‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(สร้างจากเรื่องจริง)
‪แม่ชอบทะเลมาก
‪เธอชอบมาตลอด
‪แม่เจอพ่อที่ชายหาดตอนพวกเขายังเป็นวัยรุ่น
‪พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นั้น
‪นั่นผมเองตอนอายุสี่ขวบ
‪รูเบ็นเป็นน้องชายคนกลางของผม
‪เขาน่ารำคาญมาตลอด
‪แล้วก็โอลี่
‪ลูกคนสุดท้อง
‪และนั่นคือเรา ครอบครัวบลูม
‪ทุกอย่างค่อนข้างสมบูรณ์แบบ
‪แต่แล้วปีที่แล้วมันก็เกิดขึ้น
‪- มาเร็ว ‪- แปะ นายเป็นแล้ว โอลี่
‪- ไม่เป็น ‪- กลับมา
‪- นายจับฉันไม่ได้หรอก ‪- จับได้แล้ว
‪เด็กๆ อย่างเราอยากไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์
‪แต่พ่อกับแม่เลือกไปเมืองไทยแทน
‪ผมชอบเมืองไทย
‪แม่!
‪- ไม่นะ! ‪- ไม่!
‪มาเร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ไปให้พ้น!
‪เร็วเข้า เอาเลย รู
‪เอาละนะ
‪มาเร็ว แม่
‪แซมมี่
‪แม่!
‪แต่ผมเกลียดปีที่แล้ว
‪แซม!
‪นี่ เด็กๆ
‪เด็กๆ!
‪แม่อยากไป
‪เด็กๆ พ่อเคยบอกเรื่องนี้แล้วนะ
‪หยุดเล่น ขอร้อง
‪ได้โปรด
‪รูเบ็น หรือโอลี่ก็ได้ ‪ไปดูหน่อยว่าแม่สบายดีไหม
‪- เมื่อวานผมดูแล้ว ‪- เมื่อวานซืนผมก็ดูแล้ว
‪- ใช่ ลูกทำงานหนักเกินไป ‪- โนอาห์ควรทำมัน
‪ไม่สำคัญหรอกว่า ‪เมื่อวานหรือเมื่อวานซืนใครเป็นคนทำ
‪พ่อแค่ขอให้ไปดูแม่เท่านั้น ขอร้อง
‪ทำไมให้โนอาห์ทำบ้างไม่ได้ล่ะ
‪โนอาห์อยู่ไหน
‪เขาอยู่บนดาดฟ้า
‪เครื่องแบบ
‪ถอดกางเกงออก ใส่เครื่องแบบ
‪- หยุดนะ ‪- ฉันเอาแซนด์วิชโฮลเกรน
‪โนอาห์
‪เขาอยู่ข้างบนเหรอ
‪โนอาห์
‪ลงมาช่วยหน่อย
‪ได้ครับ
‪แม่กลัวมากตอนอยู่ในโรงพยาบาล
‪แต่อย่างน้อย ‪เธอก็ไม่ได้นอนติดเตียงอยู่ที่นั่นคนเดียว
‪- เดี๋ยวก่อน แซม ‪- ไม่เป็นไร
‪- โอเคนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪แม่หลังหักตรงที่ที่หมอเรียกว่าทีหก
‪แต่แม่เรียกมันว่าตรงสายยกทรง
‪แม่ไม่รู้สึกอะไรเลยจากตรงนั้นลงไป
‪หลอดสวนยังอยู่
‪แค่เอามันออกมา
‪ยกเว้นตอนที่เธอสะอึก
‪พ่อ นมหมดแล้ว
‪ฉันไม่เป็นไร
‪โนอาห์ดื่มหมดเลย
‪ช่วยปิดประตูทีได้ไหม
‪เราพร้อมจะไปแล้ว
‪มันจะเจ็บอีกไหม
‪ไม่เจ็บหรอก ถ้านายล้มเป็น
‪- ใช่ ‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า รู พ่อบอกแล้วว่าอย่าทำแบบนั้น
‪ยกนี่ออกไปหน่อยได้ไหม รู
‪- ยกนั่นออกให้แม่หน่อย ‪- โนอาห์
‪ปิดทีวีซะ
‪แม่ ผมผูกเชือกรองเท้าไม่ได้
‪พ่อรู้วิธีผูกปมที่ดีที่สุด
‪- ผมไปบ้านไคหลังเลิกเรียนได้ไหม ‪- วันนี้ไปไม่ได้
‪- ทำไมล่ะ ‪- ออกไป ทุกคน ไปสิ
‪โธ่ ให้ตายสิ
‪ไม่เป็นไร
‪วันนี้เราซื้ออาหารกลางวันกินเองได้ไหม ‪วันนี้วันศุกร์
‪- ผมขอพายได้ไหม ‪- ผมขอโรลไส้กรอกได้ไหม
‪จ๊ะ ได้สิลูก
‪เยี่ยม!
‪คุณเพิ่งกลับมาบ้านได้ไม่นาน
‪มันจะดีขึ้นนะ ผมสัญญา
‪ไปเร็ว พ่อ เดี๋ยวก็สายหรอก
‪ขอโทษนะ แซม
‪ผมรักคุณ
‪ส่งลูกเสร็จแล้วผมจะโทรหานะ
‪จุ๊บกันก่อนแล้วค่อยไป
‪บายครับ แม่
‪- บายจ้ะ ลูก ขอให้สนุกนะ ‪- บายครับ แม่
‪นี่ เด็กๆ เร็วเข้า
‪- ถอดนี่ออกก่อนไปโรงเรียน ‪- ไปเร็ว ทุกคน
‪บาย โนอาห์
‪- ฟังนะ ทุกคน นี่ อย่าทะเลาะกัน ทั้งคู่เลย ‪- ฉันแก่สุด
‪นายแก่สุดตลอดแหละ
‪ลูกนั่งข้างหลัง โนอาห์
‪มาดูคลื่นแตกตัวในท้องถิ่นวันนี้กันบ้าง
‪ลมตะวันตกที่พัดเบาๆ ‪ทำให้สภาพอากาศสำหรับโต้คลื่นดีมาก
‪คลื่นสูงประมาณหนึ่งถึงสองเมตร
‪สภาพอากาศจะดีขึ้นในตอนเช้าเพราะคลื่นใต้น้ำ
‪และลมจากนอกชายฝั่ง
‪จะทำให้เกิดเกลียวคลื่นที่แตกตัวสวยงาม
‪ฉะนั้นถ้าคุณสนุกกับมันได้มากที่สุด ‪คุณจะมีเช้าที่เยี่ยมมาก
‪ส่วนพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่ดีอีกวัน...
‪ยู้ฮู! แม่เองจ้ะ!
‪สวัสดีจ้ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪มานั่งทำอะไรอยู่ในความมืดตรงนี้จ๊ะ
‪เปล่าค่ะ
‪ลูกต้องเปิดม่านให้แสง ‪และอากาศบริสุทธิ์เข้ามานะจ๊ะ
‪ทำไมไม่เอาหนังสือออกไปอ่านที่สนามหญ้าล่ะ
‪หรือไม่ก็ออกกำลังกาย
‪จำที่หมอบำบัดพูดได้ไหม ลูกต้องร่าเริงเข้าไว้
‪ใช่จ้ะ
‪หรือไม่ก็ลองเปิดพอดแคสต์ฟังก็ได้
‪แม่เจอบรอนในซูเปอร์มาร์เก็ต
‪เธอคิดว่าเธอเอาผ้าออกไปตาก
‪และไขคดีฆาตกรรมไปพร้อมๆ กันได้
‪แม่อยากกินอาหารเที่ยงมื้อพิเศษ
‪ตอนไคลี่กลับมา
‪อะไรนะ
‪ลูกพูดว่าอะไรนะ
‪หนูไม่ได้พูดอะไรเลย
‪อ้อ แม่คิดว่าพูดน่ะ
‪แคมไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนนี่เหรอ
‪ช่างมันเถอะค่ะ แม่
‪ตายจริง
‪นี่อะไร
‪มันเข้ากับตรงนั้นได้พอดี
‪เอาลำโพงของฉันไว้ตรงนั้นตัวหนึ่ง
‪ไง สวัสดี
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ลูกน่าจะทิ้งมันไว้ที่นั่น
‪มันอาจตายได้นะครับ แม่
‪มันตกลงมาสูงมาก
‪เอาน้ำให้มันกินก่อนแล้วกัน
‪แม่ว่าให้มันอยู่กับสัตวแพทย์จะดีกว่า
‪นายว่ามันตัวผู้หรือตัวเมีย
‪นี่มันบอกว่าระบุเพศนกกางเขนไม่ได้ ‪จนกว่ามันจะอายุหนึ่งปีไปแล้ว
‪ฉะนั้น เราไม่รู้
‪มันเป็นตัวเมีย
‪ลูกรู้ได้ยังไง
‪ผมรู้ก็แล้วกัน
‪งั้นมันก็ต้องมีชื่อ
‪ไม่ แคม
‪อย่าตั้งชื่อมันเลย
‪มีเรื่องให้กังวลมากพออยู่แล้ว
‪เพนกวิน
‪เพนกวินเหรอ ทำไม
‪เพราะขนมันสีดำกับสีขาว
‪อ้อ โอเค
‪แล้วชื่อ...
‪- ซีบราล่ะ ‪- สกังก์ล่ะ
‪- แพนด้า ‪- แพนด้าก็ดี
‪ไม่ ไม้กายสิทธิ์ล่ะ
‪- กระดานหมากรุก ‪- แล้วฟุตบอลล่ะ
‪ทักซิโดล่ะ
‪- ดีมาก ‪- เพนกวิน
‪มันชื่อ...
‪เพนกวิน
‪ไม่เป็นไร เพนกวิน
‪บางครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็ไม่น่าเชื่อ
‪เหมือนแม่ถูกขโมยไปจากเรา
‪เธอเคยเล่นเซิร์ฟกับเรา
‪เล่นสเกตกับเรา
‪เล่นฟุตบอลกับเราบนชายหาด
‪แม่เป็นคนที่เยี่ยมมาก
‪เร็วเข้า
‪ไปกันเถอะ
‪- มาเร็ว ‪- ดูสิ เพ็ง มองฉันสิ
‪ตลกจัง เพ็ง
‪เดี๋ยวนะ
‪มันอึใส่นายเหรอ
‪มันต้องใส่ผ้าอ้อม
‪นายนั่นแหละ
‪ไม่ นายนั่นแหละ เพราะนายตดบ่อย
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ไง เพ็ง แกต้องบินแบบนี้
‪อย่านะ!
‪บิน
‪อย่าไปสนใจเขา เพ็ง
‪ลองดูสิ โนอาห์ นายปอดแหก
‪แม่รู้สึกไหม
‪รู้สึกไหม
‪ไม่จ้ะ
‪เจ๋งเลย เหมือนพลังวิเศษ
‪แม่
‪เพนกวินคุยกับแม่
‪คุยว่าอะไร
‪ทำไมแม่ถึงไม่ชอบมัน
‪มันเป็นนกป่า
‪ซึ่งหมายถึงมันอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ ใช่ไหม
‪กินสิ เพ็ง
‪แกจะได้แข็งแรงเหมือนเดิม
‪มันไม่ชอบ โนอาห์
‪มันควรจะชอบนะ
‪ฉันทำตามที่พวกเขาสอนออนไลน์ ‪ใช้แมลงกับอย่างอื่นทำ
‪ทำไมไม่ลองกินดูล่ะ ว่ารสชาติมันเป็นยังไง
‪เงียบไปเลย รูเบ็น
‪ไง ขอโทษที่มาช้า
‪สวัสดีครับ พ่อ
‪- ไงครับ พ่อ ‪- มันควรจะเป็นภาพครอบครัวธรรมดา
‪กลายเป็นว่าพวกเขาเกลียดขี้หน้ากัน
‪เกลียดขี้หน้าผมด้วย มันก็เลยสนุก
‪ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪อาการเจ็บเป็นยังไง หนึ่งถึงสิบ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪แล้วแกล่ะ
‪สวัสดี คนสวย
‪- มันจามเหรอ ‪- หายไวๆ นะ
‪โอเค ฟังนะ พ่อคิดว่า ‪เราน่าจะกินปลากับมันฝรั่งทอดเป็นมื้อค่ำ
‪ไปกินกันบนชายหาดดีไหม
‪- ผมเอาเพ็งไปด้วยได้ไหม ‪- ลูกเอาเพนกวินไปได้
‪ผมอุ้มคุณไปได้ แซม
‪ไม่ค่ะ
‪ที่นั่นสวยดีนะ ไปเถอะน่า
‪ไม่ค่ะ พวกคุณไปกันเถอะ
‪ฉัน…
‪ฉันจะเตรียมตัวเข้านอน
‪- ไปเถอะ แม่ ‪- จะนอนอะไรกันแต่หัวค่ำ แซม
‪ไปนะครับ แม่
‪ขอโทษนะ ลูก
‪นี่ เอาเปลือกหอยมาฝากแม่ด้วยนะ
‪นี่ เด็กๆ เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪ผ้าขนหนู ชุดว่ายน้ำ ไปสนุกกันเลย
‪- โอลี่ มาเร็ว ‪- ได้
‪อย่าถามฉันแบบนั้นต่อหน้าลูกๆ อีกนะ
‪ถามว่าอะไร
‪ว่าฉันเป็นยังไง
‪ฉันไม่อยากโกหกพวกเขา
‪พ่อ ชุดว่ายน้ำของผมอยู่ไหน
‪โอเค
‪อย่า
‪แกคิดถึงแม่แกหรือเปล่า
‪โอลี่
‪เอาเปลือกหอยนี้ไปให้แม่
‪ขอบใจนะ โนอาห์
‪ไง เพ็ง
‪มาดูนี่สิ
‪อร่อยมากเลย พ่อ
‪เอาสิ เพ็ง
‪ทำไมแกไม่กินสักชิ้นล่ะ เพ็ง
‪- กินสักชิ้นไหม เพ็ง ‪- กินปลาหน่อยไหม
‪กินมันฝรั่งทอดไหม เพ็ง
‪ไม่ใช่อันนั้น
‪มันเป็นนกกางเขน ไม่ใช่นกนางนวล
‪มา สาวน้อย
‪- กินหอยนางรมสิ ‪- ทำอะไรน่ะ เพ็ง
‪เด็กดี
‪พ่อ
‪รู
‪แคม ที่รัก
‪รูเบ็นเรียก
‪ต้องมีอะไรแน่เลย
‪ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า
‪พระเจ้าช่วย
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪กลิ่นอย่างกับหอยนางรม
‪แคม
‪เขาเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไรนะ ลูกไม่เป็นไร
‪เพนกวินก็เกือบกินมันแล้วเหมือนกัน
‪- ไม่มีอีกแล้ว ‪- มันอาจอาหารเป็นพิษได้
‪ถอยไป สโนว์ เดี๋ยวจะเหยียบมันเข้า
‪อาเจียนแล้วลูกก็จะไม่เป็นไรนะ
‪ขอโทษครับ พ่อ
‪ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม โอลี่
‪ตอนนี้มันออกมาหมดแล้ว ลูกจะรู้สึกดีขึ้น
‪ไม่เป็นไรนะ
‪นั่นแหละ อย่างนั้น ยังเหลืออีกนิดหน่อย
‪- ผมอ้วกบนเตียงด้วย ‪- ถอยออกไป
‪ถอยไป
‪โอเค
‪ไม่เป็นไรนะ ลูกไม่เป็นไรแล้ว
‪พวกเขาไม่เป็นไร
‪ผมว่าเป็นเพราะหอยนางรมไม่สดน่ะ
‪ฟังนะ เราควรพลิกตัวตอนคุณยังตื่นอยู่
‪นี่
‪แซม
‪เป็นอะไรเหรอ
‪พวกเขาไม่เป็นไร
‪พวกเขาเคยเรียกหาฉัน
‪พวกเขาไม่ได้คิดอะไรหรอก
‪นี่
‪ฉันเป็นอะไรถ้าฉันเป็นแม่ไม่ได้
‪คุณเป็นแม่นะ
‪- ไม่ได้เป็น ฉันไม่มีค่าอะไรเลย ‪- คุณมีค่านะ
‪ฉันเกลียดแบบนี้ ฉันเกลียดมันมากเลย
‪ฉันปวดใจเหลือเกิน
‪ไม่!
‪ทุกปีมีคนไปเที่ยวพักผ่อนในเมืองไทย ‪มากกว่า 20 ล้านคน
‪สิ่งนี้อาจเกิดขึ้นกับคน 20 ล้านคนนั่นได้
‪นั่นคือมืออีก 40 ล้านข้างที่อาจจับราวกั้นนั่น
‪ราวกั้นที่เก่า 15 ปี
‪วันอื่นๆ อีก 5,475 วันที่มันอาจพังได้
‪แต่มันรอแม่
‪เร็วเข้า มาเร็ว
‪เร็วเข้า
‪เธอจะไม่เป็นไรนะ
‪มาเร็ว แม่
‪ดูสิว่าผมเจออะไร
‪มาแล้ว
‪ผมคือคนที่พาเธอขึ้นไปบนนั้น
‪- แม่! ‪- แซม
‪แซม
‪แซม!
‪เรียกรถพยาบาล
‪แซม!
‪เมื่อกี้ฉัน...
‪ฝันร้ายน่ากลัวมาก
‪ฉันกำลังจมน้ำ
‪แต่มันรู้สึกดี
‪ได้โปรด
‪มองผมสิ
‪ผมอยู่นี่ ผมอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ
‪มันยังไม่พอ
‪ขอโทษนะ แคม
‪ถึงจะมีลูกๆ ก็เถอะ
‪ถึงจะมีพวกเขาก็ยังไม่พอ
‪- นี่... ‪- ออกไปเถอะ
‪ผมจะพยุงคุณลุกขึ้น พาไปอาบน้ำ
‪- ไม่ค่ะ ฉันแค่อยาก... ‪- คุณต้องลุกขึ้นนะ
‪มันจะผ่านพ้นไปนะ แค่...
‪ไม่ ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่...
‪แค่อยากอยู่ที่นี่
‪ได้โปรด
‪พาลูกๆ ไปส่งที่โรงเรียนเถอะ
‪- ปลามันก็เหม็นคาวนิดหน่อย ‪- เด็กๆ หยิบกระเป๋า ไปกันเถอะ
‪บาย เพ็ง
‪อ้วกเยอะยังกับน้ำในสระเลย พ่อ
‪ใช่ ยังกับแม่น้ำอ้วก
‪แม่
‪จ๊ะ
‪แม่ดูแลเพนกวินให้ผมหน่อยได้ไหม
‪มันยังกินอะไรไม่ค่อยได้
‪ได้จ้ะ
‪มาเร็ว โนอาห์
‪บาย เพ็ง
‪ได้โปรด
‪หุบปาก!
‪ตามใจ งั้นก็ไม่ต้องกิน
‪เจ้านก
‪เวรเอ๊ย
‪นี่ อย่ายุ่งกับมัน
‪แกหายไปไหนแล้ว
‪มาสิ
‪เร็วเข้า ออกมาสิ
‪ออกมา
‪ไปให้พ้นมันนะ
‪โอเค เดี๋ยวนะ
‪มันหายไปไหนแล้ว
‪เจ้านก
‪เพนกวิน
‪เร็วเข้า มานี่
‪ไม่นะ
‪โธ่ เจ้านกน้อย
‪เจ้านกน้อย
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันไม่ทำร้ายแกหรอก
‪ไม่เป็นไร
‪แซมมี่
‪อร่อยมากเลย แม่
‪ขอบใจจ้ะ รู
‪สูตรใหม่เหรอ
‪บรอนเอามาให้น่ะ
‪- เธอน่าจะเอาอาหารมาให้อีก ‪- เธอเป็นยังไงบ้าง
‪วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง โอลี่
‪ผมเห็นแดนนี่ แม็คคอยยืนอยู่ที่ใต้เครื่องเล่นนั่น
‪แล้วตอนเด็กสองคนโดดลงมา
‪เขาก็จับกางเกงในพวกเขาแล้วดึงขึ้นไปปิดหน้า
‪อยู่ข้างหลังพวกเขา แล้วก็ร้อง "เฮ้ย" ‪และผลักเขาเข้าไปด้วย
‪- ลูกเรียกมันว่าอะไร ‪- ใช่ นั่นเทคนิคอะไร
‪ท่าพิฆาตเป้าตึง
‪นั่นคุณเมอร์ฟีของฉัน
‪แต่นกชอบมันนะ
‪ดูเพ็งสิ
‪แกทำอะไรอยู่น่ะ
‪ทำไมมันถึงชอบคุณเมอร์ฟี
‪เพนกวินกับคุณเมอร์ฟีอยู่บนต้นไม้นั่งดู๋ดี๋
‪แล้วก็จุ๊บจู๋จี๋
‪นี่คุณเมอร์ฟี
‪พวกมันน่ารักจัง
‪คู่รัก
‪เลี้ยงมันไว้ได้ไหม
‪นะครับ แม่ ได้ไหม
‪- เถอะน่า แม่ ‪- แค่นกตัวเล็กๆ เอง
‪แค่จนกว่ามันจะแข็งแรงพอ
‪- เยี่ยม! ‪- เยี่ยม
‪มันไม่อยากติดแหง็กอยู่แต่ในบ้านหรอก ว่าไหม
‪แข่งกันไหม
‪ไม่เอาหรอก
‪ผมอ่านเจอว่าลูกนกฝันถึงเสียงร้องของแม่
‪นั่นคือวิธีที่พวกมันหัดร้อง
‪อยากรู้จังว่าพวกมันฝันถึงแม่ ‪ตอนสอนพวกมันหัดบินด้วยหรือเปล่า
‪เพนกวินแข็งแรงขึ้นและอ้วนขึ้น
‪บินเกือบได้แล้ว เพ็ง
‪แต่ดูเหมือนจะยังบินไม่ได้
‪อาจเป็นเพราะเราบินไม่ได้
‪เพนกวิน หยุดนะ
‪ดูสิ เพ็ง มันคือแม่เหล็กดูดนก
‪อร่อย
‪อร่อยจังเลย
‪อยากกินหน่อยไหม เพนกวิน
‪อยากกินไหม
‪คงพิลึกมากแน่ๆ ที่มีปีก
‪แต่บินไม่ได้
‪ไงจ๊ะ
‪สวัสดี รู
‪สวัสดี
‪สวัสดี คนแปลกหน้า
‪สวัสดีครับ น้าไคลี่
‪- สวัสดีครับ ยายแจน ‪- ยายแจน ดูนี่
‪โอเค
‪โดดเลย โดด
‪เธอดูดีนะ
‪ใช่ เยี่ยมมากเลยละ
‪ฉันฝึกโยคะเยอะมาก ‪ไม่ได้คุยกับใครเลยตั้งหลายสัปดาห์
‪ฉันไม่ได้ดื่มอะไรเลย
‪เธอน่าจะชวนแม่ไป
‪ใช่
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีค่ะ
‪แม่ต้มกาแฟให้ดีไหม เอาอะไรไหมจ๊ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ แม่
‪กินชีสกับบิสกิตหน่อยไหม
‪ไม่เอาค่ะ
‪ถั่วล่ะ
‪โอเค เยี่ยม ฟังดูเยี่ยมไปเลย
‪พี่โกรธฉันเหรอ
‪เปล่า
‪ทำไมฉันต้องโกรธเธอด้วยล่ะ
‪ฉันคือคนที่บอกให้เธอไป
‪งั้น...
‪ฉันอยากดื่มไวน์สักแก้ว
‪- พี่ออกจากบ้านครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ‪- ฉันก็ออกไปนะ
‪เหรอ ไปที่ไหน ไปคลินิกหมอไม่นับนะ
‪ฉันหมายถึงพี่ออกไปเที่ยวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪งั้นไปกินมื้อเที่ยงกันดีไหม
‪นั่นจะเป็นผลดีกับเราเยอะเลย
‪เถอะน่า แซมมี่
‪ทำไมเขาถึงจอดรถตรงนั้น
‪เขาไม่ได้พิการด้วยซ้ำ
‪เราไม่จอดตรงนี้ได้ไหม
‪อะไรนะ
‪ไม่ แคมให้สติกเกอร์ฉันมา แซม
‪ฉันไม่อยากใช้มัน
‪มันสะดวกดีนะ ลูก
‪- ไม่ได้หมายความว่า... ‪- หนูไม่สนใจค่ะ แม่
‪ลูกไม่ใช่คนทุพพลภาพ
‪- ไม่มีใครคิดอย่างนั้น ‪- พระเจ้าช่วย หนูไม่ได้พูดแบบนั้น
‪- แม่ อย่าพูดเด็ดขาด ‪- แม่จะพูดคำนั้นไม่ได้
‪นั่นเป็นคำที่ถูกต้อง แม่มีญาติที่ทุพพลภาพ
‪- พระเจ้าช่วย ‪- แมรี่ไง ลูกจำเธอได้
‪ผมของเธอสีแดงสวย
‪ไม่ แม่จะไปยกเก้าอี้ออก
‪แม่จะไปยกเก้าอี้ออกเอง
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ระวังจ้ะ
‪- ไม่เป็นไร ‪- ไม่เป็นไรนะ ลูก
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- เยี่ยม ขอบคุณค่ะ
‪ลูกอยากกินอะไรจ๊ะ
‪ลูกต้องดื่มไวน์สักแก้วนะ
‪เราน่าจะดื่มสักขวด ดื่มกันเถอะ
‪สวัสดีจ้ะ บรอน
‪- แซม ‪- สวัสดี
‪- สวัสดี บรอน ‪- สวัสดี
‪แซม สวัสดีจ้ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪- ค่ะ ก็ดี ‪- ขอโทษที ฉันรู้ว่าไม่น่าถาม
‪- ไม่เป็นไรค่ะ ‪- เมื่อวันก่อนฉันไปหาคุณ
‪อ๋อ ค่ะ ใช่
‪ขอบคุณนะสำหรับดอกไม้
‪เด็ก ๆ ชอบลาซานญ่ามากเลย
‪- ฉันไปหาหมอบำบัดน่ะ ‪- จ้ะ
‪ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
‪ฉันแค่อยากบอกว่าฉันอยู่นี่นะ
‪ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร
‪บางที... อีกสองสามอาทิตย์เจอกันนะ
‪พักนี้คุณทำอะไรเหรอ บรอน
‪- ใช่ ‪- อ๋อ
‪ก็เหมือนเดิม
‪กลับมาอยู่ที่แผนก 20 ในโรงพยาบาลแล้ว ใช่ค่ะ
‪ใกล้ถึงวันงานระดมทุนของโรงเรียนลูกๆ แล้ว ‪มันน่าตื่นเต้นสุดๆ เลย
‪จะไปเที่ยวกันช่วงคริสต์มาส เราจะกลับไปที่นูซา
‪ลาซานญ่า
‪- ใช่ ลาซานญ่า ‪- ลาซานญ่า
‪- มาดูกันก่อนว่าแม่อยากกินอะไร ‪- ไอศกรีม
‪เด็กๆ ไปอาบน้ำซะ
‪แม่บ้าไปแล้วเหรอ
‪หุบปาก รูเบ็น
‪ทุกอย่างที่เราเคยทำ
‪ใช่ ไม่ ผม...
‪ผมเข้าใจ
‪ว่าคุณอยาก...
‪ว่าคุณอยากจะ...
‪ลบตัวเองทิ้ง
‪คนที่คุณเคยเป็น
‪แต่คุณก็ยังเป็นคุณ แซม
‪- ฉันไม่ได้เป็น นั่นแหละประเด็น ‪- คุณเป็นนะ
‪- คุณเป็น ‪- ฉันไม่ได้เป็น
‪ฉันไม่ได้เป็น
‪นั่นคือคนอื่น
‪ฉันไม่มีค่าอะไรเลย นี่มัน...
‪มันไม่ได้ผล มันไม่ได้ผลเลย
‪มองฉันสิ แคม
‪เกือบถึงแล้ว อีกขั้นเดียว เร็วเข้า โนอาห์
‪อยู่นั่นไง
‪แคม
‪นั่นไง มาเร็ว โนอาห์
‪อยากออกไปข้างนอกเหรอ
‪เอาเลย
‪ลองบินสิ
‪ไว้คราวหน้านะ
‪บางทีเราน่าจะลองทำอย่างอื่นดู
‪หมายความว่าไง
‪(พายเรือคายัคเชื่อมความสัมพันธ์)
‪เอาจริงเหรอ
‪คุณชอบน้ำ
‪คุณไม่เข้าใจ
‪คุณกลัวอะไร
‪สิ่งแย่ที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้คือคุณรู้สึกอาย
‪- ไง เพ็ง ‪- แต่อย่างน้อยคุณก็พยายามแล้ว
‪ถ้ามันเป็นอีกอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกไร้ประโยชน์ล่ะ
‪คุณต้องการอะไร แซม ‪เพราะผมคิดอะไรไม่ออกแล้ว
‪ลูกๆ กับผม เราพยายามดิ้นรนกันอยู่นะ
‪อ๋อ คุณพยายามดิ้นรนเหรอ
‪ใช่ เราทุกคนเลย แซม
‪ไม่ใช่เลย
‪บอกผมมาสิว่าคุณต้องการอะไร
‪อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แบบนี้
‪- ฉันอยากเดินไปส่งลูกๆ ที่โรงเรียน ‪- ไปเล่นสเกตกันเถอะ
‪ฉันอยากแต่งตัวได้เอง
‪ฉันอยากมีวันที่ไม่รู้สึกเจ็บปวด
‪ไง
‪ใครสักคนช่วยทำความสะอาดให้ที
‪เงียบๆ เพ็ง
‪แม่!
‪โอเค
‪ขอบใจนะ
‪ไม่ อย่ายกแม่ขึ้น ช่วยแม่เหยียดขาก็พอ
‪ผมจะไปตามพ่อ
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่ ให้ผมช่วยแม่เถอะ
‪แป๊บหนึ่งนะ
‪ช้าๆ ครับ
‪ลากเก้าอี้ออกไป
‪- หยิบหมอนนั่นให้แม่ได้ไหม ‪- ได้ครับ
‪โอเค
‪นั่นแหละ ลูก นั่นแหละ
‪ลูกทำได้
‪ลูกไปเถอะ
‪นี่ครับ ผมจะเอานี่ออก
‪ไปได้แล้ว
‪โอเค
‪โอ้โฮ
‪เพ็ง!
‪ไปเลย เพ็ง!
‪พ่อ ดูสิ
‪ไปเลย เพ็ง!
‪ไปเลย!
‪แซมมี่!
‪แซม!
‪- ไปเลย เพ็ง ‪- ไปเลย
‪แซม!
‪ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
‪คุณจะพลาดมันไม่ได้
‪มันบินอยู่เหรอ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- บินเลย เพ็ง ‪- ไปเลย เพ็ง
‪แกทำได้
‪ไปเลย เพ็ง!
‪เพ็ง เยี่ยม!
‪ฉันรู้ว่าแกทำได้
‪ไปเลย เพ็ง!
‪บินไปเลย เพ็ง!
‪- เยี่ยม! ‪- เย่!
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณคงเป็นครอบครัวบลูม
‪ฉันเกย์ค่ะ
‪แคเมรอน เราคุยกันทางโทรศัพท์
‪แคเมรอนบอกฉันว่าเป็นนักโต้คลื่นที่เก่งมาก
‪เคยเป็นน่ะค่ะ
‪เป็นพยาบาลด้วย
‪และก็เป็นแม่ ‪ดูจากเด็กๆ พวกนี้แล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ
‪คุณดูประหม่านิดๆ นะคะ
‪ฉันนั่งรถเข็นอยู่น่ะค่ะ
‪นั่งในเรือคายัคไม่ดีกว่าเหรอคะ
‪ใช่
‪คุณจับหัวเรือไว้ ฉันจะจับท้ายเรือ
‪ส่งไม้พายให้แซมด้วยค่ะ
‪ค่ะ
‪ลากเรือออกมา
‪ฉันอยากให้คุณฝึกพายเรือ
‪เบาๆ ค่ะ แคม
‪ให้ตายสิ เขาดันซะแรงเลย ว่าไหม
‪โอเค ฉันอยากให้คุณคิดว่ามันเหมือนการว่ายน้ำ
‪คุณจะวักน้ำด้วยไม้พายแทนที่จะใช้มือ
‪พยายามรู้สึกว่าใบพายวักน้ำจนคุณทำมันได้คล่อง
‪ค่ะ ตามองตรงไปข้างหน้า
‪ถ้าคุณมองไปด้านข้าง คุณจะเอียงไปด้านข้าง
‪นั่นแหละ
‪ค่ะ สะบัดออกจากด้านข้างตรงเอว
‪ดีค่ะ
‪อย่างนั้นแหละ
‪ยิ่งคุณผ่อนคลายมากเท่าไหร่ ‪ก็จะยิ่งไปเร็วขึ้นเท่านั้น
‪ผ่อนคลายและหายใจ
‪- แม่ทำได้เยี่ยมเลย ‪- ดูเครียด ๆ นะ แซม
‪โอเค
‪ตอนนี้เรามาถึงส่วนสำคัญที่สุดของบทเรียนแล้ว
‪ฉันอยากให้คุณทำเรือเอียงแล้วตกน้ำ
‪- อะไรนะ ‪- คุณได้ยินฉันแล้ว ลงไปในน้ำเลย
‪ไม่มีทาง
‪อะไรคือสิ่งเลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้ ‪คุณว่ายน้ำเป็นใช่ไหม
‪แขนคุณยังใช้ได้ มันต้องทำอะไรสักอย่างได้ดีแน่
‪เถอะน่า มันก็เหมือนขี่จักรยานนั่นแหละ
‪จักรยานฉันก็ขี่ไม่ได้
‪อย่าให้ฉันเอียงเรือให้คุณตกน้ำ แซม
‪คุณไม่ทำหรอก
‪ฉันเอียงเรือให้คนอื่นตกน้ำอยู่ตลอด ‪ฉันขึ้นชื่อเรื่องนี้
‪ฉันทำไม่ได้
‪ทำไม่ได้
‪นี่คือตอนที่ง่าย
‪นี่มันก็เหมือนตกจากจักรยาน
‪บอกแล้วไงว่าฉันทำไม่ได้
‪- สาม สอง หนึ่ง ‪- สาม สอง หนึ่ง
‪- จำได้ไหมตอนที่เราไป… ‪- เย่!
‪อีกไม่นานคงถึงเวลา ‪ที่แกต้องออกไปจากบ้านนี้แล้ว
‪ไม่งั้นก็ต้องจ่ายค่าเช่า
‪วันนี้คุณทำได้ดีมาก เกย์คิดว่าคุณมีพรสวรรค์
‪ขอบคุณมากนะที่ผลักดันฉัน
‪ฉันขอโทษนะที่คุณต้องอยู่กับแบบนี้
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪ผมคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด
‪เงียบไปเลย
‪โชคดีที่สุดยังไง
‪เพราะมีคืนหนึ่ง
‪ผมนั่งคิดว่าผมคงจะไม่ได้เห็นคุณอีกแล้ว
‪แต่ผมก็ได้เห็น
‪ผมเห็น ทุกวัน
‪แล้วก็…
‪ผมอ่านเกี่ยวกับนกกางเขน
‪- เหรอคะ ‪- ใช่
‪ปรากฏว่า พวกมันครองคู่กันตลอดชีวิต
‪เหรอคะ
‪รักเดียวใจเดียว
‪หนึ่งเดียวเท่านั้น
‪พอมันเจอเนื้อคู่แล้ว
‪ก็จบแค่นั้น
‪จบแค่นั้น
‪นั่นอาจเป็นเหตุผล ‪ที่พวกมันเศร้าใจและโกรธอยู่ตลอดเวลา
‪- คุณเป็นอะไรไป ‪- คุณนั่นแหละ คุณเป็นอะไร
‪- คุณนี่ตลกสิ้นดี ‪- คุณบ้าไปแล้ว
‪- ฉันมันน่ารังเกียจ ‪- ฉันมันน่ารังเกียจ
‪- ฉันไม่สมควรอยู่ที่นี่ ‪- ฉันไม่สมควรอยู่ที่นี่
‪- เพราะฉันเป็นคนน่ารังเกียจ ‪- เพราะฉันเป็นคนน่ารังเกียจ
‪- ฉันเป็นตัวประหลาด ‪- เพราะฉันเป็นตัวประหลาด
‪- ฉันมาทำบ้าอะไรอยู่ที่นี่ ‪- ฉันมาทำบ้าอะไรอยู่ที่นี่
‪- ฉันไม่สมควรอยู่ที่นี่ ‪- ฉันไม่สมควรอยู่ที่นี่
‪เฮ้ย เพ็ง
‪- สุขสันต์วันเกิด! ‪- สุขสันต์วันเกิด!
‪- ดูทุกอย่างนี่สิ ‪- เอ้านี่
‪ขอบใจนะ เพ็ง เพ็งของฉัน
‪เอานกตัวนั้นออกไปจากบ้านเหรอ
‪ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น ใช่ไหม
‪- เบียดแน่นๆ ‪- อย่าไปฟังเขา
‪- ให้ฉันเข้าไป ‪- สาม สอง แล้วก็ยิง!
‪เดี๋ยวก่อน
‪- เย่! ‪- เย่!
‪พ่อเอง
‪พ่อจัดการเอง
‪- เตี้ยลงเยอะเลยแม่ ‪- แม่ก็ว่าอย่างนั้น
‪ฉันว่าใช้ได้แล้วละ
‪แล้วลูกล่ะ โอลี่
‪ใส่ส้นสูงด้วย
‪- นายขี้โกงว่ะ ‪- ขี้โกง
‪อย่าลืมเพนกวิน
‪มาเร็ว เพ็ง
‪- ฉันอาจจะให้มัน… ‪- ตรงไหนนะ นี่เหรอ
‪(เพนกวิน)
‪แม่ชอบทะเลมาก เธอชอบมาตลอด
‪- แม่เจอพ่อ… ‪- นี่
‪ลูกทำอะไรน่ะ
‪เปล่าครับ
‪ทำอะไรนิดหน่อย
‪อะไรเหรอจ๊ะ
‪ผมเก็บรูปพวกนี้ก็ได้ครับ
‪อยากให้ช่วย…
‪ให้แม่ช่วยก็ได้นะ
‪ไม่ต้องครับ ไม่เป็นไร
‪ผมจะเก็บเองครับ
‪มาแล้วจ้ะ มาแล้ว
‪สวัสดีครับ ยายแจน
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีครับ ยาย ‪- สวัสดีจ้ะ
‪เธอพาเพนกวินมาด้วย ดีจังเลย
‪สวัสดี ลูก สุขสันต์วันเกิดจ้ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- เร็วเข้า เร็วๆ ‪- เร็วสิ เร็ว
‪- เอามันไปซ่อน เร็ว ‪- เร็วเข้า
‪ขอบใจนะ ไคล์
‪แซมมี่ พี่แก่มากเลย
‪(ฉันนั่งเก้าอี้ล้อเข็นเพื่อมีที่จอดรถ)
‪ฉันจะใส่มัน
‪ฉันมีไวน์ให้พี่ด้วย แต่ฉันซื้อ…
‪ไวน์ถูกๆ มาเพราะพี่ชิมมันไม่ได้
‪- เยี่ยม ขอบใจจ้ะ มานี่สิ ‪- จ้ะ รักพี่นะ
‪รักนะจ๊ะ
‪ไคลี่
‪โต๊ะมันจัดตัวเองไม่ได้นะจ๊ะ มาเร็ว
‪- โอเค ได้ค่ะ แม่ ‪- และก็ใช้ผ้าเช็ดปากผืนใหม่ๆ
‪แม่รอวันนี้มาปีกว่าแล้ว
‪ไม่นะ
‪สาบานได้ว่านกตัวนั้นแกล้งทำให้แม่รำคาญ
‪ขอโทษค่ะ แม่
‪ผมเปิดเอง
‪- ขอบใจจ้ะ รู ‪- แกต้องมาอยู่ในบ้านด้วยเหรอ
‪มันไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ
‪- ชิ่วๆ ไป! ‪- นั่นเกย์แน่เลย
‪บางทีมันก็คิดว่านิ้วเท้าเป็นหนอน
‪ตายจริง ขอโทษค่ะ แจน
‪เกย์ คุณคิดว่าแซมมีโอกาสไหม
‪มีสิ
‪งั้นเธอก็จะใช้เวลาอยู่ในน้ำเยอะมาก
‪ค่ะ ฝึกสัปดาห์ละสามครั้ง
‪ฟังดูอันตรายนะ และแซมก็ว่ายน้ำไม่ได้ ใช่ไหม
‪ไม่ต้องห่วง แจน ‪ฉันยังไม่เคยทำให้นักเรียนจมน้ำตายเลย
‪แต่สามีเก่าของฉัน… มันคนละเรื่องกันเลย
‪นักเรียนของฉัน
‪ปกติจะใช้เวลานานกว่าจะทรงตัวได้
‪เอาเลย เพ็ง ไปสูดอากาศหน่อย
‪เธอทำมันได้ดีอย่างกับเป็ดว่ายน้ำเลย
‪พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรก ‪ที่ฉันรู้สึกเป็นปกติตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ
‪เวลาพายเรือคายัค ฉันดูเหมือนเป็นคนอื่นเลย
‪ขอบคุณพระเจ้าที่มีเกย์
‪ใครสักคนต้องพาแซมออกจากบ้าน
‪- และพร้อมรับมือ ‪- แม่คะ ขอร้อง
‪แม่ แคเมรอนทำอย่างนั้นทุกวันอยู่แล้ว
‪แม่ไม่ได้พูดแบบนั้น
‪ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น แคม
‪- ผมรู้ ‪- ฉันแค่จะบอกว่ามันยากมากน่ะ
‪คุณมีงานต้องทำ แซมก็มักจะอยู่คนเดียว
‪เธอชอบความเป็นอิสระ แจน
‪แต่เธอเดินไม่ได้
‪หนูอยู่ตรงนี้นะคะ แม่
‪เธอควรจะมีอิสระมากแค่ไหนเหรอ
‪- แม่ หนูอยู่ห่างจากแม่สามฟุตเองนะ ‪- ไม่ จริงๆ นะ
‪ขอร้องค่ะ
‪ถ้าเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นมาล่ะ
‪- พระเจ้า แม่ ‪- เธอมีโทรศัพท์ แจน เธอโทรหาผมได้
‪ใช่ ถ้าเธอล้ม หรือไฟไหม้บ้านล่ะ
‪เด็กๆ
‪ไปว่ายน้ำเล่นในสระกันก่อนไป
‪- ยกจานไปด้วย ‪- โธ่ กำลังสนุกเลย
‪- เรายังได้กินเค้กอยู่ไหม ‪- ได้กินสิ เจ้าทึ่ม
‪อย่าเรียกฉันว่าเจ้าทึ่ม
‪ถ้าเธอหยิบโทรศัพท์ไม่ได้ล่ะ
‪- พระเจ้า ‪- ถ้าโทรศัพท์แบตหมดล่ะ
‪เราไม่คาดเดาอะไรทั้งนั้น แจน
‪- แค่ใช้ชีวิตไป ‪- แคม อย่า
‪อ๋อ ใช่สิ
‪ได้แต่สนุก ไม่รับผิดชอบอะไร ‪ดูสิว่ามันทำให้คุณเป็นยังไง
‪- ฉันไปว่ายน้ำกับเด็กๆ นะคะ ‪- นั่งก่อนครับ ขอร้อง เกย์
‪แจน ถ้าคุณจะพูดเป็นนัย…
‪เธอไม่ได้พูดเป็นนัยหรอก มันก็แค่…
‪ช่างเธอเถอะค่ะ เธอเมาแล้วอารมณ์ขึ้นน่ะ
‪แม่ได้ยินนะ
‪ก็แน่ละ แม่อยู่ห่างแค่สามฟุตเอง
‪ตอนที่พ่อที่น่าสงสารของลูกตาย…
‪- ฉันจะ… โอเค ‪- นั่งก่อนครับ
‪ไม่ ขอร้อง นั่งอยู่นี่ก่อนค่ะ
‪ตอนพ่อที่น่าสงสารของลูกตาย
‪แม่คิดว่า อย่างน้อยก็ยังมีลูกสาว
‪แต่ตอนนี้แม่นอนไม่หลับ ได้แต่กังวล
‪แล้วผมไม่กังวลหรือไง
‪ผมก็ได้แต่กังวล
‪ผมกังวลว่าผมมีความสุขมากไปต่อหน้าแซม ‪หรือเศร้าเกินไปต่อหน้าลูกๆ หรือเปล่า
‪ฉันกังวลว่าผมควรจะพาพวกเขาไปชายหาดไหม
‪หรือว่าเราเห็นแก่ตัวหรือเปล่า ผมกังวล…
‪ผมกังวลว่าผมทำเพื่อแซมมากไปไหม ‪หรือว่าทำไม่พอ
‪ฉันรู้…
‪ผมกังวลว่าแซมเดินไม่ได้ ‪เพราะผมขยับตัวเธอตอนตกจากดาดฟ้า
‪ไม่ ที่รัก มันไม่เกี่ยวกัน…
‪เชื่อผมเถอะ แจน ผมกังวล
‪ฉันขอโทษนะ ฉันแค่…
‪ฉันกลัวน่ะ
‪ฉันอยากทำให้ลูกฉันกลับมาปกติดีอีกครั้ง ‪แต่ฉันทำไม่ได้
‪มันทำให้ฉันบ้า ฉันแค่…
‪อย่ามาบอกให้แม่เงียบ
‪ไม่ค่ะ
‪- คุณได้ยินไหม ‪- อะไร
‪นั่นเสียงเพนกวินใช่ไหม
‪เฮ้ย!
‪- อย่ายุ่งกับมัน! ‪- ไม่!
‪- เพนกวิน! ‪- ไปให้พ้น!
‪เพนกวิน!
‪อย่ายุ่งกับมัน!
‪เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น
‪- เฮ้ย! ‪- หยุดนะ!
‪เพนกวิน!
‪เฮ้ย!
‪อย่ายุ่งกับมัน ไอ้พวกนกเลว
‪ไม่นะ
‪ไม่!
‪- เพนกวิน! ‪- เพนกวินไม่นะ!
‪- เพ็ง! ‪- เพนกวิน!
‪เพ็ง!
‪กลับมา!
‪เพนกวิน!
‪- เพ็ง! ‪- เพ็ง!
‪กลับมา!
‪- เพนกวิน ‪- มันบินลงไปตรงโน้น
‪โอ๋ หลานจ๊ะ
‪มาเถอะจ้ะ
‪เพนกวิน!
‪ว่าแล้วเชียว
‪พวกคุณไม่ถือร่มกันมาสักคัน
‪เรากำลังกลับบ้านกัน ‪สภาพอากาศแบบนี้หาไปก็ไม่มีประโยชน์
‪มันอาจอยู่ที่ชายหาดก็ได้
‪มันมืดแล้ว สโนว์
‪หาอีกแค่ห้านาทีพอ นะครับ
‪พวกเธอจะไม่สบายได้นะ
‪งั้นให้เวลาเขาอีกห้านาที ไปเร็ว!
‪เพนกวิน!
‪ทำไมพวกมันถึงทำแบบนั้น
‪เพนกวินไม่ทำร้ายใครหรอก
‪เพ็ง!
‪นกกางเขนหวงอาณาเขตของมันน่ะ
‪ตามหลักแล้ว นี่ไม่ใช่บ้านของเพนกวิน
‪แต่เป็นบ้านของพวกมัน
‪เพนกวิน!
‪แต่เราคือบ้านของมัน
‪พ่อรู้ ลูก พ่อรู้
‪เพนกวิน!
‪วันอื่นๆ ที่มันอาจพังได้
‪แต่มันรอแม่
‪ผมคือคนที่พาแม่ขึ้นไปบนนั้น
‪คนที่ยืนพิงราวกั้นนั่นน่าจะเป็นผม
‪คนที่หลังหักน่าจะเป็นผม
‪นี่วันส่งท้ายปีเก่าเหรอครับ
‪ไม่ใช่จ้ะ
‪แล้วทำไมถึงมีคนจุดพลุล่ะครับ
‪แม่ก็ไม่รู้
‪เพราะบางครั้ง
‪สิ่งดีๆ ก็เกิดขึ้นได้
‪แม่โกรธโนอาห์หรือเปล่าครับ
‪เพราะใครก็อาจปล่อยมันออกไปได้
‪แม่รู้จ้ะ
‪เพนกวิน!
‪เพ็ง!
‪เพนกวิน!
‪เพ็ง!
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม สโนว์
‪พ่อว่ามันตายหรือยัง
‪โธ่ รู ยังหรอก
‪มันแค่กลัวน่ะ
‪ให้เวลามันหาทางกลับบ้านหน่อยนะ ‪มันรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‪และเพนกวินก็แกร่ง ใช่ไหม แซมมี่
‪โนอาห์
‪เขาไม่เป็นไร เขาแค่…
‪โนอาห์ มันไม่ใช่ความผิดของลูก
‪มันไม่ใช่ความผิดของลูกเลย
‪ลูกต้องเลิกเป็นแบบนี้
‪ลูกต้องปล่อยมันไป
‪จะโทษตัวเองเรื่องเพนกวินไม่ได้ ‪และก็โทษตัวเองเรื่องอุบัติเหตุของแม่ไม่ได้
‪โอเค อย่าทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่
‪- เขาคิดว่าเขาผิด ใช่ไหม โนอาห์ ‪- แซม
‪ทำไมเราต้องคุยเรื่องนี้ด้วย
‪เพราะแม่เบื่อที่จะไม่พูดถึงมัน
‪ขอร้อง อย่าเดินหนีไป
‪แม่บอกว่าโทษผมไม่ได้ แต่แม่ไม่ได้พูดจริง
‪แม่พูดจริงนะ
‪พ่อไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪- นี่ พอได้แล้ว ‪- พ่อไม่เห็นสายตาที่แม่มองผม
‪เสียงในบ้าน…
‪หุบปากเถอะ แคม
‪ได้โปรด โนอาห์ ถ้าลูกมีอะไรจะพูด ก็พูดมาเลย
‪ขอร้อง แม่อยากให้ลูกคุยกับแม่
‪ผมผิดเองที่เราขึ้นไปบนตึกนั่น ‪มันเป็นความคิดของผม
‪ผมคือสาเหตุที่ทำให้แม่หลังหัก
‪พอใจหรือยัง
‪ไม่ แม่ไม่พอใจ
‪บางครั้งแม่ก็คิดว่าแม่จะไม่มีวันมีความสุขอีก
‪แต่ไม่ใช่เพราะลูก
‪งั้นทำไมแม่ถึงไม่อยากพูดกับผมหรืออยู่ใกล้ผม
‪- แม่ไม่รู้ แม่ทำผิดพลาดเยอะมาก ‪- แม่กอดโอลี่อยู่ตลอด
‪- แม่มองผมไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪- แม่กลัว
‪แม่กลัวว่าความโกรธจะระเบิดออกมาจากตัวแม่
‪ไม่ใช่แค่ระเบิดใส่ลูก ใส่ทุก…
‪ใส่ลูกทุกคน
‪แม่ด้วย คุณก็ด้วย แคม
‪และแม่ก็หวังว่า…
‪ทุกวันแม่หวังว่าเราจะไม่ได้ขึ้นไปบนดาดฟ้านั่น
‪แต่เราก็ขึ้นไป
‪นั่นเป็นการตัดสินใจของเรา
‪ไม่ใช่ของลูก
‪จะโทษลูกไม่ได้
‪สำหรับเรื่องนั้น
‪แม่สัญญา
‪มันเป็นแค่ไม้เก่าๆ ผุๆ ชิ้นหนึ่ง
‪แม่ขอโทษที่ไม่เข้มแข็งพอที่จะช่วยให้ลูกเข้าใจ
‪หรือช่วยให้ลูกผ่านพ้นมันได้
‪แม่เองก็คิดว่า ‪แม่ไม่เข้มแข็งพอที่จะผ่านพ้นมันได้
‪แต่แม่ก็ผ่านพ้นได้
‪ตอนนี้แม่รู้แล้ว
‪แม่อยู่นี่
‪แม่คือแม่ของลูก
‪แม่คนเดิม
‪ดูดีค่ะ
‪บายครับ แม่
‪บายจ้ะ ลูก
‪บายครับ แม่
‪แล้วเจอกัน
‪โชคดีนะ ลูก
‪เช่นกันครับ
‪ในที่สุด
‪โอเคค่ะ
‪ฉันยอมแพ้
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เราจะออกไปข้างนอกกัน
‪เราจะไม่ใช้เวลาอีกคืน ‪นั่งจ้องมองตะกร้าของเพนกวิน
‪เราจะออกไปกินปลากับมันฝรั่งทอด
‪ฉันต้องใช้ผ้าปิดตาเพื่อไปชายหาดด้วยเหรอ
‪ใครบอกล่ะว่าจะไปชายหาดกัน
‪เด็กๆ
‪มีแผนอะไรกันนี่
‪- พระเจ้าช่วย ‪- เราเข็นให้นะ
‪สาม สอง หนึ่ง
‪แต่นแต๊น
‪ก็แค่เกย์
‪มันไม่ใช่แค่เกย์ แต่เป็นเกย์กับรถปิ๊กอัพของเกย์
‪- เด็กๆ ไปกันเถอะ ‪- ครับ
‪- สวัสดี บรอน ‪- เซอร์ไพรส์เหรอ
‪อย่ามองแม่ ไม่มีใครบอกอะไรแม่เลย
‪- เกิดอะไรขึ้นนี่ ‪- หนึ่ง สอง สาม
‪- แต่นแต๊น ‪- แต่นแต๊น
‪ราชรถรออยู่ครับ
‪เดี๋ยวกระเป๋าของแม่ตามไปครับ
‪เราจะออกไป
‪กินปลากับมันฝรั่งทอดกัน
‪แค่ถ้าคุณอยากไปนะ
‪โอเค
‪ขับไป
‪แล้วก็ขับไปเลยจ้ะ ทุกคน
‪เราทำสำเร็จ
‪- โอเค ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ตรงนี้เหรอ
‪ใช่ ตรงนี้แหละ
‪แม่คะ
‪มาเร็ว
‪- ไง ‪- ไง
‪ลับลมคมในจังเลยนะคะ
‪ใช่
‪ถามคำถามนั้นมาสิคะ
‪คำถามอะไรเหรอ
‪คำถามที่ฉันห้ามคุณไม่ให้ถามฉันน่ะ
‪คุณเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันดีขึ้นแล้ว
‪ขอบคุณนะ แคม
‪ขอบคุณค่ะ
‪อาจเป็นนกตัวอื่นก็ได้
‪ไม่ใช่
‪นั่นเพนกวิน
‪เพนกวินนั่นเอง!
‪- มันกลับมาแล้ว ‪- เพนกวิน
‪เพนกวิน
‪จุ๊บฉันหน่อย
‪- เพ็ง ‪- เพ็ง
‪แม่ไม่ใช่คนที่แม่เคยเป็นแล้ว
‪และผมก็รู้ว่าแม่ไม่ใช่คนที่แม่อยากเป็น
‪แต่สำหรับผมแล้ว
‪แม่เป็นมากกว่านั้นเยอะ
‪ชอบรูปนี้ไหม เพ็ง
‪แกจะไปไหน
‪เพ็ง
‪มีอะไรเหรอ
‪แกจะทำอะไร
‪ว่าไงจ๊ะ
‪ขอบใจจ้ะ
‪(แซม บลูมเข้าร่วมแข่งขัน ‪พายเรือคายัคชิงแชมป์โลก)
‪(และต่อมาก็ได้เป็น ‪แชมป์โลกกีฬาโต้คลื่นคนพิการสองสมัย)
‪(ไม่ว่าเพนกวินจะอยู่ที่ไหน ‪มันก็จะเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวบลูมเสมอ)
‪(ครอบครัวบลูม นิวพอร์ต ปี 2015)
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง