwila.
I już.
Dzięki.
Mam kolejne spotkanie, ale...
zobaczymy się?
Pewnie, z chęcią.
Dziś wieczorem?
Dziś wieczorem akurat nie mogę.
Ale nie za kolejne 20 lat?
Nie, na pewno nie.
Wizytówka. Dzwoń, kiedy chcesz.
Trzymam cię za słowo.
Miło cię widzieć.
Witaj w zespole.
W tygodniu zrobię zakupy.
Może w weekend odpalę grilla.
Dobry pomysł.
Wino jest pyszne.
Dziękuję.
Myślę, że ta firma będzie...
naprawdę mi pasować.
Pozwolili mi przejąć projekt od innego architekta.
Dobrze będzie wrócić do gry.
To wspaniale, tylko nie śpiesz się, bo jesteś w trakcie rekonwalescencji.
Usiądź. Przyjaciel jest cudotwórcą.
Już zdążył znaleźć szkodliwą dla pana Moore’a korespondencję.
I to w jeden dzień?
W kilka godzin, ale chciałem ją pokazać osobiście.
Sama zobacz.
Myślisz, że pójdą na ugodę?
Jeśli dobrze to rozegramy.
- Trzeba to uczcić. - Pewnie.
Drinki wieczorem?
Nie mogę.
- Znowu. - Nie, obiecałam już drinki koleżance.
Aha, babski wieczór. Rozumiem.
Właśnie, przepraszam.
- Ale wiesz co? Dołącz do nas. - Nie chcę się narzucać.
Naprawdę, nie będzie miała nic przeciwko.
- Na pewno? - Tak.
Gdzie?
Nolan’s. O siódmej?
- Pewnie. - Super.
Dobra robota.
- Dziękuję. - Pa.
Cześć.
Gdzie jesteś? Ja już na miejscu.
Słuchaj, nie złość się,
ale muszę skończyć to streszczenie, zanim wyjdę.
Za tydzień proces.
No nie żartuj.
Obiecuję, że ci to wynagrodzę.
Rozumiem.
No to na razie.
OK, do zobaczenia.
Pa.
Cześć, Ellie.
Cześć.
Wszystko OK?
Tak. Wszystko gra.
Zająłem nam miejsce. Twoja koleżanka...
Właśnie, nie. To ona dzwoniła.
Siedzi w pracy i nie da rady dołączyć.
Czyli mam cię tylko dla siebie.
- Troszkę. - Dobrze.
Wow.
Wiele można powiedzieć o Ellie Brooks, ale nie to, że ma słabą głowę.
Warren.
No tak. Pani Warren.
Zgadza się.
Janice mówiła, że odchodzisz z pracy.
Właśnie kupiliśmy z mężem nowy dom w Oceancrest.
Jak tylko zakończę tę sprawę, otworzę własną kancelarię.
- Wow. - Tak.
- Spełnienie marzeń. - Cieszę się.
Córka właśnie zaczęła studia,
więc to dobry moment na zmianę.
Masz córkę na studiach?
Tak, mam córkę na studiach.
Patrz.
To ona.
Wow.
Jest piękna.
Dziękuję.
Ma twoje oczy.
Moja córeczka.
No to...
Opowiedz o sobie.
Żona? Dziewczyna? Dzieci? Jak się to potoczyło?
Rozwiedziony,
nie mam dzieci.
Nie każdy ma tyle szczęścia, co ty.
Chyba że to tylko pozorna sielanka?
Nie.
To prawda.
Mam idealne życie, idealnego męża, idealną córkę,
idealny dom.
Ale bywa tak, że po 20 latach budzisz się
i zdajesz sobie sprawę, że osoba śpiąca obok
wydaje się zupełnie obca.
Nie wiem, jak to się dzieje.
Dwadzieścia lat to szmat czasu.
Ale na bank dalej go pociągasz.
Sama nie wiem.
Ale nie chcę cię tym wszystkim zamęczać.
Coś ty. Po prostu sobie gadamy.
No dobrze.
JA WCIĄŻ PRACUJĘ. JAK DRINKI Z COURTNEY?
Janice?
Marcus.
Pan Warren.
Właśnie.
POZDRAWIA CIĘ
Zrozumiem, jeśli musisz już iść.
Nie, nie.
Spoko.
Czyli kolejna butelka.
Jeśli będziemy tu pić, ludzie zaczną gadać.
Dokąd byś poszła?
Nie wiem.
Dwadzieścia lat wstecz?
Jakim cudem nigdy się nie spotykaliśmy?
Pewnie dlatego, że zajmowały cię randki z innymi.
Może czekałam na twój pierwszy krok.
- A ja bałem się odrzucenia. - Chroniliśmy przyjaźń?
Wypiję za to.
Za przyjaźń?
Masz na mnie zły wpływ.
Ale powiedzmy...
że bym cię wtedy zaprosił na randkę. Poszłabyś?
No...
Nie przypominam sobie, żebyś aż tak dobrze wyglądał.
- Muszę ci coś wyznać. - Słucham.
Wiedziałem, że pracujesz w kancelarii.
- Tak? - Aha.
Janice zgłosiła się do mnie, dowiedziałem się o tobie
i uznałem, że fajnie będzie się zobaczyć, pracować razem.
- Nie masz nic przeciwko? - Nie.
Powiem ci,
że gdyby było inaczej...
nie czułabyś, że śpisz z nieznajomym.
Gdyby.
Ufasz mi?
Nie, nie ufam ci.
Chodź.
Ellie.
Nie.
Nie, David. Nie mogę.
Nie mogę, przepraszam. Muszę już iść.
Ellie!
Ellie.
Muszę wracać do domu.
Do nieznajomego w twoim łóżku?
- Nie powinnam tak mówić. - Zasługujesz na kogoś, kto cię docenia.
Potrzebuję tego dziś.
Ale to nie powinno się zdarzyć.
To po mnie.
Dobranoc, David.
PRZEPRASZAM. PROSZĘ, WYBACZ MI.
Cześć, kotek.
Nie słyszałem cię.
Cześć.
Dziękuję.
Fantastycznie.
Tego właśnie szukałam.
Davidzie...
Z tego, co pamiętam, ostatnio nie czułeś się najlepiej.
Tak, wiem.
Ale teraz wszystko u mnie dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
W pracy w porządku.
Znowu sypiam.
Chodzę na siłownię.
- Nawet się z kimś spotykam. - O proszę.
Właśnie. To prawniczka.
- Tak? - Aha.
Tyle że kończy teraz wieloletni związek,
więc nie śpieszymy się.
Dam jej trochę czasu.
Pamiętasz naszą pierwszą zasądzoną sesję kontrolowania agresji?
Mówiłeś o załamaniu z powodu Deborah.
Tak.
Wciąż tak się czujesz?
Dlaczego ciągle do tego wracamy?
Mówiłem, że mi przeszło.
Ponieważ po tym, co przeszedłeś,
nikt by cię nie obwiniał, gdybyś wciąż miał problemy.
Halo.
Mamo? Tato?
Oto i ona.
Tato. Gdzie to znalazłeś?
Trzymam twoje stare rzeczy. Witaj w nowym domu.
Dziękuję.
Nie mogłam się doczekać ferii.
Ależ się stęskniliśmy.
- Ja też się stęskniłam. - Tak bardzo.
I jak ci się podoba?
Jest... różowy.
- Nie podoba się. - Nie.
Możemy zmienić, co chcesz.
Chcieliśmy przygotować ci coś wyjątkowego.
Dziękuję.
A widziałaś prywatną plażę?
To może wszystko naprawić.
Bardzo możliwe.
- No to chodźmy zobaczyć. - OK.
Cześć, skarbie.
Mamo!
I co ty na to?
Udało ci się.
Nowa praca. Nowy dom.
Tata znów się uśmiecha.
Wreszcie mogę odetchnąć.
No przyznaj się. Tęsknisz za miastem.
Sama nie wiem.
Zobaczysz.
Znudzi ci się spisywanie testamentów bogatych staruszek i tu wrócisz.
Mówię ci. Zawsze wracają.
- Na razie. - Pa.
- Cześć. - Pa, pa.
Chwileczkę.
Ellie?
David.
- Hej. - Wow.
Wychodzę ze spotkania i myślę sobie: „Wygląda jak Ellie”.
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję.
Słuchaj, nie będę owijał w bawełnę.
A propos tamtej nocy.
Przepraszam.
Nie, w porządku. Nie musisz przepraszać.
Było późno, dużo wypiliśmy. Nie powinno do tego dojść.
Właśnie. Myślałem, że jesteś zła.
- Wiesz? - Dlaczego miałabym być? Wszystko gra.
Nie oddzwaniasz.
Chwileczkę.
Przepraszam pana.
Może pójdziemy na kawę i pogadamy? Ja stawiam.
Właśnie wypiłam kawę.
Ale dzięki.
To sama rozmowa?
Mam godzinkę, opowiesz mi o nowej kancelarii.
David, nie mogę. Jestem mężatką.
To nie w porządku.
Chwileczkę, kurna!
Jedziesz czy nie?
Rozumiem.
Ale nie musi być niezręcznie.
Chcę, żebyś wiedziała...
- że możesz na mnie liczyć. - Doceniam to.
Trzymaj się.
WSPANIALE BYŁO CIĘ ZOBACZYĆ.
WCIĄŻ MYŚLĘ O TEJ NOCY W KLUBIE.
BLOKUJ KONTAKT
Cholera!
Cześć, skarbie.
- Cześć! Nie słyszałam cię. - Co ci się stało?
Skaleczyłam się.
Boli?
Trochę.
A teraz? Lepiej?
Może.
- Teraz lepiej. - Tak.
Dziękuję. Czekaj, wiesz co?
To był długi dzień. Potrzebuję czegoś więcej.
Masz gościa.
Cześć.
Ale miła niespodzianka.
Dziękuję.
Nie ma za co. Wow! Urządzasz się.
Próbuję. Prawie skończyłyśmy.
Bardzo ci to pasuje.
Nigdy nie byłaś tak zrelaksowana w pracy.
Niesamowite, jak mi idzie, kiedy nie odpowiadam za miliony.
Dostatecznie słodka?
W porządku.
W porządku?
Pani szanowna, to...
jest nektar bogów.
Może przetestujemy biurko?
Niezły pomysł.
Notariusz przyszedł.
- Przepraszam. - Później.
Właśnie.
Przepraszam za to.
Skarbie, pamiętaj o kolacji.
Przyjdzie Courtney, Brittany ma randkę, więc będziemy we trójkę.
Stek czy łosoś?
Łosoś.
Jasne.
Pewnie do córki.
Tak. Scott.
Marcus Warren, FBI.
Słucham?
Pamiętasz Scotta? Chodziliśmy razem do liceum.
Cześć, Scott.
Dzień dobry.
- Jak tam? - Dobrze. Dziękuję.
Co macie w planach?
Kolację i kino.
Nieźle.
Wracasz o 23?
Mamo, jestem na studiach.
Przed północą.
O 23.
Jednak o północy.
Baw się dobrze.
Dzięki. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Cześć.
Do widzenia.
Bez przytulenia?
Już się zaczyna.
Kochanie.
Może powinniśmy coś zamówić.
Nie wyrabiam się.
Nie, będzie idealnie.
Nakryte dla trojga. Spoko.
- Tak? - Tak.
No dobrze.
- Już jest. - Otworzę.
Cześć. Marcus.
- Witam w naszych skromnych progach! - Piękny. Gość na ostatnią chwilę.
- Nie ma sprawy. - Cześć.
Pięknie wyglądasz.
- Hej, wyglądasz cudnie! - Cześć.
Jestem David.
Miło mi.
Ellie.
Białe pasuje chyba do wszystkiego.
Super, stary. Dziękuję.
Już go lubię. Patrz.
- Oprowadzić was? - Pewnie.
To zapraszam.
To był element decydujący...
więc od niego zacznę.
Oto nasza... główna atrakcja.
Uwaga.
Wow.
Słyszałem o konsultantach informatycznych, ale w czym się specjalizujesz?
W sumie jestem hakerem.
Kotek.
Pomagał największym firmom w mieście.
Zatrudniają mnie do znalezienia dobrze ukrytych informacji.
Ale to legalne?
„Nieoficjalne”.
Że też twoja kancelaria go nie zatrudniła.
- Tak. - Jak się poznaliście?
- Ty powiesz... - Nie, ty...
- OK. - Ty powiedz.
No dobrze. Pewnego dnia czekam na windę.
Podchodzi do mnie bardzo przystojny,
bardzo pewny siebie mężczyzna i nagle...
jakby wszyscy inni ludzie w holu zniknęli.
Słyszałam chyba nawet muzykę.
- Rany! Muzykę? - Aha.
Przedstawiłam się...
Tak mnie oczarowała,
że od razu zaprosiłem ją na lunch. I proszę.
Mówił o swoim trudnym rozwodzie.
Co się stało?
Co tu powiedzieć?
Miałem idealny dom,
idealną żonę.
Bywa tak,
że budzisz się i wydaje ci się, że osoba śpiąca obok od 20 lat
jest zupełnie obca.
Rany.
To musi być do bani.
Właśnie.
- Nie musisz o tym mówić. - Nie, OK.
Najbardziej bolało mnie to,
że mimo czasu i wysiłku włożonego w związek
nie traktowała mnie poważnie.
No cóż.
Idziemy do przodu.
Kolejny toast. Za nowych przyjaciół i szczęśliwe związki.
Na zdrowie.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Deser?
- Tak, pewnie. - Jasne.
- Courtney, pomożesz? - Aha.
- Nie, ja pójdę. - Na pewno?
- Tak. - No dobrze.
Co za gość.
Odbiło ci?
Jak śmiesz przychodzić do mnie do domu?
Nie oddzwaniasz, nie odpisujesz.
Jak mam się kontaktować?
Masz się nie kontaktować.
Nie musisz się martwić.
Dochowam tajemnicy.
Mój mąż...
Mój mąż jest na zewnątrz.
Nie widzisz, co dla ciebie robię?
Nie waż się mnie dotykać.
- To może się udać. - Nie wiem, co sobie myślisz,
ale chcę, żebyś wyszedł na zewnątrz
i wymyślił wymówkę, dlaczego musisz wyjść wcześniej.
I nie chcę cię więcej widzieć przy mnie,
przy mojej córce, moim mężu ani w pobliżu mojego domu.
Rozumiesz to?
Dzwonił właśnie klient.
Uszkodzono plik, który obrabiałem. Potrzebują go.
Musimy lecieć.
Odwiozę cię.
Nie, w porządku. Nie chcę, żebyś wracała sama...
Nie przejmujcie się.
Zadzwoń.
Dobrze.
- Co jest? Wszystko OK? - Tak.
WYBACZ MI
Tu Courtney, proszę zostawić wiadomość.
Courtney, tu Ellie. Oddzwoń do mnie.
Zostawiłam ci tyle wiadomości. Muszę z tobą porozmawiać.
Hej. Co to?
- Oddzwoń. - „Forget Me Nots”.
Pamiętam tę piosenkę.
Skąd to masz?
Znalazłam w pudle w garażu.
To może być warte sporo kasy.
Nie chcesz, to ja wezmę.
Zatrzymam ją.
Dobra.
- Hej. - Nie!
Wiem, że jesteś zła.
Uwodzisz moją przyjaciółkę,
przychodzisz do mnie do domu.
Posunąłeś się za daleko.
Rozumiem.
Chcesz dyskrecji.
- Nikt nie musi o nas wiedzieć. - Nie ma żadnych „nas”.
Mąż by się zgodził?
- Jeśli chcesz zadzwonić do męża... - Tego nie mówię. Ale mógłbym.
Sama powiedz.
Tamta noc nie uwolniła jakichś uczuć?
No pomyśl.
Zrobiliśmy to.
Wiesz co?
Nie chciałam ranić twoich uczuć, starałam się szanować naszą przyjaźń.
Ale czego chcesz?
Za co?
Za trzymanie się z dala ode mnie, od mojej rodziny i od Courtney.
I popełnienie tego samego błędu, co kiedyś?
Moim jedynym błędem była chwila zapomnienia tamtej nocy.
Ostrzegam cię.
Trzymaj się...
Co to jest, Deborah?
Co za Deborah?
David?
David.
Słuchaj.
Posłuchaj mnie.
Wiem, że przeżyliśmy kiedyś piękne chwile,
i bardzo cię proszę...
żebyśmy zostawili przeszłość
za sobą.
To się musi skończyć.
Zostaw mnie w spokoju.
Hej.
Cześć.
Co się stało?
Po drodze wszystko mi powiedział.
Patrzyłaś, jak siedzę na tej kolacji i robię z siebie idiotkę.
Courtney, to nieprawda. Próbowałam ci powiedzieć.
O czym?
David jest niezrównoważony.
On jest niezrównoważony?
Podbijasz do niego w klubie nocnym,
zdzierasz mu ubrania w łazience, ale to jego wina?
Potem zapraszasz go na lunch,
wrzeszczysz na niego w restauracji,
- ale to on ma problem? - Nie, czekaj. Chwila.
Co on ci powiedział?
Prawdę.
Że chciałaś mieć z nim romans, odkąd Janice go zatrudniła, ale odmówił.
Że próbowałaś go uwieść...
kiedy się dowiedziałaś, że się spotykamy.
Nie, to nieprawda.
Znasz mnie lepiej niż ktokolwiek inny. Nie zrobiłabym ci tego.
Serio? Nie zrobiłabyś...
Więc wyjaśnij to.
WCIĄŻ MYŚLĘ O TEJ NOCY W KLUBIE
Chwila, nie.
To on wysłał mi te wiadomości.
Musiał podmienić imiona. Ja tego nie zrobiłam.
Nie chciał mi ich pokazywać,
bo wie, jak mogłyby zaszkodzić twojemu małżeństwu.
A ty mu wierzysz?
Naprawdę wierzysz kolesiowi...
który siedział z nami na kolacji i powiedział, że jest hakerem.
Skoro tak chciał, żebyś się dowiedziała o naszym romansie,
to czemu tak późno ci powiedział?
Bo najwyraźniej tylko jemu zależy na twoim małżeństwie.
- Po co ja tu przychodziłam? - Czekaj.
Boże. Pójdę już.
- Courtney! - Nie.
Dzięki za szczerość.
- Pięknie, Ellie. Pięknie. - Zaczekaj.
Posłuchaj.
Chcesz mi powiedzieć, że naprawdę uważasz,
że wszystko tu gra?
Zdecydowanie coś tu nie gra.
Courtney, to jakiś absurd. Nie okłamałabym cię.
Courtney.
Courtney!
KALIFORNIA PRAWO JAZDY
KARTA PRZEBIEGU STUDIÓW
AKT MAŁŻEŃSTWA
WYROK ORZEKAJĄCY ROZWÓD
BRAK WYROKÓW I ARESZTOWAŃ
Lindo, jeśli ktoś zadzwoni,
jadę do miasta na parę godzin.
Dobrze.
Ale muszę mieć to na biurku do 14 w piątek, Desiree.
- Ellie! Cześć! - Cześć.
Jak się masz?
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Pani profesor.
Nie wiem, czy się kiedyś przyzwyczaję.
Ależ ty pięknie wyglądasz.
Ukrywasz na strychu magiczny portret? Powiedz.
Wyjechałam z miasta.
To wystarczy.
Brittany mówiła o Marcusie. Lepiej z nim?
Tak, powoli dochodzi do siebie.
- Dzięki. - Akurat jak zadzwoniłaś,
przeglądałam stare zdjęcia do gabloty.
- Tak? - Aha. Co cię tu sprowadza?
David Hammond.
Co konkretnie?
Przyjaciółka szuka konsultanta.
Wiem, że się przyjaźniliście. Co o nim sądzisz?
Nie pamiętam zbyt wiele.
Był inteligentny, ale dość małomówny.
No i miał obsesję na twoim punkcie.
Naprawdę?
No pewnie. Nie zauważyłaś?
Nie. Zupełnie.
No tak, bo ty widziałaś tylko seksownego, spoconego Marcusa
w stroju sportowym ze Stanforda.
To już pamiętam.
Ale pamiętasz byłą żonę Davida, Deborah?
Nie.
Wydaje mi się, że jej nie poznałam.
Serio? Wyglądała zupełnie jak ty!
- Naprawdę? - Tak.
A czemu się rozwiedli?
Słuchaj, David był miłym facetem.
Przystojnym, z sukcesami.
Ale tak nieoficjalnie...
Deborah mówiła, że był szalenie nerwowy.
Strasznie zaborczy i niesamowicie zazdrosny.
Chciałabym usłyszeć jej wersję.
Ellie, ona nie żyje.
Słucham?
Parę miesięcy po rozwodzie
ktoś włamał się do jej chłopaka.
Zabił ich oboje.
O mój Boże.
Czy policja podejrzewała Davida?
No jasne. Przyjrzeli się mu.
Ale koniec końców uznano, że było to zwykłe włamanie.
Podobno ten jej chłopak był dilerem.
Miał w domu sporo gotówki.
Ellie, o co tak naprawdę chodzi?
WŁAMANIE, ZABÓJSTWO PARY
ZABITO WŁAŚCICIELA Z DZIEWCZYNĄ
O mój Boże.
TRAVIS GREEN, DEBORAH LEE BRUTALNIE ZABICI
Courtney, tu Ellie. Proszę cię, oddzwoń.
Mam ważne dla ciebie informacje.
Dzwoń na komórkę albo do biura.
No dobrze. Pa. Kocham cię.
- Proszę. - Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
Wcześnie wstałaś.
- Scott zaraz przyjdzie. - OK.
Wszystko gra?
Tak.
Wiesz co?
Przytul mnie.
Dlaczego?
Potrzebuję tego.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Co tam? - Spotkanie o 10.30.
OK. Jak zadzwoni Courtney, daj znać.
Nie ma sprawy.
A jak pojawi się on, dzwoń na policję.
Jasne.
Pozytywne jest to,
że w końcu dają mi własnych klientów, a nie tylko poprawki.
Świetnie, tato.
Pamiętasz ten projekt w Palo Alto?
Kotku.
Mamo?
Pamiętasz projekt w Palo Alto?
Tak, tak.
Facet od niego kupił tu ziemię
i chce, żebym zaprojektował budynek.
NUMER NIEZNANY SŁYSZAŁEM, ŻE O MNIE WYPYTUJESZ.
Wspaniale, kochanie.
Aha.
Wreszcie wychodzę chyba na prostą.
NUMER NIEZNANY CO POWIESZ NA POKAZ?
Wszystko w porządku?
Tak, tylko...
Podniosę.
Nie. Już mam.
- Wszystko gra? - Tak, tak.
Muszę zadzwonić do biura. Zaraz wrócę.
Cześć.
Skąd to masz?
Ellie...
skoro potrafię się dla was włamać do największych serwerów mailowych,
to dla siebie potrafię zhakować klub.
Podaj powód, dla którego nie powinnam wystąpić o zakaz zbliżania się.
Ciekawe...
co by było, gdybym wysłał nagranie Marcusowi.
A co by było, gdyby świat dowiedział się, co spotkało twoją byłą żonę?
Nie przestanę w nas wierzyć.
David?
David.
Cholera.
Tu Courtney, proszę zostawić wiadomość.
Courtney, tu Ellie.
Proszę, oddzwoń jak najszybciej.
Musimy porozmawiać.
DAVID NIE JEST TYM, KIM MYŚLISZ
WŁAMANIE, ZABÓJSTWO PARY
Jak ci minął dzień?
Super.
Słodki jesteś, kotku.
Co to takiego?
Seksowna.
A nie wolałbyś mniej materiału?
Bez pośpiechu.
No dobrze.
To zaraz wrócę.
PRZENIEŚ DO KOSZA
I jak?
Pięknie.
Powiedz, że mnie kochasz.
Że zawsze mnie kochałaś.
Kocham cię.
Tak, pragnę cię.
Jestem twoja.
Nie idź.
Będę tęsknić.
Tak.
Obiecuję.
- Dobrze. Do zobaczenia. - Tak.
- Zadzwoń. - Zadzwonię.
O mój Boże.
Cześć, David.
Hej. Długo czekasz?
Nie, stary. Coś ty.
Muszę powiedzieć, że twój telefon mnie zaskoczył.
Nie sądziłem, że będę mógł tu grać. Super.
Spodoba ci się.
I proszę.
Dobre.
Dzięki, stary.
To ten kij.
Niemal sam wbija.
Dostałem go od Elle na ostatnie urodziny.
Wydaje się być wspaniałą kobietą.
Jaki macie sekret?
Wiesz, terapeutka powiedziała nam,
że małżeństwo trzeba traktować jak serię mniejszych małżeństw.
Chodzicie na terapię?
Nie. Już nie. Chodziliśmy, ale...
to było przed wypadkiem.
Mogę spytać jakim?
No pewnie. Jak co rano jechałem na rowerze w parku Glen Canyon.
Pewnie zjechałem z drogi, nie jestem pewien.
Nie zauważyłem nawet samochodu.
Po tygodniu budzę się w szpitalu. Złamany obojczyk, połamane żebra.
Pół roku w gipsie.
Właśnie.
Było ciężko.
Ale jest coraz lepiej.
Ze wszystkim.
W pracy świetnie.
Z Ellie o wiele lepiej.
Szczęściarz.
Jest piękna,
odnosi sukcesy.
Wielu zabiłoby za taką kobietę.
Dzięki, stary.
Tak tylko mówię.
Nie wiesz, jak to jest, kiedy ukochana dotyka innego,
całuje innego.
Czy ona go kocha?
Co byś mu zrobił sam na sam?
Słuchaj...
Przykro mi z powodu żony.
Byłej.
Byłej żony.
Tak czy owak.
Witam.
Jak tam?
Było ekstra. Dzięki za telefon. Musimy to powtórzyć.
- Pewnie. - Dobra.
- Dzień dobry. - Czym mogę służyć?
Nie wiem, czy mnie pani pamięta z rana,
ale jestem przyjaciółką Davida Hammonda.
Zostawiłam wczoraj u niego parę rzeczy.
Czy mogłaby mnie pani może wpuścić do mieszkania?
Wszystkie to znamy.
NIEPRAWIDŁOWE HASŁO.
O Boże.
Nie.
Cześć, kotku.
Na golfie było super. Aha.
Wracasz z pracy?
Kupić coś na wynos?
W porządku.
Już jadę.
Odbierz.
Courtney!
Masz dziesięć sekund, zanim się rozłączę.
Myślę, że David zabił swoją żonę.
Zupełnie mnie to nie śmieszy.
Wiem, że jesteś na mnie zła.
Masz do tego prawo.
Ale David nie jest tym, za kogo go uważasz.
Wszystko, od zdobycia pracy w kancelarii
do spotykania się z tobą, robił dla mnie.
Skąd to niby wiesz?
Byłam u niego w mieszkaniu.
Miał moje zdjęcia na komputerze.
Obserwował mnie.
On jest niebezpieczny.
Muszę kończyć.
Nie! Courtney, proszę cię.
- Cześć. - Cześć.
Z kim rozmawiałaś?
Co?
Na korytarzu słyszałem, że z kimś rozmawiasz.
A nie, to z pracy. Nic takiego.
Brzmiało poważnie.
Wiesz, jak jest. Niektórzy nie potrafią przyjąć odmowy.
Wiem coś o tym.
Nie zagląda się do cudzych telefonów.
Dlaczego masz tu zdjęcia Ellie?
Znamy się od dawna.
Ale te są nowe.
Śledziłeś ją?
Janice mnie poprosiła.
- Jej szefowa? - Dziwiła się,
że nagle odchodzi z pracy.
Miałem sprawdzić, czy nie zaszkodzi kancelarii.
I co?
Zaszkodziła?
Nie.
Muszę się przewietrzyć.
Wszystko będzie dobrze.
Courtney!
Courtney.
Courtney!
Courtney...
Courtney.
Proszę, obudź się.
Courtney.
Boże.
Ratunku!
Wysłaliśmy radiowozy do mieszkania. Puste. Znajdziemy go.
Dobrze.
Nic jej nie będzie?
Będzie dobrze.
Elle.
Nic ci nie jest?
Nic, kochanie.
- Gdzie Brittany? - Jest ze Scottem.
- Na pewno w porządku? - Tak.
Pewnie mąż.
Detektyw Larson.
Co się tu dzieje?
Napad na przyjaciółkę.
Napad? Kto to zrobił?
Pod dom wyślę radiowóz, a gdyby pani czegoś potrzebowała...
O każdej porze.
Dziękuję.
Kotku, co się tu dzieje?
Wszystko ci wyjaśnię w domu.
Ale proszę, zabierz mnie stąd.
Pewnie.
Koleś siedzi tu, pije moje piwo,
grałem z gnojem w golfa!
Nie rozumiem.
Skoro byliście tak blisko, dlaczego nic o nim nie wiem?
Nie rozmawiałam z nim, odkąd skończyłam studia.
Nie widziałam się z nim od tamtego czasu.
Kiedy pojawił się w domu,
nie wiedziałam, jak...
Jak ci to powiedzieć.
Więc...
przeleciałaś go w łazience?
A, przepraszam. Prawie.
Upiłam się.
Jak mogłaś nam to zrobić?
Zapomniałam się na chwilę i nie...
Nie wiedziałam, co robić.
Na pewno nie chciałam cię skrzywdzić.
Przepraszam.
Skoro tak się martwiłaś sprawami między nami,
dlaczego nic nie mówiłaś?
Bo nie wiedziałam, co powiedzieć, jak to powiedzieć...
- Nic ci nie umiałam powiedzieć. - Elle.
Jak to możliwe, że zarabiasz na życie rozmowami z 12 obcymi ławnikami...
a rozmowa ze mną cię przerasta?
Czy nasze życie jest aż takie złe?
Nie.
Nie, uwielbiam nasze życie. Kocham naszą córkę. Uwielbiam je.
Kocham ciebie.
Przepraszam.
Mamo.
Tato.
Co tu robią radiowozy?
Usiądź, kochanie.
Co się stało?
Tato.
Usiądź.
BENZYNA
Użycie środka przyśpieszającego utrudni badanie DNA,
a odtwarzanie uzębienia trochę potrwa.
Dziękuję.
Jednak zarówno charakter pisma,
jak i ubrania wydają się pasować do Davida.
Tak.
Przeszukaliśmy mieszkanie i znaleźliśmy wspomniane pliki.
W historii przeglądania pojawiał się temat samobójstwa.
Zostawił wczoraj wiadomość na poczcie głosowej swojej terapeutki.
Przyznał się do wszystkiego.
W tym do zamordowania byłej żony.
O mój Boże.
Wiem, że nie na takie zakończenie pani liczyła.
Ale jest to jakieś zakończenie.
Tak.
Dziękuję za wszystko. Doceniamy to.
- Dziękuję. - Dzięki.
Dziękuję.
Pani detektyw.
Jak Courtney? Coś nowego?
Lepiej. Złożyła dziś zeznania.
Ma szwy, wstrząśnienie mózgu,
ale jutro powinna być gotowa na odwiedziny.
Bardzo pani dziękuję.
Marcus, przepraszam cię.
Za wszystko.
Wiesz, pamiętam...
kiedy zrozumiałem, że cię kocham.
W tamtej chwili wszystko...
nabrało sensu.
Nie mówię, że nie jestem zły.
Albo że nie jest mi przykro.
Ale mogę powiedzieć...
że zawsze będę cię potrzebował,
by świat miał sens.
No więc...
powtórzę to, co już mówiłem.
Jesteś na mnie skazana.
Oboje jesteśmy na siebie skazani.
Mam.
Dobry chwyt.
Cześć, kotek.
Cześć.
Spójrz.
Idealnie.
Mowy nie ma, żebym dziś poszła do pracy.
To nie idź.
Wiesz co?
Mamy za co dziękować.
Wiem, za co ja jestem wdzięczny.
Herbaty?
- Tak. - To zrobię.
...po zamordowaniu byłej żony i jej chłopaka
oraz prześladowaniu kobiety z Oceancrest z rodziną.
David to klasyczny przykład
osobowości narcystycznej.
No dobra.
Musimy go włożyć do pieca z samego rana.
Osiem godzin.
Wypchajcie go.
PAPIERY DO PODPISANIA DZIŚ.
O kurczę.
ZOSTAWIĘ NA BIURKU.
Linda. Muszę jechać do biura podpisać dokumenty przed świętem.
- Robi się ciemno. - Wiem. Zaraz wrócę.
No dobra.
- Pa. Miłej zabawy. - Pa.
- Przywieź pizzę. Jesteśmy głodni. - Przywiozę.
Żebym nie musiał tam jechać.
Lindo, jestem!
Nie.
Zostawiłaś ich samych.
David.
Nie.
Detektyw Larson.
David żyje.
Ellie? Wolniej.
Gdzie pani jest?
W samochodzie. Wracam do domu.
Nikt nie odbiera.
Proszę tam kogoś wysłać.
Ellie!
Mówi Larson.
Proszę natychmiast wysłać jednostki na Shore Road 57.
Marcus!
Brittany!
Świetna piosenka, prawda?
Co ty robisz?
Pamiętasz imprezę na ostatnim roku?
Puścili cały album ze dwa razy.
Zatańcz ze mną.
No weź.
David, gdzie mój mąż?
Gdzie... Gdzie moja córka?
Jestem rozczarowany.
Wydawałoby się, że mężczyzna powalczyłby
o kobietę, którą kocha.
Marcus?
Brittany?
Ellie...
Tak, myślisz, że go kochasz,
ale w głębi duszy
wiesz, że popełniłaś błąd. Nie martw się.
Wszyscy je popełniamy.
Ważne jest to,
że możemy teraz być razem.
Zacząć nowe życie.
Może masz rację.
Wiedziałem, że zrozumiesz.
Tak mawiała moja terapeutka:
„Czasem trzeba zostawić przeszłość za sobą i żyć dalej”.
Właśnie.
Nie chcę przemocy.
Proszę cię.
Ale o niektóre rzeczy warto walczyć.
Marcus!
- Ellie! - Skarbie?
Marcus!
Pomocy!
Boże.
Kochanie.
Boże.
Mamo!
Skarbie.
Wszystko z tobą dobrze?
Boże.
Gdzie on jest?
Na górze. Czekaj, pochyl się.
Weź.
Jest policja.
Jest na górze.
- Szybko. - Jest na górze.
Szybko!
Chodźmy.
Chodźcie.
Scott!
Nie, chodź!
Elle, szybko!
Chodźmy, szybko!
Potrzebujemy pomocy!
Boże.
Spróbuj wezwać pomoc. Zabiorę stąd Brittany.
Szybko, skarbie.
Wskakuj.
Wsiadaj.
Już!
Halo? Jest tam kto?
Niech ktoś mi pomoże.
Proszę!
Czy ktoś mnie słyszy?
Halo!
Chodź tu.
Brittany, jedź!
Puść ją!
Jesteś cały?
Chodź, kotku!
Szybko.
Marcus!
David, nie!
Ellie... Nie chciałem, żeby tak to się potoczyło.
Proszę cię.
David, odłóż broń.
Nawet teraz cię porzucił.
Dobrze.
Uspokój się.
Nie widzisz, że jesteśmy sobie pisani?
David...
Proszę cię.
Wynagrodzę ci to.
Zaczniemy od nowa.
Nie skrzywdzę cię.
Nic ci nie zrobię.
Kochanie, nic ci nie jest?
David!
Nie!
Trzymam cię!
David, nie puszczaj!
Mam cię. Mam cię, skarbie.
Mam cię.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
No dobra.
Już nas opuszczasz?
Nie płacisz chyba czesnego po to, żebym siedziała tutaj.
No nie, nie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
I dzwoń codziennie, żebym się nie martwiła.
Dobrze. Spokojnie. Wrócę, zanim się obejrzycie.
- Kocham cię. - Kocham was.
Do zobaczenia.
Pa.
Jedź ostrożnie.
Zapnij pas.
Kocham cię.
Ja ciebie też, kotku.
Bardzo cię przepraszam.
Przestań już.
Cieszę się na powrót do miasta.
Tak. Ja też.
Chodź. Zrobię ci obiad.
- Fajnie. - Stek czy łosoś?
Zdecydowanie stek.
NA SPRZEDAŻ
Napisy: Katarzyna Puścian