‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ฉันคิดว่าจะเลิก
‪เมื่อมีความคิดนั้น มันก็จะอยู่กับเรา
‪มันติดแน่น มันวนเวียนอยู่ในหัว ‪มันครอบงำความคิด
‪ฉันทำอะไรมากไม่ได้ เชื่อฉันสิ
‪มันไม่ยอมหายไปไหน
‪มันอยู่กับเราไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ ‪อยู่กับเราตอนกิน อยู่กับเราตอนเข้านอน
‪อยู่กับเราตอนที่นอนหลับ อยู่กับเราตอนตื่น
‪มันอยู่กับเราเสมอ ตลอดเวลา
‪ฉันไม่ได้คิดเรื่องนี้มานานหรอกนะ
‪มันเป็นไอเดียใหม่
‪แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่ามันเก่า
‪มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร
‪หรือว่าความคิดนี้ไม่ได้ก่อตัวขึ้นในสมองฉัน
‪แต่ถูกฝังอยู่ในจิตใจฉันก่อนฉันจะถือกำเนิด
‪ไอเดียที่ไม่เคยมีการพูดถึง ‪เป็นไอเดียที่มีมานานแล้วรึเปล่า
‪ฉันอาจจะรู้มานานแล้ว
‪บางทีมันอาจจะจบแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
‪เจคเคยพูดครั้งนึงว่า
‪"บางครั้งความคิดใกล้เคียงกับความเป็นจริง
‪ใกล้เคียงกับข้อเท็จจริงมากกว่าการกระทำซะอีก
‪คนเราจะพูดอะไร จะทำอะไรก็ได้ ‪แต่จะแสร้งคิดไม่ได้"
‪ถนนแทบจะว่างเปล่า
‪แถวๆ นี้เงียบสงัด ไร้ผู้คน
‪ยิ่งกว่าที่คาดไว้ซะอีก
‪มีอะไรให้ดูมากมาย แต่มีคนไม่กี่คน
‪มีตึกหรือบ้านไม่มากนัก
‪ท้องฟ้า
‪ต้นไม้ ทุ่งหญ้า รั้ว
‪ถนนและไหล่ทางที่เป็นลูกรัง
‪"อยากแวะดื่มกาแฟหน่อยมั้ย"
‪ฉันตอบว่า "ไม่เป็นไร"
‪"โอกาสสุดท้ายก่อนที่มันจะมีแต่ฟาร์มเต็มไปหมด"
‪ฉันกำลังไปเยี่ยมพ่อแม่เจคเป็นครั้งแรก
‪เราจะได้เยี่ยมเมื่อไปถึง
‪เจคเป็นแฟนของฉัน
‪เขาเป็นแฟนฉันได้ไม่นาน
‪นี่เป็นทริปแรกของเรา
‪การเดินทางไกลครั้งแรกด้วยกัน
‪มันเลยแปลกๆ ที่ฉันนึกถึงวันเก่าๆ
‪เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา ‪เกี่ยวกับเขา เกี่ยวกับเรา
‪ฉันควรจะตื่นเต้น รอคอยการเจอกันครั้งแรก ‪ของหลายๆ ครั้งที่จะตามมา
‪แต่ฉันไม่ตื่นเต้น ไม่เลย
‪ฉันเห็นโรงนาในทริปนี้ ‪มากกว่าที่ฉันเคยเห็นมาหลายปี
‪อาจจะทั้งชีวิตเลยด้วยซ้ำ
‪มันดูเหมือนกันไปหมด
‪มีวัว มีม้า แกะ ท้องทุ่ง
‪แล้วก็โรงนา
‪ผืนฟ้ากว้างใหญ่
‪ฉันรู้สึกเหมือนรู้จักเจคมานานกว่าที่รู้จักจริงๆ
‪นานแค่ไหนแล้วนะ
‪หนึ่งเดือนมั้ง หรือหกอาทิตย์ อาจจะเจ็ด
‪ฉันน่าจะรู้ตัวเลขที่แน่นอน น่าจะเจ็ดอาทิตย์นะ
‪คิดถูกจริงๆ ด้วย รู้สึกได้เลย ‪ว่ากลัวมากขึ้น ตอนนี้คือเวลา…
‪เรามีความผูกพันที่แท้จริง
‪ผูกพันกันอย่างไม่ธรรมดาและแน่นแฟ้น
‪ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
‪ตอนนี้คือเวลาสำหรับคำตอบ แค่คำถามเดียว
‪คำถามเดียวที่ต้องตอบ
‪หิมะตกด้วย!
‪หน้าหนาวมาถึงแล้ว!
‪ใช่
‪ท้องฟ้า!
‪ฉันคิดว่าจะเลิก
‪- ฮะ ‪- อะไรเหรอ
‪คุณพูดอะไรรึเปล่า
‪ฉันไม่ได้พูดอะไรนะ
‪- แปลกแฮะ ‪- ใช่
‪ฉันคิดว่าจะเลิก
‪มีประโยชน์อะไรที่จะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป
‪ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไง มันไปในทิศทางไหน
‪เจคเป็นผู้ชายนิสัยดี แต่ว่า…
‪ความสัมพันธ์เราไม่ได้ก้าวหน้าไปไหน ‪ฉันรู้มาพักนึงแล้ว
‪อาจจะเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ‪ที่เดินหน้าต่อไปทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นแบบนี้
‪ทางเลือกอื่นใช้พลังงานมากเกินไป
‪ต้องตัดสินใจอย่างเฉียบขาด
‪คนเราทนอยู่กับความสัมพันธ์ ‪ที่ไม่เดินหน้าไปไหนเพราะว่ามันง่ายกว่า
‪ฟิสิกส์เบื้องต้น
‪วัตถุที่เคลื่อนที่ก็มีแนวโน้มจะเคลื่อนที่ต่อไปเรื่อยๆ
‪คนเราก็มักจะอยู่ในความสัมพันธ์เกินวันหมดอายุ
‪มันคือกฎการเคลื่อนที่กฎแรกของนิวตัน
‪อยากแวะซื้อกาแฟ
‪หรือของขบเคี้ยวหน่อยมั้ย
‪เดี๋ยวก็จะเจอแต่ทุ่งนาแล้ว
‪- ไม่เป็นไร ‪- แน่ใจนะ
‪ฉันไม่อยากอิ่มก่อนไปถึง
‪โอเค
‪รู้ใช่มั้ยว่าพักหลังแม่ผมสุขภาพไม่ค่อยดี
‪- เสียใจด้วยนะ ‪- ผมเลยจะบอกว่า
‪อาจจะไม่ค่อยมีอะไรให้กิน
‪เพราะเธออาจจะไม่มีแรงทำอาหาร
‪- พักหลังแม่ผมไม่ค่อยแข็งแรงน่ะ ‪- เธอเป็นอะไรเหรอ
‪ผมถึงได้ถามว่าอยากแวะซื้อของกิน
‪หรืออะไรมั้ย เพราะไม่ต้องเป็นห่วง…
‪เรื่องที่คุณจะไม่รู้สึกหิว
‪อาจจะดีที่รองท้องด้วยซํ้า
‪ฉันโอเค
‪โอเค
‪มาร่วมกันนะ สหายที่รัก ‪เรามารับพระเยซูคริสต์เข้าสู่หัวใจเรา
‪ตามที่พระคัมภีร์อิสยาห์ ‪บทที่ 1 ข้อ 18 กล่าวไว้ว่า
‪ถึงบาปของเจ้าจะเป็นเหมือนสีแดงเข้ม
‪ก็จะขาวอย่างหิมะ
‪ครอบครัวผมอยากเจอคุณมากนะ
‪ผมไม่อยากพูดให้คุณเข้าใจผิด
‪- ผมเล่าเรื่องคุณให้พวกเขาฟังเยอะ ‪- ฉันดีใจที่ได้ยินยังงั้น
‪ฉันเองก็อยากเจอพวกเขาเหมือนกัน
‪บางทีมันอาจจะไม่แฟร์นัก ‪ที่ฉันมาทริปนี้กับเจค…
‪ในเมื่อฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับอนาคตของเรา ‪อนาคตที่ไม่เคยมี
‪เพราะการนัดเจอพ่อแม่แฟน
‪เป็นเหมือนการก้าวไปหน้าอีกขั้นไม่ใช่เหรอ
‪ความจริงก็คือฉันไม่เคยเล่า ‪ให้พ่อแม่ฉันฟังเลยว่าฉันคบหากับเจค
‪ฉันไม่เคยพูดถึงเขา และไม่คิดว่าจะพูด
‪แม่ผมไม่ค่อยสบายมาพักนึงแล้ว
‪การแก่ตัวไม่ใช่เรื่องของพวกหน้าตัวเมีย ‪เบ็ตตี้ เดวิสเคยพูดไว้
‪ก็จริง แต่ว่า…
‪บางคนอาจจะไม่ชอบ ‪ที่เธอใช้คำว่าหน้าตัวเมีย…
‪- ใช่สิ ถูกต้องเลย ‪- เพราะมันเป็นคำหยาบ
‪ตอนนั้นมันคนละยุคกัน
‪ฉันเดาว่ามันคือความอยากรู้อยากเห็น
‪เจคเป็นคนที่อ่านยาก
‪มันอาจจะเหมือนหน้าต่าง ‪ที่พาไปสู่ความเป็นตัวตนของเขา
‪ตัวตนในวัยเด็กที่กลายเป็น
‪- ตัวตนตอนเป็นผู้ใหญ่ ‪- งั้นคุณก็เป็นแฟนของเวิร์ดสเวิร์ธสินะ
‪- เวิร์ดสเวิร์ธเหรอ ‪- วิลเลี่ยม เวิร์ดสเวิร์ธ นักกวีไง
‪ฉันไม่คุ้นเลยนะ
‪คุณถามทำไม
‪อยู่ดีๆ ก็คิดถึงเขาโดยไม่มีเหตุผล
‪ผุดขึ้นมาในหัว
‪บทกวีของเขาชื่อ
‪โอ้ด: อินทิเมชั่นส์ ออฟ อิมมอร์ทัลลิตี้ ‪ฟรอม รีคอลเล็กชั่นส์ ออฟ เออร์ลี ไชด์ฮูด
‪ให้ตายสิ นั่นชื่อบทกวีเหรอ
‪- ฟังเหมือนกวีทั้งบทเลย ‪- ใช่
‪- ฉันคิดว่าจะ… ‪- หาคุณค่าของคำกับเวิร์ดสเวิร์ธ
‪ยิงซะเลย
‪อยากรู้มั้ยว่ามันเริ่มยังไง
‪- มันแค่… ‪- ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ถนัดอุปมาอุปไมย
‪แต่บทนั้นประทับใจผมที่สุด
‪เป็นที่รู้กันว่าเวิร์ดสเวิร์ธ ‪เขียนกวีหลายบทให้กับผู้หญิงชื่อลูซี่
‪เหมือนฉันเลย!
‪ผู้หญิงที่สวย และดีเลิศซึ่งตายตอนอายุยังน้อย
‪อ้าว
‪คุณกับเธอก็เหมือนกันแค่ชื่อ
‪แล้วแน่นอนว่าคุณก็ดีเลิศด้วย
‪พูดน่ารักมากเลย
‪มันแค่…
‪(ลูซี่)
‪ใครเหรอ
‪เพื่อนน่ะ ฉันจะไม่รับ
‪- รับสิ ผมไม่ว่าอะไร คุณน่าจะรับนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪ผมไม่ว่าอะไรเลย
‪แปลกจัง คุณเห็นชิงช้าที่เราเพิ่งผ่านมามั้ย
‪- ชิงช้าไหน ‪- แปลกจริงๆ
‪มันเป็นชิงช้าใหม่ตั้งอยู่หน้าบ้านร้าง
‪- ผมไม่เห็นนะ ‪- อะไรนะ
‪ผมไม่เห็น
‪ทำไมมันถึงอยู่ตรงนั้นนะ
‪เห็นๆ อยู่ว่าไม่มีคนอยู่บ้านนั้นมาหลายปีแล้ว
‪คงมีคนกำลังย้ายเข้าไปอยู่แล้วก็…
‪เอาชิงช้ามาก่อนมั้ง ผมคิดได้แค่นั้น
‪- ผม… ‪- มัน…
‪ฟังดูเหมือนลำดับเหตุการณ์ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้
‪ก็เหมือนอยากให้มีอะไร
‪ให้เด็กๆ เอาไว้เล่น ‪ระหว่างที่พ่อแม่จัดแจงบ้านให้เรียบร้อย
‪แปลกจัง
‪ว่ากันว่าอาจจะมี
‪- หิมะตกเยอะพอสมควรเลย ‪- เหรอ
‪พยากรณ์ว่ายังงั้น
‪คิดว่าเราควรจะเลี้ยวกลับไปมั้ย
‪พรุ่งนี้ฉันมีงานต้องทำเยอะเหมือนกัน
‪- ฉันต้องกลับบ้านคืนนี้เพื่อจะ… ‪- ผมว่าเราน่าจะโอเคนะ
‪ผมมีโซ่กันล้อลื่นอยู่ท้ายรถ
‪- คุณต้องทำอะไรเหรอ ‪- มีรายงานต้องส่งวันพุธ
‪นี่รายงานชิ้นไหน
‪ความอ่อนไหวการติดเชื้อพิษสุนัขบ้า
‪ในเซลล์ปมประสาทรากหลัง
‪ประสาทสมองเส้นที่ห้าด้วยใช่มั้ย
‪ใช่เลย
‪ผมได้เพิ่มหนึ่งคะแนน
‪เพราะสนใจและรู้เรื่องงานของแฟน
‪เจคได้เพิ่มหนึ่งคะแนน
‪แล้วทำรายงานไปถึงไหนแล้ว
‪ยังไม่ถึงไหนเลย
‪ฉันต้องกลับไปทำคืนนี้เป็นอย่างแรกเลย
‪ผมจะขับไปส่งคุณที่บ้าน ใช้โซ่
‪โซ่
‪ใช่ ฉันชอบเจค
‪แล้วเขาก็มีการศึกษา
‪เราทำงานคนละสาขาอาชีพ ‪แต่เขาเป็นคนใฝ่รู้และคอยถามไถ่
‪ซึ่งเป็นข้อดี เป็นหนึ่งในส่วนดีของเขา
‪แล้วเขาก็น่ารักแบบแปลกๆ ของเขา
‪อยู่ด้วยกันแล้วเราดูน่าสนใจ
‪คนชอบมองเราเวลาเราอยู่ด้วยกัน
‪หนุ่มสาวคู่นั้นเป็นใครนะ ‪แต่เวลาฉันอยู่คนเดียว ไม่เคยมีใครมอง
‪เจคก็เหมือนกัน
‪เจคบอกว่าเขาก็รู้สึกแบบเดียวกัน
‪เขารู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน
‪อยากฟังอะไรรึเปล่า
‪โทษที อะไรนะ
‪ผมถามว่าคุณอยากฟังเพลงรึเปล่า
‪อ๋อ ฟังสิ
‪นี่เราอยู่ในชนบทห่างไกล คลื่นเลยไม่ค่อยดี
‪เพลงแปลกดีนะ
‪ที่จะ…
‪- กลางทุ่งนาแบบนี้ ‪- เพลงนี้จากเรื่องโอคลาโฮมาไง
‪ละครเพลง
‪ไม่ยักรู้ว่าคุณเป็นแฟนละครเวที
‪จริงๆ แล้วก็ไม่นะ
‪รู้จักแค่ไม่กี่เรื่อง
‪โอคลาโฮมา, แฟนท่อม, ‪คารูเซล, เซาท์ แปซิฟิก,
‪กายส์ แอนด์ ดอลส์, ‪ฟลาวเวอร์ ดรัม ซอง, วิคเคด
‪ฮาว ทู ซัคซีด อิน บิซซิเนส ‪วิธเอ้าท์ เรียลลี่ ทรายอิ้ง, มิวสิค แมน,
‪พาจามา เกม, คาบาเรต์
‪เดอะ ไลออน คิง, กรีซ, เดอะ คิง ‪แอนด์ ไอ, เดอะ ซาวด์ ออฟ มิวสิค,
‪พัล โจอี้, ชาร์ลีส์ อานท์, ออน เดอะ ทาวน์,
‪มาย แฟร์ เลดี้
‪แต่ผมคุ้นเคยกับโอคลาโฮมามากที่สุด
‪ละครเรื่องนี้จะมีให้ดูทุกๆ สองสามปี ‪ด้วยเหตุผลที่เห็นได้ชัดเจน
‪ใครเขาแสดงเรื่องเดิมทุกสองสามปีกัน
‪บางทีผมเจอเด็กๆ…
‪ที่เป็นคนแสดงปีก่อนๆ ด้วยนะ
‪เจอที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ‪ทำงานตามร้านรวงในตัวเมือง
‪อายุมากขึ้นแล้ว
‪ดูจากท่าทางแล้ว สาวน้อยคนนี้สุขภาพแข็งแรง
‪ดีสำหรับเธอนะ
‪แต่เธอชอบประท้วงมากไปหน่อย
‪เราเองก็เคยทำมาแล้ว
‪ทำอะไร
‪ประท้วงว่าทำไมทุกอย่างถึงดีไปหมด
‪นั่นแหละ ผมถึงได้ชอบขับรถเที่ยว
‪เพราะมันเป็นการย้ำเตือน
‪ว่าโลกเรามันใหญ่กว่าที่เราคิดอยู่ในหัว
‪รู้นะ
‪- มุมมอง ‪- มุมมอง
‪แถวนี้สวยดีนะ
‪สวยแบบอ้างว้างระทมทุกข์
‪เราขับรถเที่ยวครั้งสุดท้ายเมื่อไรนะ
‪น่าจะจำได้ แต่ก็จำไม่ได้
‪นึกไม่ออกเลย
‪แปลกนะ พักหลังนี่ ‪รู้สึกว่าความจำหลายๆ เรื่องขมุกขมัว
‪ชอบทิวทัศน์แบบนี้รึเปล่า
‪ชอบนะ สวยดี
‪สวยแบบเศร้าๆ
‪ฉันชอบอะไรแบบนั้น
‪เพราะวิญญาณนักกวีในตัวคุณ
‪คงจะยังงั้นมั้ง
‪ไม่รู้สิ
‪คุณเขียนอะไรอยู่รึเปล่า
‪เพิ่งเขียนบางอย่างเสร็จเลย
‪ใช่ ไม่รู้สิ
‪ขอฟังได้รึเปล่า
‪เดี๋ยวคุณอ่านก็ได้
‪ผมชอบฟังเสียงคุณพูดให้ฟัง ‪คุณเป็นคนเล่าเรื่องเก่ง
‪ไม่จริงหรอก แต่ขอบคุณนะ
‪เข้ากับบรรยากาศสุนทรีย์ดีออก
‪ไม่รู้สิ เจค ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะพูด…
‪เอาน่า จะได้เป็นการฆ่าเวลา
‪ฉันไม่อยากให้คุณเบื่อน่ะ
‪มันชื่อว่า "โบนด็อก"
‪"กลับมาบ้านเป็นเรื่องแย่…
‪ไม่ว่าจะมีหมารอเลียหน้าเราอยู่หรือไม่
‪ไม่ว่าจะมีเมีย
‪หรือความเหงาที่รูปร่างเหมือนเมียรออยู่รึเปล่า
‪การกลับบ้านทำให้รู้สึกเหงาอย่างหนัก…
‪จนทำให้นึกถึง ‪บรรยากาศที่กดดันอย่างหนักอึ้ง
‪ของสถานที่ที่เราเพิ่งจากมาด้วยความรัก
‪เพราะทุกอย่างเลวร้ายลงเมื่ออยู่บ้าน
‪เราคิดถึงหนอนที่เกาะอยู่บนใบหญ้า…
‪ขับรถหลายชั่วโมงบนถนน ‪ขอความช่วยเหลือริมทางและไอศกรีม
‪และเมฆรูปร่างแปลกๆ
‪และความเงียบงันพร้อมความโหยหา ‪เพราะเราไม่อยากกลับ
‪การกลับบ้านเป็น…
‪สิ่งที่แย่
‪ความเงียบสงัดสไตล์บ้านๆ
‪และก้อนเมฆไม่ได้ช่วยอะไรเลย ‪นอกจากทำให้เกิดความกังวลใจ
‪ก้อนเมฆอย่างที่มันเป็นอยู่ทำให้รู้สึกกังขา
‪เหมือนว่ามันประกอบด้วยวัสดุ ‪ซึ่งต่างจากก้อนเมฆที่เราทิ้งไว้เบื้องหลัง
‪ตัวเราเองก็ถูกตัดจากผ้าปุยเมฆที่ต่างออกไป
‪ถูกเอามาคืน ตกค้าง
‪สาดส่องโดยแสงจันทร์อย่างไม่เต็มใจ
‪ไม่มีความสุขที่ได้กลับมา ‪หย่อนยานตรงจุดที่ไม่สมควร
‪เสื้อผ้าที่เห็นรอยตะเข็บ ขาดรุ่งริ่ง เก่า
‪เรากลับบ้าน
‪เหมือนพระจันทร์ตกดิน รู้สึกแปลกปลอม
‪แรงดึงดูดของโลก
‪เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ
‪ดึงจนเชือกผูกรองเท้าหลุด
‪และหัวไหล่
‪ก็คุ้มงอจากความกังวลที่สุมอยู่ที่หน้าผาก
‪เรากลับมาบ้านรู้สึกจมดิ่ง
‪ดุจบ่อแห้งเหือดที่นำไปสู่วันพรุ่งนี้
‪ซึ่งแขวนไว้บนเส้นใยอันเปราะบาง…
‪ของความไม่แน่นอน
‪เราถอนหายใจไปกับ ‪วันที่เหมือนเดิมวันแล้ววันเล่า
‪ที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทีละวัน
‪แต่…
‪ยังไงก็เถอะ เรากลับมาแล้ว
‪พระอาทิตย์ขึ้นและตกราวกับโสเภณีที่เหนื่อยล้า
‪อากาศไม่ไหวติงเหมือนแขนขาที่หัก ‪ในขณะที่เราแก่ตัวลงทุกวัน
‪ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว นอกจากคลื่นเกลือ ‪ที่ถ่ายเทไปมาอยู่ในร่างกาย
‪สายตาพร่ามัว
‪แต่ก็ยังแบกอากาศเอาไว้
‪ปลาวาฬตัวใหญ่สีน้ำเงิน ความมืดดั่งโครงกระดูก
‪เรากลับมา
‪พร้อมสายตาเฉียบคมดั่งเอ็กซ์เรย์
‪ดวงตาของคุณหิวกระหาย
‪เรากลับบ้านโครงกระดูก
‪พร้อมของขวัญกลายพันธุ์
‪ทุกอย่างที่มองเห็นตอนนี้
‪ทุกอย่างเป็นเพียง…
‪โครงกระดูก"
‪ว้าว
‪ว้าวเป็นคำอุทานแบบใช้ได้ในทุกสถานการณ์
‪ฉันเพิ่งเข้าใจ
‪มันอาจจะหมายความว่าคุณ…
‪มันหมายความว่าคุณชอบก็ได้
‪หรือหมายความว่าไม่มีคำจะบรรยาย ‪ว่ามันห่วยแตกแค่ไหน
‪ผมชอบนะ ผมชอบเลย
‪มันยอดเยี่ยมมาก
‪มันเหมือน…
‪ฟังเหมือนคุณแต่งเกี่ยวกับผมเลย
‪ฉันเดาว่าคนเราก็หวังไว้อย่างนั้นนะ ‪เวลาที่เขียนบทกวี
‪หวังอะไร
‪ความเฉพาะเจาะจงแบบครอบจักรวาลมั้ง ไม่รู้สิ
‪ฟังดูเหมือนคุณแต่งเกี่ยวกับผม
‪ฉันคิดว่าจะเลิก
‪เจคเป็นคนดีมาก
‪เป็นคนน่ารัก เป็นคนเห็นอกเห็นใจ
‪เขาตั้งใจฟังฉัน แล้วก็เป็นคนฉลาด
‪แต่มีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
‪บางอย่างที่ผิดอย่างมหันต์จนแก้ไขไม่ได้
‪- คุณโอเคนะ ‪- ใช่
‪ผมแค่รู้สึกว่าคุณห่างเหินน่ะ
‪ฉันแค่คิดอะไรอยู่
‪คิดอะไร
‪ไม่รู้สิ แค่…คิดเรื่อยเปื่อยในหัว
‪คิดเรื่อยเปื่อยในหัว
‪ฉันคิดว่าฉันคิดถึงเรื่องเวลาน่ะ
‪- จริงสิ ‪- ใช่
‪เหมือนเรานั่งอยู่บนรถไฟ ‪แล้วมันก็พาเราไปที่ที่มันพาเราไป
‪ไม่มีการว่อกแว่ก ไม่มีการแวะ
‪มันเหมือนรถไฟของมุสโสลินี
‪- มันวิ่งตรงเวลา ‪- นั่นไม่ใช่ความจริง
‪เกี่ยวกับมุสโสลินีกับรถไฟ
‪พัฒนาการของระบบรถไฟเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นแล้ว
‪เขาแค่รับความดีความชอบ
‪แต่ตอนนั้นมันก็ยังวิ่งไม่ตรงเวลานะ
‪ฉันไม่ได้พูดถึง
‪- รถไฟของมุสโสลินี… ‪- แต่คุณกระโดดลง
‪- จากรถไฟก็ได้ ‪- ในหนังน่ะสิ
‪ในชีวิตจริง กระโดดจากรถไฟคงตายแน่ๆ
‪คุณพูดถูก
‪สงสัยผมจะดูหนังเยอะไปหน่อย
‪ทุกคนเป็นเหมือนกัน
‪ภัยทางสังคม
‪เอาสิ่งหลอกลวงมายัดสมองเพื่อฆ่าเวลา
‪ภายในพริบตา
‪พริบตาแบบภาพช้าที่เชื่องช้าอย่างแสนสาหัส
‪มันเหมือนไวรัสโรคหมาบ้า
‪ที่มาเกาะอยู่ตามปมประสาทของเรา
‪เปลี่ยนตัวเราให้เป็นพวกมัน
‪ไวรัสเลวร้ายมาก
‪ทุกอย่างอยากมีชีวิตอยู่ทั้งนั้น เจค
‪ไวรัสเป็นแค่ตัวอย่างนึงของทุกอย่าง
‪แต่…
‪แม้แต่ไอเดียของหนังห่วยๆ ก็พยายามมีชีวิตอยู่
‪เหมือนว่ามันเติบโตอยู่ในสมองเรา
‪แทนที่ความคิดจริงๆ
‪นั่นล่ะที่ทำให้มันอันตราย
‪แต่ คุณรู้มั้ย…
‪ว่ามีแมลงที่ระเบิดตัวเอง
‪- รู้ ‪- ไม่ใช่ทุกอย่างที่อยากมีชีวิต…
‪- มีมดและแมลงบางชนิด… ‪- เพื่อประโยชน์ส่วนรวมของชุมชน
‪เป็นพวกมือระเบิดฆ่าตัวตาย
‪(ทัลซี่ ทาวน์ แดรี่)
‪มาสิ เชิญแวะมา
‪สรุปว่าไม่ใช่ทุกอย่างที่อยากมีชีวิตอยู่
‪ใช่มั้ย
‪จริง แต่พวกมัน…
‪อยากให้ชุมชนยังคงอยู่ต่อไป
‪เหมือนทำตัวเป็นฮีโร่
‪แต่ยังไงเราก็ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันต้องการอะไร
‪คงถูกตั้งโปรแกรมมายังงั้น
‪บางทีเราทุกคนอาจจะถูกตั้งโปรแกรมไว้ ว่ามั้ย
‪แล้วตอนนี้เราก็ตายแล้วทั้งคู่
‪ถึงแล้ว!
‪ผมยังไม่พร้อมจะเข้าบ้าน
‪ต้องยืดขาหน่อย ขายาวๆ ของผม
‪นั่งขับรถมานาน
‪มันไม่เสียมารยาทเหรอ
‪แม่คุณเห็นแล้วว่าเรามาถึง เราโบกมือให้กัน
‪มาหลายรอบแล้ว
‪พ่อแม่ผมรู้ว่าผมชอบยืดแข้งยืดขา ‪มาสิ ผมจะพาไปดูรอบๆ
‪เจค ไม่รู้สิ ฉันหนาว แล้วมันก็เริ่มมืดแล้ว
‪มาน่า ผมจะพาทัวร์แป๊บนึง
‪บางที เราอาจจะ…
‪กลับมาตอนฤดูใบไม้ผลิ ‪แล้วก็นอนเล่นข้างนอก มองดูจักรวาลกัน
‪แกะน่ะ
‪ทักทายมันหน่อย
‪- สวัสดี เจ้าแกะ ‪- สวัสดี เจ้าแกะ
‪มีบางอย่างในนี้ที่ทำให้รู้สึกหดหู่และเศร้าใจ
‪แล้วมันก็เหม็นด้วย
‪สงสัยจังว่าเป็นแกะรู้สึกยังไง
‪อยู่ในคอกที่เหม็นหึ่งแบบนี้ ไม่ทำอะไรเลยทั้งชีวิต
‪กิน ขี้ นอน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪นั่นแหละ เห็นแล้วนะ
‪เจ้าแกะ
‪- ลูกแกะพวกนั้นเป็นอะไร ‪- อะไรนะ
‪- จะเกิดอะไร… ‪- ผมไม่รู้ว่าคุณถามอะไรนะ
‪พวกมันตายแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกมันได้
‪- ฉันหมายความว่าจะมีใครเอามันไปฝังมั้ย ‪- คงเผาตอนช่วงฤดูใบไม้ผลิ
‪ตอนนี้มันแช่แข็งอยู่ ไม่มีปัญหา
‪ไม่มีอะไรต้องห่วง
‪มาสิ ผมจะพาไปดูเล้าเก่าที่เคยใช้เลี้ยงหมู
‪ต้องฉีดยาให้มันตาย
‪- แย่นะ ‪- สถานการณ์ห่วยแตก เรื่องหมูๆ
‪ชีวิตในฟาร์มไม่ได้สวยงามเสมอไป ‪เป็นอะไรที่คุณควรรู้ไว้
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกมันเหรอ
‪กับหมูน่ะเหรอ
‪ช่างมันเถอะ ผมไม่คิดว่าคุณอยากฟังนะ
‪ทำยังงั้นไม่ได้ คุณต้องเล่าให้ฉันฟังแล้ว
‪- เหรอ ‪- ใช่! ให้ตายสิ
‪ก็ได้ คือว่า…
‪ตอนนั้นพ่อผมไม่ได้เข้ามาดูหมูสองสามวัน
‪พ่อแม่ผมยุ่งๆ
‪พ่อผมก็แค่โยนอาหารเข้ามาในเล้า
‪แต่ผ่านไปสองสามวัน
‪เขาก็สังเกตว่ามันได้แต่นอนอยู่ที่มุมนี้ทั้งวัน
‪ก็เลยเข้ามาเช็ก
‪พวกมันดูไม่ค่อยจะดีนัก
‪เขาเลยตัดสินใจที่จะขยับตัวพวกมัน
‪แต่มันตัวหนัก
‪พวกมันเป็นหมู ใช่มั้ย
‪แต่ใช่เลย พอเขาขยับตัวนึงได้ ก็เห็นว่า…
‪ใต้ท้องมันมีหนอนไชเต็มไปหมด
‪หมูทั้งสองตัวถูกกัดกินทั้งเป็น
‪ชีวิตในฟาร์มอาจจะโหดร้ายได้
‪เข้าไปข้างในกันมั้ย ชักหนาวแล้ว
‪ทุกอย่างต้องตาย นั่นคือความจริง
‪คนเราชอบคิดว่ามีความหวังอยู่เสมอ
‪คิดว่าจะอยู่เหนือความตายได้
‪และมีเพียงมนุษย์เท่านั้น ‪ที่เพ้อฝันว่าอะไรๆ จะดีขึ้น
‪อาจจะเป็นเพราะเกิดมาพร้อมกับ ‪ความเข้าใจว่าอะไรๆ จะไม่ดีขึ้น
‪ไม่มีทางรู้ได้อย่างมั่นใจ
‪แต่ฉันคิดว่ามนุษย์เป็นสัตว์ชนิดเดียว
‪ที่ตระหนักว่าไม่มีวันหลีกเลี่ยงความตายได้
‪แต่สัตว์ชนิดอื่นๆ ใช้ชีวิตกับปัจจุบันเท่านั้น
‪แต่มนุษย์ทำไม่ได้ ก็เลยคิดค้นความหวังขึ้นมา
‪สวัสดีครับ
‪ผมมาถึงแล้ว เรามาถึงแล้ว
‪สวัสดีครับ
‪นี่เจคนะ
‪สวัสดีครับ
‪- เดี๋ยวเราลงไป ‪- โอเคครับ
‪อยากใส่รองเท้าแตะมั้ย
‪- ฉัน… ‪- พื้นที่นี่เย็น
‪- บ้านเก่าน่ะ ช่วยถือนี่ให้ผมหน่อยสิ ‪- ได้
‪ดีเลย ขอบคุณนะ
‪มันจะใหญ่ไปสำหรับคุณนะ ‪มันเป็นคู่เก่าของผม แต่มันอุ่นดี
‪นี่ไง
‪- คุณไม่ใส่เหรอ ‪- ไม่
‪ไม่เอา คุณใส่เถอะ นี่มันรองเท้าคุณ
‪ไม่ได้หรอก ถ้าทำยังงั้น ‪จะทำให้ผมเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
‪รองเท้าแตะของผมก็คือของคุณ
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจ
‪นั่งก่อนสิ
‪เดี๋ยวก็ลงมากันแล้ว
‪- ฟังเพลงมั้ย ‪- ได้เลย
‪ห้องนอนอยู่ชั้นบนน่ะ
‪นอกนั้นก็ไม่มีอะไรมาก
‪ห้องเย็บผ้าของแม่ผม
‪ห้องนอน ตู้เก็บผ้า
‪กินข้าวเสร็จแล้วผมจะพาคุณดูบ้าน ถ้าคุณอยากดู
‪ไม่ได้หรูหราอะไร อย่างที่คุณเห็นอยู่
‪บ้านดีนะ ฉันชอบ
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ทำให้ฉันนึกถึงบ้านของฉันตอนเด็กๆ
‪บ้านในฟาร์มคงคล้ายๆ กัน
‪ครอบครัวสุขสันต์มีลักษณะที่เหมือนกัน
‪ไม่แน่ใจว่าตอลสตอยคิดเรื่องนั้นถูกนะ
‪ความสุขในครอบครัว ‪แทบจะไม่แตกต่างจากการไม่มีความสุข
‪ฉันคิดว่าคุณกำลังพูดถึงชีวิตแต่งงาน…
‪อ้าว มากันแล้ว
‪เดี๋ยวผมจุดเตาผิงหน่อยดีกว่า
‪พ่อแม่คุณรู้ว่าเราจะมาใช่มั้ย
‪เพราะพวกเขาเชิญเรา…
‪คำว่า "เชิญ" ฟังดูเป็นทางการไปนิด ‪สำหรับครอบครัวผม
‪แต่ใช่เลย เราคุยกันเรื่องนี้
‪โอเค ดี
‪ไฟนี่รู้สึกดีจัง
‪อุ่นดี
‪- ในนี้เป็นอะไร ‪- ชั้นใต้ดิน
‪เข้าใจละ
‪แต่ส่วนใหญ่เราปิดเอาไว้ ‪เพราะบ้านเก่าชอบมีลมเข้า
‪ใช่สิ
‪แล้วเราก็ไม่ได้แต่งเติมให้เสร็จด้วย
‪ห้องเอาไว้ใช้งานอย่างเดียว
‪ห้องใช้งานเหรอ
‪เครื่องทำน้ำร้อน เครื่องซักผ้า เครื่องอบผ้า ‪ของใช้อะไรพวกนั้น
‪ไม่ได้เอาไว้ใช้ทำอะไรอย่างอื่นเลย
‪มันเป็นพื้นที่สูญเปล่าน่ะ
‪ผมเกลียดชั้นใต้ดินถ้าคุณอยากรู้จริงๆ
‪รู้สึกว่าคุณจะเกลียดมากเลยนะ
‪ก็ตอนเราเป็นเด็ก…
‪ชั้นใต้ดินมันน่ากลัวนี่นา
‪บ้านฉันไม่มี ตอนเป็นเด็กเราอยู่อะพาร์ตเมนต์
‪แต่ดูหนังสยองขวัญพวกนั้นแล้วก็พอจะเข้าใจอยู่
‪อย่ามองลงไปในชั้นใต้ดิน
‪ใช่เลย
‪เขาแอบอยู่ในนั้น
‪- ใคร ‪- อะไร
‪รอยข่วนบนประตูมาจากไหน
‪หมาน่ะ ส่วนใหญ่เป็นเพราะหมา
‪ฉันชอบหมา
‪ไม่เห็นรู้เลยว่าพ่อแม่คุณเลี้ยงหมา
‪ปกติฉันรู้เลยนะเวลาบ้านใครเลี้ยงหมา
‪- ต้องมีของเล่นเกลื่อนแล้วก็… ‪- พ่อแม่ผมเป็นคนมีระเบียบ
‪อยู่ไหนเหรอ พันธุ์อะไร ชื่ออะไร
‪ถามเยอะจัง ชื่อจิมมี่
‪พันธุ์บอร์เดอร์ คอลลี่
‪คงอยู่ข้างนอกหรือไม่ก็…
‪สวัสดี จิมมี่!
‪สวัสดีนะ!
‪ตัวเปียกหมดเลย
‪- มัน… ‪- อ้าว ลงมากันแล้ว
‪ขับรถมาโอเคกันนะ
‪โอเคครับ
‪ยินดีที่พบกันนะ ลุยซ่า
‪เจคเล่าเรื่องเธอให้เราฟังเยอะเลย
‪เขาก็เล่าเรื่องคุณสองคนให้ฟัง ‪เยอะเลยเหมือนกัน
‪แต่ก็ยังมาเหรอ
‪สวัสดีครับ
‪กินกันเถอะ
‪เดี๋ยวอาหารจะเย็นเหมือนนมแม่มด ‪ที่ใส่ยกทรงทองเหลือง
‪- กลิ่นหอมมากค่ะ ‪- หวังว่าคงหิวกันนะ
‪ทุกอย่างทำที่บ้าน ‪ทุกอย่างที่เห็นบนโต๊ะคือของจากฟาร์ม
‪ดูดีเลยค่ะ
‪เห็นเจคบอกว่าเธอเป็นศิลปินวาดภาพ
‪ค่ะ เจคพูดถูกแล้ว
‪ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องศิลปะเท่าไร
‪แต่ฉันชอบภาพวาดแล้วรู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่
‪แนวอะไรนะ แอ็บสแตร็คท์ ฉันไม่เข้าใจเลยนะ
‪ฉันวาดแนวแอ็บสแตร็คท์ได้ ‪เอาสีป้ายๆ ไปบนอะไรนะ
‪ผืนผ้าใบ แหกตากันทั้งนั้นถ้าถามฉัน
‪ฉันชอบรูปวาดที่ดูเหมือนรูปถ่าย
‪ต่อให้ล้านปีฉันก็วาดไม่ได้ นั่นสิพรสวรรค์
‪งั้นทำไมไม่ถ่ายรูปล่ะพ่อ ถ้าพ่อชอบรูปถ่าย
‪ทั้งเร็วกว่าแล้วก็เหมือนรูปถ่ายเป๊ะเลย
‪ฉันชอบรูปถ่ายนะ แต่ส่วนมากชอบรูปกีฬา
‪เธอวาดภาพแนวไหนเหรอ ลูซี่
‪ไม่ใช่แนวแอ็บสแตรคท์ค่ะ ‪ซึ่งเป็นข้อดีสำหรับฉันเลย
‪ดีแล้ว นั่นแหละที่ฉันพูดถึง เห็นมั้ย ดีมาก
‪ส่วนใหญ่เป็นภาพทิวทัศน์ค่ะ
‪ภาพวาดกลางแจ้งน่ะเหรอ
‪ค่ะ! เพลน แอร์
‪ซึ่งแปลว่าภาพวาดกลางแจ้ง
‪ฉันพยายามจับอารมณ์ของแสง ‪และบรรยากาศให้ได้
‪ฟังดูเยี่ยมเลย เจคเองก็เคยวาดภาพนะ
‪- แม่! ‪- เขาพยายามอย่างหนักด้วย
‪ฉันไม่เห็นรู้เลย
‪- เขาเก่งมากนะ ‪- แม่
‪ฉันพยายามแฝงคุณสมบัติภายใน…
‪- ลงไปในงานของฉันด้วย ‪- คุณสมบัติภายใน แสดงว่าวาดรูปในร่มด้วย
‪ภายในหัวฉันน่ะ ภาพทิวทัศน์ของฉัน ‪จะพยายามบรรยาย
‪ความรู้สึกของฉัน ณ เวลานั้นๆ
‪เหงา สุข กังวล เศร้า
‪ฟังดูน่าสนใจมากเลย
‪เหมือนภาพเด็กผู้หญิง ‪นั่งอยู่ในทุ่งหญ้าแล้วมองไปที่บ้าน
‪ภาพคริสติน่าส์เวิลด์ของไวเอธ
‪- ใช่ ‪- ถูกต้องเลย
‪เพียงแต่ไม่มีคน
‪ภาพทุ่งหญ้าจะเศร้าได้ยังไง
‪ถ้าไม่มีคนหน้าเศร้านั่งอยู่ในทุ่งหญ้า
‪นั่นเป็นปัญหาที่น่าสนใจ
‪ฉัน…เอ้อ ฉันดิ้นรนกับเรื่องนั้นอยู่
‪ฉันมีผลงานอยู่บ้างถ้าอยากจะดูกัน
‪อ๋อ อยากสิ
‪- เหรอ ‪- ดูนะคะ
‪- ดูสิ ‪- ดูนะคะ
‪(ลูซี่ - ไม่ได้รับ ‪ลุยซ่า - ไม่ได้รับ)
‪นี่ค่ะ
‪มันก็สวยนะ แต่ฉันไม่เห็น
‪ว่ามันจะทำให้ฉันรู้สึกอะไรได้ยังไง
‪ถ้าไม่มีคนอยู่ในภาพ ‪แล้วแสดงความรู้สึกอะไรบางอย่าง
‪ถ้าไม่มีคนในภาพกำลังรู้สึกเศร้าหรือสุข
‪หรือมีความรู้สึกอื่นๆ ที่เธอบอก
‪แต่เราคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มองวิวเองไงคะ
‪งั้นฉันก็ต้องเห็นตัวฉันในภาพ
‪ถ้าคุณอยู่ที่นั่น คุณก็จะไม่เห็นตัวเอง ใช่มั้ยคะ
‪เห็นสิ ถ้าฉันก้มหน้ามองตัวเอง ฉันไม่ใช่ผีนี่
‪ฉันเห็นด้วยเลยนะ
‪โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องนอน
‪แต่ถ้าเราอยู่ที่นั่น
‪มองไปข้างหน้า ไม่ใช่ก้มหน้า ‪เราก็จะเห็นทิวทัศน์แล้วก็มีความรู้สึกบางอย่าง
‪อะไรก็ตามที่สภาพแวดล้อม ‪ทำให้เรารู้สึกก็เป็นเรื่องของเรา
‪ไม่ใช่เรื่องสภาพแวดล้อม ใช่มั้ยคะ
‪ความรู้สึก…
‪ความรู้สึกที่มีไม่ได้เกี่ยวกับสถานที่
‪มันซับซ้อนเกินฉันจะเข้าใจได้
‪แต่ภาพสวยมากเลย เธอมีพรสวรรค์มาก
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ให้สีสวยดี
‪ขอบคุณค่ะ
‪เจค ไม่เห็นบอกเราเลยว่าแฟนลูกมีพรสวรรค์
‪จริงๆ แล้วผมเคยบอกนะ
‪ยังไงก็เถอะ…
‪ฉันหมายถึง บางที…
‪ฉันยังคิดว่า…
‪เพราะ…
‪คือว่า เจค…
‪บอกฉันว่าเธอเรียนไซคิกส์ควอนตัม
‪- ใช่ค่ะ ‪- ฟิสิกส์
‪- งั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪นั่นไม่ใช่เรื่องปกติของผู้หญิงไม่ใช่เหรอ
‪ก็เป็นเรื่องปกตินะคะ
‪ฉันแค่ถามน่ะ
‪เดี๋ยวนี้เป็นเรื่องปกติแล้ว ‪ซึ่งฉันคิดว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ
‪หลังจากเกรดเจ็ด ‪ฉันก็ไม่เข้าใจเลยว่าเจคพูดอะไร
‪ดีมากเลยนะที่เขาเจอ ‪คนที่เขาแบ่งปันไอเดียด้วยได้
‪เจคบอกเราว่ามีนักฟิสิกส์ชื่อดัง ‪ที่เป็นผัวเมียกันเยอะแยะ
‪พ่อครับ!
‪ใช่ค่ะ ก็พอมีบ้าง
‪ปิแอร์กับมารี คูรีได้รับ ‪รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ด้วยกัน
‪ฉันเคยได้ยินชื่อพวกเขานะ ‪ได้ยินชื่อเธอสิ รังสีใช่มั้ย
‪- กัมมันตภาพรังสี ‪- ธาตุเรเดียม
‪- ใช่ค่ะ ‪- ฉันดีใจจริงๆ ที่เจคเจอคนถูกใจ
‪ช่วยเล่าให้เราฟังได้มั้ยว่าเจอกันได้ยังไง
‪เจคไม่ยอมเล่าให้ฟัง
‪ฉันชอบฟังเรื่องโรแมนติกตอนคู่รักพบกัน
‪เหมือนเรื่องฟอร์เก็ต ปารีส
‪- บิลลี่ คริสตัลน่ะ ‪- ฉันไม่ชอบหนังเรื่องนั้นเลย
‪บิลลี่ คริสตัลเป็นคุณแต๋ว
‪คือว่า…
‪วันนั้นฉันไปเที่ยวบาร์ใกล้ๆ มหา'ลัยกับเพื่อน
‪แล้วเผอิญมันเป็นคืนเกมทายปัญหา
‪เริ่มสนุกแล้วสิ เจคชอบเกมทายปัญหา
‪เราเคยเล่นเกมทายปัญหาฉบับจีเนียส
‪- เราเคยเล่นฉบับจีเนียส… ‪- จีนัส
‪- เราเคยเล่นเกมทายปัญหา ‪- จีนัส!
‪ฉบับจีเนียส อะไรนะ
‪ฉบับจีนัส
‪อ้าว แม่ยังคิดว่ามันเป็นคำว่าจีเนียส ‪นี่แม่พูดผิดมาตลอดเลยสินะ
‪เห็นได้ชัดว่าฉันไม่ใช่พวกอัจฉริยะ!
‪มุกดีนะ
‪ไม่ๆๆ
‪จีนัสไม่เหมือน…
‪กับคำว่าจีเนียส จีนัสแปลว่าสกุล
‪แม่นึกว่าฉบับจีเนียสซะอีก
‪ฉันเล่าให้ทุกคนฟังว่าเขารู้คำตอบ ‪ในฉบับจีเนียสหมดเลย
‪ตอนนั้นฉันภูมิใจมาก
‪- ทำไมเราไม่มีฉบับจีเนียส… ‪- มันไม่มี…
‪- ฉบับจีเนียส ‪- โอเค
‪วันนั้นเจคนั่งอยู่กับทีมตอบคำถามของเขา
‪แล้วพอดีเพื่อนฉันกับฉัน ‪เจอโต๊ะว่างข้างๆ เขา เราเลยนั่งดูเขา
‪- เธอคิดว่าเขาน่ารักสินะ ‪- ใช่ค่ะ
‪เขาเอาจริงเอาจังกับการเล่นเกมมาก ‪ซึ่งฉันคิดว่ามีเสน่ห์ดี
‪ทีมคุณชื่ออะไรนะ
‪- คิ้วของเบรชเนฟ ‪- คิ้วของเบรชเนฟ ใช่
‪ฉันเลยถามเขาว่าเบรชเนฟคือใคร ‪เพื่อฉันจะได้เปิดฉากคุยกับเขา
‪แล้วเขาก็บอกฉันว่า ‪เบรชเนฟเป็นวิศวกรชาวรัสเซีย
‪แล้วก็เป็นประธาน…
‪- หัวหน้าหน่วย… ‪- เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์
‪ช่วงยุคเศรษฐกิจถดถอย
‪- ช่วงเศรษฐกิจชะงัก ‪- ช่วงเศรษฐกิจชะงัก
‪ยังไงก็เถอะ ปกติชื่อทีมพวกนี้จะทำให้ฉันบ้าตาย
‪เพราะมันมักจะเป็นชื่อที่อวดฉลาด
‪แต่ชื่อทีมเจคไม่ทำให้ฉันรำคาญเลย
‪คงเป็นเพราะว่าฉันคิดว่าเขาน่ารักดี
‪โอ๋ เขาน่ารักจริงๆ นะ ใช่มั้ย
‪แล้วฉันก็พยายามรวบรวมความกล้า ‪ที่จะคุยกับเขาเพราะว่า…
‪ถึงเขาจะมองฉันมากกว่าหนึ่งรอบ
‪แต่เห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่พูดอะไรแน่ๆ
‪ฉันนึกว่าเธอบอกว่าคุยกับเขาเรื่องเบรชเนฟ
‪ก็ใช่ค่ะ
‪แต่เราไม่ได้คุยกันต่อหลังจากนั้น
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันหมายถึง
‪ฉันก็เลยพูดแบบงี่เง่าๆ ไปว่า ‪"ดูเหมือนทีมคุณจะทำได้ดีนะ"
‪ซึ่งฉันต้องตะโกนด้วยเพราะในนั้นเสียงดังมาก
‪แล้วเจคก็ชูแก้วเครื่องดื่มของเขา ‪และพูดว่า "ใช่เลย
‪ทีมเราแข็งแกร่ง"
‪ฉันเลยหัวเราะ ซึ่งทำให้เราเริ่มคุยกัน
‪ฉันคิดว่าเขาเลิกเกร็งที่เห็นฉันหัวเราะ ‪เพราะหลังจากนั้นเขาก็เล่าว่า…
‪ว่าเขาเป็นนัก…
‪- ผู้เชี่ยวชาญการใช้คำ ‪- ใช่เลย
‪ซึ่งฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪แต่ก็ไม่อยากยอมรับ ก็เลยพูดว่า
‪- "เจ๋ง" ‪- เจ๋ง
‪แล้วเขาก็พยายามอวดเก่งแบบไม่เข้าท่าอีก
‪ฉันเลยคิดว่า "หมอนี่ไม่เนียนเลย ‪ไม่มีลูกเล่นสักนิด"
‪ซึ่งฉันกลับมองว่ามันเป็นความน่าดึงดูดใจ
‪แต่เขาก็พูดต่ออีก
‪แล้วก็บอกฉันว่าจริงๆ แล้ว ‪เขาอยากตั้งชื่อทีมว่าอิพเซอิตี้
‪ฉันก็คิดว่า "แหวะ"
‪ก็เลยเลิกชอบเขาเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ยังชอบอยู่
‪แต่แค่อยากให้เขาหยุดคุยเรื่องแบบนี้
‪ฉันเลยบอกเขาว่า
‪"รู้ไว้นะว่าฉันไม่รู้จักคำนั้น ‪ทำไมไม่เลิกคุยเรื่องบ้าบอซะที
‪แล้วเขาก็พูดทำนองว่า "ผมเป็นไอ้งั่ง"
‪"ผมไม่เก่งเรื่องการคุยกับคนอื่น
‪แล้วอิพเซอิตี้ก็เป็นอีกคำนึงที่แปลว่าตัวตน"
‪หลังจากนั้นเขาก็คุยแบบคนปกติ ‪แล้วเขาก็ตลกด้วย
‪หลังจากนั้นฉันก็สังเกตว่า ‪เขาอยากขอเบอร์โทรฉัน
‪แต่ว่าอาย
‪แล้วฉันก็ลุกเพื่อที่จะกลับ
‪เพราะเพื่อนฉันอยากกลับบ้าน
‪แล้วเจคก็…
‪ตะโกนออกมาว่าผมขอเบอร์คุณได้มั้ย
‪ต้องยังงั้นสิ…เจค
‪พูดออกไปได้ซะที
‪แล้วเราก็เริ่มคบหากัน
‪ซึ่งนั่นก็…
‪หกอาทิตย์ที่แล้วได้มั้ง
‪รู้สึกเหมือนนานกว่านั้นเลย
‪รู้สึกเหมือนมันนานสุดๆ
‪ฉันจำไม่ได้…
‪จำไม่ได้แล้วว่ามันนานแค่ไหน
‪รอสักครู่นะคะ
‪สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่เรดไลน์ค่ะ
‪ฉันชื่ออีวอนน์ จะเป็นคนดูแลคุณวันนี้นะคะ
‪มีผู้ชายยืนอยู่ข้างหลังคุณ
‪เอาจริงสิ
‪เขาชื่อสมองนิ่ม
‪เขาเป็นพนักงานฝึกหัดที่คอยตามดูฉัน
‪- สวัสดีครับ ผมชื่อสมองนิ่ม ‪- ไง
‪พร้อมจะสั่งรึยังคะ หรือว่ามีคำถามเกี่ยวกับเมนู
‪- ซานตาเฟ่เบอร์เกอร์อร่อยมั้ย ‪- คนนิยมกันมากค่ะ
‪โอเค แล้วคุณชอบอะไร ‪ระหว่างซานตาเฟ่เบอร์เกอร์
‪กับนัทเชซเบอร์เกอร์
‪เลือกยากนะคะ เพราะว่าอร่อยทั้งสองอย่าง
‪ไม่ชอบอันไหนเป็นพิเศษเหรอ
‪- ฉันคิดว่าคงเลือก… ‪- ฟังนะ เธอเป็นมังสวิรัติ เพราะฉะนั้น…
‪- เธอทำอะไรเนี่ย ‪- ฟังนะ สิ่งที่คุณไม่รู้อะไร
‪เกี่ยวกับผู้หญิงสุดแสนน่าทึ่ง ‪ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณก็คือเธอไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟ
‪- คุณช่วยไปไกลๆ ได้มั้ย ‪- เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟ
‪แต่ก็เพื่อส่งเสียตัวเองเรียนเพื่อที่เธอจะได้เป็น
‪ทนายด้านสิทธิของสัตว์
‪ปากของเธอไม่เคยลิ้มรสเนื้อหรือนมวัวเลย
‪ตั้งแต่เธออายุห้าขวบ
‪ที่เธอรู้ก็คือแฮมเบอร์เกอร์เป็นแค่วัวบด
‪เธอใช้ชีวิตที่เหลือของเธอเพื่อ…
‪เธอใช้ชีวิตที่เหลือของเธอ ‪เพื่อพยายามทำให้โลก
‪เป็นที่ที่ดีขึ้นสำหรับสัตว์ และผมก็รักเธอ!
‪ผมรักเธอ! ผมรักเธอเพราะเธอมีจิตใจ…
‪ซึ้งมากเลยนะ อีวอนน์ เธอโดนไล่ออกแล้ว
‪ฉันต้องการงานนั้น ตางั่ง
‪ผมรู้
‪เมื่อตะกี้พูดว่ารักฉันด้วยเหรอ
‪พูด
‪งั่งสุดๆ
‪ดีจังเลย
‪- เราต้องกลับกันแล้ว ‪- เจคเป็นเด็กดีเสมอ
‪เขาเคยได้รับรางวัลเข็มกลัดเด็กขยัน ‪ตอนเรียนหนังสือด้วย จำได้มั้ย
‪- ยังทานอยู่รึเปล่าคะ ‪- ไม่แล้ว
‪ขยันเรียน ตอนอายุแปดขวบ เหลือเชื่อมั้ยล่ะ
‪น่าภูมิใจจริงๆ พ่อเขากับฉันไม่เคยได้รับ ‪เข็มกลัดแบบนั้นตอนอายุแปดขวบ
‪- หรือกี่ขวบก็เถอะ ‪- ใช่เลย
‪ไม่ว่าจะกี่ขวบก็เถอะ
‪ฉันเคยได้รางวัลกีฬาหลายครั้ง ‪แต่ไม่เคยได้รางวัลขยันเรียน
‪ฉันไม่คิดว่าฉันรู้จักคำว่าขยันตอนอายุแปดขวบนะ
‪แต่เจครู้ ลูกรู้
‪เจครู้
‪จำได้มั้ยว่าลูกตื่นเต้นแค่ไหน
‪- ที่ได้เข็มกลัดเด็กขยัน ‪- จำไม่ได้
‪- เขาติดมันไปโรงเรียนด้วย ‪- ผมไม่ได้ติด
‪เขาติดเข็มกลัดนั่นทุกวัน ลูกทำจริงๆ นะ!
‪ไม่ใช่ ผมผิดหวัง ‪เพราะผมอยากได้เข็มกลัดเด็กมีไหวพริบ
‪เด็กขยัน…คือเด็กที่ร่วมวิ่งแข่งด้วย
‪"หนูเอ๊ย เธอทำเต็มที่แล้วนะ ‪ถึงจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไร
‪แต่เราก็ประทับใจที่เธอพยายามนะ"
‪อย่าคิดมากสิ มันเป็นเข็มกลัดที่สวยนะ ลูกแม่
‪เจคกี้
‪กินของหวานกันมั้ย
‪ฉันทำเค้กช็อกโกแลตของโปรดของเจคนะ
‪น่ารักจัง
‪ได้ค่ะ ฉันไม่เคยปฏิเสธขนมที่มีช็อกโกแลต
‪ดีเลย
‪มันจะดีเลิศปานใด
‪มาช่วยฉันหน่อยสิ
‪เดี๋ยวไปกินในห้องนั่งเล่นกันนะ
‪นั่นเป็นเพลงจากเรื่องมาย แฟร์ เลดี้
‪คุณนั่นแหละ! ใช่เลย!
‪เธอบอกว่าเขาเป็นแต๋ว
‪คุณพูดเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว
‪คุณจะพูดอยู่แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ
‪คุณเงียบจังเลย
‪โอเครึเปล่า
‪คุณชอบพ่อแม่ผมมั้ย
‪พวกเขาน่ารักนะ
‪เป็นพ่อแม่ที่น่ารักมาก
‪คุณเลือกถูกแล้ว
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪- ใช่เลย
‪แน่นอน
‪พวกเขารักคุณมาก
‪- ใช่ ‪- สิ่งสำคัญสำหรับพ่อแม่เลย
‪คงจะถูกของคุณ
‪เรามีปัญหากันนิดหน่อย
‪ให้ตายสิ ใครๆ ก็มีปัญหากับพ่อแม่ทั้งนั้นแหละ
‪เฮ้ จิมมี่ไปไหนล่ะเนี่ย
‪อ้าว อยู่นี่เอง
‪- ทั้งเปียกทั้งเหม็นเลยนะเรา ‪- โทษที
‪- เรื่องอะไร
‪กลิ่นมัน
‪เจค มันเป็นหมา
‪ไม่เป็นไรหรอก จิมมี่…
‪เฮ้ นี่ใครเนี่ย
‪ดูไม่ออกเหรอ
‪ไม่ออก
‪ผมไง
‪ไม่ใช่ นั่นรูปฉัน ไม่ใช่รูปฉันเหรอ
‪โทษทีที่ใช้เวลานานไปนิด…
‪- ให้ตายสิ ‪- พอดีมีเหตุฉุกเฉินในครัว
‪มาแล้ว ของโปรดของเจค แต่นแต๊น
‪เค้กขอนไม้วันคริสต์มาส
‪ถึงแม้ว่าจะเลยคริสต์มาสมานานแล้ว
‪ทำให้นึกถึงตอนที่เจคยังดูดนิ้วหัวแม่มือ
‪ดูดจนเลยอายุที่ควรจะเลิกดูด
‪เขาจะพูดว่า "ขอนไม้ๆๆ" แล้วก็ดูดนิ้ว
‪ขอนไม้คริสต์มาส ‪จริงๆ แล้วก็คล้ายนิ้วหัวแม่มือนะ
‪ดูดีเลยค่ะ
‪กินให้อร่อยเลย!
‪ขอบคุณค่ะ
‪ดูดีมากๆ เลยค่ะ
‪ขอบใจจ้ะ กินให้อร่อยเลย
‪ให้ตายสิ
‪พักนี้ชอบมีปัญหากับหู
‪เผื่อมีใครสงสัยว่าทำไมฉัน
‪ดึงใบหูอยู่ได้ทั้งคืน
‪ยิ่งกว่าปัญหาอีก
‪โรคหูอื้อ มันเป็นอย่างที่มันเป็น เขาว่ากันยังงั้น
‪โรคหูอื้อเป็นยังไงคะ
‪เป็นอะไรที่ไม่สนุกเอาซะเลย
‪ไม่สนุกเลย
‪แต่ปัญหาเกิดขึ้นได้ อย่างที่คนชอบพูดกัน
‪ฉันได้ยินเสียงหึ่งๆ อยู่ในหู
‪ไม่ใช่หึ่งๆ สิ ‪เหมือนเสียงไม่พอใจมากกว่า เหมือน…
‪เสียงกระซิบกระซาบ
‪ตลอดเวลาเลยเหรอคะ
‪ใช่
‪เหมือนมีใครกระซิบข้างหูอยู่ตลอดเวลา
‪บางทีมันอาจจะแบ่งปัน ‪ความลับของจักรวาลกับฉันอยู่
‪แต่ฉันไม่รู้เหมือนกัน
‪หรือมันอาจจะบอกเคล็ดลับการเล่นหุ้น
‪ไม่งั้นเรารวยเลยนะเนี่ย
‪โทษทีค่ะ โทษที
‪ฉันนึกว่าปิดเสียงไว้แล้ว
‪- เห็นแว่นฉันมั้ย ‪- อยู่นี่
‪(อีวอนน์)
‪แค่เพื่อนค่ะ
‪- เพื่อนเธอโทรหาเธอบ่อย ‪- ก็รับได้นี่
‪น่าจะรับนะ เราไม่คิดว่าเสียมารยาทหรอก
‪ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่สำคัญอะไร
‪อาจจะสำคัญก็ได้นะ ข้างนอกหิมะตกหนัก
‪- รถเพื่อนเธออาจจะติดหล่มอยู่ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪หิมะตกหนักอยู่เหรอ เราไม่อยากติดหล่มนะ
‪ไม่เป็นไร ผมมีโซ่
‪พรุ่งนี้ฉันต้องทำงานแต่เช้าน่ะค่ะ
‪แล้วใส่โซ่เรียบร้อยแล้วเหรอ
‪ยังเลย มันอยู่ท้ายรถ
‪ใส่โซ่แล้วก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร
‪อะไรนะ โทษที
‪โซ่
‪ให้ตายสิ เสียงกระซิบบ้านี่
‪- ตอนกลางคืนจะแย่ที่สุด ‪- อะไรนะ
‪- กลางคืน ‪- อ๋อ กลางคืนแย่ที่สุด
‪ฉันไม่ค่อยได้นอนแล้ว
‪ฟังดูแย่จังนะคะ ฉันเสียใจด้วย
‪- ว่าไงนะ ‪- ฉันบอกว่าเสียใจด้วยค่ะ
‪เราพูดกันแทบไม่รู้เรื่องเลย
‪จริงๆ เธอน่าจะรับโทรศัพท์นะ
‪อาจจะเป็นเรื่องฉุกเฉินก็ได้
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉัน…
‪- ฉันรู้ว่าเธอโทรมาเรื่องอะไร ‪- อย่างน้อยก็น่าจะฟังข้อความนะ
‪ก็ได้!
‪ได้เลย
‪มีคำถามเดียวที่ต้องตอบ ผมกลัว
‪ผมรู้สึกบ้าบอนิดหน่อย รู้สึกไม่โปร่งใส ‪การคาดคะเนถูกต้อง
‪ผมรู้สึกได้ว่าความกลัวของผมเพิ่มมากขึ้น
‪ตอนนี้ได้เวลาตอบคำถามแล้ว แค่คำถามเดียว
‪ต้องตอบแค่คำถามเดียว
‪เธอไม่เป็นไรค่ะ
‪- แล้วโทรมาทำไม ‪- แค่โทรมาทักทายค่ะ
‪ดีจัง
‪เพื่อนนี่สำคัญนะ
‪ตอนเด็กๆ เจคมีเพื่อนไม่เยอะ ‪หรือตอนโตก็เถอะ
‪จำวันเกิดอายุ 50 ของลูกได้รึเปล่า
‪- ยี่สิบ ‪- แม่พูดว่าอะไรเหรอ
‪ห้าสิบ
‪ให้ตายสิ สมองฉันไปไหนเนี่ย
‪ยังไงก็เถอะ
‪เพื่อนพึ่งพากันได้
‪ฉันสรุปได้ยังงั้นเสมอ
‪เพราะชีวิตอาจจะลำบากได้
‪ในฟาร์ม
‪ต้องขอบอกว่าอยู่ๆ ไปมันก็ไม่ง่ายขึ้นเลย
‪- อะไรนะ ‪- มันไม่ง่ายขึ้นเลย
‪- อะไรไม่ง่ายขึ้น ‪- ชีวิต!
‪ใช่ ไม่ง่ายขึ้นเลย ‪เหมือนรถด่วนมุ่งหน้าไปสู่นรก
‪ให้ตายสิ แม่!
‪ก็ได้ๆ ใช่ แม่พูดเว่อร์เกินไป แม่ยอมรับ
‪รถด่วนมุ่งหน้าไปสู่อเวจี!
‪แม่แกเป็นคนตลกเสมอ
‪นั่นแหละพ่อถึงได้ชอบ
‪คิดว่ามันเป็นสิ่งแรกที่พ่อหลงรักนะ
‪แต่ก็…ลดลงไปบ้างเมื่อแก่ตัวลง
‪ชีวิตทำให้ล้าน่ะ
‪ไม่ค่อยจะตลกอีกต่อไปแล้ว
‪ผมคิดถึงเธอจังเลย
‪ลูเชียกำลังเรียนชราภาพวิทยา
‪จริงเหรอ
‪น่าทึ่งมากเลย
‪น่าทึ่ง
‪ค่ะ
‪ฉันสนใจปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการสูงวัย
‪ฉันคิดว่าสังคมของเราเกือบจะเรียกได้ว่า ‪มีความสัมพันธ์แบบห่างเหินกับผู้สูงวัย
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่โง่มาก เพราะมันเป็น ‪ส่วนนึงของวงจรชีวิตของสิ่งมีชีวิต
‪ที่เป็นธรรมชาติและหลีกเลี่ยงไม่ได้
‪แล้วก็เป็นสิ่งที่โหดร้ายด้วย
‪น่าสนใจจัง แล้วก็ช่างเห็นอกเห็นใจด้วย
‪คนนี้ต้องรักษาไว้ให้ดีนะ เจค
‪เธอจิตใจดีมากเลย
‪ให้ตายสิ ข้างนอก…
‪ข้างนอกดูแย่มากเลย
‪ไม่รู้สิ เจค ฉันคิดว่าเราน่าจะ…
‪เจค
‪- เจค ‪- ว่าไง
‪ฉันคิดว่าเราควรจะไปแล้วนะ
‪ข้างนอกดูแย่มากเลย
‪ผมมีโซ่
‪คุณอยู่ไหนเหรอ
‪- ข้างบน ‪- ฉันกำลังขึ้นไปนะ
‪บอกให้คุณรู้ไว้ก่อน
‪เจค
‪คุณอยู่ไหน
‪(ห้องนอนเจคสมัยเด็กๆ)
‪เจค
‪(จิมมี่)
‪(โบนด็อก)
‪กลับมาบ้านเป็นเรื่องแย่
‪ไม่ว่าจะมีหมารอเลียหน้าเราหรือไม่
‪ไม่ว่าจะมีเมียหรือความเหงา ‪ที่รูปร่างเหมือนเมียรออยู่รึเปล่า
‪การกลับบ้านทำให้รู้สึกเหงาอย่างหนัก"
‪ขอโทษค่ะ คุณทำฉันตกใจน่ะ
‪ขอโทษนะ
‪นี่เป็นห้องนอนเจคสมัยเด็กๆ
‪ใช่ ฉันเห็นป้ายที่ประตูแล้ว
‪อ๋อ นั่น
‪ฉันจะอธิบายว่ายังไงดี
‪ความจำฉันแย่ลงทุกวัน
‪สัญญาณเริ่มต้นของ…
‪อัลไซเมอร์เหรอคะ
‪หรือโรคสมองเสื่อม
‪- โรคสมองเสื่อมแบบมวลเลวี… ‪- นั่นแหละ น่าจะใช่
‪เราชอบทำป้ายแปะไว้
‪ทั่วทั้งบ้าน เธอจะเห็นป้ายแปะอยู่ทั่วไปหมด
‪ฉันไม่ได้สังเกตเลย
‪เดี๋ยวก็สังเกตเอง
‪ฉันเสียใจนะที่คุณ…
‪ไม่เป็นไร
‪ความจริงก็คือ…
‪ฉันตั้งหน้าตั้งตารอวันที่มันจะแย่มากๆ
‪จะได้ไม่ต้องจำว่าฉันจำไม่ได้!
‪ดูเหมือนว่ามันน่าจะเป็น…
‪ทางที่ดีกว่าที่จะ…
‪อะไรนะ
‪- ค่ะ ‪- ว่ากันว่าในทุกเรื่องร้ายย่อมมี...
‪- เรื่องดี… ‪- เรื่องดี! ใช่เลย เรื่องดี
‪ว่ากันว่าในทุกเรื่องร้ายย่อมมีเรื่องดีอยู่…
‪ฉันเชื่อว่ามันเป็นความจริงนะ
‪นี่เป็นห้องเก่าของเจค
‪คืนนี้เธอสองคนนอนในห้องนี้ก็ได้นะ ถ้าอยากนอน
‪แม่ของเขากับฉันไม่ได้หัวโบราณ ‪เกี่ยวกับเรื่องแบบนั้น
‪การร่วมเพศอะไรพวกนั้น
‪ฉันต้องกลับมาคืนนี้น่ะ
‪พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้า
‪ฉันรู้ว่าเตียงนี่
‪ดูเล็กไปนิดสำหรับผู้ใหญ่…
‪อะไรนะ
‪สองคน
‪เพราะมันเป็นเตียงเด็ก ฝาแฝดนอนยังไม่พอเลย
‪เด็กนอนได้คนเดียว แต่นอนคืนเดียวน่าจะพอไหว
‪คุณใจดีมากเลย แต่ฉันต้องไป…
‪ฉันเดาว่าเธอคงจะไม่มีการร่วมเพศบนเตียงนี้
‪มันไม่ได้ทำไว้สำหรับการร่วมเพศ ‪มันเป็นเตียงเด็ก
‪เด็กคนเดียวด้วย ไม่ใช่สองคน
‪ค่ะ
‪ฉันน่าจะหาเสื้อผ้าของเมียฉัน…
‪เสื้อผ้าให้เธอใส่นอนคืนนี้
‪อาจจะต้องรื้อจากในหีบ
‪แต่น่าจะพอหาชุดเก่าๆ ของเมียฉันให้เธอใส่ได้
‪สำหรับคืนนี้ อ้าว ดูสิ นี่…
‪ห้องเก่าของเจค
‪เจค
‪อ้าว นั่นแฟนลูกนี่
‪อ้าปากสิครับ
‪เจค หิมะตก ฉันต้องไปแล้ว
‪ฉันบอกเขาหลายครั้งแล้วนะ ‪ได้เวลาเขากลับแล้ว
‪แม่ครับ แม่ต้องกินหน่อย
‪เดี๋ยวผมลงไป
‪แม่!
‪เจคเป็นเด็กดีเสมอ
‪แม่
‪ขยัน
‪เขาได้รับเข็มกลัดด้วย
‪ถึงจะไม่ได้มีพรสวรรค์เหมือนเด็กนักเรียนคนอื่นๆ
‪แต่เขาก็พยายามอย่างหนัก
‪ซึ่งน่าประทับใจยิ่งกว่า
‪การเป็นจีนัส…
‪จีเนียสครับแม่
‪ถือว่าเป็นเรื่องของโชคนะ
‪เรียกได้ว่าถูกหวยทางพันธุกรรม
‪แต่การจะทำได้ดีเท่าเจค
‪โดยไม่มีพรสวรรค์หรือความสามารถพิเศษ…
‪น่าประทับใจยิ่งกว่า
‪ค่ะ
‪- บางทีคุณน่าจะ… ‪- แป๊บนึง!
‪ก็ได้
‪อีกไม่นานเราก็จะกลับ
‪ผมขอทำธุระตรงนี้ให้เสร็จก่อน
‪แม่ครับ
‪ฉันประทับใจความเอาใจใส่ที่คุณมีให้แม่คุณนะ
‪หาไม่ง่ายเลย
‪เรามักจะเก็บคนเฒ่าคนแก่ของเราไว้ในโกดัง
‪การอุทิศตัวเองของคุณเป็นสิ่งที่พิเศษมาก
‪ผมดีใจที่คุณพูดแบบนั้นนะ มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
‪บางครั้ง…
‪ผมรู้สึกว่าไม่มีใครมองเห็นความดีที่เราทำ
‪เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียว
‪ฉันเห็น
‪ฉันจะรออยู่ข้างล่างนะ
‪คุณจะได้มีความเป็นส่วนตัว
‪แม่ไม่อยากอยู่ในโกดังนะ
‪ฉันต้องเลิก
‪เลิกให้เรียบร้อย เลิกลากันแบบดีๆ
‪ไม่มีการโหยหา ไม่ต้องรอให้อะไรๆ ดีขึ้น
‪คนเราจะรอได้นานแค่ไหนกัน
‪ฉันไม่รู้แล้วว่าฉันอยู่ตรงไหน ‪ในความสัมพันธ์ของเรา
‪ฉันหยุดตรงไหน เจคเริ่มตรงไหน
‪ฉันเป็นตู้เกมพินบอลดีๆ นี่เอง ‪สภาพจิตใจพลิกผันไปมา
‪เจคต้องมองฉันว่าเป็นคนที่มองดูเขา
‪เขาต้องการให้คนมอง ‪และมองด้วยสายตาที่ยอมรับ
‪เหมือนว่ามันคือจุดประสงค์ของชีวิตฉันในเรื่องนี้
‪ยอมรับเจคเพื่อให้เขาเดินหน้าต่อไป
‪และเขาต้องมองว่า ‪การที่ฉันยอมรับเขานั้นเป็นสิ่งที่มีคุณค่า
‪เพราะคนอื่นๆ ยอมรับฉัน
‪"ดูแฟนฉันสิ ดูว่าฉันชนะรางวัลอะไร เธอฉลาด
‪เธอมีพรสวรรค์ เธออารมณ์อ่อนไหว
‪เธอทำนี่ได้ เธอรู้เรื่องนั้น ‪เธอเคยทำนี่ เธอสนใจเรื่องนั้น"
‪ผมพาพ่อเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วเราก็กลับกันได้
‪ฉันต้องเลิก
‪นี่แฟนแกเหรอ
‪ครับพ่อ ลุยซ่าไง
‪ดีเลย พ่อหาชุดของแม่เจอแล้ว
‪(ชุดนอน)
‪ชุดนอนน่ะ
‪รับไปสิ
‪คุณ…ใจดีมากเลย แต่…
‪แต่คืนนี้ฉันต้องกลับบ้าน
‪เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว
‪พ่อไม่เข้าใจ เธอหมายความว่ายังไง
‪ผมก็ไม่รู้ครับพ่อ
‪- ผมบอกไม่ได้เหมือนกัน ‪- พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน
‪เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟน่ะ
‪เราเจอกันตอนเธอเสิร์ฟอาหารให้ผม
‪เป็นเหตุการณ์ที่น่ารักมากเลย
‪ผมถามเธอเรื่อง…
‪ซานตาเฟ่เบอร์เกอร์
‪พ่องงไปหมดแล้ว
‪ผมพาพ่อไปห้องน้ำก่อนดีกว่าครับ
‪จะได้ไม่เกิดอุบัติเหตุอีก
‪พ่อจำเมื่อคืนได้มั้ย
‪ชุดเก่านี่มาวางอยู่นี่ได้ยังไงนะ
‪ฉันไม่แน่ใจค่ะ
‪ให้ตายสิ สกปรกจังเลย ‪มีคราบอาหารเด็กของเจคเละอยู่ด้วย
‪ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้นะ
‪บอกได้เลยนะว่าฉันหาหัวตัวเองไม่เจอแน่ ‪ถ้าไม่ได้ติดอยู่กับคอตัวเอง
‪ช่วยโยนใส่เครื่องซักผ้าให้ฉันได้มั้ย ‪ฉันเพิ่งเริ่มซักเลย
‪ฉันต้องเก็บของเล่นพวกนี้มือเป็นระวิงเลย
‪เจคคงทิ้งหัวไว้บนพื้นแน่ๆ ‪ถ้าไม่ได้ติดอยู่กับคอของเขา
‪ได้ค่ะ
‪- มันอยู่ไหนเหรอคะ ‪- ชั้นใต้ดินจ้ะ
‪ฉันไม่คิดว่าเจคอยากให้ฉันลงไปนะ
‪เจคเป็นคนชอบควบคุมคนอื่น
‪อย่ายอมให้เขาควบคุมเธอได้เชียวนะ
‪น่าจะเป็นเพราะอีกด้านนึงของบุคลิกเขา ‪ด้านที่เป็นคนขยันหมั่นเพียร
‪เขาเลยต้องควบคุมทุกอย่าง
‪มีอะไรหลายอย่าง
‪หลายอย่างมากที่ทำให้เขารู้สึกกังวล
‪ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งปิดโลกมากขึ้นเรื่อยๆ ‪มันเป็นปัญหาเลยนะ
‪ส่วนคนที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตเขา
‪ก็ต้องทำตามกฎมากมาย
‪ซึ่งเป็นปัญหาอย่างมาก
‪แต่คงต้องโทษฉัน
‪ความรู้สึกผิดกลายเป็นข้อผูกมัด
‪ที่ทำให้ฉันต้องยอมทำทุกอย่างที่เขาต้องการ
‪เหมือนเป็นวงจรอุบาทว์
‪ตกลงคุณจะบอกอะไรฉันเหรอ
‪ฉันจะบอกว่า
‪เอาชุดนอนนั่นลงไปที่ชั้นใต้ดินซะ
‪กล้าๆ ใช้ชีวิตหน่อย
‪แม่ใช้ให้เธอลงไปเหรอ
‪ลงไปที่เครื่องซักผ้า
‪แม่! จริงเหรอ
‪คุณไม่ต้องช่วยแม่ผมซักผ้าหรอก
‪คุณเป็นแขก เดี๋ยวเราจะหา ‪ชุดนอนที่ซักแล้วให้คุณใส่เอง
‪- ฉันไม่รังเกียจ ‪- แต่ว่าเราต้อง…
‪เราต้องไปกันแล้วนะ
‪- คุณจะได้ไปช่วยผมใส่โซ่ล้อรถ ‪- ได้สิ เดี๋ยวฉันขึ้นไป
‪(ราล์ฟ อัลเบิร์ต เบลคล็อก)
‪(เจค)
‪ช่างน่าเศร้าที่คนเพียงน้อยนิด ‪ได้เป็นเจ้าของจิตวิญญาณของตัวเองก่อนตาย
‪"ไม่มีอะไรที่หาได้ยากในมนุษย์"
‪อีเมอร์สันกล่าวไว้
‪"มากไปกว่าสิ่งที่เขาทำด้วยตนเอง"
‪ซึ่งเป็นเรื่องจริง
‪คนส่วนใหญ่คือคนอื่น
‪ความนึกคิดของพวกเขา ‪เป็นความคิดเห็นของคนอื่น
‪ชีวิตคือการลอกเลียนแบบ ‪ความลุ่มหลงเป็นเพียงคำแอบอ้าง
‪นั่นเป็นคำพูดของออสการ์ ไวลด์
‪(ลุยซ่า)
‪มีคำถามเดียวที่ต้องตอบ
‪ผมกลัว ผมรู้สึกบ้าบอนิดหน่อย รู้สึกไม่โปร่งใส
‪การคาดคะเนถูกต้อง ‪ผมรู้สึกได้ว่าความกลัวของผมเพิ่มมากขึ้น
‪ตอนนี้ได้เวลาตอบคำถามแล้ว แค่คำถามเดียว
‪ต้องตอบแค่คำถามเดียว
‪โอ้พระเจ้า
‪เจค แม่คุณ…
‪แม่ผม…
‪แม่ผมหลับน่ะ
‪เธอ…
‪เราควรจะกลับกันแล้วนะ
‪เดี๋ยวจะขับรถลำบาก
‪แน่ใจเหรอว่าเธอไม่เป็นอะไร
‪หลับเป็นตายเลย
‪ได้เวลากลับซะที
‪แล้วพ่อคุณล่ะ
‪เขา…
‪เขาคงพูดจาพึมพำอยู่ไหนสักแห่ง
‪เครื่องปั่นเศษอาหารเสียอีกแล้ว
‪ยินดีที่ได้พบกันนะ
‪เช่นเดียวกันค่ะ
‪ขอบคุณที่ต้อนรับฉันอย่างดี
‪บ้านนี้ต้อนรับเธอเสมอเลยนะ
‪เจคเป็นเด็กดีนะ
‪- ค่ะ ‪- ใช่มั้ย
‪ต้องพูดว่าเป็นผู้ชายที่ดีสิ
‪เห็นด้วยมั้ย
‪ค่ะ
‪งั้นก็…
‪เป็นไงมั่ง
‪คุณชอบพ่อแม่ผมมั้ย
‪ชอบ พวกเขาน่ารักมาก
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪พวกเขาอาจจะเจ้ากี้เจ้าการไปนิดแต่ก็เป็นคนดี
‪เห็นได้ชัดเลย
‪พวกเขาชอบคุณนะ ผมลืมบอก
‪ดีเลย ฉันดีใจนะ
‪ฉลาดมากเลย แม่ผมบอกยังงั้น
‪เธอพูดเหรอ
‪ไม่ได้พูดกับคุณ ไม่งั้นคุณอาจจะรู้สึกอึดอัดได้
‪แต่ตอนที่ผมช่วยเธอล้างจาน
‪ฉันจำไม่ได้นะว่าเจคช่วยแม่เขาล้างจาน
‪รู้สึกไม่แน่ใจเกี่ยวกับหลายๆ อย่าง ‪ที่เกิดขึ้นคืนนี้ รู้สึกเหมือน…
‪ตอนที่คุณกับพ่อผมคุยกันเรื่อง…
‪อะไรนะ
‪ตอนที่คุณกับพ่อผมคุยกันเรื่อง…
‪ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะ…
‪- ภาษี ‪- ใช่ ภาษี
‪ใช่ ฉันจำได้แล้ว ฉันเบลอๆ นิดหน่อย
‪คุณดื่มไวน์ไปเยอะ
‪เขาดีใจนะที่เจอคนที่รู้ความแตกต่าง
‪ฉันดื่มเยอะเหรอ
‪ใช่
‪คุณคงไม่ได้สังเกต ‪เพราะเขาคอยเติมแก้วของคุณให้เต็ม
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪- ใช่สิ
‪ฉันไม่ได้สังเกตเลย
‪- ใช่ ‪- เหลี่ยมจัด
‪ทำให้ยากที่จะนับ
‪- จริง ‪- อย่างที่ผมพูดไป…
‪รวมๆ แล้วผมว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดีนะ
‪เป็นการแวะเยี่ยมที่ประสบผลสำเร็จ
‪ใช่
‪ทุกคนได้รู้จักกัน
‪จริง พวกเขาน่ารักดี
‪- คุณชอบพวกเขามั้ย ‪- ชอบ
‪พวกเขาก็ชอบคุณ
‪ผมคิดว่า…มันเป็นสัญญาณที่ดีนะ
‪สัญญาณเหรอ
‪สัญญาณ
‪คำว่าสัญญาณอาจจะไม่ใช่คำที่ถูก
‪เรียกว่า "สิ่ง" ละกัน สิ่งที่ดี
‪สิ่งที่ดี
‪รู้สึกดีนะเวลาคนที่เราชอบเข้ากันได้ดี
‪คนเราชอบนึกถึงตัวเอง ‪ว่าเป็นจุดที่เคลื่อนผ่านเวลา
‪แต่ฉันคิดว่ามันอาจจะตรงกันข้ามนะ
‪เราอยู่นิ่ง
‪แล้วเวลาก็เคลื่อนผ่านเรา
‪เหมือนลมหนาวที่ผ่านมา
‪ขโมยความอบอุ่นของเราไป
‪- ทิ้งเราไว้ให้ผิวแตกและตัวแข็ง ‪- คุณคิดอะไรอยู่เหรอ
‪ไม่รู้สิ ความตายมั้ง
‪ฉันรู้สึกว่าคืนนี้ตัวเองเป็นลม
‪พัดผ่านพ่อแม่ของเจค
‪มองพวกเขาอย่างที่เคยเป็น ‪มองพวกเขาอย่างที่พวกเขาจะเป็น
‪มองพวกเขาหลังจากที่จากไปแล้ว
‪- คุณ… ‪- สุดท้ายก็เหลือแต่ฉัน
‪คุณกำลังคิดอะไรอยู่
‪เหลือเพียงแค่ลม
‪ไม่ได้คิดอะไรมาก
‪จริงเหรอ
‪ฉันเพลีย เจค คงเป็นเพราะไวน์
‪ใช่ คุณดื่มไปเยอะ
‪ใช่
‪มันมีฤทธิ์กดประสาทอย่างที่คุณก็รู้
‪แน่นอน ฉันรู้
‪ผมคิดว่ามันสำคัญนะที่คนเราจะ
‪นึกถึงข้อนั้นไว้ก่อนที่จะตัดสินใจ ‪เวลาที่มีอาการมึนเมา
‪- อะ วู้แมน อันเดอร์ ดิ อินฟลูเอ็นซ์ ‪- หนังเยี่ยมมาก
‪ฉันไม่แน่ใจว่าเห็นด้วยนะ
‪ฉันดูมาแล้วหลายรอบ ‪เพราะต้องเขียนเรียงความส่งวันพุธ
‪ผมรู้สึกเหมือนเป็นญาติสนิท
‪กับเมเบิล ผมคิดว่านะ
‪เธอเป็นนักแสดงที่ทรงพลังแต่ได้บทไม่เหมาะ
‪งั้นเหรอ
‪ฉันคิดว่า…
‪เมเบิล ลองเก็ตตี้พลาดท่า ‪เพราะเธอพยายามเอาใจคนทุกคน
‪เพื่อเธอจะถูกมองว่าเป็นอีกหนึ่งในเหยื่อ ‪และวีรสตรีของการปลดแอกสตรีเพศ
‪แต่มีเพียงนักปลดแอกสตรีเพศซึ่งยินดีที่จะยอมรับ
‪งานที่แตกหน่อมาจากหนังสือว่าเป็นศิลปะ ‪จีน่า โรวแลนส์ผู้งามสง่า
‪หรือคุณนายคาสซาเวติสเป็นดาราคุณภาพ ‪และเธอไม่เคยหลุดจากตัวละคร
‪ผมเห็นด้วยนะ เธอเล่นบทนั้นได้เยี่ยมมาก
‪รู้สึกเหมือนเธอเล่นบทนี้…
‪ตอนนี้อายุเธอมากขึ้น และความสวยของเธอ ‪ลุ่มลึกเกินกว่าจะเล่นบทสาววัยใส
‪โรวแลนส์จะดูแก่หรือสาวก็ได้
‪การแสดงออกอย่างมีสีสัน ‪เปลี่ยนเมเบิล ลองเก็ตตี้จาก
‪สาวสวยจอมเจ้าชู้เป็น ‪สาวขี้เมาร่างกายหย่อนยานที่น่าเศร้า
‪โรวแลนส์แสดงให้คนดูเห็นถึง ‪จุดสิ้นสุดของคนสภาพจิตไม่ปกติ
‪ชีวิตเมเบิลแตกเป็นเสี่ยงๆ ต่อหน้าเรา
‪ในขณะที่หน้าตาเธออาจจะดูร่าเริงสุดขีด
‪การแสดงของโรวแลนส์ดีพอ ‪ที่จะชนะรางวัลครึ่งโหล
‪แล้วก็รางวัลตุ๊กตาทองอีกหนึ่งแถว น่าเหนื่อยมาก
‪พูดตามตรง เธอเป็นดาราที่เยี่ยมยอดแต่…
‪ไม่มีอะไรที่เธอเล่นน่าจดจำนัก ‪เพราะเธอเล่นได้ดีตลอด
‪เป็นการแสดงที่ดีเยี่ยมในช่วงเวลานั้น ‪ที่ฉันเคยดูเลย
‪ผมไม่แน่ใจว่าที่คุณพูดว่า ‪"ในช่วงเวลานั้น" หมายถึงอะไร
‪เมเบิลพยายามจะเชือดข้อมือตัวเอง
‪นิคเอาพลาสเตอร์ปิดแผลไว้
‪การใช้สัญลักษณ์งี่เง่าพอที่จะทำให้คนดูร้องยี้ได้
‪แต่หนังยาวสองชั่วโมง 35 นาทีเรื่องนี้ ‪ทำให้คุณมึนเกินกว่าจะทำอะไรได้นอกจากคราง
‪รายละเอียดที่ต้องแสดงถึงตัวตนที่แท้จริง
‪ของตัวละครรอบๆ ข้างเมเบิล
‪แสดงให้เห็นความโดดเดี่ยวของเธอ ‪กลายเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยล้าและผิดเพี้ยน
‪มันไม่แน่ชัดว่าตัวละครขาดสติ
‪หรือคาสซาเวติสขาดสติกับงานที่เขาทำ
‪ลูกๆ เฝ้าพร่ำเพ้อว่ารักเธอ
‪แต่เราไม่รู้เลยว่า ‪จะตีความหมายความห่างเหินนั่นว่ายังไง
‪ลูกๆ พะเน้าพะนอเธอรึเปล่า
‪หรือเป็นการกลับบทบาทให้เธอเป็นเหมือนเด็ก ‪ที่ต้องการใครมาทำให้มั่นใจอีกครั้ง
‪หรือพวกเขาไม่อายที่จะรักเหมือนที่เธอเป็น
‪แล้วเราควรจะคิดถึง
‪การตอกย้ำเตือนอยู่ตลอดเวลา ‪ของนิคผู้อ่อนแอว่ายังไง
‪มีคำว่าตอกย้ำเตือนด้วยเหรอ
‪- ผมนึกว่าแค่ตอกย้ำก็พอ ‪- ใช้ได้เหมือนกันแหละ ลองค้นดูสิ
‪เราควรจะมองการตอกย้ำเตือน ‪เรื่องความรักของนิคผู้อ่อนแอว่ายังไง
‪หนังเรื่องนี้ทำให้เกิดการถกเถียง
‪ทุกอย่างถูกวางแผนแต่ก็ไม่ได้มีการคิดอย่างถี่ถ้วน
‪ผมพอจะเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร
‪คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาพยนตร์ตัวยงเลยนะ
‪ถูกต้อง
‪ใช่เลย
‪ผมเดาว่าผมคงซาบซึ้งไปกับ…
‪ความเห็นอกเห็นใจที่คาสซาเวติสมีให้เธอ
‪ผมรู้สึกว่าบางทีสังคมของเรา ‪อาจจะขาดความเมตตา
‪ความเต็มใจที่จะรับรู้การดิ้นรนของผู้อื่น
‪การดิ้นรนต่อสู้กับประเด็นต่างๆ ‪ที่มีต้นเหตุมาจาก…
‪สังคมที่แปลกแยกเหรอ
‪ไม่รู้สิ คงงั้นมั้ง
‪ใช่ เหมือนจะสิ้นหวังนะ
‪อะไรเหรอ
‪ทั้งหมดเลย ทุกอย่าง
‪อย่างความรู้สึกว่าแก่
‪ร่างกายถดถอย หูตาฝ้าฟาง
‪มองอะไรไม่เห็น แล้วก็ไม่มีใครมองเห็น
‪แล้วเราก็เลี้ยวผิดทางครั้งแล้วครั้งเล่า
‪โกหกทั้งเพ
‪- อะไรโกหกทั้งเพ ‪- ไม่รู้สิ! ก็อย่าง…
‪อะไรก็จะดีขึ้น ไม่มีคำว่าสาย
‪พระเจ้าเตรียมแผนการไว้ให้เรา
‪- อายุเป็นเพียงตัวเลข ‪- หุบปากนะ
‪แล้วก็…
‪มืดมิดก่อนฟ้าสางเสมอ แล้วก็…
‪ในทุกเรื่องร้ายย่อมมีเรื่องดีอยู่
‪แล้วก็…
‪ทุกคนมีเนื้อคู่รออยู่
‪ประโยคซ้ำซากไร้สาระ
‪หุบปาก เมเบิล! นั่งลง เมเบิล!
‪แล้วพระเจ้าก็ไม่เคยทดสอบเรา ‪หนักเกินกว่าที่เราจะทนได้
‪พระเจ้าดีในแง่นั้น
‪อยากกินอะไรหวานๆ มั้ย
‪หมายความว่ายังไง
‪- ของหวานน่ะ ‪- เราเพิ่งกินของหวานที่บ้านแม่คุณไม่ใช่เหรอ
‪รู้สึกว่าจะเป็นเค้กก้อนใหญ่ซะด้วย หรือว่า…
‪ก็จริง
‪ผมคงเป็นพวกบ้าน้ำตาลน่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪อาจจะช่วยให้ผมหายง่วงได้
‪แน่สิ!
‪เราต้องทำให้เจคตื่นไว้ แถวนี้ถนนอันตราย
‪มีทัลซี่ ทาวน์อยู่เลยทางแยกข้างหน้านะ
‪ทัลซี่ ทาวน์เหรอ
‪เปิดตอนนี้เนี่ยนะ หนาวจนตัวแทบแข็ง
‪อากาศเหมาะที่จะกินบรื้อ
‪คิดยังงั้นรึเปล่า
‪คงคิดมั้ง
‪แวะทัลซี่ ทาวน์
‪เราพร้อมเสิร์ฟไอศกรีม
‪ทัลซี่ ทาวน์
‪ให้ตายสิ ไม่เคยคิดถึงชื่อนี้มาก่อนเลย
‪คุณคิดว่าทัลซี่ ทาวน์คืออะไร
‪มาจากตัวตลก
‪ผมว่ามันเป็นเมืองละครสัตว์
‪อาจจะเป็นที่…
‪ที่การแสดงปาหี่แวะไปช่วงไม่มีงานเทศกาล
‪มีสาวตัวตลกเป็นคนคุมเหรอ
‪ใช่ แล้วสวมมงกุฎด้วยนะ
‪นางคือ…ตัวตลกสวมมงกุฎ
‪ไอศกรีมของราชินีตัวตลกผู้เมตตาและอดกลั้น
‪ทำด้วยนมอุดมไปด้วยแล็กโทส
‪เธอกินนมมีแล็กโทสได้
‪เธอหวานแต่เย็นเฉียบ
‪เหมือนแม่คุณ
‪- คุณว่าไงนะ ‪- ไม่มีอะไร
‪ไม่รู้ทำไมพูดแบบนั้น แค่โพล่งออกมาเฉยๆ
‪- คุณคิดว่าแม่ผมเป็นคนเย็นชาเหรอ ‪- เปล่า
‪แม่คุณน่ารัก จริงๆ นะ
‪เพราะผมไม่เห็นด้วยนัก
‪แม่ผมคือต้นเหตุของปัญหาด้านจิตใจทั้งหมด
‪นั่นแหละคำพูดจงเกลียดจงชังผู้หญิง ‪ทฤษฎีบ้าบอของฟรอยด์
‪แต่มันน่าสนใจนะ
‪การหาใครสักคนมาเป็นแพะ
‪เป็นแพะเรื่องอะไร
‪ทุกอย่าง ทำไมคนเราถึงรู้สึกแบบที่รู้สึก ‪ทำไมถึงเป็นอย่างที่เป็น
‪นั่นแหละคำพูดจงเกลียดจงชังผู้หญิง ‪ทฤษฎีบ้าบอของฟรอยด์
‪เมื่อถึงจุดนึง คนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่พวกเขาเป็น
‪คุณไม่คิดยังงั้นเหรอ
‪ใช่ แม่ก็เป็นคนที่มีความเจ็บปวดของตัวเอง
‪เคยถูกทอดทิ้งและถูกข่มเหงมาก่อนเหมือนกัน
‪แต่พอมาถึงจุดนึง
‪ในศตวรรษที่ 20 อุปนิสัยวัยเด็กทุกอย่าง ‪กลับถูกโยงว่าเป็นความผิดของพวกเขา
‪โรคจิตเภท ออทิซึม โรคหลงตัวเอง รักร่วมเพศ
‪แต่ไม่ใช่ว่ารักร่วมเพศ ‪อยู่ในกลุ่มเดียวกับโรคอื่นๆ พวกนั้น
‪- ไม่ใช่เลย ‪- ไม่ใช่
‪การพูดว่าแม่คือต้นเหตุที่ลูกเป็นพวกรักร่วมเพศ
‪เป็นการพูดเป็นนัยว่าการรักร่วมเพศคือสิ่งไม่ดี
‪ฉันแค่พูดว่าเมื่อการรักร่วมเพศถูกมองว่าเป็นโรค
‪ในคู่มือการวินิจฉัยโรคเมื่อก่อนปี 1973
‪แม่ที่ดูแลเอาใจใส่ลูก
‪- กลับถูกมองว่าเป็นคนผิด ‪- ใช่
‪มันน่าขยะแขยงมากที่เราระบุตัวตนให้พวกเขา ‪เสร็จแล้วก็ไม่แยแสพวกเขา
‪ผมเห็นเด็กๆ ที่ผ่านตาผมที่โรงเรียนทุกวัน
‪ผมเห็นเด็กที่ไม่เป็นที่ยอมรับพวกนั้น
‪พวกเขาแตกต่าง ไม่เดินตามทางของใคร
‪และผมก็มองเห็นชีวิต ‪ที่พวกเขาจะมีเพราะเรื่องนั้น
‪บางครั้งผมเจอพวกเขาหลายปีให้หลัง ‪ในซูเปอร์มาร์เก็ตในตัวเมือง
‪ผมเห็นเลยว่าพวกเขายังคงแบกมันไว้
‪เหมือน…
‪ออร่าสีดำ
‪เหมือนหินก้อนใหญ่
‪เหมือนแผลที่ไม่ยอมหาย
‪เจค
‪- ฉันคิดว่า… ‪- ถึงแล้ว! นี่ไง!
‪โอ้โห เส้นทางโหดจริงๆ
‪เมืองโหดเลยนะ เมืองทัลซี่ ทาวน์
‪ที่นี่ก็สภาพอากาศเปลี่ยนเหมือนกัน
‪เคยอ่านนิยายชื่อไอซ์ไหม
‪- ไม่เคยนะ ‪- แอนนา คาแวนเป็นคนเขียน
‪ไม่เคยอ่าน
‪ปี 1967 คล้ายๆ นิยาย เป็นเรื่องเกี่ยวกับ…
‪รีบซื้อไอศกรีมแล้วไปกันเถอะ ‪หนาวจนตัวแข็งแล้ว
‪ผมอยากดูก่อนว่าวันนี้ใครทำงานมั่ง
‪คุณรู้จักพนักงานที่นี่เหรอ
‪แค่บางคนน่ะ
‪บางครั้งผมแวะมาหลังจากเยี่ยมพ่อแม่เสร็จ
‪ผมไม่ชอบพนักงานบางคนที่ทำงานที่นี่ ‪ผมเลยอยากดูให้แน่ใจ
‪- ทำไมล่ะ พวกเขาเป็นยังไงเหรอ ‪- ไม่รู้สิ
‪บางทีผู้คนก็เย็นชากับผม
‪- ฉันจะรอในรถนะ ‪- อย่า! คุณทักทายหน่อย
‪พวกเขาจะไม่ออกมาถ้ารู้ว่าเป็นผม
‪- สวัสดีค่ะ มีใครอยู่มั้ย ‪- แป๊บนึงค่ะ!
‪ตกลง ไอซ์…
‪เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในยุคที่มีการเปลี่ยนแปลง ‪ทางสภาพแวดล้อมอย่างหนัก
‪จนทำให้โลกกลายเป็นดินแดนน้ำแข็งรกร้าง
‪แล้วตัวละคร…
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪มีอะไรให้ช่วยคะ
‪ฉันขอโอเรโอบรื้อ
‪ส่วนเขาเอา…
‪เหมือนกัน
‪งั้นก็ขอสองที่เลย
‪เหมือนกันสองที่
‪โทษทีนะ เราต้องรีบขับรถต่อ
‪ช่วยรีบจัดให้เราหน่อยได้มั้ย
‪ขอโทษนะ สวัสดี
‪ขอโทษด้วยเรื่องกลิ่น ‪พวกเขากำลังลงน้ำมันขัดเงาอยู่ข้างหลัง
‪ลงน้ำมันขัดเงาเหรอ
‪ชั้นวางของน่ะ
‪ไม่มีปัญหา
‪ฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้ เคยเห็นที่ไหนก็ไม่รู้ ‪ฉันเคยเห็นหน้าแบบนี้มาก่อน
‪ผื่นนั่น ฉันรู้จักเธอนะ ติดอยู่ที่ริมฝีปาก
‪หรือติดอยู่ขอบสมองอย่างที่เจคชอบพูด
‪เธอเป็นใครสักคน มาจากไหนสักแห่ง
‪ฉันแน่ใจ
‪หิมะตกโคตรหนักเลยนะ
‪ยังแปลกใจที่ร้านเปิด
‪- คืนที่หนาวแบบนี้ ‪- ข้างนอกหิมะตกโคตรหนัก
‪ในนี้ก็โคตรบรื้อเลย
‪ใช่ ฉันก็คิดเหมือนกันเลย
‪คุณใจดี
‪ไม่เหมือนพวกนั้น
‪จืดชืด ใจดำ แล้วก็สวย
‪ขอบใจนะ
‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪ฉันชอบหน้าตาท่าทางคุณ
‪คุณดูใจดี แล้วก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจด้วย
‪- ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ‪- ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
‪แต่…เหมือนจะมี
‪ความกระด้างที่มาพร้อมกับ ‪ความสะสวยบางประเภท
‪คุณไม่เป็นแบบนั้น
‪บางทีพวกเขาอาจจะทุกข์เหมือนกัน ‪พวกคนสวยน่ะ ไม่รู้สิ บางที…
‪บางทีความสวยอาจจะทำให้พวกเขามีทุกข์
‪ฉันไม่ใช่จิตแพทย์
‪พูดแปลกจัง แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่จิตแพทย์
‪ดูแล้วอายุไม่น่าจะเกินสิบห้า
‪ใส่จนล้นเลย เพราะคุณนิสัยดี
‪ขอบใจนะ
‪ทั้งหมดแปดดอลล่าร์ค่ะ
‪เจค
‪ไม่ต้องทอนนะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ด้วยความยินดี ขอบใจนะ
‪ฉันกังวลจังเลย
‪ว่าไงนะ
‪แต่ฉันไม่ควรพูดเรื่องนี้
‪โอเครึเปล่า ‪อยากให้ฉันโทรขอความช่วยเหลือมั้ย
‪มันไม่ใช่น้ำมันขัดเงา
‪นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้มีกลิ่น คุณควรจะรู้ไว้
‪หมายความว่ายังไง
‪- คุณไม่จำเป็นต้องไป ‪- ไม่จำเป็นต้องไปไหน
‪ไปข้างหน้า ทันเวลา
‪คุณ…อยู่ที่นี่ได้
‪ฉันกลัวจังเลย
‪กลัวอะไร เธอกลัวอะไรเหรอ
‪- กลัวแทนคุณ ‪- ขอบใจนะ
‪โชคดีนะคะ ระมัดระวังให้ดี ถนนมันอันตราย
‪คุณสังเกตแขนของเด็กคนนั้นรึเปล่า
‪- เด็กคนไหน ‪- ที่ทัลซี่ ทาวน์ไง
‪คนไหนล่ะ มีตั้งหลายคน
‪หลายคนอะไร มีอยู่แค่สามคน
‪หลายคนแปลว่ามากกว่าสอง
‪จริงเหรอ
‪- ลองค้นดูสิ ‪- ลองค้นดูเหรอ เลิกพูดแบบนั้นซะทีได้มั้ย
‪ยังไงก็เถอะ คนที่มีผื่นที่แขนไง
‪ผมไม่ได้สังเกต
‪คุณแกล้งโง่
‪- ผมไม่ได้แกล้ง ‪- ผมไม่ได้แกล้ง
‪ช่างเถอะ
‪บรื้อเป็นไงมั่ง
‪- หวานไปรึเปล่า ‪- ใช่ หวานนะ
‪ผมลืมทุกทีเลยว่ามันหวานแค่ไหน
‪กินนิดเดียวก็หวานแสบคอเลย
‪ผมคงกินต่อไปไหวแล้ว
‪คุณแทบจะไม่ได้กินเลยนะ
‪มันหวานมาก
‪ใช่ มากเลย
‪- หนาวมั้ย ‪- หนาว คงเป็นเพราะไอศกรีม
‪เรากำลังขับรถฝ่าพายุหิมะ
‪ว่าแต่ว่าความคิดใครนะที่ให้แวะทัลซี่ ทาวน์ ‪ท่ามกลางสภาพแบบนี้
‪ฉันไม่พูดอะไรทั้งนั้น
‪แปลกจริงๆ
‪นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันนั่งรถคันเดียวกับเจค
‪อีกไม่นานทั้งหมดนี่ ‪ก็จะเป็นเพียงความทรงจำเก่าๆ
‪เราต่างก็แยกย้ายกันไปคนละทาง
‪แต่ยังจดจำช่วงเวลานี้ไว้
‪การได้หัวเราะด้วยกัน
‪แต่ก็อาจจะมีความเสียใจ
‪บางทีเวลาอาจจะทำให้อะไรๆ ดูดีขึ้น แล้ว…
‪เราทั้งคู่ก็คิดว่าจริงๆ แล้วมันก็ดีนะ
‪ทำไมมันถึงต้องจบ ‪แต่ถึงตอนนั้นก็คงไม่มีการหวนกลับแล้ว
‪ไม่เคยมีการหวนกลับ
‪อยู่ดีๆ คุณก็เงียบไป
‪ดูหิมะตกน่ะ
‪ถ้าคุณบอกอีกฝ่ายไม่ได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
‪มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี
‪- ดูเหมือนคุณจะไม่ไหวแล้วนะ ‪- หมายความว่ายังไง
‪เสียเวลาแวะจริงๆ
‪อย่างน้อยฉันก็พูดได้แล้ว ‪ว่าเคยแวะทัลซี่ ทาวน์กลางดึกดื่น
‪ห่างไกลความเจริญตอนมีพายุหิมะ
‪ฉันคือตัวตลกสุดโปรดของคุณจากทัลซี่ ทาวน์ ‪ที่ซึ่งไอศกรีมงอกบนต้นไม้
‪เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัว ‪เชิญแวะมาที่นี่ แล้วกินให้หนำใจ
‪คุณจะเลิกหน้าบึ้ง
‪เมื่อได้กินไอศกรีมรสวานิลลา
‪ช็อกโกแลตหรือสตรอว์เบอร์รีคำแรก
‪และเราก็เปิดทั้งวันทั้งคืน
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว
‪เรื่องสนุกที่ไม่คิดจะทำอีกแล้ว
‪- ใช่ ‪- คุณเคยอ่านรึเปล่า
‪อ่านอะไร
‪มันเป็นหนังสือรวมเรียงความ ‪โดยเดวิด ฟอสเตอร์ วอลเลซ
‪ไม่เคยอ่าน
‪มันเป็นหนังสือรวมงานเขียนเรียงความ
‪ไม่นะ ฉันไม่เคยอ่าน
‪เราน่าจะแวะหาที่ทิ้งถ้วยพวกนี้นะ
‪มันจะละลายแล้วทำให้ที่วางแก้วเหนียวหนึบ
‪โอเค
‪หนึ่งในนั้นเป็นเรียงความเกี่ยวกับทีวี
‪คนหน้าตาดีมองแล้วมักจะดึงดูด…
‪คนหน้าตาดีมองแล้วมักจะทำให้รู้สึกน่าพึงพอใจ
‪มากกว่าคนหน้าตาไม่ดี
‪แต่เมื่อเราพูดถึงทีวี
‪จำนวนคนดูที่มากมายในห้องส่ง ‪และการปฏิสัมพันธ์ทางจิตใจ
‪ระหว่างภาพที่เห็นและผู้ชมก็จะเริ่มวงจร ‪ที่ทำให้ภาพสวยๆ ดูแล้วดึงดูดใจมากขึ้น
‪และกัดกร่อนความรู้สึกมั่นใจของตัวผู้ชมเอง
‪ในขณะที่นั่งดูกันอยู่
‪นั่นมาจากบทเขียนเรียงความ
‪ก็…น่าสนใจดีนะ
‪เขาฆ่าตัวตาย
‪ใช่สิ ฉันคิดว่ารู้เรื่องนั้นนะ
‪ใช่ ใครๆ ก็รู้เรื่องนั้น
‪แม้แต่คนที่ไม่รู้อะไรอย่างอื่น ‪เกี่ยวกับเดวิด ฟอสเตอร์ วอลเลซ
‪ไม่เคยอ่านผลงานของเขาเลย
‪การฆ่าตัวตายกลายเป็นข่าว
‪เป็นตำนาน
‪เรื่องเตือนใจ น่าขยะแขยงสิ้นดี
‪น่าขยะแขยงจริงๆ
‪ผมไม่คิดว่าเรารู้ว่าจะเป็นมนุษย์ได้ยังไงแล้วนะ
‪ใครเหรอที่ไม่รู้
‪สังคมของเรา วัฒนธรรมของเรา ผู้คน
‪ไม่ว่านี่มันเป็นเรื่องอะไร
‪ใครก็แล้วแต่
‪แล้วคุณเคยอ่านงานของกีย์ เดอบอร์มั้ย
‪-‪ เดอะ โซไซตี้ ออฟ เดอะ สเป็กตาเคิล ‪- ใช่เลย เคยอ่าน
‪เคยอ่านแล้ว
‪เดอบอร์พูดว่า…
‪"การแสดงต่อหน้าสาธารณชน ‪ไม่ใช่เป็นแค่การหลอกลวงทางทัศนวิสัย
‪ที่สร้างขึ้นโดยเทคโนโลยีทางสื่อเท่านั้น
‪มันเป็นโลกทัศน์ซึ่ง
‪- ได้ถูกทำให้เป็นตัวเป็นตนแล้ว" ‪- การมองโลกผ่านกระจกบานนี้
‪ซึ่งตีความหมายให้เราไว้แล้ว
‪มันแพร่เชื้อสู่สมองเรา เรากลายเป็นมัน
‪เหมือนไวรัส
‪ฟังนะ ผมรู้สึกรำคาญ ‪ไอศกรีมที่กำลังละลายอยู่นี่จัง
‪มันจะทำให้ทุกอย่างเหนียวเหนอะไปหมด
‪คุณมีถุงพลาสติกหรืออะไรมั้ย
‪- หรือกระดาษทิชชู่ ‪- ไม่มีหรอก
‪ผมอยากหาที่โยนมันทิ้งมากกว่า
‪ไม่น่าจะมีอะไรแบบนั้นแถวๆ นี้หรอกนะ
‪ข้างหน้ามีถนนเล็กๆ ที่ผมเคยเห็น
‪น่าจะพอมีถังขยะ
‪ไม่รู้สิ บางทีเราน่าจะมุ่งหน้ากลับบ้านนะ
‪- ไปที่ฟาร์มเหรอ ‪- ไม่ใช่ กลับเข้าเมือง
‪ฉันกลัวว่าเราจะติดแหงกอยู่ที่นี่
‪ถ้าเราเลี้ยวออกถนนหลักแล้วติดหิมะ ‪จะไม่มีใครหาเราเจอนะ
‪มันไม่…ผมจะรู้สึกไม่ดีถ้าผมไม่
‪โยนมันทิ้ง มันจะกวนใจผมไปตลอดทาง
‪โอเคมั้ย เวรเอ๊ย
‪เวรจริง
‪นี่ นี่! มันไม่ใช่…
‪มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
‪จริงๆ นะ
‪ผมรู้ เอมส์
‪- เอมส์เหรอ ‪- ผมรู้ดี
‪นั่นเป็นชื่อย่อของเอมี่รึเปล่า
‪ฟังแหม่งๆ นะ
‪ฟังดูเหมือนไม่ใช่ชื่อฉัน
‪หรือชื่อเล่นของฉัน
‪เดี๋ยวเราแวะแค่แป๊บเดียว
‪จะได้ให้คุณดูโรงเรียน ม.ปลายของผมด้วย
‪นี่ทางไปโรงเรียน ม.ปลายเหรอ
‪โรงเรียน ม.ปลายของผม ‪ที่ซึงผมอยู่อย่างทรมาน
‪เป็นเวลานาน
‪โคตรนานเลย
‪เราเลี้ยวกลับได้มั้ย ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี
‪ผมไม่เข้าใจ มันก็แค่โรงเรียน ม.ปลาย
‪ฉันรู้สึกไม่ดี
‪ผมกลับรถไม่ได้ ถนนมันแถบเกินไป
‪ผมจะขับไปที่โรงเรียน ‪เราจะได้ทิ้งแก้วแล้วก็กลับ
‪ไม่นะ ฉันไม่รู้ว่านี่คืออะไร
‪ฉันไม่เข้าใจ ‪แล้วรถโรงเรียนเข้ามาถึงนี่ได้ยังไง
‪มันเป็นโรงเรียนมัธยมชนบท
‪ใช่ ฉันก็โตขึ้นมาในฟาร์ม ‪ฉันเรียนโรงเรียนมัธยมชนบท
‪เรา…เรามีทางเข้าแบบปกติ
‪แบบที่เป็นถนนลาดยาง
‪ไม่มีปัญหา ทุกอย่างมีสีแต่งเติม
‪นั่นคือสิ่งที่คุณต้องเข้าใจ
‪- มีสีแต่งเติมเหรอ ‪- แต้มสีสันด้วยอารมณ์ ความรู้สึก
‪และประสบการณ์ในอดีต
‪ไม่มีความเป็นจริงที่เป็นรูปธรรม
‪คุณรู้นะว่าในจักรวาลไม่มีสี
‪รู้นะ มีแต่ในสมอง
‪แค่ความถี่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า สมองทำให้เกิดสี
‪ใช่ ฉันเป็นนักฟิสิกส์นะ ฉันรู้ว่าสีคืออะไร
‪ใช่ๆๆ คุณเป็น
‪คุณรู้
‪สีคือการกระทำของแสง
‪คือการกระทำและความทุกข์ทรมาน
‪งดงามมาก
‪ไม่ใช่การพูดแบบนักฟิสิกส์
‪แต่มีความสุนทรีย์อย่างล้นเหลือ
‪ใช่สิ เพราะฉันเป็นนักกวีไง
‪คุณเป็นนะ มันเพราะมาก
‪- ถนนนี่ดูเหมือนจะยาวเกินไปนะ ‪- ดูเหมือน
‪นั่นคือคำสำคัญ
‪เวลาก็เป็นอีกอย่างนึงที่มีอยู่จริงแค่ในสมอง
‪แต่เราก็แก่ขึ้น
‪แก่ขึ้นและแก่ขึ้น แก่ขึ้นและแก่ขึ้น
‪ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น
‪บางครั้งผมรู้สึกว่าผมเด็กกว่า
‪ตัวตนจริงของผมเยอะ ‪เหมือนว่าผมยังเป็นเด็กอยู่ข้างใน
‪จนกระทั่งผมเดินผ่านกระจก
‪- เด็กกว่าดีกว่าเหรอ ‪- ใช่
‪ผมคิดยังงั้นนะ มันน่ายกย่อง
‪ความเยาว์วัยน่ายกย่องเหรอ
‪คุณยกย่องคนเพราะอายุได้ยังไง
‪มันก็เหมือนการยกย่องจุดใดจุดหนึ่งในลำธาร
‪พวกเขาสุขภาพดีกว่า
‪ฉลาดกว่า
‪สนุกกว่า
‪ดึงดูดใจกว่า มีความหวัง
‪เหมือนโฆษณาโคคา-โคล่า
‪ผลงานแปลกใหม่ไม่เหมือนใครเกือบทุกชิ้น
‪ในวงการวิทยาศาสตร์และศิลปะ ‪เป็นฝีมือของคนวัยหนุ่มสาวทั้งนั้น
‪คนแก่เป็นแค่กองขี้เถ้าของคนหนุ่มสาว
‪ฟังนะ เจค ฉันคิดว่าเราต้อง…
‪แต่นแต๊น!
‪ว้าว ไม่คิดเลยว่ามันจะใหญ่โตขนาดนี้
‪มีห้องเรียน 130 ห้อง
‪โรงยิม ห้องล็อกเกอร์สองห้อง ‪นร.ชาย นร.หญิง
‪ห้องประชุม ห้องน้ำสิบห้อง ‪ออฟฟิศฝ่ายบริหารหกห้อง
‪ห้องพักครู ศูนย์แนะแนว
‪มันเป็นโรงเรียนส่วนภูมิภาค ‪เลยมีนักเรียนจาก 11 เมือง
‪- คุณรู้จักโรงเรียนคุณดีมากนะ ‪- เหมือนหลังมือของตัวเองเลย
‪- มีคนอยู่ที่นี่ด้วย ‪- ฝ่ายซ่อมบำรุงมั้ง
‪หรืออาจจะเป็นภารโรงก็ได้
‪อะไรเหรอ
‪นั่นไง
‪ถังขยะ นึกแล้วว่าต้องมี เดี๋ยวผมมานะ
‪เร็วสิ! ใช่เลย ใช่!
‪คุณไปไหนมา
‪ถังขยะใบนั้นมีเกลือที่ใช้ลาดถนนเต็มไปหมด
‪สำหรับน้ำแข็งน่ะ
‪ผมจำได้ว่ามี…
‪ถังขยะใหญ่อยู่อีกฟากใกล้ๆ ลานขนของ
‪- ปฏิบัติการลุล่วง ‪- ไปกันเถอะ
‪ในนี้อากาศชื้นจัง
‪สงบดีนะ
‪ฉันว่าน่ากลัวมากกว่าสงบนะ
‪- ผมไม่เห็นด้วย ‪- ฉันอยากไปแล้ว
‪- ทำไมจู่ๆ ก็รีบขึ้นมา ‪- จู่ๆ เหรอ
‪ฉันพูดเหมือนแผ่นเสียงตกร่องทั้งคืน ‪บอกคุณว่าฉันอยากกลับบ้าน
‪ฉันบอกเหตุผลไปแล้ว 40 ข้อ ‪ว่าทำไมต้องกลับคืนนี้
‪- ผมเดาว่าคุณพูดถูก ‪- เดาเหรอ
‪ผมแค่คิดว่า…
‪ที่นี่มันสงบเงียบดี
‪ที่รัก ข้างนอนมันหนาว
‪จริงสิ
‪คุณเอาเนื้อร้องเพลงข่มขืนมาพูดกับฉันเหรอ
‪นั่นไม่ใช่เพลงข่มขืนซะหน่อย
‪เธอบอกหลายรอบว่าอยากกลับบ้าน ‪แต่เขาก็ไม่สน
‪คุณเรียกมันว่าอะไรเหรอ
‪เธออยากอยู่ แต่เธอกลัว
‪- ว่าคนเขาจะคิดกันยังไง ‪- เธอถามเขา
‪ว่าเอาอะไรใส่ลงไปในเครื่องดื่มของเธอ
‪ให้ตายสิ เพลงนี้แต่งเมื่อปี 1936 นะ
‪ไม่ใช่เพลงเกี่ยวกับยาเสียสาว
‪ใช้ยารึเปล่าไม่รู้ แต่เขาพยายามมอมเหล้าเธอ
‪แล้วช่วงปี 1930 ‪ก็มีการใส่ยาเสียสาวในเครื่องดื่มแล้ว
‪มันเป็นเพลงเกี่ยวกับการบังคับขู่เข็ญ
‪ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณต้องโมโหขนาดนั้น
‪ฉันแค่อยากกลับบ้าน
‪- บ้านฟาร์มน่ะเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪บ้านฟาร์มบ้าบอ กลับบ้านฉัน!
‪เจค บ้านฉัน!
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪แล้วเขาก็พูดว่าทำไมต้องทำร้ายศักดิ์ศรีเขา
‪เหมือนเป็นหน้าที่เธอ ‪ที่ต้องทำให้เขารู้สึกมีความดึงดูดใจทางเพศ
‪โดยไม่คำนึงถึงความต้องการของเธอ ‪เหมือนว่ามันเป็นความรับผิดชอบของเธอ
‪ผมเข้าใจแล้ว
‪คุณพูดจนผมเห็นด้วยแล้ว ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษ
‪ไม่เป็นไร
‪- ให้ตายสิ ‪- อะไร มีอะไรเหรอ
‪มีคนแอบดูเรา
‪- ฉันไม่เห็นใครเลยนะ ‪- เขาจ้องดูเรา
‪เหมือนไอ้พวกโรคจิต
‪- ไปกันเถอะ ‪- เชื่อผมสิ ผมคุ้นเคย
‪กับคนหน้าตาแบบนั้นดี
‪เจค ฉัน…พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง
‪- ผมจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ‪- เจค อย่าบ้าน่า
‪- ทำแบบนี้ผมรับไม่ได้ ‪- เจค เราไปกันเถอะ
‪ไม่ เดี๋ยวผมกลับมานะ
‪นี่…
‪- ผมรับไม่ได้! เดี๋ยวผมมานะ ‪- เจค ขอร้อง! ไปกันเถอะ
‪เจค! อย่านะ ขอร้อง!
‪เจค!
‪บ้าเอ๊ย!
‪เราไม่น่ามาเลย ไม่น่าเลย
‪ระยำ!
‪การปฏิเสธมันยาก ฉันไม่ได้ถูกสอนมาแบบนั้น
‪การตอบตกลงมันง่ายกว่า
‪แล้วบางครั้งเราก็ไม่ทันตั้งตัวด้วย
‪พอมีคำถามมาว่า ผมขอเบอร์คุณได้มั้ย
‪ทางออกที่ง่ายที่สุดก็คือตอบว่าได้
‪แล้วจากที่ตอบว่าได้ครั้งนั้น ‪ก็ต้องตอบว่าได้อีก แล้วก็ได้ๆๆ
‪เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขา…
‪เจค
‪เขาไม่ได้ทำร้ายตบตี
‪ใช่มั้ย
‪ฉันแน่ใจว่าเรื่องเซ็กซ์ก็ดีนะ
‪อย่างน้อยก็ดีบางครั้ง
‪แค่…
‪นานแค่ไหนถึงทำให้คนเรา ‪อุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกตินะ
‪บางทีมันก็ไม่ใช่วิธีที่เลวร้ายนะ ‪ถ้าเกิดฉันต้องตายจริงๆ
‪เจค
‪เจค!
‪เวร! เวร! เวร!
‪ให้ตายสิ
‪เวรจริง! เวร!
‪เวร! เวร!
‪ให้ตายสิ
‪เจค
‪เจค ฉันอยากกลับแล้ว ขอร้องเถอะ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪ขอโทษค่ะ พอดีแฟนฉันเข้ามาในนี้
‪รู้สึกว่าเขาจะเคยเรียนที่นี่เมื่อนานมาแล้ว
‪บางทีคุณอาจจะรู้จักเขา ฉันไม่…
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณทำงานที่นี่รึเปล่า ‪ตอนที่เขาเป็นนักเรียน
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ยังไงก็เถอะ ฉัน…
‪คุณเห็นใครเข้ามารึเปล่า
‪แฟนคุณหน้าตาเป็นยังไง
‪คนเราอธิบายยากนะ
‪มันนานมากแล้วด้วย ฉันแทบจะจำไม่ได้แล้ว
‪ฉันหมายถึง…
‪เราไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ
‪จริงๆ นะ ฉันไม่แน่ใจด้วย ‪ว่าสังเกตเห็นเขารึเปล่า มีคนเยอะแยะ
‪ฉันไปที่นั่นกับเพื่อนผู้หญิงคนนึง…
‪เราไปฉลองวันครบรอบของเรา
‪แวะเข้าไปดื่มแล้วก็มีผู้ชายคนนึง
‪มองฉันไม่ยอมหยุด
‪น่ารำคาญมาก
‪อันตรายที่มากับการเกิดเป็นผู้หญิง
‪จะเที่ยวดื่มให้สบายใจก็ไม่ได้ ‪ถูกจับตามองอยู่ตลอด
‪โรคจิตชัดๆ รู้มั้ย
‪ฉันจำได้ว่าคิดเลยว่าถ้าแฟนฉันอยู่ด้วยคงจะดี
‪ซึ่งฟังแล้วเศร้าใจ
‪ที่การเป็นผู้หญิง ทางเดียวที่จะไม่ให้ผู้ชาย
‪มายุ่งวุ่นวายก็คือต้องอยู่กับผู้ชายอีกคน
‪เหมือนประกาศว่าถูกจองแล้ว ‪เหมือนเป็นข้าวของอะไรสักอย่าง
‪ยังไงก็เถอะ ฉันจำ…
‪ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง
‪จำไม่ได้อยู่แล้ว
‪เพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪บางทีมันอาจจะ…
‪ฉันคิดว่ามันก็เป็นแค่…
‪หนึ่งในการพบปะแบบไร้ความหมาย ‪ที่เกิดขึ้นหลายพันครั้งในชีวิตฉัน
‪เหมือนการขอให้ฉันอธิบายลักษณะยุงที่เคยกัดฉัน
‪ของตอนค่ำวันนึงเมื่อ 40 ปีก่อน
‪คุณไม่เห็นใครที่มีลักษณะแบบนั้นใช่มั้ย
‪ไม่เห็นเลยนะ
‪โอเค
‪ผมหมายถึง นอกเหนือจากคุณน่ะ ผมเห็นคุณ
‪ฉัน…รู้สึกเป็นห่วงเขาน่ะ
‪ผมว่าไม่ต้องห่วงหรอก
‪ถ้าเขาอยู่ที่นี่ เขาก็ปลอดภัย
‪ในนี้ปลอดภัย
‪มันเงียบด้วย
‪โอเคมั้ยคะถ้าฉันจะลองเดินตามหาเขาดู
‪แต่ถอดรองเท้าเปียกๆ ออกก่อนนะ ‪ผมเพิ่งถูพื้นไป
‪นี่รองเท้าคุณ
‪บ๊ายบาย
‪ครับ บ๊ายบาย
‪เจค
‪มากับฉันสิ
‪ฉันคือตัวตลกสุดโปรดของคุณจากทัลซี่ ทาวน์ ‪ที่ซึ่งไอศกรีมงอกบนต้นไม้
‪เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัว ‪เชิญแวะมาที่นี่ แล้วกินให้หนำใจ
‪คุณจะเลิกหน้าบึ้ง
‪เมื่อได้กินไอศกรีมรสวานิลลา
‪ช็อกโกแลตหรือสตรอว์เบอร์รีคำแรก ‪และเราก็เปิดทั้งวันทั้งคืน
‪- อ้อ ‪- มาสิ
‪มากับฉัน
‪มันไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก ‪เมื่อเลิกเสียใจกับตัวเองเพราะว่าเป็นแค่หมู
‪หรือที่แย่กว่านั้น หมูที่โดนหนอนชอนไช
‪ต้องมีใครบางคนเป็นหมู ‪ที่โดนหนอนชอนไชใช่มั้ยล่ะ
‪แต่เผอิญมันเป็นแก ถือว่าโชคไม่ดีละกัน
‪เล่นไพ่มือที่เจ้ามือแจก ทำเลมอนเนดกิน ‪เสร็จแล้วก็เดินหน้าต่อ
‪ไม่ห่วงเรื่องอะไรทั้งนั้น
‪เพลงนั้นทำให้ฉันร้องไห้ทุกที
‪ผมชอบนะ
‪โลกเรามีความเมตตา รู้มั้ย
‪แค่ต้องหามันให้เจอ แต่มันมีอยู่นะ
‪- ใจดี ‪- แค่วิวัฒนาการน่ะ
‪แม้แต่ตอนนี้ก็เถอะ ตอนเป็นผี เป็นความทรงจำ
‪เป็นผงธุลี เหมือนที่คุณก็จะเป็น
‪เราเหมือนกัน
‪ทุกอย่างเหมือนกันหมดถ้าตั้งใจดูให้ดี
‪ในฐานะนักฟิสิกส์ คุณรู้ดี
‪คุณ ผม ความคิดทั้งหลาย ทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว
‪ใส่เสื้อผ้าซะ
‪ขอบคุณครับ
‪ผมยอมรับ
‪ผมยอมรับ…
‪ทุกอย่าง
‪ยอมรับการรับรองของพวกคุณ รางวัลนี้
‪ผมยอมรับทุกอย่างที่มาพร้อมกับรางวัลนี้
‪ผมยอมรับว่าได้รับรางวัลนี้ในช่วงสุดท้าย ‪ของชีวิตที่ยาวนานและมีคุณประโยชน์
‪เพื่อเป็นการขอบคุณสำหรับงานที่ผมทำ
‪เมื่อหลายทศวรรษก่อน
‪เส้นทางชีวิตของผมทำให้ ‪ผมต้องผ่านประสบการณ์ทางกาย ทางจิตใจ
‪และความหลอกลวง
‪แต่ก็ผ่านมาได้
‪และผมก็ได้ค้นพบสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตการทำงาน
‪สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม…
‪มีแต่ในสมการความรักที่ลึกลับเท่านั้น
‪ที่เราจะค้นพบเหตุผลตามหลักความจริง
‪ผมมายืนตรงนี้ในคืนนี้ได้ก็เพราะคุณ
‪คุณคือเหตุผลที่ผมเป็นผม
‪คุณคือเหตุผลทั้งหมดของผม
‪ขอบคุณครับ
‪พื้นส่งเสียงกรอบแกรบ
‪ประตูก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด
‪หนูก็แทะไม้กวาด
‪ฉันนั่งอยู่ตัวคนเดียว
‪เหมือนหยากไย่บนชั้นวางของ
‪นั่งอยู่คนเดียว
‪ในห้องแสนเปล่าเปลี่ยว
‪แต่เมื่อพระจันทร์แย้มมองที่หน้าต่าง
‪สาดแสงมาที่เตียงฉัน
‪เงาของต้นไม้
‪เริ่มเต้นระบำอยู่บนผนัง
‪แล้วความฝันก็เริ่มเต้นอยู่ในหัวฉัน
‪แล้วทุกอย่างที่คาดหวังเอาไว้
‪ก็กลายเป็นจริงดั่งใจหมาย
‪แล้วฉันก็ดีกว่าเจ้าเด็กเลี้ยงวัวคนที่ฉลาดเป็นกรด
‪ซึ่งคิดว่าตัวเองดีกว่าฉัน
‪และสาวที่ฉันหมายปองก็ไม่กลัวอ้อมแขนฉัน
‪อ้อมแขนอันนุ่มละมุนของเธอทำให้ฉันอบอุ่น
‪และผมที่ยาวยุ่งเหยิงของเธอ
‪เคล้าเคลียใบหน้าฉัน
‪ดั่งสายฝน
‪ตอนมีพายุ!
‪พื้นส่งเสียงกรอบแกรบ
‪ประตูก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด
‪หนูก็เริ่มแทะไม้กวาด
‪ดวงอาทิตย์แยงตาฉัน
‪มันช่างเต็มไปด้วยคำโกหก
‪ฉันตื่นขึ้นมา
‪ในห้องแสนเปล่าเปลี่ยว
‪ฉันจะไม่ฝันถึงอ้อมกอดเธออีกแล้ว
‪ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเดียวดาย
‪ออกไปข้างนอก
‪หาเจ้าสาวสักคน
‪ฉันจะมีผู้หญิงที่เรียกได้ว่า
‪เป็นของฉันคนเดียว
‪คำบรรยายโดย แมนนี่ หิรัญ