NETFLIX PRZEDSTAWIA
Gdyby zapytać ludzi o Knockemstiff w Ohio lub Coal Creek w Zachodniej Wirginii,
większość nie wskazałaby ich na mapie.
Ale zapewniam was, że w istocie tam są.
Jak i dlaczego losy tak wielu osób z tych dwóch miejsc splotły się ze sobą
ma związek z naszą historią.
Niektórzy uznają to za przypadek,
inni będą przysięgać, że to Boski plan.
Ale po tym, jak to się skończyło, wnioskuję, że było to połączenie ich obu.
W 1957 roku potrzeba było około dziesięciu godzin,
by przejechać z Coal Creek do miasteczka Meade na południu Ohio.
A z Meade był już tylko kawałek drogi do Knockemstiff.
W 1957 roku w Knockemstiff mieszkało około 400 osób.
Prawie wszyscy byli ze sobą spokrewnieni z powodu tej czy innej plagi:
pożądania, biedy czy zwykłej ignorancji.
Russellowie wynajmowali dom na Mitchell Flats od dziewięciu lat.
Ale większość sąsiadów wciąż uważała ich za obcych.
Cześć, tato.
Pójdziesz dziś ze mną.
Wiele lat temu Willard umieścił wyblakły krzyż
nad powalonym drzewem na małej polanie za domem.
Modlił się tam każdego ranka i wieczora.
Jego synowi zdawało się, że ojciec wciąż walczy z Diabłem.
Pomódl się za to…
co się dziś stało.
I masz być szczery.
On wie, kiedy kłamiesz.
Gdy się modlił, jego myśli odpływały do czasów wojny na Pacyfiku
i dnia, w którym jego oddział natknął się na ciało sierżanta Millera Jonesa.
WYSPY SALOMONA, POŁUDNIOWY PACYFIK 12 LAT WCZEŚNIEJ
Jasna cholera.
Kurwa.
Kto to?
Miller Jones.
Kurwa mać!
Musimy coś zrobić. Japońce go tu zostawili.
Następny przystanek, Meade.
- Proszę. - Dziękuję.
Tuż, zanim Willard się zakochał,
facet od krzesła też poznał swą wybrankę.
- Zapomniałam kluczy. - To nic.
Obsłuż klienta.
Co dla pana?
Szynka i ser.
- Jasne. - Jesteś tu nowa.
Aż tak widać?
Brat załatwił mi tę pracę.
Szynka i ser.
Robi pan zdjęcia?
Później Carl nazywał Sandy „przynętą”, a ona jego „strzelcem”.
Tylko wtedy, gdy znajdę uśmiech wart uwiecznienia.
A swe ofiary nazywali „modelami”.
Przemyślę to.
Co podać?
Danie dnia to pieczeń rzymska.
Tylko kawę i pączka.
Dziękuję.
- Wygląda świetnie. - O nie, wynocha!
- Mówiłem, żebyś spadał. - Przestań.
Bo zadzwonię po gliny.
- Jestem wierzący. - Przepraszam.
Wyjdę się przewietrzyć.
No dobra.
Już idę!
Dziękuję. Bóg zapłać.
Chciał pan coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
To było bardzo miłe z pani strony.
Niektórym trzeba czasem trochę pomóc.
Rozumie pan?
Tak.
Wrócił pan z wojny?
Tylko przejeżdżałem…
w drodze do Wirginii.
Pochodzę z Coal Creek.
Szkoda.
Ma pan miłą twarz.
No nic.
Miło było poznać.
Wzajemnie.
To prawda, że Japońce jedli zmarłych?
Skąd ten pomysł?
Z gazety.
O Panie, jakie to dobre.
Mam jeszcze trzy.
- Tak? - Tak.
I coś dla ciebie, wujku.
To podobno ten sam pistolet,
którym Hitler rozwalił sobie łeb.
Co za stek bzdur.
- Myślisz, że mnie okłamali? - Tak.
Ale to miły prezent.
Dzięki.
Niemiecki?
To Luger.
Wróciłeś!
Mój Boże, tak się martwiłam.
Nie było tak źle.
Nie było tak źle, mamo.
Powinniśmy uklęknąć i podziękować Jezusowi…
ale czuję, że piłeś alkohol.
Tak, wiem.
Ale chciałem coś uczcić.
Zakochałem się.
Jak ma na imię?
Nie zapytałem.
Earskell.
Nie zapytałeś?
Ale dałem jej dolara napiwku.
Co?
Za kubek kawy?
Tego na pewno nie zapomni.
Wiem, że lubisz tę kelnerkę.
Ale chcę, żebyś poznał pewną dziewczynę z kościoła.
Nie chcę iść do kościoła.
Odpocznij.
Rano poczujesz się lepiej.
Choć widok krzyża zawsze przypominał mu o Millerze Jonesie,
nigdy nikomu o nim nie powiedział.
- Witajcie. - Willard.
Poprosiłam Helen, by usiadła z nami.
- Chodź, Helen. - Jak się masz?
Willard dopiero wrócił.
Witaj w domu.
Minęły cztery dni.
Willard nie wiedział, że Emma obiecała Bogu,
że w zamian za jego bezpieczny powrót
przekona go do ślubu z Helen Hatton.
Jej rodzina zginęła w pożarze domu,
a ona została całkiem sama.
- Dobry Boże, ale dziś ukrop. - Amen.
A będzie większy.
Dzisiejsze nabożeństwo poprowadzi dwóch chłopców z Topperville.
Chcą nam przekazać coś ważnego.
Chodźcie tu, chłopcy.
Powitajcie ich ciepło.
Witajcie, chłopcy.
Widzisz tego na wózku?
Nie może chodzić, bo wypił za dużo strychniny.
Dobrze was widzieć.
Mówią, że to próba wiary.
Ale moim zdaniem to przesada.
Dziękuję, wielebny.
Nazywam się Roy Laferty,
a to mój kuzyn, Theodore.
A teraz Duch Święty nawiedzi ten kościół,
który nosi jego święte imię!
Czy obmyłeś się
We krwi
Dalej, Theodore!
Czego boicie się najbardziej?
Bo jeśli przeraża was widok szczurów…
Szatan na pewno to wykorzysta.
Dobrze mówi.
Bracia i siostry…
zobaczycie, jak szczury pożerają wasze nieruchome ciało
i nie będziecie mogli się ruszyć.
I to nie ustanie.
Milion lat…
w wieczności.
Nie próbujcie tego rozgryźć.
Dobrze mówi.
Nikt nie jest dość rozumny, bo pojąć takie cierpienie!
Prawda?
I nikt, drodzy bracia i siostry, nie jest dość zły,
nawet ten cały Hitler,
by wymyślić tortury, jakim Szatan podda grzesznikom
w Dzień Sądu Ostatecznego!
Tak!
- Właśnie tak, przyjaciele! - Chwalmy pana!
Amen.
I coś wam powiem.
Zanim odnalazłem Ducha Świętego…
śmiertelnie bałem się pająków.
Prawda, Theodore?
Byłem dzieckiem,
które chowało się w maminej spódnicy,
a me sny były pełne pająków…
które składały tam jaja.
Te pająki…
wszędzie wiły swoje sieci…
i czekały.
Cały czas się bałem, czy we śnie, czy na jawie.
Tak właśnie wygląda piekło!
- Chwalmy Pana! - Tak!
Dręczyły mnie bez chwili wytchnienia!
Amen!
I dopiero Pan dał mi siłę!
Amen!
Bracia i siostry…
spójrzcie!
Teraz Pan ma mnie w opiece!
Amen!
Zapamiętajcie moje słowa!
Duch Święty pokona wasze lęki, jeśli o to poprosicie!
Te pająki dały całkiem niezły efekt.
I tak już dziś nie zasnę.
Szkoda, że nie zabraliśmy Helen.
Może by pojechała z nami, gdybyś poświęcił jej więcej uwagi.
Właściwy człowiek mógłby ją uszczęśliwić.
Emma bała się, że stanie się coś złego,
jeśli nie dotrzyma słowa Bogu.
Ale tego dnia Helen poznała swego przyszłego męża.
Pobłogosław mnie, wielebny.
A umysł Willarda był już setki kilometrów dalej.
Już idę.
Nie spieszę się.
- Czy to nie… - Nie spytałem o imię.
Charlotte, kurczak z groszkiem.
Zaraz wracam.
Jestem prawnikiem.
Nie znam się na nieruchomościach.
Ale mam kilka działek w okolicach Meade.
To inwestycja na lata.
Tu nie ma umywalek, panie Dunlap.
Nie ma bieżącej wody.
Ale jest studnia.
Co sądzisz, Arvin?
Choć od lat nie rozmawiał z Bogiem,
o nic nie prosił i za nic nie dziękował, odkąd zobaczył ukrzyżowanego żołnierza,
Willard nagle odkrył w sobie potrzebę,
by pogodzić się ze swym stwórcą,
zanim jego rodzinę spotka coś złego.
Zanim przyszły dzieci
A mój pokój był bardzo cichy
Usłyszałam, że ktoś woła me imię
Przyjdź do mnie, moja mała Bessie
Gdzie byłeś?
Oglądałem działkę.
Co myślisz?
Podoba mi się.
Czynsz jest w porządku.
Jeśli trochę oszczędzimy, moglibyśmy go kupić.
To by było coś.
Arvin będzie miał własny dom.
Ja go nigdy nie miałam.
Jest dobrze, mamo.
Znaleźliśmy dom w Knockemstiff.
Arvin skończył roczek
i ma pełno trawy do zabaw.
Oszczędzamy, żeby kupić ten dom.
Więc nie będzie lekko.
Odezwę się jak najszybciej.
Twój syn, Willard.
P.S…
Znów zacząłem się modlić.
„Odezwę się jak najszybciej.
Twój syn, Willard.
P.S. Znów zacząłem się modlić.”
Na pewno mogę zostawić wam Lenorę?
Żaden problem. Podaj mi ją.
- Dokąd jedziecie? - Na przejażdżkę.
Odpocząć od domu.
Helen nie wiedziała, że już nigdy nie zobaczy Lenory.
Siedem lat później jej ciało znaleziono zakopane w lesie.
Co powiesz na spacer?
Pomodlimy się pod drzewami.
Jak chcesz. Ale co z Theodorem?
Theodore zaczeka w aucie.
Właśnie. Nie przejmujcie się mną.
Może trochę się zdrzemnę.
Tylko ty i ja, kochanie.
W 1957 roku
Arvin Eugene Russell miał dziewięć lat.
Jako jedyny nie miał w szkole żadnych krewnych.
Trzy dni wcześniej znów wrócił do domu z podbitym okiem.
Pójdziesz dziś ze mną.
Chce pan złożyć depozyt?
To już drugi raz. Wciąż mu dokuczają.
Tak nie może być.
Może są więksi od ciebie,
ale jeśli znów zaczną ci dokuczać, masz im oddać.
Rozumiesz?
Tak jest.
Pomódl się za dzisiaj.
I pamiętaj…
Masz być szczery. On wie, kiedy kłamiesz.
Spójrz na to kółko różańcowe.
Chyba czas odwiedzić jego żonę.
Tato?
To czas dla Boga.
I tylko dla niego, rozumiesz?
Pewnie grzeje mi już łóżko.
Zamknij się, Lucas.
Co, ty byś jej nie klepnął?
Idziemy, ty barani łbie. Ciężko mi.
Wbrew obawom Arvina, kłusownicy nie pojechali do jego domu.
Starałam się być cicho
I przemyśleć
Twoje słowa
Zanim zapalono lampy
I zanim przyszły dzieci
A mój pokój był bardzo cichy
Usłyszałam, że ktoś woła me imię
- Przyjdź do mnie, mój mały… - Przyjdź do mnie, moja mała…
- Arvinie - …Bessie
Arvinie
Arvin, jedziemy po paliwo.
Nie możesz spać cały dzień jak kot.
Złaź z kanapy, Jack.
Mogę go zabrać?
Chodź, Jack.
Kupicie coś słodkiego?
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Zamknij okno.
Ty skurwielu!
- Uspokójcie się! - On go zabije!
Złaź z niego!
Zabijesz go!
Szlag!
Stubbs!
Wynoś się stąd!
No już, spadaj!
Wypierdalaj!
Pamiętasz, co ci mówiłem?
O chłopcach, którzy cię pobili?
O to mi chodziło.
Musisz wybrać dobry moment.
Tak jest.
Świat jest pełen sukinsynów.
Jest ich ponad stu?
Tak, przynajmniej tylu.
Może kupię ci batonika?
Musimy też kupić coś dla mamy.
Arvin często wspominał ten dzień
jako najlepszy, który spędził z ojcem.
Jakiego batonika chcesz?
Charleston Chew.
Mamo?
Tato!
Mamo!
O nie! Charlotte!
Słyszysz mnie? Charlotte!
Co takiego?
Wyniki badań nie są dobre.
Morfina uśmierzy ból, ale…
tego raka nie da się wyleczyć.
Pogadajmy na dole.
Lekarze nie mogą pomóc mamie.
Ale on tak.
Jeśli go ubłagamy.
Bóg może zrobić wszystko, jeśli właściwie poprosisz.
Rozumiesz?
Złóż dłonie.
I módl się.
Panie,
ocal moją żonę.
Zniszcz raka, którego ma w sobie.
Potrzebujemy twej pomocy.
Potrzebujemy pomocy, a ty możesz nam pomóc.
Wiem, że tak.
Proszę, Panie.
Módl się.
Chcesz stracić mamę?
Nie.
To się módl!
Panie, uratuj moją mamę!
Oczyść ją z raka!
Pomóż nam!
Módl się!
- Módl się, słyszysz? - Tak!
Panie, ocal moją mamę!
Oczyść ją z raka!
Ale nie płacz, słyszysz?
Nie płacz!
I módl się!
Panie, oszczędź moją żonę!
Nie odbieraj mi jej.
Wszystko będzie dobrze.
Bóg nas wysłucha.
Zajmie się mamą.
Wszystko dobrze?
Mamy przytulne pokoje, jeśli szukasz towarzystwa.
Nie, dzięki.
Przyszło mu do głowy, że Bóg oczekuje więcej
niż tylko modłów i szczerości.
Bóg często wymagał od ludzi, by dokonali poświęcenia na znak wiary.
Tato, nie!
Nie!
Tato!
Panie, to pies mojego syna.
Kochaliśmy go.
On go kochał.
Więc go zabierz!
Oddaj mi go!
I uratuj Charlotte!
Będzie dobrze, Arvin.
Będzie dobrze.
Pojedziemy na wycieczkę.
Odwiedzimy babcię w Coal Creek.
Poznasz wujka Earskella.
I dziewczynkę, która z nimi mieszka.
Jest młodsza od ciebie.
Może zostaniemy tam jakiś czas.
Arvin?
Tęsknię za tobą, Jack.
Gdy tata pójdzie spać…
zdejmę cię i urządzę ci godny pochówek.
Tak jak mamie.
Nie będę już tego robić, słyszysz?
Koniec modlitw!
Słyszysz?
Nie będę już tego robić.
Słyszysz?
Glina może się dorobić, jeśli jest uważny…
i powściągliwy.
Chcę się stąd wyrwać, Lee.
Już ci mówiłem.
To kwestia czasu.
Koniec z parkingami.
I z kubkami po Pepsi. Tylko wielkie łóżko.
Ludzie mnie tu lubią.
Przecież wiesz.
Wybiorą mnie na szeryfa.
Kupię sobie…
przytulny dom na Brewer Heights.
Zobaczysz…
To było coś.
- Zebrałaś do kubka? - Tak.
Mamy kogoś koło Knockemstiff? Odbiór.
SZERYF
Bodecker, jesteś w pobliżu?
Dzwonił Hank z…
- Szlag. - Sprawdzisz to?
- Mogę jechać z tobą? - Oszalałaś?
Nie słuchałaś mnie?
Muszę myśleć o wyborach.
Oby znów nie chodziło o tych cholernych podglądaczy.
Chciałbym.
Chodzi o jego ojca.
Co się stało?
Nie żyje.
A dziś pochowali jego mamę.
Co za strata.
Masz krew na twarzy?
Nie.
Ktoś zostawił nam ciasto.
- Tam jest. - Chryste.
Co to za smród?
Jasna cholera.
Co to ma być?
Miejsce modlitwy.
- Modlitwy? - Tak.
Ale nie działa.
Lenora?
Mama już idzie.
COAL CREEK, ZACHODNIA WIRGINIA 7 LAT WCZEŚNIEJ
Już dobrze.
- Kolacja gotowa. - Mam w sobie Ducha!
Jestem gotów go wykorzystać!
Panie!
- Przemów! - Roy?
Tak sobie myślę…
Może Pan wolałby, żebyś wyszedł do światła?
Jak chcesz być blisko Boga, skoro wciąż tam siedzisz?
Pan nie lubi ciemnych miejsc.
Podczas kazania pająk ugryzł Roya w policzek.
Jego głowa spuchła jak dynia.
Jak chcesz.
Smacznego.
Zanim opuchlizna zupełnie zeszła, Roy doszedł do wniosku,
że w ten sposób Bóg sprawdzał, czy jest gotów na większą próbę.
Spędził dwa tygodnie w szafie, czekając na odpowiedź.
Cuchnął gorzej niż przydrożny kibel.
Panie, czy to ty?
Nie, wcale się nie boję!
Ufam tobie!
Chwała Bogu!
Słyszę cię!
Tak, jestem tu!
Helen.
Dobrze cię widzieć, kochana.
- Dawno nas tu nie było. - Wszystko dobrze?
Tak, już w porządku.
Roy w końcu się opamiętał.
Dobrze to słyszeć.
„P.S. Znów zacząłem się modlić”.
Na pewno mogę zostawić wam Lenorę?
Żaden problem. Podaj mi ją.
- Dokąd jedziecie? - Na przejażdżkę.
Odpocząć od domu.
Proszę bardzo.
To miejsce chyba się nada.
Tak.
Pan tu jest, kochanie.
Czuję go.
Bóg cię kocha, Helen.
Lenora…
Panie…
Usłyszałem twoje słowo.
Helen…
wskrzeszam cię…
dzięki Bożej łasce, którą mam w sobie…
Wskrzeszam cię!
Powróć!
Boże!
Już czas!
Wskrześ ją! Powróć!
Powróć, Duchu!
Wskrześ ją!
Boże!
Wskrześ…
Boże!
Wskrześ ją!
No dalej!
Dalej, wskrześ…
Wyjaśnię to policji.
Że to był wypadek.
Dźgnąłeś żonę śrubokrętem.
Próbowałeś ją wskrzesić, a potem zakopałeś ciało.
To nie był wypadek.
Uznają, że wariat zabił swoją żonę.
Jedź na południe.
Omijaj autostrady, a nie będzie problemu.
Gdzie jesteśmy, Roy?
Roy?
Dokąd?
Coal Creek, Wirginia.
Wysadzimy cię w okolicy.
Jestem Carl, a to Sandy.
Ładna, co?
Dziękuję, że mnie zabraliście.
Nie rozumiem ludzi, którzy nie podwożą obcych.
Przecież dobrze pomagać innym.
Po chrześcijańsku.
Carl uczył kiedyś w szkółce niedzielnej, prawda?
Tak.
Zgadza się.
Jak się nazywasz?
Roy.
Roy Laferty.
To co jest w tej Wirginii?
Wracam do córki.
Obudź się, kolego.
No już.
Coś ci pokażę.
Co?
To taki mały prezent.
Chodź.
Mówię, że to prezent.
Pstryknę twój krzywy ryj w towarzystwie pięknej kobiety.
No chodź, ona lubi wysokich chłopaków.
Co tu się dzieje?
No dalej, Jezu Chryste.
Przecież mówię.
Zerżniesz moją żonę, a ja zrobię kilka zdjęć.
Pana żonę?
No chodź.
Pierwsze słyszę o czymś takim.
- Miałem pana za chrześcijanina. - Zamknij się i zdejmuj te łachy.
Nie miałem w życiu łatwo.
Na pewno chcesz, bym cię dotykał?
Przestań.
Zrobimy sobie kilka zdjęć i ten dupek da nam spokój.
Kobieto…
spójrz na mnie.
Zrobisz, co powiem, sukinsynu.
Wcale nie.
Chryste.
Może lepiej stąd spadajmy.
Szlag.
- Zimno mi, Carl. - Wiem!
Roy spojrzał na chmury i spróbował wyobrazić sobie śmierć
jako unoszenie się w górę.
Pouczał o niej od lat, ale nie wiedział, czego oczekiwać.
Jedna sprawa.
Co?
Ma na imię Lenora.
O czym ty gadasz?
Moja córeczka.
Lenor…
To były dopiero początki tej dwójki,
a Carl wciąż dopracowywał szczegóły.
Zdał sobie sprawę, że musi lepiej wybierać modeli,
jeśli chce zatrzymać Sandy.
Zróbmy zdjęcia, póki jest dobre światło.
COAL CREEK, ZACHODNIA WIRGINIA, 1957 ROK
Dzień dobry.
- Emma Russell? - Tak.
Wystarczy podpisać i chłopiec będzie wasz.
Już patrzę.
Arvin?
Daj mi tę ciężką torbę.
Skarbie…
tak się cieszymy, że jesteś.
To jest…
wujek Earskell.
Cześć.
A to Lenora.
Twoja przyrodnia siostra.
Cześć, Arvin.
Cześć.
I już.
No proszę.
- Wszystkiego najlepszego, Arvin. - Najlepszego, skarbie.
- Wszystkiego najlepszego. - O nie.
Wszystkiego najlepszego.
No dobrze.
Pomyśl życzenie, zanim zgaśnie.
To dopiero wykwintny torcik.
- Arvin! - Dobra, już dmucham.
Dziękuję.
Należał do twojego ojca.
Co to?
Willard dał mi ten pistolet.
Czas ci go przekazać.
To niemiecki Luger.
Przywiózł go z wojny.
Ja nie potrzebuję broni, a on pewnie chciałby, żebyś go miał.
To świetny prezent, dziękuję.
Lepsza byłaby strzelba.
Może, ale to jedyne, co po nim mam.
Dziękuję.
Czas płynie tak szybko.
Na ziemię.
Chłopcy ze szkoły lubili dokuczać Lenorze za jej pobożność i smutną twarz.
Jesteś tak brzydka, że bez worka bym cię nie zerżnął.
Gene Dinwoodie, Tommy Matson i Orville Buckman
otoczyli ją przy śmietnikach za szkołą.
Pewnie przeleciałaś swojego brata.
Przestańcie!
Szlag!
- Zostawcie mnie! - Dość!
Odwalcie się!
Arvin kochał ją jak siostrę.
- Siostrojebca. - Chciał ją chronić.
Bez względu na pogodę
po szkole Lenora odwiedzała grób matki.
Czasem czytała na głos Biblię i wyobrażała sobie, że matka jej słucha.
Arvin nie lubił się modlić,
ale często jeździł z nią dla towarzystwa.
Arvin?
To cud, że nie wylądowałeś w szpitalu.
Tak, świat jest pełen sukinsynów.
Powtarzasz to prawie tak długo, jak cię znam.
Bo to prawda.
To może lepiej się za nich pomodlić?
Modlisz się za nas oboje, i co ci z tego przyszło?
Wiesz, co by pomogło?
Gdybyś nie chodziła sama za szkołę, tak jak ci mówiłem.
Pieprzony Dinwoodie.
Czy to nie ciekawe…
że oboje jesteśmy sierotami?
Nie.
Może nawet nie jesteś sierotą.
Większość ludzi wierzy, że twój ojciec wciąż gdzieś tam jest.
Nie zdziwiłbym się, gdyby nagle przyszedł i zatańczył.
Chciałabym.
Wciąż się o to modlę.
Nawet jeśli zrobił coś złego?
Już mu wybaczyłam.
Zaczęlibyśmy od nowa.
To szaleństwo.
Nieprawda.
A twój ojciec?
Co z nim?
Wiem, co zrobił.
Wybaczyłbyś mu…
gdyby wrócił?
Przestań. Oboje wiemy, że to niemożliwe.
Przepraszam.
To nic.
Doceniam to, że tu ze mną przychodzisz.
Pewnie wolałbyś robić coś innego.
Jesteśmy rodziną. Musimy o siebie dbać.
Lenora! Arvin!
Chodźcie!
Wyjeżdżam na trochę.
Pomodlę się za pana.
Gdy mnie nie będzie…
obowiązki pastora przejmie mój siostrzeniec z Tennessee.
Właśnie skończył jedną z tych…
szkół biblijnych.
Byłbym wdzięczny, gdybyście spróbowali ciepło go tu przyjąć.
Powiedzcie babci, żeby przyniosła coś dobrego.
Oczywiście.
Jakie plany po szkole?
Cliff Baker chce mnie wziąć do układania asfaltu
na trasie do Greenbrier.
Pewnie tak zrobię. A ty?
Ojciec mnie tu trzyma.
Ale lepsze to niż wysyłka do Wietnamu.
No raczej.
Wszyscy mówią,
że dobrze je przyrządzam, ale…
No to weź mu wielkiego steka.
Wiesz, że nas na to nie stać.
Przestań się tak martwić. To tylko pastor.
Nikt nie przyrządza ich tak dobrze, jak ty.
Weźmiemy te wątróbki.
Miło poznać.
- Miło poznać, wielebny. - Miło mi.
Miło mi.
Emma była jedną z najlepszych kucharek w hrabstwie.
Gdy ludzie chwalili jej dania,
mówiła, że nie umiała usmażyć jajka, póki nie odnalazła Boga.
I że to on kierował jej ręką tak, by wszystko było smaczne.
No dobrze.
Mam serce w gardle.
Zdejmij tę okropną czapkę.
- Witajcie. - Miło poznać, wielebny.
Emma Russell.
Wzajemnie. Co my tu mamy?
Gdy Preston Teagardin żuł w ustach soki z kurzych wątróbek,
w głowie pojawił mu się pomysł na kazanie.
Błogosławieni, którzy łakną…
i pragną…
sprawiedliwości.
Liczę, że smakowało.
Preston uwielbiał, gdy ludzie wsłuchiwali się w jego słowa.
Był wdzięczny matce, że wybrała dla niego karierę pastora.
Nigdy nie wygrałby walki,
ale Księgę Objawienia znał na pamięć.
Przyjaciele…
nie mam wątpliwości…
że wszyscy jesteśmy skromnymi ludźmi.
Amen.
Okazaliście mi dobroć,
za co z całego serca dziękuję.
Jednakże…
ta biedna dusza…
która przyniosła wątróbki na starym talerzu…
Powiedzmy, że skłoniła mnie do refleksji.
To jasne…
że niektórym powodzi się lepiej.
I widzę…
że na tym stole znalazło się mnóstwo białego i czerwonego mięsa.
Podejrzewam, że ludzie, którzy je przynieśli,
jadają czasem wykwintne rzeczy.
Ale biedni ludzie…
przynoszą tylko to, na co ich stać.
Więc te podroby…
to dla mnie znak…
że powinienem, jako nowy pastor tego kościoła,
dokonać poświęcenia.
Aby każdy z was mógł dziś dobrze zjeść.
I to właśnie zrobię.
Zjem te podroby.
Bo gdy tylko mam okazję, biorę przykład z Chrystusa.
A dziś…
obdarzył mnie kolejną szansą,
by pójść w jego ślady.
Amen.
Nie przejmuj się tym pyszałkiem.
Pewnie sam jest biedny.
Nigdy nie czułam się tak upokorzona. Chciałam zapaść się pod ziemię.
- Pogadam z nim. - Nie.
Daj spokój.
Nie na takiego pastora liczyłam.
Żaden z niego pastor. Jest gorszy, niż ci z radia.
Pewnie chciał te wątróbki dla siebie.
Dlatego to zrobił.
Widziałaś, jak je pochłaniał.
Nie powinieneś tak mówić.
Wielebny Teagardin jest tu z woli Pana.
Ale pozer z tego pastora.
Ty nie idziesz?
Nie, mam coś do załatwienia.
Nie możemy pójść razem, gdy skończę?
Idź, wrócę po ciebie.
No idź.
…stoimy na krawędzi przełomu.
Bóg powiedział, że w ciągu kilku lat staniemy na granicy raju.
Ale coś tu nie pasuje.
Prawda jest taka, że potrzeba nam mocy modlitewnej i duchowej.
W Wietnamie żołnierze walczą bronią.
Ale nasz duch…
Kto tam?
Lenora Laferty, pastorze.
Płakałaś?
To nic.
Czasem jest mi smutno.
Dzieciaki mi dokuczają, a w przyszłym roku zostanę tu sama.
Kiedyś też taki byłem.
Pełen Pana.
Więc inne dzieciaki…
mnie dręczyły.
I co pastor zrobił?
Cóż…
to był trudny okres.
Oni mi zazdrościli.
A zazdrość…
budzi najgorsze instynkty.
Zwłaszcza u młodych.
Nie wiem, czy masz już jakieś plany…
ale…
może się przejedziemy?
Jest takie miejsce, w którym lubię się modlić.
Jak jego ojciec wiele lat wcześniej,
Arvin zawsze czekał na właściwy moment.
Wiedział, że zwiększy swe szanse,
jeśli załatwi każdego z drani z osobna.
Co to było?
Nic. Drzwi się nie domknęły.
Lepiej zdejmij majteczki.
Zamknij drzwi.
Obyś była tego warta.
Ty gnoju!
Przestańcie!
Ty skurwielu!
Spróbuj odpalić. To chyba nie wina świec.
Nadal nic. Chcesz ciastko z kremem?
Nie, dzięki.
Czekaj!
Nie, czekaj! Przepraszam!
Chcesz swoje cholerne ciastko?
Chcesz ciasteczko? Tak czy nie?
Nie!
Jeśli znów ją tkniesz…
to cię zabiję.
- Łapiesz? - Tak.
- Łapiesz? - Przepraszam.
Też wyczuwasz obecność Pana?
Miło, że mnie pan tu przywiózł.
Lenoro...
czy kiedykolwiek otworzyłaś się na Pana…
z wielebnym Sykesem…
lub innym pastorem?
Raz…
płakałam z wielebnym Sykesem.
Nie o tym mówię.
Czy pokazałaś się tak…
jak stworzył cię Pan?
W stroju Adama? Nie.
- Nie? - Nie.
Pokazanie się…
w stroju pierwszych dzieci Boga…
to wyraz ufności wobec niego…
i jego świadectwa.
To wymaga odwagi.
Mam się rozebrać?
Pomódlmy się.
Panie, Lenora ukazuje się tobie.
Ujrzyj ją, Panie, tak, jak ją stworzyłeś.
Ona teraz przedstawia się tobie.
Daj jej siłę.
Jesteśmy razem…
przed obliczem Pana.
Amen.
Wybacz, że tak późno.
Nie szkodzi.
Wiem, że wolisz robić inne rzeczy.
Od teraz mogę przychodzić sama.
Tak jak przed laty jej matka,
Lenora czuła tę samą siłę, która przyciągnęła Helen do Roya.
Wyobrażała sobie, że może dotknąć miłość, która płynęła od pastora.
MEADE W STANIE OHIO 3 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Trzydzieści trzy do Athens, 50 do Clarksville.
I 79 do Pittsburgha.
Trzydzieści trzy, 50, 79.
Wal się, Carl!
Szlag.
Było lato 1965 roku,
a Carl i Sandy szykowali się do swej czternastej podróży.
Carl już dawno doszedł do wniosku, że młodzi autostopowicze to najlepszy cel.
Co tu się odpierdala?
Nie mogę spać.
I wyszłaś, bo…?
Chciałam już się spakować.
Nigdy nie pakujemy się przed czasem.
- Puszczasz się? - Nie.
- Robota? - Nie.
Jadę do miasta w interesach.
Mam wozić ze sobą te torby?
Zakup aparatu to nie interes.
Już idę, do cholery!
- Chryste! - Bo wyważę drzwi.
- Kiepsko wyglądasz. - Spałam.
Czego chcesz?
Czego szukasz?
Przestań grzebać po szafkach.
Masz cukierki?
Jane zabroniła ci pić?
Wyjeżdżasz?
To nie twoja sprawa, braciszku, ale jadę na wycieczkę.
Karolina Północna.
Co tu robisz, Lee?
Dostaję wiele telefonów…
o nierządzie w barze Tecumseh.
- Twoje imię też tam padło. - Co za brednie.
Zbliżają się kolejne wybory.
Stary Matthew zrobi wszystko, żeby mnie zgnoić.
Carl cię stręczy? Ten gruby sukinsyn?
Nie, pracuje jako dostawca.
Dostawca?
Dla kogo?
Nie mam pojęcia.
Przynajmniej mamy z czego żyć.
Dla Leroya?
Spadaj stąd, Lee.
Jeszcze się doigra.
Po prostu przestań się kurwić do czasu wyborów.
Nie zgrywaj niewiniątka.
GŁOSUJ NA BODECKERA
To ja stanowię tu prawo.
To podstawowa różnica.
Cody Hamilton,
dwudziestoletni stolarz, który łowił ryby w Wirginii Zachodniej.
Co ty wyprawiasz, Sandy?
Cześć, Lee. Sandy ma dziś wolne.
Połowa tej budy należy do Leroya. Chcę sobie obejrzeć ten burdel.
Tam nic nie ma, Lee.
Przepuść mnie.
Szeryfie…
Gdy twój pracodawca zapyta, czemu jesteś czerwony jak niemowlak,
powiedz mu, kto się kurwi.
Bodecker wierzył, że ludzie są jak psy.
Gdy zaczną kopać, to już nie przestaną.
Najpierw odkryją, że siostra szeryfa to kurwa,
a potem wyjdą na jaw łapówki i inne sprawy,
które ukrywał od lat.
A jeśli nie będzie ostrożny,
w końcu ktoś dowie się też o jego układach z Leroyem.
Mój człowiek.
Dawno cię nie było.
- Co dla pana? - Kawę.
Ja tylko na chwilę.
Nowa zabawka?
Angielska spluwa.
Bardzo rzadka. Na specjalne naboje.
Nie do wykrycia.
Przepraszam!
Krążą plotki, że szeryf ma oko na dziewczyny z Tecumseh.
To mnie będzie kosztować.
A ciebie to będzie kosztować twoją działkę.
To nie ma związku z tobą.
Teraz już tak.
Bobo, pobiłeś kiedyś kogoś, kto zarabiał mi forsę?
Nie.
Nigdy by mi to nie przyszło do głowy.
Mój kontrkandydat…
chodzi po domach i mówi ludziom, że przymykam oko na Sandy.
Bobo, nie podjadaj.
Podaj mi kopertę.
Tyle mi wisisz.
Tyle forsy stracę w barze.
Gówno prawda.
Nic nie stracisz.
Tak?
I wiesz to, bo jesteś osraną pieluchą, jak wszyscy, którym płacę,
czy dlatego, że Meade wie o twoich brudach?
Twoja działka za ten tydzień.
A teraz spieprzaj.
Bodecker wiedział, że Leroy i Bobo go zabiją,
jeśli znów im się narazi.
Musiał myśleć o wyborach i nie mógł sobie pozwolić na ryzyko.
Wara od mojego baru i twojej siostry kurwy, jasne?
Dzięki za podwózkę.
Jak się nazywasz?
Gary Matthew Bryson.
Ładnie.
To nie apel wojskowy.
Wyluzuj.
Które imię wolisz?
Gary.
Ale w domu mówią mi Gary Matthew.
Matthew, jak ten Mateusz z Biblii.
Wszystko jest z Biblii.
A Mateusz to jeden z apostołów.
Wiedziałeś, że to imię z Biblii?
Rzadko chodziliśmy do kościoła.
Ale byłeś ochrzczony?
Oczywiście. Nie jesteśmy poganami.
Ale nie znam się na Biblii.
To dobrze.
Bóg wie, gdzie trafiają potępieni.
W tej chwili chyba do Wietnamu.
Piękny widok.
Wszystkie drzewa pną się w górę.
Byłoby niezłe zdjęcie.
Prawda.
Miły z ciebie chłopak.
Dzięki za zaproszenie.
To może coś zjemy?
Co chcesz, Gary?
Mortadelę.
Mortadelę?
- Z serem? - Pewnie.
Dziękuję.
Proszę.
Gary?
- Nie, dzięki. - Nie pijesz?
Mam słabą głowę.
To się źle kończy.
Daj spokój.
Nie napijesz się…
z taką ślicznotką?
A co mi tam.
Mocne.
- Proszę. - Napij się jeszcze.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Mam pomysł.
Może już się nie spotkamy…
więc trzeba to uwiecznić.
- Na zdjęciach? - Pewnie.
- Czemu nie. - I o to chodzi.
Wiesz co, szeregowy?
A może tak…
położyłbyś się bokiem, tu na kocu?
Tak?
Tak.
Weź tę butelkę i trzymaj ją tak, jakbyś się z nią nie rozstawał.
Tak dobrze?
- To Ferlin, nie słyszysz? - Nie lubię gospelu.
Zrobiliśmy mu przysługę. I tak zginąłby w Wietnamie.
Niech cię szlag.
- To tylko model. - Mam już tego dość.
Nie podoba mi się, jak płaczą.
Nie znasz się.
Łzy dobrze wychodzą na zdjęciach.
Sandy nie rozumiała,
że w jego rozumieniu to była jedyna słuszna religia.
Tylko w obecności śmierci
czuł obecność czegoś na kształt Boga.
Nie!
Proszę!
O nie, nie!
Łapy precz od aparatu.
Chory skurwiel.
Zatrzymamy się w motelu?
Kupimy kilka steków i odpoczniemy parę dni.
Co ty na to?
Szeregowy Gary Bryson nie zgłosi się do Fort Eustis.
Nie jest tchórzem, zamordowano go.
Zamordowano?
Jego ciało zakopano w walizce nad rzeką Mechums.
- Połączę z przełożonym. - Nie powiem nic więcej.
Czytałem o takich przypadkach w moich tekstach…
na temat grzechu…
że człowiek okropnie się rozchorował…
bo grzech, który popełnił…
był jego zdaniem tak straszliwy…
że zaczął wyobrażać sobie różne rzeczy.
Czytałem kiedyś historię…
o ludziach.
Biedakach…
którzy ledwo potrafili pisać…
którzy myśleli, że są prezydentem…
lub…
jakąś gwiazdą Hollywood,
jak Ava Gardner.
Nie rozumiem, o czym pastor mówi.
I to jest część problemu.
Biblia mówi…
że tu nie chodzi o brak zrozumienia.
Zastanów się.
Jak…
mógłbym być ojcem…
skoro tylko spędzaliśmy czas z Panem?
Długa noc?
Znów grałem w karty w garażu Eldera Stubbsa.
Wygrałeś?
Nie.
Widziałem Freda Dinwooda.
Jego syn już prawie wydobrzał.
Nadal uważam, że trochę przesadziłeś.
Już nie dokucza Lenorze.
Ani on, ani jego kumple.
Sprawdzę, co u niej. Źle się czuła.
Zajmij się nią, gdy będziemy w kościele.
Lenora przestała zabierać Arvina na grób Helen.
Nie tęsknił za tym.
Jego myśli zawsze wracały do Willarda, ich miejsca modlitwy i jego psa Jacka.
Poza tym dostał pracę przy budowie drogi i był zajęty zarabianiem pieniędzy.
Nigdy nie opuściłam mszy.
Tak mi wstyd.
Nie masz się czego wstydzić.
Bóg ci wybaczy, że opuściłaś jedną mszę.
Jezus pewnie też miał gorsze dni.
Kocham cię, Arvin.
Może potem…
odwiedzimy grób twojej mamy?
Co ty na to?
Biblia…
jest pełna dobrych mężczyzn i kobiet…
którzy cierpią na urojenia.
Ewa w raju…
Noe, nagi i pijany.
Zakała własnej rodziny.
Bożek, którego Żydzi czcili na pustyni.
Nawet sam Pan Jezus miał urojenia na pustyni,
które był w stanie pokonać tylko dzięki własnej wierze i sile.
Chwała Jezusowi.
Urojenia Pana na pustyni były podstępem…
tak zwanego „Diabła”.
To, czego doświadczył Pan…
było urojeniem, które miało go powstrzymać od ocalenia nas!
Ale on nie dał się nabrać!
To nasze urojenia prowadzą nas do grzechu.
Do uderzenia matki lub żony za coś, czego nie powiedziały.
Do unikania pracy lub niedzielnej mszy.
Dobrze mówi.
A jakaś dziewczyna…
zakocha się w chłopaku i odda mu swój święty dar.
Urojenia!
Bluźnimy wobec Pana w naszych umysłach i w sercach
za zło, które wyrządził nam inny człowiek.
Prawda.
Nie pamięta pastor…
co robiliśmy w jego samochodzie?
Chyba jesteś szalona,
skoro przychodzisz do domu Pana wygadywać te bzdury.
Dobrze ci radzę…
żebyś się go pozbyła.
Bo w innym razie…
zostaniesz puszczalską matką.
A ty i twój mały, nieznośny bękart
będziecie mieszkać u tej biednej staruszki.
Pomyśl o niej.
Ona umrze z tego wstydu.
Idź.
No już.
Lenora nagle zrozumiała, że popełnia błąd.
Babcia by się nie wstydziła.
A ona i dziecko dałyby sobie radę.
Mój Boże!
Nie!
Babciu!
Nie!
Babciu!
Nikt nie wiedział, że to nie było samobójstwo.
I że ostatecznie Lenora pogodziła się ze stwórcą.
Boże.
Są rzeczy, których nie zrozumiemy.
Ale weź ją w ramiona.
Może ktoś…
zmówi modlitwę…?
Musimy pogadać, Arvin.
- Na razie. - Do jutra.
O czym?
Cóż…
Chodzi o Lenorę.
A co z nią?
Przyszedłem do ciebie, by oszczędzić…
twoją babcię.
O czym pan mówi?
Stary Dudley od koronera…
Nie znam żadnego Dudleya.
To pijak, ale nie kłamca.
Wiedziałeś, że Lenora była w ciąży?
Bzdura.
Ten skurwiel kłamie.
Mówię ci…
Dudley nie kłamie.
Przyszedł na osobności i kazał was powiadomić.
Chyba dobrze zrobił.
Być może poruszyłem drażliwy temat…
Nie chciałem.
Pastor milczał na jej pogrzebie.
Bo odebrała sobie życie.
Wujku…
Arvin pragnął się z nimi pożegnać,
ale wolał, by nic nie wiedzieli na wypadek przyjazdu policji.
Musisz być dobry dla babci.
Wiesz, że od pogrzebu nie wstawała z łóżka?
Tak.
Babcia cię potrzebuje.
Rozumiesz?
Droga babciu…
piszę to, bo nie mogę pożegnać się z tobą osobiście.
Kocham cię i zawsze będę pamiętać, co dla mnie zrobiłaś.
Zrobię to, co zamierzam zrobić,
bo muszę, a nie dlatego, że chcę.
Nie próbuj mnie szukać.
Twój wnuk,
Arvin.
Przepraszam.
Pastorze?
Wysłuchasz grzesznika?
Zbłądziłem, ale chcę pojednać się z Panem.
Po to tu jestem.
Popełniłem…
lubieżne czyny.
Tak?
To poważna sprawa.
Zwłaszcza u młodych.
Opowiedz mi o tym.
Mam w domu ładną żonę…
która robi wszystko, o co poproszę.
Ale źle ją traktuję.
Co masz na myśli, mówiąc „wszystko”?
Właśnie to.
Czasem zaspokaja mnie…
ustami.
Zdarza mi się przytrzymywać ją siłą.
Aż do wymiotów?
To przez takie miejsce w gardle.
Nie w tym problem.
No to o co chodzi, synu?
Facet, z którym pracuję, ma córkę.
To młoda dziewczyna, ledwo zaczęła liceum.
Pewnego dnia zabrałem ją na przejażdżkę do lasu i…
wykorzystałem.
Broniła się?
Nie.
Problem polega na tym…
że za bardzo mi się to spodobało.
Zabierałem ją tam przy każdej okazji.
Rozbierałem ją.
A wcześniej zmuszałem do modlitwy.
Zdejmij tę czapkę, chłopcze.
Czasem nawet zabierałem jej majtki.
A potem…
wąchałem je, gdy odjeżdżała.
A w domu kazałem mojej puszczalskiej żonie upiec tort na moją cześć.
Co to ma znaczyć?
Szpiegowałeś mnie?
Od tygodni obserwuję każdy twój ruch.
Córka Reasterów wpadła ci w oko, co?
To samo robiłeś z Lenorą?
Ach tak…
Wnuk pani Russell?
No dobrze.
Będziesz tego żałować.
Może lepiej odłóż broń…
i pogadajmy.
To gadaj.
To nie moja wina.
A Lenora…
była jak…
córka Reasterów.
Lgnęła do mnie.
Ale chcę, żebyś wiedział…
że każdej nocy modlę się o jej duszę.
Modlisz się też za jej dziecko?
Ja nie miałem z tym nic wspólnego.
Przyszła do mnie…
i mówiła, że jakiś chłopak…
Nie kłam!
Kłamstwa.
Kłamstwa…
To ona kłamała.
Wmówiła sobie, że to ja jestem ojcem.
Że ja się wszystkim zajmę.
Cholera jasna!
Posłuchaj mnie!
Nie wezmę na siebie winy za czyjegoś bękarta!
To by mnie zniszczyło.
Rozumiesz to, prawda?
Do diabła.
Posłuchaj mnie.
Ona miała…
urojenia.
Była szurnięta.
Rozumiesz?
Była po prostu samotna.
Nie.
Błagam, Panie!
Kurwa.
Kurwa!
Szlag.
Musiał uciec z tego miejsca, które niegdyś nazywał domem.
Ale w tym momencie poczuł nagłą siłę, która ciągnęła go do Knockemstiff.
Bez względu na wszystko
musiał rozliczyć się z dręczącymi go wspomnieniami o ojcu.
No dalej.
Kurwa.
Dzień dobry, Lee.
Cześć, Bobo.
Wybacz, że tak wcześnie.
Jechałem właśnie do pracy i…
wpadłem pogadać.
Wciąż myślę o tej waszej broni.
Robię jajecznicę. Chcesz?
Tak.
I kawę, jeśli masz.
Już się robi.
Jest Leroy?
Na górze.
Pistolet jest w jadalni.
Całkiem zmyślny.
To piękna broń.
Może byś mi ją odsprzedał?
Dopiero ją kupiłem.
Ale wszystko ma swoją cenę.
Nigdy nie pamiętam, jak to jest…
z proporcjami.
Dać więcej wody na łyżkę kawy
czy więcej łyżek na ilość wody?
„Bobo, idź i zrób to”.
A on idzie i robi.
Prosty chłopak.
Ty też.
Carl?
Widzę.
Carl?
- Nie wiemy, dokąd jedzie. - Carl?
Cholera jasna.
Jedzie do Ohio.
Mieliśmy nie zabierać swoich.
Sprawdźmy, dokąd jedzie.
Dzień dobry.
Dokąd?
Meade w Ohio. Zna pan?
Miasto z papiernią.
Zgadza się.
Będziemy przejeżdżać.
Po co jedziesz do Meade?
- W odwiedziny. - Do rodziny?
Nie, kiedyś tam mieszkałem.
Takie małe miasteczka zwykle wiele się nie zmieniają.
Skąd jesteście?
Z Chesterfield.
Jedziemy do Chicago.
Lubimy podwozić nieznajomych, prawda? Poznawać nowych ludzi.
Pewnie.
Szlag.
Pęcherz daje mi się we znaki.
Będzie trzeba…
się gdzieś zatrzymać na postój.
W porządku?
Jasne.
Po prawej powinna być jakaś droga.
- Tutaj? - Nie, kawałek dalej.
Dalej. Zwolnij i skręć.
Tutaj.
Może być.
Zaraz wracam.
Niech to.
Zapowiada się piękny zachód słońca.
Będziesz musiał zaczekać, aż zrobię kilka zdjęć.
Daj mi klucze.
Spokojnie. Mamy trochę gorzałki…
a Sandy zabawi cię rozmową.
W głowie Sandy nagle pojawiła się myśl, by zabić Carla i uciec z tym chłopakiem.
Był młody, ale jakoś dałaby sobie radę.
Wiesz co, synu? Może tak…
Jasna cholera!
Nie, czekaj! Tylko spokojnie!
Nie chcę cię zabijać! Rzuć broń!
- Nie chcę tego. - Wybacz!
Sandały czy szpilki?
Szpilki.
Seryjni mordercy nie są zbyt ufni.
A Carl był do tego maniakalnym paranoikiem.
Zachowanie Sandy przed wyjazdem go zaniepokoiło,
więc uznał, że tylko on powinien mieć nabitą broń.
Biedna Sandy nie miała szans.
Strzelała ślepakami.
Jim Lacey.
New Burlington, Indiana.
Carl nigdy nie fotografował tak symetrycznej twarzy.
Bardzo cenił to zdjęcie. Jim był ich pierwszym modelem.
Szeryfie, tu Howser. Odbiór.
Halo, jest pan tam? Mamy podwójne morderstwo przy drodze 506.
Przykra sprawa, Lee.
Co jest?
To twoja siostra.
Carl dostał dwie kulki.
Sandy jedną.
Dziewięć milimetrów.
Sandy oddała strzał, ale…
w komorze były ślepaki.
Chryste.
Lee?
Chciałbym zostać z nią sam.
Zawsze była trochę popieprzona,
ale to przez Carla zupełnie się stoczyła.
Mimo wszystko była jego młodszą siostrą.
Ale w tamtej chwili szeryf myślał tylko o sobie.
O zdjęciu, które u niej znalazł.
Martwił się, co jeszcze wyjdzie na jaw, jeśli nic nie zrobi.
Wielebny Roy Laferty,
Durham, Karolina Północna.
Biedak nie miał żadnej wartości jako model,
ale Carl sumiennie dokumentował zarówno swoje sukcesy, jak i porażki.
Czołem.
Długa podróż?
- Tak. - Dokąd idziesz?
Na tamtym wzgórzu był kiedyś dom ze stodołą.
Dom prawnika. Kojarzy pan?
Pewnie.
Na Mitchell Flats.
Wciąż tam jest?
A niech mnie.
Jesteś synem Russelów?
Byłem w okolicy, więc uznałem, że wpadnę.
Przykro mi to mówić, ale dom spłonął kilka lat temu.
Podpaliły go dzieciaki.
Po was nikt już tam nie mieszkał.
I tak się przejdę, skoro już tu jestem.
Pewnie.
Przejdź przez łąkę Clarence’a.
Nic ci nie powie.
Nie podziękowałem panu za tamtą noc.
Nie zapomniałem o dobroci, którą mi pan wtedy okazał.
Miałeś całą twarz umazaną od ciasta.
Szeryf myślał, że to krew.
Pamiętasz?
Pamiętam wszystko z tamtej nocy.
Spodziewałem się po nim więcej.
Ale szkoda jego siostry.
Co się stało?
Zamordowano ją i jej męża.
Niedaleko Meade.
Wróć jeszcze.
Napijemy się piwa.
Pewnie.
Lee.
Dzwonił szeryf Thompson z Lewisburga w Zachodniej Wirginii.
Prosił, żebyś oddzwonił.
Dwa dni temu zastrzelili człowieka.
Pastora.
Podejrzewamy chłopaka, który u was mieszkał.
Czyżby?
Jak go zabił?
Zastrzelił z pistoletu.
Być może z Lugera, bo taki miał.
- Dziewięć milimetrów? - Tak.
Powtórz mi nazwisko.
Jeszcze nie podałem. Arvin Russell.
Stracił oboje rodziców w tamtej okolicy.
Mieszkał tu z babcią i wujem, odkąd jego ojciec popełnił samobójstwo.
Raczej nie jest niebezpieczny.
Ten pastor ponoć zasłużył sobie na śmierć.
Jedzie autem?
Niewykluczone. Ma starego Chevroleta 3100, rocznik ’54.
Nie wiem, czy by dojechał aż tam.
Ale mógł złapać stopa.
Ciemne włosy, niebrzydki. Cichy.
Kto pochowa Jacka?
Nie wiem.
Nie wiem, kto się tego tknie.
Posłuchaj.
Mój ojciec nie zrobił tego, co twój,
ale zostawił moją mamę, siostrę i mnie.
Pewnego dnia poszedł do pracy i już nie wrócił.
Musiałem po prostu o nim zapomnieć.
Niektórzy rodzą się tylko po to, by umrzeć.
Arvin myślał o dniach poprzedzających śmierć matki.
O tym, jak bardzo Willard chciał, by żyła.
I dałby wszystko, by ją ocalić.
Nie bacząc na krew i smród, ani upał, ani owady.
Wszystko.
Powiedział do siebie.
I wtedy, w kościele swego ojca, Arvin zdał sobie sprawę,
że nie miał innego wyjścia.
Że Willard po prostu musiał podążyć za Charlotte.
Arvin Russell!
Wiem, że tam jesteś!
Tu szeryf Bodecker!
Mam kilka pytań!
Wybacz!
Ptak mnie wystraszył.
Nie skrzywdzę cię!
I wiem, że ty mnie też nie!
Wyjdź, to porozmawiamy!
Tak myślałem, że tu przyjdziesz.
Pamiętasz, jak mnie tu zabrałeś?
Twój ojciec zrobił coś strasznego.
A niech cię szlag!
Nie igraj ze mną!
Rzuć broń, mam cię na celowniku!
Nie mogę!
Połóż broń na ziemi i odejdź!
Co?
Odłóż broń i odejdź!
Żebyś mógł mnie zabić, jak moją siostrę i tego pastora?
Nie jestem złym człowiekiem.
Ten pastor nie był dobry!
Skrzywdził moją siostrę tak bardzo, że się zabiła!
Nie miałem wyboru!
Przykro mi to mówić, ale twoja siostra…
i zięć też nie byli dobrzy!
Mam w kieszeni zdjęcie, na którym przytula trupa.
Rzuć broń, to ci pokażę!
Nie miałem wyboru.
Chcieli mnie zabić.
Błagałem, by opuściła broń.
Przykro mi.
Arvinowi wydawało się, że godzinami słuchał jego walki o życie…
ale tak naprawdę szeryf umierał tylko kilka minut.
…w południowym Wietnamie. Jeden…
Dziękuję.
Już straciłem nadzieję.
Ciężki dzień, co?
Tak.
Dokąd?
Jeszcze nie wiem. A pan?
Cincinnati.
- Cincinnati? - Może być?
Dziś prezydent Johnson...
Tak, chciałem tam jechać.
…konferencję prasową w Białym Domu, by przekazać decyzję o zwiększeniu
liczby żołnierzy w południowym Wietnamie.
Umotywował swoje czyny w następujący sposób.
Chcemy przekonać komunistów,
że nie mogą nas pokonać
potęgą wojskową
ani żadną nadprzyrodzoną siłą.
Niełatwo ich przekonać.
Arvin nie chciał zasypiać obok nieznajomego,
ale gdy starał się odegnać senność, jego umysł zaczął błądzić.
Pomyślał, że może policja uzna, że zrobił coś dobrego.
Może mu wybaczą.
Może jeszcze zobaczy babcię i wujka Earskella.
A może to za duże ryzyko.
Co się stało?
A może pozna dziewczynę i założy z nią rodzinę, jak jego ojciec.
Myślał o tym i nie był pewny, czy widzi przyszłość, czy przeszłość.
Ale wiedział, że to miejsce
jest lepsze niż Knockemstiff.
Żadnych kłótni, krzyków i bólu.
Wtedy pomyślał o zaciągnięciu się do wojska.
I nie był pewny, czy myśli o sobie, czy o Willardzie.
Nie chciał skończyć na wojnie.
Ale dobrze sobie radził w walce.
Może to było jego powołanie.
Babcia kazałaby mu się pomodlić, a on by się zaśmiał.
Ale może wiedziała więcej niż on.
Teraz potrzebował snu.
I cieszył się, że ktoś zgodził się go podwieźć.
W tej chwili należy podjąć kroki, by…
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DONALDA RAYA POLLOCKA