NETFLIX SUNAR
Her şeyi bitirmeyi düşünüyorum.
Bu düşünce akılda yer ediyor.
İçine işliyor. Gitmiyor. Esir alıyor.
Elden bir şey gelmiyor. Sizi temin ederim.
Kurtuluş yok.
İstesem de istemesem de aklımda. Yemek yerken, yatarken...
Yatarken aklımda. Kalkarken aklımda.
Her zaman aklımda. Her zaman.
Bunu uzun süredir düşünmüyorum.
Bu, yeni bir fikir.
Ama sanki ezelden beri benimle.
Ne zaman başladı?
Ya bu fikir bana ait değilse,
önceden kurgulanıp aklıma düştüyse?
Dile getirilmeyen fikirler kişiye ait değil mi acaba?
Belki de başından beri biliyordum.
Belki de böyle biteceği belliydi.
Jake şöyle demişti:
"Bazen düşünceler hakikate ve gerçekliğe
eylemden daha yakındır.
Her şeyi söyleyip yapabilirsin ama sahte bir düşünce üretemezsin."
Yol neredeyse bomboş.
Burası çok sessiz. Kimseler yok.
Beklentilerin ötesinde.
Görülesi çok şey var ama insan yok.
Fazla bina ya da ev yok.
Gökyüzü.
Ağaçlar, tarlalar, çitler.
Yol ve çakıllı emniyet şeritleri.
"Kahve içelim mi?"
"İstemiyorum." dedim.
"Kırsalın kalbine inmeden önceki son şansımız."
Jake'in ailesini ilk kez ziyaret ediyorum.
Varışımız ilk ziyaretim olacak.
Jake, sevgilim.
Sevgilim olalı çok olmadı.
Birlikte ilk gezimiz.
İlk uzun yolculuğumuz.
Kendimi nostaljik hissetmem tuhaf.
Yani ilişkimize, ona ve bize karşı.
Heyecanlanmalıyım, ilkleri iple çekiyor olmalıyım.
Ama değilim. Hem de hiç.
Yol boyunca yıllardır görmediğim kadar ahır gördüm.
Hatta hiç görmediğim kadar.
Aynı görünüyorlar.
İnekler, atlar, koyunlar, tarlalar.
Ve ahırlar.
Kocaman bir gökyüzü.
Jake'i daha uzun süredir tanıyor gibiyim.
Ne kadar oldu?
Bir ay mı? Altı, belki de yedi hafta.
Tam olarak bilmeliyim. Yedi hafta olsun.
Varsayımlar doğruymuş. Korkum artıyor. Şimdi...
Gerçek bir bağımız var.
Nadir ve yoğun bir aidiyet hissi.
Hiç böyle bir şey yaşamamıştım.
...artıyor. Şimdi cevap zamanı. Sadece tek bir soru.
Cevapsız tek bir soru var.
Kar yağıyor!
Kış geliyor!
Evet.
Gökyüzüne bak!
Her şeyi bitirmeyi düşünüyorum.
-Efendim? -Ne?
Bir şey mi dedin?
Hayır, sanmıyorum.
-Tuhaf. -Evet.
Her şeyi bitirmeyi düşünüyorum.
Böyle devam etmenin ne anlamı var?
Ne olduğu, nereye gittiği belli.
Jake iyi bir adam...
...ama bu iş yürümüyor. Epeydir bunun farkındayım.
Belki de bunun bilincinde yaşamak insan doğasının parçasıdır.
Diğer seçenek için çok enerji gerek.
Ve de kararlılık.
İnsanlar sağlıksız ilişkileri sürdürüyor çünkü böylesi daha kolay.
Temel fizik kuralı.
Hareketli nesne hareketli kalır.
İlişkisi olan insanlar vadesi dolan ilişkilerinde kalır.
Newton'ın ilk duygu yasası budur.
Bir yerlerde durup kahve içmek
ya da atıştırmak ister misin?
Bundan sonrası kırsalın kalbine gidiyor.
-İstemem. -Emin misin?
İştahımı kaçırmak istemiyorum.
Peki.
Annem son zamanlarda kendini iyi hissetmiyor.
-Üzgünüm. -O yüzden fazla yemek olmayabilir.
Yemek yapacak hâli olmayabilir.
-Pek iyi değil. -Nesi var?
Demek istediğim şu ki bir yerlerde durmak
ve bir şeyler atıştırmak istersen...
...iştahını kaçırmış olmazsın.
Aksine iyi edersin.
Böyle iyiyim.
Peki.
Bana katılın, dostlarım ve kalplerinizi İsa'ya açın.
Yeşaya 1:18 bize şöyle söyler:
Günahlarınız kana bulanmış olsa da
hepsi kar kadar ak olacaktır.
Seninle tanışmak için sabırsızlanıyorlar.
Yanlış anlamanı istemem.
-Bunu duymak güzel. -Senden çok bahsettim.
Onlarla tanışmak için ben de sabırsızlanıyorum.
Bu geziye çıkarak Jake'e haksızlık etmiş olabilirim.
Zira geleceğimiz belirsiz. Varlığı bile meçhul.
Sevgilinin ailesiyle tanışmak
bir sonraki adım sayılmaz mı?
Aileme Jake'le çıktığımı bile söylemedim.
Ondan hiç bahsetmedim. Bahsedeceğimi de sanmam.
Kendini iyi hissetmiyor.
Bette Davis der ki "Yaşlılık hanım evladı işi değildir."
Doğru ama şu da var ki
"hanım evladı" teriminin yergi için kullanılması...
-Evet, elbette. -...hoş karşılanmayabilir.
Kuşak farkı.
Meraktan olsa gerek.
Jake'i çözmek zor.
Belki kökenine açılan bir penceredir.
Adamı yaratan çocuğun kendisidir.
Wordsworth sever misin?
-Wordsworth mü? -Şair William Wordsworth.
Şiirlerini pek bilmem.
Neden sordun?
Bir sebepten ötürü onu düşünüyordum.
Bir şiiri aklıma geldi.
Ode: Erken Çocukluk Anılarından Gelen Ölümsüzlük İmaları.
Tanrım! Bu, şiirin adı mı?
-Şiirin tamamı gibi. -Evet.
-Her şeyi... -Wordsworth şiirin hakkını verir.
Kovuldun.
Başını dinlenmek ister misin?
-Sadece... -Metaforları pek sevmem.
Bu şiir beni çok etkiliyor.
Wordsworth, bir dizi şiirini Lucy adında bir kadına ithafen yazmış.
Benim gibi!
Genç yaşta ölen, güzel ve nefes kesici bir kadınmış.
Tanrım!
Tek ortak noktanız isim benzerliğiniz.
Ve tabii nefes kesici oluşunuz.
Çok tatlısın.
Sadece…
Kim arıyor?
Bir arkadaşım. Açmayacağım.
-Açabilirsin, sakıncası yok. -Önemli değil.
Sakıncası yok.
Çok tuhaf. Şu salıncağı gördün mü?
-Salıncak mı? -Tuhaftı.
Bir viranenin önünde yeni bir salıncak vardı.
-Hayır. Kaçırdım. -Ne?
Görmedim.
Neden orada olabilir?
O evin yıllardır boş olduğu belli.
Belki de birisi taşınacaktır
ve salıncağı önden getirmiştir. Aklıma gelen tek şey bu.
-Ben... -Bana pek makul gelmedi.
Ebeveynler evi hazırlarken
çocukları oyalayacak bir şey olabilir.
Tuhaf.
-Çok kar yağabilirmiş. -Öyle mi?
Hava durumu öyle söylüyor.
Sence geri dönmeli miyiz?
Yarın çok işim var.
-Bu gece dönmezsem... -Sorun olmaz.
Bagajda kar zincirlerim var.
-Ne yazıyorsun? -Çarşamba gününe ödevim var.
Hangi konu?
Duyusal dorsal kök gangliyon nöronlarında kuduz enfeksiyonuna yatkınlık.
Trigeminal gangliya dâhil, değil mi?
Evet, aynen öyle.
Bana bir puan.
Kız arkadaşımın işiyle ilgiliyim ve bilgi sahibiyim.
Jake'e bir puan.
Makale nasıl gidiyor?
Aslında bir yere gittiği yok.
Bu gece eve dönüp sabah erkenden çalışmalıyım.
Seni eve götüreceğim. Zincirler!
Zincirler.
Evet, Jake'i seviyorum.
Eğitimli birisi.
Alanlarımız farklı olsa da merakıyla arayı kapatıyor.
Bu, iyi bir şey. Olumlu yanlarından biri.
Tuhaflığının da sevimli bir yanı var.
Ayrıca ilginç bir çiftiz.
Birlikteyken insanlar bize bakıyor.
"Kim bu çift?" Yalnızken kimse bana bakmıyor.
Jake'e de bakmıyorlar.
Jake, bunu hissediyor.
Kendisini görünmez hissediyor.
Müzik dinleyelim mi?
Efendim, ne?
"Müzik dinlemek ister misin?" diye sordum.
Evet, tabii.
Dikkatli olun. Yollar çok tehlikeli.
Buralara gelince radyo sinyali zayıflıyor.
Tuhaf bir şarkı.
Yani,
-hiçliğin ortasında dinlemesi tuhaf. -Oklahoma'dan!
Müzikalden.
Müzikal hayranı olduğunu bilmiyordum.
Aslında öyle değilim.
Birkaç müzikal biliyorum.
Oklahoma, Phantom, Carousel, Güney Pasifik,
Gönül Yolu, Flower Drum Song, Wicked,
How to Succeed in Business Without Really Trying, Müzik Taciri,
Pijamalı Güzeller, Kabare,
Aslan Kral, Grease, Kral ve Ben, Neşeli Günler,
Pal Joey, Charley's Aunt, Denizciler Geliyor,
Benim Tatlı Meleğim.
Ama en iyi Oklahoma'yı bilirim.
Malum sebeplerden ötürü birkaç yılda bir oynarlar.
Kim birkaç yılda bir oynuyor?
Eski yapımlarda oynayan çocuklar
bazen gözüme çarpıyor.
Markette, kasabadaki dükkânlarda çalışıyorlar.
Hepsi büyümüş.
Bu kız tavrını iyice belli etmiş.
Aferin ona.
Aslında coşkusunu abartıyor.
Hepimiz bunu yaptık.
Neyi?
Her şeyin ne kadar iyi olduğunu abarttık.
Bu yüzden seyahatleri severim.
Dünyanın büyüklüğünün
kafanın içindekilerden ibaret olmadığını hatırlamak iyi bir şey.
Anlıyor musun?
-Bakış açısı. -Bakış açısı.
Burası çok güzel.
Kasvetli, kırgın bir güzellik.
En son ne zaman seyahat ettim?
Bunu hatırlamalıyım ama hatırlamıyorum.
Aklıma hiçbir şey gelmiyor.
Tuhaf. Çoğu şeyi hatırlayamaz oldum.
Bu manzarayı sevdin mi?
Evet, çok güzel.
Melankolik.
Bunu sevdim.
Şairane yanın konuştu.
Evet. Sanırım öyle.
Belki, bilmiyorum.
Yeni bir şey yazdın mı?
Yeni bitirdiğim bir şey var.
Ama emin değilim.
Dinleyebilir miyim?
Okuyabilirsin.
Senden dinlemek isterim, şiirlerini çok güzel okuyorsun.
Pek sayılmaz ama sağ ol.
Şiirsel manzarayla iyi gider.
Bilmiyorum Jake, şiir okuma havamda değilim.
Hadi ama! Oyalanmış oluruz.
Sıkılmanı istemem.
Adı Bonedog.
"Eve dönmek korkunç.
Köpekler yüzünü yalasa da yalamasa da.
Seni bekleyen şey eşin de olsa,
eşini andıran yalnızlığın da olsa.
Eve dönmek feci bir yalnızlık.
Geldiğin yerin ezici basıncını
tebessümle anımsarsın
çünkü eve gittiğinde her şey kötüleşir.
Çimenlere tutunan böcekleri düşünürsün.
Yolda geçen uzun saatler, yol yardım ve dondurma,
bazı bulutların tarifi güç şekilleri
ve geri dönmek istememenin gönüllü sessizlikleri.
Eve dönmek...
...berbat bir his.
Eve has sessizlikler
ve genel tükenmişlikten başka hiçbir şeye katkısı olmayan bulutlar.
Gerçek şüpheliler bu bulutlardır.
Bunların dokusu geride kalanlarınkinden farklıdır.
Senin bulutumsu kumaşın da farklıdır.
İstenmeyen, artakalan,
ay ışığının azizliğine uğramış,
geri döndüğü için mutsuz, yanlış yerlerde noksan.
Yıpranmış kıyafetler, eski püskü bir mutfak bezi.
Eve dönüyorsun,
başka bir gezegendesin, bir yabancısın.
Dünya'nın çekim gücü
tesirini iki katına çıkarmış,
ayakkabı bağcıklarını çözüyor.
Omuzların...
...endişeden oluşan alın kırışıklıklarına karışıyor.
İçindeki boşlukla eve dönersin,
yarına tutunmuş kuru bir kuyu misali.
Sizi bir arada tutan silik bağ ise...
...önemini yitirir.
Birbirinin aynı günlerin geçişini iç çekerek izlersin.
Varsın, hepsi bir gelsin.
Neyse,
mühim değil. Evine döndün.
Güneş, yorgun bir fahişe gibi düşüp kalkar.
Hava, kırık bir uzuv kadar durgunken yaşlanıp durursun.
Hareket eden tek şey bedenindeki tuz dalgalarıdır.
Yorgun gözlerle bakarsın,
havanı da yanında taşırsın.
O büyük, mavi balinayı, içine işleyen karanlığı.
Geri dönersin,
kızılötesi görüşünle,
doyumsuz gözlerinle.
Doğaya kafa tutan güçlerinle...
...kemikten evine dönersin.
Şu anda gördüklerin,
gördüğün her şey...
...kemikten ibarettir.''
Vay canına!
"Vay canına!" çok amaçlı bir ünlem.
Bunu şimdi fark ettim.
Birçok anlamı olabilir.
Beğenmiş de olabilirsin,
ne kadar kötü olduğunu kelimelerle ifade edemiyor da olabilirsin.
Bayıldım.
İnanılmaz.
Sanki...
Sanki bana yazmışsın gibi.
Şairlerin amacı da bu olsa gerek.
Neymiş o?
Bir nevi evrensellik olsa gerek.
Bana yazmışsın gibi.
Her şeyi bitirmeyi düşünüyorum.
Jake harika birisi.
Çok tatlı. Hassas.
Beni dinliyor, zeki bir insan.
Ama tarif edilemez bir şey var.
Özlü, dillendirilmeyecek, kaçınılmaz bir sorun.
-İyi misin? -Evet.
Aklın başka yerde gibiydi.
Sadece düşünüyordum.
Neyi?
Bilmem. Dalıp gitmişim.
Dalıp gitmişsin.
Zaman hakkında düşünüyordum.
-Gerçekten mi? -Evet.
Bilinmeyene giden bir trende gibiyiz.
Rota değiştirmek yok, durak yok.
Mussolini treni gibi dakik.
Mussolini treni efsanesi doğru değil.
Demir yolları ondan önce geliştirilmişti.
O, sadece başarıyı üstlendi.
Ama buna rağmen trenler hep dakik değildi.
"Mussolini treni" bir benzetmeydi.
-Trenden atlayabilirsin. -O, filmlerde olur.
Gerçek hayatta trenden atlarsan muhtemelen ölürsün.
Çok doğru.
Sanırım fazla film izliyorum.
Herkes izliyor.
Toplumsal bir sorun.
Oyalanmak için beynimi yalanlarla doldururum,
zaman bir çırpıda geçer.
Göz açıp kapayana kadar geçen an ağırlığıyla beni ezer.
Kuduz virüsü gibi
gangliyonlarımıza yapışarak bizi kendine benzetiyor.
Virüsler çok korkunç.
Her şey yaşamak ister, Jake.
Virüsler sadece bunun bir örneği.
Ama...
Berbat film fikirleri bile yaşamak ister.
İnsanın beyninde büyüyüp, gerçek fikirlerin yerini alırlar.
Onları tehlikeli yapan da bu.
Şuna ne demeli?
Kendini patlatan böcekler var.
-Evet. -Her canlı...
-Yaprak bitkiler, karıncalar... -...toplum uğruna yaşamaz.
İntihar bombacıları da var.
TULSEY SÜT EVİ
Katıl bana!
Her şey yaşamak istemez.
Değil mi?
Evet. Toplumlarının yaşamasını istiyorlar.
Toplum da onların bir yansıması.
Belki de bir şey istemiyorlardır.
Belki de yaradılışları böyledir.
Hepimiz için geçerli, değil mi?
Şimdi ikimiz de öldük.
Geldik!
İçeri girmeye hazır değilim.
Uzun bacaklarımı esnetmeliyim.
Yol çok uzundu.
Kabalık etmiş olmaz mıyız?
Burada olduğumuzu biliyor. Epeydir selamlaşıyoruz.
Esnemeyi sevdiğimi biliyorlar. Sana etrafı göstereyim.
Jake, bilmiyorum, hava soğuk ve güneş batmak üzere.
Hadi, kısa bir tur olacak.
İstersen...
...ilkbaharda buraya gelip evreni seyredebiliriz.
Koyunlar.
Selam verelim.
-Selam, koyun. -Selam, koyun.
Burada kasvetli ve üzücü bir hava var.
Ve kötü kokuyor.
Acaba koyun olmak nasıl bir şey?
Hayatlarını leş gibi kokan bu yerde hiçbir şey yapmadan geçiriyorlar.
Durmadan yiyorlar, sıçıyorlar ve uyuyorlar.
Evet, işte bu.
Koyunlar.
-Kuzulara ne oldu? -Ne?
-Koyunlara... -Ne sorduğunu anlamıyorum.
Ölmüşler işte. Ne duymak istiyorsun?
-Gömülecekler mi? -Muhtemelen ilkbaharda yakılırlar.
Şu an donuk hâldeler. Yani, sorun yok.
Merak etme.
Hadi, sana eski domuz ahırını göstereyim.
Onları uyutmamız gerekti.
-Çok üzücü. -Domuz bakmak zor iş.
Çiftlik hayatı her zaman güzel değildir. Bunu bilmen gerek.
Peki, onlara ne oldu?
Domuzlara mı?
Boş ver. Bunu duymak istemezsin.
Bunu yapamazsın. Şimdi söylemelisin.
-Öyle mi? -Evet! Tanrım!
Tamam.
Babam domuzları kontrol etmeyeli birkaç gün olmuştu.
Bizimkiler meşguldü.
Onlara yemlerini atıp giderdi.
Birkaç gün sonra hepsinin bu köşede yattığını fark etmiş.
Onları kontrole gitmiş.
Durumları kötüymüş.
Onları taşımaya karar vermiş.
Ama çok ağırlarmış.
Ne de olsa domuzlar, değil mi?
Sonunda birini kaldırmayı başarınca anlamış ki
altı kurtçuklarla kaplıymış.
İki domuzu da diri diri yiyorlarmış.
Çiftlik hayatı acımasız olabiliyor.
Dönelim mi? Hava soğudu.
Her şey ölmeli. Gerçek bu.
İnsan, umudunu kaybetmek istemez.
Ölümü aşabileceğini düşünür.
Her şeyin iyiye gideceği inancı insana özgü bir fantezidir
ve belki de insana özgü olan işlerin düzelmeyeceği bilincine bağlıdır.
Emin olamayız.
Ama bence insan,
ölümden kaçamayacağını bilen tek hayvandır.
Diğer hayvanlar anı yaşar.
İnsanlar bunu yapamadığından umudu icat etmiştir.
Merhaba!
Kimse yok mu?
Ben geldim. Biz geldik.
Merhaba!
Benim, Jake!
Merhaba!
-Hemen geliyoruz. -Tamam.
Terlik ister misin?
-Ben... -Yerler çok soğuk.
-Eski bir ev. Şunu tutar mısın? -Evet.
Evet, teşekkürler.
Sana büyük gelir. Bunlar benimdi ama sıcak tutarlar.
İşte!
-Sana yok mu? -Hayır.
Hayır, sen giy. Bunlar senin terliklerin.
Hayır. Bu, centilmenliğe yakışır mı?
Terliklerim senindir.
-Emin misin? -Evet.
Otursana.
Birazdan gelirler.
-Müzik dinleyelim mi? -Olur.
Yukarıda yatak odaları var.
Başka da bir şey yok.
Annemin dikiş odası,
yatak odası, çamaşır dolabı.
İstersen yemekten sonra gösterebilirim.
Gördüğün gibi gösterişli bir yer değil.
Güzelmiş. Beğendim.
-Öyle mi? -Evet.
Büyüdüğüm evi hatırlattı.
Sanırım tüm çiftlik evleri birbirine benziyor.
Tüm mutlu aileler gibi.
Tolstoy'a o konuda katılmıyorum.
Mutluluk da mutsuzluk da aileden aileye değişir.
Bence evlilik hakkında...
İşte geldiler!
Bu arada şömineyi yakayım.
Geleceğimizi biliyorlardı, değil mi?
Bizi onlar davet etti ve...
"Davet" bizim aile için fazla resmî bir kelime
ama bunu konuşmuştuk.
Tamam, güzel.
Ateş iyi geldi.
İçim ısındı.
-Orada ne var? -Bodrum.
Anladım.
Genelde kapalı durur. Eski evlerde çok cereyan oluyor.
Evet.
Bodrum henüz tamamlanmadı.
Yerdeki bir delikten ibaret.
Yerde bir delik mi?
Su ısıtıcısı, çamaşır makinesi, kurutucu falan.
Başka bir şey için kullanmıyoruz.
Gereksiz bir alan.
İşin aslı şu ki bodrumdan nefret ediyorum.
Bu konuda yoğun hislerin var.
Bilirsin, çocukken...
...bodrumlar korkutucu gelir.
Büyüdüğüm apartman dairesinde bodrum yoktu
ama korku filmleri durumu güzel özetliyor.
"Sakın bodruma gitme!"
Aynen öyle.
Orada saklanıyor.
Kim?
Ne?
Kapıdaki çizikler ne?
Çoğu köpeğin işi.
Köpeklere bayılırım.
Köpeğiniz olduğunu bilmiyordum!
Evde köpek olduğunu genelde anlarım.
-Yerde oyuncak olur ve... -Bizimkiler topludur.
Nerede? Cinsi ne? Adı ne?
Çok fazla soru geldi. Adı, Jimmy.
O bir Border Collie.
Ya dışarıdadır ya da...
Merhaba, Jimmy!
Merhaba!
Sırılsıklam.
-Bu... -İşte geldiler!
Yolculuk iyi miydi?
Evet, iyiydi.
Çok memnun oldum, Louisa.
Jake, senden çok bahsetti.
Sizden de çok bahsetti.
Buna rağmen geldin mi?
Merhaba.
Masaya geçelim.
Yemekler, pirinçten sütyen takmış cadı memesi gibi buz kesecek.
-Harika kokuyor. -Umarım açsındır.
Hepsi ev yapımı. Masadaki her şey çiftlikten.
Çok güzel görünüyor.
Jake, ressam olduğunu söyledi.
Evet. Jake, doğru söylemiş.
Sanattan pek anlamam
ama ne olduğu belli resimleri severim.
Soyut mudur nedir, onu anlamıyorum.
Soyut resmi ben de yaparım. Boyayı alıp şeye sürerim, neydi?
Tuvale. Bana sorarsan sahtekârlık bu.
Fotoğrafa benzeyen tabloları severim.
Öylesini hayatta yapamam. Yetenek dediğin budur.
Fotoğrafları seviyorsan neden fotoğraf çekmiyorsun, baba?
Daha hızlı olur ve fotoğrafa benzer.
Fotoğraf severim. Özelikle spor fotoğraflarını.
Senin tarzın ne, Lucy?
Soyut resimler yapmıyorum. Bu, benim lehime olsa gerek.
Güzel! Ben de bunu diyordum. Gördün mü? Güzel!
Genelde manzara resmi yaparım.
Açık alan tabloları gibi mi?
Evet. Açık hava ressamlığı.
Yani, dışarıda resim yapmak.
Işığın ve ortamın hissini yakalamaya çalışıyorum.
Ne güzel! Jake de resim yapardı.
-Anne! -Çok emek çekmişti.
Bunu bilmiyordum.
-Çok iyiydi. -Anne.
İç mekânı bir şekilde işlerime...
-...aşılamaya çalışıyorum. -İç mekân mı? İçeride mi resim yapıyorsun?
Kafamın içinde. Manzara resimleri
hislerimi yansıtıyor.
Yalnız, neşeli, endişeli, üzgün.
Kulağa çok ilginç geliyor.
Tarlada oturup bir eve bakan kızın tablosu gibi.
Christina'nın Dünyası. Wyeth.
Evet, aynen öyle.
Ama insan yok.
İçinde üzgün bir insan olmayan bir tarla resmi nasıl üzücü olabilir?
Bu, ilginç bir sorun.
Evet, beni de zorlayan bir şey.
İşlerimin birkaç fotoğrafı var, isterseniz gösterebilirim.
Evet!
-Öyle mi? -Olur mu?
-Evet! -Öyle mi?
CEVAPSIZ ARAMA
İşte bunlar.
Resimlerin güzelmiş
ama bir şey hisseden birisini görmeden
nasıl bir şey hissedeceğimi anlamadım.
Üzüntü, neşe ya da saydığın diğer duyguları hisseden kimse yok.
Manzaraya bakan kişinin yerine kendini koyabilirsin.
Kendimi görmem gerekir.
Orada olsan kendini görmezdin.
Yere baksam görürdüm. Hayalet değilim ya!
Buna kefilim.
Özellikle de yatak odasında.
Ama orada olsaydın
ve aşağı bakmadan manzaraya baksaydın bir şey hissederdin.
Çevreye dair hislerimiz çevreyle değil bizimle ilgili değil midir?
Hiçbir...
Hiçbir his çevreden gelmez.
Bu, beni aşar.
Resimlerin güzelmiş. Çok yeteneklisin.
-Teşekkürler. -Renkleri sevdim.
Teşekkürler.
Jake, sevgilinin bu kadar yetenekli olduğunu söylememiştin.
Aslına bakarsan söylemiştim.
Neyse...
Bazen ben...
Sanmıştım ki...
Çünkü...
Evet, Jake,
kuantum müziği okuduğunu söyledi.
-Evet. -Fiziği.
-Cidden mi? -Evet.
Bir kız için sıra dışı, değil mi?
Evet, öyle.
Sadece merak ettim.
Eskisi kadar sıra dışı değil ve bence bu iyi bir şey.
Yedinci sınıfta geldiğinde Jake'in ne dediğini anlayamaz oldum.
Fikirlerini paylaşabileceği birisini bulmasına sevindim.
Jake'in söylediğine göre çok fazla meşhur fizikçi çift varmış.
Baba!
Evet, buna birkaç örnek var.
Pierre ve Marie Curie, Nobel Fizik Ödülü'nü paylaşmıştı.
Onları ben bile biliyorum. Eşini duymuştum. Radyasyon.
-Radyoaktivite. -Radyum.
-Evet. -Jake'in birisini bulmasına çok sevindim.
Nasıl tanıştığınızı anlatır mısın?
Jake, anlatmıyor.
Aşk hikâyelerine bayılırım.
Ah, Paris'teki gibi.
-Billy Crystal'ınki. -O filmi sevmem.
Billy Crystal sünepenin teki.
Şöyle oldu...
Bir arkadaşımla okul civarındaki bir bara gittik
ve bilgi yarışmasına denk geldik.
Harika! Jake, bilgi yarışmalarına bayılır!
Dâhi versiyonuyla...
-Dâhi versiyonuyla... -İlk sürüm.
...Trivial Pursuit oynardık. Ne?
İlk sürümü oynardık.
Dâhi versiyonu sanıyordum. Bunca yıldır yanlış söylüyormuşum.
Al işte! Yanlış sürümdeymişim!
İyiydi.
Hayır.
İlk sürüm,
dâhiler için üretilmemişti. İlk sürüm, oyunun bir kategorisiydi.
Dâhi versiyonu olduğunu sanıyordum.
Dâhi versiyonundaki her cevabı bilir, derdim.
Bununla gurur duyardım.
-Neden dâhi versiyonunu... -Onun...
-...dâhi versiyonu yok. -Tamam.
Jake, kendi takımıylaydı,
arkadaşımla onun yanındaki masaya oturduk ve onu izlemeye başladım.
-Onu beğenmişsin! -Evet.
Oyunu ciddiye alışını sevimli buldum.
Takımlarının adı neydi?
-Brezhnev'in Kaşları. -Brezhnev'in Kaşları, doğru.
Onunla konuşmak için Brezhnev'in kim olduğunu sordum.
O da bana Brezhnev'in bir Sovyet mühendis olduğunu söyledi.
Ve bir generalmiş.
-Pardon, birliğin... -Komünist Parti Sekreteri.
Kıtlık dönemindeymiş.
-Duraklama. -Duraklama.
O takım isimleri beni deli eder.
Genelde gösteriş peşinde olurlar.
Ama nedense Jake'in takımını itici bulmadım.
Onu sevimli bulduğum için olabilir.
Çok sevimli, değil mi?
Onunla konuşmak için cesaretimi toplamaya çalıştım.
Birden fazla kez göz göze gelsek de
bir şey söylemeyeceği belliydi.
Brezhnev hakkında konuşmuyor muydunuz?
Evet, doğru.
Ama sonrasında konuşmadık.
Onu kastetmiştim.
Aptalca bir laf ederek "İyi gidiyorsunuz." dedim.
O kadar gürültülüydü ki resmen bağırmam gerekti.
Jake, kadehini kaldırıp şöyle dedi, "Evet,
alkolden güç alıyoruz."
Ona gülmemle birlikte buzlar çözüldü.
Gülüşümden cesaret almış olacak ki yanıma gelip dedi ki...
Şey olduğunu söyledi...
-Hatip. -Hatip.
Bunun anlamını bilmiyordum.
Belli etmek istemediğimden dedim ki
-"Harika." -Harika.
Başarısızca gösteriş yapmaya başlayınca
içimden dedim ki "Bu adam çok tuhaf. Hiç kur yapmıyor. "
Bunun çekici bir tarafı vardı.
Konuşmaya devam etti.
Takım isimlerinin "kendilik" olmasını istediğini söyleyince
bir ah çektim.
Ondan soğudun mu?
Hayır.
Soğumadım.
Sadece konuyu kapatmak istedim.
Sonra dedim ki
"O kelimeyi bilmediğim ortada. Neden lafı uzatıyorsun?"
"Çünkü götün tekiyim." demez mi!
"İnsanlarla konuşmakta iyi değilim,
kendilik de şahsiyetin eş anlamlısı."
Sonrasında normal bir insan gibi konuştu ve çok komikti.
Utandığı için numaramı isteyemediğini anladım.
Gitmek için hazırlanıyordum.
Kız arkadaşım gitmek istiyordu.
Ve Jake,
çekinerek numaramı istedi.
Aferin. Jake.
Geç bile kalmış.
Sonrası malum.
Ne kadar oldu?
Altı hafta mı?
Tanrım! Daha uzun gibi.
Ezelden beri tanışıyor gibiyiz.
Ne kadar...
Ne kadar olduğunu hatırlamıyorum bile.
Hemen geliyorum.
Merhaba, Red Line'a hoş geldiniz.
Ben, Yvonne. Sizinle ben ilgileneceğim.
Arkanda bir adam var.
Gerçekten mi?
Bu, Ahmak.
Beni takip eden aptal garson adayımız.
-Merhaba, ben Ahmak. -Selam.
Sipariş için hazır mısınız, menüye dair sorunuz var mı?
-Santa Fe Burger nasıl? -Çok popüler.
Peki, hangisi daha iyi? Santa Fe Burger mi,
Natchez Burger mi?
Zor bir soru. İkisi de çok iyi.
Senin favorin yok mu?
-Seçmek zorunda olsam... -Bak, dostum, o bir vegan.
-Ne yapıyorsun? -Hayır, anlamıyorsunuz.
Karşınızdaki bu muhteşem kadın bir garson değil.
-Lütfen, gider misin? -O, bir garson.
Ama hukuk eğitimi alarak
hayvan haklarını savunmak için bu işi yapıyor.
Hayır, beş yaşından beri ağzında et ya da süt ürünü değmedi.
Hamburgerin aslında parçalanmış bir inek olduğunu anlayınca
hayatını...
Hayatını, hayvanlar için daha iyi bir dünya yaratmaya adadı
ve onu seviyorum!
Onu seviyorum! Çünkü o, gördüğüm en güzel...
Çok dokunaklıydı, Yvonne. Kovuldun.
O işe ihtiyacım vardı, aptal.
Biliyorum.
Beni sevdiğini mi söyledin?
Evet.
Aptal.
Her şey çok güzeldi.
-Artık gidelim. -Jake, hep iyi bir çocuktu.
Gayretli öğrenci rozeti bile vardı. Hatırladın mı?
-Devam edecek misin? -Hayır.
İnanabiliyor musun? Sekiz yaşındaydı.
Sekiz yaşımızdayken kimse bize rozet takmadı.
-Hiçbir yaşımızda. -Evet.
Hiçbir yaşta.
Spor kupalarım oldu ama gayret ödülü kazanmadım.
O yaşta gayret kelimesini bile bilmezdim!
Ama Jake biliyordu. Biliyordun.
Jake, biliyordu.
Çok heyecanlanmıştın.
-Hatırladın mı? -Hayır.
-Okula giderken takmıştı. -Takmadım.
Evet, her gün takmıştın!
Hayır, hüsrana uğramıştım. Feraset rozetini istiyordum.
Gayretli öğrenci rozeti, teselli ödülüdür.
"Çok çalıştın. Çok zeki olmasan da çabanı takdir ettik." demektir.
Surat asma. Çok güzel bir rozetti, tatlım.
Jakey.
Tatlı yer misiniz?
Jake'in en sevdiği çikolatalı pastadan yaptım.
Harika.
Tabii, çikolatalı hiçbir şeyi reddetmem.
Harika.
Harika olmaz mıydı?
Bana yardım et.
Tatlıyı salonda yeriz.
Benim Tatlı Meleğim'den bir şarkı.
Sen söyledin! Evet!
Sünepe olduğunu söyledi.
Bunu yıllardır söylüyorsun!
Bunu yapmaya devam edemezsin!
Çok sessizsin.
İyi misin?
Onları sevdin mi?
Çok hoşlar.
Çok iyi ebeveynler.
Doğru tercih yapmışsın.
-Öyle mi? -Evet.
-Peki. -Evet.
Elbette.
Seni çok seviyorlar.
-Evet. -Ebeveynliğin altın kuralıdır.
Sanırım öyle.
Sorunlu bir ilişkimiz var.
Herkesin ailesiyle ilişkisi sorunludur.
Jimmy'ye ne oldu?
Buradaymış!
-Sen kokuşmuş ıslak canavar! -Üzgünüm!
-Üzgünüm. -Ne hakkında?
Kötü kokuyor.
Jake, o bir köpek.
Sorun değil. Jimmy!
Bu kim?
Tanımadın mı?
Hayır.
Benim.
Hayır. O, bendim. Ben değil miydim?
-Nasıl... -Beklettiğim için üzgünüm.
-Tanrım! -Beklenmedik mutfak kazası.
İşte, Jake'in en sevdiği pasta!
Çikolatalı Noel kütüğü pastası.
Noel geçeli çok oldu ama olsun.
Jake'in parmak emdiği yılları hatırlattı.
Daha erken yaşta bırakması gerekirdi.
Parmağını emerken "Kütük!" diye sayıklardı.
Noel kütüğü de başparmağa benziyor.
Harika görünüyor.
Afiyet olsun!
Teşekkürler.
Harika gözüküyor.
Teşekkürler. Afiyet olsun.
Tanrım!
Kulaklarımda bir sorun var.
Beni yadırgamayın,
kulaklarımı bu yüzden çekiyorum.
Sorun deyip geçme.
Kulak çınlaması. Çözümü yokmuş.
Kulak çınlaması ne?
Hiç hoş bir şey değil.
Hiç hoş değil.
Başa gelen çekilirmiş.
Bir tür çınlama duyuyorum.
Çınlamadan ziyade tıslama gibi. Adeta bir...
...fısıltı.
Sürekli mi?
Evet!
Adeta birisi durmadan kulağıma fısıldıyor.
Belki de evrenin sırlarını duyuyorumdur.
Ama anlayamıyorum.
Belki borsa tüyoları veriyordur.
Zengin olurduk!
Pardon.
Kapattığımı sanıyordum.
-Gözlüğümü gördün mü? -Burada.
Sadece bir arkadaş.
-Arkadaşı çok sık arar. -Açabilirsin.
Açabilirsin. Ayıp olmaz.
Hayır, önemli değil.
Önemli olabilir. Dışarıda fırtına var.
-Yolda kalmış olabilir. -Sorun yok.
Fırtına mı başladı? Mahsur kalamayız.
-Mahsur. -Merak etme. Zincirim var.
Sabah çalışmam gerek.
Zincirini taktın mı?
Hayır, takmadım ama bagajda.
Zincir varsa sorun olmaz.
Ne? Anlamadım.
Zincir.
Tanrım! Şu fısıltılar!
-Geceleri kötüleşiyor. -Ne?
-Gece! -Gece en beteri.
Uyuyamaz oldum.
Çok zor olmalı. Üzgünüm.
-Üzgünüm, ne? -Üzgünüm, dedim.
İkimiz de "üzgünüm" dedik!
Arkadaşını aramalısın.
Acil bir şey olabilir.
Sorun değil.
Neden...
-Neden aradığını biliyorum. -En azından mesajını dinle.
Peki!
Tamam.
Cevapsız tek bir soru kaldı. Korkuyorum.
Delirmiş gibiyim. Aklım başımda değil. Varsayımlar doğruymuş.
Korkum artıyor.
Şimdi cevap zamanı, cevapsız tek bir soru var.
Sadece tek bir soru.
Bir şeyi yokmuş.
-Ne istiyormuş? -Öylesine aramış.
Ne güzel!
Arkadaşlar önemlidir.
Jake'in küçükken çok arkadaşı yoktu, büyüyünce de olmadı.
50. yaş gününü hatırlıyor musun?
-20. yaş günümdü. -Ben ne dedim?
-50. -50.
Tanrım, ne diyorum ben?
Neyse.
Arkadaşlar iyidir.
Bana çok faydaları oldu.
Hayat zor olabiliyor.
Hele ki çiftlikte.
Yaşlandıkça da kolaylaşmıyor.
-Ne? -Kolaylaşmıyor.
-Neymiş o? -Hayat!
Hayır, kolaylaşmıyor. İnsanı cehenneme sürüklüyor.
Tanrı aşkına, anne!
Evet, tamam. Bence de abarttım.
Cehennemin canı cehenneme!
Annen hep çok komikti.
Bu yanını çok sevmişimdir.
Sanırım ilk âşık olduğum şey buydu.
Yaşlandıkça bu yönünü kaybetti.
Yıllar insanı yıpratıyor.
Komikliğini yitiriyor.
Onu çok özlüyorum.
Lucia, gerontoloji üzerine çalışıyor.
Gerçekten mi?
Ne enteresan!
Çok enteresan.
Evet.
Yaşlılıkla ilgili sorunlar her zaman ilgimi çekmiştir.
Toplum, yaşlılardan tiksinme noktasında.
Hâlbuki bu çok saçma. Yaşlılık kaçınılmazdır
ve bütün canlıların hayat döngüsünün parçasıdır.
Hem de büyük bir haksızlıktır.
Çok ilginç ve merhametli bir yorum.
Onu hiç bırakma, Jake.
Ne kadar nazik!
Fırtına...
Fırtına iyice şiddetlenmiş.
Bilmiyorum, Jake, bence...
Jake?
-Jake? -Ne?
Gitsek iyi olacak.
Fırtına şiddetleniyor.
Zincirim var!
Neredesin?
-Yukarıdayım. -Yukarı çıkıyorum.
Haberin olsun.
Jake?
Neredesin?
JAKE'İN ÇOCUKLUK ODASI
Jake?
"Eve dönmek korkunç.
Köpekler yüzünü yalasa da yalamasa da.
Seni bekleyen şey eşin de olsa, eşin şeklindeki yalnızlığın da olsa.
Eve dönmek feci bir yalnızlık."
Pardon, beni korkuttun.
Özür dilerim.
Burası Jake'in çocukluk odası.
Evet, kapıdaki yazıyı gördüm.
O mu?
Bunu nasıl açıklayabilirim?
Hafızamı kaybediyorum.
Şeyin erken belirtisi...
Alzheimer mı?
Demans mı?
-Lewy cisimli... -Evet, sanırım ondan.
Her şeyi etiketlemeye başladık.
Evin her yerinde etiket görebilirsin.
Fark etmemiştim.
Fark edersin.
Şey olmana çok üzüldüm...
Önemli değil.
Gerçek şu ki,
işlerin iyice kötüleşmesini istiyorum.
Hatırlayamadığımı hatırlamam gerekmeyecek.
Bana sorarsan böylesi...
...şey için daha iyi...
Ah, neydi?
-Evet. -Her işte şey vardır, derler...
-Hayır mı? -Hayır! Evet, hayır vardır.
Her işte bir hayır vardır, derler.
Buna katılıyorum.
Burası Jake'in eski odası.
Bu gece burada kalabilirsiniz.
Bu tür konularda eski kafalı değiliz.
Aşna fişne falan.
Bu gece eve dönmeliyim.
Sabah çalışmam gerek.
Biliyorum,
bu yatak iki şey için küçük görünüyor...
Ah, neydi?
Yetişkin için.
Ne de olsa çocuk yatağı. Buraya iki çocuk bile sığmaz.
Tek bir çocuk için. Ama bir geceliğine idare edersiniz.
Çok cömertsin ama benim...
Bu yatakta sikişeceğinizi sanmam.
Sikiş için tasarlanmamış. Bu, bir çocuk yatağı.
İki değil bir çocuk için.
Evet.
Eşimin eski şeylerinden birini...
Onun kıyafetlerinden birini giyebilirsin.
Birkaç yere bakmam gerek.
Eşimin eski şeylerinden birini giyebilirsin.
Bu gece için. Bak!
Jake'in eski odası.
Jake.
Sevgilin geldi.
Ağzını aç.
Jake, kar var. Gitmem gerek.
Gitmesi gerektiğini ona defalarca söyledim.
Anne, bir şeyler yemelisin.
Hemen geleceğim.
Anne!
Jake, hep iyi bir çocuktu.
Anne.
Gayretliydi.
Rozet kazanmıştı.
Diğer öğrenciler kadar doğuştan yetenekli değildi
ama çok çalıştı.
Bu daha da etkileyici.
Versiyonlu bir çocuktu.
"Dâhi" diyecektin, anne.
Şans işi.
Tabiri caizse, genetik ikramiye.
Özel yeteneği ya da kabiliyeti olmadan
Jake'in bunu başarmış olması...
Bu daha da etkileyici.
Evet.
-İstersen... -Birazdan!
Peki.
Birazdan gideceğiz.
Buradaki işimi bitireyim.
Anne?
Annene gösterdiğin ilgi çok etkileyici.
Bunu herkes yapmaz.
Yaşlılarımızı görmezden geliriz.
Bu kadar vefalı bir evlat olman çok güzel.
Böyle söylemene sevindim. Bunu duymak iyi geldi.
Bazen...
...yaptığın iyilikleri kimse görmüyormuş gibi geliyor.
Sanki yalnızmışsın gibi.
Ben görüyorum.
Aşağıda bekleyeceğim.
Sizi yalnız bırakayım.
Depoda yaşamak istemiyorum.
Bunu bitirmeliyim.
Öylece sonlanmalı. Tek seferde bitirmeliyim.
Oyalanmadan. İşlerin iyileşmesini beklemeden.
Sonsuza dek bekleyemem.
Bu ilişki içinde kim olduğumu unuttum.
Ben nerede bitiyorum, Jake nerede başlıyor belli değil.
Duygu durumum bir langırt topu gibi oradan oraya savruluyor.
Jake'in beni onu gören birisi olarak görmesi gerek.
Görülmeye ve onaylanmaya ihtiyacı var.
İlişkideki ve hayattaki rolüm buymuş gibi.
Jake'i onaylamak ve ona destek olmakmış.
Buna ek olarak başkaları tarafından onaylanarak
onayıma değer katmalıyım.
"Sevgilime bakın. Bakın, ne kazandım! Zeki.
Yetenekli. Hassas.
Bunu yapıyor. Şunu biliyor. Bunu yaptı. Şunu önemsiyor."
Onu tuvalete götüreyim, sonra gidelim.
Bitirmem gerek.
Sevgilin mi bu?
Evet, baba. Louisa.
Güzel. Annenin şeyini getirdim...
GECELİK
Geceliğini.
Onun için.
Çok naziksin. Ben...
Bu gece eve gitmeliyim.
Yakında.
Anlamıyorum. Ne demek istiyor?
Bilmiyorum, baba.
-Anlayamıyorum. -Yarın vardiyam var.
O, bir garson.
Bana servis yaparken tanıştık.
Güzel bir hikâye.
Ona şeyi sordum...
-...Santa Fe Burger'i. -Santa Fe Burger.
Kafam karıştı.
Seni tuvalete götürelim.
Başka bir kaza olmasın.
Dün geceyi hatırladın mı?
Bunun ne işi var burada?
Emin değilim.
Tanrım! Amma da pis! Jake'in maması dökülmüş.
Burada ne işi var?
Günün birinde kendimi bir yerlerde unutacağım.
Şunu makinaya atar mısın? Yeni çalıştırdım.
Elim kolum oyuncaklarla dolu.
Jake'e kalsa bir yerlerde kendini unutur.
Tabii.
-Nerede? -Bodrumda.
Jake, oraya inmemi istemez.
Jake, kontrolü sever.
Seni kontrol etmesine izin verme.
Kişiliğinin diğer yanından, gayretinden kaynaklanıyor olmalı.
Her şeyi kontrol etmek ister.
Onu tedirgin eden
o kadar çok şey var ki!
Kendini gitgide soyutluyor. Bu, bir sorun.
Hayatında kalan bir avuç insana da türlü türlü kurallar koyuyor.
Bu, cidden bir sorun.
Muhtemelen benim suçum.
Bu suçluluk duygusu yüzünden
her istediğini yapmak zorunda kalıyorum.
Kısır bir döngü.
Tam olarak ne demek istiyorsun?
Diyorum ki...
...lanet geceliğini bodruma götür!
Biraz risk al!
Onu aşağı mı yolladın?
Çamaşır makinesine.
Anne! Ciddi misin?
Annemin çamaşırını yıkamak zorunda değilsin.
Misafirimizsin, bu gece için sana temiz bir gecelik vereceğiz.
-Önemli değil. -Artık...
Artık yola çıkmalıyız.
-Zinciri takmama yardım edebilirsin. -Tamam, geliyorum.
DOĞADAN GELEN
Bu kadar az insanın ölmeden önce ruhuna sahip olması üzücü.
Emerson, der ki "İnsanda nadir görünen şey
özgün eylemdir."
Bu, çok doğru.
"Çoğu kişi aslında başkasıdır.
Düşünceleri, başkalarının fikirleridir.
Yaşamları taklit, arzularıysa birer alıntıdır."
FOTOĞRAF VEYA VİDEO YOK
Bunu, Oscar Wilde söylemişti.
Cevapsız tek bir soru kaldı.
Korkuyorum. Delirmiş gibiyim. Aklım başımda değil.
Varsayımlar doğruymuş. Korkum artıyor.
Şimdi cevap zamanı. Sadece tek bir soru.
Cevapsız tek bir soru var.
Aman Tanrım!
Jake, annen...
O...
Uyuyor.
O...
Gitsek iyi olacak.
Yollar tehlikeli olmaya başladı.
O, gerçekten iyi mi?
Mışıl mışıl uyuyor.
Gitmek için iyi bir zaman.
Peki ya baban?
O...
Buralarda bir yerdedir.
Öğütme makinası yine bozuldu.
Çok memnun oldum.
Ben de çok memnun oldum.
Misafirperverliğin için teşekkürler.
İstediğin zaman gelebilirsin. Tabii ki.
Jake, iyi bir çocuk, değil mi?
-Evet. -Öyle mi?
"İyi bir adam" demeliyim.
Sence de öyle mi?
Evet.
Tamam o zaman.
Evet?
Onları sevdin mi?
Evet, çok iyiler.
-Gerçekten mi? -Evet.
Bazen ısrarcı olabiliyorlar ama özünde iyi insanlar.
Orası aşikâr.
Bu arada, ikisi de seni çok sevdi.
Güzel. Sevindim.
Annem "Çok zekiymiş." dedi.
Öyle mi?
Yüzüne söylemedi. Bu, seni rahatsız ederdi.
Birlikte bulaşık yıkarken söyledi.
Jake'in annesiyle bulaşık yıkadığını hatırlamıyorum.
Bu gece olanların çoğu benim için bir muamma. Sanki...
Babamla konuşurken...
Konu neydi?
Babamla konuşurken...
Sanki her şey biraz...
-Vergiden konuştuk. -Evet, vergi.
Evet, şimdi hatırladım. Kafam biraz karışık.
Çok şarap içtin.
Farkı bilen birisini görünce sevindi.
Ben mi bildim?
Evet.
Sürekli sözünü kestiği için fark etmemişsindir.
-Öyle mi yaptı? -Evet.
-Doğru.
Fark etmemişim.
-Evet. -Zorlandım.
Takip etmesi zor oluyor.
-Evet. -Ne diyordum?
Her şeye rağmen iyi geçti.
Bence başarılı bir ziyaretti.
Evet.
Herkes birbirini tanıdı.
Doğru. Çok iyi insanlar.
-Onları sevdin mi? -Evet.
Onlar da seni sevdi.
Bence bu iyi bir işaret.
İşaret mi?
İşaret.
"İşaret" doğru kelime olmayabilir.
"Şey" diyelim. İyi bir şey.
-Evet. -İyi bir şeydi.
Sevdiğin insanların birbirini sevmesi iyidir.
İnsan, kendini zamanda ilerleyen bir nokta olarak görmek ister.
Bence muhtemelen tam tersi.
Sabit duruyoruz
ve zaman üstümüzden akıp geçiyor.
Soğuk rüzgâr gibi esiyor,
ısımızı çalıyor.
-Soğuğuyla bizi mahvediyor. -Ne düşünüyorsun?
Bilmem. Ölenleri.
Bu gece kendimi o rüzgâr gibi hissettim.
Jake'in ailesinin üstüne estim.
Onları oldukları gibi, olacakları gibi gördüm.
Ölümlerinin ötesini gördüm.
-Ne... -Sadece ben kalmıştım.
Ne düşünüyorsun?
Sadece rüzgârı.
Hiç.
Gerçekten mi?
Yorgunum, Jake. Sanırım şaraptan.
Evet, çok içtin.
Evet.
Bunalımı tetiklediğini biliyorsun.
Elbette.
Şarap içen insanların
karar verirken bunu dikkate alması gerekir.
-Etki Altında Bir Kadın. -Harika bir film.
Buna katılmıyorum.
Çarşamba günü teslim edeceğim ödev için o filmi defalarca izledim.
Mabel'a karşı...
...bir yakınlık hissettim.
Çok güçlü ve büyük haksızlığa uğramış bir karakter.
Öyle mi?
Bana sorarsan,
Mabel Longhetti, herkesi memnun etmek isterken tükenmiş
ve böylece kadın özgürlüğünün kurban kahramanlarından birine dönüşmüş.
Ama sadece basmakalıp dışındakileri
sanattan sayan kadın özgürlükçülerin nezdinde.
Boylu poslu Gena Rowlands,
yani Bn. Cassavetes, müthiş bir oyuncu ve karakterinden hiç kopmuyor.
Katılıyorum. O rolü harika oynamıştı.
Sergilediği performansla...
Saf kız rollerinin ötesindeki yaşına has güzelliğiyle
yaşlı ya da genç görünebiliyor.
Mabel Longhetti'nin zengin ifadeleri
cilveli ve hayat dolu bir kadını üzgün ve tükenmiş bir ayyaşa eviriyor.
Rowlands, şizofreninin yıkımını dışa vuruyor.
Mabel, gözlerimizin önünde parçalanıyor.
Yüzü mahşer yerine dönüyor, desek yeridir.
Rowlands'ın performansı tam bir güç gösterisi,
bir dizi Oscar alacak türden. Çok yorucu.
Oyunculuğuyla takdir toplasa da
işleri hatırlanmıyor çünkü çok fazla şey yapıyor.
Gördüğüm en kısa ömürlü büyük performans.
Kısa ömürlü, derken neyi kastettiğini anlamadım.
Mabel, bileğini kestiğinde Nick'in çözümü yara bandı oluyor.
Aptallığa atıf yeterince itici.
Ama iki saatlik ve 35 dakikalık film insanı resmen ambale ediyor.
Filmdeki detayların Mabel'ın çevresindeki karakterlerin
patolojik yapısını yansıtması ve yalnızlığını betimlemesi gerekirken
aksak ve yanlış karelere dönüşüyorlar.
Karakterler mi bilinçsiz
yoksa Cassavetes mi eylemlerinin bilincinde değil anlamak güç.
Çocuklar, onu sevdiğini mırıldanıyor.
Bunun çözümlenmesine dair hiçbir ibare yok.
Üstüne mi titriyorlar?
Rolleri değişerek ona küçük çocuk muamelesi mi yapıyorlar?
Yoksa onlar da onun kadar arsızca mı seviyor?
Küspeci Nick'in bitmek bilmeyen beyanları bize ne anlatıyor?
"Beyan" diye kelime mi var?
-"Beyanname" dendiğini sanıyordum. -İkisi de var. Sözlüğe bak.
Küspeci Nick'in bitmeyen aşk beyanları ne anlatıyor?
Filmin tek amacı algı yaratmak.
Her şey planlanmış ama iyi düşünülmemiş.
Ne demek istediğini anladım.
Beyaz perde konusunda uzman sensin.
Evet.
Öyleyim.
Sanırım beni etkileyen şey...
...Cassavetes'in ona karşı sempatisi oldu.
Kanımca toplumumuzda nezaket noksanlığı söz konusu.
Başka hayatların zorluklarını görmezden gelmeye razıyız
ki bu sorunların temelinde yatan şey...
Ötekileştiren bir toplum mu?
Bilmem. Olabilir.
Evet. Umutsuz görünüyor.
Neymiş o?
Hepsi. Her şey.
Yaşlanmak,
bedenin çöküşü, işitme ve görme yetisinin kaybı.
Göremiyorsun, görünmez oluyorsun.
Onca yanlış tercih yaparsın.
Hepsi yalan.
-Yalan olan ne? -Bilmiyorum.
İşlerin düzeleceği. Hiçbir şey için geç olmadığı.
Tanrı'nın senin için planı olduğu.
-Yaşın önemsiz olduğu. -Kapa çeneni!
Umudun...
Umudun asla tükenmeyeceği.
Her işte lanet bir hayır olduğu.
Herkesin...
Herkesin aşkı bulabileceği.
Hepsi palavra!
"Kapa çeneni, Mabel! Otur, Mabel!"
Tanrı, dağına göre kar verirmiş.
Tanrı, böyle kıyaklar yapar.
Tatlı bir şey ister misin?
Ne gibi?
-Tatlı işte. -Annenlerde tatlı yemedik mi?
Kocaman bir pasta yedik diye hatırlıyorum.
Evet.
Sanırım şeker bağımlısıyım!
Bilmiyorum.
Uyanık kalmama yardım eder.
Kesinlikle!
Jake'in uyanık olması gerek. Yol çok tehlikeli.
İlerideki kavşakta Tulsey Süt Evi var.
Tulsey Süt Evi mi?
Açık mıdır? Hava buz gibi.
Brrr için mükemmel bir hava.
Öyle değil mi?
Sanırım öyle.
Tulsey Süt Evi
Dondurmanın adresi!
Tulsey Süt Evi.
Tanrım, bunu hiç düşünmemiştim.
Sence adı nereden geliyor?
Palyaçodan.
Bence bir sirk kasabası.
Sirkte çalışanların...
...sezon bitince gittiği bir yer olabilir.
Kadın palyaçonun önderliğinde mi?
Evet, ne de olsa tacı var.
Palyaço tacı mı var?
Cömert ve hoşgörülü dondurmacı bir palyaço kraliçe.
Tamamen laktozdan yapılmış.
Laktoz toleransı var!
Tatlı ama soğuk.
Annen gibi!
-Ne diyorsun? -Hiç.
Neden söyledim bilmiyorum. Ağzımdan kaçtı.
-Annemi soğuk mu buldun? -Hayır.
Çok tatlıydı, gerçekten.
Bütün psikolojik sorunların anneden kaynaklandığı fikri saçmalık.
Bu, kadın düşmanlarının laf oyunu. Freud'cu saçması.
Buna rağmen...
...başkasını suçlamak cazip geliyor.
Ne için?
Her şey için. Hislerin için. Yaradılışın için.
Bu, kadın düşmanlarının laf oyunu. Freud'cu saçması.
Yetişkin insanlar er ya da geç
benliklerinin sorumluluğunu üstlenirler.
Öyle değil mi?
Evet. Annelerin de acıları vardır.
Kendi ihmal ve istismar yaraları vardır.
Yine de 20. yüzyıl boyunca
her çocukluk sorununu onlardan bildiler.
Şizofreni, otizm, narsisizm, homoseksüellik.
Homoseksüellik diğerleriyle aynı kategoride değil.
-Tabii ki. -Tabii ki hayır.
Çocuğun homoseksüel oluşunu annenin suçu saymak,
homoseksüelliğe negatif bir anlam yükler.
1973 yılına kadar Ruh Hastalıkları Teşhis Rehberi
homoseksüelliği bir hastalık olarak görüyordu
ve onlara göre bunun sebebi...
-...aşırı ilgili annelerdi. -Evet.
Etiketleyip kategorize ettiğimiz insanları hiçe saymamız çok aşağılıkça.
Evet.
Her gün okulda çocukları görüyorum.
Dışlanmış olanları görüyorum.
Farklılar. Herkes gibi değiller.
Hayatlarının bundan nasıl etkileneceğini görüyorum.
Bazen onları yıllar sonra şehirde, süpermarkette görüyorum.
Bunun izlerini hâlâ taşıdıklarını görebiliyorum.
Şey gibi...
Karanlık bir bulut gibi.
Değirmen taşı gibi.
Açık bir yara gibi.
Jake.
-Her şeyi... -Geldik! İşte!
Tanrım! Fırtınanın acıması yok!
Tulsey, acımasız bir yerdir.
İklim değişikliği burada da var.
Buz romanını okudun mu?
-Sanmıyorum. -Anna Kavan'ın kitabı.
Sanmıyorum.
1967'de yazılmış. Masalımsı anlatımı...
Dondurmayı alıp gidelim. Dondum.
Bu gece kimin çalıştığına bakayım.
Çalışanları tanıyor musun?
Bazılarını.
Ailemi görmeye geldiğimde bazen buraya uğrarım.
Buradaki bazı kızları sevmediğim için bakmak istedim.
-Neden sevmiyorsun? -Bilmem.
Bazı insanlar bana soğuk davranıyor.
-Arabada bekleyeceğim. -Hayır! Sen de gel.
Beni görürlerse dışarı çıkmazlar.
-Kimse yok mu? -Bir dakika!
Buz romanı,
dünyayı donuk ve çorak bir yere dönüştüren
bir çevre felaketini konu alıyor.
Ana karakter...
Merhaba!
Merhaba.
Ne istemiştiniz, bayım?
Ben bir Oreo'lu Brr alayım.
O da...
Aynısından.
İki tane, lütfen.
İki olsun.
Üzgünüm, yola devam etmeliyiz.
Siparişi en kısa sürede alabilir miyiz?
Affedersin, selam.
Koku için üzgünüm, arkada cila yapıyorlar.
Cila mı?
Raflar için.
Önemli değil.
Bu kızı tanıyorum. Onu bir yerde gördüm. Yüzünü daha önce gördüm.
Kızarıklığını tanıdım. Dilimin ucunda.
Jake'in tabiriyle aklımın ucunda.
Onu bir yerden tanıyorum.
Buna eminim.
Dışarıda lanet bir fırtına var.
-Bu gece açık olmanıza şaşırdım. -Dışarıda fırtına,
içeride lanet olası Brrr.
Evet, ben de aynı şeyi düşünüyordum.
Çok naziksin.
Onlar gibi değilsin.
Yavan, acımasız ve güzeller.
Sağ ol ya!
Öyle demek istemedim.
Görünüşüne bayıldım.
Çok naziksin ve elbette çok çekicisin.
-Öyle demek istemedim. -Sorun yok. Anlıyorum.
Bazı güzellik türleri...
...acımasızlığı beraberinde getiriyor.
Sende o yok.
Belki güzel olanlar da acı çekiyordur. Belki de...
Belki de güzellikleri onlara acı veriyordur.
Psikiyatrist değilim.
Ne tuhaf bir şey söyledi. Elbette bir psikiyatr değil.
Taş çatlasa 15 yaşındadır.
Nazik olduğun için torpil yaptım.
Teşekkürler.
Sekiz dolar alabilir miyim?
Jake?
Üstü kalsın.
-Teşekkürler. -Rica ederim. Sağ ol.
Endişeliyim.
Efendim?
Bunu söylememeliydim.
İyi misin? Yardım çağırayım mı?
Cila yapmıyorlar.
Koku oradan gelmiyor. Bunu bil.
Nasıl yani?
-Gitmek zorunda değilsin. -Nereye?
Zamanın ilerisine.
Burada kalabilirsin.
Çok korkuyorum.
Ne için? Neden korkuyorsun?
-Senin için korkuyorum. -Teşekkürler.
İyi geceler! Dikkat edin. Yollar tehlikeli.
Kızın kollarını gördün mü?
-Hangi kızın? -Tulsey'deki kızın.
Hangisi? Birkaç kız vardı.
Birkaç tane mi? Üç kişiydiler.
İkiden fazla her şey birkaç tanedir.
Gerçekten mi?
-Sözlüğe bak. -"Sözlüğe bak" demez misin?
Her neyse, kollarında kızarıklık olan kız.
Fark etmedim.
Bilmezlikten geliyorsun.
-Kasten yapmadım. -"Kasten yapmadım."
Neyse.
Brrr nasıl?
-Çok mu tatlı? -Evet, tatlı.
Ne kadar tatlı olduğunu unutuyorum.
Azıcık yemek yetiyor.
Sanırım bunu bitiremeyeceğim.
Çok az yemişsin.
Aşırı tatlı.
Evet. Fazlasıyla.
-Üşüdün mü? -Evet, dondurmadan olsa gerek.
Kar fırtınasının ortasındayız.
Fırtınanın ortasında Tulsey Süt Evi'ne gitmek kimin fikriydi?
Tek kelime etmiyorum.
Ne tuhaf!
Muhtemelen Jake'le son kez aynı arabaya biniyorum.
Yakında hepsi anılara karışacak.
İkimiz de farklı yerlerde
bu anı hatırlayacağız.
Bu gülüşmemizi.
Belki de pişman olacağız.
Belki zamanla kabullenmesi kolaylaşır
ve ikimiz de bunu iyi hatırlarız.
Bitmek zorunda mıydı? Ondan sonra geri dönüş yoktu.
Hiçbir zaman geri dönüş yoktur.
Birden sessizleştin.
Fırtınayı izliyorum.
Aklından geçeni karşındakine söyleyememek
hayra alamet değildir.
-Pes etmişsin. -Ne demek istiyorsun?
Boşuna durmuşuz.
Gecenin köründe, ıssız bir yerde, fırtınanın ortasında
Tulsey Süt Evi'ne gitmedim demem.
Dondurmanın ağaçta yetiştiği Tulsey Süt Evi'ndeki favori palyaçon benim
Sakın korkma, katıl bana İstediğin kadar ye
Asık suratına gülücük konduracağım
İlk ısırığını alınca
Vanilya, çikolata ya da çilekten
Gece gündüz açığız
Bunu son yapışımdı.
Bir daha asla yapmayacağın sözde eğlenceli bir şey.
-Evet. -Okumuş muydun?
Neyi okudum mu?
David Foster Wallace'ın bir makale kitabı.
Hayır, okumamıştım.
Makale kitabı.
Hayır, okumadım.
Bunları atacak bir yer bulmalıyız.
Eriyip bardak tutacağını yapış yapış yapacaklar.
Tamam.
Televizyon hakkında bir makalesi var.
"Güzel insanlar hoştur..."
"Güzel insanlara bakmak güzel olmayanlara bakmaktan daha hoştur.
Mevzubahis televizyonsa,
geniş izleyici kitlesiyle ekran arasındaki ruhsal bağ
güzel görüntünün cazibesini arttırırken
biz izleyicileri mercek altındayken
güvensizliğe iter."
Makaleden bir alıntı.
Çok ilginç.
İntihar etti.
Evet, sanırım bunu biliyordum.
Evet, onu herkes biliyor.
David Foster Wallace hakkında başka bir şey bilmeyen,
yazdıklarını okumamış olanlar bile.
İntihar, her şeye gölge düşürüyor.
Bir mitos.
İbretlik bir hikâye. Çok küstahça.
Çok küstahça.
İnsan olmayı unuttuğumuz kanısındayım.
Kim unuttu?
Toplumumuz, kültürümüz, insanlar.
Bütün bu şeyler.
Her birimiz.
Hiç Guy Debord okudun mu?
-Gösteri Toplumu'nu okudun mu? -Aynen. Evet.
Peki. Elbette.
Debord der ki
"Gösteri, kitle iletişim teknolojilerinin ürettiği görsel yanılgılara indirgenemez.
Bu, hayat görüşünün
-gerçek bir varlığı vardır." -Dünyaya bu pencereden bakar,
onun yorumuyla izleriz.
Beynimize işler. Bizi kendine dönüştürür.
Bir virüs gibi.
Şu eriyen şeyler beni deli ediyor.
Her şeyi yapış yapış yapacaklar.
Plastik poşetin falan var mı?
-Peçeten var mı? -Öyle şeyler yok.
Onları atacak bir yer bulmak istiyorum.
Yakınlarda çöp kutusu olduğunu sanmam.
İleride bildiğim dar bir yol var.
Orada çöp kutusu vardır.
Bilemiyorum. Eve dönsek iyi olur.
-Çiftliğe mi? -Hayır. Şehre.
Mahsur kalmaktan korkuyorum.
Ana yoldan uzaklaşırsak kimse bizi bulamaz.
Bunları atmazsam için rahat etmeyecek.
Aklıma takılacak.
Tamam mı? Siktir!
Siktir!
Hey! Sorun...
Sorun yok.
Gerçekten.
Bunu biliyorum, Ames.
-Ames mi? -Bunu biliyorum.
Amy'nin kısaltması mı?
Bir yanlışlık olmalı.
Benim adıma benzemiyor.
Ya da lakabıma.
İşimiz hemen bitecek.
Sana lisemi göstereceğim.
Bu yol bir liseye mi gidiyor?
Istırap dolu günlerimi geçirdiğim liseme.
Bitmek bilmedi.
Hiç bitmeyecek gibiydi.
Geri dönebilir miyiz? Bu, iyi bir fikir değil.
-Anlamıyorum. Sadece bir lise. -Bu, kötü bir fikir.
Geri dönemem. Yol çok dar.
Okula gidip bardakları atarız sonra yola devam ederiz.
Hayır, ne olduğunu bilmiyorum.
Hiç mantıklı gelmiyor. Okul servisleri bu yola nasıl giriyor?
Köy lisesi işte.
Evet, çiftlikte büyüdüm. Köy lisesinde okudum.
Ama okula giden normal yolda
siktiğimin asfaltından vardı.
Sorun yok. Her şey süzüldü.
Tamam mı? Bilmen gereken şey bu.
-Süzüldü mü? -Hâletiruhiyenin, duyguların,
geçmişin süzgecinden geçti.
Tarafsız gerçeklik yoktur.
Evrende renk olmadığını biliyorsun, değil mi?
Olay beynimizde.
Beyin tarafından süzülen elektromanyetik frekanslarda.
Evet, fizikçiyim. Rengin ne olduğunu biliyorum.
Evet, öylesin.
Biliyorsun.
Renk, ışığın eseridir.
Eseri ve ıstırabıdır.
Çok güzelmiş.
Fizikçi jargonu değil...
...ama ziyadesiyle şairane.
Evet, sonuçta ben bir şairim.
Öylesin. Çok güzel.
-Bu yol aşırı uzun görünüyor. -Öyle görünüyor.
İşin aslı bu.
Zaman da sadece beyinde var olur.
-Yine de yaşlanıyoruz. -Yaşlandıkça yaşlanıyoruz.
Ya da öyle görünüyor.
Bazen kendimi olduğumdan genç hissediyorum.
İçimde bir çocuk varmış gibi geliyor.
Bir aynanın önünden geçene kadar.
-Gençlik daha mı iyi? -Evet.
Bence öyle. Takdire şayan.
Gençlik mi takdire şayan?
Bir insanın yaşı neden takdir edilir?
Derenin belli bir noktasını takdir etmeye benziyor.
Daha sağlıklı,
daha parlak,
daha eğlenceli.
Daha çekici, umut dolu.
Coca Cola reklamı gibi.
Bilim ve sanat alanında...
...çığır açan neredeyse her iş gençlerin eseri.
Yaşlılık, gençliğin posasıdır.
Jake, bence...
İşte!
Vay canına! Bu kadar büyük olmasına şaşırdım.
130 sınıf,
spor salonu, iki soyunma odası, erkekler ve kızlar için,
konferans salonu, on banyo, altı idari ofis,
öğretmenler odası, danışmanlık merkezi.
Bölgedeki 11 kasabadan öğrenci geliyor.
-Liseni iyi tanıyorsun. -Avucumun içi gibi.
-Burada birisi var. -Tamircidir.
Hademe falan olabilir.
Ne?
İşte.
Çöp kutusu. Biliyordum. Hemen dönerim.
Hadi! Evet!
Nereye gittin?
Kutuda yol tuzu vardı.
Buzlanma için.
Yan tarafta,
depo girişinde çöp kutusu olduğunu hatırladım.
-Görev tamamlandı. -Gidelim.
Burası çok nemli.
Biraz da huzurlu.
Huzurludan ziyade ürkütücü.
-Katılmıyorum. -Gitmek istiyorum.
-Bu ani acele de ne? -Ani mi?
Gecenin başından beri eve gitmek istediğimi söyleyip duruyorum.
Neden bu gece dönmem gerektiğine dair 40 ayrı gerekçe sundum.
-Sanırım haklısın. -Öyle mi?
Öylesine söylemiştim.
Burası huzurlu ve sessiz.
Bebeğim, dışarısı soğuk.
Gerçekten mi?
Bana tecavüz şarkısı mı söyleyeceksin?
Tecavüz şarkısı değil ki.
Kadın gitmek istiyor, adam görmezden geliyor.
Buna ne denir?
Kalmak istiyor.
-Sadece insanlardan çekiniyor. -Diyor ki
"Lanet içkime ne koydun?"
Tanrı aşkına! O şarkı 1936'da yazılmış.
Tecavüz hapından bahsetmiyor.
Hapla değilse de alkolle kadını etkilemeye çalışıyor.
Ayrıca 1930'larda da o haptan vardı.
Bu bir zorbalık şarkısı.
Niye bu kadar kızdığını anlamadım.
Eve gitmek istiyorum.
-Çiftliğe mi? -Hayır,
lanet çiftliğe değil, kendi evime.
Jake, kendi evime!
Tamam.
Teşekkürler.
"Neden gururumu incitiyorsun?" diye soruyor.
Adamın cazibesini onaylamak kadının göreviymiş gibi.
Kendi arzuları önemsizmiş, bu sorumluluk ona aitmiş gibi.
Anladım.
Beni ikna ettin. Üzgünüm.
Üzgünüm.
Sorun değil.
-Tanrım! -Ne?
Birisi bizi izliyordu.
-Kimseyi görmedim. -Bizi izliyordu.
Lanet bir sapık gibi.
-Gidelim. -İnan bana,
o bakışı iyi bilirim.
Jake, bu da ne demek?
-Ona haddini bildireceğim. -Jake, saçmalama.
-Bunu kabul edemem. -Jake, gidelim.
Hayır. Hemen dönerim.
Bu…
-Kabul edilemez! Hemen dönerim. -Jake, lütfen! Gidelim!
Jake! Gitme, lütfen!
Jake!
Kahretsin!
Buraya gelmemeliydim.
Siktir!
"Hayır" demek zor. Bana bunu öğretmediler.
"Evet" demek daha kolay.
İnsan bazen gafil avlanıyor.
Birisi numaranı istiyor.
Kolaya kaçıp "evet" diyorsun
ve bir evet, binlerce evet oluyor.
O, bir canavar değil. O...
Jake?
Sana vurmuyor.
Değil mi?
Seks de iyi olmalı.
En azından bazen.
Sadece...
Hipoterminin başlaması ne kadar sürer?
Ölmek için kötü bir yol olmayabilir.
Jake?
Jake!
Siktir!
Aman Tanrım!
Hurda parçası! Siktir!
Siktir!
Tanrım!
Jake?
Jake, gitmek istiyorum. Lütfen!
Merhaba.
Özür dilerim. Erkek arkadaşım içeri girdi.
Sanırım buranın eski öğrencilerinden.
Onu tanıyor olabilirsiniz.
O, öğrenciyken burada mıydınız, bilmiyorum.
Nasıl bilebilirim ki? Neyse, ben...
Buralarda birisini gördünüz mü?
Erkek arkadaşın neye benziyor?
İnsanları tarif etmek zor.
Uzun zaman önceydi, hatırlamıyorum.
Yani...
Onunla konuşmadık bile.
Hafızamda yer etmemiş olabilir. Çok fazla insan var.
Kız arkadaşımla birlikteydim.
Yıl dönümünüzü kutluyorduk.
Gittiğimiz barda adamın teki bana bakmaya başladı.
Başıma bela oldu.
Kadın olmanın cilvesi işte.
Dikizlenmeden içki bile içemezsiniz.
Ucubenin tekiydi. Anladın mı?
Hatırlıyorum da erkek arkadaşım burada olsaydı, demiştim
ki bu da biraz üzücü.
Erkeklerin tacizinden kaçmanın tek yolu başka bir erkekle birlikte olmak.
Sahiplenilmişsiniz gibi. Mülkmüşsünüz gibi.
Her neyse,
neye benzediğini hatırlayamıyorum.
Neden hatırlayayım?
Hiçbir şey olmadı.
Belki de...
Belki de sadece
hayatımdaki binlerce anlamsız olaydan biriydi.
40 yıl önce bir gece beni ısıran bir sivrisineği
tarif etmemi istemek gibi!
Bu tarife uyan kimseyi görmedin, değil mi?
Kimseyi görmedim.
Peki.
Yani, sen hariç. Seni görüyorum.
Onun için endişeleniyorum.
Buna gerek olmadığına eminim.
Buradaysa güvendedir.
Burası güvenlidir.
Sessizdir.
Onu arayabilir miyim?
Islak ayakkabılarını çıkarabilirsin. Yerleri yeni sildim.
Onlar senin.
Hoşça kal.
Evet. Hoşça kal.
Jake?
Katıl bana!
Dondurmanın ağaçta yetiştiği Tulsey Süt Evi'ndeki favori palyaçon benim
Sakın korkma, katıl bana İstediğin kadar ye
Asık suratına gülücük konduracağım
İlk ısırığını alınca
Vanilya, çikolata ya da çilekten
Gece gündüz açığız
Gel.
Katıl bana.
Domuz olduğun için kendine acımazsan gerisi o kadar da kötü değil.
Bu da yetmezmiş gibi kurtçuklarla dolu bir domuzsun.
Kurtçuk dolu domuzu da birinin oynaması gerek, değil mi?
Neden sen olmayasın? Piyango sana vurmuş.
Kaderini kabullenirsin. Sineye çekersin. Yola devam edersin.
Canını sıkma.
Bu şarkı beni hep ağlatmıştır.
Ben hep sevmişimdir.
Dünyada iyilik de var.
Onu araman gerekse de vardır.
-Çok naziksin. -Sadece evriliyorum.
Şimdi bile. Hayalet hâlimle. Bir anı olmama rağmen.
Sen de toprağa karışacaksın.
Biz aynıyız.
Yeterince yakından bakınca her şey aynıdır.
Bir fizikçi olarak bunu biliyorsun.
Sen, ben, fikirler. Hepimiz aynıyız.
Sana giyecek bir şey bulalım.
Teşekkürler.
Kabul ediyorum.
Hepsini.
Takdirinizi, bu ödülü kabul ediyorum.
Bunların hepsini ve temsil ettiklerini kabul ediyorum.
Uzun ve verimli bir ömrün son demlerinde...
...bu ödüle layık görülmemin sebebi
onlarca yıl önceki çalışmalarım.
Bu uğurda fizik, metafizik
ve sanrı âlemlerine...
...gidip geldim.
Ve kariyerimin en önemli keşfini yaptım.
Hayatımın en önemli keşfiydi.
Mantıksal her gerekçe...
...aşkın gizemli denklemlerinde gizlidir.
Bu gece burada olmamı sana borçluyum.
Varlığımın sebebi sensin.
Bütün sebeplerimsin.
Teşekkürler.
Parkeler gıcırdar
Menteşeler öter
Tarla faresi süpürgeyi kemirir
Otururum bir başıma
Raftaki örümcek ağı misali
Bir başıma
Yalnız bir odada
Ama ay ışığı pencereme vurunca
Işık hüzmesi yatağıma yansıyınca
Ağacın gölgesi
Başlar duvardaki dansına
Ve bir rüya başlar zihnimdeki dansına
Dilediğim her şey
Sonunda gerçek oldu
O ukala çiftçiden daha iyiyim
Kendini benden üstün göredursun
Sevdiğim kız Kollarıma atılmaktan korkmuyor
Ve yumuşak kolları içimi ısıtıyor
Uzun ve düğümlü saçları
Yüzüme düşüyor
Fırtınanın getirdiği
Yağmur misali!
Parkeler gıcırdar
Menteşeler öter
Tarla faresi süpürgeyi kemirmeye başlar
Güneş ışığı gözümü açar
Meğer hepsi yalanmış!
Uyandım
Yalnız bir odada
Artık kollarının hayalini kurmayacağım
Onu rahat bırakmayacağım
Kendimi dışarı atacağım
Bir gelin bulacağım
Öyle bir kadın bulacağım ki
Benim olacak!
Alt yazı çevirmeni: Begüm Hanağasıoğlu