Nokturn
DZWONI JUJU
Hej, zygotko.
Widziałaś mojego Saint-Saënsa? Nie ma go w mojej teczce.
Skąd mam wiedzieć, gdzie masz nuty?
Nie wiem. Przepraszam, że śmiałam zapytać.
Skończyłaś?
Muszę pożyczyć słuchawki. Moje się spieprzyły.
Nie żebym coś robiła.
Wiesz, jak mówią.
"Hura! Ferie wiosenne!"
Będę u siebie.
Nie ma za co.
Nie, jedźcie na północ. Mają niesamowite winnice.
To kraina wina.
Obok Wenecji. Jak się nazywa?
-Wenecja Euganejska. -Jest to jakaś opcja.
-Złapałem cię. -Tak!
Juju, kochanie, skończyłyście już ćwiczyć?
Vi jeszcze ćwiczy.
-Nasza najmłodsza. -Myślałem, że macie bliźniaczki.
Dzielą je dwie minuty. Któraś musiała potrzymać drzwi.
Słyszeliśmy o Juilliard.
Gratulacje, to niesamowite.
To moja siostra, Vi. W przyszłym roku jedzie do Juilliard.
-Julie robi sobie rok przerwy. -Mądrze.
Mam kuzyna. Skończył akademię sztuk pięknych.
Uczy przedszkolaków robić różne rzeczy z taśmy Washi.
Zajęcia plastyczne są ważne.
Na świecie jest osiem miliardów ludzi.
Każdy chce być wielki, ale to niemożliwe.
Pokolenie Instagrama musi realistyczniej planować karierę.
Nie mam konta na Instagramie, więc...
-Widzisz? -Dobrze. To już początek.
-O której wyjeżdżamy? -Kiedy chcecie.
Mieszkają w internacie Akademii Lindberga.
To w tej szkole jakaś dziewczyna...
Spokojnie. Słabo ją znałam.
Sprawdź, czy masz wszystko przygotowane na jutro.
-Miło było cię poznać. -Dzięki.
Jak nazywało się to miejsce?
Max!
-Cześć. -Cześć, Vi.
Pewnie, nie przejmuj się!
Samochód sam się rozpakuje!
Zakochana córka, ojcowski koszmar na jawie.
Wzięłaś tabletki?
Słuchaj, wiem, że Juilliard to był cios.
Nie wiedzą, co tracą. Posłuchaj.
Masz wielkie serce.
-Masz śliczną buźkę. -Tato.
Bez względu na to, co mówią te grajki,
życie to nie tylko występy i owacje.
Każda inna uczelnia przyjęłaby cię z pocałowaniem.
Wezmę twoje rzeczy.
DLA NAJUKOCHAŃSZEJ MRÓWECZKI - MAMA I TATA (P.S. NIE MÓW SIOSTRZE!)
CELUJ WYSOKO ŚWIEĆ JASNYM ŚWIATŁEM
Moira Wilson była jednym z najlepszych muzyków,
jakich Akademia Lindberga miała zaszczyt uczyć.
Dla wielu z was
wydarzenie sprzed sześciu tygodni jest pierwszym doświadczeniem straty.
Odejście Moiry dobitnie przypomina o mroku, który nam towarzyszy
w życiu prywatnym i artystycznym.
Jak wszyscy wiecie,
Moira miała zagrać koncert fortepianowy
na koncercie czwartoklasistów jesienią.
Ten koncert to wieloletnia tradycja.
Skutecznie wypromował
wielu absolwentów akademii.
Po licznych dyskusjach postanowiliśmy
powtórzyć kwalifikacje do koncertu poświęconemu pamięci Moiry.
Zachęcamy wszystkich uczniów ostatnich klas do udziału.
Repertuar proszę zgłaszać doktorowi Caskowi.
RODZINA: SZKOŁA ODWRÓCIŁA OCZY
Głąby z orkiestry gotowe na drugie Igrzyska śmierci?
-"Głąby z orkiestry"? Okropne. -Przekazałeś mu wieści?
-Kto mówi, że ich nie znam? -Byłeś w auli?
Byłem zajęty.
-Powtarzają konkurs. -Ku pamięci Szalonej Moiry.
O Boże. Przestaniesz ją tak nazywać?
Wyryła jakieś symbole na ścianie i rzuciła się z okna.
Poza tym nie gadała z nikim i była oburęczna.
A to ma znaczenie, bo...
Pisała oburącz. W obu kierunkach, jak da Vinci.
-Stworzyła nową jakość szaleństwa. -Była genialna.
Ale otwarcie konkursu jest dziwne.
Umarła sześć tygodni temu.
To trochę szybko, ale występ to wielka okazja.
Ktoś inny powinien dostać szansę.
-Mają przyjechać ludzie z Juilliard. -Serio?
Moja złota dziewczyna zachwyci wszystkich swoją grą.
-To konkurs otwarty. -Daj spokój, jesteś u Caska.
Najlepszy nauczyciel i prymuska.
Jeśli chcesz znać całkowicie bezstronną opinię,
to powinnaś była wygrać za pierwszym razem.
-Więc popchnęłaś ją, a potem... -Zamknij się!
-Narodziła się gwiazda. -Wszystko zaczyna się układać.
-Zmienisz repertuar? -Za późno.
I Roger mi nie pozwoli.
-Wiesz, co myślę. -"Nikt nie wygrał konkursu z Mozartem".
Powiem to z miłości jako twoja siostra: brakuje ci jaj.
Powtarzaj za mną.
"Rogerze Melling, jesteś pijakiem, eunuchem i parodią nauczyciela"...
-Przecież nie mogę mu tego powiedzieć. -Czemu?
Bo chwyci cię w swoje szpony?
Dobra, przestań.
To ogniskowa dystonia, powszechna u muzyków w jego wieku.
Dopadnie cię w swoje szpony.
Hej, upuścił pan...
MOIRA WILSON TEORIA MUZYKI
Fraza.
Dobrze. Bardzo dobrze.
Widzę, że zdążyłaś trochę poćwiczyć
między ćpaniem a nieletnim piciem.
Picie zostawiam ekspertom.
Bardzo śmieszne.
-Wznowili kwalifikacje. -Tak słyszałem.
-Masz dobre przeczucia? -Rozważałam zmianę utworu.
Myślałam o drugim koncercie Saint-Saënsa.
Trzecia część jeszcze wymaga pracy, ale dam radę.
-Mówisz o utworze Vivian? -Nie jest taki trudny.
Cask pozwala Vi go grać.
Henry ma własne metody.
-Wiem, ale jeśli będę mogła spróbować... -Spartaczysz to.
Tego chcesz?
Trzymaj się mistrza Amadeusza.
Wynagrodzi cię. Zawsze to robi.
Doktorze Cask?
Mój utwór na jutro.
SAINT-SAËNS DRUGI KONCERT G-MOLL
"Nieśmiertelna chwała czeka tę Która w jej mroku wita mnie
"Opisaną w książce ścieżką należy iść Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć".
Tartini.
Kompozytor.
Nie było tytułu.
To Diabelski tryl.
Przy okazji, Vivian nie wie, że grasz ten sam utwór, co ona,
prawda?
Proszę jej nie mówić.
Zabije mnie.
Połamania nóg.
Jules, otwórz te cholerne drzwi!
Jules, spóźnimy się!
Masz u mnie...
-Kurwa. -Nie mogę.
-Nie zapisujesz sobie dat? -Nie powinnam dostać...
Kurwa!
Hej. Chodź tu. Spójrz na mnie.
Skup się na zadaniu.
Dobra.
Nic ci nie jest. Tampon i w drogę.
Vi?
-Vi. -Jules, nie teraz.
Dobra interpretacja.
-Ktoś jeszcze? -Ja.
Juliet. Zejdź tu.
Chodź tu.
Tu jest napisane,
że ty również uraczysz nas Saint-Saënsem.
Zgadza się?
Zacznij, jak będziesz gotowa.
Juliet, słyszysz mnie?
Obudziła się.
-Czekamy na pielęgniarkę. -Co się stało?
Zemdlałaś.
Jak zagrałam? Dobrze?
Świetnie.
Roger mówi, że bierzesz Propranolol.
-To na lęk? -Tak.
Po ostatnich wydarzeniach możesz czuć się nieco chwiejnie.
Coś cię dręczy? Jakieś dziwne myśli?
-Niepokojące? -Nie.
Nic.
Pamiętajcie, Es-dur.
Znak chromatyczny.
Znajdźcie go.
Jeszcze raz.
Na koniec, nie zapomnijcie nazwać kadencji.
Proszę mi oddać dyktanda
do końca dnia, drodzy państwo.
W porządku? Byłaś u pielęgniarki?
Tak, to tylko nerwy.
Dobrze zagrałaś. Roger kazał ci coś zmienić?
Nie, po prostu poczułam natchnienie.
Cokolwiek to jest, działa.
Nie trać rozpędu, dobrze?
Dobrze.
Vi!
Przestań.
Stój!
Przepraszam, nawaliłam. Powinnam była powiedzieć o zmianie.
Ukradłaś mi utwór.
-Śmieszy cię to? -Nie, po prostu...
To ty kazałaś mi zmienić repertuar.
Na Beethovena, Griega albo cholernego Rachmaninoffa.
-Nie pomyślałam. -Ewidentnie.
Bo gdybyś pomyślała, zrozumiałabyś, że tylko się ośmieszasz.
Wiedziałam, że jesteś zazdrosna.
Po tym numerze wszyscy wiedzą.
AKADEMIA LINDBERGA KONCERT OSTATNICH KLAS
DRUGI KONCERT G-MOLL CAMILLE SAINT-SAËNS
FORTEPIAN: VIVIAN LOWE
-Jak się czujesz? -Dobrze.
Więc jednak Saint-Saëns.
Wiesz, kiedy sugerowałem,
żebyś trzymała się Mozarta,
miałem twoje dobro na sercu.
Ale nie wracajmy do tego.
-Jest pan ze mnie dumny? -Dumny?
Oczywiście, że tak.
Uczę cię od czterech lat. Jesteś dobrą pianistką.
No tak.
A co jeśli stać mnie na więcej?
Nie nadążam.
Jeśli mogę być więcej niż dobra?
Jeśli mogę być wielka?
Może potrzebowałam rywalizacji?
Julie, pochwalam twoją ambicję.
Ale gdyby każdy był koncertmistrzem, zabrakłoby orkiestry.
Jesteś dobrą pianistką. Wierzę w ciebie.
Ale musisz mieć realistyczne oczekiwania.
Nie wszyscy możemy grać pierwsze skrzypce.
-To czego mam oczekiwać? -Posady nauczyciela.
Miejsca w zespole kameralnym.
Jesteś wrażliwą akompaniatorką.
Szkoły zawsze takich szukają.
"Wrażliwą akompaniatorką"?
W wieku dziewięciu lat ćwiczyłam po trzy godziny dziennie.
Nigdy nie miałam PlayStation.
Nigdy nie zapaliłam papierosa.
Wie pan, w jakim wieku traci dziewictwo przeciętny Amerykanin?
Siedemnastu.
Za miesiąc zostanę statystyczną anomalią.
Całe życie poświęciłam muzyce.
Myśli pan, że po to, żeby siedzieć przy keyboardzie na korytarzu
i uczyć jakiegoś gówniarza z ogniska?
Głosował pan na nią?
-Co? -Na przesłuchaniu.
Głosował pan na Vi?
Vivian...
jest wybitniejszą pianistką.
Zapomnijmy o tym.
Nie.
Przerosłam cię, Roger.
-Przerosłaś mnie? -Nie udawaj głupiego.
Oboje to wiemy.
Gdybyś miał odrobinę przyzwoitości, oddałbyś mnie już dawno.
A Juilliard? To też moja wina?
Mówiłem ci, aplikuj do kilku szkół.
Do Northwestern, Oberlin, tam mogłaś się dostać.
Ale nie, uparłaś się. Tylko Juilliard.
Juilliard, która przyjmuje sześć procent kandydatów.
Rozwala cię to, nie?
Że mam ambicję.
Że nie chcę zostać trzeciorzędnym muzykiem.
Muzykiem? Zachowuj się tak dalej,
a skończysz jako wirtuozka w smażeniu burgerów.
Przynajmniej nie jako zdeformowany pijak,
który udaje, że chciał uczyć,
a nie występuje od dwudziestu lat.
Julie...
Wybraliśmy zawieszenie.
Zostanie wszczęte dochodzenie, ale Roger jest wybitnym nauczycielem.
-Nie chcemy być pochopni. -Jasne.
Dostaniesz zastępstwo.
Pytałem Laurę. Ma kilka wolnych godzin.
Mogłabym dostać doktora Caska?
Henry pracuje tylko ze studentami, którzy poważnie myślą o karierze muzyka.
Myślę poważnie.
Nieważne.
Ale tak bym zrobiła, gdyby to była moja siostra.
Serio, naprawdę mi jej żal.
Serio?
-Serio? -Och, Jules. Jezu Chryste.
-Kurwa, co to? -Tampony, prawda?
Jesteś prawdziwą suką, wiesz?
Dobra, słuchaj.
Teraz jest dobrze.
Jesteśmy kwita.
Co masz na myśli?
Jak to "co"?
Zygotki. Zawsze razem, tak?
Tak.
Słyszałaś o Rogerze?
Tak. Prawdziwa zła karma.
Przydzielili mnie do Caska.
Gratulacje.
Skala chromatyczna od B-dur.
Trytonami, obiema rękami.
Dobra, pierwsza część.
To Mozart.
Z tego, co pamiętam, grałaś Saint-Saënsa.
Czy to była pokazówka, żeby podkurwić siostrę?
Saint-Saëns.
Pierwsza część.
Czemu zmieniłaś utwór?
Nie wiem.
Czemu zmieniłaś utwór?
Chciałam z nią wygrać.
Masz równie dobrą technikę, co ona.
-To nie... -Przyjmij komplement.
Masz równie dobrą technikę.
Masz lepszą wydajność.
Więc czemu ona jest gwiazdą, a ty...
czymkolwiek jesteś?
Gra, jakby diabeł stał u drzwi.
A co z Moirą?
Z Moirą?
Za pierwszym razem pokonała Vi.
Tak właśnie grała?
Grała, jakby diabeł był już w pokoju.
Muzyka to krwawy sport.
Gdybyś naprawdę chciała wygrać, nic nie mogłoby cię powstrzymać.
Nawet Vivian.
Kurde.
TATA - KRAJ DA VINCIEGO... BUONA SERA DZIECIACZKI
Pisała oburącz. W obu kierunkach, jak da Vinci.
Jasna cholera.
"Jeden, wezwanie".
"Dwa, zapewnienie".
"Trzy, triumf".
"Cztery, konsumpcja".
"Pięć, oczyszczenie".
Sześć...
IDZIESZ - NA IMPREZĘ - CZWARTOKLASISTÓW?
SPOTKAJMY SIĘ NA POŁUDNIOWYM TRAWNIKU
To tradycja!
Nie mogę.
Vi nie chciałaby mnie tam.
-Minęła godzina wyjść. -Chciałaby.
Chodź. Spóźnimy się.
-Co, jak nas złapią? -Dotąd nie złapali.
Hej, Max. Zaczekaj.
Siema, ziom!
Hej!
Przybyły posiłki.
Jak leci, ziom?
-Coś dla ciebie. -Dziękuję.
I coś dla mnie?
Rządzisz. Doceniam.
Dobra, imprezowicze.
Kto potrzebuje towaru? Pan doktor przyjechał.
Jesteś buntowniczką, Jules. Wyrzutkiem.
Partyzanckim oddziałem walczącym z tyranią...
Dobra.
Bo jest trzecia nad ranem!
To koniec, rozumiesz?
Jestem z Maxem...
Której części nie rozumiesz?
Mówisz poważnie?
Nie, to koniec.
Skończyłam się z tobą pieprzyć.
I przestań do mnie dzwonić.
Vi, to ty?
O w mordę.
Cześć, Jules. W porządku?
Mogę cię o coś spytać? Czemu grasz?
Szczerze mówiąc,
to dla cipek.
-Niegrzecznych dziewczynek. -Pytam serio.
Nie wiem. Chyba zawsze chciałem grać.
A ty? Czemu zaczęłaś grać?
-Znasz tę historię. -Nie od ciebie.
Moi rodzice lubią dwie rzeczy.
Drogie wakacje
i kiepskie hollywoodzkie musicale.
Ich ulubiony to Amerykanin w Paryżu.
Oscar Levant gra w nim koncert F-dur Gershwina.
Między czwartym a piątym rokiem życia
widziałam tę scenę ze sto razy.
Błagałam i błagałam, aż w końcu, pewnie żebym się zamknęła,
rodzice zapisali nas na lekcje pianina.
Nagle wszystko wskoczyło na swoje miejsce.
Dla Vi trochę mniej.
A potem coś się zmieniło.
-Co? -Ona zrobiła się dobra, a ja nie.
Na przesłuchaniu dałaś czadu.
Bierzesz nowe witaminki?
-Miałam dobry dzień. -A serio?
Dobra, ale obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Zwłaszcza Vi.
Zwinęłam zeszyt Szalonej Moiry.
Czekaj, co?
Nie chciałam. Opróżniali jej skrzynkę i wypadł.
Czytałam go, w sumie studiowałam.
Mam poczucie, że do mnie przemawia.
Jakby próbował mi pomóc.
Czuję się pewniejsza siebie.
Jakbym zyskiwała kontrolę.
Cóż, wszyscy mamy jakieś wady.
A Vi?
W przyszłym roku jedziesz do San Francisco.
A ona na Wschodnie Wybrzeże.
No cóż, jakoś...
sobie poradzimy.
-Więc ją kochasz? -Pewnie.
Przestań, Jules. Wiesz, jak jest. Kocham, nienawidzę i tak dalej.
-Nie wiem. -Co? Nigdy się nie całowałaś?
Wszyscy kiedyś zaczynaliśmy.
Chciałabym.
Całować się.
Hej, skarbie.
Co tam? My tylko...
-To moja siostra. -Dzwoniliśmy do ciebie.
-Max mi tylko pomagał. -Nie udawaj niewiniątka.
Widziałam, jak na niego patrzysz.
A ty ją nakręcasz, jakbyś nie widział, jak na nią działasz.
Tylko rozmawialiśmy.
Widziałam was!
-Widziałaś, jak rozmawiamy. -Wszystko słyszałam.
Odjebało ci?
-Vi! -Co to było, do cholery?
-Vi! -Nie odzywaj się, kurwa!
Skarbie, przepraszam. Do niczego nie doszło!
Co jest, kurwa?
-Czekaj! -Jules, czekaj.
Gdzie Vi?
O Jezu.
Skarbie? Idę, dobrze?
Trzymaj się tam, dobrze?
Wszystko będzie dobrze.
Dosłownie sekunda.
Vi, skarbie.
Już dobrze.
Max.
Każ reszcie wracać do łóżek.
Widziałeś wcześniej to światło?
Jakie światło?
Potrzebna karetka. Jules, proszę!
-Kurwa, Jules. -Co się stało w nocy?
Po upadku Vi?
Powiedział nam, co zaszło, i wróciliśmy do szkoły.
-A Vi? -Juliet?
Wzywa cię dyrektor Gordon.
-Hej. Jak twoja... -Czekają na ciebie.
Juliet.
Usiądź.
Zakładam, że słyszałaś o zeszłej nocy.
O eskapadzie twojej siostry i Maxa.
-Nic jej nie jest? -Nic.
Została zawieszona.
Lekcje będą spędzać w odosobnieniu.
Wydzwanialiśmy do waszych rodziców,
odkąd dostaliśmy telefon ze szpitala. Wiesz, gdzie mogą być?
Są w Europie.
-Vi może grać? Jej ręka... -Jest złamana. W dwóch miejscach.
Vivian zrobi sobie przerwę od grania.
Przynajmniej przez jakiś czas.
-Jak długi? -Pół roku.
-Jesienią miała pójść do Juilliard. -Ręka musi się dobrze zagoić.
Dlatego cię wezwaliśmy.
Próby zaszły za daleko, żeby zmieniać repertuar.
Henry mówi, że opanowałaś Saint-Saënsa.
Miałabym zagrać koncert?
Nie musisz decydować od razu.
Ale ostatnio zrobiłaś duży postęp i wierzymy, że świetnie się spiszesz.
Mam egzaminy końcowe.
Damy ci dodatkowy czas na ćwiczenia.
Zgoda.
Zagram.
To zdecydowane.
Andy?
Gotowa?
Vi!
Gratulacje.
Nigdy mi tego nie wybaczy.
A jednak się zgodziłaś.
Dziękuję.
Trochę zostało.
Wpuść mnie.
Wiesz, co powiedział lekarz?
Że mogę już nigdy nie grać tak samo.
Przykro mi, że tak wyszło, ale to nie ja złamałam ci rękę.
Nie musiałaś.
O czym ty mówisz?
Mogłaś zawołać.
Max powiedział, że jego ostrzegłaś.
A mi pozwoliłaś spaść.
Nie mam racji?
Kiedyś byłyśmy bardzo blisko.
Wiedziałam, że się oddaliłyśmy.
-Ale nie sądziłam... -Słyszałam twoją wczorajszą rozmowę.
Kto do ciebie dzwonił?
Nie masz, kurwa, pojęcia, o czym mówisz.
Wiem, że zdradzałaś Maxa. Ma prawo wiedzieć.
I ty poświęcisz się i mu powiesz?
Coś się z tobą dzieje. Nie myśl, że nie widzę.
Ale pamiętaj, że tym razem nie pomogę ci się pozbierać.
TRAGICZNA ŚMIERĆ WIRTUOZKI
NASTĄPIŁA ŚMIERĆ MÓZGU
ŚMIERĆ OJCA SAMOSPALENIE
POD OPIEKĄ KREWNYCH
-Chciałaś pogadać. -Dzięki, że przyszedłeś.
-Wszystko w porządku? -Niezbyt.
Mówiłam ci o zeszycie Moiry.
Nie byłam pewna, ale tamtej nocy zrozumiałam.
Spotykają mnie zdarzenia z rysunków.
Więcej, pomagają mi. To jest Vi.
A to Roger.
A to ja. Chyba.
Twierdzisz, że ten zeszyt opisuje przyszłość.
Nie, pewnie, że nie.
Te wydarzenia spotkały też Moirę.
Wiedziałeś, że przed śmiercią straciła rodziców?
Jej mama spadła z wyciągu narciarskiego i zapadła w śpiączkę.
A jej tata podpalił ich dom.
-Ze sobą w środku. -Jezu, okropne.
-Psychozy krążą w rodzinach... -W szkołach też?
Albo spotykają nas podobne rzeczy,
albo zaczynam świrować jak ona.
Wariaci twierdzą, że są normalni.
Spróbujmy to rozkminić.
Moira doświadczyła straszliwych tragedii.
Nie mogła o nich mówić, więc je rysowała.
Istnieje przecież arteterapia.
Chyba bardziej prawdopodobne, że zobaczyłaś te rysunki
i teraz odnajdujesz je w swoim życiu?
Nieświadomie.
Za dwa tygodnie występ, niedługo masz egzaminy.
Jasne, że świrujesz.
Wiem.
Przepraszam.
Nie miałam się do kogo zwrócić.
Właściwie to muszę ci coś powiedzieć.
-Możemy o tym pogadać? -To koniec!
Możesz przez chwilę rozmawiać jak człowiek?
Nawet mnie nie słuchasz!
Dwa dni. Denerwujesz się?
Na wszelki wypadek.
Jutro mamy urodziny.
Rodzice wrócili. Zabierają nas na kolację.
Wszystkiego najlepszego.
Ma pan wolny wieczór?
To tylko ja.
Było otwarte.
W porządku?
Nie bardzo.
Już dobrze.
Gdzie Vi?
Nie wiem.
My...
Zerwaliśmy.
To dobrze.
Co się stało?
Przepraszam.
To był zły pomysł.
Max!
Jeszcze raz, jeszcze raz
Niech żyją, żyją nam!
Niech żyją nam!
Pomyślcie życzenie!
Wieści o Juju kompletnie nas zaskoczyły.
Oczywiście zmartwiliśmy się Vi.
Ale Julie nie występowała solo od...
-Drugiej klasy? -Tak.
Pierwszy nauczyciel Juju dał jej partię solo na koncercie i...
-U Gwena nigdy nie grałam solo. -Grałaś.
Gawota. Biedactwo wyszło na scenę i...
Możemy sobie podarować?
Henry, dziewczyny mówią, że byłeś sławny.
Z kim grałeś? Z Berlin coś tam?
Z Berliner Philharmoniker. W Moskwie, Londynie. A teraz jestem tu.
Opiekun młodego pokolenia.
-Chyba nie zrozumiałem żartu. -Chodzi o "młode pokolenie".
Fanów klasyki.
Statystyki nie są zbyt obiecujące.
-Cass. -Nie, proszę.
Proszę mówić. Możemy podyskutować.
-Jakie statystyki? -Cóż...
Publiczność kurczy się i starzeje.
Tylko 1,5% muzyki na kanałach internetowych jest klasyczna.
Proszę mnie źle nie zrozumieć. Dziewczyny wybrały tę ścieżkę,
widzimy, jak ciężko pracują, i jesteśmy pod wrażeniem.
Ale trudno się nie zastanawiać,
czy za dziesięć lat jeszcze będą miały słuchaczy.
Słyszała pani o kompozytorze o nazwisku Tartini?
Diabelski tryl.
Był skrzypkiem.
Pewnego dnia budzi się, a na skraju łóżka siedzi diabeł.
Prawdziwy diabeł ze skrzypcami.
Tartini pyta go, co tu robi.
Na co szatan odpowiada, że nauczy go melodii tak doskonałej,
tak nieziemskiej,
że rozpłacze się z zachwytu.
W zamian żąda tylko jednej duszy.
Gdy muzyk się budzi, tym razem naprawdę, diabła już nie ma.
Tartini chwyta za pióro i gryzmoli jakieś nuty.
Trzy wieki później
prawie nikt już nie zna jego twórczości.
Z wyjątkiem Diabelskiego trylu.
Szczęście, że diabeł nie jest pianistą.
Muzyka klasyczna jest wymagająca.
Zaczynasz naukę w przedszkolu,
poświęcasz życie pracy
i może kiedyś będziesz dość dobry, by rywalizować.
Na koncercie czwartoklasistów, podczas solowego występu
podziwiamy nie tylko muzykę,
ale właśnie poświęcenie.
Być może ludzie wolą słuchać nastoletniego półanalfabety,
jak przeklina do rytmu bitu,
ale dopóki znajdzie się ktoś, kto docenia to poświęcenie,
prawdziwa muzyka będzie żyć,
ocalona przez ludzi jej godnych.
Czas na ucztę.
-Wracaj tu. -Skarbie, co...
Vivian Lowe, dokąd się wybierasz?
Przepraszam, Henry. Nie wiem, co w nią wstąpiło.
To dla wszystkich ciężki czas. Nocują państwo w mieście?
Tak, w jakimś pensjonacie.
Mają kiepską kawę, ale... Jak się nazywa nasz pensjonat?
Masz bilet?
-Jaki bilet? -Parkingowy.
Jesteś pijany?
Może ja odwiozę Juliet.
Mieszkam przy szkole.
PRZEPRASZAM. TO BYŁ BŁĄD. POTRZEBUJĘ WIĘCEJ CZASU.
Dokonałaś jakiegoś odkrycia?
Nie wiedziałam, że dyrygowałeś.
Wygrałem to w Niemczech. Na Leon München.
-Wygrałeś Leon München? -Dostałem drugie miejsce
dwadzieścia lat temu, ale tak.
Jutro wielki dzień.
Tak.
Teraz posłuchaj, bo powiem to tylko raz.
Masz to coś.
Ziarno geniuszu.
Być może dopiero kiełkuje, ale jest.
Spotkasz na swojej drodze ludzi, którzy będą to podważać,
więc musisz nauczyć się sobie to powtarzać.
"Mam to coś".
Co robisz?
-Myślałam... -To źle myślałaś.
-Mówiłeś... -Chryste, Juliet.
Chciałem dodać ci pewności siebie.
A nie ryzykować karierę, całując się z uczennicą!
To cię śmieszy?
Nie.
Po prostu wiem.
-O tobie i Vi. -Nie rozumiem.
Widziałam twój numer w jej telefonie.
Nie wiedziałam, że jest twój, dopóki mi go nie dałeś.
Pieprzyłeś się z nią, prawda?
Nie robiłem niczego bez jej zgody.
-Zresztą to skończone. -To czemu do niej wydzwaniasz?
Zakochałeś się w niej, co?
Kiedyś cię idealizowałam.
Ale niczym nie różnisz się od Rogera.
Udajesz gwiazdę w tym pustym domu
z nagrodą za drugie miejsce zdobytą dwadzieścia lat temu.
Nie to, co ty.
Bo ty odnosisz same sukcesy, co?
Miałam krętą drogę na szczyt.
Od jutra to się zmieni.
Sam powiedziałeś.
Mam w sobie to coś.
I w przeciwieństwie do ciebie i Rogera, nie zmarnuję swojej szansy.
-Będę wielka. -Pewnie.
Wymieńmy kilku wielkich muzyków.
Gould, Aszkenazi, Horowitz.
Co ich łączy?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Nie kończyli liceów muzycznych.
Nigdy się nie zastanawiałaś, czemu tacy ludzie, jak Perahia i Pollini
nigdy nie przegrali w żadnym szkolnym konkursie?
Bo przeskoczyli ten etap jeszcze w przedszkolu.
Grali na największych scenach, zanim opanowali jazdę na rowerze.
Nie zmarnujesz swojej szansy na wielkość, Juliet.
Już jej nie masz.
Nieprawda.
Nie jestem taka jak ty.
Nie jesteś.
Nawet nie masz pucharu.
Ty suko! Wynoś się!
VI: POŚWIĘCENIE
Wchodzisz na koniec drugiej połowy.
Niestety Henry nie przyjdzie.
Zadzwonił, że jest chory.
Na pewno to nic poważnego.
Chciałem dać ci znać.
MUSIMY POGADAĆ.
Przepraszam.
Dobry wieczór!
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Dla naszych czwartoklasistów
dzisiejszy wieczór jest zwieńczeniem artystycznej drogi,
którą przebyli przez ostatnie cztery lata.
Dlatego bez dalszych wstępów
oddaję scenę pierwszemu wykonawcy.
Proszę.
Już się zastanawiałam...
Cześć, zygotko.
Max o wszystkim mi powiedział.
Za co tak mnie nienawidzisz?
Gdzie zawaliłam?
Pamiętasz swój występ u Gwena w drugiej klasie?
Bo mama nie pamięta.
Tak się cieszyłaś.
Przyszedł ten dzień, wyszłaś na scenę...
i zamarłaś.
Jak królik w świetle reflektorów.
Rodzice nie mogli cię ściągnąć ze sceny, więc ja poszłam.
Weszłam, wzięłam cię za rękę
i powiedziałam...
Pamiętasz?
Powiedziałam, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Może nie zawsze byłam najmilsza,
ale dotrzymałam obietnicy.
W zamian odbierasz mi nauczyciela,
chłopaka i przyszłość.
Wiesz, jak harowałam, żeby dostać się do Juilliard?
Ile poświęciłam?
A ty tak po prostu mi to zabrałaś.
I za co? Za to, że jestem lepsza?
Byłaś.
Byłaś ode mnie lepsza.
-Ale dzisiaj to ja wystąpię. -Żartujesz?
Jesteś tylko dublerką.
Zobaczymy, co powiedzą ludzie z Juilliard,
jak za dziesięć minut usłyszą tę dublerkę.
Myślisz, że są tu ludzie z Juilliard?
Wiem, że są. Alexis mówił...
Alexis to debil.
Juilliard nie wysyła ludzi. To najlepsza szkoła na świecie.
Nie musi.
Ojej. Myślałaś, że to wszystko zmieni.
-Przestań mieszać mi w głowie. -Nie muszę.
Bo wiem jedno.
Możesz wyjść, dać najlepszy występ
w historii muzyki i nic się nie zmieni.
Nadal będziesz Juliet Lowe,
która w przyszłym roku nie ma co ze sobą zrobić.
Obie jesteśmy przegrane.
Tylko ja przynajmniej mam powód.
Ty po prostu jesteś miernotą.
Powodzenia.
Mam to coś.
Juliet, twoja kolej.
Pokaż im.
Do zobaczenia na scenie.
Co się dzieje?
WYJŚCIE
Juliet,
jesteś gwiazdą.
Tak.
Jestem.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem