NETFLIX PRZEDSTAWIA
Może pora z tym skończyć…
Gdy pojawia się ta myśl, zostaje.
Trzyma się. Trwa. Dominuje.
Niewiele mogę z tym zrobić. Naprawdę.
Nie znika.
Jest, czy mi się to podoba, czy nie. Kiedy jem, kiedy idę spać.
Kiedy śpię. Kiedy się budzę.
Zawsze jest. Zawsze.
Nie myślę o tym od dawna.
Pomysł jest nowy.
Ale jednocześnie wydaje się stary.
Kiedy to się zaczęło?
A jeśli nie ja to wymyśliłam,
tylko ktoś zasiał we mnie tę myśl?
Czy niewypowiedziana myśl jest nieoryginalna?
Może od początku wiedziałam.
Może to musiało tak się skończyć.
Jake powiedział:
„Czasem myśl jest bliższa prawdzie i rzeczywistości niż czyny.
Możesz mówić i robić cokolwiek, ale myśli nie udajesz”.
Droga jest przeważnie pusta.
Cicho tu. Pusto.
Bardziej niż myślałam.
Dużo do zobaczenia, ale mało ludzi. Niewiele budynków i domów.
Niebo.
Drzewa, pola, płoty.
Droga i żwirowe pobocza.
„Chcesz kawę?”
Mówię: „Nie, dziękuję”.
„Ostatnia szansa, zanim zrobi się wiejsko”.
Po raz pierwszy odwiedzam rodziców Jake’a.
Odwiedzę, kiedy dojedziemy.
Jake to mój chłopak.
Jesteśmy parą od niedawna.
To nasza pierwsza wspólna wycieczka. Pierwsza długa jazda.
Dziwne, że czuję nostalgię.
W stosunku do naszego związku, do niego, do nas.
Powinnam cieszyć się na pierwszą podróż z wielu.
Ale się nie cieszę. W ogóle.
Od lat nie widziałam tylu stodół co dzisiaj.
Może nigdy w życiu.
Wyglądają tak samo.
Krowy, konie, owce, pola.
I stodoły.
Takie wielkie niebo.
Czuję, jakbym znała Jake’a dłużej, niż znam.
Ile to już?
Miesiąc? Sześć tygodni, może siedem.
Powinnam wiedzieć. Przyjmę, że siedem.
Założenia są słuszne. Czuję narastający strach. Pora…
Łączy nas prawdziwa więź.
Rzadkie i intensywne przywiązanie.
Pierwszy raz czuję coś takiego.
…rośnie. Czas na odpowiedź. Tylko jedno pytanie.
Jedno pytanie.
Pada śnieg!
Nadchodzi zima!
Tak.
Ale niebo!
Może pora z tym skończyć.
- Co? - Co?
Mówiłaś coś?
Nie sądzę.
- Dziwne. - Tak.
Może pora z tym skończyć.
Po co to ciągnąć?
Wiem, jak jest i dokąd to zmierza.
Jake to miły facet, ale…
to zmierza donikąd. Wiem to od jakiegoś czasu.
Może to ludzka natura, by brnąć dalej, gdy już się wie.
Alternatywa wymaga zbyt wiele energii.
Zdecydowania.
Ludzie tkwią w niezdrowych związkach, bo to łatwiejsze.
Podstawy fizyki.
Obiekt w ruchu pozostaje w ruchu.
Ludzie trzymają się związków po dacie ważności.
Pierwsza zasada emocji Newtona.
Chcesz zatrzymać się na kawę,
przekąskę czy coś?
Zaraz zrobi się wiejsko.
- Nie. - Na pewno?
Nie chcę psuć sobie apetytu.
Dobra.
Moja matka ostatnio źle się czuje.
- Przykro mi. - Mówię tylko, że może być mało jedzenia,
bo może nie być w stanie dużo ugotować.
- Źle się czuje. - Co jej jest?
Mówię tylko, że jeśli chcesz się zatrzymać na przekąskę
czy coś takiego, pewnie nic się nie stanie…
jeśli stracisz apetyt.
To może być nawet wskazane.
Nie trzeba.
Dobra.
Dołączcie do mnie, przyjaciele, i przyjmijcie Jezusa do swoich serc.
Księga Izajasza mówi:
„Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją”.
Nie mogą się doczekać spotkania z tobą.
Nie chcę, żebyś coś źle odebrała.
- Dużo o tobie mówiłem. - Miło to słyszeć.
Ja też nie mogę się doczekać.
Może to nieuczciwe, że jadę z Jakiem…
kiedy nie jestem pewna naszej przyszłości, jej braku.
W końcu poznanie rodziców chłopaka
to przysłowiowy następny krok.
Nie mówiłam swoim, że umawiam się z Jakiem.
Nigdy o nim nie wspominałam. I chyba nie wspomnę.
Ostatnio źle się czuje.
Starzenie się nie jest dla ciot, jak mówiła Bette Davis.
To prawda, chociaż…
można się nie zgodzić z tym, że używa słowa „ciota”…
- Tak, oczywiście. - …pejoratywnie.
To były inne czasy.
To chyba ciekawość.
Jake’a trudno rozgryźć.
Może tak poznam jego początki.
- Czym skorupka za młodu i takie tam. - Jesteś fanką Wordswortha?
- Wordswortha? - Williama, poety?
Nie znam.
Czemu pytasz?
Myślałem o nim z jakiegoś powodu.
Wpadł mi do głowy.
Jego Oda: o przeczuciach nieśmiertelności, czerpanych ze wspomnień z dzieciństwa.
Jezu, to tytuł?
- Brzmi jak cały wiersz. - Cóż…
- Może pora… - U Wordswortha słów do czorta.
Czad.
Chcesz usłyszeć, jak się zaczyna?
- Chodzi o to, że… - Nie lubię metafor.
Przemawia do mnie.
Wordsworth napisał serię wierszy do kobiety o imieniu Lucy.
Jak ja!
To piękna, wyidealizowana kobieta, która umiera młodo.
Ojej.
Porównanie kończy się na twoim imieniu.
I oczywiście na tym, że jesteś idealna.
To urocze.
Moment…
Kto to?
To tylko przyjaciółka. Nie odbiorę.
- Nie przeszkadza mi to. - W porządku.
Nie przeszkadza mi.
To dziwne. Widziałeś tę huśtawkę?
- Którą? - To dziwne.
Piękna, nowa huśtawka przed opuszczonym domem.
- Przegapiłem. - Co?
Nie widziałem.
Czemu tam była? Nikt nie mieszkał w tym domu od lat.
Może ktoś się wprowadza…
i najpierw przeniósł huśtawkę? To mi przychodzi do głowy.
Wydaje mi się to nieprawdopodobne.
Wiesz, żeby mieć coś,
żeby zabawić dzieci, kiedy rodzice przygotowują dom.
Dziwne.
Podobno może napadać
- sporo śniegu. - Tak?
Tak prognozują.
Może powinniśmy zawrócić?
Mam jutro sporo do zrobienia.
- Muszę wrócić… - Będzie dobrze.
Mam łańcuchy w bagażniku.
- Nad czym pracujesz? - Mam wypracowanie na środę.
Które to?
Podatność na wściekliznę
czuciowych zwojów grzbietowych.
I zwoju trójdzielnego?
Dokładnie.
Punkt dla mnie.
Interesuje mnie praca mojej dziewczyny i się na niej znam.
Punkt dla Jake’a.
Jak idzie pisanie?
Właściwie nie idzie.
Naprawdę muszę wrócić dzisiaj, żeby się tym zająć.
Dowiozę cię do domu! Łańcuchy.
Łańcuchy.
Tak, lubię Jake’a.
Jest wykształcony.
Mamy inne dziedziny, ale jest ciekawy i nadąża.
To dobrze. To jest plus.
Jest uroczy na swój dziwny sposób.
Jesteśmy razem ciekawi. Ludzie patrzą na nas, gdy jesteśmy razem.
Kim jest ta para? Nie patrzą na mnie samą.
Na Jake’a też nie.
Jake mówi, że to czuje.
Czuje się niewidzialny.
Posłuchamy muzyki?
Słucham?
Pytałem, czy chcesz posłuchać muzyki?
Jasne.
Tutaj jest słaby sygnał.
Dziwna piosenka.
To…
- Na tym pustkowiu. - To z Oklahomy!
Musicalu.
Nie wiedziałam, że jesteś fanem musicali.
W sumie nie jestem.
Znam kilka musicali.
Oklahoma, Upiór, Karuzela, Południowy Pacyfik,
Faceci i laleczki, Flower Drum Song, Wicked,
Jak odnieść sukces bez wysiłku, Music Man,
Pajama Game, Kabaret,
Król Lew, Grease, Król i ja, Dźwięki muzyki,
Pal Joey, Ciotka Charleya, On The Town, My Fair Lady.
Ale Oklahomę znam najlepiej.
Wystawiają ją co kilka lat, z oczywistych powodów.
Kto ją wystawia?
Czasem widzę dzieci,
które były w poprzednich produkcjach.
W supermarkecie, w sklepach w mieście.
Starsze.
Ta dziewczyna ma zdrowe podejście.
I dobrze.
Okazuje się, że za dużo protestuje.
Wszyscy to znamy.
Co?
Protestowanie, że wszystko jest dobrze.
Dlatego lubię wycieczki.
Dobrze jest przypomnieć sobie,
że świat jest większy niż wnętrze twojej głowy.
Wiesz?
- Perspektywa. - Perspektywa.
Tu jest pięknie.
W ponury, ściskający serce sposób.
Kiedy ostatnio byłam na wycieczce?
Nie pamiętam, a powinnam.
Nic mi nie przychodzi do głowy. Dziwne. Ostatnio wiele rzeczy mi umyka.
Podoba ci się ten krajobraz?
Tak, jest piękny.
Melancholijny.
Podoba mi się to.
To poetka w tobie.
Tak. Chyba tak.
Może, nie wiem.
Pracujesz nad czymś?
Właśnie coś skończyłam.
Tak. Nie wiem.
Mogę posłuchać?
Przeczytaj.
Lubię słyszeć je w twoim głosie, dobrze recytujesz.
Niezbyt, ale dzięki.
To pasuje do poetyckiej scenerii.
Nie wiem, Jake, nie mam ochoty na występy.
Śmiało, czas nam zleci.
Nie chcę cię nudzić.
Nazywa się Bonedog.
„Powrót do domu jest okropny…
czy psy liżą ci twarz, czy nie,
czy czeka na ciebie żona,
czy samotność w kształcie żony.
Powrót do domu jest samotny…
i myślisz z zamiłowaniem o przytłaczającym ciśnieniu barometrycznym
tam, skąd właśnie przyjechałeś,
bo w domu wszystko jest gorsze.
Myślisz tęskno o szkodnikach uczepionych źdźbeł trawy,
długich godzinach w trasie, pomocy drogowej, lodach,
osobliwych kształtach pewnych chmur
i ciszy, bo nie chciałeś wrócić.
Powrót do domu…
jest okropny.
A domowe cisze
i chmury przyczyniają się tylko do marazmu.
Takie chmury są podejrzane.
Są z innego materiału niż te, które za sobą zostawiłeś.
Sam jesteś z innej chmurnej gliny,
zwrócony, wycofany,
źle oświetlony księżycem,
nieszczęśliwy, że wróciłeś, zwisający nie tam, gdzie trzeba.
Źle uszyte ubrania, jak ściera, znoszone.
Wracasz do domu
jak z księżyca, obcy.
Ziemskie przyciąganie grawitacyjne,
teraz podwojone,
ciągnie ci sznurówki
i ramiona,
głębiej ryje ci na czole strofę zmartwień.
Wracasz do domu pogłębiony,
z pragnieniem powiązanym z jutrem
przez kruchy wątek…
i tak dalej.
Wzdychasz pod naporem identycznych dni,
co ci w sumie szkodzi.
Cóż…
tak czy inaczej, wróciłeś.
Słońce wznosi się i opada jak zmęczona dziwka,
pogoda nie rusza się jak złamana kończyna, a ty się starzejesz.
Nic się nie rusza poza falami soli w ciele.
Obraz się zaciera,
nosisz przy sobie pogodę,
wielkiego płetwala błękitnego, szkieletową ciemność.
Wracasz
z rentgenem w oczach…
twoje oczy stały się głodem.
Wracasz z umiejętnościami mutanta
do kościanego domu.
Wszystko, co widzisz,
całość…
to kość”.
Rany.
To może znaczyć cokolwiek. Właśnie to zrozumiałam.
To może znaczyć…
że ci się podobało
albo nie ma słów, by opisać, jakie to beznadziejne.
Podoba mi się.
Niesamowite.
Jakbyś…
napisała to o mnie.
Na to się liczy, kiedy ktoś pisze wiersz.
Na co?
Trochę uniwersalności. Nie wiem.
Jakbyś to napisała o mnie.
Może pora z tym skończyć.
Jake jest świetny.
Jest uroczy. Wrażliwy.
Słucha mnie i jest mądry.
Ale jest coś niewyrażalnego.
Głęboko, niezaprzeczalnie nie do naprawienia.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wydajesz się być daleko stąd.
Tylko myślę.
O czym?
Nie wiem… mam nieprecyzyjne myśli.
Nieprecyzyjne.
Chyba myślałam o czasie.
- Naprawdę? - Tak.
Jakbyśmy jechali pociągiem na miejsce.
Bez odwrotu, zbaczania z trasy, jak pociąg Mussoliniego,
- na czas. - To nieprawda
z Mussolinim i pociągami.
Ulepszono system kolei przed jego czasami.
Przypisał sobie zasługi,
a i tak nie zawsze były na czas.
- Właściwie nie mówiłam o Mussolinim… - Można zawsze wyskoczyć
- z pociągu. - W filmach.
W prawdziwym życiu pewnie umrzesz, skacząc z jadącego pociągu.
To prawda.
Chyba oglądam za dużo filmów.
Jak wszyscy.
Bolączka społeczna.
Wypełniam mózg kłamstwami dla zabicia czasu
w mgnieniu oka,
a mgnienie następuje w nieznośnie zwolnionym tempie.
To jak wirus wścieklizny,
który przyłącza się do zwojów nerwowych
i zmienia nas w siebie.
Wirusy są potworne.
Wszystko chce żyć, Jake.
Wirusy to tylko przykład.
Ale…
Nawet kiepskie pomysły na film chcą żyć.
Jakby rosły w twoim mózgu,
zastępując prawdziwe pomysły.
Dlatego są niebezpieczne.
Ale wiesz…
że są owady, które się wysadzają? Nie wszystko chce żyć…
- Pewne mrówki, mszyce… - …dla dobra ich społeczności.
To zamachowcy samobójcy.
LODZIARNIA TULSEY TOWN
Dołączcie do mnie.
Więc nie wszystko chce żyć.
Prawda?
To prawda. Cóż… chcą, żeby ich społeczności żyły.
Czyli jakby one, tylko większe.
Tak naprawdę nie wiemy, czy czegoś chcą.
Pewnie tak je zaprogramowano.
Może jesteśmy zaprogramowani?
Oboje zginęliśmy.
Proszę!
Nie jestem gotowy, żeby wejść.
Muszę rozprostować nogi.
To kawał drogi.
Czy to nie jest niegrzeczne?
Wie, że jesteśmy. Machamy do siebie
już dość długo.
Wiedzą, że tak lubię. Oprowadzę cię.
Jake, nie wiem, jest zimno i robi się ciemno.
Chodź, szybko cię oprowadzę.
Może…
wrócimy na wiosnę.
Możemy się położyć i patrzeć na wszechświat.
Owce.
Przywitajmy się.
- Cześć, owce. - Cześć.
Jest tu coś ponurego i smutnego.
I cuchnie.
Ciekawe, jak to jest być owcą.
Spędzać całe życie w tym żałosnym miejscu, nic nie robiąc.
Jedzenie, sranie, spanie i tak w kółko.
No i proszę.
Owce.
- Co będzie z jagniętami? - Co?
- Co będzie… - Nie wiem, o co pytasz.
Już nie żyją, więc co jeszcze może się z nimi stać?
- Zostaną pogrzebane? - Pewnie zostaną spalone na wiosnę.
Na razie są zamarznięte, więc jest w porządku.
Bez obaw.
Pokażę ci zagrodę, w której trzymaliśmy świnie.
Musieli je zabić.
- Szkoda. - Kiepska sprawa ze świniami.
Życie na farmie bywa paskudne. Powinnaś to wiedzieć.
Co się z nimi stało?
Za świniami?
Nieważne. Nie chcesz wiedzieć.
Nie rób tak. Musisz mi powiedzieć.
- Tak? - Tak! Jezu.
Cóż…
Mój tata przez kilka dni nie zachodził do świń.
Rodzice byli zajęci.
Tylko wrzucał im jedzenie do zagrody.
Ale po kilku dniach zauważył,
że obie leżały w tym kącie,
więc poszedł sprawdzić. Kiepsko wyglądały.
Postanowił je przenieść.
Były ciężkie.
To świnie, prawda?
Ale tak, w końcu udało mu się jedną przesunąć i odkrył…
że jej podbrzusze pokrywały larwy.
Obie świnie były zjadane żywcem.
Życie na farmie bywa brutalne.
Idziemy? Robi się zimno.
Wszystko musi umrzeć. Taka jest prawda.
Ludzie myślą, że zawsze jest nadzieja.
Że można żyć ponad śmiercią.
Ta unikalna ludzka fantazja, że wszystko będzie lepiej,
być może zrodziła się z ludzkiego zrozumienia, że nie będzie.
Nie ma pewności.
Ludzie to może jedyne zwierzęta, które wiedzą o nieuchronności śmierci.
Inne zwierzęta żyją w teraźniejszości.
Ludzie nie mogą, więc wymyślili nadzieję.
Halo?
Jestem. Jesteśmy.
Halo?
Tu Jake!
Halo?
- Zaraz zejdziemy. - Dobrze.
Chcesz kapcie?
Podłogi są tu zimne.
- Stare domy. Potrzymasz to? - Tak.
Tak, dzięki.
Będą na ciebie za duże. To moje stare, ale są ciepłe.
Voilà.
- Nie ma dla ciebie? - Nie.
Nie, weź je. Są twoje.
Nie. Jaki byłby za mnie dżentelmen?
Moje kapcie to twoje kapcie.
- Na pewno? - Tak.
Usiądź.
Zaraz zejdą.
- Włączyć muzykę? - Jasne.
Na górze są sypialnie.
Niewiele więcej.
Pokój do szycia mojej mamy,
sypialnia, garderoba.
Mogę ci pokazać po jedzeniu.
Jak widać, nie jest elegancko.
Jest miło. Podoba mi się.
- Tak? - Tak.
Wychowałam się w podobnym domu.
Wszystkie domy na farmach są do siebie podobne.
Jak szczęśliwe rodziny.
Chyba Tołstoj się pomylił.
Szczęście rodzinne ma tyle samo niuansów, co nieszczęście.
Myślę, że mówił o małżeństwie…
Nadchodzą!
W międzyczasie rozpalę ogień.
Powiedziałeś im, że przyjedziemy?
Zaprosili nas i…
Zaproszenie brzmi trochę za oficjalnie dla mojej rodziny,
- ale tak, komunikowaliśmy się. - Spoko.
Ogień jest przyjemny.
Przytulny.
- Co tam jest? - Piwnica.
Rozumiem.
Zamknęliśmy ją, bo w starych domach bywają przeciągi.
Jasne.
W każdym razie piwnica jest niedokończona.
To dziura w ziemi.
Dziura w ziemi?
Tylko piec do wody, pralka i suszarka, takie tam.
Nie używamy jej do niczego innego.
Więc to strata miejsca.
Nienawidzę piwnicy, jeśli chcesz wiedzieć.
Budzi w tobie silne emocje.
Kiedy jest się dzieckiem…
piwnice są straszne.
Nie mieliśmy piwnicy, dorastałam w mieszkaniu,
ale można się domyślić na podstawie strasznych filmów.
Nie zaglądaj do piwnicy.
Właśnie.
Ukrywa się tam.
- Kto? - Co?
Co to za zadrapania?
Pies. To głównie dzieło psa.
Kocham psy.
Nie wiedziałam, że mają psa!
Zwykle wyczuwam psy.
- Leżą zabawki i… - Rodzice są porządni.
Gdzie on jest? Jaki? Jak się nazywa?
Tyle pytań. Jimmy.
To border collie.
Pewnie na zewnątrz albo…
Cześć, Jimmy!
Cześć!
Jest mokry.
- To… - Nadchodzą.
Droga w porządku?
Tak.
Miło cię poznać, Louiso.
Jake wiele o tobie opowiadał.
A mnie o państwu.
I mimo to przyjechałaś?
Cześć.
Jedzmy.
Jedzenie będzie zimne jak cycek wiedźmy w mosiężnym staniku.
- Pięknie pachnie. - Obyś była głodna.
Wszystko, co widzisz na stole, pochodzi z farmy.
- Wygląda uroczo. - Jake mówił, że jesteś malarką.
Tak! Jake się nie mylił.
Nie znam się na sztuce, ale lubię obrazy, na których wiadomo, co jest.
Jak to się nazywa? Abstrakcja. Nie rozumiem.
Mógłbym malować abstrakcję. Smarować farbą, jak to się nazywa?
Płótno. Myślę, że to oszustwo.
Lubię obrazy, które wyglądają jak zdjęcia.
W milion lat bym się tego nie nauczył. To talent.
To czemu by nie zrobić zdjęcia, skoro je lubisz, tato?
Jest szybciej, a zdjęcia wyglądają jak zdjęcia.
Lubię zdjęcia, głównie sportowe.
Co malujesz, Lucy?
Nie jestem abstrakcjonistką, więc dobrze dla mnie.
Dobrze! Właśnie o to mi chodzi. Rozumiesz? Dobrze!
Maluję głównie krajobrazy.
Na zewnątrz?
Tak! W plenerze.
To malowanie na zewnątrz.
Staram się uchwycić atmosferę i światło.
To brzmi cudownie. Jake też malował.
- Mamo! - Ciężko nad tym pracował.
Nie wiedziałam.
- Był świetny. - Mamo.
Staram się nadać mojej pracy poczucie…
- wewnętrzności. - Wnętrze. Malujesz w środku?
W mojej głowie. Więc krajobraz ma wyrazić,
jak się wtedy czuję.
Samotna, radosna, zmartwiona, smutna.
To brzmi interesująco.
Jak ten obraz dziewczyny siedzącej na polu i patrzącej na dom.
- Świat Christiny. Wyeth. - Tak.
Dokładnie.
Ale bez ludzi.
Jak obraz pola może być smutny
bez smutnej osoby, która wygląda na nim smutno?
Ciekawy problem.
Tak, to trudne.
Mam zdjęcia moich prac, jeśli chcecie je zobaczyć.
O tak!
- Tak? - Tak?
- Tak! - Tak?
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Te tutaj.
Są ładne, ale nie rozumiem,
jak to ma sprawiać, że coś poczuję,
skoro nie ma na nich osoby, która coś czuje.
Jeśli nie ma na nich osoby smutnej, radosnej
czy z innymi emocjami.
Proszę pomyśleć, że to pan patrzy na scenerię.
Musiałbym się tam widzieć.
Gdyby pan tam był, nie widziałby siebie.
Spojrzałbym w dół. Nie jestem duchem.
Mogę to potwierdzić.
Zwłaszcza w sypialni.
Ale gdyby pan tam był
i nie patrzył w dół, zobaczyłby pan scenerię i coś poczuł.
To, co czuje pan w środowisku, dotyczy pana,
a nie środowiska.
Żadne…
uczucie nie jest związane z miejscem.
To dla mnie za trudne.
Ale są ładne. Masz talent.
- Dziękuję. - Ładne kolory.
Dzięki.
Jake, nie mówiłeś, że twoja dziewczyna ma taki talent.
Właściwie to mówiłem.
W każdym razie…
Czasami…
Myślałam…
Bo…
Więc Jake…
mówi, że studiujesz fizykę kwadratową.
- Tak. - Kwantową.
- Naprawdę? - Tak.
To nietypowe dla dziewczyny.
Właściwie tak.
Tylko pytam.
Obecnie coraz mniej. Myślę, że to dobrze.
Kiedy Jake skończył siódmą klasę, przestałam rozumieć, co mówił,
więc dobrze, że ma kogoś, z kim może dzielić się pomysłami.
Jake mówił, że było wiele sławnych małżeństw fizyków.
Tato!
Tak, kilka było.
Pierre i Maria Curie dostali Nobla z fizyki.
Nawet ja o nich słyszałem. Słyszałem o niej. Radiacja.
- Radioaktywność. - Rad.
- Tak. - Cieszę się, że Jake kogoś znalazł.
Opowiesz nam, jak się poznaliście?
Jake nie chciał.
Uwielbiam romantyczne historie. Jak w Zapomnij o Paryżu.
- Billy Crystal? - Kiepski film.
Billy Crystal to baba.
Więc…
poszłam z koleżanką do baru przy kampusie
i okazało się, że był wieczór ciekawostek.
Już mi się podoba, Jake to uwielbia!
Graliśmy w Edycję Geniusz…
- Edycję Geniusz… - Genus.
- Geniusz… - Genus!
…gry z ciekawostkami.
To Edycja Genus.
Zawsze myślałam, że Geniusz. Latami źle to mówiłam.
Widać nie jestem genusem!
To dobre.
Nie.
Genus to nie…
nie to samo co geniusz. Genus to kategoria.
Myślałam, że to Edycja Geniusz.
Opowiadałam, że znał odpowiedzi z Edycji Geniusz.
Byłam z tego dumna.
- Czemu nie kupiliśmy Geniusza? - Nie ma…
- Edycji Geniusz. - Dobra.
Jake był z drużyną,
znalazłyśmy stolik blisko niego i go obserwowałam.
- Spodobał ci się! - Tak.
I bardzo poważnie podchodził do gry, co uznałam za urocze.
Jak nazywała się jego drużyna?
- Brwi Breżniewa. - Brwi Breżniewa.
Zapytałam, kim był Breżniew, żeby mieć o czym rozmawiać.
Powiedział, że Breżniew był radzieckim inżynierem.
I generałem…
- Szefem… - Sekretarzem partii komunistycznej.
W okresie stymulacji.
- Stagnacji. - Stagnacji.
Zwykle nie lubię takich nazw.
Zawsze się z nimi popisują.
Ale nie przeszkadzało mi to z Jakiem.
Chyba dlatego, że mi się spodobał.
Jest uroczy, prawda?
Próbowałam się odważyć, żeby do niego zagadać, bo…
chociaż na mnie zerkał,
było wiadomo, że nic nie powie.
Ale mówiłaś, że rozmawialiście o Breżniewie?
To prawda.
Ale potem już nie rozmawialiśmy.
To miałam na myśli.
Powiedziałam coś głupiego, w stylu: „Chyba sobie radzicie”.
Musiałam praktycznie krzyczeć, było tak głośno.
Jake podniósł szklankę i powiedział: „No cóż,
jesteśmy dobrze wzmocnieni”.
Roześmiałam się, przełamałam lody,
bo chyba zachęcił go mój śmiech. Powiedział, że…
że jest…
- Werbalistą. - Tak.
Nie znałam tego słowa.
Nie chciałam się przyznać i powiedziałam: „Fajnie”.
Znowu się popisywał, i to kiepsko,
i pomyślałam: „Jest niezręczny. Nie umie flirtować”.
Było w tym coś pociągającego.
Nie przestawał.
Powiedział, że chciał nazwać drużynę Jestestwo,
a ja się skrzywiłam.
Już ci się nie podobał?
Nie.
Podobał.
Chciałam, żeby przestał.
Powiedziałam:
„Wiesz, że nie znam tego słowa. Skończ pieprzyć”.
A on powiedział: „Jestem dupkiem”.
„Nie umiem rozmawiać z ludźmi,
a jestestwo to synonim osobowości”.
Potem mówił jak normalny człowiek i był zabawny.
Widziałam, że chciał poprosić o mój numer,
ale był nieśmiały.
Zbierałam się do wyjścia.
Koleżanka chciała iść.
A Jake…
wypalił z prośbą o mój numer.
Proszę bardzo… Jake.
W końcu.
A reszta to historia.
To było jakieś…
sześć tygodni temu?
Czuję, jakby dawniej.
Jakby to była wieczność.
Nawet…
nie pamiętam, jak to dawno.
Zaraz podejdę.
Witam w Red Line.
Jestem Yvonne. Obsłużę pana.
Za tobą jest facet.
Naprawdę?
To Nimrod.
To kelner idiota na przyuczeniu.
- Cześć, jestem Nimrod. - Cześć.
Czy powiedzieć coś na temat menu?
- Jaki jest burger Santa Fe? - Popularny.
Co wolisz? Burgera Santa Fe
czy burgera Natchez?
Trudne pytanie. Oba są dobre.
Nie masz ulubionego?
- Powiedziałabym… - Jest weganką, więc…
- Co ty wyprawiasz? - Nie. Nie wiesz,
że ta wspaniała kobieta nie jest kelnerką.
Po prostu wyjdź.
Kelneruje, żeby skończyć szkołę,
żeby bronić praw zwierząt.
Nie tknęła mięsa ani nabiału, odkąd skończyła pięć lat.
Wie, że hamburger to zmielona krowa.
Spędziła resztę życia, próbując…
uczynić świat lepszym miejscem dla zwierząt, a ja ją kocham!
Kocham ją! Kocham ją, bo jest najpiękniejszą…
To było piękne. Zwalniam cię.
Potrzebowałam tej pracy.
Wiem.
Wyznałeś mi miłość?
Tak.
Idiota.
To było cudowne.
- Musimy jechać. - Zawsze był grzeczny.
Dostał nawet odznakę za pilność w szkole.
- Jeszcze pan je? - Nie.
Pilność. W wieku ośmiu lat.
To było coś. Jego ojciec i ja takich nie dostaliśmy.
- Nigdy. - To prawda.
W żadnym wieku.
Wygrałem kilka trofeów sportowych, ale nigdy za pilność.
W wieku ośmiu lat nie znałem tego słowa!
Ale Jake znał. Znałeś.
Jake znał.
- Pamiętasz, jak się cieszyłeś z odznaki? - Nie.
- Nosił ją do szkoły. - Nie.
Codziennie. Nosiłeś!
Nie, byłem rozczarowany. Chciałem odznakę za bystrość.
Pilność znaczy… że też się starałeś.
„Pracowałeś ciężko, nie jesteś bystry,
ale i tak próbowałeś”.
Nie bądź zgorzkniały. To była wspaniała odznaka.
Jakey.
Deser?
Zrobiłam ulubione ciasto czekoladowe Jake’a.
Cudownie.
Nie odmawiam czekolady.
Cudownie.
Byłoby cudownie
Pomóż mi.
Podam deser w salonie.
To z My Fair Lady.
Nie odzywasz się.
W porządku?
Polubiłaś ich?
Są bardzo mili.
Mili rodzice.
Dobrze wybrałeś.
- Tak. - Tak.
Oczywiście.
Bardzo cię kochają.
- Tak. - To najważniejsze w rodzicach.
Chyba tak.
Mieliśmy problemy.
Wszyscy mieli problemy z rodzicami.
Gdzie się podział Jimmy?
Tu jest!
- Śmierdzący, mokry potwór. - Przepraszam!
- Przepraszam. - Za co?
Za jego zapach.
Jake, to pies.
W porządku. Jimmy…
Kto to?
Nie poznajesz?
Nie.
To ja.
Nie, to ja. Czy to nie ja?
- Jak… - Trochę zeszło…
- O Boże. - Wypadek w kuchni.
Oto ulubione ciasto Jake’a.
Czekoladowe polano.
Chociaż to nie święta.
To mi przypomina, jak Jake ssał kciuk.
Był już na to za duży.
Mówił: „polano, polano” i ssał.
Polano. Wygląda jak kciuk!
Wygląda świetnie.
Smacznego!
Dziękuję.
Wygląda niesamowicie.
Dziękuję. Smacznego.
O Boże.
Mam problemy z uszami.
Gdyby ktoś się zastanawiał, czemu ciągle ciągnę się za uszy.
To więcej niż problem.
Szumy uszne. Jest jak jest, jak to mówią.
Co to jest?
Nic miłego.
Ale takie życie.
Słyszę brzęczenie w uszach.
Nie brzęczenie, tylko syk. Cóż, bardziej…
szept.
Zawsze?
Tak!
Jakby ktoś ciągle do mnie szeptał.
Może dzieli się ze mną sekretami wszechświata.
Ale nie wiem.
Może daje mi wskazówki giełdowe.
Bylibyśmy bogaci!
Przepraszam.
Myślałam, że jest wyłączony.
- Gdzie moje okulary? - Tu.
To tylko przyjaciółka.
- Często dzwoni. - Odbierz.
To nie będzie niegrzeczne.
Nie trzeba. To nieważne.
Nie wiesz. Może być. Jest śnieżyca.
- Może utknęła. - W porządku.
Jest śnieżyca? Nie chcemy utknąć.
- Utknąć? - Mam łańcuchy.
Jutro mam pracę.
Założyłeś łańcuchy?
Jeszcze nie, są w bagażniku.
W łańcuchach będzie dobrze.
Co? Przepraszam.
Łańcuchy.
Boże. Nazywam je szeptami.
- Noc jest najgorsza. - Co jest?
- Noc! - Noc jest najgorsza.
Mało sypiam.
To brzmi męcząco. Przykro mi.
- Przykro mi, nie słyszałam. - Przykro mi!
Obu nam przykro!
- Powinnaś odebrać. - To może być nagły wypadek.
W porządku.
Wiem,
- po co dzwoniła. - Wysłuchaj chociaż wiadomości.
Dobra!
Jasne.
Pozostaje tylko jedno pytanie. Boję się.
Trochę mi odbiło. Nie jestem świadomy. Ale przypuszczenia są słuszne.
Czuję narastający strach.
Czas odpowiedzieć na tylko jedno pytanie.
Jedno pytanie.
Nic jej nie jest.
- Czego chciała? - Dzwoniła się przywitać.
Jak miło.
Przyjaciele są ważni.
Jake nigdy nie miał wielu w dzieciństwie. Ani później.
- Pamiętasz swoje 50. urodziny? - Dwudzieste.
- Co powiedziałam? - Pięćdziesiąte.
Boże, co z moją głową.
Tak czy inaczej.
Przyjaciele są pomocni.
Zawsze tak myślałam.
Bo życie bywa trudne.
Na farmie.
Nie staje się łatwiejsze, im dalej się brnie.
- Co? - Nie staje się łatwiejsze.
- Co? - Życie!
O nie. To ekspres do piekła.
Boże, mamo!
Dobra, dobra. Przesadzam. Zgadzam się.
To ekspres do diabła!
Twoja matka zawsze była zabawna.
To w niej kochałem.
To chyba pierwsza rzecz, w której się zakochałem.
Z wiekiem… to zanikało.
To chyba męczy.
Nie jest już tak zabawnie.
Strasznie za nią tęsknię.
Lucia studiuje gerontologię.
Naprawdę?
To fascynujące.
Fascynujące.
Tak.
Zawsze interesowały mnie problemy związane ze starzeniem się.
Nasze społeczeństwo ma odpychający stosunek do starszych.
To głupie, bo to nieunikniona i naturalna
część życia wszystkich żywych istot.
Nie wspominając, że to okropne.
Ciekawe. I empatyczne.
Musimy ją zatrzymać.
Jest taka miła.
Rany…
naprawdę źle to wygląda.
Nie wiem, Jake, chyba powinniśmy…
Jake?
- Jake? - Co?
Powinniśmy już iść.
Kiepsko to wygląda.
Mam łańcuchy!
Gdzie jesteś?
- Na górze. - Wchodzę.
Tylko cię informuję.
Jake?
Gdzie jesteś?
POKÓJ DZIECIĘCY JAKE’A
Jake?
BONEDOG
„Powrót do domu jest okropny.
Czy psy liżą ci twarz, czy nie,
czy czeka na ciebie żona, czy samotność w kształcie żony.
Powrót do domu jest samotny”.
Przestraszył mnie pan.
Przepraszam.
To pokój dziecięcy Jake’a.
Tak, widziałam znak na drzwiach.
A, to.
Jak to wyjaśnić?
Tracę pamięć.
Wczesne oznaki…
Alzheimera?
Demencji?
- Otępienia z ciałami Lewy’ego? - Chyba to.
Zaczęliśmy podpisywać rzeczy.
W całym domu możesz zauważyć naklejki.
Nie zauważyłam.
Zauważysz.
Przykro mi słyszeć, że…
Nie szkodzi.
Prawdę mówiąc…
czekam, aż będzie bardzo źle
i nie będę musiał pamiętać, że nie pamiętam!
To będzie…
lepszy sposób…
no nie.
- Tak. - Mówią, że po burzy wychodzi…
- Słońce. - Słońce! Dokładnie. Słońce.
Mówią, że po burzy jest słońce…
Myślę, że to prawda.
To stary pokój Jake’a.
Możecie tu przenocować, jeśli chcecie.
Jego matka i ja nie jesteśmy staroświeccy w tej kwestii.
Ruchanie i tak dalej.
Muszę wracać do domu.
Mam rano pracę.
Wiem, że to łóżko
wydaje się małe dla dwojga…
No nie.
Dorosłych.
W końcu to łóżko dla dziecka. Nawet nie dla bliźniaków.
Dla jednego dziecka. Ale wystarczy na jedną noc.
To bardzo miłe z pańskiej strony, ale muszę…
Nie sądzę, żebyście się poruchali na tym łóżku.
Nie nadaje się do ruchania. Jest dziecięce.
- Dla jednego dziecka, nie dwóch. - Jasne.
Na pewno znajdę po żonie jakieś…
coś do założenia na noc.
Przeszukam kufry.
Na pewno znajdę dla ciebie coś starego po żonie.
Na dziś. Patrz, to…
stary pokój Jake’a.
Jake.
O, twoja dziewczyna.
Otwieraj.
Jake, śnieg. Muszę jechać.
Powtarzałam mu, że czas, żeby wyszedł!
Mamo, musisz jeść!
Zaraz zejdę.
Mamo!
Jake zawsze był grzeczny.
Mamo.
Pilny.
Wygrał odznakę.
Może nie miał wrodzonego talentu jak niektórzy inni uczniowie,
ale bardzo ciężko pracował.
To jeszcze bardziej imponujące.
Jest genusem…
- Geniuszem. - Geniuszem.
To szczęśliwy los.
Genetyczna loteria, jak to mówią.
Ale Jake radził sobie tak dobrze
bez żadnego wyjątkowego talentu czy zdolności…
To dużo bardziej imponujące.
Tak.
- Może… - Wkrótce!
Dobra.
Wkrótce wyjedziemy.
Daj mi skończyć.
Mamo?
Jestem pod wrażeniem, jak opiekujesz się mamą.
To rzadkość.
Wrzucamy starców do przechowalni.
To wyjątkowe, że jesteś tak oddanym synem.
Cieszę się, że to mówisz. Dzięki temu mi lepiej.
Czasem…
wydaje się, że nikt nie widzi dobra, które robisz.
Jakbyś był sam.
Ja widzę.
Poczekam na dole.
Zostawię was.
Nie chcę mieszkać w przechowalni.
Powinnam to skończyć.
Po prostu skończyć. Odciąć się.
Bez ociągania, bez czekania na poprawę.
Nie można czekać wiecznie.
Nawet nie wiem, kim jestem w tym wszystkim,
gdzie kończę się ja, a zaczyna Jake.
Jak kulka w grze. Mój stan emocjonalny lata we wszystkie strony.
Jake chce widzieć mnie jako kogoś, kto widzi jego.
Trzeba go widzieć i akceptować.
Jakby to był mój cel w życiu.
Akceptować Jake’a. Dawać mu siłę.
I moje aprobowanie go musi być zweryfikowane,
bo inni aprobują mnie.
„To moja dziewczyna. Wygrałem. Jest mądra.
Ma talent. Jest wrażliwa.
Umie to. Zna to. Zrobiła to. Zależy jej na tym”.
Zabiorę go do łazienki i pojedziemy.
Muszę to skończyć.
To ona?
Tak, tato, Louisa.
Dobrze. Mam po twojej mamie…
KOSZULA NOCNA
…koszulę nocną.
Dla niej.
To… bardzo miłe.
Muszę wracać do domu.
Wkrótce.
Nie rozumiem. O co jej chodzi?
Nie wiem, tato.
- Ciężko powiedzieć. - Jutro mam zmianę.
Jest kelnerką.
Poznaliśmy się, gdy mnie obsługiwała.
To urocza historia.
Pytałem ją o…
Burgera Santa Fe.
Czuję się zagubiony.
Zabiorę cię do łazienki.
Nie chcemy kolejnego wypadku.
Pamiętasz wczoraj?
Co ten staroć tu robi?
Nie wiem.
Jest brudna. Jest na niej jedzenie Jake’a.
Co tutaj robi?
Zgubiłabym własną głowę, gdyby nie była przykręcona.
Mogłabyś wrzucić ją do pralki? Nastawiłam pranie.
Mam kupę roboty przy zbieraniu zabawek.
Jake zostawiłby tu głowę, gdyby nie była przykręcona.
Jasne.
- Gdzie jest? - W piwnicy.
- Jake nie chce, żebym tam szła. - Lubi kontrolować.
Nie daj mu się kontrolować.
Myślę, że to druga strona jego osobowości. Ta pilność.
Musi wszystko kontrolować.
Jest wiele rzeczy, które go denerwują.
Coraz bardziej zamyka się na świat. To problem.
A kilka osób, które mu zostało,
musi przestrzegać zasad.
Co jest problemem.
Pewnie to moja wina.
Przez poczucie winy czuję się zobowiązana
do stawania na głowie dla jego zachcianek.
To błędne koło.
Co chce pani powiedzieć?
Mówię,
żebyś zabrała tę cholerną koszulę do piwnicy.
Żyj na krawędzi.
Posłałaś ją na dół?
Do pralki.
Mamo! Serio?
Nie musisz prać za moją mamę.
Jesteś gościem, znajdziemy ci czystą koszulę nocną.
- Nie przeszkadza mi to. - Musimy…
Musimy się zbierać.
- Przydałaby mi się pomoc z łańcuchami. - Zaraz przyjdę.
To tragiczne, że niewiele osób ma swoje dusze przed śmiercią.
„Nic rzadszego u człowieka”,
jak mówi Emerson, „niż samodzielny czyn”.
To prawda.
Większość ludzi to inni ludzie.
Ich myśli to czyjeś opinie.
Ich życie to mimikra, ich pasje to cytat.
BRAK ZDJĘĆ I FILMÓW
To cytat z Oscara Wilde’a.
Pozostaje tylko jedno pytanie.
Boję się. Trochę mi odbiło. Nie myślę jasno.
Przypuszczenia są słuszne. Czuję narastający strach.
Czas odpowiedzieć na tylko jedno pytanie.
Jedno pytanie.
O mój Boże.
Jake, czy twoja mama…
Mama…
Mama śpi.
Ona…
Jedźmy.
Robi się zdradliwie.
- Na pewno nic jej nie jest? - Śpi jak kamień.
Pora jechać.
A twój tata?
Tata…
Gdzieś się tłucze.
Utylizator znowu się zepsuł.
Miło było cię poznać.
Pana też.
Dziękuję za gościnę.
Zawsze możesz wpadać. Tak.
Jake to dobry chłopak, tak?
- Tak. - Tak?
Myślę, że dobry człowiek.
Zgadzasz się?
Tak.
No to…
No i?
Polubiłaś ich?
Tak, są bardzo mili.
- Naprawdę? - Tak.
Potrafią być nachalni, ale są przyzwoitymi ludźmi.
To było jasne.
Byli tobą zachwyceni.
To dobrze. Cieszę się.
- Mama mówiła, że jesteś mądra. - Tak?
Nie do ciebie. To by cię zakłopotało.
Ale kiedy pomagałem jej w zmywaniu.
Nie pamiętam, żeby Jake pomagał matce zmywać.
Nie jestem pewna wielu rzeczy, które się wydarzyły.
Kiedy rozmawialiście z tatą…
Co?
Gdy rozmawiałaś z tatą o…
Wszystko było trochę…
- Taryfach. - Jasne. O taryfach.
Tak, pamiętam. Trochę mi się miesza.
Wypiłaś dużo wina.
- Cieszył się, że widziałaś różnicę. - Tak?
Tak.
Nie zauważyłaś, bo ciągle ci dolewał.
- Dolewał? - Tak.
- Jasne.
Nie zauważyłam.
- Tak. - Podstępnie.
To utrudnia liczenie.
- Tak. - Jak mówiłem…
W sumie myślę, że wszystko poszło dobrze.
To była udana wizyta.
Tak.
Wszyscy się poznali.
To prawda. Są bardzo mili.
- Polubiłaś ich? - Tak.
Oni ciebie też.
Myślę, że to dobry znak.
Znak?
Znak.
Znak to chyba niewłaściwe słowo.
Dobrze. To dobrze.
To dobrze.
Dobrze, gdy ludzie, których lubisz, się lubią.
Ludzie lubią myśleć o sobie jako o punktach w czasie.
Ale chyba jest na odwrót.
Nie ruszamy się,
a czas płynie przez nas,
wieje niczym zimny wiatr,
kradnie nam ciepło,
- pękamy i zamarzamy. - O czym myślisz?
Nie wiem, umieramy.
Byłam dzisiaj tym wiatrem.
Wiałam przez rodziców Jake’a.
Widziałam, jacy byli. Jacy będą.
Widziałam ich po śmierci.
- O czym… - Tylko ja zostałam.
O czym myślisz?
Tylko wiatr.
O niczym.
Naprawdę?
Jestem zmęczona. Chyba przez wino.
Dużo wypiłaś.
Tak.
Wywołuje depresję, wiesz?
Wiem.
Myślę, że ludzie powinni
o tym pamiętać, zanim podejmą decyzje pod jego wpływem.
- Kobieta pod presją. - Niesamowity film.
Chyba się nie zgadzam.
Oglądałam ten film w kółko do wypracowania na środę.
Poczułem więź
z Mabel.
To mocna, okropnie skrzywdzona postać.
Czyżby?
Myślę, że…
Mabel Longhetti cierpi, bo zawsze stara się zadowolić wszystkich,
więc może być uznana za kolejną ofiarę wyzwolenia kobiet.
Ale tylko przez tych, którzy są gotowi uznać
adaptacje podręczników za sztukę. Piękna Gena Rowlands,
pani Cassavetes, jest wspaniałą aktorką i nie wychodzi z roli.
Zgadzam się. Była świetna w tej roli.
Ujęła tę postać…
Jest w nieokreślonym wieku i jej uroda pozwala jej
wyglądać staro lub młodo. Ekspresja przemienia Mabel Longhetti
z flirtującej piękności w smutną, zniszczoną pijaczkę.
Rowlands ukazuje schizofreniczny rozpad.
Mabel rozpada się na naszych oczach.
Jej twarz potrafi wszystko zagrać.
Gra Rowlands zasługuje na uznanie
i cały rząd Oscarów. To męczące.
Jest świetną aktorką, ale…
nic, co robi, nie zapada w pamięć, bo robi tak wiele.
To najbardziej ulotny wielki występ, jaki widziałam.
Nie rozumiem, co masz na myśli, mówiąc „ulotny”?
Mabel próbuje pociąć sobie żyły,
Nick nakłada opatrunek.
Od idiotycznego symbolizmu chce się wyć.
Ale ten długi film sprawia, że masz siłę tylko jęczeć.
Detale, które mają ustalić patologiczny charakter
postaci otaczających Mabel
i pokazać jej izolację, stają się słabymi, fałszywymi momentami.
Nie wiadomo, czy postacie są nieświadome, czy to Cassavetes nie wie, co robi.
Dzieci szepczą, że ją kochają.
Nie wiadomo, jak to rozszyfrować.
Niańczą ją?
Traktują ją jak dziecko, które potrzebuje otuchy?
A może są tak samo kochające jak ona?
A czy mamy sądzić,
że Nick jest przekonywający?
Jest takie słowo?
- Myślałem, że „przekonujący”. - Są oba. Sprawdź sobie.
Czy jest przekonywający, kiedy mówi, że ją kocha?
Ten film jest tendencyjny.
Jest zaplanowany, ale nieprzemyślany.
Rozumiem, co mówisz.
Zdecydowanie jesteś ekspertem od kina.
Tak.
Jestem.
Chyba ujęło mnie…
współczucie okazywane jej przez Cassavetesa.
Naszemu społeczeństwu brakuje dobroci,
pewnej gotowości do przejęcia cudzych cierpień,
borykania się z problemami spowodowanymi przez…
Alienujące społeczeństwo?
Nie wiem. Chyba tak.
Tak. To beznadziejne.
Co takiego?
Całość. Wszystko.
Czujesz się staro,
twoje ciało się psuje, tracisz słuch i wzrok.
Nie widzisz i jesteś niewidzialny.
I dokonałeś tylu złych wyborów.
Wielkie kłamstwo.
- Jakie kłamstwo? - Nie wiem! Że…
będzie lepiej. Że nigdy nie jest za późno. Że…
Bóg ma dla ciebie plan.
- Wiek to tylko liczba. - Zamknij się.
Że…
przed świtem zawsze jest najciemniej.
Że po burzy przychodzi jebane słońce.
Że…
każdy kogoś sobie znajdzie.
To wszystko frazesy.
Zamknij się, Mabel! Siadaj, Mabel!
Bóg nigdy nie daje więcej, niż możemy znieść.
To jest w nim dobre.
Chcesz coś słodkiego?
Jak to?
- Deser. - Nie jedliśmy deseru u twojej mamy?
Było wielkie ciasto…
Prawda.
Jestem uzależniony od cukru!
Nie wiem.
Dzięki temu nie zasnę.
Zdecydowanie!
Jake nie może spać. Jest zdradliwie.
Przed nami jest Tulsey Town.
Tulsey Town?
Otwarte teraz? Przy tej pogodzie? Jest zimno.
To idealna pogoda na loda Brrr.
Nie sądzisz?
Chyba tak.
Idź do Tulsey Town
Jesteśmy tu, by wam służyć!
Tulsey Town.
Nigdy o tym nie myślałam.
- Czym jest Tulsey Town? - Jest na podstawie klauna.
To miasto cyrkowe.
Może tam…
cyrkowcy jeżdżą po sezonie.
I rządzi tam pani klaunowa?
No tak, nosi koronę.
Ma koronę klauna?
Dobrotliwa i tolerancyjna klaunowa królowa lodów.
W całości z laktozy.
Ma tolerancję laktozy!
Jest słodka, ale zimna.
Jak twoja mama.
- Jak to? - Nie. Nie wiem, czemu to powiedziałam.
- Myślisz, że moja mama jest zimna? - Nie.
Była urocza, naprawdę.
Nie zgadzam się z tym,
że matka jest przyczyną wszystkich problemów psychicznych.
To mizoginiczne bzdury. Freudowskie pieprzenie.
Kusząco jest
mieć na kogo to zwalić.
Co zwalić?
Wszystko. Czemu jakoś się czujesz, czemu jesteś taki, jaki jesteś.
To mizoginiczne bzdury. Freudowskie pieprzenie.
Osoba dorosła musi w pewnym momencie
wziąć odpowiedzialność za to, kim jest.
Nie sądzisz?
Matki cierpią z powodu własnego bólu.
Mają historię zaniedbań i znęcania się.
A jednak, w pewnym okresie
w XX wieku, obwiniano je za wszystkie cechy z dzieciństwa:
schizofrenię, autyzm, narcyzm, homoseksualizm.
Homoseksualizm nie jest podobny do tych innych rzeczy.
- Oczywiście. - Nie.
Winienie matki za homoseksualizm dziecka
sugeruje, że homoseksualizm jest negatywny.
Mówiłam tylko, że gdy homoseksualizm uważano za patologię
w klasyfikacji zaburzeń przed rokiem 1973,
rozpieszczająca matka
- często była obwiniana. - Jasne.
To okropne, jak szufladkujemy, kategoryzujemy i odrzucamy ludzi.
Codziennie patrzę na dzieci w szkole.
Widzę te, które są wykluczone.
Są inne. Nie pasują.
I widzę, jakie będą miały przez to życie.
Czasem widzę je po latach, w mieście, w supermarkecie.
Widzę i potrafię poznać, że wciąż noszą to ze sobą.
Jak…
czarną aurę.
Jak kamień młyński.
Jak jątrzącą się ranę.
Jake.
- Może pora… - Jest!
Nieprzyjemnie.
W kraju Tulsey Town jest nieprzyjemnie.
Klimat się zmienia. Czytałaś powieść Lód?
- Nie sądzę. - Anny Kavan?
Nie sądzę.
Rok 1967, to pewnego rodzaju baśń o…
Weźmy lody i jedźmy, jest zimno.
Chcę najpierw zobaczyć, kto ma zmianę.
Znasz pracowników?
Niektórych.
Czasami wpadam po odwiedzinach u rodziców.
Nie lubię niektórych dziewczyn, które tu pracują.
- Co z nimi nie tak? - Nie wiem.
Ludzie bywają wobec mnie oziębli.
- Poczekam w aucie. - Nie! Zawołaj.
Nie przyjdą, jeśli zobaczą, że to ja.
- Halo, jest tu kto? - Za chwilę!
Akcja Lodu…
rozgrywa się podczas kataklizmu środowiskowego,
który zamienia świat w zamarznięte pustkowie.
A główny…
Cześć!
Cześć.
Mogę w czymś pomóc?
Poproszę Oreo Brr.
A dla niego…
To samo.
Dwa takie same.
Takie same.
Przepraszam, musimy jechać dalej.
Możemy szybko je dostać?
Przepraszam.
Przepraszam za zapach, z tyłu coś lakierują.
Lakierują?
Półki.
Nie szkodzi.
Znam tę dziewczynę. Widziałam ją gdzieś. Widziałam już jej twarz.
Jej wysypka. Znam ją. Mam to na końcu języka.
Na końcu mózgu, jak mówi Jake.
Jest kimś. Jest skądś.
Jestem pewna.
To jebana śnieżyca.
- Że też jesteście otwarci w taką noc. - Tam śnieżyca, a tu Brr.
Dokładnie to samo pomyślałam.
Jesteś miła.
Nie jesteś jak one.
Płytka, wredna i ładna.
Dzięki.
Nie o to mi chodziło.
Pięknie wyglądasz.
Masz w sobie życzliwość i jesteś atrakcyjna.
- Nie o to mi chodziło. - W porządku. Rozumiem.
Wydaje się,
że jest coś ostrego w pewnym rodzaju piękna.
Nie masz tego.
Może oni też cierpią, ci ładni. Nie wiem, może…
Może ich uroda sprawia im cierpienie.
Nie jestem psychiatrą.
Dziwne słowa. Oczywiście, że nie jest psychiatrą.
Ma nie więcej niż 15 lat.
Superwysokie, bo jesteś miła.
Dzięki.
Poproszę osiem dolarów.
Jake?
Bez reszty.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Martwię się.
Słucham?
- Nie powinnam tego mówić. - W porządku? Mam wezwać pomoc?
To nie lakier.
Ten zapach to coś innego.
Jak to?
- Nie musisz jechać. - Dokąd?
Do przodu. W czasie.
Możesz tu zostać.
- Bardzo się boję. - Czego się boisz?
- Boję się o ciebie. - Dziękuję.
Miłej nocy! Uważajcie. Drogi są zdradliwe.
Zauważyłeś jej ręce?
- Czyje? - Tej dziewczyny.
Której? Było ich kilka.
Kilka? Były trzy.
Kilka to więcej niż dwie.
Naprawdę?
- Sprawdź sobie. - Możesz przestać tak mówić?
W każdym razie tej z wysypką na rękach.
Nie zauważyłem.
Jesteś celowo tępy.
- Nie chciałem. - Nie chciałem.
W każdym razie.
Jak tam Brrr?
- Za słodkie? - Tak.
Zawsze zapominam, jakie to słodkie. Wystarczy odrobina.
Chyba już nie mogę swojego.
Ledwo go tknąłeś.
Jest bardzo słodki.
Tak. To za wiele.
- Zimno? - Tak. Przez lody.
Jesteśmy w środku śnieżycy.
Kto wpadł na pomysł, żeby pojechać do Tulsey Town?
Nic nie mówię.
Dziwne.
Pewnie po raz ostatni jestem w samochodzie z Jakiem.
Wkrótce to będzie tylko wspomnienie.
Oboje będziemy wspominać to
w różnych miejscach.
Ten wspólny śmiech.
Może będziemy żałować.
Może czas wszystko wygładzi i…
będziemy myśleli, że to było miłe.
Dlaczego to musiało się skończyć? Nie ma już odwrotu.
Nigdy nie ma odwrotu.
Nagle ucichłaś.
Obserwuję śnieżycę.
Jeśli nie potrafisz powiedzieć komuś, co myślisz,
to źle wróży.
- Chyba już skończyłaś. - Co masz na myśli?
Niepotrzebny postój.
Przynajmniej byłam w Tulsey Town w środku nocy,
na pustkowiu, w czasie śnieżycy.
To ja, twój klown z Tulsey Town Gdzie na drzewach rosną lody
Więc bez obawy dołącz do zabawy I jedz lody dla ochłody
I dzięki mnie uśmiechniesz się
Kiedy weźmiesz gryza
Waniliowego, czekoladowego Lub truskawkowego
Jesteśmy otwarci dzień i noc, kolego
Nigdy tego nie powtórzę.
Niby fajne, ale nie powtórzysz.
- Tak. - Czytałaś to?
Co?
Zbiór esejów Davida Fostera Wallace’a.
Nie. Nie czytałam.
To zbiór esejów.
Nie. Nie czytałam.
Musimy gdzieś to wyrzucić.
Roztopią się i uchwyty na kubki będą się kleić.
Dobra.
Był tam esej o telewizji.
Ładni ludzie podobają się…
Milej jest patrzeć na ładnych ludzi
niż na nieładnych.
Ale gdy mówimy o telewizji,
połączenie wielkiej liczby widzów i cichej więzi
między obrazami i patrzącymi zwiększa urok ładnych obrazów
i niszczy poczucie bezpieczeństwa widza
w obliczu spojrzeń.
To z tego eseju.
To… ciekawe.
Zabił się.
Tak. Tak, chyba to wiedziałam.
Wszyscy o tym wiedzą.
Nawet ktoś, kto nic nie wie o Davidzie Fosterze Wallasie
i nie czytał jego dzieł.
Samobójstwo staje się historią.
Mitologią.
Przestrogą. To wstrętne.
To wstrętne.
Chyba nie wiemy już, jak być ludźmi.
Kto nie wie?
Nasze społeczeństwo, kultura, ludzie.
Cokolwiek to jest.
Nikt z nas.
Czytałeś kiedyś coś Guya Deborda?
- Społeczeństwo widowisk? - Właśnie. Tak.
Tak. Oczywiście.
Debord mówi…
że spektaklu nie można postrzegać tylko jako wizualnego oszustwa
stworzonego przez mass media.
To światopogląd,
- który się zmaterializował. - Patrzymy na świat przez ten pryzmat.
Już zinterpretowany.
Zaraża nasze mózgi. Stajemy się nim.
Jak wirus.
Słuchaj, topniejące lody doprowadzają mnie do szału.
Przez nie wszystko będzie się kleić.
Masz plastikową torbę czy coś?
- Może serwetkę? - Nie.
Chcę gdzieś je wyrzucić.
W okolicy nic nie ma.
Znam pewną wąską drogę przed nami.
Tam będzie śmietnik.
Nie wiem. Może wracajmy do domu.
- Na farmę? - Nie. Do miasta.
Boję się, że tu utkniemy.
Utkniemy i nikt nas nie znajdzie.
Będę źle się czuł, jeśli ich nie wyrzucę. Będzie mnie to gryzło.
Dobra? Cholera.
Cholera.
Hej! To…
To nic takiego.
Naprawdę.
Wiem, Ames.
- Ames? - Wiem.
To zdrobnienie od Amy?
To nie brzmi dobrze.
To chyba nie jest moje imię.
Ani przezwisko.
Pojedźmy tu na szybko.
Pokażę ci moje liceum.
To droga do liceum?
Liceum, w którym spędzałem każdy męczący dzień.
Tak długo.
Tak cholernie długo.
Zawrócimy? Coś tu nie gra.
Nie rozumiem. To tylko liceum.
Coś nie tak.
Nie mogę zawrócić. Jest za wąsko.
Podjadę do szkoły, wyrzucę kubki i jedziemy.
Nie, nie wiem, o co chodzi.
To nie ma sensu. Jak tu się mieszczą szkolne autobusy?
To wiejskie liceum.
Dorastałam na farmie. Chodziłam do takiego.
Był tam normalny wjazd
z utwardzoną drogą.
W porządku. Wszystko jest zabarwione.
Musisz to sobie uświadomić.
- Zabarwione? - Nastrojem, emocjami,
doświadczeniami.
Nie ma obiektywnej rzeczywistości.
Wiesz, że we wszechświecie nie ma kolorów.
Prawda? Tylko w mózgu.
Tylko częstotliwości elektromagnetyczne, które mózg…
Tak, jestem fizykiem. Wiem, czym jest kolor.
Tak, jesteś.
Wiesz.
Kolory są czynami światła.
Czynami i cierpieniem.
To piękne.
To nie fizyczne ujęcie,
ale to wybitnie poetyckie.
W końcu jestem poetką.
Jesteś. To piękne.
- Ta droga wydaje się zbyt długa. - Wydaje się.
To kluczowe słowo.
Czas też istnieje tylko w mózgu.
- Ale stajemy się coraz starsi. - Coraz starsi.
Albo tak się nam wydaje.
Czasem czuję się dużo młodszy, niż jestem.
Jakbym był w środku dzieckiem.
Aż minę lustro.
- Młodszy jest lepszy? - Tak.
Chyba tak. To godne podziwu.
Młodość jest godna podziwu?
Jak można podziwiać kogoś za wiek?
To jak podziwianie pewnego punktu w strumieniu.
Młodość jest zdrowsza,
jaśniejsza
i przyjemniejsza.
Atrakcyjniejsza, pełna nadziei.
Jak w reklamie Coca-Coli.
Prawie wszystkie przełomowe dzieła
w nauce i sztuce wykonali młodzi ludzie.
Starzy ludzie to prochy młodości.
Słuchaj, Jake, może pora…
Proszę!
Nie spodziewałam się czegoś tak wielkiego.
Sto trzydzieści klas,
siłownia, dwie szatnie dla chłopców i dziewcząt,
audytorium, dziesięć łazienek, sześć biur administracji,
pokój nauczycielski, poradnia.
Jest regionalne, uczy się tu 11 miast.
- Znasz swoje liceum. - Widać to jak na dłoni.
- Ktoś tu jest. - Konserwator?
Woźny? Ktokolwiek.
Co?
Tam.
Śmietnik. Wiedziałem. Zaraz wracam.
Dalej! Tak!
Gdzie byłeś?
W tym koszu była sól drogowa.
Na lód.
Przypomniałem sobie…
że śmietnik jest po drugiej stronie, koło rampy.
- Misja wykonana. - Jedźmy.
Wilgotno tu.
Jakby spokojnie.
Bardziej dziwnie niż spokojnie.
- Nie. - Chcę jechać.
- Skąd ten nagły pośpiech? - Nagły?
Całą noc mówiłam, że chcę wrócić do domu.
Dałam ci 40 powodów, dla których muszę dziś wrócić.
- To chyba prawda. - Chyba?
Tak tylko myślałem.
Jest tu spokojnie i cicho.
Na zewnątrz jest zimno.
Serio?
Cytujesz mi piosenkę o gwałcie?
To nie jest piosenka o gwałcie.
Powtarza, że chce iść. On ją ignoruje.
Jak byś to nazwał?
Chce zostać. Tylko boi się,
- co ludzie pomyślą. - Pyta go,
co jej dorzucił do drinka.
Jezu. Piosenkę napisano w 1936 roku.
Nie śpiewają o prochach!
Próbuje ją osłabić mocnym alkoholem.
Poza tym w latach 30. mieli prochy.
To piosenka o przymusie.
Nie wiem, czemu się tak złościsz.
Chcę do domu.
- Na farmę? - Nie na jebaną farmę, do mojego domu!
Jake, do mojego domu!
Dobra.
Dziękuję.
A potem pyta, czemu uraża jego dumę,
jakby musiała dawać mu poczucie atrakcyjności.
Bez względu na własne pragnienia. Jakby to było jej zadanie.
Rozumiem.
Przekonałaś mnie. Przepraszam.
Przepraszam.
W porządku.
- Jezu. - Co?
Ktoś nas obserwował.
- Nikogo nie widziałam. - Obserwował.
Jak cholerny zbok.
- Jedźmy. - Wierz mi, dobrze znam to spojrzenie.
Jake, do diabła, co to ma znaczyć?
- Powiem mu, co myślę. - Jake, nie wygłupiaj się.
- To niedopuszczalne. - Jedźmy.
Nie. Zaraz wracam.
To…
- Niedopuszczalne! Zaraz wracam. - Proszę!
Jake! Proszę, nie!
Jake!
Cholera!
Nie powinnam była przyjeżdżać.
Kurwa!
Trudno odmówić. Nie nauczono mnie tego.
Łatwiej powiedzieć „tak”.
Czasem biorą cię z zaskoczenia.
Proszą o twój numer. Najłatwiej jest powiedzieć „tak”,
a to zmienia się w kolejne „tak, tak, tak”.
Nie jest potworem…
Jake?
Nie bije cię.
Prawda?
Seks na pewno był dobry.
Przynajmniej czasem.
Po prostu…
Po jakim czasie dostaje się hipotermii?
Może to dobry sposób, żeby umrzeć, jeśli muszę.
Jake?
Jake!
Cholera!
O mój Boże.
Kupa gówna! Cholera!
Cholera!
O Boże.
Jake?
Jake, chcę jechać. Proszę.
Cześć.
Przepraszam. Mój chłopak tu wszedł.
Chyba chodził tu do szkoły.
Może go pan zna, nie wiem…
czy pan tu pracował, kiedy był uczniem.
Skąd mam wiedzieć? W każdym razie…
Nie widział pan tu nikogo?
Jak wygląda twój chłopak?
Trudno opisać ludzi.
To było tak dawno, że ledwo pamiętam.
To znaczy…
Nawet nie rozmawialiśmy.
Nie wiem, czy go zauważyłam. Było tam wielu ludzi.
Byłam tam z dziewczyną…
Świętowałyśmy rocznicę,
wpadłyśmy na drinka, a ten koleś ciągle na mnie patrzył.
To było uciążliwe.
Ryzyko zawodowe bycia kobietą.
Nie dadzą się napić. Ciągle patrzą.
Był obleśny! Wie pan?
Pamiętam, że żałowałam, że nie ma tam mojego chłopaka.
To trochę smutne.
Facet zostawi kobietę w spokoju,
tylko kiedy jest z nią inny facet.
Już ktoś cię zajął. Jakbyś była czyjąś własnością.
Tak czy inaczej…
Nie pamiętam, jak wygląda.
Czemu bym miała?
Nic się nie stało.
Może to była…
To chyba była…
jedna z tysięcy takich interakcji, których nie było.
To jak opisanie komara, który ugryzł mnie
pewnego wieczoru 40 lat temu!
Nie widział pan nikogo, kto pasuje do tego opisu?
Nikogo nie widziałem.
Dobrze.
Znaczy poza tobą. Widzę cię.
Trochę się o niego martwię.
Na pewno nie ma takiej potrzeby.
Jest bezpieczny, jeśli tu jest.
Tu jest bezpiecznie.
Cicho.
Mogę go poszukać?
Może zdejmij mokre buty. Właśnie umyłem podłogi.
Nie.
Są twoje.
Pa.
Tak. Pa.
Jake?
Dołącz do mnie.
To ja, twój klown z Tulsey Town Gdzie na drzewach rosną lody
Więc bez obawy dołącz do zabawy I jedz lody dla ochłody
I dzięki mnie uśmiechniesz się
Kiedy weźmiesz gryza
Waniliowego, czekoladowego Lub truskawkowego
Jesteśmy otwarci dzień i noc
Chodź.
Dołącz do mnie.
Nie jest źle, gdy przestajesz się nad sobą użalać, bo jesteś świnią
albo, co gorsza, świnią z robakami.
Ktoś musi być świnią z robakami, prawda?
To możesz być ty. Szczęśliwy los.
Grasz tym, co dostałeś. Robisz lemoniadę. Idziesz dalej.
- Nie martw się. - Przez tę piosenkę zawsze płakałem.
Zawsze ją lubiłem.
Na świecie jest dobroć.
Trzeba jej szukać, ale jest.
- Jesteś miły. - Tylko ewoluuję.
Nawet teraz. Nawet jako duch. Wspomnienie.
- I proch. - Jesteśmy tacy sami.
Wszystko jest takie samo, jeśli się przyjrzysz.
Wiesz o tym, jako fizyk.
Ty, ja, pomysły. Jesteśmy tym samym.
Ubierzmy cię.
Dziękuję.
Akceptuję.
Akceptuję…
wszystko.
Akceptuję wasze uznanie, tę nagrodę.
Akceptuję wszystko, co się z tym wiąże.
Że dostaję tę nagrodę pod koniec długiego, owocnego życia,
w uznaniu za moją pracę
sprzed kilkudziesięciu lat.
Moja misja poprowadziła mnie przez rzeczy fizyczne, metafizyczne,
urojone
i z powrotem.
Dokonałem najważniejszego odkrycia w mojej karierze,
najważniejszego odkrycia w życiu…
Tylko w tajemniczych równaniach miłości…
można znaleźć logiczne powody.
Jestem tutaj dzięki wam.
Jesteście sensem mojego życia.
Jesteście moimi powodami.
Dziękuję.
Podłoga trzeszczy
Drzwi skrzypią
A mysz polowa Podgryza miotłę nam
A ja siedzę sam
Jak w pajęczyn zwoju
Sam
W samotnym pokoju
Lecz kiedy księżyc w okno spoziera
I promień na łóżku rozpościera
Wtedy drzewa cień
Zaczyna tańczyć na ścianie
Sen zaczyna tańczyć w głowie niespodzianie
I wszystko, czego sobie życzyłem
Jest takie, jak to wymarzyłem
I jestem lepszy od Pastucha przemądrzałego
Co to ma się za lepszego
A dziewczyna, której pragnę Nie boi się ramion mych
A jej miękkie ramiona grzeją mnie
I jej długie, splątane włosy
Spadają mi na twarz
Niczym deszcz
W czasie burzy
Podłoga trzeszczy
Drzwi skrzypią
A mysz polowa Podgryza miotłę nam
A słońce w oczy mi świeciło
To wszystko kłamstwem było
Nie śpię
W samotnym pokoju
Nie będę już śnił o jej ramionach
Nie zostawię jej samej
Nie będę tu tkwić
Z żoną będę żyć
Znajdę kobietę, która będzie
Moja
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz