Wspaniale!
SZPITAL DLA PSYCHICZNIE CHORYCH W WESTFORD
NETFLIX PRZEDSTAWIA
MAKSYMALNE ZABEZPIECZENIA TYLKO OBSŁUGA
Specjalna dostawa dla świrusa.
No dobra.
Mała drzemka, co?
Chodziłeś siusiu, gdy byłeś śpiący?
Słyszałem, że nie utrzymasz.
Hartman?
Srasz po gaciach?
Lepiej bądź, bo jestem nowym opiekunem.
Nazywam się Hal L.
Teraz ja tu dowodzę.
ŻEGNAM
Psychol na wolności!
WITAMY W SALEM MIEŚCIE RODEM Z HORRORÓW
Dzień dobry!
Nadchodzi Halloween!
Witajcie, czarownice i czarownicy. Tu wasz upiorny DJ Aurora.
Obyście byli gotowi na jutro i te straszne rzeczy, które przerażają.
Ja jestem.
Spudłowałeś. Głupszy od kury.
Dzięki za darmowe śniadanie.
W stylu Rocky’ego Balboa.
Robię kostiumy dla dzieci z folii,
bo jestem staromodna.
- Dzięki! - Baw się dobrze!
Violet Valentine.
Miłego Halloween, Hubie.
Wzajemnie. Życzę więcej sztuczek niż słodyczy.
Dobra. Numer 59. Szukam 59.
Tak.
Tutaj, Dubie.
Daj mi 20 deko pieczeni.
Panie Landolfa.
Hubie. Z H.
Już nie.
Dobrze.
Pani Phillips, zaraz podejdę.
Pierwszy raz gadasz z dziewczyną?
Nie. Ciągle rozmawiam z moją dziewczyną.
- Nie widziałem cię z dziewczyną. - To Kanadyjka. Mieszka w Kanadzie.
Region Kanada Dry.
Panie O’Doyle.
Nie powinniście być teraz w szkole?
Jest niedziela, kretynie.
Wiesz co? Nie chcę pieczeni.
- Daj głowę jagnięcą. - Jagnięcą głowę? Nie mamy.
- Nie? A to co jest? - Co?
Nabrałem cię!
Z tobą zawsze jest zabawnie.
Dobre.
DZWONI POLICJA
Tu sierżant Downey.
Cześć. Tu Kenny Fonda z policji w Westford.
Jak leci, Kenny?
Dobrze, stary. Chciałem cię ostrzec.
Ktoś uciekł z oddziału psychiatrycznego.
Facet z twojej okolicy.
Richard Hartman.
Richie Hartman był w szpitalu od czasów Cartera.
Tak. Pomyślałem, że chciałbyś wiedzieć, bo może z sentymentu wróci.
Nie zeznawałeś przeciwko niemu?
Nie wygląda na takiego, który wybacza i zapomina.
Tak, ale wiesz co? Mam nadzieję, że mnie szuka.
Bo będzie cierpiał.
Cierpiał…
- Co to było? - Muszę kończyć.
- Hubie, czego? - Sierżancie Steve.
Widziałem, jak Andy O’Doyle kupował spore ilości jaj i papieru toaletowego.
To nie zbrodnia.
Tak. To oczywiste.
Ale nie trzeba być Holmesem, by domyślić się złych zamiarów.
- Jasne. - Jutro Lambardi’s Pizza robią wyprzedaż.
Jeden kawałek, jeden napój, jeden dolar, jeśli się przebierzesz.
To świetny interes, ale może doprowadzić do zamieszek.
Dzwoń na alarmowy.
Dzwoniłem ze 100 razy, ale chyba macie problem z połączeniem.
- Policja w Salem. - Mówi Hubie Dubo…
- Zbliż się. - Dobra.
- Bliżej. Jeszcze. - Co jest?
Jest Halloween. W Salem.
Mam do rozwiązania sporo problemów.
Wiem.
Patrzcie, kto tu jest.
- Hubie! - Hubie!
- Co… - Wynocha!
Bez odbioru.
Dalej, dorwijmy go!
Dalej!
Zjedz kupę!
Kapuś.
Dlaczego?
Leciał z pięć metrów!
Dzień dobry.
Pomóc ci?
Chłopie, nieźle się wygrzmociłeś.
Nie. To…
Wszystko gra. Fizycznie.
Te łobuzy nieładnie się zachowują.
Może być nieco strasznie. To tylko dzieciaki.
- Niezły termos. - Tak, moje maleństwo.
To termos armii szwajcarskiej. Zdobyłem go, gdy byłem skautem.
Może wystarczy roweru na dziś. Podwieźć cię do domu?
Nie zajedziemy daleko.
Mieszkam tutaj.
Twoje dzieci musiały ci w tym pomóc.
Nie mam dzieci. O ile mi wiadomo.
Nie, zdecydowanie nie.
Mam dziewczynę. Mieszka w Kanadzie.
Na północy. Ontarionto.
Więc pewnie byś jej tam nie znalazł.
- Piękne złocienie. - Mama je zasadziła.
I pewnie uwielbiasz starodawnego ducha.
Tak.
Straszny duch. Tak.
Chyba jesteśmy sąsiadami.
Wprowadziłam się tam dziś rano.
- Tutaj? - Walter Lambert.
Hubie Dubois.
Miło mi, Hubie. Powiem ci coś.
Zaproszę ciebie i mamę na kolację, gdy ogarnę kuchnię,
bo robię najlepsze chili na wschód od Rockies.
Mój brzuch się zgadza za nas obu.
A twój tyłek zrobił miejsce.
Musiało się rozluźnić po tej wywrotce.
- Luz. To naturalne. - Tak.
- Dzięki.
Trzymaj się, Hubie. W porządku?
- Tak. - Udanego Halloween. Och, i Hubie.
Jeśli usłyszysz jakiś hałas ode mnie, to nie ma się czym przejmować.
Nie musisz sprawdzać, czy wszystko gra.
Ważne, żebyś tego nie robił.
Jasne, panie Lambert.
Walter.
Wróciłem.
Ten cholerny szkielet znów cię wystraszył?
Nie! Ćwiczę krzyki, mamo. Wszystko gra.
Dobry Boże.
W tym mieście jesteś taki roztrzęsiony.
To łamie mi serce.
Nic mi nie jest. Nowa koszulka?
Pani Banerjee i ja poszłyśmy dziś do sklepu charytatywnego.
Zgadnij, ile dałam? Pięćdziesiąt centów!
„Dawca wydymania?” Co to w ogóle znaczy?
Myślę, że „wydymać” to inaczej wprowadzić w błąd.
Na zajęciach z matmy nieźle mnie wydymali.
Więc może dawca wydymania oznacza, że wspieram wydymanie.
To ma sens.
Poznałem gościa, który wprowadził się do domu Andersonów.
Walter Lambert. Porządny człowiek.
Miło.
Pewna poprawa w stosunku do Andersonów.
I po tym, jak rzucali w ciebie petardami.
Nie. To Epsteinowie.
Andersonowie wrzucali mi śmieci przez okno.
A kto ganiał cię po podwórku z rakietą tenisową?
Tata.
Pokój jego duszy.
Jasne.
Ciastka gotowe. Chcesz polukrować?
- Mogę wylizać łyżkę? - Umowa stoi!
No dobrze.
Wiem, że Halloween jest dla ciebie wyjątkowe.
Od dziecka uwielbiałeś to święto.
Jesteśmy Żydami, więc odpadła gwiazdka, Wielkanoc i Środa Popielcowa.
Jestem dumna z tego, jak ciężko pracujesz,
by Halloween było bezpieczne i zabawne dla wszystkich w tym mieście.
Wyczuwam wielkie „ale”.
- Ale… - Właśnie.
To miasto jest pełne łobuzów jak w XVII wieku.
Musisz nauczyć się walczyć o swoje.
Przestraszyłem się.
Wiem.
Wszyscy się boimy.
Ale w tym roku musisz znaleźć w sobie odwagę.
Najwyższy czas.
LICEUM W SALEM KRONIKA 1984
Stare, dobre czasy.
Kiedy łobuzy tylko rzucały jabłkami.
NAJLEPSZY SPORTOWIEC
Sierżant Steve zawsze na topie.
„Najprawdopodobniej poślubi poduszkę”. Wciąż nie łapię.
„Najmilsza”.
„Najpopularniejsza”.
„Najpiękniejsza”.
Licealny hat trick.
Ona była najfajniejsza.
NAJSŁODSZA PARA
Może gdybym nie był tak strachliwy, jak mówi mama,
zaprosiłbym cię na randkę.
A najsłodszą parą byliby Violet i Hubie.
Potwór!
Hubie, co to było?
Przepraszam, mamo! Posprzątam!
Zrobiłeś bałagan?
Powiedziałem, że posprzątam! To nic takiego!
Co sprzątasz? Zrobiłeś to przez przypadek?
Nie! To nie był przypadek.
Zrobiłeś to specjalnie?
Mamo!
Nie możecie jeść słodyczy na śniadanie, ale możecie nimi posypać płatki.
- Tak! - O tak!
DZIEŃ DOBRY BOSTON NAJLEPSZY PORANEK!
Witajcie. Oglądacie Dzień Dobry Boston.
Jest 31 października, a to wyjątkowy dzień w całym kraju,
a zwłaszcza w Salem, nieoficjalnej amerykańskiej stolicy Halloween.
To będzie wspaniały dzień w Salem. Prawda, Jenno Thomas?
Tak, Erin. Bezchmurnie i ciepło do 16 stopni.
Przygotujcie się na psoty i inne straszne rzeczy.
Bierzcie cukierki, dzieciaki.
Tracy Phillips z Dzień Dobry Boston na żywo z burmistrzem Salem,
Davidem Bensonem, i… Tracy, też masz kostium Harley Quinn?
Jasne, Erin.
Tylko raz w roku możesz pokazać byłemu, co stracił.
Hej!
No raczej.
Tak!
Panie burmistrzu, słońce zajdzie za osiem godzin,
ale straszne przygotowania zaczynają się rozkręcać.
Właśnie, Tracy.
Jak widzicie, organizujemy już słynną paradę Halloween.
Kilka przecznic dalej mamy jarmark uliczny.
Spodziewa się pan tłumów dziś wieczorem.
Oczekujemy, że ponad 70 000 osób odwiedzi dziś Salem.
Wiem, gdzie ja dziś będę. Relacja z Salem, Tracy Phillips.
Oddaję ci głos, Erin.
- Tak go znalazłeś? - Tak.
Miałem zabrać Orzeszka
na halloweenowy karnawał do zoo.
Ale które dziecko chciałoby pogłaskać taką świnię?
Słyszałeś lub widziałeś coś dziwnego w nocy?
Obudziłem się, bo zwierzęta wydawały się poruszone,
a potem usłyszałem, jak biedny Orzeszek wydał okropny kwik.
Kwiczał, jakby wołał swojego tatę!
Wiecie, czyja to sprawka?
Wilkołaka.
Chyba naoglądałaś się za dużo strasznych filmów.
A ty chyba zjadłeś za dużo kóz z nosa.
Przynajmniej moja mama nie zasmradza tak toalety,
że trzeba wyrzucać zasłony.
Najeżdżasz na moją mamę przed policją?
Nikt nic nie mówi o twojej grubej mamie.
Przyszła i połamała wszystkie meble.
Nie połamałaby ich, gdybyś nie kupiła taniochy w Ikei
i nie składała ich nożem do masła.
Gdybym miała prawdziwego faceta, nie musiałabym tego robić sama.
Orzeszek nie żyje!
Zjemy dziś Orzeszka!
MUZEUM WIEDŹM W SALEM
Ale kujony. Niewiarygodne.
Dużo można o mnie mówić, ale nie byłem taki.
Hej, pryszcze!
Dubie!
Dubie? Kto to taki?
Ty, Dubie. Landolfa tak cię wczoraj nazwał.
Przezabawne.
Panie woźny, pijak, przebrany za Kapitana Majtasa,
zwymiotował na wystawę więzienia.
Moja kolej. Zawołaj, jeśli poczujesz się samotna.
Nie wołaj.
Nie planowałem. Hej, Dot.
Widziałem, że jest długa kolejka.
Pozwoliłem sobie wydrukować kilka wykreślanek z Halloween.
Możesz dać dzieciom.
Niech się czymś zajmą.
Och, Hubie, jak miło.
Dziękuję.
Oczywiście.
Violet Valentine. Miło cię widzieć. Wesołego Halloween.
- Dziękuję. - Co cię tu sprowadza?
Jestem tu z wycieczką córki.
Jest tam. Danielle!
Przywitaj się z Hubiem.
Cześć. Do której szkoły chodzisz?
Nie. Jest dorosły. Znam go od przedszkola.
- Mieliśmy lekcje z panią Colestice. - Tak.
Jako pierwsza miałaś kolczyki.
Racja.
Przepraszam. To przez ten termos.
A co? Chcesz zupę?
- Nie, dzięki. - A znajomi?
OK. Jest tu, jakby coś.
- Co to było? - Co to?
Miła młoda dama. Pamiętam, że miałaś przybranego syna.
Tak. Mam też dwie przybrane córki.
To godne pochwały.
Troska o społeczność. To ważne.
Oczywiście. To moja prapraprapraprababcia.
Widziała dużo zła, ale nie milczała.
Powiedziała, że nie ma czarownic.
- Bardzo odważne. - Może za bardzo.
Bo nazwali ją wiedźmą i skończyła jak ten koleś.
Nieszczęsny dyndający Dave.
Boże, uwielbiam to, jak mówisz.
No dobrze.
Co u sierżanta Steve’a? Widziałem go wczoraj w radiowozie.
Gadaliśmy o sklepie. Wiesz, kod 10-4, 10-5. Te rzeczy.
Rozwiedliśmy się cztery lata temu, więc nie wiem, co u niego.
Nie trać wiary.
Przejdziecie przez to.
Słyszałaś o Andersonach?
Poznałem Waltera Lamberta. Wprowadził się do ich domu.
Wydaje się porządny.
- Walter Lambert? - Tak.
Niedaleko mojego dziadka, na cmentarzu Pine Street, leży Walter Lambert.
No dobrze.
Pamiętam to nazwisko, bo coś jest nie tak z jego nagrobkiem.
- Jak to? - Znam cię, Hubie Dubois.
Zobaczysz.
No dobrze.
Czy wiedziałeś, że jesteś moim bohaterem?
I wszystkim, czym chciałabym być?
Mogłabym latać wyżej niż orzeł
UKOCHANY OJCIEC UKOCHANA MATKA
Czy wiedziałeś, że jesteś moim bohaterem?
Jesteś wszystkim, czym chciałabym być
Mogłabym latać wyżej niż orzeł
SYN
Co ten dureń tu robi?
Nie mam pojęcia.
- Mam mu skopać tyłek? - Jeszcze nie. Ale nie odchodź.
Tymi słowami kończymy nabożeństwo. Rodzina zaprosiła wszystkich na obiad.
Obiad w restauracji Stół Kapitana na Foster Street. Dziękuję.
Nigdy nie umarł?
Czubie! Co robisz?
Nic. Co robisz?
Odprawiam pogrzeb.
W Halloween?
Ludzie umierają co dzień. W święta też.
- W prima aprilis też? - Milcz.
A jeśli znów zabrudzisz mi odświętne buty,
jeden trafi cię w tyłek.
Dobra. Chcesz zupę?
Nie chcę…
- Dobrze zmywa brud. - Pomogę.
To…
Moje kondolencje.
Świetny przebranie wiedźmy. Klasyczne.
To nie przebranie.
Nie? Dobra. Wydymali mnie.
Czemu mówi o wydymaniu?
Witaj, Hubes. Co zrobiłeś źle?
Chyba nic.
Przy okazji, chciałem przeprosić
za wczorajsze zajście w delikatesach.
Mój tata umarł niespodziewanie
i od kilku dni nie jestem sobą.
To pogrzeb twojego ojca? Przepraszam. Nie…
Mój zmarł kilka lat temu.
To bardzo bolesne.
- Emocjonalne wzloty i upadki. - Tak. Mój tata był poważny.
Każdego dnia ciężko pracował.
Ale uwielbiał się śmiać.
I wiem, że śmiałby się z tego.
Baw się dobrze, Dubie.
Mamo! To idiota!
Brak szacunku?
Nie, jest dobrze.
Chcemy, by był w dziurze.
Bóg by tego chciał.
Ktoś tu jest!
Umarły przemówił.
Moja zupa!
W Salem nie jest jeszcze ciemno,
ale da się wyczuć straszną atmosferę.
Przejdziemy przez to razem…
z radiem WTCH.
Halloween.
Panie Lambert.
Co pan robi?
Hubie! Tak.
Ja…
W nocy czułem przeciąg.
Ten październikowy wiatr tak się podkrada.
Właśnie.
Panie Lambert.
Ile ma pan lat?
W ludzkich latach?
Tak.
Nie wierzę w takie rzeczy, Hubie.
Wiek to tylko stan umysłu.
Dlatego grałem w piłkę do 25 roku życia.
Hubie Dubois.
WESOŁEGO HALLOWEEN
Nareszcie Halloween.
Rodzice kupili mi suknię księżniczki ze sklepu Disneya.
- Cooky, za co się przebierzesz? - Za robota.
Przebierz się za osobę, która nie zna prawdziwych rodziców.
Racja, taką jesteś na co dzień.
O’Doyle.
Tak, pani Taylor?
Może przebierz się za wymiociny rudego kundla,
czytające jak w drugiej klasie, mimo że mają 11 lat.
Uwaga, klasy od pierwszej do szóstej.
Mamy dziś specjalną prezentację zamiast przerwy.
By porozmawiać o bezpieczeństwie Halloween
odwiedził nas oficjalny wolontariusz Salem,
Hubert Dubois.
Boże.
Czy to plamy po moczu?
Dzień dobry, szkoło podstawowa.
Nie jestem duchem, ale gram ducha w telewizji.
Żartuję.
Jestem Hubie Dubois i chcę wam powiedzieć, że Halloween jest fajne,
ale musimy unikać strefy zagrożenia.
Hej!
Niech mówi. To człowiek!
Dziękuję. Chcę z wami zamienić słowo.
A to słowo brzmi…
D-duch?
Duch. Przerażające. Ale to klucz do bezpieczeństwa w Halloween.
D.
- Co oznacza „D”? - Do domu?
Nie. Dawaj.
Dawaj mniej szczęśliwym. Ktoś wie, co to znaczy?
- Tak? - Że ktoś potrzebuje pomocy.
Świetnie. Jak masz na imię?
- Cooky. - Jesteś bystra.
Kiedy byłem mały, budowałem wieżę z cukierków.
I wszystkie cukierki, które tworzyły wieżę, zanim się zawaliła,
zatrzymywałem dla siebie.
Resztki słodyczy dawałem do schroniska dla bezdomnych.
To tam mieszkasz?
Cóż…
Spalić go!
Przepraszam. Tylko…
nie płacz.
Szkoda mi go.
No tak… Nie, skarbie. Nadużył naszej gościnności.
Skończyło wam się jedzenie. Tak?
Hej. Co podać?
Cześć. Poproszę czarną kawę.
Kawę?
- Nie gorącą czekoladę? - Nie piję już czekolady.
- Piłeś dziś rano. - Rzuciłem.
Dobra. Muszę zobaczyć dowód, świeżaku.
Dowód? Nie…
Żartuję. Duża czarna kawa.
Skąd wiesz, że jestem nowy?
Widuję cię na korytarzu
i to oczywiste. Co robicie na Halloween?
Zabieram siostry na zbieranie słodyczy.
Mama pracuje, więc rządzę w domu, gdy jej nie ma.
- Nie idziesz na imprezę? - Idę.
- Na którą? - Jedna męska czarna kawa.
To dla mnie.
Duża stodoła w sadzie w Wallace. Dla kończących szkołę.
Tak. Może gdy wróci mama, spróbuję wpaść na chwilę.
Postaraj się.
Nagle zrobiłeś się fajny?
Sorki, młody.
Nadszedł Michael Mundi!
Raz lepiej, raz gorzej.
Czarownice i czarnoksiężnicy, światło dzienne słabnie.
Wiecie, co to znaczy. Halloween w Salem trwa w najlepsze.
Na linii nasz przyjaciel, Hubie Dubie.
Cześć, chcę o coś prosić.
Zagrajcie piosenkę
z filmu Pogromcy duchów Raya Parkera Juniora.
Hubie, musisz ściszyć radio. Już to przerabialiśmy.
Słyszę tylko siebie.
- Hubie. - Już.
Dziękuję, Auroro.
Ścisz radio.
Kto to?
- Rozłącz się. - Proszę, przestań.
- To nie jest śmieszne. - Wszystko gra?
- Dzięki za telefon. - Siadaj.
Ten w radiu brzmi jak gość, który rozmawiał z nami w stołówce.
Hubie Dubois rozmawiał na temat bezpieczeństwa w Halloween?
Chyba tak. To dobry człowiek?
Bo wszyscy rzucali w niego jedzeniem i przedmiotami.
Hubie Dubois jest najmilszy w tym mieście.
Lubisz go?
Nie. On jest… najmilszy.
Już to mówiłaś.
Słuchajcie uważnie. Bycie miłym jest ważne.
WESOŁEGO HALLOWEEN
Nadeszła najstraszniejsza noc w roku.
Będzie pełnia, więc pojawią się potwory.
Mam nadzieję, że wszystko przygotowaliście.
WALIŁABYM
I że wybraliście przebrania.
Uważajcie na dziwaczne rzeczy,
które wystraszą was na śmierć.
Och, Hubie. Nie idź tam dziś.
Mam przeczucie, że coś się wydarzy.
Czujesz to za każdym razem, gdy wychodzę z domu.
Salem mnie potrzebuje.
Posłuchaj. Czas zadbać o siebie.
Hubert Shubert Dubois, słyszysz mnie?
Cała okolica cię usłyszy. Praktycznie krzyczysz.
Dam radę.
- Mój kochany synek. - Kocham cię.
Otwieraj drzwi, jak przyjdą po słodycze.
Inaczej zostań w domu, mamo.
Poszedłeś na całość z pełnią, co?
Zaczynamy.
Uważajcie! Bezpieczeństwo górą!
- Świetne przebrania. - Wszystko jedno.
Nie na mojej warcie, panie Whiskers.
Hej, Dubie! Oddaj mi kota!
Rany, ta ksywka rozeszła się jak ciepłe bułeczki.
Cześć, Karen.
Może mu podziękujesz?
Cześć, Violet.
Adoptowałaś też tego mamroczącego zombie?
Powodzenia!
Mam wysiąść i pobić cię tym brzydkim kotem?
Bo wiesz, że jestem do tego zdolna.
Nie.
Violet Valentine. Miła niespodzianka.
Jak stałeś się takim twardzielem?
Tak, ty, Hubie. Jesteś ogierem.
Jesteś najmilsza, najpopularniejsza i najładniejsza.
Słucham?
Zastanawiałem się, czy rozważałaś kiedyś, że moglibyśmy…
Może kiedyś ty i ja moglibyśmy…
Co?
Nic.
Zupełnie nic.
OK. Wiem, że to twoja wielka noc, Hubie.
Jeśli będziesz potrzebować dolewki zupy, wpadnij do baru.
Pracuję całą noc.
Dobra.
No dobrze.
Jestem aseksualna, ale ona mnie nieziemsko podnieca.
Idź.
Idź po słodycze.
MUSIAŁEM WYJŚĆ. PROSZĘ BRAĆ PO JEDNYM. WESOŁEGO HALLOWEEN!!!
No dobrze.
Zatrzymam cię, młoda damo.
Część zabawy w Halloween polega na uczeniu nas życia.
- Zaufania do systemu honorowego. - Cześć!
Pomocy!
Pajac!
Scooby Dubois na tropie!
Panie Hennessy. Jak szkoła wieczorowa?
Rzuciłem trzy lata temu. Milcz.
Cześć, David. Cześć, Tracy.
- Hej. - Jak tam?
Hubie, masz ładną szarfę. Co to jest „monitor”?
Co monitorujesz?
Chodzę od drzwi do drzwi i uczę etykiety słodyczowej.
Jako wyszkolonego wolontariusza poproszono mnie o kontrolę wyrywkową.
Kto cię poprosił?
Właśnie. Bo chyba zrobiłeś tę szarfę z szalika matki.
Moja rodzina jest częścią Salem od czasów procesów czarownic.
Wiem, jak to jest, gdy upiorna zabawa wymyka się spod kontroli.
Przepraszam.
Miałem taki koszmar, że gadam z idiotą.
Ja o twojej fryzurze.
Chodź, skarbie.
Pa. Zachowajcie pończochy na przyszły rok.
Wiesz, jaka zabawa wymyka się z pod kontroli?
Dom twojego nowego sąsiada.
Słyszałem dziwne hałasy, gdy przechodziłem.
- Hałasy, co? - Tak.
Omówmy to po kolei. Brzmiało tak…
- Brzmi jak osioł. Nie. - A może…
Nie.
- Nie wiem. To był hałas! Jasne? - Tak.
- Może sprawdź, co to? - Się robi.
Panie Lambert?
Halo?
Panie Lamb…
Dlaczego?
Co do…
Ma pan psa, panie Lambert?
Ma pan dużego psa, panie Lambert?
Panie Lambert.
Miałem ignorować, jeśli coś się będzie dziać.
Ale coś się działo i nie zignorowałem tego. I…
To pana odchody były na gazetach?
Walter.
Bezpiecznego Halloween, panie…
Walterze.
Wiem, że to tylko świnia.
Orzeszek nie był tylko świnią. Był moim przyjacielem.
Myślałam, że ja nią jestem.
Oto, co myślę. Czy nazwisko Richie Hartman coś wam mówi?
Richie Hartman?
Wszyscy wiedzą, kto to.
Ja nie. Kto to? Jeden z twoich chłopaków?
Jesteś zazdrosny?
Może przytul się do Orzeszka, co?
Słyszy pan to?
- Wnoszę oskarżenie. - To są jaja.
A ja chcę docisnąć ci twarz do kaloryfera!
- Sierżancie! - Przepraszam.
Paczka do ciebie. Szybki zwód.
Skąd paczka wiedziała, że tu jestem?
To szklane okno. Paczka mogła cię zobaczyć.
Mogłeś powiedzieć paczce, że jestem manekinem.
- Racja. - O jakiej paczce mówią?
- Moja wina. - Chyba o tym gościu.
Dubie?
Nie wiem, jak się nazywa. To ten z delikatesów.
Dan, Louise, odłóżmy tę rozmowę na chwilę.
- Chyba do tego wrócimy. - Chyba?
Szkoda, że to nie ciebie zadźgali zamiast Orzeszka.
Słyszysz? Mogę pożyczyć broń?
Zaraz po możesz mnie aresztować.
Odetnij sobie jaja. To powinnam zrobić.
Sierżancie Steve, widziałem…
Daj spokój. Klapnij sobie.
- Tutaj? - Tak.
Hubie, jak długo mieszkasz w Salem?
Całe życie.
Podsunąłeś nam wiele przypadków niewłaściwego zachowania.
Ktoś włożył petardę do mojej skrzynki pocztowej.
W stawie Dori jest pielucha.
W centrum dla seniorów jest dziwny kombi.
W sklepie sprzedają przeterminowany bekon.
Janet z biblioteki nie jest ostatnio sobą.
Słyszałem głos w kanale.
Przepraszam. Nie rozpoznałem go.
Moc obserwacji, zdolność wtapiania się.
To w skrócie ty, Hubie.
Steven, kawa na ławę.
Mogę?
Zostało mi tylko 30.
No dobrze.
Słyszałeś kiedyś o TJW?
Nie mam Internetu, więc nie znam najnowszych skrótów.
Oświeć mnie.
TJW to tajna jednostka wsparcia.
Zanim zaczniesz się ekscytować,
powiem ci, co to oznacza.
Po pierwsze, bez pensji.
Bez odznaki.
Nie możemy cię oficjalnie przyjąć. I…
Najważniejsze jest to,
że nie możesz być widziany, jak rozmawiasz z kimś tutaj.
Pytanie. Jak mam ci przekazywać informacje?
Prowadź dziennik. Bardzo szczegółowy.
I zostawisz ten dziennik w tym miejscu.
W śmietniku tuż przed ratuszem.
Zrobić zrzut do kosza na śmieci?
Ten kosz jest monitorowany. Non stop.
Czegokolwiek się dowiesz, dotrze to do nas.
- To ma sens. - Tak.
Ale nie możesz się z nami kontaktować, bez względu na sytuację.
Dobrze słyszałem.
Powtórzyłem, bo to ważne.
- Kumam. - Chcesz dołączyć do zespołu?
Wchodzę, trenerze. Jestem gotowy.
Dobra!
Idealnie.
Tommy, chcę, by mama zaniosła część słodyczy bezdomnym.
Powiesz jej, kiedy wróci?
Tommy?
Tommy, gdzie jesteś?
Danielle! Mamy jeszcze nie ma i nie mogę znaleźć Tommy’ego. Boję się.
- Byłaś w piwnicy? - Byłam wszędzie. Nie ma go.
Wiesz, co to znaczy? Nasz brat jest zakochany.
Duchy i gobliny straszne są
Na plecach wilkołaka straszne włosy rosną
Co słychać, dziewczyny?
Świetnie, Freddie Mercury.
Fajnie, że są laski z pierwszego roku. Nowe połacie laseczek.
Luz, Mikey. Moja siostra jest na pierwszym roku.
Nigdy bym nie brał pod uwagę twojej siostry.
Brak osobowości i tłuste czoło.
Dobry z ciebie kumpel.
Cześć.
Nie widziałam cię kilka godzin temu na Union Street?
Musiałem iść z siostrami, pamiętasz?
Chyba widziałam, jak otwierasz torbę, by wziąć słodycze.
To nie niańczenie, tylko zbieranie słodyczy.
O mój Boże. Wiem. To żałosne.
Nieprawda.
Jeśli dasz mi Kit Kata.
Mam kilka.
Tańczę z diabłem
Przepraszam. Palenie to duszenie.
Masz jakiś problem?
Ja? Chyba ty.
Jak leci?
- Co tam, staruszku? - Masz dowód?
- Co? - Nie na mojej warcie.
- Co jest? - Tak będzie lepiej.
Odwodnicie się. Zróbcie sobie przerwę.
- Uważaj, G.I. Dupku. - Chcesz zginąć?
Jeszcze nie.
Przepraszam, dziadku termosie, opuść tę imprezę natychmiast.
Opuścić miejsce publiczne? Nie sądzę.
Wyjdź. Albo cię pobiję lewarkiem.
Skąd byś taką armię wziął?
Sam to zrobię.
- Ze mną. - I ze mną.
- I na pewno ze mną.
- Wykończmy go! - Tak!
Chwila! No dobra.
Wiem, że posunąłem się za daleko jak na wasze zdolności umysłowe,
i to wydymanie z mojej strony.
- Chyba nie wie, co to znaczy. - Na pewno.
Gdy byłem w waszym wieku, wydymano mnie.
Chciałbym to cofnąć.
Daj mi minutę przewagi
i powiedz mu, że w labiryncie utknęło dziecko.
Po co?
Wystraszę go tak, że się posra.
Łatwo go wystraszyć?
Tak.
Zdecydowanie.
W sumie dobrze się z wami bawiłem.
Było fajnie. Powtórzmy to za rok. Daj spokój, nie skażaj.
- To z Sowy Woodsy? - Nie, to Tootsie Pops.
Panie Dupois.
- Dubois. - Dubois.
W labiryncie w kukurydzy zgubiło się dziecko.
Gdzie?
Słyszałem, jak wzywał pomoc i płakał.
Boże, to tylko dziecko!
Dobra. Trzymaj się.
Jestem członkiem TWJ. Szkolono mnie w tym.
Chyba się udało!
Psikus Shoobiemu Dubois. Salemska tradycja.
Babcia pierwszy raz wykręciła mu sutki.
- Banda kretynów. - Powiemy mu, że to żart?
Wiedziałam, że cię polubię. Chodź.
Przepraszam, narzeczono Skankensteina. Dziękuję.
Jeśli mnie słyszysz, zawołaj, bym mógł ustalić, gdzie jesteś.
Nie obawiaj się, mój mały.
Odezwij się!
Hubie!
Panie Dubois!
Hubie!
Halo!
- Gdzie jesteś? - Rozdzielamy się?
Nie wiem. To spore „wydymanie”.
- Co? - Żartuję.
Jest tam ktoś? Odezwij się!
Temperatura spadnie dziś poniżej minus dwóch stopni.
Twój układ nerwowy tego nie zniesie.
Wielka Stopa by tego nie zniosła.
Panie Dubois? Halo!
Hej, Tommy!
Panie Dubois!
Co jest, Mike? Dlaczego to zrobiłeś?
Hej! Przepraszam. Nie mogłem się oprzeć.
To nie było fajne.
Hej, kawiarzu.
Pierwszy rok, prawda?
- Tak. - Witaj w swojej pierwszej bójce w liceum.
Tommy!
Megan McNally, lubisz pierwszaków?
To urocze.
Halo!
Koniec bójki? Wygrałem?
Skopałeś mu tyłek. Chodź.
Jest tam ktoś? Odezwij się!
Pomocy!
Nie ruszaj się! Znajdę cię!
Chyba że ja znajdę cię pierwszy!
Weź mnie, złoczyńco! Tylko nie krzywdź dziecka!
Pomocy, Hubie!
Nie!
Tato? To ty?
Mama wie, że żyjesz?
Wciąż się złościsz?
Nie. To ja, Tommy, syn Violet Valentine.
Tak, i Megan. Pracuję w kawiarni.
Daję ci wodę za darmo, by rozrzedzić zupę.
Tak. Bardzo dziękuję.
Biorę ją za darmo, bo nie mam pieniędzy.
Przyszliśmy powiedzieć, że żadne dziecko nie zaginęło.
Żadne?
Właśnie. Mike Mundi chce ci zrobić żart.
Żart? Wiedziałem.
Fajne przebrania.
- Śmietnik? - Tak. Blaszany bohater.
I Czerwony Kapturek?
Będę szczery. Ten rok może nie być dla was łaskawy.
Między nami mówiąc, na wolności jest wilkołak.
To może wejdę do środka?
Mądra decyzja.
Przy okazji, mama dziś mi o tobie mówiła.
Twoja mama mówiła o mnie?
Co powiedziała?
Tylko że jesteś miły.
Jestem miły.
Bo nie powiem jej, że udajesz tu Romeo,
zamiast pilnować młodszych sióstr.
- Teraz mi przykro. - Wiem. Bo masz wielkie serce.
Dzięki.
Pozwolę wam odejść beze mnie. Dam wam przewagę w imię romansu.
- Śmiało. Trzymajcie się. - Dzięki, panie Dubois.
- Wesołego Halloween. - Nie patrzę.
Ciągle ta sama kukurydza.
Powinienem był pójść z nimi, bo nie mam pojęcia, gdzie jestem.
Przyszedłem stamtąd. Tam już byłem.
Nie wierzę, że nie mam kompasu na termosie.
Pomocy!
Michael Mundi.
Pomocy!
Słuchaj, jestem fanem żartów na Halloween, ale… Co?
Co? Co mówisz?
Michael? Michael!
Co…
PODWÓJNY SEANS
Co?
W Salem jest dziewiąta, czyli wszystkie maluchy
policzyły swoje słodycze i szykują się do spania.
Co jest?
Ale to nie znaczy, że zabawa się kończy.
Hubie, nie mogę.
Michael Mundi został porwany. Znalazłem bilet do kina samochodowego.
Świetnie. Zacznij od tego.
Więc teraz, duzi chłopcy i dziewczęta, pora na prawdziwe psoty.
JADŁODAJNIA CZARNY KOT
I uważajcie. Zawsze ci najgrzeczniejsi broją najbardziej.
Violet, gdzie byłaś? Mamy opóźnienie.
Rozmawiałem z wydawcą kart kredytowych.
Nie wiedzieli, że przedłużyli mi ważność. Przepraszam, panie Tayback.
Wiesz, ile mam zadłużenia na kartach?
A kogo to obchodzi?
Rób swoje. Żadnych przerw w Halloween.
Twoja wiadomość zostanie nagrana…
Nie odbiera.
Spokojnie, znajdziemy Tommy’ego.
Jestem twoim ojcem i żądam szacunku.
Masz szlaban na pół roku.
Ty sukin…
- Hej! - Hej.
Coś mnie ominęło?
Przegapiłeś najlepsze!
Najlepsze jest spędzanie z tobą czasu.
Podnieciło cię to?
Jak ssanie fałszywych palców ma mnie podniecić?
Wyobraź sobie, że to twoje palce.
To męskie palce. Mówisz, że mam męskie palce?
Chciałem czegoś spróbować. Czegoś innego.
Rany.
Przychodziliśmy tu za młodu.
Czuję dokładnie to samo. Hubie Dubois szpieguje wszystkich.
To imponujące, jak długo jest frajerem.
Mam świetny pomysł.
Trochę to złe, ale trzymaj się mnie.
To mnie podnieca.
Michael Mundi.
Zaplanował przyjście na podwójny seans.
Z kim się miał spotkać?
Zabić kolejną ofiarę?
Hubie!
W porządku?
Pani Hennessy.
Prowadzę rozpoznanie w ramach tajnej operacji.
Zgubiłeś termos czy coś?
To się nie zdarza.
Widziałam coś wcześniej.
Coś podejrzanego.
Zamieniam się w słuch.
To zabrzmi dziwnie.
Ale miałam już dostać popcorn,
gdy ten dziwny, stary samochód wjechał na parking.
A kierowca…
To trzeba zobaczyć.
Mogłabyś mi wskazać ten dziwny pojazd?
To tamten.
Tam.
Dobrze.
Spójrzmy.
- I… - Tak?
Hubie, bądź ostrożny.
Co jest grane?
Dobra, chwila.
Wyjdź z pojazdu!
Możemy to załatwić po dobroci albo rakietką. To zależy od ciebie.
Duch!
Pomocy!
Kim jesteś?
Pomocy!
Boże!
Dlaczego?
Brać go!
Co jest?
Pomocy!
- Chcesz mnie? - Nie!
Jest czas i miejsce na porwanie.
Ale tu się coś dzieje!
Hubie! To zabawne, że tu jesteś.
Przepraszam za to w piwnicy.
Nie byłem sobą.
Nie wiem, czy teraz jest lepiej.
Nikomu o tym nie mówiłeś, prawda?
A co? Ma pan sekrety, panie Lambert?
Na przykład potajemne odwiedziny w labiryncie w kukurydzy?
Czy ktoś…
- Panie Lambert. - Walter.
Twój nagrobek mówi, że jeszcze nie umarłeś.
Jesteś człowiekiem
czy wyłażącą w czasie pełni bestią zza grobu?
Zaraz wracam! Muszę lecieć!
Panie Lambert!
To mi wystarczy za odpowiedź.
O rany. Jest kolejny.
Co za facet! Co za usta! I to za pierwszym razem.
Gromkie brawa.
Kto następny?
Jeśli burmistrz dał radę, to ty też.
Proszę podejść.
Przepraszam, ale to ważne.
Co jest, sierżancie?
Dostałem raport od Hubiego Dubois o zaginionym licealiście.
Wyśmiałem go, a potem zadzwoniła do mnie matka dziecka.
Nie wrócił do domu.
Przez sprawę Hartmana stałeś się nerwowy.
Sugeruję natychmiastowe odwołanie pokazu fajerwerków.
Nic nie odwołamy, sierżancie.
Mamy nierozwiązaną sprawę.
85% dolarów wydanych w tym mieście turyści wydają w noc Halloween.
Nie pozwolę, by jakiś gnojek z liceum to zaprzepaścił.
- Po prostu… - Jeśli nie chcesz nas się bać…
- Myślę, że nie… - …musisz nam cukierka dać.
- Myślę, że… - Musisz nam cukierka dać.
Naprawdę mam to zrobić?
Wracajmy, Danielle.
Nie chcę, by mama zobaczyła, że Tommy zostawił nas same.
Będziemy mieć przez to kłopoty.
Idziemy w dobrą stronę?
Przepraszam pana.
Zna pan najkrótszą drogę do sadu w Wallace?
- To była noc Halloween… - Przystojniaku, zupa.
Jeden małż, jedno udko kurczaka i jeden groszek łuskany.
Wyglądasz na zdenerwowanego. Mogę ci pomóc?
Kieliszek chardonnay?
Szczerze mówiąc, nie piję piwa.
Ale może masz srebrne kule?
Tego dziś nie ma w menu.
Ale jestem świetnym słuchaczem, jeśli chcesz mi
coś powiedzieć.
No dobrze.
Każdy ma jakiś cel.
Niektórzy chcą, by ulice były czyste.
Niektórzy,
jak Kenny Rogers, chcą puszczać w radiu świetne piosenki,
które możemy śpiewać na wycieczkach.
Niektórzy, jak ty, chcą,
żeby dzieci bez rodziców znalazły mamusie,
które są miłe i sprawiają, że czują się kochani.
- Masz jakiś sos do mięsa? - Tak.
Przez całe życie czułem, że moim celem jest sprawić,
by wszyscy byli bezpieczni w Halloween.
Ale dziś strasznie zawiodłem.
Bo na mojej warcie porwano pięknego młodzieńca.
- To moja wina. - Nie.
Jak mogę pomóc?
Już mi pomogłaś. Wysłuchałaś mnie.
Bądź ostrożna.
Nadchodzi zło.
Nie martwię się o siebie. Martwię się o dzieci.
Dzwoniłam do domu, ale nikt nie odebrał.
Pewnie oglądają film i…
- Tommy ich pilnuje. - Tommy?
Pewnie jest tam cały czas. Bez wątpienia.
Noc jeszcze młoda. Doceniam, że jesteś miła.
Oczywiście, Hubie.
Jesteś świetnym gościem.
Zawsze myślisz o innych, a nie o sobie.
Pewnie dlatego jesteś bohaterem.
Widziałeś, jak Scooby się bał, gdy samochód ruszył?
- Z przygotowaną rakietką! - O mój Boże!
Co za głupek!
Panie Hennessy!
Ktoś jest na drodze.
Kto to jest?
Nie rusza się.
Wygląda jak kukła.
Sam tak wyglądasz. Zabierz to z drogi.
Dobrze.
To mnie rusza.
Podoba ci się?
Nie.
Strach na wróble?
Lester!
Skopię ci za to tyłek, Lester.
Przysięgam, jeśli wyskoczysz z krzaków,
przywalę ci w ryj!
Co to…
Lester!
Gdzie jesteś?
Rodzino Valentine, gdzie jesteście?
Nadciągam!
Danielle! Cooky!
Mówię „Marco”, odpowiadacie „Polo”. Marco!
Dziwak!
Marco!
Dupek!
SZKOŁA SKOKÓW MUFFA!
Hubie Dubois! To ty?
Pewnie pani Dubois.
Jestem Walter.
Miło cię poznać, Walterze.
Przykro mi, że tak załatwili pani trawnik!
Robią to co roku.
Nie dziś!
Musimy pogadać.
Nie ma ich tu.
Tu też ich nie ma.
Danielle!
Cooky!
Nie ma ich.
Już dobrze. Coś wymyślimy. Znajdziemy je.
Dlaczego krzyczymy?
Panie Dubois, nawaliłem. Nie mogę znaleźć sióstr.
Nie wiesz, gdzie są dzieci?
Bo ja wiem. Są tutaj.
- Tommy! - O Boże!
Przepraszam, że was zostawiłem. Jesteście całe.
Jesteś taki słodki.
Masz dziewczynę?
Widziałem, jak przechodzą przez skrót przy Old McMillan.
Zabawne, bo niewielu wie, gdzie on jest.
Tylko ja i mój przyjaciel, Richie Hartman.
Gdy byłem mały, chodziliśmy tamtędy po próbie zespołu.
Wszyscy są bezpieczni.
Nikt dziś nie jest bezpieczny. Rozumiesz? Dlatego zamykam tę rodzinę.
Tommy, daj znać matce, że jesteście w domu.
Megan, zadzwoń do rodziców.
Powiedz, że będziesz u koleżanki. Dla ciebie.
Zróbcie coś dla mnie. Zjedzcie, ile chcecie cukierków i spać.
Zamknijcie drzwi! Nie otwierajcie bez względu na wszystko!
A pan, panie Dubois?
Będę robić to, co zwykle 31 października.
Zadbam o bezpieczeństwo wszystkich mieszkańców tego miasta.
Ale skorzystałbym z łazienki, bo…
zupa przeze mnie leci.
Na górze.
Toaleta? To duża toaleta?
Bo mam dużo do zrobienia.
Znam to wycie.
Walter Lambert!
Twoja przemiana dobiegła końca.
Rozumiem, że jesteś teraz bezmyślną maszyną do zabijania,
ale chciałbym porozmawiać z człowiekiem, który jest głęboko pod twoim futrem.
Panie Lambert.
Walterze.
Nie mogę, w dobrej wierze, pozwolić, byś skrzywdził inną duszę,
mimo że to Halloween, i wiem, że to…
Panie Lambert, jest pan lepszy.
Naprawdę chciał się pan przy mnie wypróżnić?
I teraz to pan je?
Zjadasz Michaela Mundiego?
Jest w twoich odchodach?
Panie Lambert! Do nogi!
Jedynym sposobem na zabicie bestii jest srebrna kula między oczy.
Hej, stary! To moja kula!
Panie Lambert?
Panie Lambert.
Panie Lambert?
Panie Lambert.
To nie pana wina!
- Jest pan przeklęty! - Cześć.
Mamusiu! Nie! Pomóż mi, mamusiu!
Pomocy!
Nie wracajcie tu!
O Boże!
To było straszne!
- Lepsze niż rok temu! - Tak!
- Ale zabawa! - Świetna zabawa.
Prawie zapomniałem, że pochowałem dziś ojca.
Przykro mi.
Nie, to dobrze. Nie dla niego,
ale miałem szansę, by zajrzeć w głąb siebie.
- To dobrze. - Pete Landolfa.
Jestem Chantal.
- Chantal? - Tak.
Chodź do mnie.
Walter. Chodź!
Proszę, Walterze.
Nie chcę tego robić.
Byłeś dla mnie dobrym sąsiadem.
Ale jak trzeba, to trzeba.
Prosto między…
oczy!
O nie.
Nie!
Stary, wszystko w porządku?
- Stary. - Nie!
To sztuczne. Rozumiesz?
Zbieramy pieniądze dla naszej szkoły.
Chwileczkę.
Podrywasz mnie?
Bo jeśli tak, to bardzo chore.
Rozmawiamy.
Jesteś trzy razy starszy ode mnie.
Trzy razy. Urodziłam się, gdy tobie zakładali by-passy.
Och, Buster! Cześć, słodziaku.
Chcesz mnie chronić przed tym dziwakiem, który chce mnie poderwać?
Pieką mnie oczy!
- Czemu to zrobiłeś? - Hej.
Jestem dentystą. Pomagam ludziom!
Kłamca! Lucyfer!
To brzmi jak Hubie Dubois.
Skoro z tobą nie wyszło, spróbuję z nim.
Baw się dobrze.
Musi być…
Ten kretyn idzie w tę stronę. Hubie Dubois.
Kiedy przyjdzie, wystraszę go.
Usiądź i baw się dobrze.
Uwaga, gospodarze nawiedzonego domu.
To bezpośredni rozkaz TJW.
Szybko i cicho kierujcie się do wyjść.
Człowiek-wilk zjadł kryptonit!
Dubie!
O Boże. Co za parodia.
Najpierw Mike Mundi. Teraz pan Landolfa.
Czemu Bóg miałby to robić tak dobrym ludziom?
Dobrym? Ci dwaj ciągle cię wykorzystywali.
Wiesz, kto powinien czuć się źle? Nasz wspaniały burmistrz.
Naprawdę mi przykro.
Wiedział pan, że licealista zaginął z labiryntu i nic pan nie mówił.
To zaszkodziłoby interesom.
Znaleźli auto Lestera Hennessy’ego porzucone na Whipstick Road.
- Ani śladu Lestera ani Mary. - Nie!
Odwołujemy fajerwerki
i inne imprezy związane z Halloween.
- Sierżancie Steve. - Nie teraz.
- Chyba wiem, kto to zrobił. - Ja też.
Nazywa się…
Walter Lambert.
- Jaki Walter? - Lambert.
Naukowcy nazwaliby go licotropem.
Chyba chodziło mu o likantropię.
- Tak? - To wilkołak.
- Dobra. - Hubie, zamknę cię. Czworo zaginionych.
Sierżancie Steve, słuchaj. Widziałem, jak niszczy swój dom.
Potem widziałem go na polu dyni. W podartej koszuli szczekał do księżyca.
Miał owłosione ręce.
Potem zobaczyłem go w nawiedzonym domu, jego ogon machał morderczą radością.
- Mówisz o moim psie, Busterze. - To był Walter Lambert!
Gdzie mieszka?
Na Elm Street 59. Sprawdź.
To twój zabójca.
- Policja. - Blake, jedź na Elm 59.
Powinien być tam facet. Nowy w mieście. Może bez koszuli.
W średnim wieku, warczy, przyklejone owłosione ręce?
Jest tu. On i twój koleś, Richie Hartman.
Przyszli i oddali się w nasze ręce 45 minut temu.
Razem?
Tak. Najwyraźniej Lambert był współlokatorem Hartmana w psychiatryku.
Przepraszam. W Centrum Leczenia Wilkołaków.
Lambert uciekł miesiąc temu, a Hartman wczoraj.
Chciał go namówić do powrotu.
To dość urocze, prawda?
Masz ich na oku od 45 minut?
Prawie godzinę.
Lambert to tak naprawdę Nick Hudson.
Walter Lambert to nazwisko, które wziął z nagrobka po drodze.
Dobra, Blake. Rozumiem. Dziękuję.
Przykro mi, że narobiłeś sobie kłopotów, żeby mnie ratować.
Nie, dobrze było stamtąd wyjść na chwilę.
- Wyświadczyłaś mi przysługę. Dzięki. - Fajnie było?
Wysikałem się na nagrobek, wysikałem się na ulicy.
Taka zabawa w sikanie.
- Nikt nie sika więcej niż ty. - Teraz sikam.
Dobry współlokator. Tak.
Kto jest dobrym współlokatorem? Tak. Właśnie ty.
Lambert i Hartman byli w areszcie podczas zaginięcia Landolfy.
To nie mogli być oni.
Buster, kochanie!
Zjadł srebrną kulę, więc sprawdź jego odchody.
Nie zrobię tego.
To kto? Są jakieś ślady?
Landolfa wrócił do nawiedzonego domu, by szukać Hubiego.
Tak. Zdaje się, że Hubie był przy tych, którzy zniknęli.
- Dokuczali mu. - Hennesseyowie też mu dokuczali?
To całe ich życie.
To była zemsta. Prawda, Hubie?
Nigdy bym nikogo nie skrzywdził. Macie nie tego gościa.
- Wielebny Dave. - Planowałeś to?
Jesteś chory.
- To prawda? - Ja…
Tak?
Frankenstein!
Daliśmy się nabrać na stary numer z Frankensteinem?
BU!
Złe wieści.
WTCH właśnie otrzymało wiadomość, że Halloween w Salem zostaje zakończone.
Policja radzi wszystkim zostać w domu i zamknąć drzwi.
Ale drodzy fani Halloween, możemy wciąż świętować,
bo przyroda rozświetla nocne niebo.
Nie wiem, co się dzieje w tym dziwnym mieście,
ale najlepiej przytulić się do kogoś wyjątkowego
i cieszyć się ostatnimi chwilami Halloween pod przykryciem.
I oby ten, kogo przytulacie, nie był wariatem.
Chyba mam towarzystwo.
Posłuchajmy wieści naszych strasznych sponsorów.
- W… T… C… H. - Aurora?
- Hubie Dubois. - Tak.
Wszędzie poznam ten głos. Tak sobie ciebie wyobrażałem.
Szczerze mówiąc, nie wyglądasz tak, jak ja sobie ciebie wyobrażałem.
Mój radiowy głos czasem może zmylić.
Właśnie tak myślę.
Usiądź, stary.
Co cię tu dziś sprowadza?
Jak wiesz, jestem długoletnim słuchaczem i zawsze słucham rad, które dajesz.
W tej chwili potrzebuję najbardziej wnikliwej rady,
jakiej kiedykolwiek udzieliłeś…
Boże, czy to nie urocze? Żona przyniosła przekąski.
Cześć, skarbie. Jak leci?
A to kto?
Skarbie, to Hubie Dubois.
Serio?
Zgadza się. Miło mi panią poznać.
Chętnie posłucham prawdziwego głosu.
To mój prawdziwy głos.
Jasne. Wiem. Chodziło mi o to…
Jestem fanem twojego męża, Aurory.
A tak.
Chyba masz drugie miejsce na liście najczęściej dzwoniących.
- Za tą jedną damą. - Ktoś dzwoni częściej niż ja?
Myślę, że chyba coś do ciebie czuje, Hubie.
Zawsze dedykuje piosenkę komuś wyjątkowemu.
A każdy potrzebuje kogoś wyjątkowego.
- Prawda, skarbie? - Tak.
Smacznego.
Kilka dni temu
wypiła kilka kieliszków chardonnay. Straciła czujność
i poprosiła o specjalną piosenkę dla Hubiego.
- Chardonnay? - Wiesz, co mówią o chardonnay?
Serum prawdy. Powiedziała, że w Halloween pokaże ci, jak bardzo cię kocha.
- Możemy namierzyć numer? - Mam identyfikację dzwoniącego.
617-555-0968.
Brzmi znajomo?
Nie. Ale jest numer, który trzeba natychmiast wybrać.
911!
POLICJA BAZA TELEFONÓW
To telefon na kartę.
Sprytna suka.
Wiesz, komu możesz się podobać albo…
Jak można to wykryć?
Jest ktoś, kto wydaje się lubić rozmowę z tobą?
Jedna kobieta, ale to najmilsza osoba w moim życiu.
Jak wszystkie, aż cię zabiją.
Jak się nazywa ta desperatka?
Popularna licealistka, Violet Valentine.
Ona? I ty?
To znaczy…
Dobra. Sprawdźmy, czy się przyzna.
Jest jak w Dateline NBC.
Jastrząb na pozycji i przerażony. Odbiór.
Po pierwsze, nie używamy kryptonimów.
- Jasne? - Przyjąłem.
Wysłałeś wsparcie do mnie, żeby pilnowali matki? Odbiór.
Mam dziś mało ludzi. Poprosiłem wielebnego, by jej pilnował.
Brak zgody! Wyślij tam oddziały zbrojne. Odbiór.
Przepraszam. Nie mam ludzi.
Nadchodzi.
Dobra, Hubie. Zaczynamy. Pamiętaj, musi się przyznać.
A jeśli się nie przyzna? Odbiór.
Zrób wszystko, co możesz. Jeśli poczujesz się zagrożony,
powiedz hasło. Wtedy zadzwonimy na jej telefon.
Jak odbierze, to będzie dowód.
Jak brzmi hasło? Odbiór.
- Nie musisz mówić „odbiór”. - OK.
Hasło to „dynia”.
Przyjąłem. Widmo na dwunastej.
Trzy pasujące. Spalcie, jak dojdą.
„Spalcie, jak…” O czym on mówi?
Nie wiem.
Po co mnie tu ściągnąłeś, Hubie?
O co chodzi?
Dynia.
- Od razu? - Tak.
Co dynia?
Po prostu dynia.
Nie zabijaj mnie.
- Chyba żartujesz. - Dzwonię.
Hubie!
Nie skrzywdziłabym cię.
Dziękuję. Dynia.
Teraz! Dynia.
- Dzwoni. - To żart? Ktoś nas obserwuje?
- Nikt nas nie widzi i nie słyszy. - Nie ma telefonu.
Halo?
Chciałem ci powiedzieć, że kocham cię od drugiej klasy.
- Co? - Halo?
Możesz namierzyć?
Hubie, kocham cię od pierwszej klasy.
Czemu to trwało tak długo?
Zakochałem się w nauczycielce.
W pani Glennon?
- Miała chyba z 70 lat. - Podobał mi się jej zapach.
Nie wierzę.
Nie wierzę, że byłam trzy lata z bez powodu pewnym siebie
ludzkim ogrem z brodą, gdy mogłam być z tobą.
Auć. To zabolało nawet mnie.
Sprawdzam lokalizację. Steve, spójrz tu.
- Przerwij misję! - Nie moja liga.
- Czemu? - Powtarzam, przerwij misję!
To najlepsza wiadomość w moim życiu.
Przerwij. Komórka zabójcy jest w twoim domu!
Mama!
Nie! To niemożliwe!
Zamknij drzwi! Nikomu nie otwieraj!
Zajmij się dziećmi! Ukradnę łódź!
Mamo!
Kocham cię!
O nie. Dorwali wielebnego Dave’a.
O Boże.
Czemu nie pilnujesz mojej matki? Zabójca jest w domu!
W domu jest tylko ona.
Hubie?
Pomożesz mi zejść?
Mamo!
Nic ci nie jest.
Tak, Hubie. Czemu miałoby mi coś być?
O nie.
KAJAKI SPRAWIAJĄ, ŻE JESTEM MOKRA
Czyli…
Jestem dla ciebie kimś wyjątkowym, mamo?
Od zawsze, Hubie.
I… czy dzisiaj…
próbowałaś mi pokazać, jak bardzo mnie kochasz?
Tak, w rzeczy samej. Naprawdę.
- Hubie! - Hubie!
- Wydostań nas stąd! - Pomocy!
Hubie, zabierz nas stąd!
Coś nie tak z twoją mamą!
Pozwól mi walnąć twoją mamę w twarz.
Dobra wiadomość jest taka, że wciąż żyjecie.
Nieźle, tłoku! Wyciągnij nas stąd!
- Przepraszam. - Próbowałam ci to już wyjaśnić, Hubie.
Jeśli nie będziesz oddawać, łobuzy nie przestaną.
Musiałam oddawać za ciebie.
- Proszę, Hubie! - O Boże!
Hubie, to benzyna!
Mamo, wystarczyłoby, gdybyś wsypała im swędzący proszek do śpiworów.
To dość ekstremalne.
Nie rób tego. Hubie, będę twoim przyjacielem!
Staruszka mówiła, że będą w ogrodzie.
Kręć!
Mamo, nie musisz tego robić.
Nadajemy na żywo. Rozgrywa się tu horror Halloween.
Mamo.
Nie chcę tego.
Wiem, Hubie. Dlatego jesteś wspaniały. I dlatego muszę to zrobić.
Muszę ci pomóc, zanim odejdę.
Zanim odejdziesz?
- Do nieba? - Nie. Pewnie pójdę do piekła.
Jest policja! Pójdziesz siedzieć, ty stara wariatko!
- Więc lepiej to zrobię. - O Boże. Nie, paniusiu. Chwileczkę.
Nie!
- Proszę, nie. - Zatrzymaj ją.
Hubie!
Nie!
Nie.
Zawsze myślisz o innych, a nie o sobie.
Pewnie dlatego jesteś bohaterem.
Hubie!
Nie!
- Rany. - Stać, pani Dubois!
Nie strzelać, czekać.
Czemu ich wzięliśmy?
Nie było nikogo innego. Musieliśmy.
Przepraszam, mamusiu. To moja wina.
W porządku, Hubie.
Rozwiąż nas!
- Ruchy, kretyni. - Rozwiążcie nas!
- Słuchacie mnie? - Dobra. Rany.
Wstydźcie się.
Hubie uratował wam życie, a wy go tak traktujecie.
Powie mi ktoś dlaczego?
Spójrz na niego!
Taki z niego… Hubie!
Tak, to Hubie.
Jest pomocny.
Uprzejmy, wesoły i troskliwy.
Co za wredny gość.
Moja prapraprapraprababcia oddała życie,
próbując ratować niewinnych ludzi.
Byłem tam.
Mój syn zrobił coś lepszego. Ocalił czworo niewdzięcznych gnojków.
Dzięki, Dubie.
Nie umiesz mu nawet podziękować, nie obrażając go.
Przepraszam. Nie wiem, czemu to powiedziałem. Wyrwało mi się.
Może czujecie się zagrożeni?
Czuję dużą presję, żeby być fajnym.
Zazdroszczę, że Hubie umie być sobą.
Straciłem włosy 20 lat temu
i za każdym razem, gdy go widzę, czuję się głupio.
Dlaczego ktoś taki jak Hubie ma taką gęstą, bujną czuprynę,
a ja wyglądam jak rodzynka z Kalifornii?
- Nigdy nie czułam seksualnego spełnienia. - Ale…
Milcz, Lester. Zwykle tam jesteś. Wiesz, że to prawda.
Pewnie…
Hubie nie uprawiał dużo seksu.
Nie.
W ogóle go nie uprawiał.
Ale ma nadzieję.
Niech szlag trafi jego i tę nadzieję!
W ósmej klasie zdiagnozowano u mnie dysleksję.
Udawałem dla lekarzy, ale jestem po prostu głupi.
Nigdy nikomu tego nie powiedziałem.
Pewnie jesteście zaskoczeni.
- W ogóle. - Nie.
- Zaskoczony? - Nie.
A Hubie używa wielkich słów, które są dla niego naturalne.
Wkurza mnie to.
Przez tę głupotę.
Mój szwagier powiedział, że nie mam ambicji.
Ugryzł mnie i zostałem wilkołakiem.
Widzisz?
Hubie jest bystry, ma ładne włosy i nadzieję na seks.
Ale dla mnie
jego najlepszą cechą jest to,
że potrafi znosić wasze obelgi i to, że rzucacie w niego przedmiotami,
i reaguje na to z humorem i życzliwością.
Powiecie to samo?
Czy ktoś z was przyjmie obelgi, którymi obrzucacie mojego Hubiego?
Ostatnio aresztowałem kolesia za jazdę pod wpływem i…
powiedział, że to zaszczyt być aresztowanym przez Muppeta.
Udawałem, że go nie słyszę.
A potem pół godziny płakałem w radiowozie.
Widzisz, Hubie. Prawdziwa odwaga to bycie miłym.
Nawet wobec tych, którzy są dla ciebie okrutni.
Zawsze chciałem być tak miły jak ty.
Byłeś milszy.
Ale teraz wiem, że jesteś gotów rozwinąć skrzydła i latać beze mnie.
Nie musisz się już bać.
To wzruszające.
I podniecające.
Nie dla ciebie.
Wiedz, że zawsze będę cię kochać.
I wesołego Halloween.
Frankenstein!
- Gdzie? - Gdzie?
Dwa razy w jedną noc.
Musimy spróbować z woźnymi, gdy wrócimy.
- Dobra. - To…
Hubie!
Krew. Płynie…
- Wesołego Halloween. - Na razie.
Jednego wciąż nie rozumiem.
Dlaczego jego mama zabiła świnkę?
To ja. Miałem nocny atak głodu.
Musimy odwieźć ich do psychiatryka.
To była magiczna noc w Salem w stanie Massachusetts.
- Mogę coś powiedzieć? - Tak, proszę.
Hubie.
Chcę tylko życzyć wesołego Halloween wszystkim w Salem.
I szczęśliwych Walentynek.
Mówię do ciebie, Violet Valentine.
No i…
właśnie zerwałem z moją dziewczyną z Kanady.
Więc jestem wolny.
- O Boże. - Panno Valentine, to dla ciebie.
Hubie, bądź mój.
Pycha.
ROK PÓŹNIEJ
Możecie przestać i obejrzeć kostiumy?
Oczywiście.
- Pokażcie. - Śmiało.
O Boże.
No proszę. Nie wierzę, że się udało.
Wielebny Dave. Przyjaciel z dzieciństwa, Richie Hartman.
- Sierżant Steve? - Tak.
I niepowtarzalny pan Walter Lambert.
Jak to zrobiliście?
Świetne kostiumy. Zwłaszcza twój, Cooky.
Fajny. Kim jesteś? Muppet, tak?
Jasne.
- Nasze dzieci są takie kreatywne. - Są niesamowite.
Mnie tak nie całowałaś.
Wiem.
- Cóż… - Tato, nie zapomnij o szarfie.
Dobrze. Założysz mi? Właśnie tak.
Dziękuję, Danielle i reszcie.
Widzimy się na konkursie jabłek o dziesiątej.
A wy dwaj później będziecie imprezować, więc zrobiłem to dla was.
To zupa z kulkami z macy i z wyrzutnią flar.
Jesteście do bani!
Przepraszam!
- Dzięki, tato. - Jasne.
A to gulasz z kurczaka z suszarką.
Kozackie.
Trzymajcie się. Będę tęsknić.
Panie burmistrzu Dubois, do centrum.
- Pa! - Kocham cię, tatusiu!
Pa! Kochamy cię. Do zobaczenia!
Pa!
Hej, Hubie!
Jesteś gość!
Dzięki. Nauczyłem się od matki, która stoi za wami.
Mam cię, O’Doyle.
Wesołego Halloween!
Wesołego Halloween wszystkim. I wszystkim dobrego strachu.
W Salem nadeszło kolejne Halloween.
Posłuchajcie rady naszego ukochanego burmistrza
i częstego dzwoniącego, Hubiego Dubois, i bawcie się dobrze.
Trzymaj się. Mam dla ciebie spaghetti i klopsiki.
Dobra. Zjedzmy jak w Zakochanym kundlu.
Zabójstwo!
Dlaczego krzyczymy?
Ostatni. Przepraszam.
Kim jesteś?
Gdy byłem mały, budowałem wieżę z cukierków.
I wszystkie cukierki, które tworzyły wieżę, zanim się…
Pomocy!
Teraz macie kłopoty.
Przepraszam!
To w skrócie ty, Hubie.
Wydrukowałem kilka wykreślanek o Halloween.
To było…
Nie!
Dobry współlokator.
Hubie Dubois!
- Mówi Hubie Dubois. - Hubie, stoję za tobą.
Tak!
Stać, pani Dubois!
Nie strzelać, czekać.
- Zamknij się! - Cisza!
Co ty wyprawiasz?
Podnieciło cię to?
Co to ma być? Małe penisy?
Musisz nam cukierka dać.
Musisz…
- Musisz nam cukierka dać. - Tak?
Musisz nam cukierka dać.
Tak. Fajnie było rzucać w niego hot dogami.
Dubie!
Zjemy dziś Orzeszka.
- Był moim… - Milcz. Jesteś następny.
ORZESZEK ŚWINKA
Ekstra.
I… akcja!
Nie!
Hubie!
Niefajnie!
PAMIĘCI CAMERONA BOYCE’A
Odszedł zbyt wcześnie. Jeden z najmilszych, najzabawniejszych
i najbardziej utalentowanych dzieciaków.
Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach i bardzo za tobą tęsknimy.
Napisy: Liliana Reguła