NETFLIX PRZEDSTAWIA
17 WRZEŚNIA
Do góry!
Tommy, do góry!
Jak zwykle coś odpierdala, Bob! Ty go przyjąłeś!
Cztery dni na jeden filar i mamy półroczne opóźnienie.
To twój człowiek.
Spokojnie, stary.
Obiecałem córce, że pierwsza przejdzie tym mostem.
- Tej nienarodzonej? - Dokładnie tak.
W górę!
Czemu znowu zniżasz? Wywal go, stary.
- Jak tam Martha? - Dobrze. Jak zawsze.
- Która godzina? - Trzecia.
Mark i Wendell mają przerwę.
Dobra.
Jutro masz odbić kartę Jimmy’ego!
- Jutro! - Dobra.
TO DZIEWCZYNKA
Bardzo kopie?
Czy…
Tak. Bez przerwy się rusza.
- Słucham? - Jak lubi być odwrócona?
Późno już.
- To niezbyt przyjemne. - Szczęściara.
To bardzo miłe.
- Tak. - Dziękuję. Zobaczymy, jak będzie.
Szlag.
Najpierw musisz…
podpisać tutaj.
Parafka.
Data.
Jeszcze na dole.
Parafka. Obok tego…
Wszystko załatwione, to ja idę.
- Pa, siostra. - Dzięki.
- Pa. - Na razie.
Widzimy się w domu.
- Dobrze. - Powodzenia.
A ciebie poproszę…
o jeden podpis na dole.
I to wszystko. Kupiłyście samochód.
- Dzięki, Chris. - Służę z przyjemnością.
Dziękujesz mu, że wziął prowizję.
- A to ja płacę. - Dzięki.
Dziękuję.
Gratulacje. Macie auto.
- Cieszę się, że zdążyłeś. - Już załatwione.
Zawsze byłam ciekawa,
jak można budować mosty, nie znając się na zegarku.
Dobre. Bardzo śmieszne.
Przestawili go na tyły. Już tam idę.
- Dzięki. - Na razie.
Ostatnia rzecz. Numer ubezpieczenia.
- Po co ci mój numer ubezpieczenia? - W związku z pożyczką.
- Lubi cię, ale nie umie tego okazać. - Nie.
- Kupiła nam samochód. - To prawda.
Chciała coś zamanifestować. Sam mogłem go kupić.
Chciała mnie poniżyć. Nie ma go tu. Dalej.
Kupiła minivan, żeby pozbawić mnie męskości.
Niezły klakson.
Ma moc.
Anita była zazdrosna.
Kogo obchodzi, co myśli Anita. Pieprzyć ją.
- Jakie to ma znaczenie? - Żadne, po prostu…
Nie ma żadnego znaczenia. To ma znaczenie. Spójrz tylko.
O Boże!
Wybrała szary, taki jak jej dusza. Wspaniale.
- To kolor jej duszy. - Oto kim się staliśmy.
O tak.
Liczy się tapicerka materiałowa.
Podgrzewane siedzenia, poduszki powietrzne.
- Będziesz się dobrze prezentował. - O tak. W sam raz dla mnie.
- Liczy się nasza trójka. - Tak.
Liczy się rodzina, a nie, co ona myśli.
Wiesz, co się liczy? To.
Tak.
- Kupiłem nam coś. - O Boże.
Ale słodkie.
Zaraz, czy to…
- Czy to jest na odwrót? - Jest dobrze.
Nie, do góry nogami.
Celowo. Tak ma być. To moja córka.
Pokręcona, ciekawa, czarująca, inteligentna.
- Skromna. - Skromna, pokorna.
- Zadzwonić do niej? - Tak.
- Chcesz wody? - Nie.
Wszystko idzie, jak należy. Może usiądziesz?
Zaraz usiądę.
Usiądź.
Teraz oczywiście nie odbiera.
Cześć, Barbaro. To znowu my.
Skurcze są co sześć minut.
Zaczęło się.
Szukamy odpowiedniego tempa, rytmu.
Samopoczucie dobre.
Kiedy?
Ach tak?
Nie spodziewaliśmy się, ale… co począć?
Dobrze, informuj nas. Jesteśmy pod telefonem.
Dziękuję.
Pamiętasz, że na wizytach przedporodowych mówili:
„Musicie wiedzieć, że coś może pójść niezgodnie z planem
- i sytuacja może się zmienić”. - Tak?
- Tak właśnie się stało. - To znaczy?
Barbara właśnie… odbiera ciężki poród.
- Odbiera poród? - Pamiętasz Evę?
Tak, ale ja też rodzę.
- Polubiliśmy ją. - Zadzwonisz?
- Do Evy? - Pogadam z nią. Do Barbary.
- Sama z nią porozmawiam. - Odbiera poród.
Ja też rodzę.
Dobra.
- Nie ma co się bać. - Nie boję się.
- Tylko chcę ją. - Dobra.
Ile to zajmie? Mówiła?
Dziecko się rodzi, więc przyjedzie, jak da radę.
Nie ja decyduję.
Tylko przekazuję informacje.
Przyjedzie, jak będzie mogła.
Mówię ci. Uspokój się.
Zróbmy coś innego. Może zatańczymy?
- Chodź. - Nie chcę tańczyć.
Odwróć moją uwagę.
Jak? Mam opowiedzieć dowcip?
Tak.
O czymś, co lubisz? Co jest w lodówce?
Brokuły są w lodówce.
Ulubiona muzyka brokuła? Wiesz jaka?
Wiesz, jaka to?
- Jaka? - Brok and roll.
- Nieprawda. - No mówię ci.
- W ogóle nie pasuje. - Gdzie brokuł chodzi na drinka?
- Gdzie? - Do baru sałatkowego.
No proszę cię!
Jesteś żałosny.
Co to?
To moje wody?
- O Boże. - Jest w porządku.
Co to znaczy?
Gdzie ona jest?
- O tak. - Szlag.
Zdejmiemy to.
- To też mokre? - Nie.
- Dobra. - Zadzwoń jeszcze raz.
- Bo to… - Zadzwonię.
To boli. O Boże.
O Boże. Ja pierniczę.
Nie patrz tak na mnie.
Chodź tutaj.
- Chodź tutaj, kochanie. - O Boże.
Chodź tutaj.
Nie na piłce.
- Nie chcesz na piłkę? - Boję się, że…
Po to nam ją dali.
- Może rozciąganie? - Chrzanić rozciąganie.
- Uważaj. - Szlag. Nie chcę.
Czemu mi tak niedobrze?
Tak w porządku?
Co teraz?
O Boże. Sorry.
Dziwnie się czuję.
Muszę… Mam mdłości.
Pomasujesz mnie?
Dziękuję.
O cholera.
Chyba zwymiotuję.
Mało co jadłaś. Czym chcesz wymiotować?
Nie wiem. Przepraszam.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
I wydajesz się wystraszony na maksa.
Nieprawda.
- Serio? - Serio.
- Wymiękasz? - Ani trochę.
Masz w oczach…
strach.
- Nieprawda. - To mnie pocałuj.
Chcesz się całować?
Nie za bardzo.
To ona.
Widzisz, jak szybko?
Dobry wieczór.
Skurcze co sześć minut. Wody odeszły.
- Super. Wszystko dobrze? - Tak. A u ciebie?
- Świetnie. Rozmawiałeś z Barbarą? - Tak.
- Super. Jak się czujesz? - Dobrze.
- Chcesz wody? - Nie.
- Barbara przyjdzie? - Wody?
- Cześć, Martho. - Cześć.
Przepraszam. Jest mi niedobrze. Dasz mi wody?
- Dobrze. - Potrzebuję jej.
Jak idzie?
W porządku. Tylko dwa ostatnie skurcze były bardzo intensywne.
- Wiem… - W mniejszym odstępie.
Tak. Jest mi niedobrze.
- To… - Ja nie…
- Wymiotowałaś? - Nie, nic nie jadła.
Dobrze, wiesz co…
To całkiem normalne. To nawet dobry znak.
- Tak? - Tak ma być.
Strasznie się pocę. Pomożesz mi?
Wiem, że spodziewałaś się Barbary
i że zawsze jest trochę dziwnie, jak coś się zmienia,
ale ja się cieszę, że tu jestem.
- Będę z tobą. - Następny.
O Boże.
Mam tylko oddychać czy co robić…
- Pamiętasz to? - Tak.
Skarbie.
Co, do…
To jest straszne.
Świetnie ci idzie. Oddychaj.
Świetnie ci idzie.
- Masz coś przeciwbólowego? - Dobrze.
- Przychodzą i odchodzą, próbuj wytrzymać. - O ja pierdolę.
To jest straszne.
Szybciutko posłucham, jak bije jej serce.
- Sprawdzę, jak znosi poród. - Masz wodę?
Położysz się na chwilę?
- Potrzymasz mi rękę albo głowę? - Oczywiście.
Muszę tylko…
- Masz tę wodę? - Tak.
Posmaruję ci brzuch. Poczujesz zimno.
Po co to? Żeby sprawdzić tętno?
Tak.
Czemu nie wychodzi?
- Ściśnij tutaj. - Posłuchaj.
- W porządku?
- Słyszysz? - Rany.
- Silne. Super. - Słyszysz?
- Naprawdę super. - Cześć, mała.
Cześć, mała.
Dobrze. Świetnie. Dajesz radę!
- A teraz… - Słyszałeś to?
- Tak. - Martho.
Musisz położyć pośladki na to.
Muszę… sprawdzić…
jaki to etap. Zrobię małe badanie.
- Sprawdzę rozwarcie. - Ładne okulary.
Dziękuję.
- Są częste. - Mogłam poprosić o znieczulenie.
Częstsze niż co sześć minut, prawda?
- O wiele. - Dobrze.
Co?
Mówimy o częstotliwości skurczów.
Częstsze niż co sześć.
Przełóżmy nogi. O tak. Dobrze.
Dobrze. Tak.
A teraz wsunę palce i dotknę szyjki macicy.
To będzie trochę nieprzyjemne.
Prawie sześć centymetrów.
Dziecko jest bardzo nisko.
Wychodzi?
- Tak. To dobrze. - Ale szybko.
- Świetnie ci idzie. - To strasznie szybko.
Super ci idzie.
Fantastycznie.
Jest mi strasznie niedobrze.
Nie, nie…
Posłuchaj…
- Oddychaj. - Zaczekaj…
O Boże! Kurwa!
Tak.
- O Boże! - Zaczęło się.
- Tak. - To okropne.
- Posłuchaj. - Straszne.
Martho. Myślisz, że poczułabyś się lepiej w wodzie?
- Przenieśmy ją do wanny. - Ja pierdolę!
- Nalejesz wody? - Tak.
- Ja zostanę chwilę. - Chcesz wejść do wanny?
To okropne. Straszne.
- Chcesz do wanny? - Obojętnie.
O Boże. Zaraz zwymiotuję.
Ale cię wzięło.
Nie dam rady.
Eva, gdzie Barbara?
Dasz radę.
Jesteś miła, ale ja nie dam rady.
- Dajesz radę. - O Boże. Ja pierdolę.
- Nie dam rady. - Dajesz radę.
A teraz wstaniemy.
- I pójdziemy do łazienki. - Nie dam rady. Nie chcę.
No już.
Wstawaj, już.
Dobrze.
- Nie mogę. - Dobra.
Połóż ręce tutaj. Podniesiemy cię.
- Mały spacer do łazienki. - Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
- Nie dam rady. - Dobra.
- Mam goły tyłek? - Oprzyj się, kochanie.
- Jest wredna. - Możesz iść. No dalej.
- Chodźmy. - Sorry. To krępujące.
Możesz iść.
- Dobrze. - Robiłaś to już kiedyś?
Robiłam.
- O Boże. - Ile masz dzieci?
- Mam córeczkę. - Zaraz zwymiotuję.
- Córeczkę? - Tak, dziewczynkę.
Boże, ale boli.
Wyrzuciłeś śmieci? Bo czuję jakąś dziwną woń.
Wyrzucę. Tylko zaprowadzimy cię do łazienki.
Chodź.
Dobrze. Wy zajmijcie się kąpielą.
Ja przygotuję sypialnię. Dobrze?
Tak.
Wszystko będzie dobrze.
- Jak wam idzie? - Dobrze.
- Dobrze? - Tak.
Kochanie, podnieś ręce.
Co? Próbuję.
Dobrze.
Czuję się strasznie.
Ale jazda. Czuję swój zapach. O Boże!
- Woda w porządku? - No już.
Czemu nie może urodzić się teraz?
- Tak lepiej. - Prawda?
- Możemy włączyć muzykę? - Muzykę?
- I zgasić światła. - Dobrze.
- Kocham cię. - Pocałuj mnie.
Kocham cię!
- Kocham cię. W porządku? - Tak. Włącz muzykę.
Dobrze.
Oddychaj, kotku.
Oddycham.
Czuję się okropnie.
Chyba się posram.
Interesujący dźwięk.
- Nie ruszaj się. - Tak.
Boże!
To dźwięk parcia. Czujesz parcie?
- Chce mi się przeć. - To wyjdź z wanny.
- To krew? - No już.
Nie szkodzi. Tylko odrobina.
Dobrze, chodźmy do sypialni.
Teraz przeć czy…
Nie. Nie teraz. Zaczekaj. Muszę tylko…
Najpierw muszę sprawdzić rozwarcie.
Tylko…
Tak.
Do góry. O tak.
Za gruba.
- W porządku, Martha? - Tak?
Sprawdzę szyjkę, dowiemy się, jaki to etap.
Wiem. Przepraszam. Wyczuwam główkę dziecka.
- Tak? Wychodzi! - Nie czuję szyjki.
Dalej, mała.
Masz pełne rozwarcie.
- Całkowite. - Tobie łatwo, skurczybyku.
- Martho. - Tak?
Teraz możesz przeć.
Gdy tylko poczujesz chęć, przyj.
Daj mi dwie sekundy.
O Boże!
Tak.
Zuch dziewczyna.
Zuch.
Bardzo dobrze.
- Dobrze! - Dobrze.
Zuch dziewczyna. Wspaniale.
O tak, zawodowo.
Idzie ci świetnie.
Posłucham tylko, jak dziecko znosi…
poród.
O tak. Odpoczywaj, skarbie.
- Odpoczywaj. - Chcę tylko…
Martho, przełożę cię teraz na bok, dobrze?
Bo dziecko źle znosi tę pozycję.
- Chyba lepiej tak. - Przełożyć ją na bok?
- No już. - Tak.
- O Boże! Znowu! - Teraz przyj.
Tak. Dobrze. Przyj w moją stronę.
Tak.
- Dobrze. - Przyj.
Dobrze. Dobrze…
Jest już tutaj? Gdzie ona jest?
Zobaczmy.
A teraz chwilę odpocznij.
Tętno nie jest takie, jak byśmy sobie życzyli.
To znaczy?
Zrobię…
- Zaczekaj chwilę. - Kochanie, nie. Dokąd idziesz?
Nie ma tętna?
Jest. W dwóch następujących po sobie skurczach
tętno nie było takie, jak bym sobie życzyła.
Ale jest w granicach normy.
- Jakie są granice normy? - Przyjrzę się kolejnym.
Jeśli to się powtórzy, możemy potrzebować pomocy.
I transportu.
- Do szpitala? - Do szpitala.
Będę obserwować. Ty wróć do niej.
- Zaraz przyjdę. - Ale jest dobrze?
Tak. Wszystko dobrze. Idź.
- Kochanie? Posłuchaj mnie. - Gdzie moja mama?
- Posłuchaj. - Co?
Idzie ci świetnie.
Przesz wspaniale i dużo. I długo.
Sporo już zrobiłaś. Szpital to nie porażka.
Nie. Daj krzesło. Nie jadę do szpitala.
- Mówi… - Nie decydujesz.
- Martho. - Urodzę tutaj.
- Już wychodzi. Daj mi chwilę. - Posłuchaj.
Musisz urodzić natychmiast.
Przy tym skurczu. Przyj tak mocno, jak możesz.
Dobrze.
Dalej, widzę już główkę.
Przyj dalej. Przyj.
Przyj!
Przyj, Martho.
- Zaraz. Proszę. Wychodź. - Dobrze.
Sprawdzę, jak nam idzie.
No dalej.
Musisz zadzwonić po pomoc. Dzwoń pod 112.
Powiedz, że to poród domowy. Dziecko w stanie zagrożenia.
- Dobrze. - Co to znaczy?
- Martho, musisz urodzić teraz. - Gdzie telefon?
Jasne? Teraz. Podnieś się.
Dzwonię z Formosa 423.
Potrzebna karetka do porodu domowego.
Jesteśmy w trakcie porodu. Ulica Formosa 423.
Tak, proszę. Dziękuję.
- Zrobione. - Staram się!
Musisz urodzić natychmiast. Weź głęboki oddech i przyj.
- Przyj, skarbie. - Przyj.
Przyj!
Jeszcze jeden oddech i przyj!
No dalej!
- Przyj, Martha! - Przyj!
Nie odpoczywaj! Weź oddech. Przyj. Wypchnij to dziecko.
Teraz!
No już!
Dalej!
Przyj dalej! Dobrze.
Dobrze!
Dobra, mamy ją!
Dalej, mała!
Dalej! Tak.
Cześć!
Dobra dziewczynka. Jak się masz?
No już. Niech cię usłyszę.
Jest taka cicha. O Boże.
Zaczekajcie. Chwila!
Zaraz, zaraz.
Brzmi w porządku. Naprawdę dobrze.
I ma ładne kolorki.
- Cześć, skarbie! - Cześć, kochanie, chcesz zobaczyć mamę?
Jest wspaniała.
Cześć, najdroższa!
O Boże.
Masz piękne oczka.
Cześć, skarbie.
Wiem.
Trochę ją przykryję.
Cześć, piękna.
- Dałaś radę. - Wspaniała.
Popatrz na to!
- Co za piękność. - O Boże.
Już dobrze, skarbie.
Jest taka spokojna.
Jesteś najpiękniejsza na świecie.
Najpiękniejsza pod słońcem.
Cześć!
Cześć. Moja córeczka.
Muszę ją zabrać. Jest sina.
- Co? - Co?
- Chodź. - Jak to?
Chodź, malutka.
Nie!
No dalej.
- No już, maleństwo. - Jak to?
No już.
No już. Dalej.
Sprowadź ich. Natychmiast.
No już!
Dalej, oddychaj!
Dalej, maleństwo.
Tutaj!
Stop!
Szybko!
9 PAŹDZIERNIKA
Przepraszam, to moje biurko.
Aż tak straszę?
Ależ skąd.
Ja tylko… miałem…
Skończył mi się urlop. Jeśli pozwolisz.
Jasne. O Boże. Już wychodzę.
- Nie przejmuj się. - Dzięki.
Przepraszam cię.
Wezmę tylko rzeczy.
Naprawdę przepraszam.
Przestaliśmy celebrować czynności.
Przestaliśmy celebrować posiłki i cieszyć się życiem.
Wprowadziłam zasadę, że przy naszym stole nie ma telefonów.
Martho, to ty?
Nie poznajesz mnie? Jestem koleżanką mamy.
- Tak. - Gramy razem w brydża.
- Oczywiście. - Jak się masz?
- Dobrze. - Tak?
Twoja mama opowiada mi o wszystkim.
Wiem wszystko.
Rany, to takie okropne.
Wszystko przez tę oszustkę.
Zgnije w więzieniu. Zobaczysz.
Poniesie konsekwencje.
Ładna bluzka.
Dziękuję.
Proszę.
Zapnij pas.
- Włączyć muzykę? - Nie.
O czym tak myślisz?
O niczym.
Nieprawda. Widzę, że się dręczysz.
Tym, co znajdą.
- Co znajdą? - Tak.
Kieliszek wina przed bzykaniem?
To, że jadłam sushi?
Czy chodzi ci o… ciebie?
O mnie?
O moją trzeźwość?
Tak, nie minęło nawet… Ile?
Dużo czasu.
Sześć lat, pięć miesięcy, trzy dni.
Cztery dni.
Nie znamy przyczyny śmierci.
W czasie autopsji przeprowadziliśmy
histologię, toksykologię i badania mikroskopowe,
by wykluczyć wcześniejszą infekcję,
aberrację chromosomową i patologie łożyska.
Dziecko przebywało w środowisku o niskiej zawartości tlenu.
W 70% takich przypadków rzadko znajdujemy wyjaśnienie.
- Jest pan lekarzem. Jak się pan nazywa? - Ron.
Doktor Ron. Jest pan lekarzem. Pieprzonym lekarzem.
W medycynie na pewne pytania nie ma odpowiedzi.
Przeciw położnej toczy się postępowanie.
Ekspertyza lekarza sądowego niedługo pomoże stwierdzić…
A pańska ekspertyza? Jest pan lekarzem.
Nie wie pan nic, czy można było temu zapobiec, kto zawinił.
- Gówno pan wie. - Na pewne pytania nie mam odpowiedzi.
A na jakie pan ma? W tej chwili.
Pewne jest to, że wszczęto dochodzenie i…
Kurwa!
Przepraszam.
Muszę wyjść. Przepraszam.
To wymaga czasu.
Gdzie ona teraz jest?
W kostnicy.
Czy można oddać organy?
Nie. Lekarz sądowy to wykluczył.
Niektórzy…
oddają ciało…
na cele medyczne i edukacyjne.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
7 LISTOPADA
- Ile płacę? - To będzie 25 $.
Proszę. Dziękuję.
- Dzięki. - Do widzenia.
Musisz wybrać napis, skarbie.
IVETT POKÓJ JEJ DUSZY
Twoja babcia leży w grobowcu rodzinnym.
- A może by tak… - Ty to pisałaś?
Tak.
- Pan to pisał? - Tak.
To nie imię mojej córki. Ma być Yvette. Pierwsza „Y”, ostatnia „E”.
„Yvette”.
Przepraszam.
Nie wiń pana. Sean dyktował.
Tak, po prababce, węgierska pisownia.
Żeby nie była na końcu każdej listy.
Bez sensu, listy układa się po nazwiskach.
Wybraliśmy amerykańską pisownię, bo ty tak chciałeś.
Tak, ale to szczegół, Martho.
- Szczegół. - Tak.
Tak.
Masz rację.
To szczegół.
Szczegół. I tak nie będzie pogrzebu…
- Nie będzie pogrzebu. - Nie o to mi chodziło.
- Nie będzie nagrobka. - Martho? Zmienię pisownię.
- Możesz chociaż wybrać czcionkę? - To tylko strata czasu.
Co?
Martho.
Martho!
- Wybierzesz ją dzisiaj? - Martho!
Nie ma sensu. Zamierzam oddać ciało
na cele naukowe…
To po prostu…
Martho!
Zupełna strata czasu.
Martho! Przestań!
Mogę się poczęstować?
Proszę bardzo.
Proszę zachować zlecenie. Wprowadzimy kilka małych zmian
i ja zapłacę.
Nie, ja zapłacę.
Ja zapłacę.
Dziękuję.
Za pewne rzeczy płacę sam.
Sean, nie pal. Znowu wpadniesz w nałóg.
- Dokąd idziesz? - Pięć minut.
Kurwa.
Sean.
Ona potrzebuje pomocy.
Nie wie, co robi.
Popełnia jeden błąd za drugim.
Dlatego my musimy jej pokazać, co należy zrobić.
Co to znaczy?
Znasz Suzanne? Jej kuzynkę?
- Nie. - Nie?
Wspaniała dziewczyna.
Ma piękne biuro w centrum.
Obiecała, że zajmie się pozwem cywilnym,
jeśli przekażę jej wszystkie dokumenty.
- Mam ci dać dokumenty. - Tak.
Najpierw muszę to omówić z Marthą.
Naprawdę?
Nie chcesz, żeby ktoś odpowiedział za tę potworność?
Martha nie jest w stanie teraz decydować.
Więc pomyślałam…
że dla odmiany ty przejmiesz trochę odpowiedzialności.
No bo naprawdę.
Przekażę je osobiście, jeśli nie masz nic przeciwko.
Kiedy?
Niedługo.
Oby.
Wysadź mnie na rogu. Chcę się przejść.
Nie chcesz podjechać pod dom?
Nie, muszę się przewietrzyć.
POŁOŻNEJ GROZI PIĘĆ LAT WIĘZIENIA.
NAGONKĘ NA POŁOŻNICTWO PODSYCAJĄ LEKARZE.
Cześć.
Hej.
Palisz?
Przepraszam.
- Udany dzień? - Tak.
- A twój? - W porządku.
Powinniśmy pogadać o procesie.
Musimy to zakończyć.
Ja już spotkałem się ze śmiercią. Jest ciemna, zimna.
Bardzo ciemna i zimna. Teraz Yvette jest w ciemności i zimnie,
a ja nie mogę nic na to poradzić. Mam związane ręce.
Martho, proszę.
Nie jestem twoją matką.
Jestem twoim partnerem. Tworzymy drużynę. Porozmawiajmy, proszę.
Martho…
wyjdź, proszę.
Tęsknię za nią.
Tęsknię za nią. Proszę.
Przepraszam. Obiecaj mi, że nie…
Że jej nigdzie nie oddasz.
Proszę.
Obiecasz?
Obiecuję.
Sean mówił, że cię tu znajdę.
Wychodzi z siebie.
Nagle się kumplujecie?
Zgadzamy się w paru sprawach.
A czy on ma wybór?
Martho, zaczekaj, proszę.
Nie próbuję cię przekonać. Wiem, że nic nie wskóram.
Rozumiem, że postanowiłaś oddać swoje dziecko na badania medyczne.
Proszę cię tylko o to, żeby po wszystkim
ona do nas wróciła, żebyśmy mogli ją pochować.
To wszystko. Tak należy postąpić, kochanie.
Bo ty tak mówisz?
Czy naprawdę chcesz pochować swoje dziecko w zbiorowym grobie,
jak zwierzę?
O Boże.
To cię śmieszy?
Tak. Bardzo słabe.
Martho.
Dziękuję, że pani czekała.
Proszę podpisać tutaj.
Tak.
I tutaj.
Jeszcze na dole.
21 GRUDNIA
Dzień dobry. Szukam Suzanne Weiss.
- Prosto i w lewo. - Dziękuję.
- Do kogo? - Na 17.30.
- Cześć. - Dzień dobry.
Jestem Sean.
- Carson, prawda? - Carson. Elizabeth.
Tak.
Wejdziesz?
- Tak. - Dobrze.
To odpowiedni moment?
Zapomniałem dokumentów. Zaraz wrócę.
- Wiesz, że jesteśmy rodziną. - Na to wygląda.
Dziwne.
Chcesz się pozbyć mojego dziecka?
Pokój jest niepotrzebny…
Bo nie mamy dziecka.
- Czemu jesteś taka zimna? - Zimna?
Tak.
Ja jestem zimna?
- Ty. - Jasne.
Cóż…
to ty za moimi plecami wchodzisz w komitywę z matką…
Możesz to zostawić?
Martho, chcę, żebyś to zawiesiła z powrotem.
Daj mi to.
Przestań.
Cholera.
Jak ręka?
Nie jesz tego jabłka?
Jest brązowe.
- Nie chcę go. - Dobrze.
O czym tak rozmyślasz?
Zdradź mi swoje myśli.
O mojej ręce.
- I jak? - W porządku.
Chcę wyjechać do Seattle na jakiś czas.
- Do Seattle? - Tak.
Samochodem. Mogłabyś pojechać ze mną…
Ruszylibyśmy w trasę.
Moglibyśmy kupić jakiś tani grat…
Mam tam przyjaciół, pomogliby mi go odnowić.
To by nam dobrze zrobiło.
Serio. Zmiana otoczenia zrobiłaby dobrze i tobie, i mnie.
To znaczy…
Zgódź się.
Powinniśmy pojechać.
Brakuje mi ciebie.
- Dotknij mnie. - Przestań!
- Dotknij mnie. - Sean.
Brakuje mi ciebie.
Dobra.
Dotknij mnie.
Szlag!
Zdejmij to.
Klamerka z tyłu.
Sean! Nie rozrywaj tak. Po prostu…
je zdejmij.
Pozwól mi je zdjąć…
Ja je zdejmę!
- Chodź tu. - Dość!
Przestań!
Posłuchaj.
Zdejmę je, ale daj mi chwilę.
Kurwa mać!
Przepraszam. Tylko… Chwila.
Pieprzyć to. Odechciało mi się.
13 STYCZNIA
Cześć, Chris.
Stary, tak mi przykro.
W porządku… Zaczekaj…
Nawet nie umiem sobie wyobrazić…
Tak, chciałbym, żebyś…
Wymień mi auto na inne. I daj mi za nie kasę.
A potem je sprzedasz.
- Dobra? - Pomogę ci sprzedać.
To zajmie parę miesięcy, ale…
Potrzebuję teraz. Jestem pod ścianą.
Mam związane ręce.
Po zakupie już nic nie mogę zrobić.
Od pół roku nim nie jeżdżę. Nic się w nim nie zmieniło.
- Rozumiem… - Chris, potrzebuję tego.
- Szef bardzo… - Jebać go.
Bardzo tego potrzebuję, stary.
- Dobra. - Przepraszam.
Mógłbym to zrobić, pod warunkiem że…
Czy auto stanowi zagrożenie?
Czy jest jakiś problem…
- Zagrożenie… - To mogę je przyjąć.
Jak to zrobić?
Gdyby doszło do wypadku, jakoś bym to załatwił.
- Zróbmy tak. - Dobra.
Szuka pani czegoś o hodowli kiełków?
Mam coś lepszego.
Proszę zobaczyć.
- Nie, tę. Tak. - Tę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Siemka.
Musimy pogadać o mamie.
Jakby przybyło jej pięć lat. Prawie spaliła dom.
To moja wina?
Nie odbierasz telefonu, kiedy dzwoni, że dom się pali.
Zrobiła to, żeby mnie zobaczyć?
Czemu mnie w to mieszacie?
Zawsze gdy dzwoni, mam spotkanie…
- Nie rzuciłaś pracy? - Co?
- Chris tak mówił. - Nie gadałam z Chrisem.
Sean z nim gadał, jak zwracał auto.
Co?
To twoje. I…
- To nie moje. - Było w aucie.
Znalazłam też rolkę filmu.
Dałam do wywołania.
Muszę lecieć. Mam robotę. Cześć.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie martwiłabym się tym.
Ludzie chcą ją zlinczować.
Za taki błąd czekają ją dwa do ośmiu lat odsiadki.
Nie wezwała karetki na czas do umierającego dziecka.
To wystarczy, by ją zamknąć.
Dobra.
Uważam, że z twoim zeznaniem
mamy sprawę w kieszeni.
Jeśli zdecydujecie się także na proces cywilny,
mogę wam znaleźć kogoś zaufanego do pomocy.
Macie duże szanse wygrać oba.
Możecie zainkasować miliony.
Znasz ten most?
Ten, co wisi na ścianie.
- Nie. - Niezła historia.
W latach 40. po prostu się rozpadł.
Wielka sprawa. Trzeci co do wielkości most w USA.
Most Golden Gate, Waszyngtona, a potem Tacoma.
W latach 40. zawalił się i nikt nie wiedział dlaczego.
Zapytano ekspertów.
Matematycy, naukowcy, nikt tego nie rozgryzł.
Sprawdzili fundamenty, cięgna, nic.
Wszystko się zgadzało.
W końcu jeden z tych naukowców rzuca: „Rezonans”.
Co?
- Rezonans. Wiesz, co to? - Nie.
Rezonans to…
Każdy obiekt stały posiada wibracje.
Gdy wibracje się łączą, otrzymujemy rezonans.
Czasami ma on taką moc, że jest w stanie zburzyć most.
- Czy to zdarza się często? - Nie…
Na przykład huśtawka, która sama się huśta…
To jest rezonans. Dziękuję.
Za wszystko.
Jestem po to, by pomóc.
Muszę już iść.
Wezwę nam taksówkę.
- W tej chwili. - Muszę iść. Przepraszam.
Niech to szlag.
Dobry wieczór, na Christie Street proszę. Jak najszybciej. Dziękuję.
CZY ZOSTANIE UZNANA ZA WINNĄ?
PIĘĆ ZARZUTÓW ZANIEDBANIA
DWA ZARZUTY BŁĘDU W SZTUCE
NIEUMYŚLNE SPOWODOWANIE ŚMIERCI
PROCES EVY WOODWARD NABIERA ROZPĘDU
Udana impreza?
- Tak, niezła. - Tak?
A gdzie ty byłeś?
- Wierciłeś? - Tak.
Robert nie widział cię od trzech tygodni.
Co wierciłeś?
Nie musisz kłamać.
Ty mnie okłamałaś.
Cholerna krętaczka.
Pieprzona suka.
Pieprzona suka i krętaczka.
Tania krętaczka. Pierdolona świruska.
Jesteś świruską i krętaczką, dziwko.
5 LUTEGO
- Hej! - Przepraszam.
- Kurna, co jest, Chris? - Przepraszam.
- Zapomniałeś o mnie? - Przepraszam. Jest ślisko, uważaj.
Tak bardzo nie możesz się doczekać wizyty u mojej mamy?
Prawie pobiegłeś.
To moja kuzynka?
Niemożliwe.
- Cześć. - Cześć.
- Co tu robisz? - Kopę lat.
- Cześć. Tak. - Niesamowite.
Twoja mama prosiła mnie… Wejdźcie.
- Jest w kuchni. - Dobra.
Dzień dobry. O tak, kaczka.
- Tak. - Wygląda mega.
Polać sosem?
- Umiesz to zrobić? - Tak.
- Masz. Dziękuję. - Dzięki. Wezmę to.
Pomóc przy sałatce?
Tak, fantastycznie.
- Nie zjadaj, tylko zrób. - Świeża.
Tak, świeża.
Pokroić? Grubo? Cienko? Jak lepiej?
- Nie za grubo. - Dobrze.
Ale też nie za cienko.
Cześć, kochanie.
- Jak się masz? - Dobrze. Gdzie Martha?
Przyjdzie.
Sama?
Nie wiem.
Włożyć z powrotem?
Już skończyłaś?
- To dobrze. - Planujesz coś?
Co? Nie, nic.
- Planujesz coś. - Co?
Planujesz coś.
Zaprosiłam Suzanne, bo potrzebna nam porada prawna.
Po co?
- Znalazłeś moje klucze! - Chyba tak.
- Były w misce, zabawne. - Jezu.
Coś jeszcze?
- Nie teraz. - W porządku?
- Tak? - Coś do picia? Herbatę?
Nie trzeba.
- Oto i Liz. - Nie nazywaj mnie tak.
- Jak leci? - Cześć, skarbie.
- Co tam? Cześć. - To dla ciebie.
- Portulaka wielkokwiatowa. - Piękna. Chryzantemy!
Kupiłam ci, to…
- To dla mnie? - Podobno świeci.
- Jak mogę pomóc? - Cudownie.
Uważaj na but.
- Kiedy to się stało? - Chyba jak wchodziłem. Wytrę.
Wdepnął we własne gówno.
Chodźcie do salonu. Ładnie tu, prawda?
- Cześć. - Cześć.
- Tak, ładnie. Cześć. - Jak leci?
Miło cię widzieć. I ciebie, Chris.
- To się nazywa staging. - Wygląda fantastycznie.
- Wiesz, co to znaczy? - Niezupełnie.
Zademonstruję. Widzicie to zwykłe krzesło?
- Tak. - Wydaje się samotne i smutne, prawda?
Więc znajduję kolorową i radosną poduszkę.
Kładę ją tutaj. I od razu widzicie samo piękno.
Tak. Chcesz usiąść?
- Widzisz? - Tak. Usiądziesz?
Dekoruję wiele miejsc.
Nie za pieniądze. To hobby. Robię to dla przyjaciół.
- Pójdę nakryć do stołu. - Dobrze.
- Więc… - Martho?
- Chcesz szczotkę do włosów? - Szczotkę? Nie.
No dobrze. Uroczy strój.
Nie tak szykowny, jak się spodziewałam na tę okazję.
Jaką okazję?
- Chris, masz drinka? - Włożę do wody.
- Wznieśmy toast. - Dobrze.
- Za was. - Toast?
Że wyszliście z domu.
- Że wreszcie… - Zdrowie.
- Wyszliście do ludzi. - Sean.
- Cześć, Suzanne. - Kuzynka?
- Miło mi cię poznać. - Mnie też.
Raz w kościele gostek mówił coś…
- Gostek? Pastor? - Pastor.
Wygłaszał kazanie.
I powiedział…
coś głębokiego.
Powiedział, że czas leczy rany. Pomyślałem: „Racja.
Całkiem niezłe”.
Co porabiasz w wolnym czasie? Grasz?
Już dawno nie. Tylko pracuję.
Gram tylko, jak mi płacą…
- W kościele? - Tak.
Fajnie.
- Inna publiczność. - Inna.
Wierni.
Tak. No właśnie. Są lepsi niż groupie.
- To prawie to samo. - Racja.
- To był dobry zespół. - Dziękuję.
- Dobry czas, żeby grać. - Tak.
- Cała scena post grunge. - O stary.
Odlot. The White Stripes, co nie?
- Tak. Kto jeszcze? - The Hives.
Hives, Strokes, Beck.
Beck to co innego. Jest miękki. Wy mieliście charakter.
Co zrobili The Stripes?
- Pomóc ci? - Stripes…
- Pomóc? - Nie. Nalałam sobie tylko.
O co to chodziło? Brat…
Mąż… Brat…
Udawali rodzeństwo
albo małżeństwo.
- Stripes? - Tak.
Było coś takiego.
- Kto? - Sprytnie.
- The White Stripes? - To zespół?
Zabawna jesteś.
- Nie znasz ich? - Nie.
- Serio? - To…
- Nie. The White Stripes? - Bez jaj.
No co ty, w 2001 i 2002 żyłaś w jaskini?
Nakręcili reklamę coli. „Seven Nation Army”.
- Ja pieprzę, co za piosenka. - Tak.
- Znam ją. - Tak.
- Grają ją na… - Tak.
No więc chodziło o to, że byli dwuosobowym zespołem.
Gostek i laska. On się nazywa Jack White.
- A ona… - Meg.
Meg. Są razem w zespole, ale ich zespół jest…
Są małżeństwem…
Tak, a mówią wszystkim, że są rodzeństwem.
Ich małżeństwo się sypie na oczach całego świata.
Są jak Sonny i Cher.
Wszyscy na nich patrzą i rozkminiają: „O Boże. Kłócą się?”.s
Mają gdzieś ich muzykę.
- Śledziło się plotki. - Tak.
Nie muzykę.
Widząc małżeństwo muzyków,
nie zastanawiasz się nad piosenką i instrumentacją,
tylko czy się bzykają, gdzie się poznali i czy mają dzieci.
To straszne.
Ale u Donny’ego i Marie było na odwrót.
Tak, ale ich muza była do bani, więc kogo to obchodziło.
Ale nikt się nie zastanawiał.
Racja. Skoro byli kiepscy i byli rodzeństwem…
O tym mówię. Co się stało z twoim zespołem?
Nie wiem. Głupia sprawa. Każdy wydoroślał i poszedł w swoją stronę.
- Po inne zespoły, inne brzmienie? - Nie, po prostu…
Powiedziałem mu: „Spoko. Zajmij się dziećmi. Nie masz czasu”.
- Miał mnie za dzieciaka. - Reszta zespołu?
Tak. Nie podobało mi się, jak się do mnie zwraca.
- Był od ciebie starszy. - Tak, ale to było protekcjonalne.
„Jestem lepszy, bo mam dzieci”.
Racja, to nie fair.
Właśnie, bo co to ma do rzeczy?
- Życie jest to samo. - Nie, zajmować się tym.
Kiedy jesteś młody i przed tobą sukces?
- Nie. To ma sens. - Co to za ton? Nie rozumiem.
- O co chodzi? - Jaki ton?
- My tylko rozmawiamy. - Co? Ja się z nim zgadzam.
Zgadzamy się. Wszyscy się zgadzają.
- W czym problem? - Problem?
- Zejdź z niego, tylko gadamy. - Prowadzimy zwykłą rozmowę.
Jasne. Zwykłą.
Tak. Jestem…
Dobra.
Sorry. Nie pomyślałem.
- „Dziecko”, nie wiedziałem. - O Boże.
Co my tu w ogóle robimy? To jakiś obłęd. Do cholery.
Skoro pytasz.
Konsultowałam z Suzanne…
- Co? - Proces.
Jesteś w nim oskarżycielką?
- Tak. - Tak. To znakomita prawniczka.
I należy do rodziny.
Zależy jej na nas. Dopilnuje, żeby to się skończyło, jak należy.
Proces jest z góry wygrany. Wszyscy jej nienawidzą.
Dokładnie tak. Nie chcę, żeby cię oceniali.
- Kto? - Ludzie.
Ludzie, czyli Judith?
- Naprawdę… - Odpieprz się, Chris.
Skoro o niej mowa, byłam w sklepie po jabłko.
Dwadzieścia minut później wciąż je kupowałam.
Wiem, bo spóźniłam się na spotkanie. Ile, 25 minut?
Minuta na jabłko, minuta w dziale mrożonek.
Resztę czasu byłam maglowana przez twoją przyjaciółkę,
zastanawiając się, czego ode mnie chce.
A ty martwisz się, że mnie ocenią?
Martho.
To nawet nie o to chodzi.
Mam się tak zachować, żeby się wpasować.
Chcesz mnie ustawić.
- Musisz iść na terapię. - Nie. Dzięki, Anito.
- Dobra. - Musisz. Zołza.
Kogo obchodzi, co myślą? Tu chodzi o mnie. O moje ciało.
O mnie. Rozumiesz to?
Rozumiem, skarbie.
Ale czy zdecydowałaś się na proces?
- Nie idę na żaden proces. - Czemu nie, skarbie?
Ona musi zapłacić za swoją niekompetencję.
- Chodzi o forsę? - Nie!
O to, co myślą inni?
Chodzi o ciebie.
Musisz się z tym zmierzyć.
Mierzę się z tym. Mierzę się!
Ja tak nie uważam. Potrzebujemy sprawiedliwości.
Nie. Ty jej potrzebujesz. To tobie na niej zależy! Tobie!
A nie mnie! Tobie!
Martho, gdybyś mnie posłuchała,
teraz trzymałabyś w ramionach dziecko.
Wiesz co, ty…
Ty się wstydzisz.
Ty się mnie wstydzisz.
Bo mi się nie udało. „Co za kompromitacja!”
Zawiodłam!
- Tak. - Cholernie się wstydzisz.
Wstydzę się za siebie.
Że zawiodłam jako matka,
bo nie nauczyłam cię walczyć o swoje, na miłość boską.
I poradzić sobie z tym. Tak jak moja matka nauczyła mnie.
Kiedy ojciec poszedł do getta, matka znalazła pustą szopę,
weszła do niej i urodziła mnie.
Bez niczyjej pomocy.
Chowała mnie pod podłogą, gdy musiała wyjść i ukraść jedzenie,
żeby mieć mleko, by utrzymać mnie przy życiu,
ledwo przy życiu.
Nie mogłam być za silna, żeby nie płakać, boby nas złapali.
Kiedy w końcu pokazała mnie lekarzowi, poradził jej, by dała sobie ze mną spokój.
Bo nie byłam…
Nie byłam na tyle silna, by przeżyć.
Ale ona nalegała,
więc doktor podniósł mnie za nóżki i trzymając mnie jak kurczaka, powiedział:
„Jeśli spróbuje podnieść główkę,
jest nadzieja”.
I wiesz, co zrobiłam?
Podniosłam główkę.
I o to proszę cię teraz.
Podnieś głowę i walcz o siebie, na miłość boską.
Idź i zmierz się z tą kobietą.
Powiedz jej, jak się teraz czujesz.
Musisz to zrobić. Musisz przedstawić swoją prawdę.
Inaczej nigdy sobie z tym nie poradzisz.
Nigdy nie ruszysz z miejsca.
Musisz to zostawić za sobą.
Przestań.
Zrobię herbatę. Mój tata zawsze robi herbatę, gdy…
Gdy córki zaczynają go nienawidzić?
Moim zdaniem Martha zaczyna na nowo.
To dobrze. Wybacz. Ja…
Nigdy cię nie lubiłam.
- Nie dlatego, że jesteś biedny. - Nie, dlatego że…
Dlatego że nie jestem intelektualistą i nie używam mądrych słów.
I dlatego że jestem prosty i…
A nawet, używając trudnego słowa, nieokrzesany.
Czego chcesz?
Czego chcę? Chcę…
Chyba wrócić do domu.
- Tak, tego chcę najbardziej. - To czemu nie wracasz?
Nie wszyscy tak żyjemy.
Weź to i…
nie wracaj więcej.
Powiedz Marcie… Co tam chcesz.
Powiedz, że twój tata zachorował albo że się zakochałeś.
Cokolwiek.
Ale niech ma pewność, że nigdy nie wrócisz.
Spotkałem imprezowego smutasa.
Smutasa.
Tak.
Chcę powiedzieć, że nie wiedziałam, że ci nie mówiła, że przyjdę.
Nic się nie stało.
Wolisz koty czy psy?
- Koty. - Tak?
Ja też.
Pieprzysz.
Wiesz, co koty jedzą na śniadanie?
- Co? - Mysiankę.
Ale cię to rozbawiło.
Mogliśmy spotkać się wcześniej.
Też tak uważam.
Byłaś kiedyś w Seattle?
- Nie. A ty? - Byłem.
Jadę tam teraz.
Spoko miejsce.
Nie wątpię.
22 MARCA
Dziś rusza proces położnej i entuzjastki porodów domowych,
Evy Woodward, o nieumyślne spowodowanie śmierci.
Zarzut postawiony 45-latce grozi wyrokiem 25 lat więzienia…
Dobrze. Dziękuję.
Mogła powiedzieć… Jedną chwilę. Cześć, Martha.
Dzięki, że się zgodziłaś.
Zapewniam cię, że trafi do więzienia.
- To będzie bułka z masłem. - Wiem.
Proszę wstać.
Proszę o uwagę.
Wszystkie osoby zebrane przed dostojnym sędzią Spencerem
w sądzie hrabstwa Suffolk niech się zbliżą
i nadstawią ucha, a będą wysłuchane.
Boże, chroń Massachusetts.
Sąd otwiera obrady. Można usiąść.
Wczoraj wysłuchaliśmy wstępnych oświadczeń w sprawie przeciwko Evie Woodward.
Na prokuraturze spoczywa ciężar udowodnienia winy.
Wobec tego oddaję głos pani oskarżyciel. Proszę wezwać świadka.
Wysoki Sądzie, wzywam na świadka Marthę Weiss.
Panno Weiss, proszę podejść i złożyć przysięgę.
Proszę stanąć tam…
i podnieść prawą rękę.
Czy przysięga pani mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
- Przysięgam. - Proszę podać nazwisko.
Martha Weiss.
- Mogę, Wysoki Sądzie? - Tak.
Jak to się stało, że oskarżona odbierała pani poród?
Zastąpiła umówioną położną, która nie dotarła na czas.
Nie ucieszyła się pani,
że ma zastąpić wcześniej zatrudnioną położną.
- Nie znałam jej, ale nie przejęłam się. - Zaufała jej pani.
- Tak. - Mogę spytać dlaczego?
Zaufała jej poprzednia położna Barbara. Poza tym miała kwalifikacje.
Czy podczas porodu pani Woodward badała tętno dziecka,
by mieć pewność, że jest w stanie odebrać poród?
Tak.
Za pierwszym razem tętno było silne, prawda?
Tak.
Ile razy położna sprawdzała tętno?
Chyba trzy razy.
- Trzy razy? - Tak.
- Tylko trzy razy? - Tak.
- I kazała pani wziąć kąpiel. - Tak.
Czy sprawdzała tętno w czasie kąpieli?
- Nie. - Dla jasności.
Przez długi czas, gdy brała pani kąpiel,
tętno dziecka nie było sprawdzane.
Tak.
Czy położna poinformowała panią, że niskie tętno
może stanowić dla dziecka zagrożenie życia?
Nie mówiła tego.
Czy znając ryzyko, żądałaby pani przewiezienia do szpitala?
Oczywiście, chciałabym to wiedzieć.
- Skrzywdziłaby pani świadomie dziecko? - Nie.
Nie. Zatem w jednej z najtrudniejszych chwil życia,
w czasie trudnego porodu,
kobieta, której zdecydowała się pani zaufać,
która odebrała setki porodów i ma większe doświadczenie niż pani,
mówi pani: „Trzeba natychmiast jechać do szpitala”.
Pojechałaby pani? Tak czy nie?
Tak, pojechałabym.
Nie mam więcej pytań.
Panie Lane, ma pan pytania do świadka?
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Na wstępie chciałbym powiedzieć, że bardzo pani współczuję straty.
Dziękuję.
Dlaczego wybrała pani poród domowy?
Dziecko miało samo zdecydować, kiedy się urodzi.
Czy można powiedzieć, że bardzo pani zależało
na porodzie w domu?
- Tak. - I pani partner czuł tak samo?
Razem podjęliśmy taką decyzję.
Wiedzieliście też, że w razie problemu
możecie być zmuszeni pojechać do szpitala. Zgadza się?
Oczywiście.
Dlatego że wiedzieliście, że w szpitalu w razie problemów
- można skorzystać ze sprzętu… - Tak.
…i opinii eksperta.
- Prawda? - Tak.
Jednak gdy pojawiły się komplikacje
i położna zasugerowała,
by udać się do szpitala z powodu arytmii,
pani wolała zostać w domu.
Tak, ale położna mi tego nie powiedziała.
Wcześniej mówiła pani, że ufa położnej, czy tak?
- Tak. - A czy ufa pani swojemu mężowi?
- Mojemu partnerowi? - Tak.
Tak, ufam… Ufałam.
Pani partner zeznał,
że położna nalegała, aby pojechała pani do szpitala.
Mówi pani, że decyzje były wspólne.
Ale gdy partner chciał jechać do szpitala, odmówiła pani.
Zgadza się?
Chciałam zostać w domu.
I kategorycznie odmówiła pani prośbie męża,
żeby pojechać do szpitala?
Tak.
Czy kilka chwil po narodzinach
córka miała problemy z oddychaniem lub coś wskazywało na jej zły stan?
- Nie. - Czy płakała?
- Trochę. - Trzymała ją pani?
- Tak… - Jej ciało było ciepłe czy zimne?
Nie pamiętam.
Nie pamięta pani? Zauważyła pani coś dziwnego?
Czy zauważyła pani, że jej stopy robią się sine?
- Nie patrzyłam na stopy. - A na ręce?
Nie.
Nie patrzyła pani ani na stopy, ani na ręce. A kolor oczu?
Czy zauważyła pani kolor jej włosów
i to, czy było ich dużo?
Tak…
- Słucham? - Były ciemne.
Jej włosy były ciemne. Zauważyła pani coś jeszcze?
Że miała długie palce? Czy miała dziesięć palców…
- Patrzyłam na twarz. - Patrzyła pani na twarz.
Tak.
Co pani czuła, trzymając dziecko na rękach?
Jak się czułam?
Tak, jak się pani czuła, trzymając swoją nowo narodzoną córeczkę?
Pachniała jak jabłko.
Czy miała pani poczucie, że jest zdrowa?
Tak.
Gdyby pani dziecko spotkała nagła śmierć łóżeczkowa…
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Śmierć łóżeczkowa nie była przyczyną śmierci.
Niech ława przysięgłych zdecyduje.
Chciałbym usłyszeć odpowiedź świadka na pytanie o jej stan umysłu.
Jeśli może pani odpowiedzieć, bardzo bym prosił.
Mogę prosić o minutę przerwy?
Panie Lane?
Nie mam więcej pytań.
Sąd zarządza przerwę do popołudnia.
- Dziękuję. - Wznowimy obrady po przerwie.
Proszę wstać.
Mogę pomóc?
Ma pan zdjęcia na nazwisko Weiss?
Weiss…
Tak.
Mamy negatywy,
ale bez odbitek, bo nikt się nie zgłosił.
- Chce pani zobaczyć? - Tak. Mogę?
Oczywiście.
Proszę.
- Może pan teraz zrobić odbitki? - Jasne.
To potrwa sekundę.
Wracam za minutę.
O Boże.
Wysoki Sądzie, chciałbym przedstawić dodatkowe dokumenty wskazujące
na nieścisłości w informacjach podanych przez stronę oskarżającą.
- Mogę pomówić z sędzią? - Bezpośrednio?
- Tak. - Zwykle na to nie pozwalamy.
Wiem. Może pan spytać?
- Zapytam. - Dziękuję.
Proszę zaczekać.
Wysoki Sądzie, pani Weiss chciałaby z panem pomówić.
To nietypowa prośba, ale z ciekawością jej wysłucham.
Chce pani zwrócić się do sądu?
Tak. Dziękuję.
Ta kobieta…
nie chciała skrzywdzić mojej córki.
Chciała odebrać poród zdrowego dziecka.
Nie uważam, że to była twoja wina.
Nie uważam, że to jej wina.
Dziękuję.
Pewnie istnieje powód tego, co się stało, ale nie poznamy go na tej sali.
Gdybym żądała rekompensaty finansowej,
to…
oznaczałoby, że to strata, którą da się wynagrodzić.
Nie zwrócę życia córce.
Żadne pieniądze ani wyroki nie mogą…
przywrócić mi tego, co…
Jak mogę przerzucać ten ból na kogoś innego?
Na kogoś, kto sam cierpiał?
Wiem, że ona by tego nie chciała.
Ani trochę.
Nie po to moja córka przyszła na świat
na tę krótką chwilę.
To tyle, co miałam do powiedzenia. Dziękuję.
- Dziękuję. - Proszę wstać.
Panel. On zagląda, a ja: „Co? To jest z kreskówki”.
Pamiętam, bo był neonowo-zielony.
- Pamiętasz to, mamo? - Dziękuję.
Nie zamawiałyśmy tego.
Zamawiałaś, mamo.
- Ja? - Cytrynowo-makowe. Uwielbiasz je.
Cytrynowo-makowe? Skądże.
- O Boże. - Nie.
Nie?
- Dobrze. - Jerry Thompson.
Jerry Thompson.
- Racja. - Tak.
- Raz poszłyśmy na imprezę.
Robił ją jakiś starszy chłopak, więc się wymknęłyśmy.
Wybacz, teraz wiesz.
Przebrałyśmy się za cukierki.
Tak!
Sama wiesz, bo szyłaś nam stroje na Święto Dziękczynienia.
Co pamiętasz?
3 KWIETNIA
Lucy!
Luce!
Lucianna!
Skarbie.
Obiad.
Chodź. Czas na jedzenie, kotku.
Dobrze.
Mam cię.
Jestem głodna. Co na obiad?
Twoje ulubione.
Lód na patyku?
Taco?
Nie.
Chleb z dżemem?
Nic z tych rzeczy.
Popcorn?
To nie jestem głodna.
Biegniemy?
JEŚLI TY ALBO TWÓJ BLISKI POTRZEBUJECIE POMOCY PSYCHOLOGICZNEJ,
WEJDŹ NA STRONĘ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Dorota Nowakówna