NETFLIX PRZEDSTAWIA
NOWY JORK, 1968
Co jest?
Dupek!
Wybaczy pan.
TYLKO DLA DOROSŁYCH
Już idę!
Kurka.
Chwileczkę.
Halo. Szlag. Boże!
Halo! Rany boskie!
Co byś polecił na napad katatonii na parkingu?
Nie… Spytaj lekarza.
Dlatego dzwonię. Odwołał wizytę.
Mogę wpaść?
Jesteś o półtora dnia za wcześnie.
- To co mam robić? - Dopiero wróciłem.
Czemu kutas odwołał?
- Mówił, że źle z nim. - Powiedz mu, że z tobą jeszcze gorzej.
On to wie.
Dobra, przyjdź, ale przynieś worek lodu.
Nie obarczaj mnie obowiązkami.
W tym momencie ogarnę jedynie trasę do twojego mieszkania.
Jeśli chcesz zimne martini, to ogarnij lód.
- Załatwione. - Byle szybko.
Muszę lecieć.
Pogawędka ze starym kumplem.
No co?
Róg Dziesiątej i Broadway.
Idę! Rany boskie.
- Jak tu wszedłeś? - Drzwi na dole były otwarte.
- Chcesz drinka? - Najpierw prysznic.
Niech wreszcie coś mi się uda.
Chcę się odprężyć i móc się czymś cieszyć.
Złapałeś doła przez doktorka?
Skądże. Już wcześniej miałem depresję.
To ci poprawi humor.
Nakupiłem dziś mnóstwo różności. Patrz.
- Mydło sandałowe. - Już mi lepiej.
Co tam jeszcze?
Twoja osobista szczoteczka,
bo mam dość tego, że używasz mojej.
- Wzajemnie. - Kto wie, co wkładasz do buzi.
Mam też dla ciebie coś o nazwie „Kontrola”.
Nie piszą, że to „lakier do włosów”, tylko „Kontrola” i że to „dla mężczyzn”
jakieś 37 razy na całej puszce.
- Żeby nie zrażać prawdziwych mężczyzn. - Jak by tego nie zwać, to lakier.
Masz tu własną półkę
pod tytułem „Ablucje sobotniej nocy Donalda”.
Zostajesz na noc?
Nie, wracam do siebie.
Nosi mnie, gdy jestem w tym mieście zbyt długo.
Kutas nie mógł odwołać spotkania? Miałeś tu jechać na marne?
Czemu nazywasz go kutasem?
Jaki terapeuta
umawia się z pacjentem na dwie godziny w sobotę?
Woli mieć wolne poniedziałki.
I pracować do późna w soboty?
To psychiatra czy fryzjer?
Jedno i drugie.
Wyczesuje mi myśli.
Zresztą musiałem przyjechać na imprezę urodzinową.
Musiałeś mi przypomnieć?
Nie mam nastroju
na pięciu gejów zawodzących „Sto lat”.
- Kto przychodzi? - Chyba znasz ich wszystkich.
Te same wycieruchy co zwykle.
W sumie wiesz co?
Będzie nas siedmioro łącznie z Haroldem i nami.
Jestem zawodzącym gejem czy wycieruchem?
Wybacz.
Sześć zawodzących i wytartych gejów i jeden gej z rozterkami.
Zaraz sobie pójdę. Jeszcze tylko jedno.
Operacja plastyczna? Tak wcześnie?
Sipa. Przez francuskie „C” z ogonkiem.
Czeszę włosy po raz 37.
Lub co z nich zostało.
Nie przesadzam. Dosłownie wszystkie mi wypadają.
Nie panikuj. Masz pełno włosów.
Nie. To, co widzisz, to mistrzowska szarlataneria.
Zakola mam aż dotąd.
To tylko wymuszona zaczeska.
Patrz.
Kiepsko, co?
Nie najlepiej.
Uroki starości.
No cóż, zaletą masturbacji jest to, że nie musisz przejmować się wyglądem.
Jaki masz powód do depresji? Poza tym co zwykle.
Nie chcę o tym mówić.
Jeśli mi nie powiesz,
to nici z głębokiej konwersacji.
I z serdecznej, prawdziwej przyjaźni.
Pałuj się.
Po prostu dotarło dziś do mnie, że wychowano mnie na nieudacznika.
Wpojono mi to.
Chryste. Twój terapeuta pewnie ma dość
wysłuchiwania o tym, jak rodzice zrobili z ciebie geja.
To nie wszystko.
Wreszcie dostrzegłem dodatkowe elementy rodzinnej układanki.
Moja neurotyczna skłonność do porażki.
Evelyn najbardziej kochała mnie, gdy coś mi się nie powiodło.
Bo wymagający perfekcji Walt był mną zawiedziony.
Umyślnie przegrywałem, by mnie kochano.
Uczucie porażki jest mi znajome,
bo wyniosłem to z domu.
Nie.
Jest coś nudniejszego niż gej udający Judy Garland?
Gej udający Bette Davis.
Skąd go masz?
Z uroczego butiku Hermès na prawym brzegu Sekwany.
Ja tyram jak wół
za marne 45 $ na tydzień, szorując podłogi,
a ty paradujesz po nich w kaszmirowych swetrach.
Ten na podłodze jest z wikunii.
Raczy pan wybaczyć.
Możesz zmienić pracę.
Nikt ci nie każe robić za sprzątaczkę.
To twoja, że tak powiem, neuroza.
A myślałem, że jestem do tego stworzony.
Zresztą to, że noszę drogie ciuchy, nie znaczy, że za nie zapłaciłem.
To twoja, że tak powiem, neuroza.
Choć otoczka srebrnego ekranu nadaje jej pewien styl.
Trwonienie zasiłku w Joe Allen wymaga fantazji.
Jaka w tym frajda, gdy toniesz w długach?
Geniuszu wymaga jedynie
wynajdywanie sposobów na uniknięcie komorników.
Cóż, jak się zastanowić,
tacy jak ty psują gejom renomę.
Za to ty, Donaldzie, przynosisz nam chwałę.
Solidny, pracowity pomywacz, który sam za wszystko płaci
i nie ma u nikogo długów.
Wzorowy gej.
Myślisz, że to frajda
latać z Beverly Hills do Rzymu, Acapulco czy Amsterdamu,
podrywać kochanków na jedną noc
i przy okazji zwijać ciuchy na miarę?
To coś ci powiem. Tyle przebytych kilometrów,
a szczęśliwy umiem być tylko w cholernym samolocie.
Biegnij, nabijaj.
Biegnij, kup, pożycz, zarób, wydaj.
Biegnij, marnuj, żebrz.
Biegnij, biegnij. Trwoń…
trwoń.
I po co to?
Finis. Oklaski.
Nie. Nie trzeba.
No już.
Nie ma nic lepszego niż się nad sobą poużalać.
Nie ma.
Uwielbiam tani sentymentalizm.
Kulisy Zabawnej dziewczyny.
- Cześć, tu Alan. - Alan?
O Boże.
Nie wierzę. Jak się masz? Gdzie jesteś?
Przyjechałem… w interesach.
Co porabiasz wieczorem?
Jestem zajęty. Dziś mi nie pasuje.
Mnie też, ale mógłbym wpaść na drinka.
Teraz?
Posłuchaj, mój drogi.
Wyprawiam znajomemu urodziny, przyjdzie parę osób.
Wybacz, że cię nie zapraszam, ale…
To by nie miało sensu.
Głupio byłoby spotkać się tylko
- na dziesięć minut. - Proszę.
Alan?
- Mickey? - Alan…
O co chodzi?
Muszę cię zobaczyć. To pilne.
W porządku, wpadaj.
Nie ma sprawy.
Wpadnij na szybkiego drinka,
- byle prędko. - Tam, gdzie zawsze?
- Tak. - Dobra.
I jak?
Oszałamiam?
Absolutnie.
Wyglądasz okropnie, ale jestem oszołomiony.
Kąsasz jak przysłowiowa osa. Gdzie mój drink?
Nie zdążyłem. Zadzwonił stary kumpel z akademika.
- Alan jak-mu-tam? - McCarthy.
Przyjechał z Waszyngtonu w interesach
i właśnie tu zmierza.
Oby znał słowa urodzinowej przyśpiewki.
Słuchaj, dupku. Co mam robić? To hetero.
Co sobie pomyśli o tym osobliwym zgromadzeniu?
Chryste, jakie to dobre.
Podczas rozmowy całkiem się załamał.
Rozpłakał się, a to nie w jego stylu.
Nerwy nie puściłyby mu
nawet podczas katastrofy lotniczej.
Co mam robić?
Wstydzisz się swoich przyjaciół?
Donaldzie, wstyd mi jedynie za ciebie.
Niektórzy mają inne standardy niż ty i ja.
Jeśli nie weźmiemy tego pod uwagę,
to będą brać nas za zacofanych, tak jak my ich.
Wiesz co? Masz trzeźwe spojrzenie.
Dzięki. Pierdol się.
Skosztujesz kraba?
Nie, dziękuję.
Jak mogłeś przyjaźnić się z takim nudziarzem?
Możesz nie wierzyć, ale swego czasu
nie obwieszczałem wszem wobec, że jestem pedałem.
Chyba zanim wynaleźli mowę.
Daruj sobie. Ujawniłem się dopiero po studiach.
A mnie się wydaje, że spiknęliśmy się
w gejowskim barze na Trzeciej Alei, gdy byłeś na trzecim roku.
Cipa.
Wreszcie to usłyszałem.
Nie czekaj na mnie.
Cześć, ślicznotko.
- Wyglądasz uroczo. - Niezmiennie.
- Cześć, Emory. - Cześć.
Przykro mi, że tak was rozdzieliłem.
A nam nie.
Zapowiada się ubaw.
No super.
Tylko deszczu nam brakowało.
- Dolać ci wody sodowej? - Co?
Pijesz samą sodówkę.
Obserwuję cię od paru sobót.
Rzuciłeś alkohol, prawda?
I papierosy.
- Dawno? - Pięć tygodni temu.
- Wspaniale. - Odnalazłem Boga.
- Tym bardziej. - Bóg nie żyje?
Łatwo było poznać, że jesteś nawalony.
Nabierałem wrogości.
Co cię nakłoniło? Terapeuta?
W dużej mierze.
Głównie chciałem uniknąć wyrzutów dnia następnego.
Czego?
Wyrzutów. Lęków. Niewyobrażalnego poczucia winy.
Otwierasz rano oczy i myślisz: „O Boże! Co ja narobiłem?”.
Wiem coś o tym.
A potem z udręką wyczekujesz lunchu
i podwójnej Bloody Mary, o ile nie wypiłeś jej wcześniej.
I znowu się zaprawiłeś i przez resztę dnia jesteś do niczego.
Czekasz, aż przyjdzie pora na koktajl,
by stawić czoła temu, co przyniesie wieczór,
oby kolejnej balandze.
Tak właśnie toczy się to błędne koło.
Kręciłem się na tej karuzeli wystarczająco długo.
Musiałem wysiąść albo dać się zabić sile odśrodkowej.
Kumpel ze studiów już tu jest.
Posłuchaj.
Nie rób mi wykładu na temat odpowiedniego zachowania.
Będę siedział z rozstawionymi nogami i przemawiał niskim głosem.
Jesteś certyfikowaną cipą.
Uwaga. To nalot.
Jesteście aresztowani.
Cześć. Hanka-Zapiekanka. Nie pytaj, kochana.
Cześć, Emory. Wejdź. Zanieś to do kuchni.
- Hank. Larry. - Cóż to za ptaszyna?
Gdzie się podziewała, skrywając swe klasyczne oblicze?
Wyniosłem się z miasta.
Dajcie to. Emory, gdzie twój prezent?
Przybędzie później.
Larry.
Larry!
- Co? - Daj prezent Michaelowi.
Proszę.
Usłyszałaby cię moja mama w Filadelfii.
- Stałeś jak wmurowany. - Tak?
- Znacie Donalda? - Tak. Miło cię widzieć.
- Cześć. - Miło mi.
Myślałem, że się znacie.
Nie to że się znamy, ale…
- Cześć. - Cześć.
Ale co?
Ale już się spotkaliśmy.
- Podejrzane. - Nie znacie się, ale się spotkaliście.
Źle się wyraziłem?
Szykuje się pierwsza kłótnia.
Od kiedy wysiedliśmy z taksy.
Skąd ta przybłęda?
Stała na ulicy, oparta o latarnię.
Z orchideą za uchem
i z przerysowaną szminką.
- Jak Maria Montez. - Proszę cię.
Odczep się od Marii. Dobra była z niej kobieta.
Chwila. Posłuchajcie.
Przyjechał mój dawny znajomy
i w drodze na kolację wpadnie tu na drinka,
ale to hetero, więc…
Hetero? Jeśli wiem, o kim mówisz, to żaden z niego hetero.
- Nie. To był Justin Stuart. - Nie przypominam sobie, bym go poznał.
- Nie ty, matołku, tylko ja. - Nie o nim mowa.
Alan McCarthy, bardzo bliski nieznajomy.
Mam gdzieś, co by o mnie pomyślał.
Rzecz w tym, że nie jest na to gotowy. I nigdy nie będzie.
- Rozumiesz to, Hank? - Jasne.
Sądzisz, że się nie domyśla?
Jeśli tak, to nigdy nie dał po sobie poznać.
A co? Jest po lobotomii?
Na studiach byłem bardzo ostrożny i nadal jestem, gdy się z nim spotykam.
- Sam nie wiem czemu. - Masakra.
Byłem zupełnie jak Alan.
Umawiałem się na prawo i lewo.
Ubierałem się jak snob z Ligi Bluszczowej
i nosiłem ciężkie oksfordy z końskiej skóry.
- Bez urazy. - Nie ma sprawy.
Robiłem za twardziela i nie myślałem, że się okłamuję.
Uważałem się za hetero.
Nie ujawniłem się, dopóki nie skończyłem studiów.
A te wszystkie weekendy?
Wciąż byłem w szafie i miałem syndrom „Chryste, ale się wczoraj upiłem”.
„Chryste, tak się upiłem, że niczego nie pamiętam”.
Otóż to.
Katolickie poczucie winy.
- I tyle. - Nieprawda.
To syndrom ponadreligijny,
choć doskwiera głównie mormonom.
Kogo mam przelecieć, by dostać coś do picia?
Mógłbyś wreszcie usiąść?
W tamtych czasach wszyscy szukaliśmy jakiejś wymówki.
Dowiedziałem się po latach, że nawet Justin Stuart, mój przyjaciel…
Ten drugi to Alan.
Przestań! Robił to samo.
Tyle tylko, że on jeździł do Bostonu.
Syndrom „Chryste, ale się wczoraj upiłem” nie jest całkiem urojony, bo się upiłeś.
Rzecz w tym, że wszystko pamiętasz.
Wielu musi się zaprawić przed seksem.
Tak słyszałem.
Donaldzie,
jeśli pamiętasz nasz pierwszy raz,
byłem tak pijany, że ledwo stałem na nogach.
Byłeś tak pijany, że ledwo ci stanął.
- Chryste, byłem pijany i nie pamiętam. - Nie chrzań. Pamiętasz.
Rany. To Alan.
Wyświadczcie mi przysługę i zachowujcie się, póki tu jest.
Dla siostry wszystko.
Emory, nie!
Wybacz, ale właśnie o tym mówię.
- Żadnych egzaltacji. - Wybacz.
Myślisz, że Giants zdobędą puchar?
Mowa, stary.
- Cześć, Bernard. - Cześć, skarbie.
Daj to. Wszyscy są na zewnątrz. Połóż prezent na kupie.
Kolejna dama!
- I to nie kier. - Dama pik!
Wiesz, że wyglądałbyś bosko w hamaku
na tle żaluzji, z wiatrakiem pod sufitem i tropikalnymi paprociami?
Ale z ciebie ciota. Niedościgniona. Wstawaj!
- A tort? Kto miał przynieść? - Ja. Cukiernia dostarczy.
Ile świeczek kazałeś wsadzić? 80?
Czekaj, Alan, nic nie słyszę. Przełączę się.
- Przywieźli tort? - Nie.
- Boże. Mogę zadzwonić? - Jasne.
Uwaga wszyscy, częstujcie się krabem.
Do piekarni Marseilles na Manhattanie.
- Ktoś ma ochotę na drinka? - Tak!
Jeszcze jak. Będę kelnerką topless.
Schowaj te obwisłe cycki.
Czego się napijecie?
- Macie piwo? - W lodówce.
- Przyniosę. - Piwo?
- Kto pije piwo przed kolacją? - Piwosze.
Jak taki wrażliwy artysta jak ty może żyć z takim niewrażliwym bucem?
Nie mogę.
Trzymajmy kciuki.
Alan, nie bądź niemądry. Nie masz za co przepraszać.
Czuję się jak dureń.
Nie mogę sobie darować, że tak się zachowałem.
Może i lepiej. Mam tu gości.
Nie moglibyśmy porozmawiać.
Zróbmy tak. Umówmy się jutro na lunch.
Jasne. Spotkajmy się w Oak Room około 13.
Idealnie.
Posłuchaj, mógłbyś zapomnieć, co się dziś stało?
Jakby to się nie wydarzyło?
Załatwione. Już zapomniałem.
- To do jutra. - Świetnie.
O tak! To jest to!
Na odgłos bębna oczy błyszczą im jak diamenty.
Okropność.
Dzięki, Bernard.
Starczy ci na całe lato.
Żartujesz? Uwinie się w dwa dni.
Jednak nie przyjdzie.
Jedni lubią jeść, a inni pić i ćpać.
- Ja lubię czytać. - Tak, nic, tylko czytać.
Dziwne, że nie dostajesz zeza na widok obwoluty.
Ale odurza się konstruktywnie.
Fakt. A ja co? Latam samolotami.
Nawet tego już nie robię,
bo mnie nie stać.
Chodzę na saunę, to wszystko.
Zaliczę jedno i drugie. Lecę na zachód.
Na numer z osiołkiem w Tijuanie?
Lecę do San Francisco na zasłużony urlop.
Odwiedzę Club Baths i zostanę tam przez tydzień aż do odlotu.
Niczego się nie nauczyłeś, co?
- Barnard, nie… - Ostatnim razem nasza Emily
miała spotkanie z włochatym olbrzymem.
I mówi: „Ja się relaksuję”,
a włochaty olbrzym na to: „A ja cię aresztuję”.
- To był gliniarz. - Emory!
Musiałeś im wygadać? Dzięki, skarbie.
Mieszkasz z rodzicami?
Tak, ale spoko. To geje.
Ubawiłeś się?
Co z Alanem?
Nagle zrobiło mu się głupio, że rozbeczał się w słuchawkę.
W kółko przepraszał.
Obrócił kota ogonem
i na moich oczach przybrał dawną wersję Alana.
- Uszach. - Uszach.
Mój krab nie cieszy się popularnością.
Czemu wszyscy tak się wzdrygają?
Czasem jesteś jak chińska tortura wodna.
Nie. Odwołuję.
Czasem jesteś jak nieustająca chińska tortura wodna.
Zdzira.
- A gdzie Harold? - Właśnie, gdzie te zimne nóżki?
Emory tak go nazywa,
bo kiedyś uprawiał zawodowe łyżwiarstwo.
Jest tu, tylko sterany.
Gdyby mama cię zobaczyła, dostałaby udaru.
Masz aparat?
O rany, chłopcy radarowcy. Rozproszcie się.
To pewnie Harold.
Nie, to chłopak z piekarni.
- Dzięki Bogu. - Zapytaj o gorące bułeczki!
Dość, Emory. Wystarczy.
- Nigdzie nie można się z nią pokazać. - Jesteś jak niezamężna nauczycielka.
A ty jak kurze skrzydełko.
Biorę to za komplement.
Dobry wieczór.
Pamiętasz, jak bawiliśmy się na Fire Island?
To było tak dawno, że chyba zapomniałem.
A ja pamiętam.
- Rób, to co ja. - Czyli?
W bok, w bok. Do góry, do góry.
I doimy…
Bioderka. Zarzucamy.
- Podstarzałe Filipinki. - Dajemy.
- Chodź, Donald. - Nic z tego.
- Niech cię, Hank! - Co cię…
Przecież… miałeś nie przyjść.
Wybacz.
Tak się tylko wygłupialiśmy.
Dzwoniłem z budki tuż za rogiem.
- Moje przyjęcie jest niedaleko. - Emory pokazał nam taki taniec.
Drzwi były otwarte.
To Emory.
To Alan McCarthy.
Alan, od prawej, Larry, Bernard, Donald, Emory i Hank.
Miło cię poznać.
- Napijesz się? - Dzięki, nie zostanę długo.
No dawaj. Na co masz ochotę?
Szkocką, poproszę.
- Przyniosę. - Dzięki.
Nikt poza mną nie pije piwa.
- Czyje to urodziny? - Harolda.
Jeszcze go nie ma.
Jeszcze jej się nie zdarzyło…
Jeszcze mu się nie zdarzyło przyjść na czas.
Hank, Alan pochodzi z Waszyngtonu. Studiowaliśmy razem w Georgetown.
Tak.
Fascynujące.
Jeśli za mocna, mogę ją rozwodnić.
Nie trzeba, dzięki.
- Rządowa posada? - Jestem prawnikiem.
- A co ty robisz? - Uczę.
Myślałem, że jesteś sportowcem.
Uznałem, że uprawiasz sport.
Zawodowo nie, ale na studiach byłem w drużynie koszykarskiej.
- Gram w tenisa. - Ja też.
- Świetny sport. - Racja.
- Czego uczysz? - Matematyki.
- Matematyki? - Tak.
Matma.
Człowiek aż się rwie, by kupić suwak logarytmiczny.
Emory, pomóż mi w kuchni.
- Wypadło na ciebie. - Jak zwykle.
- Urodzona gosposia. - Rzekła afrykańska królowa.
Ty też chodź. Będziesz mnie wachlował.
Tędy, Emory.
- Może usiądziemy? - Jasne.
Głupio mi, że tak was nachodzę.
Nie ma sprawy.
- Co u ciebie? - W porządku, dzięki. A u ciebie?
Jesteś żonaty?
- Słucham? - Widzę, że jesteś.
Tak, Hank jest żonaty. Donald, ogarnij lód.
- Masz dzieci? - Dziewięciolatka i siedmiolatkę.
Syn ogrywa mnie w tenisa. Prześcignął ojca.
- Ja mam dwie córki. - Świetnie.
- Jak się mają? - Fantastycznie.
- Tak? - Są niesamowite.
Szaleję na ich punkcie.
- Długo jesteś żonaty? - Dziewięć lat.
- Uwierzysz, Mickey? - Nie.
Chodził z moją żoną, gdy byliśmy na studiach.
Uwierzycie?
O rany. Przepraszam.
Mieszkasz tutaj?
Tak. Razem tu mieszkamy.
Rozwodzę się.
- Jesteśmy współlokatorami. - Właśnie.
Przykro mi. Znaczy się…
Rozumiem.
- Napiłbym się jeszcze. - Jasne, wybacz.
Pomóc ci w czymś?
Nie widzę whisky.
Trzymasz ją.
Racja. Dureń ze mnie.
- Naleję ci. - Dzięki.
- Gdzie, do diabła, jest Harold? - Zawsze się spóźnia.
Wiesz, jak trudno mu wyjść z domu.
Szykuje się godzinami.
- A to czemu? - Co takiego?
Czemu szykuje się godzinami, zanim wyjdzie z domu?
Bo to szurnięta damula, ot co.
Alan, porozmawiajmy na górze.
Dokończę tylko drinka i lecę.
Weź drinka ze sobą.
- Już skończyłem. - Proszę.
- Przepraszam. Zaraz wracamy. - Nigdzie się nie wybiera.
- Chodź. Tędy, Alan. - Dobrze.
Co to miało znaczyć?
- Niby co? - Sam wiesz.
- Kolejne piwo? - Nie.
Zazdrosny jesteś, co?
Ja jestem Larry.
Ty jesteś zazdrosny.
Donald, gdzie się podziewałeś?
Dawno cię nie widziałem.
Alan…
Chcę ci coś wyjaśnić, jeśli chodzi o ten wieczór.
Nie ma co wyjaśniać. Czasem po prostu…
nie da się wszystkich zaprosić.
Ja nie biorę tego do siebie. Przepraszam, że się wprosiłem.
Nie o to mi chodziło.
Twoi znajomi są strasznie mili.
Hank jest bardzo atrakcyjny.
- To prawda. - Jak ma na imię jego współlokator?
- Larry. - Czym się zajmuje?
Pracuje w reklamie.
Donald też jest miły.
Niezbyt przypadł mi do gustu tylko…
Jak mu na imię? Emory?
Tak, Emory.
Nie lubię takiego gadania. Wkurza mnie.
Czyli jakiego?
No wiesz, tego typu… poczucie humoru.
Czasem bywa bardzo zabawny.
Jeśli bawią cię takie rzeczy. Ale wygląda…
na zniewieściałą ciotę.
Wybacz, że to powiedziałem. Nie chciałem.
O nikim nie powinno się tak wyrażać.
Ale wiesz, co mam na myśli.
Przyznasz, że taki jest.
- Trochę. - Trochę?
Jest jak napalony motyl.
Nic dziwnego, że uczył was tańca.
Pewnie miał na ciebie chrapkę.
Daj spokój. Znasz mnie.
Wiesz, jak na to patrzę. Twoje życie, twoja sprawa.
Nie wiem, Alan.
Nie obchodzi mnie, co robią inni, o ile nie narzucają swojego stylu bycia.
Czemu płakałeś przez telefon?
Powiem tylko tyle: wybacz, że zrobiłem z siebie…
takiego durnia.
Coś ci musiało doskwierać, skoro mówiłeś, że musisz się ze mną zobaczyć.
- Proszę cię. - Problemy z Fran?
Słuchaj, pora na mnie.
Czemu tu jesteś?
- Jestem spóźniony. - Dokąd idziesz?
- Tam jest łazienka? - Tak.
Wybacz.
Co się tu dzieje? Nie pytaj, kochana.
Hank, przyłącz się do nas.
Ciekawa propozycja. Kto na to wpadł?
Ja.
Miał na myśli rozmowę.
Gdzie reszta kieliszków?
Zasuwam, jak mogę.
- Na zdrowie! - Wal się.
Dziwny toast.
- Gdzie nasz dżentelmen? - W toalecie.
Wytrzymajcie jeszcze pięć minut, zaraz sobie pójdzie.
Nareszcie.
Sto lat
Niech Harold żyje nam Niech żyje nam!
Coś ty za jeden?
Niespodzianka dla Harolda jest za wcześnie.
To nie Harold, kretynie!
Mówiłeś, że otworzy drzwi.
Ale o północy. To miał być nocny kowboj.
Wygląda jak z chórku w taniej wersji Oklahomy!
Miałeś przyjść o północy i zaśpiewać Haroldowi.
Mówiłem ci, że ma gęste, czarne loki.
Ten gościu jest prawie łysy.
Dzięki. Pierdol się!
Dobrze, że nie wstałem.
Nie aż tak gęste i czarne.
Zapomniałem. Zresztą przed północą chcę uderzyć do baru.
Profesjonalista.
Jak to „uderzyć do baru”?
Skarbie, zapłaciłem ci za całą noc.
Bolą mnie plecy po siłowni. Chcę się wcześnie położyć.
Kiepska sprawa. Co się stało?
Podciągałem się na drążku, puściłem się i łupnęło mi w plecach.
Nie puszczaj się podczas ćwiczeń.
Nie zamierzałem. Mam luźny chwyt.
Za moich czasów mówiło się „giętki nadgarstek”.
Kto by pamiętał?
- Masz kartkę z życzeniami? - Przeczytaj.
„Drogi Haroldzie, pif-paf. Jesteś żywy.
Padnij i udawaj martwego. Wszystkiego najlepszego. Emory”.
Czysta poezja, Emory.
Jak zwykle w dobrym smaku.
Dziwię się, że nie zamówiłeś sloganu na Times Square.
Idzie rozrywkowa zakonnica.
Szlag. Niech cię diabli, Emory.
Pójdę już. Dzięki za drinka, Michael.
Nie ma za co. Spotkamy się jutro?
Nie, będę bardzo zajęty. Może nawet wrócę do Waszyngtonu.
Ważna randka na placu Lafayette?
- Co? - Emory.
Nieważne.
Harold?
To nie Harold, tylko dla Harolda.
- Cześć, Hank. Miło było cię poznać. - Nawzajem.
Wpadnij, przedstawię cię żonie.
A to ci gratka, co nie, Hank?
Chętnie go poznają.
Ją.
Mieszają mi się zaimki.
Ile S jest w słowie „zaimki”?
Ssij mi serdelka. Tu masz więcej S.
Możesz mi pociągnąć.
A żona nie może? Ma szczękościsk?
Pedał! Ciota!
- Emory! - Cholerny wybryk natury!
Kurwa mać! Zajebię cię, skurwysynu!
Pieprzony pedał! Pedał!
- Lodu! - Dziwoląg!
Co z tobą, do cholery?
Spokojnie.
Rozkwasił ci wargę, kochany. Larry?
Trzymaj.
- Jezu. - Szlag.
Ustaw się obok prezentów.
Harold! Wszystkiego najlepszego.
W sam raz na przedstawienie.
Jak widzisz, mieliśmy tu scenę.
Hej, ty tam. To Harold.
Sto lat
Niech Harold żyje nam
Niech żyje nam
Co cię aż tak bawi?
Życie.
Życie to beczka śmiechu. Pamiętasz jeszcze?
- Jesteś na haju. - Sto lat.
Naćpany i spóźniony.
Miałeś tu dotrzeć
między 20.30 a 21.
Powiem ci, kim jestem.
Jestem 32-letnim, szkaradnym, dziobatym, żydowskim gejem,
więc trochę to trwa, zanim się wyszykuję.
I jeśli wypalę sobie skręta, nim nabiorę odwagi,
by wyjść do ludzi,
to nikomu nic do tego.
A jak ty się miewasz?
Sto lat, Hallie.
- Co ci się stało? - Nie pytaj.
Zsiniały ci usta.
Jakbyś lizał oczko bałwanowi.
- Ta napuszona cipa tak mnie urządziła. - Uważaj, prowokuje go takie gadanie.
A kim ona jest?
Kim była?
Kim pragnie być?
Kto wie? Kogo to obchodzi?
To Alan McCarthy.
Słynny kumpel z akademika?
To niespodzianka dla mnie? To raczej Alan dostał niespodziankę.
- Aż zaniemówił. - Oby była w szoku! Bestia!
Też ma urodziny?
- To twoja niespodzianka. - Skoro mowa o bestiach.
To ode mnie. Podoba ci się?
Przyznaję, twarz i ciało ma ponętne,
ale nie zaspokoi mnie inteligentną rozmową o sztuce.
No, co za szkoda.
- Nie mógłbym go pokochać. - Za nic. Kto by mógł?
Ja i ty, ot kto.
Kochana, co za ślicznotka.
Może jest tępa, ale cała twoja.
Podoba mi się twoja niespodzianka. Tak się cieszę.
Pocałowałbym cię, ale nie chcę ubrudzić się krwią.
Spójrz na moją bluzkę!
Czekaj, aż zobaczysz swoją twarz.
Chodź, Emory, pomogę ci się umyć. Najlepszego, Harold.
Dzięki, skarbie.
- Bluzka do niczego. - Pożycz jedną z moich.
Ta na podłodze jest z wikunii.
Kolejne typowe urodziny z kumplami.
Schłodzona butelka Pouilly-Fuissé, specjalnie dla ciebie, mój drogi.
Kotku, wszystko ci wybaczam. Możesz zostać.
Nie. Możesz zostać, ale nie wszystko ci wybaczam. Zdrowie.
Kto zaprosił Pana Porządnego na moje urodziny?
- Nic nie dzieje się przypadkiem. - Kto go zaprosił?
Przyznaję się.
Nie możesz żyć bez swojej podpórki.
Nigdzie nie idę.
Niedobrze mi. Chce mi się rzygać.
To dobry sposób, by odechciało mi się jeść.
Powolutku. Nie spiesz się.
Nie jestem gotowy na zbliżenie, panie DeMille.
Jeszcze przez dwa tygodnie nie będę.
O Boże! Znów chce mnie pobić!
- Niedobrze mu. - Niedobrze ma z głową.
Kochana, wieź mnie do domu. To wariaci.
Odprężam się.
- Ktoś się przyłączy? - Wielkie dzięki, ale nie.
Nie, dziękuję.
A ty, Teksańczyk?
Spoko.
Michael, zapiekanka jest w piecyku. Wyjmij ją, kiedy chcesz.
Zostajesz.
- I tak nie mogę jeść. - A ja umieram z głodu.
Będę jadł do zawału sadła.
Powtarzam, nigdzie nie idziesz.
Strzeżcie się wrednego geja. Groźny po trzeźwemu, zabójczy po pijaku.
- Nie zważajcie na niego. - Padam z głodu.
Czekam na twoją lasagne zapiekaną z opium w stylu Alice B. Toklas.
Naprawdę?
Tak się cieszę. Podam ją, zanim pójdę.
Nikt nigdzie nie idzie.
Jutro gorzko będziesz tego żałował.
Wykręć sobie ósemkę.
Ja się odprężam, ty się pogrążasz.
- Michael, masz jakiś spray? - Do włosów?
Miałeś podtrzymać mu głowę, nie utrwalać fryzurę.
Odświeżacz powietrza.
- Znajdziesz go nad kiblem. - Dzięki.
Ja trzymam trawę w apteczce w pudełku na plastry.
Ponoć to najbezpieczniejsze.
W razie nalotu zamykasz się w łazience i spuszczasz ją w kiblu.
Ciasna skrytka.
Lepsza od mojej poprzedniej.
W słoiku z oregano.
Wciąż przez przypadek odurzałem swoją wredną matkę sałatką,
ale jej podeszła.
Nawet gdy przychodzi do mnie na śniadanie, mówi:
„Zjedzmy sałatkę”.
Założę się, że poruszasz ustami, gdy czytasz.
A gdy siedzisz w saunie,
pytasz innych, czy im gorąco.
Nie chodzę do sauny, gdy ćwiczę na siłowni.
To spłaszcza mięśnie.
Po tym, jak złamałeś kręgosłup, by napakować się jak spuchnięty pies?
- No. - Masz rację, Haroldzie.
Nie tylko o sztuce z nim nie pogadasz.
On ogólnie nie nadąża.
Za to jest piękny.
Ma nienaturalnie naturalną urodę.
- Choć to nic nie znaczy. - To nie wszystko.
Wmawiaj to sobie, bo włosy wypadają ci garściami.
Choć to naturalna kolej rzeczy, gdy się starzejesz.
Geje są gorsi od kobiet, jeśli chodzi o ich wiek.
Życie kończy się dla nich po trzydziestce. Fizyczna uroda aż tak się nie liczy.
Jasne. Jakżeby inaczej?
To jedynie kwestia gustu.
To powierzchowna rzecz. Nie zapominaj.
Jak mógłbym zapomnieć?
Powierzchowna i przemijająca.
Zatrważająco przemijająca.
Jak długo trwa? 30, 40, najwyżej 50 lat?
Szkoda twarzy biedaka.
Istna tragedia.
Marny jego los.
I jak tu porównać jego urodę do mej duszy?
Choć nigdy jej nie widziałem, rabin mojej matki uważa ją za nieziemską.
Co z tego, skoro nie mogę jej zobaczyć.
Gdybym mógł, sprzedałbym ją od ręki
za powierzchowną, przemijającą i nic nieznaczącą urodę.
Przebacz mu, Ojcze, bo nie wie, co czyni.
Dobijasz mnie.
Nie potrafisz się określić.
Krytykujesz tych, co popierają religię,
jak i tych, co nie wierzą w Boga.
Można by stwierdzić, że nie umiesz wybrać.
Ani w tę, ani we w tę.
Niosę gorące danie!
Wiesz co? Kiedyś się doigrasz.
Masz polisę ubezpieczeniową, jaką jest Kościół.
To prawda, wierzę w Boga.
Jeśli okaże się, że Go nie ma, to nic straconego.
W przeciwnym razie mam zabezpieczenie.
Hipokrytka z ciebie.
Tak. Jestem zepsutym katolikiem,
który upija się, grzeszy całą noc, a rano idzie na mszę.
Zależy, jak rozumiesz grzech.
Zamknij buzię i wracaj do kuchni.
Mów, co chcesz, tylko mnie nie bij.
I co, ma większego niż bagietka?
Położył się na chwilę.
- Jak pachnie łazienka? - Lepiej.
Pachniała, jakby ktoś się zrzygał.
Teraz capi, jakby ktoś zrzygał się w klomb.
Podano do stołu!
Na co masz ochotę?
Na Alana. Nie żałuj majonezu.
Wygląda cudownie.
Nadaję się na żonę.
- Co to? - Lasagne.
Wygląda jak spłaszczony makaron z pulpetami.
Prosto z sauny.
- Serio? - O Boże.
„Wygląda jak spłaszczony makaron z pulpetami”.
Jest czego zazdrościć.
Za to ty znasz się na wytrawnej kuchni.
Krasomówca, smakosz, troll.
- Dobre. - Smakuje ci? To jedz.
Dzięki temu przestaniesz gadać.
Pogrążasz się.
- Wina? - Nie, dziękuję.
Dawaj, mały. Zmuś się.
Zapij sikaczem ten nieszczęsny makaron.
Sommelier, koneser, wieprz.
A ty nie jesz?
Boli mnie buzia. Zaniesie ktoś talerz Alanowi?
Worek treningowy zamienił się w pielęgniarkę.
Smakuje ci, Hallie?
Poproszę o drugą, trzecią, może nawet piątą dokładkę.
Zrobię wszystko, by utrzymać wagę.
Masz paranoję na punkcie wszystkiego.
Ach tak? Może mi o tym nie opowiesz?
Głodzisz się całymi dniami,
by potem napchać się jednym posiłkiem
i narzekać, że jesteś gruby i brzydki.
Ale nigdy nie byłeś ani grubszy, ani chudszy.
- Panna Paranoja. - Pyszne, Emory.
Hanka-Zapiekanka. Żaden kłopot. Nie pytaj, kochana.
A to nałogowe spóźnialstwo to istny absurd.
Pogrążasz się.
Spędzasz godziny przed lustrem w łazience,
zanim wyjdziesz na ulicę,
i wciąż wyglądasz tak samo po Bóg wie ilu warstwach
Bóg wie ilu maści, smarowideł, kremów i maseczek.
Mam kłopoty z cerą. Czego chcesz?
Nic dziwnego, skoro bierzesz pincetę
i dłubiesz sobie w porach?
Nic dziwnego, że masz dziobatą twarz po tylu poronionych zabiegach.
Król wieprzy.
Masz blizny na twarzy, ale nie są aż takie złe.
A gdybyś dał sobie spokój,
nie nabawiłbyś się nowych.
Czekasz, aż sprawię ci komplement
za twoją szczerość?
Że jako przyjaciel mówisz mi to,
czego inni by mi nie powiedzieli, ty podła macioro.
I te prochy!
Harold od roku gromadzi
i skrzętnie przechowuje barbiturany,
niczym cholerna wiewiórka.
Setki pentobarbitali i sekobarbitali.
A wszystko to po to,
by uprzedzić nieuchronnie nadciągającą śmierć.
Coś ci powiem, Hallie,
gdy nadejdzie pora, zabraknie ci odwagi.
Życie nie zawsze przypomina sztukę.
Nie każdy gej kończy ze sobą w epilogu.
Może to i prawda.
Czas z pewnością to pokaże,
tymczasem pominąłeś pewien szczegół.
Kosmetyki i mazidła są opłacone,
łazienka jest opłacona,
pinceta jest opłacona
i prochy… są opłacone.
Sto lat
Chryste.
Sto lat
Niech Harold żyje nam
Niech żyje nam
Aleś ty kochany.
Zdmuchnij świeczki i pomyśl życzenie.
Dmuchaj, moja droga.
- Skończyła 32 lata. - Mój Boże.
- Otwórz prezenty. - Zacznij od tego.
Prezenty! A gdzie kartka?
Proszę.
Od Larry’ego.
Podpisałeś ją na spodzie?
Boskie. Uwielbiam to, Larry.
- Co to? - Karta własności Boardwalk.
Gejowski pop-art.
Genialne. Od razu trafi na ścianę.
- Super. - Nie rozumiem.
Kursujesz po Atlantic City?
Ile za niego dałeś?
- To była okazja. - Żadna okazja. Dwadzieścia dolarów.
A co za to robisz?
Robię, co mogę.
Kapitalny sweter.
Dzięki, Hank.
Możesz go wymienić.
Nie, jest całkiem… kapitalny.
- Komu tortu? - Wszystkim!
- Mnie nie. - Proszę.
Bernard! Klasa!
Spójrzcie wszyscy.
Ozdobne nakolanniki.
Z inicjałami.
Ale z ciebie artystka!
Dzięki, Michael.
Za co?
- Bardzo proszę. - Co to?
Jego zdjęcie w srebrnej ramce
z podpisem i datą.
Przeczytaj.
To osobiste.
Bernard, włącz muzykę, żeby rozkręcić towarzystwo.
- Dobra. - Chce mi się tańczyć.
Chodź, Michael.
Nie, dzięki. Wolę prowadzić.
- Prowadź. - Skupię się na drinku.
No, Teksańczyku.
Do roboty.
Szlag.
- Michael! - Pomóżcie sprzątać.
Szybko!
Chodź, młody.
- Pospieszcie się! - Zamknąć drzwi.
- Chodźcie. - No już.
Bierz ręcznik. Nie zamocz mi mebli.
- Łap. Wytrzyj się. - Chryste, Michael.
Dzięki.
Zatańczymy?
Iwona Groźna powróciła.
Cześć, Alan. Lepiej się czujesz?
Nie. Nic z tego, Alan.
Jak mawiają na Południu, nie wychodź w taką słotę.
Nie złapiesz taksówki.
I całkiem się pogrążyłeś.
Przegapiłeś tort i otwieranie prezentów, ale nie wszystko stracone.
Zaczynamy grę towarzyską.
Uwaga, pora na zabawę.
Pozwól mu iść.
Może iść, jeśli chce,
ale najpierw z nami zagra.
W co? W remika z gwiazdami?
Nie, to zbyt pedalskie dla Alana. Nie szłoby mu.
A w co byś wolał? W Całą Prawdę?
Dowcipne.
Czy w Morderstwo?
- Pamiętacie tę grę, co? - Bardzo dowcipny.
Zasady są podobne.
W obu kogoś zabijasz.
- Mickey, wychodzę. - Ani kroku.
Michael, niech idzie.
Ale sam nie chce.
Gdyby chciał, już dawno by poszedł
albo wcale by tu nie przyszedł.
- Mickey… - Mam na imię Michael.
Michael. Nie mów „Mickey” na kogoś, kto ma na imię Michael.
Michaelów to bardzo denerwuje.
Nie wierzysz? Spróbuj.
Wybacz. Nie…
Nie mogę zebrać myśli.
Możesz.
Nie możesz tylko wyjść.
Jakbyś gapił się na wypadek drogowy.
Nie możesz patrzeć ani oderwać wzroku.
Kto z nami zagra? Wszyscy?
- Nie mam zamiaru. - Ja też nie.
Nie wszyscy obierają czynną rolę.
Niektórzy wolą obserwować z ubocza.
- Na czym polega ta gra? - Już mówię.
Każdy z nas ma zadzwonić do kogoś,
kogo naprawdę kochaliśmy.
- Odpadam. - Nie sądzę.
Chciałbyś, bym zadzwonił?
Ciekawe, do kogo po tylu kazaniach, jakie mi prawiłeś.
Do kogo byś zadzwonił? Do mnie?
No to mamy, że tak powiem, kłopoty w raju.
W przeciwnym razie sam byś je wywołał.
A ty do kogo?
Nie spodziewam się, że do mnie.
Pewnie zadzwoniłbyś do kilku osób.
Trzy zamiejscowe, kto wie ile miejscowych.
- Dobrze, że nie ja za to płacę. - Milcz.
Nie martw się. Michael też nie.
Oto zasady. Jeśli wykręcisz numer, otrzymasz jeden punkt.
Jeśli odbierze wybrana osoba, kolejne dwa punkty.
Jeśli odbierze ktoś inny, jeden.
Jeśli nikt nie odbierze…
masz przesrane.
- Masz przesrane, gdy zadzwonisz. - Jeśli odbierze twoja wybrana osoba
i powiesz, kto dzwoni, dostaniesz dwa punkty. Do tego…
jeśli powiesz, że ją kochasz,
dostaniesz w nagrodę pięć dodatkowych punktów.
Wredzioch.
Maksymalnie dziesięć punktów, minimalnie jeden.
Albo zero, jeśli jesteś sprytny.
Hank, idziesz ze mną?
A to ci dopiero, słyszeliście?
Nic nie rozumiesz. Nie mogę.
Ty możesz, ja nie.
Skoro nie rozumie, to mu wytłumacz.
- Ja mu wytłumaczę. - Tak myślałem.
Alan, Hank i Larry są kochankami.
Nie współlokatorami.
- Sypiają ze sobą. - Michael.
Nikt po czterdziestce nie ma współlokatorów.
Jeśli nie kochankowie, to geje.
- Hank jest po czterdziestce. - Mało ci brakuje.
Hank.
Tak. Larry i ja jesteśmy kochankami.
Przecież…
jesteś żonaty.
Rany boskie.
Chyba palnąłeś głupstwo.
Jak wam się to podoba?
Skoro facet jest żonaty, to musi być hetero.
Hank gra na dwa fronty…
ale ma swój ulubiony.
Dobra… kto pierwszy?
- Emory? - Ty zacznij, Bernard.
- Nie chcę. - Zadzwoń do Petera Dahlbecka.
- To jego byś wybrał, nie? - Co to za jeden?
Chłopak z Detroit.
Mama Bernarda była praczką u jego rodziny, od kiedy był czarną fasolką.
Też u nich pracowałem.
Po szkole i w wakacje.
Kochałem go całe życie.
Nawet mnie nie zauważał.
Zresztą to hetero.
Do niczego nie doszło?
Zrobili to w domku przy basenie
po pijackiej imprezie.
Dobre wino i muzyka, a mało który zdoła się oprzeć.
A potem poszliśmy popływać.
Nago, po ciemku, tylko przy blasku księżyca.
Jakże romantycznie.
A następnego ranka podałeś mu kawę i alka-seltzer na tacy.
Przez cały poranek bałem się spojrzeć mu w oczy,
ale on udawał, że nic się nie stało.
Chryste, tak się upił, że niczego nie pamiętał.
Dziwna sprawa.
A teraz, za dziesięć punktów, pogadaj z tym łgarzem.
Znasz numer?
Jasne. Mieszka u rodziców w Grosse Pointe. Jest w separacji z trzecią żoną.
- N.O. czy Z? - Co?
Żargon telefoniczny. „Nie odbiera” czy „zajęte”?
Nawet nie chciał wiedzieć.
No dalej. Bierz słuchawkę.
Sam wiesz, że tego chcesz. Prawda?
No to dzwoń.
Zżera cię ciekawość. No już, dzwoń.
Zrób to.
- Halo? - Jeden punkt.
Kto mówi?
- Pani Dahlbeck. - Punkt.
Tu Bernard.
Dzieciak Francine.
Syn, nie dzieciak.
Doskonale, dziękuję.
Jest tam może Peter?
Rozumiem.
Cholera.
Nie.
Nie, to nic ważnego.
Chciałem mu tylko powiedzieć…
Chciałem mu powiedzieć, że…
Że go kocham… i zawsze go kochałem.
Że przykro mi, że rozstał się z żoną.
Zero punktów.
Wiem od mamy.
Tak, to prawda.
Proszę mu przekazać, że zadzwoniłem i powiedziałem…
że…
Że przykro mi z tego powodu
liczę, że wszystko się ułoży.
Dobranoc.
Do usłyszenia.
Łącznie dwa punkty.
- Kiepsko. Następny. - Wszystko gra?
Czemu zadzwoniłem?
Czemu to zrobiłem?
- Gdzie był? - Na randce.
Dalej. Emory.
Teraz ty.
Mogę poprosić o numer?
Na Bronksie.
Nazwisko Delbert Botts.
Delbert Botts? Jest ktoś taki?
Żałuję, że zadzwoniłem.
Nie, numer domowy.
Dziękuję.
Mogliby nie mówić do mnie „proszę pani”.
Nie krępuj się, bazgraj mi po telefonie.
Spluniesz i zejdzie.
Jak wiele rzeczy.
Kim, u licha, jest Delbert Botts?
Kimś, kogo zawsze kochałem. Tak miało być, prawda?
Zgadza się.
Jak można kochać się w kimś o takim nazwisku?
Właśnie, Emory, jak można? Z takim nazwiskiem?
Kiepsko wygląda na winietce. Prawda, Alan?
Przyznaję, brzmi fatalnie,
za to on sam…
tryskał urodą.
Zakochałem się w nim od pierwszego wejrzenia,
gdy byłem w piątej klasie,
a on w ostatniej.
Wyjechał na studia,
a gdy je skończył, byłem w liceum.
Został dentystą.
Dałeś sobie wyrwać wszystkie zęby?
Nie.
Umówiłem się tylko na piaskowanie.
- Po co zadzwoniłem? - Przymknij się, Bernard.
Zabierz swoje nudziarskie wyrzuty gdzie indziej. Sio.
Przez cały czas patrzyłem mu prosto w oczy.
Chciałem podgryzać mu palce.
To się w głowie nie mieści.
- Fallusowa Felicja. - Nie mieści mi się w głowie.
Powiedziałem mu, że szykuję się
na szkolny bal i że czuwam nad dekoracjami.
Tematyka była niebiańska.
Wycinałem gwiazdy z folii aluminiowej
i robiłem chmury z drutu i anielskich włosów.
Tylko gej potrafi stworzyć coś pięknego.
Raz podczas Świąt miałem włosy anielskie pod koszulką.
Ale to swędziało.
Gorzej byłoby, gdyby wpadły komuś do…
Już nic nie powiem.
Był zaręczony z głupią siksą Loraine,
której matka była prawdziwą jędzą.
Nie zbaczaj z tematu.
No cóż… Byłem zdruzgotany. Kompletnie załamany.
Nie mogłem jeść, spać, stać, siedzieć, nic.
W końcu zadzwoniłem do niego i spytałem, czy możemy się umówić.
Desperackie posunięcie.
Zgodził się.
Zaprosił mnie do siebie.
Z nerwów trzęsły mi się dłonie. Nie mogłem na niego patrzeć.
Tylko… patrzyłem w przestrzeń i wybełkotałem, czemu przyszedłem.
Powiedziałem, że chcę się z nim przyjaźnić.
Że nie miałem z kim porozmawiać
ani komu się zwierzyć czy zaufać.
Zaoferowałem mu przyjaźń.
Odparł, że z przyjemnością
i że kiedy tylko zechcę,
mogę się z nim widywać lub dzwonić.
Uścisnął mi moją drżącą dłoń i odpłynąłem…
jak na chmurze.
Własnej roboty.
Na drugi dzień
kupiłem mu złoconą zapalniczkę
z wygrawerowanymi inicjałami.
Dołączyłem kartkę z napisem: „Od przyjaciela, Emory’ego”.
Już jako 17-latek miałeś wielki gest.
A podczas balu usłyszałem,
jak Loraine chichocze z koleżanką.
Najwyraźniej Del powiedział jej o mojej wizycie i prezencie.
Wkrótce usłyszeli o tym wszyscy na balu.
Śmiali się i nabijali.
Wszyscy dowiedzieli się, że zabujałem się w dr. Delbercie Bottsie
i że zaproponowałem mu przyjaźń.
Nie wiedzieli tylko, że kochałem go…
i nie przestałem go kochać
na długo po tym, jak zapomnieli o moim głupiutkim sekrecie.
Poproszę o zastrzyk insuliny.
- Zadzwoń. - Nie rób tego.
Od kiedy mu rozkazujesz?
Nie radzę ci. Pożałujesz. Uwierz mi.
A co mam do stracenia?
Godność osobistą. Ot co.
Koń by się uśmiał.
Pouczasz go o godności osobistej,
a sam pozwalasz, by cię poniżał,
robiąc z ciebie Wuja Toma.
Bo mu wolno. I mnie też. Ale nie tobie.
A to nie dyskryminacja?
Nie podoba mi się, gdy to robimy.
Ale sam sobie to robię
i mu na to pozwalam,
bo to jedyny sposób, w jaki może mi dorównać.
Żaden z nas nie był w czepku urodzony,
ale on wie, że mnie powiodło się dużo lepiej.
Pozwalam mu na drwiny,
by mógł sobie wmawiać, że nie jest skończoną ofermą.
Jakiś ty łaskawy.
To jego mechanizm obronny.
Ty masz swój, ale nie do opisania.
Powiedzieć wam niewinny żarcik z liberalnego Południa?
Wiecie, czemu czarnuchy mają takie wielkie usta?
- Bo robią tak… - Chryste, Michael!
Daj mi to. Oddaj.
Nie potrzebuję, byś pluł mi w słuchawkę, ciepły bojący dudku!
Jestem ciepły, ale nie jestem tchórzem!
Bernard…
Wybacz mi. Przepraszam. Nie będę już tak do ciebie mówił.
- Z. - Zajęte?
Loraine pewnie dzwoni do mamy.
Tak. Delbert poślubił Loraine.
Przykro mi, twoja kolej przepadła.
Nie marnujesz czasu.
- Kogo wybrałeś? - Charliego.
Nie zgadzam się. To moja kolej i tyle.
Zuch z ciebie, Emory.
Wbijaj na tę górę lodową. Nie przegap jej. Uderzaj! Do diaska.
Czekam na wystrzałowy finał.
- Ale się upiłem. - Ugotowana ciepła ciota.
Przyganiał kocioł gejowi.
Nie jestem pijany. Nie masz prawa tak mówić.
- A ja jestem. - Ja też.
- Jestem pijakiem. - Dzwoń.
Największym pijakiem każdego sezonu.
Dzwoni. Już nie jest zajęte.
- Halo? - Punkt.
Kto mówi?
Kto?
Doktor Delbert Botts?
Dwa punkty.
Del, to naprawdę ty?
Nikt.
Nie znasz mnie. Nie pamiętasz.
Jestem…
tylko znajomym.
Ugotowanym na umór znajomym.
Halo?
- Rozłączył się. - Trzy punkty. Prowadzisz.
- Powiedział, że to zły numer. - Słusznie. Wykręciliśmy tu zły numer.
To twoje przyjęcie. Dobrze się bawisz?
Wręcz fantastycznie.
A ty? Dobrze się bawisz, Emory?
Tak to sobie wyobrażałeś?
- Moja kolej. - Dzwonię do Charliego.
Nie. Pozwól mi.
Zrobisz to?
Nie rób tego, Hank.
Ale chcę.
Larry.
Jak sobie życzysz.
Zadzwoni zamiast ciebie?
Charlie to każdy gość, co go z nim zdradzam.
Z którym go zdradzam.
Jacek, Wacek i Pankracek.
Tak! Kocham ich wszystkich.
Do Hanka nie dociera, że potrzebuję ich wszystkich.
Nie ustatkuję się. Już tak mam.
Do kogo dzwonisz?
Nie wpadłeś na to,
że Hank mógłby robić to samo za twoimi plecami?
Oby tak było.
Ułatwiłoby mi to życie. Do kogo dzwonisz?
Do kogoś, kto nie czuwa przy telefonie.
- Halo? - Pewnie był w wannie.
- Punkt. - Zostawię wiadomość.
- Nie ma go. - Proszę przekazać, że dzwonił Hank.
Tak.
- Dobry wieczór. Co słychać? - Kto to?
Wiadomość dla współlokatora, Larry’ego. Proszę przekazać, że dzwoniłem…
To nasza recepcjonistka.
…i powiedziałem: „Kocham cię”.
Hank, oszalałeś?
Zgadza się. Dla Larry’ego.
Od Hanka. Właśnie tak.
„Kocham cię”.
Tak. Dziękuję.
Łącznie siedem punktów.
Hank, wyszedłeś na prowadzenie. Zostawiłeś resztę w tyle.
Czemu, Hank? Czemu to zrobiłeś?
Bo go kocham i chcę, by o tym wiedział.
- Nie mów tak. - Czemu? To prawda.
Dla niego zostawiłem żonę.
- Nie chcę tego słuchać. - Wiadomo.
- Kontynuuj, Hank. - Nic nie mów. To obrzydliwe!
- A gdy odchodzą do innych kobiet? - To normalne.
Czasem życie układa się inaczej.
Choćby nie wiem co, a Bóg jeden wie, jak bardzo tego pragnąłem.
Szczerze wierzyłem, że kocham swoją żonę,
gdy ją poślubiłem,
ale zawsze czułem coś innego.
Zawsze?
Nie wiem. Chyba tak.
Ja to wiedziałem już jako czterolatek.
Każdy od zawsze to o tobie wiedział, Emory.
Ja też od początku to o sobie wiedziałem.
Nie wiem, kiedy zdałem sobie z tego sprawę.
Określałem to inaczej albo się tego wypierałem.
- „Chryste, ale się wczoraj upiłem”. - W końcu przestałem się okłamywać.
Myślałem o tym, ale nic poza tym.
Mój pierwszy raz był podczas jej ostatniej ciąży.
Mieszkaliśmy pod New Haven. W Nowym Jorku było sympozjum nauczycieli.
Żona nie miała ochoty, więc pojechałem sam.
W pociągu ogarnęły mnie myśli.
Coraz bardziej.
I bardziej.
Ciągle o tym myślałem.
I w kwadrans po przyjeździe
poderwałem faceta w toalecie na stacji Grand Central.
Chryste.
To był pierwszy taki raz.
Śmiertelnie się bałem.
Okazał się miłym facetem.
Więcej go nie widziałem. Zabawne.
Nie pamiętam nawet, jak miał na imię.
Potem było już z górki.
Praktyka czyni mistrza.
Jakiś czas potem
poznałem Larry’ego na imprezie w Nowym Jorku.
I wtedy dopiero zaczęły się kłopoty.
To było dwa lata temu.
Czemu zawsze wychodzę na czarny charakter?
Albo rozbijam szczęśliwy związek,
albo jestem szują nie do wytrzymania.
Poczucie winy wzbudza wrogość.
Prawda, Michael?
Wbij se pincetę w polik.
Potąd mam już tego,
że wszyscy litują się nad biednym, wykorzystywanym Hankiem.
Larry, każdy wie, jaka z ciebie latawica.
Nigdy nie składałem obietnic. I nie zamierzam.
To moje życie intymne i nie muszę się przed nikim tłumaczyć,
nawet przed nim.
Jeśli to mu nie odpowiada, to musimy się rozstać.
Lubię liczne związki, taki już jestem.
Nie tylko geje są rozwiąźli.
Nie o to mi chodziło. Poza tym Emory…
- Nie znam nikogo równie puszczalskiego. - Wcale nie jestem puszczalski!
Ale nie z wyboru.
Kto chciałby sypiać z takim narwanym maminsynkiem?
- Michael! - Kto by się pokusił?
Powiem ci. Nikt.
Może zbieg z Instytutu Braille’a.
Nie daj się tak obrażać.
Fizyczna uroda to nie wszystko.
Dzięki, Quasimodo.
Wiecie, jak to jest mieszkać z cholernym gestapo?
- O byle co urządza mi przesłuchanie. - Larry, twoja kolej.
Mam dość tego układu,
według którego mamy być sobie wierni.
To nie działa. Możesz to obiecać.
Jeśli chcesz, to się tego trzymaj.
Ale jeśli musisz to obiecać,
to według mnie z miejsca zabija związek.
Librium albo meta.
Tak, wolność, mój drogi!
Musisz ją mieć. Inaczej się nie da.
Ci, którzy przyrzekają sobie wierność, okłamują się.
Przynajmniej większość. 90%.
Wiecznie się zdradzają, a potem kłamią.
Ja tak nie potrafię, a Hank nie może tego znieść.
Co z tymi 10%?
Coś takiego wymaga wyrozumiałości.
Starałem się.
- Co? - Przyjąłem warunki.
- Twoje warunki. - Jakie?
Ménage à trois.
Wielu to odpowiada, ale nie mnie.
- Ja tego nie chciałem. - Kto na to wpadł?
Zgodziłeś się na kompromis!
Nieprawda.
Ty się zgodziłeś. Za siebie i za mnie.
Nie rozumiem. O co…
Zaraz cię palnę!
Ménage, mój drogi. Dwoje to para, troje to ménage.
- Niektórym to odpowiada. - Nie chcę terapii grupowej.
To do mnie nie przemawia. Jestem staroświecki.
Lubię się zabawić, ale z jednym naraz.
Tak jak zabawiłeś się z Donaldem na boku?
Tak.
- Powiedziałeś mu? - Nie.
To było oczywiste, od kiedy przyszedł.
Plątał się w zeznaniach o tym, jak się spotkali, choć się nie znają.
Nie patrz tak na mnie, Hank.
Sam flirtowałeś z tym pingwinem.
Chcesz się zabawić w trójkącie?
- Przynajmniej bylibyśmy razem. - Absurd.
Co rozumiesz przez „wyrozumiałość”?
Szacunek!
Szacunek do wzajemnej swobody bez kłamstw i udawania.
Hank, kocham cię na swój sposób,
ale zrozum, że choć chcę z tobą mieszkać, czasem spotkam się z kimś innym.
I nigdy ci o tym nie wspomnę,
chyba że sam o to spytasz.
Punkty dla niego!
Co?
Powiedział Hankowi, że go kocha.
- Ale nie zadzwonił. - Zadzwonił. Tylko nie przez telefon.
- To nie dostanie punktów. - Dostanie pięć.
Nie użył telefonu, więc gówno dostanie.
To do ciebie, Hank!
Halo?
Jeden punkt.
Cześć, Hank.
Dwa punkty.
Tu Larry.
Kolejne dwa punkty.
Kocham cię.
I znów pięć punktów.
No to…
postaram się.
Ja też.
- Razem dziesięć punktów. - Larry wygrał.
Spodziewałem się więcej rozrywki.
To nie koniec gry.
Twoja kolej, Alan. Bierz słuchawkę, byku.
- Dość. - Daruj sobie!
Nie musisz tego robić.
Emory, przepraszam za to, co ci zrobiłem.
Nieważne.
„Przebacz nam nasze winy”.
Chryste.
Ale z was papużki nierozłączki.
Do kogo zadzwonisz?
Nie pamiętasz?
Zdaje się, że to ostatnia runda.
Michael, a ty nie zadzwonisz?
Nie może. Nigdy nikogo nie kochał.
Powiem ci nowinę Niełatwo być Murzynem
Dość tego!
A jeszcze gorzej Żydem
Mój Boże, uroczy z ciebie gospodarz.
Michael nie ma uroku.
Tylko antyurok.
- Wybierasz się dokądś? - Tak. Przepraszam.
Przegapisz finał gry.
Mam nadzieję, że skończy się, zanim wrócę.
Jak myślisz, co się tam odbywa?
Jak sądzisz, co robią Larry i Frank?
Ważne tylko, że nikomu nie szkodzą.
Pilnują własnych spraw.
A ty pilnuj swoich. Ostrzegam cię.
Czyżby?
Ostrzegasz mnie?
Mnie?
Jestem Harold.
Mnie akurat nie musisz ostrzegać,
bo jesteśmy sobie równi.
Stąpamy wokół siebie ostrożnie,
bo obaj wiemy, na czym polega ta gra.
Wiem, w co grasz.
Znam tę grę i jestem w niej dobry.
Ty też, ale wiesz co?
Tylko ja potrafię w to grać lepiej od ciebie.
Mogę cię pokonać, więc mnie nie prowokuj.
To ja ostrzegam ciebie.
Zabawny jesteś.
Boki zrywać. Nie sądzisz, Alan?
Czy, jakbyś to ujął: „Ależ on pocieszny”.
Pocieszny z niego pedał, co nie?
Tudzież „wybryk natury”.
Tak nazwałeś Emory’ego. Wybryk natury, ciota.
Boże, co za przebrzmiałe słownictwo.
Aż dziw, że nie powiedziałeś „sodomita” lub „pederasta”.
Pozwól, że cię oświecę.
Słyszałeś kiedyś o „geju w szafie”?
Wiesz, co to znaczy? Co znaczy „być w szafie”?
Jeśli sugerujesz, że jestem homoseksualistą, to się mylisz.
Czyżby?
A Justin Stuart?
Co z nim?
Kochałeś się w nim, ot co.
I to do niego zadzwonisz.
Łączyła nas przyjaźń. To wszystko.
Justin twierdzi, że była dość namiętna.
Co sugerujesz?
To, że kilka razy z nim spałeś.
- To nieprawda. - Kilka razy.
Raz – to durna młodość. Dwa, przejściowa faza.
Kilka razy oznacza, że to lubisz.
- To nieprawda. - Właśnie, że tak!
Bo Justin Stuart jest homoseksualistą.
Przyjeżdża tu czasem i dzwoni do mnie.
Zabieram go na imprezy.
Larry się z nim przespał. Wszystko mi o tobie opowiedział.
W takim razie kłamał.
Miałeś fioła na punkcie Justina.
Całymi dniami o niczym innym nie mówiłeś.
Dziś też zacząłeś, o Hanku, jak byliśmy na górze.
„Jaki on atrakcyjny”. Oczywiste podteksty.
Powiedziałem to i tyle.
Ile razy musisz to powtarzać?
Ile razy musisz mówić tak o Justinie?
Jaki z niego świetny tenisista i tancerz,
jak świetnie był zbudowany i jaki inteligentny
i rozrywkowy, jak wszystkie dziewczyny na niego leciały
i jacy byliście sobie bliscy.
Bo byliśmy. Przyjaźniliśmy się. I tyle.
To było oczywiste.
A gdy robiłeś to przy Fran, to dopiero była żenada.
- Pewnie i ona się domyślała. - Justin kłamał.
Jeśli tak mówił, to kłamał.
Powiedziałby cokolwiek, byle się odegrać. Nie pogodził się z tym, że się odciąłem.
Zerwałeś tę przyjaźń, bo nie mogłeś pogodzić się z prawdą na swój temat.
Dalej byś z nim sypiał, gdyby on nadal okłamywał siebie,
a ty siebie.
Obaj umawialibyście się z dziewczynami, udawali prawdziwych mężczyzn
i nazywali siebie „kumplami od serca”.
Ale Justin musiał być szczery, a ty nie mogłeś tego znieść.
- Nie mogłeś, dlatego… - Nie.
…pogrążyłeś tę przyjaźń i przyjaciela.
- Nie. - Tak.
Justin nigdy nie zrozumiał, czym sobie na to zasłużył.
- Obwiniał się. - Nie.
Owszem, aż wreszcie odkrył, kim jest.
- I czym. - Nie!
Do dziś pamięta, jak go potraktowałeś.
Rany, jakie mu zadałeś.
Podnieś słuchawkę i dzwoń do Justina.
Nie.
Zadzwonisz i przeprosisz go.
Powiesz mu to, czego nie powiedziałeś mu lata temu.
- Skłamał. To nieprawda. - Dzwoń!
Dobra, sam wykręcę numer.
Jakiś ty usłużny.
Dawaj.
Halo?
Jeden punkt.
Tu Alan.
Dwa punkty.
- Tak, to ja. - To Justin?
Zaskoczyłem cię.
Nic dziwnego, po tylu latach.
To dwa punkty.
Jestem w Nowym Jorku.
Tak…
Nie mam czasu, by to wyjaśnić…
Chcę ci powiedzieć…
Że cię kocham. Na litość boską, kocham cię.
Kocham cię.
Zdobyłeś dodatkowe punkty. Razem dziesięć. Maks!
- Kocham cię i błagam o przebaczenie. - Daj mi to. Dawaj!
Justin! Słyszałeś, co ten skurczybyk powiedział?
Fran.
Jasne, wiedziałem, że to ty.
Jak się masz?
Tak.
Wszystko mi powiedział.
Nie dziękuj mi.
Proszę, nie dziękuj mi.
Oddam mu słuchawkę.
Uściskaj dzieciaki.
Kochanie, wsiądę w pierwszy samolot.
Ja też przepraszam.
Bardzo cię kocham.
Dzięki, Michael.
Kto wygrał?
To był remis.
Teraz moja kolej.
Chcesz czy nie, Michael, posłuchaj.
Jesteś marnym… żałosnym człowiekiem.
Nie chcesz być homoseksualistą,
ale nie możesz tego zmienić.
Na nic modlitwy do Boga,
na nic terapie, które mógłbyś opłacać do końca swojego życia.
Możliwe, że kiedyś zaznalibyśmy heteroseksualnego życia,
jeśli się mocno postarać,
jeśli dążyć ku temu aż do samozatracenia.
Ale na zawsze pozostaniesz także homoseksualistą.
Na zawsze, Michael.
Na zawsze.
Aż do śmierci.
Przyjaciele…
dziękuję za kapitalne przyjęcie i wspaniały prezent.
Tego mi było trzeba.
Bernard, dziękuję.
Odwieziesz go?
Bez obaw. Zadbam o wszystko.
Miło cię było widzieć.
Dobranoc, Harold.
- Do zobaczenia. - Tak.
Może rok po Szawuot?
Chodź, Teksańczyk, idziemy do mnie.
Jesteś dobry w łóżku?
Cóż… próbuję robić to z uczuciem.
Wtedy nie czuję się jak dziwka.
Michael, dzięki za rozrywkę.
Zadzwonię jutro.
Chodź, Bernard, pora się zbierać.
Aleś ty ciężka.
Czemu zadzwoniłem?
- Czemu? - Dzięki, Michael.
- Dobranoc, Donald. - Wzajemnie.
Zabiorę cię na kawę i wszystko będzie dobrze.
Uważaj.
Donald?
- Boże, co ja narobiłem. - Chryste. Michael.
- O Boże. - Michael, nie…
O nie.
Boże, Donald. Mój Boże, nie!
- Przyniosę ci wody. - Co ja narobiłem?
- Przestań. - Chryste Panie.
Dam ci valium.
Nie! Prochy i alkohol, a będzie po mnie!
Weź to. Zaczynam się martwić.
Nie płacz. Połknij to.
Chodź tu.
- No chodź. - Zostaw mnie!
Chryste.
Już dobrze.
Kto zwykle mawiał:
„Szczęśliwy gej to martwy gej”?
Nie wiem.
Kto tak zwykle mawiał?
Gdybyśmy tylko nie musieli się tak nienawidzić.
W tym rzecz.
Gdybyśmy tylko…
nauczyli się nie nienawidzić…
aż tak bardzo.
Tak, wiem.
Wiem.
Ten twój terapeuta to konował.
- Mówiłeś, że to kutas. - Zgadza się. Kutas i konował.
Albo konował i kutas. Jak wolisz.
Harold ma rację.
Nigdy się nie zmienisz.
Moglibyśmy spuścić to wszystko w kiblu?
Która godzina?
Jest wcześnie.
Dokąd idziesz?
Sypialnia jest zajęta,
a i tak nie chce mi się spać.
Przejdę się, by wytrzeźwieć.
Gdybym poszedł spać, to po przebudzeniu musiałbym pójść do wariatkowa.
W sumie i tak powinienem.
O północy odprawiają mszę dla ludzi z show-biznesu.
Może jeszcze się załapię.
Pomódl się za mnie.
Może już pójdą, zanim wrócę.
Zobaczymy się w przyszłą sobotę?
O ile nie masz już planów.
Nie.
- Michael. - Co?
Powiedział ci, czemu wtedy płakał?
Nie. Pewnie przez to, że odszedł od Fran.
Albo przez coś innego, a potem się rozmyślił.
Może.
Ciekawe, czemu ją rzucił.
Jak stwierdził ojciec, umierając w moich ramionach:
„Nic z tego nie rozumiem. Nigdy nie rozumiałem”.
Pogaś światła przed wyjściem.
Co jest?
NA MOTYWACH SZTUKI I FILMU CHŁOPCY Z PACZKI
PAMIĘCI MARTA CROWLEYA
Napisy: Ewa Nowicka