NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ostatniej nocy znów śniło mi się Manderley.
Aleję wjazdową porastał ciemny, wybujały gąszcz.
Choć przyroda sięgnęła po swoje, dom wciąż stał nietknięty.
To było Manderley.
Tajemnicze i ciche jak zawsze.
Jak zmartwychwstały trup.
Sen zabrał mnie na wyprawę po minionych latach.
Kroczyłam pomostem wspomnień.
Wróciłam do tamtego lata w Monte Carlo.
Nie znałam życia, nie miałam perspektyw.
Osiem?
- Huit. - Dobrze.
Widzę siebie wyraźnie, lecz wcale się nie poznaję.
Jak potoczyłoby się moje życie bez pani Van Hopper?
Bez tamtej pracy.
Zabawne, jak jej wścibstwo wpłynęło na moje życie.
Gdyby nie ona, nie trafiłabym do Manderley
i nie poznałabym ciebie.
Pani Van Hopper.
Co tak długo?
Czekałam na paczkę na poczcie.
Od pani siostrzeńca.
To pewnie zdjęcia z podróży poślubnej z tą zołzą.
Otwórz.
- Zarezerwuj stolik na lunch. - Jak zawsze na pierwszą?
- Na teraz. Widziałam Maxima de Wintera. - Racja.
Wciąż wygląda na załamanego.
To pani przyjaciel?
Maxim de Winter to właściciel Manderley.
Znamienitej angielskiej posiadłości.
Od roku jest wdowcem i potrzebuje towarzystwa.
Niech maître posadzi go obok mnie.
Musisz dać napiwek.
Za te wszystkie nauki to ty powinnaś płacić mnie.
- Dziękuję. - Głupie dziewuszysko.
- Bonjour. - Mademoiselle.
Ten stolik co zawsze?
Tak, dziękuję. Merci.
Jednak nie.
Pani pyta, czy pan de Winter może z nią usiąść.
- Monsieur Maxim de Winter? - Oui.
Wybór stolika jest w gestii pana de Wintera.
Ależ oczywiście.
Merci.
Proszę wybaczyć. To za mało? Mam więcej.
Bardzo przepraszam, monsieur.
Chwileczkę.
Pani odpuści. To niebywały nudziarz.
- Słucham? - Ten cały de Winter.
Dziękuję.
Monsieur de Winter, proszę tędy.
Des huîtres, une douzaine.
„Des huîtres, une douzaine”.
Pan Maxim de Winter. Oczom nie wierzę.
Nie wiedziałam, że jest pan w Monte Carlo.
Zapraszam do naszego stolika.
Edie Van Hopper. Pamięta pan mojego siostrzeńca Billy’ego?
Poznaliście się w Blenheim. Billy jest mojego wzrostu.
Ma rudawą czuprynę i lekkiego zeza.
Jakże mógłbym go zapomnieć. Proszę go pozdrowić.
A słyszał pan?
Ożenił się z czarującą panną.
- Tak? - Mam zdjęcia.
Pokażę panu. Ślub był jak z bajki.
Wierzę, ale wolę jeść lunch sam.
Panno Van Hopper.
- Nie. - Co?
Nie jesteśmy rodziną. To służba.
Można powiedzieć, że jest moją podopieczną.
Rozumiem. Proszę wybaczyć.
Kochana, przynieś zdjęcia. Pan chciałby je zobaczyć.
Nie, proszę się nie kłopotać.
- Nie trzeba. - To żaden problem.
Idź migiem. Wróci lada moment.
A teraz najlepsze.
Miała przynieść zdjęcia.
Wybiegła od stołu jak poparzona i długo nie wracała.
Pomyślałam, że sobie szkicuje.
Bo taka z niej artystka.
Wbiegła na salę, a z nią woń taniej wody różanej.
Istny fetor!
Na widok dobrej partii
kobiety dostają małpiego rozumu.
Za późno.
- Przepraszam. - Usiądź.
Jak mógł nas wziąć za rodzinę?
Bal w Manderley był taki wytworny.
Od tej tragedii już się nie odbywa.
Okropne nieszczęście.
- Jak to tłumaczyć? - Straszne.
Ubóstwiał ją!
To była jego Rebeka.
Dzień dobry, pani Van Hopper.
Pani Van Hopper?
Nic pani nie jest?
Pochorowałam się.
Czułam się źle całą noc.
- Zadzwoń po medyka. - Dobrze.
- Dzwoń natychmiast. - Oczywiście.
Gdzie jest kubeł?
Proszę.
Panienka czeka na madame?
Nie. Pani czuje się źle. Lekarz zalecił odpoczynek.
Dziś jestem sama.
Muszę odmówić. Taras jest tylko dla gości.
Ale ja jestem damą do towarzystwa. Nie wolno mi?
Tak. Służba tu nie jada.
Monsieur? Młoda dama usiądzie ze mną. Proszę nakryć.
Tak jest.
- Nie mogę. - To żaden problem.
Nie musimy rozmawiać, jeśli nie chcemy.
Nie musiał pan tego robić.
Zrobiłem to z pobudek egoistycznych.
Tę wczorajszą gazetę już przeczytałem.
Bardzo pan miły.
- Czym się pani zajmuje? - Jestem damą do towarzystwa.
Gdy dama opłaca towarzystwo, to wiele o niej mówi.
Co podać?
Des huîtres, une douzaine.
Na śniadanie?
Dobrze pan słyszał. Et encore du café.
Bien, Monsieur de Winter. Mademoiselle.
Dlaczego pani pracuje właśnie dla niej?
Pani towarzystwo byłoby miłe wielu osobom.
Z panią mogę podróżować i zarabiam 90 £ rocznie.
Dla pana to nic, ale dla mnie to znaczna suma.
Samotność jednak ma swoją cenę.
Czyż to nie dziwne? Niektórzy uwielbiają samotność.
Inni potrzebują spędzać czas z kimkolwiek.
A pani?
Moi rodzice nie żyją, więc przyzwyczaiłam się do samotności.
Oto i śniadanie.
Zawsze chciałam ich spróbować.
Jedzmy, nim będą ciepłe.
Dziękuję bardzo. W życiu tyle się nie nagadałam.
Byłem pod wrażeniem.
- Przepraszam za ostrygi. - Nie ma za co.
Bardzo dziękuję.
Dawno tak dobrze się nie bawiłem.
À bientôt.
Kto tam?
Proszę, list.
Pani jest chora. Przekażę jej.
To dla panienki.
Merci.
Czego chcą?
Personel tylko…
PRZEJEDŹMY SIĘ.
…pyta o pani zdrowie.
Jak się pani wymknęła?
Skłamałam, że mam lekcję tenisa. Każe mi się uczyć.
Sprytnie.
- Dokąd jedziemy? - Dokądkolwiek.
Na pewno pragnie pani coś zobaczyć.
Tak, ale to daleko.
To dobrze. Chętnie się przewietrzę.
Czy to 3,5-litrowy bentley?
Tak. Skąd pani tyle wie o autach?
Mój ojciec je uwielbiał.
Kiedy odeszli pani rodzice?
Dwa lata temu, na grypę.
Mama zmarła na grypę,
a tata odszedł cztery dni później.
Czy można umrzeć przez złamane serce?
- Przepraszam za tę bezmyślność. - Skądże.
Uwaga!
Nic się nie stało.
To było zamierzone.
OGRÓD EGZOTYCZNY - NIE DOTYKAĆ ROŚLIN
Istnieje gatunek meksykańskiego kaktusa, który osiąga 20 metrów wysokości.
Żyje przez 200 lat, ale kwitnie dopiero w wieku 70.
Skąd pani to wie?
Wszystkiego nauczyłam się z książek.
Mało przeżyłam, ale nadrobię to, nim dopadnie mnie starość.
Jaki widok!
Był pan tu już kiedyś?
Lata temu podczas podróży poślubnej.
- Jak odeszła? - Nie mówmy o tym.
Panie de Winter.
- Dalej. - Nie mogę.
Może pani. I potrafi prowadzić, prawda?
Tak.
Oby nie była to wiedza czysto teoretyczna.
Opowie pan o Manderley? Podobno jest tam pięknie.
Tak. Manderley to więcej niż dom. To moje życie.
Był przekazywany z ojca na syna od stuleci.
Tak było dotąd.
Jeżeli umrę bezpotomnie, dom odziedziczy moja siostra.
Lubię jej synów, ale nie są z rodu de Winter.
Udało się.
Dziękuję za bezpieczną jazdę. Proszę niczego nie zapomnieć.
Pomoże pan?
POEZJA MIŁOSNA
Chwyci pan z tamtej strony i naciągniemy dach razem.
Raz, dwa, trzy.
MAXOWI, REBEKA
Proszę to odłożyć.
Przepraszam.
Kluczyki weźmie parkingowy. Dobranoc.
Dobranoc.
Witam.
Pielęgniarka wyszła godzinę temu.
Trener tenisa miał czas tylko wieczorem.
Ćwiczyłam serwis.
Lekcja tenisa była po zmroku?
Tak.
Rebece, Max. Maxowi, Rebeka.
Jaka jestem głupia. Po co zaglądałam w jego rzeczy?
Dla pani, od monsieur de Wintera.
LUNCH W CAP D’AIL?
Pour moi? Merci.
- Wychodzę. - Coś ty założyła?
Prześwituje.
- Założyłaś bieliznę? - Oczywiście.
SPACER PO MONAKO?
Będę malować piękne domy.
Rakieta nie będzie potrzebna.
Mademoiselle.
Merci.
- Co pan robi? - Zobaczy pani.
Gdybyśmy tylko mogli przechowywać wspomnienia jak perfumy.
Wracać do nich w dowolnym czasie.
Przeżywać ponownie tę samą chwilę.
Którą chwilę swego młodziutkiego życia by pani tak przechowała?
Każdą minutę tego tygodnia.
Nie chcę go zapomnieć.
A niechciane wspomnienia można byłoby wyrzucić.
„Przejedźmy się”.
„Lunch w Cap”.
Plaża.
Uwielbiam to wybrzeże.
Jest przepiękne.
No proszę!
Na co pan patrzy?
- Jakby to… - Chcę zobaczyć.
Lepiej nie.
Ale jednak bym chciała.
- Przepraszam. - To nic.
Chodźmy popływać.
Chodźmy!
- Do wody! - Nie!
- Czemu nie? - Nie chcę.
Czego się pan boi?
Woda jest zbyt zimna, niemal lodowata.
Wcale nie. Jest cudowna!
Czuję, że jest lodowata!
- Do wody! - Nie. Wypiję całego szampana.
A proszę bardzo!
Boże! Do czego mnie pani zmusza.
Wstała pani.
Dobrze, że pani lepiej. Gdzie pielęgniarka?
Zwolniona.
Pływałaś po tenisie?
Tak.
Wysusz włosy, i to migiem.
Idziemy na kolację?
Ja tak.
Poproś konsjerża, żeby zarezerwował poranny pociąg na jutro.
I zacznij pakowanie.
Na jutro?
Billy odpływa do Nowego Jorku w sobotę, a my z nim.
Mam serdecznie dosyć Europy.
Nie patrz na mnie tak żałośnie.
Przywykniesz prędko do Nowego Jorku.
Mnóstwo tam chłopców i rozrywek.
Z twojej klasy społecznej.
Myślałaś, że ludzie nie będą gadać?
Wyjdzie ci to na dobre. Postradał zmysły po jej odejściu.
Jej śmierć była nagła i tragiczna.
Naprawdę wierzysz, że cię kocha?
Byłaś jedynie chwilową odskocznią.
Popłyniemy do Nowego Jorku.
Odnajdziesz się.
Zapomnisz o nim.
Uwierz mi, że o nim zapomnisz.
Chwileczkę.
Pani Van Hopper wyjeżdża i ja też muszę.
- Co takiego? - Wyjeżdżamy dziś.
Przyszłam się pożegnać.
Dopiero teraz mówisz?
Zadecydowała wczoraj wieczorem.
Jedziemy do Paryża spotkać się z jej siostrzeńcem.
Potem odpłyniemy do Nowego Jorku.
Nie płacz. Niech pomyślę.
Nie mogę zostać długo. Czeka na mnie na dole.
Pojedź ze mną.
Słucham?
Do Manderley.
Mam być twoją sekretarką?
Nie.
Moją żoną.
Proszę cię o rękę, głuptasie.
Nie mogę tam pojechać.
Możesz. Chciałaś zwiedzać świat.
Manderley jest na nim najpiękniejszy.
Musi tam być, bo gdzieżby indziej?
Za 20 minut wychodzę na pociąg.
- Powiem jej. - Musimy?
Tak. Chcę zobaczyć jej minę.
Na to właśnie czekam.
Nie martw się.
Kogo znów niesie?
Cóż za przecudowne wieści!
Muszę powiedzieć koleżankom!
Co planujecie? Opowiadajcie.
Ślub tutaj, podróż poślubna w Europie.
I powrót do domu, do Manderley.
O Boże. Czy może być coś bardziej romantycznego?
„Do domu, do Manderley”. Brzmi jak z bajki.
Zejdę na dół przypilnować, aby nie zabrano twojego bagażu.
- Szybciutko. - Dasz sobie radę.
Proszę iść. My mamy wiele do omówienia.
Dobry Boże, ależ z ciebie spryciula.
Zachowywałaś się nieobyczajnie?
Nie rozumiem.
Jesteś sierotą, więc nie masz komu się tłumaczyć.
Umywam od tego ręce.
Czeka cię ogrom pracy w Manderley.
Nie dasz sobie rady.
- Nauczę się. - Posłuchaj, złotko.
Mężczyzna złapany na kobiece wdzięki nie zabawi na długo.
Do widzenia, pani Van Hopper.
Żeni się z tobą dlatego, że nie chce mieszkać sam
z jej duchem w tej wielkiej posiadłości!
Nie wierzę w duchy.
Boże, nie znoszę, gdy to robią.
A miało być dyskretnie.
Wie pan, jaka ona jest.
W Manderley panuje pewien porządek rzeczy.
Skarbie, to Frith.
Dzień dobry.
Wejdźmy, jak należy.
- Co robisz? - Nie podoba ci się?
To na plecy!
Postaw mnie.
Pani Danvers.
Witamy w Manderley.
Dzień dobry. Miło mi…
- Dziękuję. - Podwieczorek podano.
Pani Danvers zawiaduje domem. Tylko wydaje się groźna.
Maximie, wspaniale tu!
Przestań.
Powrót wędrowca. Miło cię widzieć.
- Ciebie też. - Jak podróż?
Jak widać, obfitująca w wydarzenia.
- Frank Crawley, pani de Winter. - Miło mi.
Dziękuję. Dzień dobry.
Frank zarządza posiadłością.
Bez niego wszystko by upadło.
Przesada. Proszę go zignorować.
Nie chcę przynudzać, ale potrzebuję twojego podpisu.
Zwrócę go pani w mgnieniu oka.
- Idziemy? - Tak.
Pani Danvers, proszę oprowadzić panią de Winter po domu.
Nie trzeba. Zaczekam.
Daj spokój, głuptasie. Dołączę do ciebie.
Posiadłość znajduje się w rękach rodziny od 300 lat.
Była podarkiem od Henryka VIII.
Zachwycający dom.
Gości może pani podejmować w salonie.
Uprzednio trzeba powiadomić Fritha, aby napalił.
Zwykle pan de Winter woli pić kawę w bibliotece.
Dobrze, że pani tu jest. Nigdy tego nie spamiętam.
OD REBEKI DE WINTER DO FRANKA CRAWLEYA
Na pewno go pani nie rozczaruje.
Historia de Winterów sięga epoki Tudorów.
A to kto?
Caroline de Winter. Stryjeczna babka pana de Wintera.
Uderzająco piękna.
Jedna z pierwszych lekarek w Anglii.
Pan ją uwielbia.
Gdzie każdy śpi?
Pokojówki na poddaszu, służący na dole, jak to bywa w innych domach.
Nigdy nie widziałam takiego domu.
Sądziłam, że była pani pokojówką.
Sypialnia jest we wschodnim skrzydle.
Ładny wzór.
To jest Clarice. Zadba o panią do przyjazdu pani pokojówki.
Nie mam pokojówki, dam sobie radę bez.
Raczej będzie jej pani potrzebować.
Zatem niech Clarice obejmie tę posadę.
Nie widać stąd morza.
Nie widać.
Gdyby pan pytał o starą szafę,
proszę przekazać, że się nie zmieściła.
Pokoje w tym skrzydle są mniejsze.
To nie jego sypialnia?
Skądże. Pokoje pani de Winter były w zachodnim skrzydle.
Szkoda, żeby ten uroczy pokój stał pusty.
Pokoje gościnne rzadko stoją puste.
Urządzaliśmy wiele przyjęć za życia pani de Winter.
Bal w Manderley był znamienity.
Zostawię panią z Clarice.
Zapytaj mnie o coś.
O co?
O co zechcesz.
Nie mam przed tobą tajemnic.
Czy nie tak powinno być w małżeństwie?
W każdym małżeństwie są jakieś tajemnice.
Możesz mi o niej opowiedzieć, jeśli chcesz.
Dobranoc, kochanie.
Maximie?
Niech go pani nie budzi.
Niebezpiecznie budzić lunatyka.
Trzeba pokryć stajnie nowym dachem,
bo dachówki się zniszczyły.
- Witaj, kochanie. - Dzień dobry.
- Dobrze spałaś? - Nieźle.
Chodź.
- Przyzwyczaja się pani? - Tak, dziękuję.
To dobrze.
Do zobaczenia na miejscu.
- Zaraz przyjdę. - Pani de Winter.
Panie Crawley.
Proszę mi mówić Frank.
Mogłam wstać wcześniej.
- Zjedlibyśmy razem. - Nic się nie stało.
Wiesz, że lunatykujesz?
Smacznego.
Jasper!
Dokąd biegniesz?
Jasper, gdzie się podziewasz?
GOŚCIE MANDERLEY
1935 – BAL KOSTIUMOWY
Przepraszam, że wam przeszkadzam.
Clarice, zajęłaś się panią de Winter?
Ma ktoś plaster? Skaleczyłam się.
Proszę pokazać.
- To drobiazg. Nic mi nie jest. - Chwileczkę.
Skoro pani się tu pofatygowała, proszę zaaprobować menu na dzisiaj.
Tak. Świetnie ułożone.
- A sos do pieczeni cielęcej? - Doskonały wybór.
Ale nic nie wpisałam.
Pani de Winter była wybredna w kwestii sosów.
Dobrze.
Podajmy ten, który wybrałaby pani de Winter.
Dobrze.
- Proszę. - Dziękuję bardzo.
Wszystko w porządku, kochanie?
Myślałam, żeby zamówić nową bieliznę z Londynu.
Coś z koronką i koszulę nocną.
Czy skarżyłem się na twój ubiór?
Czy to nie cudowne? Jesteśmy sami.
Jak podczas podróży poślubnej.
Brakuje mi tego, a tobie? Jeździliśmy i odkrywaliśmy świat.
Zatrzymywaliśmy się w starych hotelikach.
To nie prawdziwe życie.
- Jasper! - Pójdę po niego.
Zostaw go. Sam wróci.
Stromo tu. A jak spadnie?
Zostaw go!
Jasper!
Jasper, chodź tu!
Jasper!
Wyjdź stamtąd.
Chodź tutaj.
Poszukam czegoś, żeby cię uwiązać.
Jest tam ktoś?
Nic tu nie ma, głuptasie.
Nie sądziłam, że ktoś tu mieszka.
Nie mieszkam tu, lecz w domku dozorcy.
Szukam muszli od bladego świtu.
Pani też?
Nie.
Szukałam czegoś, aby uwiązać psa. Już idę.
- To nie pani pies. - Nie.
- To pies pana de Wintera. - Nie.
Pies należy do niej.
Ale ona już tu nie przychodzi.
Wypłynęła, prawda?
Utonęła.
Pani nie jest jak tamta.
Chodź, Jasper.
Nic nie powiedziałem, prawda?
Chodź, Jasper.
Wiem, czemu nie chciałeś tu przyjść.
Skąd mogłam wiedzieć?
Nic nie wiem, bo nic mi nie mówisz.
- Domek ma być zamknięty. - Ktoś tam był.
Pewnie Ben, syn dozorcy. Jest nieszkodliwy.
Maximie…
O Boże!
- To Włochy. - Tam jest.
Na tym jesteśmy tuż po ślubie.
Jaka ładna, prosta suknia.
Max miał rację. Jesteś inna, niż przypuszczałam.
Poprawiłeś się, mój drogi. Nie jesteś już mizerny.
- Błagam. - Cicho!
Wszyscy wiedzą, że pół roku temu byłeś wrakiem.
Babciu, widziałaś te zdjęcia?
Czyż nie są urocze?
Boże! Tak.
Te są z mojego ślubu.
Czy to prawda, że nie polujesz?
Nie umiem jeździć konno.
Ależ musisz zacząć! Omija cię mnóstwo frajdy.
Przyjedź, to cię nauczę.
To najlepsza amazonka w kraju.
Cicho sza, Giles.
Moją siostrę zadziwia, że nie każdy lubi to, co ona.
Ma prawo mieć inne rozrywki i powinna z nich korzystać.
Zastanawiałam się, czy nie wznowić balu.
Wspaniały pomysł.
Nie przedyskutowaliśmy tego.
Nie bądź taki ponury.
Uwielbiałeś ten bal.
Wypraw go na cześć nowej żony.
Dobrze.
Załatwione.
- Za nową gospodynię. - Właśnie tak.
Gości pani w Manderley?
Mieszka tu.
- Pamiętasz, babciu? - Przedstawiliśmy was.
To żona Maxima.
Wcale nie.
Nie jest żoną Maxima.
Cóż za głupstwo.
Świetnie, że bal znów się odbędzie.
Ostatni był tak dawno temu.
Nie pamiętam pani.
No nie.
Poznałyśmy się dopiero dziś.
Maxim, co to za dziecko?
Jezu. Odwieźmy babcię do domu.
Coś ty zrobił z Rebeką?
- Odpuść. - Nie mogę.
Chcę zobaczyć Rebekę.
Dajcie mi spokój!
Tak bywa o tej porze dnia.
- Rety! Zabierz ją do auta. - Ja tylko…
Idź to wyjaśnić.
Wsiadaj do auta, babciu.
Przyniosłam z salonu kwiatowego. Dobrze zrobiłam?
- Dziękuję. - Przepraszam.
Zapomniałam, że babcia tak uwielbiała Rebekę.
Nic się nie stało.
Była z tych irytujących ludzi,
którym nie mogą się oprzeć mężczyźni, kobiety, dzieci ani zwierzęta.
My, zwykli śmiertelnicy, nie mieliśmy z nią szans.
Dlaczego on płacze?
Zniknęła porcelanowa figurka z buduaru.
Pani Danvers każe zwolnić chłopaka.
Która figurka?
Nie wiadomo.
Pani Danvers!
- Wszystko dobrze? - Tak.
Coś zniknęło z buduaru.
- Pani Danvers! - Co zniknęło?
Dlaczego podejrzewa pani Roberta?
Drezdeńska porcelana jest drogocenna.
- To nie ja! - Figurka kosztuje 100 £.
- Nie sądzę, żeby… - Jak nie on, to kto?
Posługaczka tam nie sprząta. Ja to robię.
Za życia pani de Winter robiłyśmy to razem.
- Frith tylko… - Ja to zrobiłam.
Stłukła mi się.
Upadła mi.
Sprawa wyjaśniona.
Robercie, nic ci nie grozi.
Gdzie są kawałki figurki?
Schowane w szufladzie sekretarzyka.
Wyślij je do Londynu. Może naprawią.
Oczywiście.
Gdyby to miało się powtórzyć, niech pani de Winter mi o tym powie.
To już wszystko.
Frank.
Pani de Winter.
Nie pojechaliście do Londynu razem?
Jest w Londynie?
Tak. Załatwia formalności.
Mam założyć kłódkę. Niemal panią zamknąłem.
Szkoda.
Domek popadnie w ruinę.
Ale nie ma już łodzi.
Max nie lubi żeglować.
Ben mówił, że utonęła.
Proszę wybaczyć. Sądziłem, że pani o tym wie.
Nie wiedziałam.
Pogoda była fatalna.
Nawet dla tak świetnej żeglarki jak ona.
Łódź zatonęła.
Nie wyłowiono jej.
Morze wyrzuciło ciało w Edgcumbe dwa miesiące później.
Dwa miesiące? Boże!
Biedny Maxim.
Zawiozłem go na identyfikację zwłok.
Nie wolno się rozwodzić na temat przeszłości.
Ma pani dobry wpływ na męża. Zmienił się.
Na pewno była przerażona.
Sama na morzu.
Nie bała się niczego.
Mogę o coś zapytać? Proszę mi odpowiedzieć szczerze.
Trochę nie fair, bo nie słyszałem pytania.
Czy Rebeka była bardzo piękna?
Tak.
Powiedziałbym…
że nie widziałem piękniejszej osoby.
Piękne, prawda?
Nic się nie zmieniło.
Pokój wygląda, jakby wyszła na chwilę.
Przestraszyła mnie pani.
Jej ulubiona koszula.
Przygotowałam ją dla niej tamtej nocy.
Niech pani sprawdzi.
Proszę dotknąć.
Mawiała, że nie potrzebuje garderobianej, bo ma swoją Danny.
Widzi pani, jaka była wysoka?
Wszystko leżało na niej idealnie.
Wieczorem szczotkowałam jej włosy.
„Danny, pora na szczotkowanie”.
Stawałam za nią.
I szczotkowałam przez 20 minut.
Miała burzę ciemnych włosów.
Pan też szczotkował.
Uwielbiał to robić.
Szykowali się do kolacji, goście czekali na dole,
a ona krzyczała: „Mocniej, Max!”.
Pan zanosił się śmiechem.
Wtedy dużo się śmiał.
Pan szczotkuje pani włosy?
Nie.
Czy pan de Winter prosi panią o utrzymywanie pokoju w tym stanie?
Nie musi.
Ona wciąż tu jest.
Wyczuwa ją pani?
Ciekawe, co myśli o pani.
Ukradła pani jej męża… i nazwisko.
- Życzyłaby mu szczęścia. - Szczęścia?
Pan nigdy nie zazna szczęścia.
Była miłością jego życia.
Maximie?
Dzień dobry pani.
O Boże! Zadrapała się pani.
Tęskniłeś?
Dzień dobry.
Pani jest pewnie nową żoną.
Chyba zaszła pomyłka.
- Pan de Winter jest w Londynie. - Bez pani?
Nie boi się, że jakiś drań panią porwie?
Jestem Jack Favell. Miło mi.
Chce pan zostawić wizytówkę?
Jak grzecznie mnie pani zbywa.
Jest pani kochana.
Bez obaw. Przyjechałem do Danny.
Zaprosiła mnie na podwieczorek.
- Jestem dużo za wcześnie. - Pani Danvers?
Dlatego czekam na zewnątrz,
bo może mi dać po łapkach.
Dokąd pan idzie?
Charlie, chodź.
Panie Favell!
Phillippa! Chodź, Charlie.
Spokojnie, Gwiazdeczko.
Za dużo energii. Nie dbają o ciebie.
Nie dziwota.
Tylko Rebeka potrafiła cię ujeżdżać.
Tak.
Znał pan Rebekę?
Jest moją kuzynką, znaczy się, była.
Udajmy się na przejażdżkę.
Nie umiem jeździć konno.
Nauczę panią. Chyba że ma pani coś lepszego do roboty?
- Jak… - Na trzy przełoży pani nogę.
Gotowa?
Raz, dwa, trzy.
- Podsunie pan strzemię? Dobra. - Dobrze.
Pojedziemy wolno.
Właśnie tak.
Jak się pani czuje?
- Proszę przejąć wodze. - Dobrze.
Niech pani trzyma luźno.
Ręce nisko. Właśnie tak.
Oprze je pani na udzie.
Trzeba mocno trzymać się udami.
Niech koń panią poczuje.
Będzie pani obolała wieczorem.
Proszę ruszać się ze mną. Gotowa?
Dobrze.
Mogę o coś zapytać?
Czy Max opowiadał pani o wypadku?
Mówił, że tego dnia Rebeka pojechała do Londynu?
Nie.
Nie mówi o tym wcale.
Nie wie pani, czy widział się z nią tamtego wieczoru,
zanim wypłynęła?
Nie.
Zamierzała mi coś powiedzieć.
Coś bardzo ważnego.
Nie wiem co.
I jest mi z tym ciężko.
Kiepsko mi wychodzi odgrywanie drania.
Niech pan wróci i zapyta Maxima.
Zapytałbym.
Lecz mam zakaz pojawiania się tutaj.
Proszę nie wspominać, że tu byłem.
Sądziłam, że się przyjaźnicie.
Raczej nie.
Nie chciałbym narażać żadnego z nas
na jego słynne wybuchy gniewu.
O czym pan mówi?
Cóż, wciąż jesteście nowożeńcami.
Nie każę Danny na siebie czekać. Zna ją pani.
Czemu go pani zaprosiła?
Jacka Favella.
Przyjechał na podwieczorek,
choć pan de Winter zakazał mu wstępu na posiadłość.
To nieporozumienie, proszę pani.
Nie widziałam pana Favella od ponad roku.
Witaj, Frith.
Pan Favell złożył niezapowiedzianą wizytę.
Nieważne, co powiedziała!
Pan Favell powiedział, że przybył na jej zaproszenie.
Pani Danvers też zmusiła cię, żebyś jeździła z nim konno?
Mogę to wyjaśnić!
- Co takiego? - Chciałam ci o tym powiedzieć.
Zaciągnęłaś go do domku przy plaży?
Prezentowałaś mu się w nowej bieliźnie?
Jak możesz tak nawet myśleć?
Nie wpuściłabym go, gdybym wiedziała, jak cię to zdenerwuje.
Wysłuchaj mnie. Kocham cię.
Czyżby?
Pani Danvers go zaprosiła.
Ani słowa więcej o pani Danvers!
Proszę.
Pani Danvers.
Przyszłam panią zwolnić.
Pan de Winter zgadza się na to?
To moja decyzja.
Widzi pani…
Zajmowałam się Rebeką, gdy jeszcze była dzieckiem.
Przyjechałyśmy tu razem po jej ślubie.
Byłam jej przyjaciółką.
Powierniczką sekretów.
Takiej więzi nie można zerwać.
Ani zastąpić. Niepotrzebnie oczekiwałam tego od pani.
Znajdzie pani inny dom.
Nie.
Kobiety wychodzą za mąż albo zostają służącymi.
Na obie te rzeczy jestem za stara.
Zadbamy o panią.
Nie chodzi o pieniądze.
Dla mnie to nie była praca. Rebeka była moim życiem.
- Tak. - Przepraszam, jeśli panią zawiodłam.
Nie taki był mój zamiar.
Wydawała się pani bardzo uparta.
Nie. Wszystko jest dla mnie nowe,
ten dom i służba.
Pan de Winter liczył na to, że pani mi pomoże.
Pani nie prosiła mnie o pomoc.
Dobrze…
Czy mogę poprosić teraz?
Przepraszam.
Zachowałem się głupio. To nie twoja wina.
Wiem.
Bardzo przepraszam.
BAL W MANDERLEY
No dobrze.
PRZYSTAWKA – OSTRYGI
Doskonale, proszę pani. Natychmiast je wydrukujemy.
Trzeba powiadomić sklep Voce przed piątkiem,
by zdążyli z pani kostiumem.
Niestety brakuje mi inspiracji.
Będzie pani najważniejszą damą na balu.
- Proszę o tym pamiętać. - Tak.
Być pewną siebie.
Niech ujrzą pani naturalne piękno.
Proszę pani?
Mam nadzieję, że nie popełniam nietaktu.
Pani Danvers mówiła, że nadal nie wybrała pani sukienki.
Mogę coś zasugerować?
Oczywiście. Usiądź.
W galerii wiszą obrazy.
Można skopiować z nich przepiękny kostium.
Najbardziej zachwyca ta czerwona suknia.
Wyśmienity wybór.
Clarice mi powiedziała.
Kostium godny pani tego domu.
Przepraszam.
KSIĄŻĘ I KSIĘŻNA
Zaniesiesz to pani Danvers?
Sprawdź, czy ma wszystko.
- Dziękuję. - Przejdźcie przez dom.
Przepraszam.
- Witam. - Wszystko dobrze?
- Tak. Trochę wieje. - Zaiste.
- Oby nie padało. - Wypogodzi się.
O Boże.
- Nie dotykaj! - Nie mogę zobaczyć?
Nie, bo zepsujesz niespodziankę.
Nie lubię niespodzianek.
Ta ci się spodoba.
Nie rozpoznasz mnie.
Napawasz mnie dumą.
Nie każ mi czekać zbyt długo.
Wyjdź, to będę mogła się wystroić.
Proszę.
Nie powinnam.
Nie wygłupiaj się. Nikomu nie powiem.
Odejść! Nie wolno tu wchodzić.
Goście przybywają, proszę pani.
Dobrze. Powitajmy ich.
Pani przyjdzie do nich niebawem.
Dobrze.
- Czemu się ukrywasz? - Nie ukrywam.
- Jak za starych dobrych czasów. - Tak.
Gdzie masz kostium?
- Na sobie. - Gadanie.
- Wspaniały. - Jest i szampan.
- Spóźniony jak zawsze. - Twoja wymówka?
Drzewo zablokowało mi drogę.
Mówiłem o tym stroju.
Zakładam go co roku.
W końcu. Nadchodzi.
Witam, panie de Winter.
To jakiś żart?
Skądże. Wyglądam jak dama z obrazu.
Przebierz się.
Dlaczego?
Przebierz się natychmiast.
Co w tym złego?
Natychmiast!
Przepraszam, ale nie wiedziałam.
To był pomysł pani Danvers.
Rebeka raz się tak ubrała, prawda?
Pani Danvers mówiła, że pan i pani będą zadowoleni.
Przytrzymaj.
- Niefortunnie się złożyło. - Przedziwna sprawa.
- Nie mogę. - Nonsens. Skarbie, musisz wyjść.
Nie.
Nie jest tak źle.
Nie rozumiesz. Nie mogę się pokazać po tej gafie.
Skąd mogłaś wiedzieć?
Przemyj twarz, a ja znajdę ci kostium.
Powinnam wiedzieć.
- I jej nie zakładać. - Weź się w garść.
Albo będziesz się tu użalać nad sobą,
albo zejdziesz ze mną i obrócimy to w żart.
Miał taką minę…
Do niej tak by się nie odezwał.
Jesteście zupełnie różnymi osobami i to nie powód do wstydu.
No już.
Jesteś w Anglii. Musimy trzymać fason.
- No to jak? - Dobrze.
To się nada.
Nic mi nie będzie.
Brawo.
- Widzimy się na dole. - Tak.
- Tak? - Tak.
Z wielką chęcią.
Lordzie i lady Crowan, przedstawiam panią de Winter.
Niefart, że pani suknia nie dotarła.
- Tak. - Mniejsza o to.
Wygląda pani ślicznie.
Jest pani dużo wygodniej niż mnie w tym kuriozum.
Pleciesz głupoty. Wyglądasz bosko.
- Maximie… - Popełniłem błąd.
Nie powinienem był cię tu przywozić.
Marynarze i żołnierze z wojny wrócili.
Nie powinna pani tu być.
Za ojczyzny sprawę dzielnie w niej walczyli.
Wróciwszy do domu, cierpieli głód, wcale nie mniejszy niż wojenny trud…
Rebeka!
Maxim?
Zrozumiała pani?
Nigdy jej pani nie zastąpi.
To pani sprawka.
- Od początku jest pani przeciwko mnie. - Skądże.
- Pomagałam pani. - Nabrała mnie pani i uknuła plan.
Obie wiemy, że jest pani nic niewarta.
Niegodna ani jego, ani tego domu.
Nigdy pani nie pokocha.
Bo i dlaczego?
Pokochał mnie.
To niemożliwe, bo pani nie jest nią.
Trzeba było ją widzieć.
Jako 16-latka potrafiła dosiąść potężnego konia należącego do ojca
i okiełznać go.
Gdy skończyła jazdę, koń był ledwie żywy.
Zawiodłam ją, pozwalając pani zostać tu tak długo.
Nie będzie tego tolerować.
„Wpierw zobaczymy się w piekle, Danny”.
Ale Rebeka nie żyje!
Porzuci panią. Rozwiedzie się. Co wtedy pani pocznie?
Wyjadę.
Niby dokąd?
Ponowny ożenek nie wchodzi w grę.
Nie potrafi pani prowadzić domu. Nie ma rodziny, która udzieli wsparcia.
Już dobrze.
Rozumiem, co pani czuje. Nie jest aż tak źle.
To potrwa tylko chwilę.
Proszę się nie bać. To najlepsze wyjście.
Nikt pani tu nie chce.
Frith! Robert! Szybko!
Trawler na mieliźnie. Poślijcie po straż.
- Już są w drodze. - Maxim.
Cóż on tam wyczynia?
Danielu, poczekaj na mnie.
Dalej! Właśnie tak.
Odsunąć się. Nadchodzi.
W wodzie jest nurek.
Pewnie to coś cennego.
Przybyli po trawlera.
Znaleźli coś jeszcze.
Właśnie tak! Idzie dobrze!
To łódź pani de Winter!
Ja nic nie mówiłem. Prawda?
Teraz nie wróci.
Ryby już ją pewnie zeżarły, prawda?
Frank.
Nie powinna pani tu być.
Nie stójcie tak. Odsunąć się.
Na jej łodzi znaleziono zwłoki.
Kolor włosów się zgadza.
Grawer na obrączce też. To musi być ona.
Głupio gadasz.
Na pewno istnieje logiczne wytłumaczenie.
Czy to nie dziwne?
Że twój brat wziął obce zwłoki za ciało swojej żony?
Wcale nie dziwne.
Skoro tak się przejąłeś, sam zapytaj Maxima.
Zapytałbym, ale zniknął kilka godzin temu.
Co się stało? Dlaczego policja go przesłuchuje?
Nie wrócił do domu. Kiedy go wypuścili?
Znajdziemy go. Proszę dać znać, gdy się zjawi.
Oczywiście. Dziękuję.
Proszę się nie martwić. Pozdrawiam.
To koniec. Wygrała.
Kto?
Rebeka.
Jeżeli to są jej zwłoki, to kogo pochowałeś?
Nie wiem.
Maximie.
Powiedz prawdę.
Przysięgam, że nie wiem.
Jak ona utonęła?
Nie utonęła.
Nie okłamuj mnie.
Nie utonęła.
Już była martwa.
Łódź została uszkodzona.
Przeze mnie.
Celowo.
Maximie…
Nie znałaś jej.
Nikt nie znał.
W podróży poślubnej ustaliła porządek rzeczy.
Zatrzymała mieszkanie w Londynie.
Mężczyźni ustawiali się w kolejce. Nawet jej kuzyn.
Proszę, Maximie!
Napawała się odgrywaną przez siebie rolą
żony idealnej, bo wiedziała, że nie rozwiodę się z nią.
Bo ją kochałeś.
Nienawidziłem jej.
Za okrutną naturę.
A siebie za tchórzostwo.
Nie mogłem się rozwieść i zszargać swojego nazwiska.
Jak umarła?
Po powrocie z Londynu
oczekiwała wizyty Favella.
Gdy dotarłem tu, była sama.
Wyglądała inaczej. Była blada.
Była u lekarza w Londynie.
Powiedziała: „Jeśli urodziłabym dziecko, nie udowodniłbyś, że nie jest twoje”.
Odebrała mi dumę i wciąż było jej mało.
Chciała mi zabrać nazwisko i dom. Wszystko.
Powiedziała mi: „No, zrób to.
Pociągnij za spust i się uwolnisz”.
Proszę.
Kula przeszyła ją na wskroś.
Lecz nie upadła. Stała jeszcze.
Pełna spokoju.
Jakby jej ulżyło.
I wtedy odeszła.
Cały ten czas myślałam, że wciąż kochasz Rebekę.
Czemu nie powiedziałeś?
Nie mogłem.
Bałem się, że cię stracę.
Powiedz wszystko policji.
Nie wiedziałaś o tym, więc nic ci się nie stanie.
Może nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego.
Wybór należy do ciebie.
Popełniłeś błąd podczas identyfikacji zwłok.
Targały tobą smutek i ból.
Wiemy tylko my i nikt więcej.
Nie wygrała, Maximie.
Nie wygrała.
Nie pozwolimy jej.
Nie trzeba z nimi rozmawiać.
Powstać. Idzie sędzia James Crouch.
Odsunąć się.
Spokój!
Niech pan usiądzie.
Odbędzie się dochodzenie koronera
w związku z odkryciem zwłok Rebeki de Winter.
Nie jest to postępowanie karne.
Koroner ustali przyczynę zgonu pani de Winter.
Sąd wysłucha teraz detektywa Welcha z policji w Kerrith.
Słucham pana.
Zwłoki zidentyfikowane przez pana de Wintera w ubiegłym roku
to nie jego żona.
Ciało pani Rebeki de Winter znaleziono w kajucie jej łodzi.
Nurtowało mnie to,
tak jak uszkodzenia widoczne na łodzi.
Jakie to uszkodzenia?
Cztery dziury poniżej linii wodnej,
które ktoś zrobił gaflem.
- Lub ostrzem. - Co pan sugeruje?
Ktoś umyślnie zatopił łódź.
Uważam, panie koronerze,
że możliwy jest jeden z dwóch werdyktów.
Samobójstwo lub zabójstwo.
W dniu śmierci pana żona odwiedziła Londyn.
Już pora.
Zeznał pan na policji, że żona wyglądała
na „zatroskaną i nieszczęśliwą” po powrocie.
Nie broń się. Odpowiadaj spokojnie.
W jakim celu tam się udała?
Nie mam pojęcia.
Czy żona nie miała zwyczaju
omawiać z panem takich kwestii?
Sugeruje mi pan kłopoty małżeńskie?
Próbuję zrozumieć,
dlaczego pan nie zidentyfikował swojej żony w zeszłym roku.
Ciało dryfowało dwa miesiące. Przebyło 30 km.
Było rozdęte, nadgniłe
i pozbawione rąk. Twarz pokiereszowana.
Spokój!
Zachowałem się arogancko i głupio.
- Puściły mi nerwy. - Nie, byłeś pełen emocji.
Uwierzą ci.
Kto wie o jej wizycie u lekarza w Londynie?
Ty, ja i lekarz.
Dowodów rzeczowych raczej nie znajdą.
Zbyt długo leżała w morzu.
Mają tylko lekarza.
Mówiłam, że nie jest mile widziany, ale pan Favell nalegał.
Dziękuję, pani Danvers.
Czego chcesz, do licha?
Nie pogardzę jeszcze jedną whisky.
Chodzi o Rebekę,
więc niech twoja żonka idzie spać.
Nigdzie nie pójdę. Wiem o panu i Rebece.
Czyżby?
Wiesz wszystko?
Byliście sobie bliscy.
Gdybym was nakrył wtedy tutaj…
Nie było go tu.
Zaprosiła mnie.
I w tym rzecz.
Podejrzewają, że to było samobójstwo lub zabójstwo.
Nie zaprasza się nikogo,
jeśli chce się ze sobą skończyć.
Właśnie to doprowadza mnie do obłędu.
Wszystko zaczyna nabierać sensu.
Postanowiła od ciebie odejść. Dlatego ją zabiłeś?
Nie masz dowodów. Twoje słowo przeciwko mojemu.
Nie.
Twoje słowo przeciwko słowu Rebeki.
„Przyjedź natychmiast do Manderley.
Muszę ci coś powiedzieć.
Spotkajmy się czym prędzej. Rebeka”.
Niech zobaczę.
- Wynocha. - Nie daj się prowokować.
Właśnie, nie daj się prowokować.
Przyszedłem ci podziękować.
Przez lata byłeś hojny,
dzieliłeś się żoną z tłumem facetów.
Może spróbowałbym szczęścia z nową żonką?
Właśnie taki bywa porywczy.
Ile pan chce?
Jest bystrzejsza, niż się wydaje.
Poleciała kapka krwi.
A niech mnie.
Ona ma rację.
Nie jestem zamożny.
Mam słabość do hazardu
i przywykłem do życia na poziomie.
Powinienem wyżyć…
z 10 000 £, które zapłacisz za ten liścik
i moje milczenie jutro w sądzie.
To szantaż.
- Co robisz? - Dzwonię na policję.
Dzwoń sobie.
Może trafimy do jednej celi.
Ale nie na długo.
Może czekać cię stryczek.
Na prośbę inspektora Welcha
dokonano zmiany w sesji przedpołudniowej.
Wysłuchamy teraz
administratorki posiadłości de Winterów, pani Danvers.
Można rzec, że w Manderley
nic nie dzieje się bez pani wiedzy?
Dbam o nienaganne funkcjonowanie domu.
Dlatego dowiedziała się pani
o zażyłości łączącej zmarłą i pana Favella.
Wiedziałam o ich intymnych relacjach.
Nie wtrącałam się w sprawy pani.
I słusznie.
Z uwagi na osobliwe okoliczności
proszę powtórzyć przed sądem, co powiedziała mi pani wczoraj.
Pan Favell jest w posiadaniu liścika.
Nakłaniałam pana, aby przedstawił go w sądzie.
Liścik ten pan de Winter chciał zataić przed sądem.
Tak.
Pani de Winter zaprosiła pana Favella do domu
w dniu jej śmierci.
Pan de Winter zaoferował pieniądze w zamian za liścik.
- Liścik napisała Rebeka de Winter. - Tak.
Chciała mu przekazać pilną wiadomość.
Ile zaoferowano panu Favellowi?
Sumę 10 000 £.
Oto czek…
podpisany przez pana de Wintera w zamian za liścik.
Co tam jest napisane? To tylko czek.
Spokój!
Czy uważa pani, że Rebeka de Winter sama się utopiła?
Nie.
Kilka tygodni przed śmiercią
pani była zmęczona i miała mdłości.
Poprosiła mnie o poszerzenie spodni w pasie.
Rósł jej brzuch.
Po co pani de Winter pojechała do Londynu?
- Nie. - Dziwne.
Widocznie było to coś bardzo osobistego.
Jak na przykład wizyta lekarska.
U kogoś bardziej dyskretnego niż lekarz rodzinny.
Z dala od ciekawskich.
Chciała utrzymać informacje o swoim zdrowiu w tajemnicy
i podzielić się wieścią tylko ze swoim kochankiem Jackiem Favellem.
Ty kanalio. Ty morderco!
Oczekiwała mojego dziecka!
Obyś zawisnął na stryczku! Zamordowałeś ją!
Są tylko dwie możliwości.
Chyba zgodzi się pan, że nic nie wskazuje na motyw samobójczy.
Natomiast motyw zabójstwa jest oczywisty.
Zawieszam dochodzenie do czasu wszczęcia śledztwa karnego.
Proszę państwa, zamykam posiedzenie sądu.
Nikt nie stoi ponad prawem.
Łapy precz!
Pani Danvers.
Nic nie mów. Nie mają dowodów.
Zdobądźcie jej terminarze, pamiętniki, informacje o wydatkach.
Spotkała się z lekarzem i zapłaciła mu.
Obdzwoń lekarzy chorób kobiecych w Londynie.
POLICJA
Czy posiada pan nakaz rewizji?
Pani de Winter?
- Frank! - Słucham?
Trzeba znaleźć jej czeki i wyciągi.
Coś z nazwiskiem i adresem jej lekarza.
Tutaj są. Wiem, o co pani chodzi.
- Szukam lekarza. - Tu jest lekarz.
DR J. BAKER I WSPÓLNICY
To musi być to.
Wstyd.
Wstyd, że bierze pan jego stronę.
Nie staję po niczyjej stronie, pani Danvers.
Za dnia lizał pan buty panu de Winterowi,
a nocą stukał do jej drzwi,
szlochając jak uczniak.
Gardziła wami wszystkimi.
Londyńczykami i gośćmi Manderley.
Byliście dla niej tylko igraszkami.
Dlaczego kobieta ma odmawiać sobie rozrywek?
Żyła tak, jak chciała. Moja Rebeka.
Nic dziwnego, że zabił ją mężczyzna.
To musiało zaboleć.
Pani jedyna przyjaciółka zabrała taką tajemnicę do grobu.
Niech się pani spakuje.
I wyniesie się przed zmierzchem.
DR J. BAKER I WSPÓLNICY
- Panienko? - Zostawiłam w środku torebkę.
U kogo miała pani wizytę?
U doktora Bakera.
Dziękuję.
Pani zaczeka.
- Doktorze Baker. - Dobry wieczór.
„Danvers”.
Mam wiele pacjentek.
Nie przypominam jej sobie.
Może przypomni pan sobie, gdy zobaczy kartotekę.
Kartoteka z pewnością się przyda.
Postaramy się panom pomóc.
Nie tak to zostawiłem.
Dokąd ona poszła?
Kto?
Panienka, która tu była.
Nie ma.
Zapytam sekretarkę.
Może zawieruszyła kartotekę.
Jak ta dziewczyna mogła stąd wyjść?
…GŁĘBOKO ZAKORZENIONY RAK MACICY. …ZŁOŚLIWY MIĘSAK MACICY.
Przeczytałam tylko. Nie zmieniłam ani słowa.
Pani Rebeka Danvers. Już ją pamiętam. Potworna sprawa.
To nie było jej prawdziwe imię. Nie była w ciąży.
Skąd to fałszywe nazwisko?
Dlaczego pojechała aż do Londynu,
zamiast pójść do lekarza rodzinnego?
Może nie chciała niepokoić rodziny.
Dziecko nie było jej męża?
Panie inspektorze, nie zajmuję się takimi przypadłościami.
Nie jestem położnikiem, lecz onkologiem.
Leczę nowotwory układu rozrodczego.
Wzdęty brzuch i zmęczenie to typowe objawy.
Miała raka.
To chciała powiedzieć Favellowi.
To nie dowód na to, że się zabiła.
Nie chciała cierpieć.
Tak mawiała.
Objawy pojawiły się w późnym stadium choroby.
Przyszła tu w kwietniu.
W maju stan był zbyt zaawansowany na podjęcie leczenia.
Zostało jej kilka tygodni i odczuwała silny ból.
Jak to zrobiła?
Wypłynęła i zatopiła swoją żaglówkę.
Utopiła się.
Powodzenia, Max.
Sądzicie, że wygraliście.
Prawo was nie dopadnie, ale ja tak.
Chce pan coś dodać?
To proszę mówić.
Wiesz, za co nienawidzę jej najbardziej?
Za to, że cię ograbiła.
Nie wróci już to młodzieńcze usposobienie, które tak kochałem.
Ono już przepadło.
Nie wiń jej za to.
Co tak płonie? Boże, to Manderley.
Już! Uciekajcie stamtąd.
Zejdźcie z trawnika! Uciekajcie!
Frith, zejdź z trawnika!
Wszyscy wyszli z domu?
- Nie wiem. - Nic ci nie jest? Co się stało?
- Widziałam ją. - Jak to? Kogo?
Panią Danvers.
Pomóżcie jej. Gdzie te węże?
- Gdzie ona jest? - Poszła do domku na plaży.
Pani Danvers! Proszę tego nie robić!
Proszę się cofnąć.
Prosiła pani o pomoc, więc pomagam.
Proszę pani.
Zabił jedyną osobę, którą kochałam.
Nie oddam wam Manderley.
Bo ten dom należał do nas.
Nie musi pani tego robić.
Będzie mu pani wierna, lecz nigdy nie zazna szczęścia.
Zaznam.
Ostatniej nocy znów śniło mi się Manderley.
Śniły mi się pani Danvers i Rebeka.
Obudziłam się rano, lecz nie wracałam już myślami do zmarłych.
Przeglądam się w lustrze w dusznym pokoiku w Kairze,
kolejnym przystanku w drodze do naszego prawdziwego domu,
i widzę, jaką kobietą się stałam.
Podjęłam słuszną decyzję…
ocalając jedyną rzecz, dla której warto rzucić się w ogień.
Miłość.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DAPHNE DU MAURIER
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre