‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ดูจากตอนที่จบค้างไว้แล้ว
‪คุณอาจมีสองสามคำถาม
‪ตั้งแต่ตอนที่ฉันบอกโนอาห์...
‪ฉันรักเธอ
‪จนถึงตอนที่เขาไปในที่สุด
‪มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
‪ฉันขอเล่าความคืบหน้าหน่อยละกัน
‪พอปิดเทอมปุ๊บ ‪พวกฟลินน์ก็เปิดบ้านริมหาดของพวกเขา
‪- โนอาห์กับฉันอยู่ที่นั่นตลอดฤดูร้อน ‪- แม่เจ้า!
‪ได้รับของขวัญเลิศๆ
‪เล่นเกมกระดานกันจนถึงตีสาม
‪จู๋จี๋กันร้อนแรง... ครั้งนี้บนชายหาด
‪ทักทายเพื่อนเก่า
‪ดูพระอาทิตย์ตกดินแสนงดงาม
‪ดูโนอาห์หลับ
‪ดูโนอาห์พยายามเล่นโรลเลอร์เบลด
‪ดูพระอาทิตย์ขึ้นในแบบที่ฉันชอบ
‪จากนั้นก็แค่นั้นเลย
‪เมื่อ 27 วันที่แล้วพอดีเป๊ะ ‪หัวใจของฉันบินจากไป
‪หลังจากโนอาห์ไป มันอยู่ยาก
‪เขาบอกว่าอยากให้รักทางไกลไปกันรอด
‪แต่ฉันตัดสินใจทำเรื่องต่างๆ ในแบบผู้ใหญ่ ‪และให้โนอาห์ได้มีพื้นที่ส่วนตัวของเขา
‪พอเป็นรุ่นพี่ ม.หกแล้ว ‪ก็โตเป็นผู้ใหญ่ได้ประมาณนี้ละมั้ง
‪พูดอีกอย่างก็คือ ฉันอยู่ได้
‪ระหว่างนั้น ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้ ‪เพื่อให้ลืมความจริงที่ว่า
‪โนอาห์อยู่ห่างออกไปเกือบ 5,000 กิโลเมตร
‪เช่นเริ่มเขียนเรียงความ ‪เพื่อสมัครเข้ามหาวิทยาลัย
‪ทำพอดแคสต์เกี่ยวกับวิดีโอเกมกับลี
‪- เกมออน! ‪- มีผู้ติดตามเยอะมากแล้ว
‪ขอบใจมากนะ
‪และเอาชนะเจ้ากรรมนายเวร ‪ในเอ็กซ์บ็อกซ์ของฉันได้ในที่สุด
‪ดูแข่งจานร่อนที่บ้านริมหาด
‪ดูหนังยุค 1980 กับลีและเรเชล
‪ดูลีตกอยู่ในห้วงรักหัวปักหัวปำ
‪ดูลีหุ่นล่ำบึ้ก
‪ดูสาวๆ ดูหุ่นล่ำบึ้กของลี
‪ทำหนังสือเดินทาง สมัครบัตรเครดิต
‪ถึงขั้นสมัครเข้ามหาวิทยาลัยในฝันกับลีด้วย
‪กฎข้อที่ 19 เรียนโรงเรียนเดียวกับเพื่อนซี้เสมอ
‪สำหรับเรา เมื่อพูดถึงมหาวิทยาลัย
‪ก็ต้องเป็นมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ‪ที่เบิร์กลีย์
‪ยูซี เบิร์กลีย์เป็นโรงเรียนที่เจ๋งสุดๆ
‪น่าทึ่งสุดๆ ในแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ
‪ลีกับฉันใฝ่ฝันจะเรียนที่นั่น
‪ตั้งแต่รู้ว่าที่นั่นคือ ‪ที่ที่แม่เรากลายเป็นเพื่อนซี้กัน
‪มันมีหอคอยสุดเจ๋ง ‪การกลิ้งลงเขาเพื่อความโชคดี
‪กระรอกชื่อดังในไอจี และเพจมีมเจ๋งๆ
‪หนูจะทำเพื่อแม่นะคะ
‪พาแบรดไปเล่นเกมตู้ ‪พาลีกับเรเชลไปปีนเขา
‪ถ่ายรูปวาบหวิวให้โนอาห์
‪แต่สุดท้ายก็ปอดแหกไม่กล้าส่งไป
‪และสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำคือ ‪ใช้เวลาช่วงสุดท้ายทั้งหมดกับตัวเอง
‪ก่อนหมดฤดูร้อน
‪ฉันรู้สึกสบายใจมาก ‪เกี่ยวกับเรื่องต่างๆ กับโนอาห์
‪เขาอยู่ในที่ที่เขาควรอยู่ ‪และฉันอยู่ในที่ที่ฉันควรอยู่
‪และถ้าเราไปกันรอดก็เยี่ยมเลย
‪แต่ถ้าไม่ ก็จะไม่เป็นไรเหมือนกัน
‪อย่างที่บอกแหละ ฉันอยู่ได้...
‪ส่วนใหญ่นะ
‪นี่ไงล่ะฉัน ‪กำลังเตรียมตัวไปโรงเรียนวันแรก
‪และทุกอย่างดู... เปลี่ยนไปเพราะอะไรก็ไม่รู้
‪เธอมาแล้ว
‪วันแรกครั้งสุดท้าย! หนูไปก่อนนะ
‪รักพ่อค่ะ รักเธอ
‪- รักพี่มากกว่า ‪- เอาละ ฉันจะ...
‪- ว่าไง ‪- ว่าไง
‪อุ๊ย นี่อะไรเนี่ย
‪เปิดดูสิ
‪โอเค
‪ตลกมากนะเรา
‪จะพูดไงดี นึกว่าคราวนี้เธออาจต้องการ ‪กระโปรงสำรองของสำรองอีกน่ะสิ
‪แต่เธอควรลองใส่ดูนะ ‪รับรองใส่แล้วหุ่นเพรียว เป๊ะเว่อร์
‪นี่ จะไปไหนน่ะ โรงเรียนอยู่ทางนั้นนะ
‪ไปรับเรเชล
‪เข้าใจแล้ว
‪หวัดดี แม่สาวจิ้งจอก
‪อะนะ ไม่มีทางซะล่ะ
‪อ้อ โอเค
‪ไปกันเลย พวก
‪อะไร
‪ฉันแค่กำลังคิดว่าฉันนี่มันโชคดีชะมัดเลย
‪เอาละ คู่แหวว ไปกันได้แล้ว!
‪ม.หก!
‪ไง!
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ฉันไม่รู้
‪ตอนแรกฉันรู้สึกดีกับ ม.หกสุดๆ เลยนะ
‪จนกระทั่งทุกคนมองฉันเหมือนหมาฉันเพิ่งตาย
‪- ไง แอลล์ ‪- ไง ทัพเพ่น
‪เพิ่งได้ข่าวว่าเธอกับโนอาห์เลิกกัน ฉัน...
‪เปล่า เราไม่ได้เลิกกัน
‪ฉันเสียใจด้วย ‪ฉันคิดว่าพวกเธอเหมาะสมกันมาก
‪- ฉันแค่... ‪- นั่นไม่ใช่... เราไม่ได้...
‪- เป็นการตัดสินใจของเธอหรือของเขา... ‪- ช่างเถอะ
‪บางครั้งฉันก็เกลียด ม.ปลาย
‪อรุณสวัสดิ์และขอต้อนรับกลับมา ‪ลอสแอนเจลิสคันทรีย์เดย์
‪หวังว่าทุกคนคงมีฤดูร้อนที่ดีมาก
‪และพร้อมพบกับปีการศึกษาที่ดีเยี่ยมอีกปี
‪ชมรมไหนที่อยากเสนอความคิด ‪ในการระดมทุนฤดูใบไม้ร่วงกับสภานักเรียน
‪ต้องเสนอวันนี้ ตอนบ่ายสามโมงตรงเป๊ะ
‪เราลืมเรื่องการนำเสนอซุ้มขายจูบ
‪- ตายแล้ว ‪- รีบลงมือเลย!
‪และคำคมประจำวันของเรา
‪"สิ่งที่ดีที่สุดที่ควรรักษาไว้ในชีวิตคือกันและกัน"
‪คำพูดดีๆ จากดาราหนังคนดัง ออดรีย์ เฮปเบิร์น
‪พูดได้ดี ออดรีย์ พูดได้ดี
‪ขอให้มีวันที่วิเศษนะ
‪เอาละ ทุกคน
‪หยิบงานเขียนฤดูร้อนของเราออกมากันดีกว่า
‪มันดีมาก ฉันประหลาดใจมาก
‪(กวินเน็ท มีอา โอลิเวีย)
‪(โอเอ็มจี)
‪โอ้ มากันแล้ว
‪โอ้พระเจ้า แอลเลน เธอเป็นไงบ้าง
‪ที่ฮาร์วาร์ดมีสาวๆ สวยๆ เยอะมากนะ
‪- สาวๆ ผู้มีประสบการณ์ ‪- และรักทางไกลก็ยากอยู่นะ
‪อธิบายได้เลยว่าทำไมพวกเธอ ‪ไม่โพสต์อะไรลงโซเชียลแล้ว
‪จริงๆ แล้วโนอาห์กับฉันตัดสินใจว่า ‪จะอยู่กันเงียบๆ ในโลกโซเชียลน่ะ
‪จะได้ไม่รู้สึกว่ามันกดดัน
‪ฉลาดมาก การเลิกกันมันโหดร้าย
‪โหดร้ายมาก
‪แต่เราไม่ได้เลิกกันนะ
‪อยู่กันคนละโยชน์ ‪ยังไงก็เลิกกันโดยอัตโนมัติอยู่แล้วละ
‪- อัตโนมัติ ‪- อุ๊ยตาย ต้องไปแล้ว
‪ฉันอยากไปส่องหนุ่มหล่อหน้าใหม่ ‪ที่เพิ่งย้ายมาสักหน่อย
‪เห็นเขาตอนโฮมรูม เขาชื่อมาร์โค่ ‪และเขาแซ่บมากเว่อร์
‪เสียใจเรื่องเธอกับฟลินน์ด้วยนะ
‪โอเค
‪ขอบใจ บาย
‪(โนอาห์ ‪อยู่ไหม)
‪ขอโทษจริงๆ ที่มาขัดจังหวะ
‪แอลล์ เอเวนส์ มีโทรศัพท์ถึงเธอที่สำนักงาน
‪พ่อเธอโทรมา
‪เขาบอกว่าเรื่องด่วน
‪- โทรศัพท์อยู่ตรงนั้นจ้ะ ที่รัก ‪- โอเคค่ะ
‪- พระเจ้า หวังว่าจะไม่มีเรื่องร้ายแรงนะ ‪- ฮัลโหล
‪เกิดอะไรขึ้นกับเธอเนี่ย
‪อะไรนะ
‪หมายความว่าไงคะ พ่อ
‪ทำไมไม่ตอบข้อความฉัน
‪อะไรนะ
‪ตายแล้ว เป็นข่าวร้ายสุดๆ เกี่ยวกับป้า...
‪ป้าโรส
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหมจ๊ะ
‪ไม่ค่ะ
‪- ขอเวลาส่วนตัวสักพักได้ไหมคะ ‪- ได้จ้ะ
‪ขอเวลาแป๊บเดียวค่ะ ‪หนูจะเข้าไปในออฟฟิศ
‪เพื่อใช้เวลาทำใจเรื่องนี้สักครู่
‪ทำไมต้องสวมรอยเป็นพ่อฉันด้วย
‪เป็นวิธีเดียวที่ฉันคิดออก ‪ที่จะทำให้เธอรับโทรศัพท์ได้
‪ไม่จริงสักหน่อย
‪จริงสิ เธอแทบไม่โทรมา และเวลาส่งข้อความ
‪เธอก็ส่งข้อความสั้นๆ ประหลาดๆ มา
‪เช่น "ดูแลตัวเองนะ" "แล้วคุยกัน"
‪นี่เธอจะเลิกกับฉันเหรอ
‪อะไรนะ ไม่! ตรงกันข้ามเลย
‪งั้นอะไร ทำไม ทำไมเธอถึงไม่สนใจฉัน
‪ฉัน... ฉันไม่รู้ ฉัน...
‪ฉันว่าฉันแค่...
‪ฉันพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ‪และไม่ดูเหมือนแฟนสาวที่ชอบเกาะติด
‪แอลล์ ฉันบอกเธอแล้วนะ ‪ว่าฉันอยากทำให้เราไปกันรอด
‪ฉันรู้ แต่คนเราก็ชอบพูดแบบนั้นเวลาจากไป
‪ฉันแค่อยากให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอ
‪เธอจะได้รู้ว่า ‪นี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ รึเปล่า
‪พื้นที่เหรอ ฉันไม่ต้องการพื้นที่
‪พื้นที่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ‪ฉันบอกเธอแล้วนะ
‪ฉันไม่ต้องการพื้นที่ ฉันต้องการเธอ
‪ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ ฉันตลอดเวลา
‪จริงๆ แล้วฉันอยากให้เธออยู่กับฉันตอนนี้เลยด้วย
‪ฉันแค่ต้องการเธอ โอเคไหม
‪ส่งข้อความหาฉัน
‪โทรหาฉัน
‪ส่งนกพิราบสื่อสารมาหาฉัน ‪หรืออะไรก็ได้ โอเคไหม
‪อะไรก็ได้ แค่อย่าให้พื้นที่กับฉัน โอเคไหม
‪โอเค
‪กลุ่มแรกคือแอลล์ เอเวนส์และลี ฟลินน์
‪สวัสดี ทุกคน เราตื่นเต้นกับการระดมทุนของปีนี้
‪และโอกาสที่อยู่ตรงหน้าเรา
‪อ้างอิงจากรายได้ปีที่แล้ว ‪เราเชื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์...
‪ทุกคนที่เห็นด้วยกับการให้ชมรมเต้น ‪ทำซุ้มขายจูบอีกครั้งเพื่อระดมทุน
‪- กรุณาพูดว่า "เห็นด้วย" ‪- เห็นด้วย
‪- ผู้ที่ไม่เห็นด้วย พูดว่า "ไม่"
‪ไม่
‪เดี๋ยวนะ ไม่รู้ทำไมฉันถึงพูดแบบนั้น
‪ขอให้บันทึกไว้ว่ามีผู้เห็นด้วยมากกว่า
‪ซุ้มขายจูบได้รับการอนุมัติแล้ว
‪และตอนนี้เมื่อได้ข้อสรุปแล้ว ‪สิ่งที่เราอยากรู้จริงๆ คือ
‪คราวนี้เธอเลือกใครมาเป็นนักจูบบ้าง
‪เพราะเมื่อไม่มีฟลินน์เป็นตัวเอกเพื่อดึงดูดคนแล้ว
‪ปีนี้ซุ้มอาจจะไม่คึกคักสักเท่าไหร่
‪- เป็นประเด็นที่ดี ‪- ยากนะที่จะทำให้เลิศกว่าปีที่แล้ว
‪- เรา... ‪- ยากมาก
‪จริงมาก คิดว่าไง
‪อันที่จริง เรากำลังคิดว่า...
‪ใช่ เป็นประเด็นที่ดี น่าสนใจมาก
‪รู้ไหม เราตัดสินใจว่าจะเก็บรายชื่อ ‪ของปีนี้ไว้เป็นความลับแหละ ใช่แล้ว
‪แต่ไม่ต้องห่วง ‪เพราะฉันรู้ว่าพวกเธอกำลังคิดถึงใคร
‪และคำตอบคือใช่
‪พวกเขาจะอยู่ที่นั่น
‪เด็ดดวง!
‪เรายังหาใครไม่ได้เลยสักคน ถูกไหม
‪- ถูกเผง ใช่ ‪- โอเค
‪- ป้าโรสเป็นไงบ้าง ‪- โอ๊ย ไม่เอาน่า
‪เลิกยิ้มเยาะได้แล้ว
‪ฉันคิดถึงเธอ ตาเบื๊อก
‪ฉันคิดถึงเธอมากกว่า
‪แล้วนี่เธอเป็นคนดังในมหา'ลัยรึยัง
‪ก็ไม่เชิงหรอก
‪ที่นี่มันค่อนข้างจะแตกต่างน่ะ
‪หมายความว่าไง
‪ก็...
‪มีอะไรเหรอ
‪ไม่มี ไม่มีอะไร แค่... ไม่สำคัญหรอก
‪นี่ จะคิดถึงบ้านก็ไม่ผิดหรอกนะ
‪ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ก็แค่...
‪แล้วเธอล่ะ เธอเป็นไงบ้าง ‪ได้สมัครมหา'ลัยเพิ่มไหม
‪อย่าให้ฉันเริ่มพูดถึงเบิร์กลีย์เลย
‪ถ้าฉันกับลีเข้าไม่ได้ทั้งคู่ ฉัน...
‪อย่าบอกนะว่าเธอสมัครแค่ที่เดียว แอลล์
‪ฉันรู้
‪แต่มันเป็นที่เดียวจริงๆ ‪ที่เราเคยคุยกันว่าจะเรียน
‪คือ...
‪รู้ไหมว่าเธอทำอะไรได้
‪- ตายแล้ว หรือว่าเขากำลังจะขอให้ฉัน... ‪- สมัครที่นี่ไง
‪พูดอย่างกับฉันจะเข้าฮาร์วาร์ดได้
‪แอลล์ ที่บอสตันมีมหาวิทยาลัย ‪ให้เธอสมัครเกิน 30 แห่งนะ
‪นี่เธอจะบอกว่าอย่างน้อยหนึ่งในนั้น ‪จะยอมรับความกากของฉันงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่ ฉันจะบอกเธอว่า ‪ถ้าเธอเข้าเบิร์กลีย์ไม่ได้...
‪เธอมาเรียนที่นี่ได้นะ
‪กับฉัน
‪ฉันอยากให้เป็นงั้น
‪คุณคงไม่เห็นแน่ๆ แต่หัวใจฉันเพิ่งตีลังกาหลัง
‪โอเค ได้ ฉันอาจจะลองคิดดู
‪เธออาจจะลองคิดดู
‪โอเค เธอลองเก็บไปคิดดูได้
‪เธอควรเห็นหนังสือทั้งหมด ‪ที่เธอต้องอ่านถ้าเธอมาเรียนที่นี่...
‪(ลี ‪นี่ ว่าไง)
‪ฉันอดไม่ได้ที่จะคิดถึงกฎข้อที่ 19
‪แต่ประเด็นคืออย่างงี้
‪ใครจะรู้ว่าฉันจะเข้ามหา'ลัยในบอสตันได้ไหม
‪และถ้าฉันเข้าไม่ได้
‪จะไปบอกลีตอนนี้ ‪และทำให้เขาหัวเสียเปล่าๆ เพื่ออะไร
‪ว่าไหม
‪เกรดของเธอดีมาก
‪คะแนนสอบเยี่ยมมาก เล่นฟุตบอล อยู่ชมรมเต้น
‪หนูทำพอดแคสต์เกี่ยวกับวิดีโอเกมด้วย
‪โอ้ แปลว่าเธอเป็นอินฟลูเอนเซอร์
‪มีผู้ติดตามกี่คนแล้ว
‪สามเจ็ดค่ะ
‪สามหมื่นเจ็ดพันคนเหรอ
‪- น่าจะใช้ได้นะ ‪- ไม่ใช่ค่ะ...
‪สามสิบเจ็ดคน
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪ก็...
‪การจะเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ ‪อย่างยูซีเบิร์กลีย์และฮาร์วาร์ดได้
‪เธอต้องทำให้พวกเขาทึ่งจริงๆ ‪ด้วยเรียงความส่วนตัวของเธอ
‪และเรียงความของเธอมัน...
‪ครูจะพูดยังไงดี
‪- จริงเหรอคะ นึกว่าหนูเขียนได้แซ่บแล้วซะอีก ‪- หืม อะไรนะ ไม่เลย
‪ไม่มีรสชาติเลยด้วยซ้ำ
‪ฉันกำลังเขียนเรียงความใหม่แหละ
‪ดูเหมือนมันจะห่วยแตก
‪โอ้ เลเวลใหม่
‪ของฉันห่วยรึเปล่าเนี่ย ฉันควรตรวจดูเนอะ
‪ไม่อยากให้มันปิดโอกาสเข้าเบิร์กลีย์
‪ใช่ ถูกเผง
‪แล้วเธอเห็นมาร์โค่ เด็กใหม่รึยัง
‪เห็นแล้ว หล่อลากไส้เลยละ
‪บางคนถึงขั้นพูดว่าหล่อกว่าโนอาห์อีก
‪- จริงเหรอ อะไรเนี่ย ‪- จริง
‪มันบ้ามาก
‪โอ้ ลี เลเวลใหม่ ลี!
‪ลี ลี ไม่นะ ลี!
‪เราคุยกันแล้วนะ ‪ฉันต้องการการป้อนอาหารที่สม่ำเสมอ
‪ระหว่างการเล่นมิสแพ็ก-แมน ‪โดยไม่ใช้มือของฉัน
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪คะแนนสูงสุดคือ "เอ็มวีพี" เหรอ
‪"เมพแห่งวงการตัวพ่อ" สินะ ‪มีใครบางคนอวดดีแฮะ
‪ฉันคิดมาตลอดว่าเรา ‪จะเป็นอันดับหนึ่งตลอดกาลซะอีก
‪มองฉันนะ
‪เราจะต้องใช้น้ำปั่น ชูโร ‪และเหรียญ 25 เซนต์อย่างเพียบ
‪เซอร์ไพรส์!
‪(สุขสันต์วันเกิดอาจารย์ใหญ่มาร์ค)
‪ไง เอเวนส์
‪มานี่สิ
‪มีอะไรเหรอ
‪มาร์โค่เด็กใหม่น่ะ ‪มีคนถ่ายคลิปเขาออกกำลังกายมา
‪โอ๊ย ไม่เอาน่า
‪หมอนี่จะแซ่บสักแค่ไหนกันเชียว
‪เขาไม่มีทางแซ่บขนาดนั้นหรอก
‪แซ่บ
‪เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง ‪โห! คุณพระคุณเจ้า!
‪ตายแล้ว! คุณขา!
‪แม่เจ้า! แก๊งโอเอ็มจีพูดถูกจริงด้วย!
‪หมอนี่หล่อน่ากินจริงด้วย
‪เป็นอาหารจานหลักได้เลย
‪เขาอาจเป็นของหวานด้วยก็ได้
‪พูดอีกสิ
‪ไม่นะ
‪กินเป็นขนมหลังของหวานก็เหมาะ ‪เราสวาปามนายคนนี้ได้ทั้งวันเลยนะ
‪บ้าเอ๊ย โทษที พวก!
‪โทษทีนะ
‪เขาสามารถยกเธอ ‪ยกเราพร้อมกันได้ในเวลาเดียวกัน
‪ใช่ แน่นอน
‪สับสนแฮะ ฉันต้องใส่แว่นป่าวเนี่ย
‪นี่ฉันกำลังดูถาดน้ำแข็งหรือซิกซ์แพ็กกันแน่
‪- ฉันพูดถูกไหม มันน่าทึ่งมาก ‪- บ้าเอ๊ย
‪อย่างกับเหงื่อของเขา ‪ผลิตแสงวิบวับออกมาเองเลย
‪ฮัลโหล ขอซื้อตั๋วดูโชว์ปืนสองใบได้ไหมคะ
‪เพราะนั่นมันแขนหรือปืนใหญ่กันแน่
‪โอ้พระเจ้า!
‪ไม่ตลกเลยนะ ทุกคน
‪ถ้ากล้ามท้องนั่นมีไอจี
‪- คงมีคนติดตามทั้งวันล้านคน ‪- ว้าว!
‪ปกติฉันไม่สนก้นเท่าไหร่หรอกนะ
‪แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจคนที่สนแล้ว
‪ฉันไม่รู้ว่าจะเลียมัน ตีมัน หรือกัดมันดี...
‪- กัดเหรอ ‪- ฉันอยากทำทั้งสามอย่างเลย
‪พวก ฉันขอโทษจริงๆ
‪เรียกฉันว่าแผ่นดินไหวได้เลย
‪เพราะตอนนี้ฉันสั่นไปหมดแล้ว
‪โอ้ ว้าว!
‪เขาชื่ออะไรแล้วนะ
‪มาร์โค่!
‪- มาร์โค่ ‪- มาร์โค่
‪ลี
‪ตายแล้ว!
‪ปีนี้ฉันมีความสุขแล้วละ
‪เธอเจ๋งมาก
‪สวัสดี คุณเอเวนส์
‪สุขสันต์วันเกิดค่ะ
‪ดูสิ นั่นสาวไฟแรงสูงนี่
‪แจ่มมาก!
‪ให้ตายสิ!
‪ฉันว่าพรุ่งนี้ทุกคนก็ลืมแล้วละ
‪มันไม่สำคัญหรอก
‪เพราะฉันยังจะย้ายไปเรียนบนดวงจันทร์อยู่ดี
‪เขาหล่อขนาดนั้นจริงๆ เหรอ
‪โทษนะ ฉันยังพรรณนาไม่ชัดพออีกเหรอ
‪ฉันสาธยายไป 100 วิธี ‪ที่มาร์โค่จะเข้าใจได้เชียวนะ
‪เยี่ยมเลย
‪เธอคงเป็นคนที่พูดผ่านอินเตอร์คอมใช่ไหม
‪ใช่
‪พวกเขาเรียกฉันว่าสาวไฟแรงสูงไปแล้วละ ‪แต่ฉันชื่อแอลล์
‪ไม่รู้สิ สาวไฟแรงสูงก็ฟังดูดีนะ
‪เจ๋ง
‪แล้วนั่นเอกลักษณ์ของเธอเหรอ
‪แบกกีตาร์ไปทั่วและทำให้สาวๆ ‪นึกถึงช่วงแย่ๆ ในชีวิต
‪ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น
‪บอกตรงๆ นะ ทุกคนตะโกนเสียงดังมาก
‪- จนแทบไม่ได้ยินที่เธอพูดเลย ‪- เป็นข่าวดีมาก
‪ไม่ต้องอายหรอก
‪อายเหรอ
‪ฉันไม่ได้อายซะหน่อย ดูหมอนี่พูดเข้าสิ
‪ฉันไม่ได้อายเลย ไม่เลย ฉัน...
‪เธอสิควรอาย ใช่แล้ว
‪และฉันควรขอโทษเธอที่ทำให้เธอต้องอาย
‪ฉันก็ไม่ได้อายเหมือนกัน
‪โล่งอกไปที ถึงเธอจะบอกว่า ‪เธอไม่ได้ยินอะไรก็ตาม
‪- ใช่เลย ‪- โอเค
‪แต่ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‪แต่ฉันหิวนิดๆ เพราะงั้น...
‪ฉันจะไปหา "ขนม" กินซะหน่อย
‪บ้าชะมัด
‪(คืนสู่เหย้า)
‪ตรงนั้นมีอะไรกัน
‪ดูเหมือนนายจะได้รับการเสนอชื่อ ‪เป็นราชาคืนสู่เหย้านะ
‪- อะไรนะ ‪- ใครใส่ชื่อเธอในบัตรลงคะแนนเนี่ย
‪ฉันเอง
‪ทำดีมาก ฟลินน์น้อย
‪น่ารักจัง
‪- ไงคะ คนสวย ‪- ไงจ๊ะ โอ้ ดีใจจังที่เธอมา
‪วันนี้มีพัสดุมาส่ง จ่าหน้าถึงเธอจากบอสตัน
‪อะไรนะ โอ้พระเจ้า
‪โอ้พระเจ้า น่ารักสุดๆ เลย
‪หนูชอบมาก
‪อุ๊ย มีการ์ดด้วย
‪แอลล์ ฉันส่งเสื้อฮู้ดมาเพื่อให้เธออบอุ่น ‪ระหว่างเดินทางมาบอสตัน...
‪ถ้าเธอพร้อมนะ
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪โอ้พระเจ้า ตายแล้ว ตั๋วไปบอสตัน!
‪เธอจะรักที่นั่น
‪ตกลงเธอมาได้ไหม
‪แต่นแต๊น
‪คำตอบของฉันคือได้แน่นอน
‪ดี โอเค ฉันว่านั่น ‪เป็นตัวเลือกที่มีความรับผิดชอบดี
‪ฉันว่าเธอคิดถูกแหละ เพราะไม่งั้นฉันจะ
‪- สัมภาษณ์เข้ามหา'ลัยได้ยังไง ‪- เดี๋ยวนะ เธอสมัครเรียนที่นี่เหรอ
‪ฉันส่งใบสมัครไปที่มหาวิทยาลัยบอสตัน
‪ทัฟส์ วิทยาลัยบอสตัน...
‪และฮาร์วาร์ดไหม
‪ใช่แล้ว และฮาร์วาร์ด
‪- โนอาห์ เร็วเข้า เราจะไปกันแล้ว ‪- เจ๋งเลย!
‪บ้าเอ๊ย ฉันขอโทษจริงๆ ฉันลืมไปว่าวันนี้ ‪มีร้องคาราโอเกะ ต้องไปเตรียมตัวแล้ว
‪ทุกคน โย่ ทักทายแอลล์สิ
‪หวัดดี แอลล์
‪หวัดดี!
‪- หวัดดี หนุ่มๆ ‪- โคลอี้ เป็นไงบ้าง
‪แล้วคืนนี้ใครจะร้องเพลง
‪เหรอ โอ้พระเจ้า ‪แต่งตัวได้แล้ว ตาชีเปลือย
‪น่าอายมาก
‪นี่ ที่รัก ฉันขอโทษ นี่เป็นข่าวดีมากเลย
‪แต่ฉันต้องไปแล้ว ‪งั้นเราคุยเรื่องนี้กันพรุ่งนี้ได้ไหม
‪โอเค ได้เลย...
‪- โอเค บายนะ ‪- ฉันอยากเจอ...
‪ทุกคนแล้ว
‪โอเค เอาละนะ
‪ฉันรู้ว่าฉันจะต้องเสียใจแน่
‪โคลอี้ วินธร็อป
‪โอ้ เยี่ยม ก็แค่เทพีสุดยอดนางแบบ ‪สวยตะลึงธรรมดาๆ ของเธอนี่เอง
‪ไม่ต้องกังวลเลย
‪(ค่าเทอมและค่าครองชีพที่ฮาร์วาร์ด)
‪ไม่แน่ใจว่าฉันอยากเห็นนี่ไหมด้วยซ้ำ...
‪แม่เจ้า! แพงหูฉี่เลย
‪แย่แล้ว
‪(ออดรีย์ เฮปเบิร์น)
‪สิ่งที่ดีที่สุดที่ควรรักษาไว้ในชีวิต...
‪คือกันและกัน
‪คืนนั้นแหละ
‪ที่ฉันตัดสินใจรักษาโนอาห์ไว้
‪- ไงคะ พ่อ ‪- ไง
‪ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ
‪ได้สิ ว่ามาเลย
‪เรื่องมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ
‪หนูแค่อยากรู้ว่าเท่าไหร่เหรอ ‪ที่เราคิดว่าเราต้อง...
‪เรามีเงินค่าเทอมเท่าไหร่
‪ใช่ค่ะ
‪หนูคิดว่าหนูควรรู้ไว้
‪รู้ไหม พ่อ...
‪พ่อคิดว่าลูกอยากเรียนที่ยูซีเบิร์กลีย์ซะอีก
‪ใช่ค่ะ หนูอยากเรียน ก็แค่...
‪หนูคิดว่าหนูควรสมัคร ‪มหาวิทยาลัยอื่นสำรองไว้ด้วยน่ะ
‪และบางมหาวิทยาลัยก็เป็นของเอกชน
‪ถ้าไม่มีความช่วยเหลือด้านการเงิน ‪และความช่วยเหลือจากลูก
‪พ่อไม่ค่อยแน่ใจว่าเราจะมีเงิน ‪เรียนมหา'ลัยที่แพงกว่าได้
‪อย่าลืมนะว่าพ่อต้องจ่ายค่าเทอมแบรดอีก
‪หนูไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย
‪- ขอโทษนะแอลล์ รู้ไหม ถ้าทำได้... ‪- ไม่ค่ะพ่อ
‪หนูเข้าใจสุดๆ ไม่มีปัญหาเลย
‪โอเค
‪นี่คือปัญหาแน่นอน
‪ขอต้อนรับสู่วันกีฬาสี ม.หก
‪กรุณารายงานตัวที่ลานจอดรถเพื่อเลือกทีมของคุณ
‪ไหนดูซิ...
‪โอเค ออลลี่
‪เอาละ ฉันคิดว่าเราควรเลือกคนตัวใหญ่สุด
‪ทัพเพ่นจะเป็นคนที่...
‪ฉันเข้าใจเธอนะ แต่งานนี้ไว้ใจฉันได้ไหม
‪ไมลส์เทพมากเรื่องวอลเลย์บอล
‪ไมลส์ ประธานนักเรียนเนี่ยนะ
‪ใช่ เขาเก่งมาก
‪เอาเลย เอเวนส์ เร็วเข้า จะเลือกใคร
‪เชื่อฉันสิ
‪เร็วเข้า
‪เราขอเลือกไมลส์ค่ะ
‪- โอเค ไมลส์ ตาเธอแล้ว ‪- ฉันเหรอ
‪- ใช่ เธอนั่นแหละ ‪- ใช่ นายนั่นแหละ
‪นี่เสื้อทีม เพื่อนยาก
‪- มาลุยกัน ‪- และมาร์โค่ จะเลือกใคร
‪เราเลือกคนตัวใหญ่ครับ
‪ทัพเพ่น พวกเขาได้ทัพเพ่นไป
‪โชคดีนะ กัปตันเอเวนส์
‪เราโอเค ไม่มีปัญหา
‪เข้าที่ ระวัง
‪แอลล์ เชือกรองเท้าหลุด
‪อะไรนะ โอ้ ขอบใจ
‪ไป!
‪นี่ฉันหลงกลจริงๆ เหรอเนี่ย
‪ไปเลย!
‪หนึ่ง สอง สาม โยน!
‪ไป!
‪อะไร
‪โอ้พระเจ้า! ดึง!
‪ดึง!
‪- พวก ถอดเสื้อเลย ‪- ตอนนี้เหรอ
‪โอ๊ย ตายแล้ว!
‪อะไร
‪เดี๋ยว ไม่ มีสมาธิหน่อย!
‪โอเค เขาไม่เป็นไร
‪ลุยเลย
‪- ขึ้นไป! ‪- ไป!
‪ให้ช่วยไหม
‪ไม่ต้อง!
‪ตามใจละกัน เจอกันที่เส้นชัยนะ
‪มาร์โค่!
‪นี่ ระหว่างที่เราอยู่ที่นี่
‪เราแวะไปที่นั่นที่มีไอ้นั่นกันดีไหม
‪โอ้พระเจ้า แน่นอน กฎข้อที่ 21
‪โทษทีนะพวก กฎข้อที่สองต่างหาก!
‪- แต่กฎข้อที่สี่ด้วย ‪- แต่ก็กฎข้อที่ 18 ด้วย
‪ใช่เลย โอ้พระเจ้า ใช่เลย
‪รู้อะไรไหม ฉันว่าฉันจะกลับบ้านแหละ
‪จริงเหรอ เธอโอเคนะ
‪โอเค ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ
‪โอ้ โอเค ได้จ้ะ
‪บายนะ
‪หายไวๆ นะ
‪ขอบใจ
‪นี่ พวกเธอโอเคกันไหม
‪โอเคนะ คิดว่าโอเค
‪เดี๋ยวค่อยโทรไปหาก็ได้
‪อืม
‪รู้ไหม แอลล์
‪- โทษนะ ฉันเป็นคนที่โง่ที่สุด ‪- โทษนะ เธอไม่เคย...
‪เดี๋ยวนะ
‪นั่นมาร์โค่เหรอ
‪ไปกันเถอะ
‪เอาละ ไปกันเถอะ
‪นี่ พวก รอเดี๋ยวสิ
‪เมื่อกี้แจ่มมาก พวก
‪- ทึ่งเลย ‪- ขอบใจ
‪เธอคิดว่าไง แอลล์
‪รู้ไหม ความเห็นของฉัน ‪ไม่สำคัญหรอก ฉันเชื่อว่าเธอ
‪ทึ่งในตัวเองมากพอแทนเราสองคนอยู่แล้ว
‪เพื่อนนายไม่ชอบฉันสุดๆ เลยนะเนี่ย
‪หล่อนยังหัวเสียที่แพ้วันกีฬาสีอยู่
‪ว่าแต่...
‪เธอใช้เวลาวันศุกร์แบบนี้เหรอ
‪แค่จีบสาวแซนตามอนิกา ‪ด้วยกีตาร์เก๋ๆ ของเธอน่ะเหรอ
‪ขอเพลงไหมล่ะ
‪- ซุ้มขายจูบ... ‪- รู้อะไรไหม
‪น่าเสียดายที่เรามีแผนกันแล้ว
‪แต่เราไม่อยากลากเธอออกมา ‪จากแฟนๆ ที่รักของเธอ
‪เพราะงั้นค่อยเจอกันนะ มาร์โค่
‪อย่าทำแบบนั้นกับฉัน
‪ฉันจะไม่ขอให้มาร์โค่ไปซุ้มขายจูบนะ
‪- ฉันไม่อยาก ‪- ขอบอกเลย มัน...
‪เลิกพูดเลย พวก ฉันไม่ขอแน่
‪ไม่นะ
‪(คะแนนสูงสุด ‪อันดับหนึ่ง เอ็มวีพี)
‪หูย ไอ้สารเลว
‪(พลาด)
‪(ดี! เยี่ยม! พลาด)
‪(สุดยอด! เยี่ยม! ดี!)
‪(พลาด)
‪(เยี่ยม! พลาด สุดยอด! เยี่ยม!)
‪(ดี! สุดยอด! เยี่ยม!)
‪เร็วเข้า ที่รัก
‪(การก้าวเท้าแม่นยำ 96 เปอร์เซ็นต์)
‪โอ้ น่าจะใช้ได้นะ
‪(คะแนนสูงสุดใหม่ ‪อี+แอล)
‪สุดยอด! เรายังเจ๋งอยู่
‪ฉันรักกลิ่นแห่งชัยชนะจริงๆ
‪- โอ้พระเจ้า ‪- เดี๋ยวนะ จั๊กฉันมีกลิ่นไหม
‪- ไม่ หอมดี ‪- เจ๋ง
‪(แดนซ์ แดนซ์ มาเนีย ‪สุดยอดการประลอง)
‪(รางวัลที่หนึ่ง 50,000 ดอลลาร์)
‪และมันอยู่ตรงนั้นเอง
‪วิธีทำเงินมหาศาล
‪ที่จะช่วยเป็นค่าใช้จ่าย ‪ในมหาวิทยาลัยที่บอสตัน!
‪เงินสดก้อนโต
‪ที่จะช่วยให้อะไรๆ ง่ายขึ้นสำหรับพ่อ
‪ไม่ว่าสุดท้ายฉันจะเข้ามหา'ลัยอะไรได้ก็ตาม
‪เดี๋ยวนะ เธอคงไม่คิดจริงๆ ‪ว่าเราจะสามารถ...
‪ชนะการเต้นแบบฟรีสไตล์น่ะเหรอ
‪นั่นแหละที่ฉันคิดเลย
‪จริงๆ แล้วเราก็ถนัดมากเลยเนอะ
‪ถนัดมากเหรอ คะแนนเราสูงสุดมาสี่ปีแล้วนะ
‪เราทำเสื้อทีมได้ด้วยนะ
‪ใช่เลย เสื้อทีม เอาสิ แน่นอน ฉันชอบมาก
‪แต่ถ้าเราจะลงแข่ง เราต้องทำให้ดี โอเคไหม
‪เริ่มซ้อมพรุ่งนี้เจ็ดโมงตรงเป๊ะ
‪เดี๋ยวนะ ซ้อมเหรอ
‪(เรียงความส่วนตัวของผู้สมัคร)
‪"คุณอยากเป็นอะไรในอีกห้าปี" ‪เป็นคำถามที่ตอบยาก
‪เพราะทันทีที่ฉันคิดอย่างหนึ่งออก
‪บางสิ่งหรือบางคนจะเปลี่ยนไป ‪และทำให้ฉันสงสัยในทุกอย่าง
‪และถ้าฉันไม่แน่ใจว่าฉันเป็นใครในตอนนี้
‪ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันอยากเป็นอะไรในอีกห้าปี
‪ไงจ๊ะเธอ
‪นี่ ฉันขอโทษนะ ‪มีเพื่อนบางคนมานอนค้างอ่านหนังสือน่ะ
‪ฉันเลยไม่ได้โทรมาเร็วกว่านี้
‪ไม่เป็นไร ฉันดีใจที่เธอมีเพื่อนที่นั่น
‪และอีกสองคืน
‪ฉันจะได้ไปหาเธอและเจอพวกเขาทุกคนแล้ว
‪ใช่ แต่เราไม่ต้องใช้เวลาทั้งสุดสัปดาห์ ‪กับพวกเขาหรอกนะ
‪ไม่นะ ฉันอยากทำความรู้จักพวกเขา
‪อืม อย่างน้อยก็หนึ่งคนแหละ
‪โอเค เอาละนะ
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪หนึ่งและสองและสามและสี่
‪และห้า หก เจ็ด แปด
‪และหนึ่งและสองและสามและสี่
‪- และห้า หก โว่ว ‪- โทษที
‪พระเจ้า เราควรพักนะ
‪เถอะน่า ฉันอยากซ้อมอีกหนึ่งชั่วโมง
‪ก่อนจะไปบอสตันพรุ่งนี้
‪เรามีเวลาเตรียมตัวแค่เก้าสัปดาห์เองนะ
‪เธอคิดไหมว่าเธอจริงจังกับเรื่องนี้มากไปหน่อย
‪ก็มันจริงจัง
‪คือ ฉันไม่...
‪ก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากพูดอะไร แต่...
‪ฉันต้องหาเงินเรียนมหา'ลัยจริงๆ
‪มาซ้อมกัน
‪พระเจ้า ดูสิใครมา
‪เฮ้ย เหมาะเหม็งเลย ‪เราต้องการตัวเอกสำหรับซุ้ม
‪- ไม่! ‪- ใครๆ ก็หลงใหลเขานะ
‪ทำไมเนี่ย
‪เธอสัญญาว่าจะหานักจูบที่แซ่บสุดมานะ
‪เหมือนปีที่แล้วไง ถ้าได้เขามา ‪คนอื่นๆ ก็จะเรียงแถวตามมาเอง
‪ก็ได้!
‪เถอะน่า
‪หลบไปเลยไป
‪นี่!
‪พวกนายไปด้วยกันทุกที่จริงๆ
‪ใช่ ใช่เลย
‪ว่าแต่ ฉัน... โทษที
‪เราอยากถามอะไรเธอหน่อย
‪เราทำซุ้มขายจูบกันที่งานระดมทุนคืนสู่เหย้า
‪และเราอยากรู้ว่าเธอจะเป็น ‪หนึ่งในนักจูบของเราปีนี้ได้ไหม
‪ไม่
‪ไม่เหรอ ทำไมถึงไม่
‪- ฉันมีเหตุผลของฉัน ‪- น่านะ
‪มันเป็นซุ้มที่ฮิตสุดเลยนะ
‪และเป็นการทำบุญด้วย
‪เธอไม่เชื่อเรื่องการทำบุญเหรอ
‪ก็ยืนคุยกับเธอเอาบุญอยู่นี่ไง
‪มุกนี้โดน...
‪โอเค
‪ฉันจะทำข้อตกลงกับเธอ
‪ฉันจะทำ ‪ถ้าเธอชนะฉันด้วยเกมไหนก็ได้ในร้านนี้
‪แม่เจ้า!
‪ถ้าเธอชนะ ฉันจะช่วยเรื่องซุ้ม
‪ถ้าฉันชนะ
‪เธอต้องเป็นพี่เลี้ยงน้องสาวฉัน ฟรีๆ
‪ขอคุยกับเพื่อนร่วมงานก่อนนะ
‪โอเค ได้
‪เกมอะไรก็ได้...
‪ทีนี้ก็วางกับดัก
‪เกมอะไรก็ได้... ยกเว้นเกมนั้น
‪- ไม่ ‪- โอเค แต่เกมนั้น...
‪ฉันบอกว่าเกมอะไรก็ได้
‪ใช่ แต่เกมนั้นมันยากมาก
‪โป๊ะเชะ
‪โอเค ตกลง ก็ได้
‪แล้วแต่เธอเลย
‪แจ่ม
‪โอ้พระเจ้า ‪เราทำให้เขาเล่นเกมที่เราอยากให้เขาเล่น
‪- เอาละ ‪- โอเค
‪เอาละนะ
‪(เยี่ยม! สุดยอด!)
‪- พวก นายนามสกุลอะไรเหรอ ‪- เพนย่า
‪ชื่อกลาง วาเลนติน
‪เอ็มวีพีเหรอ
‪ตายแล้ว!
‪(เยี่ยม! สุดยอด!)
‪- สุดยอด! ‪- สุดยอด!
‪(ผู้เล่น 1 ชนะ)
‪- โอ้พระเจ้า สุดยอด! ‪- สุดยอด!
‪พวกนายใช้เวลาคืนวันศุกร์กันแบบนี้เหรอ ‪หลอกคนให้มาเล่นเกมเต้น
‪เจอกันที่ซุ้มนะจ๊ะ เอ็มวีพี! อ้อ และ...
‪เก็บกีตาร์ไว้ที่บ้านก็ได้นะ
‪เย่!
‪โอ้พระเจ้า มันบ้ามาก
‪- เราได้มาร์โค่แล้ว! ‪- เธอได้มาร์โค่แล้ว
‪- และเราได้แก๊งโอเอ็มจี ‪- แน่นอน
‪- แล้วเธอคิดว่าเรเชลจะเอาด้วยไหม ‪- ซวยแล้ว เรเชล
‪- อะไร ‪- ไม่!
‪คืนนี้ฉันควรจะไปเที่ยวกับเรเชล
‪- ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้แล้ว บาย ‪- เออ ไปเลย!
‪ฉันขอโทษจริงๆ ฉันซ้อมเต้นกับแอลล์อยู่
‪ฟังนะ ลี
‪ฉันรู้ว่าแอลล์เป็นเพื่อนรักของเธอ
‪แต่เรื่องนี้ต้องหยุดได้แล้ว
‪- ตั้งแต่โนอาห์ไม่อยู่... ‪- หล่อนก็อยู่ด้วยตลอด
‪ใช่ เธอต้องพูดอะไรกับหล่อนแล้วละ
‪ฉันรู้ และฉันขอโทษ แต่อย่าโทษหล่อนเลยนะ
‪ฉันเป็นคนลืมเอง
‪แต่มันไม่ใช่แค่คืนนี้
‪หล่อนมักจะชวนตัวเองมาเองหรือไม่ก็โผล่มาเลย
‪ก็หล่อนเหงา ฉันไม่กล้าบอกหรอก ‪ว่าไม่อยากให้หล่อนมากับเรา
‪แต่เธอปล่อยให้ฉันยืนอยู่ที่โรงหนัง
‪ตั้งสี่สิบห้านาทีได้เนี่ยนะ
‪ฟังนะลี ถ้าเธอ...
‪ถ้าเธอทำให้เพื่อนรักของเธอเข้าใจไม่ได้
‪ว่าความสัมพันธ์นี้สำคัญ
‪ฉันว่าเราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันหรอก
‪- เรเชล ฉันบอกหล่อนไม่ได้... ‪- คิดถึงสิ่งที่สำคัญของเธอสิ ลี
‪ถ้าฉันเป็นหนึ่งในนั้น ก็ไปบอกแอลล์ว่าฉันสำคัญ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ไม่อยากเชื่อว่าหล่อนโกรธขนาดนั้น ‪ที่เธอสายแค่ครั้งเดียว
‪คือ...
‪มันซับซ้อนกว่านั้นนิดหน่อยน่ะ
‪เธอโอเครึเปล่า
‪ฉันแค่กังวลเรื่องที่บอสตันนิดหน่อยน่ะ
‪ไม่ต้องกังวลหรอก
‪ก็แค่โนอาห์
‪จริงด้วย
‪- รักเธอนะ ‪- รักเธอ
‪- กลับมาแล้วเจอกันนะ ‪- เจอกัน
‪- บาย ‪- บาย
‪แต่พอไม่ได้เจอใครสักคนมาสักพัก
‪เราจะกังวลจริงๆ
‪เรากังวลว่าเราไม่ได้ระวังตัว
‪กังวลว่าพวกเขาจะไม่คิดถึงเรา
‪และถ้ามันผ่านมาแล้วสักพัก ‪เราจะกังวลด้วยว่า
‪เราลืมวิธีจูบพวกเขาไปแล้ว
‪เรากังวลทุกอย่าง
‪แฟนฉันอยู่นั่นเอง
‪(แอลล์ เอเวนส์)
‪(ฉันคิดถึงเธอมากกว่า)
‪แต่ตอนนี้
‪ฉันไม่กังวลอะไรสักอย่างเลย
‪พร้อมตะลุยบอสตันรึยัง
‪โนอาห์ ฟลินน์ เธอไม่รู้หรอก
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันแค่คิดอยู่ตลอดว่า ‪ตอนนี้ชีวิตฉันเปลี่ยนไปแค่ไหน
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪และถ้าฉันคิดเรื่องการสอบสัมภาษณ์ ‪ฉันรู้สึกเหมือนจะอ้วกเลยละ
‪แอลล์ หยุดเลย
‪เธอจะทำให้พวกเขาอึ้งแน่นอน
‪โอเคไหม
‪ขอบใจนะ แต่ก็ต้องรอดูกัน
‪ขอพูดอะไรตรงๆ แป๊บหนึ่งได้ไหม
‪หลังจากนี้ พอเราออกไปจากที่นี่
‪ฉันกำลังคิดว่า ถ้าเธอโอเค...
‪ฉันจะทำเหมือนเธอเป็น ‪เครื่องเล่นส่วนตัวของฉันเลย
‪คิดเงินครับ
‪ฉันรักเมืองนี้จัง
‪ฉันรักผู้หญิงคนนี้จัง
‪ก่อนที่เราจะเข้าไปในนั้นกัน
‪คนพวกนี้เจ๋งนะ
‪แต่พวกเขาแรงนิดๆ
‪โนอาห์ ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪- โอเคนะ ‪- โอเคสิ
‪- โอเค ‪- ไปกันเถอะ
‪โอเค เรื่องนั้นไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
‪ซิติเซนยูไนเต็ดเป็นตัวอย่างสุดคลาสสิก ‪ของตุลาการภิวัตน์ ใช่ไหม
‪- จริงถูก ‪- หลังจากพล่ามแบบพวกขวาจัดอยู่หลายปี
‪- เกี่ยวกับศาลสูงสุดเสรีนิยม ‪- เหมือนกัน
‪- นายแม่งตีสองหน้าตัวพ่อเลย ‪- บอกแล้วว่าพวกเขาแรง
‪ไม่ นั่นไม่ใช่...
‪คนเดียวที่ฉันอยากเจอไม่อยู่ที่นี่
‪หนึ่งคำและอักษรย่อ
‪ไม่รู้ว่าจงใจรึเปล่า
‪ทุกคน! ดูสิว่าใครมา
‪เจมส์!
‪หล่อนรู้จักทุกคนในนี้จริงๆ
‪เธอรู้วิธีเจ๊าะแจ๊ะทุกคน
‪ได้ข่าวว่าคืนนี้มีอะไรพิเศษให้พวกเราเหรอ
‪ตื่นเต้นจัง
‪- หวัดดี ‪- ไง เป็นไงบ้าง
‪- เธอดูดีมาก โก้สุดๆ ‪- ดีใจที่เจอเธอนะ
‪หวัดดี สุดหล่อ
‪- ดีใจที่เจอเธอนะ ‪- เธอสวยมาก
‪ขอบใจ
‪- นั่งด้วยกันสิ ‪- ขอบใจที่รับสายฉันนะ
‪- แล้วเธอไปไหนมา ‪- ฉันไม่มีข้อแก้ตัวจริงๆ
‪แต่จะชดเชยให้ที่ฟลอร์เต้นรำแล้วกัน
‪- โอ้พระเจ้า เดี๋ยวนะ ไม่ นี่แอลล์ใช่ไหม ‪- ใช่
‪ฉันได้ยินเรื่องเธอมาเยอะมาก จริงๆ นะ ‪พระเจ้า เธอสวยจริงๆ
‪เธอ...
‪เธอสิสวยมาก
‪ฉันรักหล่อนแล้วละ
‪น่าเสียดายที่หมอนี่อัปลักษณ์มากใช่ไหมล่ะ
‪- โอ้! ‪- เจ็บ!
‪แต่เขาเชื่อฟังคำสั่งดี
‪ฉันเลยเก็บเขาไว้ใกล้ตัว
‪เชื่อแหละว่าจริง
‪ตกลงเธอไปไหนมา
‪วันนี้นะ หายนะสุดๆ
‪ช่างแกะสลักลาออก
‪ฉันอยู่ในซิมบับเว ตอนสิบขวบ
‪ใช่ แม่ฉันทำรายงานการวิจัยเรื่องเผ่าอินเดบีเล
‪และเราร่อนลงไปที่แม่น้ำแซมบีซี
‪ทันใดนั้นเราก็รู้ตัวว่าเราอยู่ท่ามกลางแม่ฮิโป
‪และลูกฮิปโป ทันใดนั้นปากก็อ้า...
‪- เอาจริงดิ ‪- อย่างไม่ทันตั้งตัว และปัง!
‪กัดหัวเรือไปเลย แล้วเรือก็เริ่มจม
‪และทุกคนว่ายน้ำเข้าฝั่ง และแม่ฉันแบบว่า
‪"โคลอี้ ลูกโอเคไหม"
‪ฉันลืมตาขึ้นและแบบว่า...
‪- "ขออีกรอบได้ไหม" ‪- ไม่จริง!
‪เธอมันยอดคน!
‪เอาละ ดื่ม!
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม!
‪รู้ไหม จริงๆ แล้วเราต้องไปกันแล้วละ
‪ไม่นะ กลับเร็วจัง
‪ไม่ๆ แอลล์มีสัมภาษณ์เข้ามหาวิทยาลัยพรุ่งนี้น่ะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ขอให้แอลล์จัดเต็มในการสัมภาษณ์พรุ่งนี้
‪- จัดไป ‪- แด่แอลล์
‪- ด้วยความยินดี
‪ฉันอยากจัดเต็มเธอมากกว่านะ
‪เอาละ คุณเอเวนส์ น่าจะเท่านี้แหละค่ะ
‪ขอบคุณที่แวะมาพบกับเราวันนี้
‪ขอบคุณที่เชิญฉันมานะคะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ
‪- แอลล์ ‪- คะ
‪ฉันขอแนะนำอะไรคุณหน่อยได้ไหม
‪ฉันรู้สึกว่าคุณค้นหา
‪คำตอบที่ดีที่สุด ‪เพื่อตอบหลายๆ คำถามของฉัน
‪คุณควรรู้ไว้ว่าเราไม่ค่อยสนใจที่จะพบกับ
‪คนที่คุณคิดว่าเราอยากให้คุณเป็น
‪แต่เราสนใจที่จะได้รู้จัก ‪คนแบบที่คุณเป็นจริงๆ มากกว่า
‪ขอบคุณค่ะ
‪(โคลอี้ ‪ไง เดี๋ยวอยากเจอกันไหม)
‪(เธอควรให้ฉันชดเชยให้เธอนะ) ‪(คิดว่าฉันมีบางอย่างในใจแล้วละ)
‪(ตอนนี้ฉันอยากอาบน้ำร้อน) ‪(ใช่ ฉันเปียกชุ่มเลย)
‪หวัดดี
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ทุกอย่างโอเครึเปล่า
‪ต้องไปสนามบินแล้ว
‪บอกฉันสิ เกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าอยากคุยกับใครสักคน ดูมือถือเธอละกัน
‪แอลล์!
‪ชีวิตนำเรื่องไม่คาดฝันมาให้เรา
‪เราคิดว่ามันมุ่งหน้าไปทางหนึ่ง
‪แล้วอยู่ๆ ก็ได้รู้ว่ามันกำลังมุ่งหน้า ‪กลับไปทิศทางตรงกันข้าม
‪มันจึงยากที่จะรู้ว่าเราจะต้องการอะไรในอีกห้าปี
‪เมื่อลูกบอลลอยโค้งมาหาเรา
‪และเราไม่แน่ใจว่าควรจะพยายามตีมัน
‪รับมัน หรือแค่หลบออกไป
‪พ่อคะ หนูแค่อยากค้นหา ‪ทางเลือกของหนู โอเคไหมคะ
‪แอลล์
‪มันไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นหรอก
‪มันเป็นเรื่องของการที่ลูกถามตัวเอง
‪ว่าลูกคิดว่าความสัมพันธ์ ‪กับโนอาห์จะยืนยาวรึเปล่า
‪และมันคุ้มค่าไหม ‪ที่จะเปลี่ยนแผนการทุกอย่างเพื่อเขา
‪ลูกคิดงั้นไหม
‪หนูไม่แน่ใจ
‪ไง
‪ฉันคิดว่าเราควรคุยกัน
‪ทำไมเธอถึงโกรธมากตอนที่กลับไป
‪ก็...
‪ฉันว่าฉันมองดูชีวิตที่เธอมีที่นั่นโดยไม่มีฉัน
‪และฉัน...
‪และฉันไม่ชินกับการเห็นเธอ ‪อยู่ใกล้ๆ สาวมหา'ลัยพวกนั้นเลย
‪แอลล์ ฉันบอกแล้วไงว่าโคลอี้เป็นแค่เพื่อน
‪รู้ได้ไงว่าฉันหมายถึงหล่อน
‪โอเค
‪เสียงเธอเหมือนไม่เชื่อเลย
‪ฉันอยากเชื่อเธอนะ
‪ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอไม่ควรเชื่อนะ
‪ยกเว้นเหตุผลเดียว
‪ถ้าเธอจะบอกฉันว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น...
‪ฉันก็จะเชื่อเธอ
‪ดี
‪รู้นะว่าฉันรักเธอ
‪ฉันก็รักเธอ
‪ฉันดีใจมากนะที่เราคุยกัน
‪- พรุ่งนี้ฉันโทรหานะ ‪- โอเค
‪ไง
‪หวัดดี รูปหล่อ
‪ฉันอยู่ข้างนอก เปิดให้ฉันเข้าไปได้ไหม
‪ได้ เดี๋ยวเจอกันนะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- เธอน่ะ ที่รัก
‪เซ็งหนักมากตั้งแต่แอลล์กลับไป ‪ฉันเลยจะพาเธอออกไปสนุกข้างนอกซะหน่อย
‪ฉันคิดว่าเธอดีสำหรับฉันนะ
‪บอกเรื่องที่ฉันไม่รู้มาสิ
‪บ้าเอ๊ย ฉันขอโทษจริงๆ แอลล์
‪ไม่เป็นไร โอเค
‪- ฉันทำไม่ได้ ‪- เธอทำได้สิ เธอทำได้
‪- ฉันรู้เธอจะทำได้ ‪- ฉันรู้ว่างานนี้สำคัญกับเธอแค่ไหน
‪ฉันเกลียดที่ทำให้เธอผิดหวังน่ะ
‪เฮ้ย ลี นี่ มองฉันนะ
‪เธอทำให้ฉันผิดหวังมาตลอดชีวิตแล้วละ
‪แม่เจ้า
‪แล้วกับโนอาห์เป็นไงบ้าง
‪ฉันคิดว่าเขาอาจจะ...
‪ฉันอยากบอกลีทุกเรื่องเกี่ยวกับโนอาห์
‪ต่างหู และแม้แต่เรื่องการสัมภาษณ์ของฉัน
‪แต่บอกตรงๆ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี
‪สนุกมากเลย เรามีความสุขกันมาก
‪- โอเค ‪- แล้วเรเชลล่ะ เป็นไงบ้าง
‪ก็เหมือนก่อนที่เธอจะไปน่ะแหละ
‪เสียใจด้วยนะ
‪แต่ไม่ต้องห่วง
‪เธอจะคิดหาทางทำให้หล่อนเข้าใจได้เองแหละ
‪ใช่
‪ใช่ เดี๋ยวก็คิดออก
‪อยากซ้อมไหม
‪- ลุยกันเลย ‪- โอเค เจ๋ง
‪จากนั้นก็ทำเธอร่วง ‪ต้องไม่ทำเธอร่วงตอนไหนนะ
‪- อ๋อ ใช่ ทุกตอนเลย ‪- ตอนที่ไม่ทำฉันร่วงไง
‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
‪เจ็ด แปด...
‪ตายแล้ว เป็นอะไรไหม
‪เฮ้ย! เป็นอะไรไหม
‪- ข้อเท้าฉัน ‪- ฉันไปเอาน้ำแข็งให้นะ
‪บ้าเอ๊ย
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪- ดีขึ้น ‪- โอเค
‪นี่ แอลล์ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ เรื่องการแข่งขัน
‪ไม่เป็นไร
‪เดี๋ยวนะ อันที่จริง...
‪รู้ไหมว่าใครที่เต้นแทนฉันได้
‪ไม่เอา!
‪เอา ใช่แล้ว! เอ็มวีพี เถอะน่า! ‪เขาออกจะเพอร์เฟกต์
‪ไม่เอา
‪ไม่อยากได้เงินไปเรียนต่อแล้วเหรอ
‪อยาก แต่...
‪เขาเก่งกว่าฉันอีก และเราทั้งคู่ก็รู้ดี
‪ถ้าแข่งกับเขา เธอชนะได้แน่ๆ
‪- เขาไม่มีทางอยากแข่งหรอก ‪- ฉันจะลากเขามาแข่งเอง
‪ฉันไม่มีทางแข่งเด็ดขาด
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันยอมทำซุ้มขายจูบแล้ว ‪ซึ่งไม่ได้อยากทำเลย แล้วนี่เรื่องนี้อีกเหรอ
‪ฉันขอร้องเพราะฉันเจ็บข้อเท้านะ
‪- ไม่อยากเชื่อว่าหล่อนจะอยากให้ฉันแข่ง ‪- หล่อนอยากจริงๆ
‪หล่อนรู้ว่านายเก่งแค่ไหน
‪- และหล่อนอยากให้นายแข่งจริงๆ ‪- จริงอะ
‪- นี่ ‪- อ้าว ไง
‪- เป็นไงบ้าง ‪- เขาจะแข่ง
‪อะไรนะ
‪- เขาเอาด้วยสุดๆ ‪- นายต้องทำอะไรแลก
‪- ไม่มีเลย เขาอยากแข่งจริงๆ ‪- จริงเหรอ
‪เธอมาแล้ว
‪ฉันมาแล้ว
‪โอเค
‪ก่อนอื่นเลย ฉันอยากพูดว่า
‪ขอบใจที่มาเต้นแทนลี
‪ดังนั้นมาเริ่มกันที่ ‪รูปแบบการก้าวเท้าดีกว่า
‪ใช่ ก็เริ่มจากตรงนั้นได้แหละ
‪อะไร
‪ฉันแค่คิดว่ามันอาจจะดีกว่า ‪ถ้าออกแบบท่าเต้นให้ดี
‪แล้วเน้นความแม่นยำของการก้าวเท้า
‪ฟังนะ ฉันดูการแข่งขันพวกนี้มาหลายชั่วโมง
‪และผู้ชนะมีการใช้เท้าที่เกือบสมบูรณ์แบบเสมอ
‪แต่การเต้นฟรีสไตล์ ‪มีความแม่นยำของการก้าวเท้าอยู่แล้ว
‪ท่าเต้นเป็นสิ่งที่ชนะใจกรรมการ
‪ใช่ ถูกเผง ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราจะเริ่มด้วย
‪รูปแบบการก้าวเท้า ‪จากนั้นก็ตามด้วยท่าเต้น โอเคไหม
‪โอเค
‪เยี่ยม
‪ถ้าเธออยากทำแบบนั้น
‪อรุณสวัสดิ์ ลอสแอนเจลิสคันทรีย์เดย์
‪หวังว่าทุกคนจะเตรียมชุดพร้อมแล้ว
‪- เพราะนักเรียน ม.หกได้เตรียม... ‪- นี่!
‪- สถานที่สุดพิเศษ... ‪- ลีไปไหน
‪สำหรับงานเลี้ยงฮาโลวีนสุดสัปดาห์หน้าแล้ว
‪คำคมประจำวันวันนี้ ‪เป็นของวิลเลียม เชกสเปียร์... อะไรเนี่ย
‪- เอาคืนมานะ อย่า ลี! ‪- โทษที ฉันขอโทษ วิเวียน
‪- เอาคืนมานะ ‪- ฉันขอโทษ วิเวียน ได้โปรด!
‪ฉันขอโทษ ฉันขอเวลาแค่แป๊บเดียว
‪ขอบใจ
‪นี่ เรเชล นี่ฉันเอง ลี ลี ฟลินน์
‪ฟังนะ งานนี้ฉันโดนกักบริเวณแน่ๆ
‪แต่มันคุ้มค่าเพราะฉันอยากคุยกับเธอจริงๆ
‪ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‪แต่ที่สำคัญที่สุด
‪ฉันอยากให้เธอรู้อะไรบางอย่าง
‪ฉันไม่เคยบอกเธอมาก่อนเลย แต่...
‪ฉันรักเธอนะ เรเชล
‪และฉันหวังจริงๆ ว่าเธอจะรักฉันเหมือนกัน
‪เพราะงั้นช่วยส่งอิโมจิหน้ายิ้ม ‪มาให้ฉันเพื่อบอกว่ารัก
‪และอิโมจิรูปอึเพื่อบอกว่าไม่รักทีนะ
‪เอาละ คุณฟลินน์ การแสดงจบแล้ว
‪ไปกันเถอะ ได้เวลากักบริเวณแล้ว
‪- ไปกันได้แล้ว ‪- ครับ
‪เร็วเข้า ไปกัน
‪ไชโย!
‪ฉันได้รับหน้ายิ้ม
‪เย่!
‪ฉันได้รับหน้ายิ้ม ไม่มีอึ
‪ที่นี่ไม่มีอึ
‪ก็เขาบอกว่าจะหาทางได้อะเนอะ
‪สงสัยลีจะไม่ได้บอกฉันทุกอย่างแฮะ
‪ฉันดีใจที่ในที่สุดเธอก็พูดมันออกมา
‪แต่เรื่องที่เราคุยกัน
‪ที่ว่าแอลล์อยู่ใกล้ๆ ตลอด
‪เธอคุยกับหล่อนรึยัง
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการทุกอย่างแล้ว
‪หล่อนจะให้พื้นที่ส่วนตัวกับเราเยอะมากเลยละ
‪โอ้พระเจ้า ชอบที่เธอพูดเมื่อวานมาก ลี
‪มันเด็ดมาก
‪ขอบใจ ความรักมันผลักดันน่ะ
‪และเรเชลก็น่ารักมาก
‪- ส่วนเธอ เป็นฉันคงเสียใจมาก ‪- เสียใจหนักมาก
‪เรื่องอะไร
‪จะบอกว่าเธอยังไม่เห็นรูปไอจี ‪ของสุดยอดนางแบบคนใหม่ของฟลินน์เหรอยะ
‪บาย ลี
‪บางครั้งก็มีเรื่องที่ติดอยู่ในหัวเรา ‪แน่นมากเหลือเกิน
‪แต่มีทางเดียวที่จะสลัดมันออกไปได้
‪ฉันอยู่ในฟิตเนส เดี๋ยวโทรกลับได้ไหม
‪จริงๆ แล้วฉันอยากคุยกับเธอ
‪ตอนนี้เลย
‪โอเค มีอะไรเหรอ
‪โอเค เอาละนะ
‪ส่วนหนึ่งของเหตุผลที่ฉันหัวเสียมาก...
‪ตอนกลับจากบอสตัน
‪เป็นเพราะฉันเจออะไรบางอย่างในห้องเธอ
‪โอเค เธอเจออะไรเหรอ
‪ต่างหูน่ะ
‪ใต้เตียงเธอ
‪และฉันสงสัยว่ามันเป็นของโคลอี้รึเปล่า
‪แอลล์ ฉันสาบานได้
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าต่างหูไปอยู่ในห้องฉันได้ยังไง
‪มันอาจจะเป็นอย่างนั้น แต่... มันอยู่ตรงนั้น
‪โอเค ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไร
‪แต่ฉันไม่ได้นอนกับโคลอี้ โอเคไหม
‪สาบานได้ มันอาจอยู่ตรงนั้นก่อนฉันย้ายเข้าไป
‪อาจเป็นของแฟนเก่าเพื่อนร่วมห้องฉัน ‪มีเหตุผลนับไม่ถ้วน
‪แต่ฉันรู้อดีตของเธอ มันยากที่จะไม่คิด...
‪ไม่ยุติธรรมเลย สักนิดเดียว
‪ฉันเคยทำให้เธอสงสัยในตัวฉันไหม
‪ไม่เคย
‪โอเค งั้นฉันขอให้เธอเชื่อใจฉันนะ
‪ได้โปรด
‪หัวใจมันสลายที่ได้ยินโนอาห์พูดแบบนี้
‪และฉันรู้ว่าเรื่องทุกอย่างของเรา ‪ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไป
‪ได้
‪ฉันเชื่อเธอ
‪โอเค
‪เธอน่าจะพูดเรื่องนี้เร็วกว่านี้ แต่...
‪ฉันดีใจที่เธอบอกฉัน
‪เวลาเราไม่แน่ใจว่าเรายืนอยู่ตรงไหน
‪บางครั้งการมีศรัทธาก็เป็นสิ่งเดียวที่เราทำได้
‪โอเค เดี๋ยวก่อน เธอพลาดทุกก้าวเลย
‪เราจะแก้ไขยังไงดี
‪โอเค ฟังนะ ฉันไม่กังวลเรื่องนั้นหรอก
‪ความแม่นยำจะมาเอง สิ่งที่เราต้องการคือ
‪อะไรที่จะทำให้กรรมการอึ้ง
‪เรายังเต้นไม่ถูกท่าเลยด้วยซ้ำ
‪- เธออยากทำให้มันซับซ้อนขึ้นแล้วเหรอ ‪- ฉันอยากให้มันสนุกขึ้น
‪นั่นคือสิ่งที่คนดูต้องการ
‪อะไรแบบนี้
‪แม่เจ้า!
‪ไอ้คนเจ้าเล่ห์
‪จับได้แล้ว เดินปร๋อเลยไม่ใช่เหรอ
‪ฉันขอโทษ โอเคไหม ‪เธอเต้นกับมาร์โค่มีโอกาสมากกว่านะ
‪และฉันรู้ว่าเธอจะไม่ไล่ฉันออกจากทีมหรอก ‪ฉันเลยทำเพื่อเธอ
‪โกรธรึเปล่า
‪ไม่ จะโกรธได้ไง
‪- ไปกันเถอะ ‪- โอเค
‪เงียบไปเลย เดี๋ยวปั๊ดทำให้เจ็บจริงซะเลย
‪แล้วกับมาร์โค่เป็นไงบ้าง
‪- ก็ดีนะ ‪- จริงเหรอ
‪ไม่จริง อย่าได้ถามเชียว
‪เออใช่! ฉันรู้ว่าตอนแรกเรา ‪จะแต่งเป็นสมอร์ไปงานเต้นรำฮาโลวีน...
‪ฉันว่าเราได้ผู้ชนะแล้วละ
‪แต่ฉันมีความคิดที่แตกต่าง ‪สำหรับชุดฮาโลวีนของเรา
‪ที่ฉันอยากขอความเห็นจากนาย
‪ไปดูกระเป๋าฉันสิ
‪ดีกว่าสมอร์อีกเหรอ
‪โดน!
‪- ใช่ปะ ‪- โอ้พระเจ้า!
‪- เราควรทำไหม ‪- แน่นอน
‪นึกแล้วว่าเธอต้องชอบ ฉันรู้จักเธอโคตรดีเลย
‪- ชนะชัวร์ ‪- นึกแล้วว่าเธอต้องชอบ
‪โดนมาก
‪(โนอาห์ ‪เราจะไม่คุยกันเหรอ)
‪มือถือฟลินน์ครับ
‪หวัดดีค่ะ โนอาห์อยู่แถวนั้นรึเปล่าคะ
‪คิดว่าเขาไปดูคอนเสิร์ตนะครับ คงทิ้งมือถือไว้ที่นี่
‪พอรู้ไหมคะว่าเขาไปกับใคร
‪คิดว่าไปกับโคลอี้นะ
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪ครับ บาย
‪เอาจริงดิ
‪เรื่องใหญ่ตรงไหนเนี่ย
‪พระเจ้า เรื่องใหญ่ก็คือ
‪อีกสี่สัปดาห์จะถึงวันแข่งแล้ว
‪- และท่าเต้นนี่มันฝันร้ายชัดๆ ‪- ฉันว่าเธอเว่อร์เกินไปนะ
‪ไม่ ฟังนะ ถ้าเธอไม่อยาก ‪จริงจังกับเรื่องนี้ เราก็ควรเลิกทำมันซะ
‪โอเค ขอเวลานอก
‪ฉันใช้เวลาว่างทั้งหมดที่มี
‪ซ้อมจนดึกดื่นเพื่อการแข่งขันนี้
‪ที่เธอขอให้ฉันมาช่วย
‪เพียงเพื่อที่ฉันจะทำได้ทำทุกอย่างพังงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ไม่ ฉันขอโทษ
‪ก็แค่ตอนนี้ฉันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ
‪ฟังนะ เธอต้องเชื่อใจฉัน
‪ถ้าเราสนุกไม่ได้ ‪มันจะแสดงผลในคะแนนของเรากับกรรมการ
‪ฉันสนุกอยู่
‪แน่ใจนะ
‪ดูตัวเองซะก่อนเหอะ ฉันอัดไว้
‪นี่
‪พระเจ้า
‪ไม่เอาน่า เธอกำลังคิดมากเกินไป
‪เธอต้องปล่อยวาง รู้สึกถึงดนตรีให้ได้
‪ตอนแรกทำไมเธอกับลีถึงจะลงแข่ง
‪เพราะมันสนุก
‪ขอโทษนะที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีหลายอย่าง
‪อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันเริ่มคิดว่าฉันต้องฝึกการใช้เท้าแล้วละ
‪- ดูนี่สิ ‪- เงียบไปเลย
‪หิวไหม
‪- ดีใจจริงๆ ที่เราพักกัน ‪- ใช่ เป็นครั้งแรก
‪- ใช่ ฉันหมกมุ่นไปหน่อย ‪- เธอกดดันตัวเองมากนะ
‪ใช่ ไม่งั้นจะทำยังไง ‪เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการล่ะ
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่ชอบการวางแผน ‪ฉันปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
‪ใช่ แต่...
‪เธออยากทำอะไรล่ะ
‪ไม่แน่ใจ
‪มีความสุขมั้ง
‪แต่ต้องขอบอกเลย ‪ว่าเธอสร้างแรงบันดาลใจให้ฉัน
‪ฉันเหรอ
‪เธอรู้ว่าต้องการอะไรและไล่ตามมัน
‪ไม่จริง ไม่ เข้าใจฉันผิดแล้วละ
‪ฉันไม่รู้เลยว่าอยากทำอะไรกับชีวิต
‪เธอทำให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น
‪ฉันนับถือนะ
‪ฉันจะบอกว่าฉัน...
‪นับถือเธอนะที่แค่อยากมีความสุข
‪แต่ฉันซึ้งใจจริงๆ นะที่เธอช่วย
‪ฉันไม่ได้รวย นี่ก็เลย ‪เป็นเหมือนการพิชิตดวงจันทร์ของฉัน
‪เพื่อเลือกว่าฉันอยากเรียนที่ไหน
‪หมายความว่าไง
‪มันเหมือนอะไรบางอย่างที่วิเศษมากๆ ‪ที่เราต้องการสุดๆ
‪แต่ไม่มีแววว่าจะเกิดขึ้นได้น่ะ
‪เหมือนการชนะการแข่งเต้นนี่ไง
‪ไม่ต้องกดดันนะ
‪การพิชิตดวงจันทร์
‪รู้สึกกดดันเลยละ
‪จริงๆ ก็ใช่แหละ ใช่ กดดันหนักมาก
‪ก็คือโนอาห์อยู่ที่บอสตัน และ...
‪และ คือ...
‪ฉันไม่อยากลงรายละเอียดมาก ‪แต่มีผู้หญิงคนหนึ่ง...
‪และเธอคิดว่าเขามีอะไรกับหล่อน
‪ฉันไม่รู้ คือ...
‪เขาบอกว่าเขาเปล่า
‪มันตลกดีเพราะตอนที่เขาไป ฉันก็คิดว่า
‪เขาจะเจอคนอื่น
‪จากนั้นเราก็จะจบกัน นึกออกไหม
‪เธอคิดว่าพรหมลิขิตให้เธอกับโนอาห์คู่กันรึเปล่า
‪ฉันคิดมาตลอดว่าใช่
‪แต่ตอนนี้...
‪ฉันไม่รู้
‪มันเหมือนกับฉันพยายามหนักมากที่จะรักษา...
‪สิ่งนี้ไว้ และมันรู้สึกเหมือนมันกำลังหลุดลอยไป
‪ฉันไม่รู้จักฟลินน์หรอกนะ
‪แต่ถ้าฉันเจอใครสักคนที่ฉันรัก
‪คนที่ฉลาดและตลก
‪และชอบอะไรเหมือนที่ฉันชอบ
‪ฉันจะไม่ทำให้หล่อนรู้สึกแบบนั้นเลย
‪จะไม่ยอมปล่อยเธอหลุดมือไปงี้เหรอ
‪ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะ
‪เธอเก็บรักษาใครไว้จริงๆ ไม่ได้หรอก
‪เพราะยิ่งเธอยึดเกาะเขาไว้แน่นมากเท่าไหร่ ‪พวกเขายิ่งอยากจากไปมากเท่านั้น
‪สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือรักพวกเขา
‪และทำให้พวกเขาแน่ใจว่าเธอจะไม่มีวันจากไป
‪- ไม่รู้ว่าฉันพูดถูกรึเปล่า ‪- ไม่ เธอ...
‪เธอพูดได้ยอดเยี่ยมเลย
‪แล้วเธอจะไปงานเต้นรำฮาโลวีนรึเปล่า
‪ยังไม่รู้เลย
‪อ๋อ ใช่ โทษที ไม่วางแผน ฉันผิดเอง
‪ใช่เลย
‪ความคาดหวังทำให้การค้นหา ‪ตัวตนของเราเป็นไปได้ยาก
‪เพราะไม่ว่ามันจะเป็นอะไรบางอย่าง ‪ที่เราคิดว่าเราทำอยู่...
‪หรือใครสักคนที่เราคิดว่าเรารู้จัก...
‪ไง
‪ไง นี่ ขอโทษนะที่เมื่อคืนไม่ได้โทรหา
‪ฉันออกไปข้างนอกและทิ้งมือถือไว้ที่บ้านน่ะ
‪ไม่เป็นไร สนุกไหม
‪ดี สนุกดี เราไปดูวงที่เจ๋งมาก
‪มันเยี่ยมมาก
‪ดี
‪เธอไปกับใครเหรอ
‪พวกเพื่อนผู้ชายน่ะ
‪ความแตกต่างของสิ่งที่เราคาดหวัง ‪กับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ...
‪ฟังดูสนุกมากเลยนะ
‪ใช่
‪สามารถทำให้เรามองอนาคต ‪ในแบบที่แตกต่างออกไปมาก
‪ดูนี่สิ
‪เธอคิดว่าไง
‪อะไรเนี่ย ไม่ยุติธรรมเลย
‪- ฉันไม่รู้ว่าเราจะทำ... ‪- หวัดดี แอลล์
‪อ้าว ไง! เป็นไงบ้าง
‪ดูฟักทองงี่เง่าของฉันสิ เทียบกับของเขา
‪ลี ฉันนึกว่าวันนี้ ‪เราจะแกะสลักฟักทองด้วยกันซะอีก
‪ฉันทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪อ๋อ ใช่ โทษที ‪แอลล์กับฉันตื่นเต้นมากไปหน่อยน่ะ
‪โอเค งั้นฉันว่าเราไปกันได้แล้วละ
‪เจ๋ง เราจะไปไหนกันเหรอ
‪นี่ ลี ไปเดินเล่นกัน
‪โอเค จ้ะ ฉันอยากไป
‪ใช่ ต้องสนุกแน่
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪จริงเหรอ
‪จริงสิ
‪ทำไม หมายความว่าไง
‪หวังว่าจะไม่โกรธที่ฉันถามนะ แต่...
‪เธอกับไมลส์นี่มันยังไงเหรอ
‪หมายความว่าไง ก็ไม่มีอะไรซะหน่อย
‪โอ้ โอเค โทษที ฉันผิดเอง
‪นี่ ฉันขอโทษ
‪ไม่ ฉันเข้าใจผิดเอง ไม่ใช่เรื่องของฉันเลย
‪ใช่ แต่...
‪เธอไม่ได้เข้าใจผิด
‪เธอชอบเขาใช่ไหม
‪ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร ฉันแค่...
‪ฉันชอบเขา
‪ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าทำไม คือดูเขาสิ เขา...
‪เขาเฉิ่มจะตาย ใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ เขาก็น่ารักดีนะ
‪และเขาฉลาดมาก
‪และลักยิ้มพวกนั้นก็น่ารักดี
‪ใช่
‪แล้วเธอจะทำยังไง
‪คงไม่ทำอะไรเลย
‪ได้โปรดอย่าบอกอะไรกับใครเลยนะ
‪ไม่มีวันเลย ไม่
‪แต่ออลลี่
‪เธอไม่ควรแคร์นะว่าพวกผู้ชายคิดยังไง
‪และเธอไม่ควรปล่อยให้มันหยุดยั้งเธอ
‪ไม่ให้คบกับคนที่เธอชอบ
‪เชื่อฉันสิ ฉันรู้เรื่องพวกนั้นดีและมันแย่มาก
‪ฉันอยากพาที่รักของฉันไปดูหนัง
‪จะได้พยายามกอดจูบเธอตอนไฟสลัว
‪แต่เธอจะไม่กอดจูบ ‪เพราะเรื่องราวรักๆ ใคร่ๆ...
‪ช่วยเมืองนี้ได้ ตู้ม ‪นั่นคือเหตุผลที่เรามาที่นี่
‪โอ้ ไม่นะ
‪แม่เจ้า
‪- ลี เธอไม่ได้บอกเรเชลเหรอ ‪- ฉันลืมสนิทเลย
‪เรช ฉันขอโทษจริงๆ ‪ฉันลืมบอกเธอว่าเราเปลี่ยนชุดแล้ว
‪- ไม่เป็นไร ‪- กรรม
‪และเมื่อฉันกอดเธอ เธอเหมือนความฝัน
‪ถ้าเพียงแต่เธอได้ยินใครสักคนกรี๊ด
‪เธอไม่ไปจอดรถที่เลนของคู่รัก
‪และแสงจันทร์เจิดจ้าไม่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้า
‪เธอคิดว่าเพลงช่างฝันนั้นน่าเบื่อสุดๆ
‪แต่ฉันรู้แล้วว่าเธอต้องการอะไร
‪ต้องเป็นแบทแมน วูล์ฟแมน ‪แฟรงเกนสไตน์ หรือแดรกคูลา
‪ที่จะทำให้เธออ่อนโยนได้
‪ต้องเป็นแคตเกิร์ล ด็อกบอย ‪สัตว์ประหลาดจากแบล็กลากูน
‪ที่จะทำให้เธอร่วมรักกับฉัน
‪ต้องเป็นสัตว์ประหลาดจากนอกโลก
‪ที่จะทำให้ที่รักของฉันต้องการอ้อมกอดของฉัน
‪และเมื่อฉันกอดเธอ
‪เธอเหมือนความฝัน
‪ถ้าเพียงแต่เธอได้ยินใครสักคนกรี๊ด
‪เย่ เฮ่ เฮ่!
‪ขอบคุณครับ
‪แหมๆ
‪นี่มันมากกว่า "ฉันอาจจะโผล่ไป" นิดหน่อยนะ
‪พวกเขาโทรหาฉันเมื่อคืน ‪ว่ามาเล่นแทนกีตาร์ลีดได้รึเปล่าน่ะ
‪แต่ไหนๆ เราก็อยู่ที่นี่ทั้งคู่แล้ว
‪เธออยากเต้นรำไหม
‪เอาสิ จะดีมากเลย
‪- หล่อนมีแฟนแล้วนะ ‪- เขากล้ามาก
‪แค่ปล่อยวาง รู้สึกถึงดนตรีให้ได้
‪ฉันว่าหล่อนลืมฟลินน์แล้วละ
‪เราทำอะไรกันเนี่ย ‪เราเต้นตลอดเวลาอยู่แล้วนี่เนอะ
‪ใช่ ไม่ต้องกังวล ฉันเข้าใจ
‪งั้นฉันกลับเข้าไปข้างในดีกว่า
‪โอเค
‪บาย
‪ไง
‪หวัดดี
‪ชุดสวยดีนะ
‪นายก็เหมือนกัน
‪ขอบใจ
‪คือ... ฉันไปคิดมา
‪บางทีนายกับฉันอาจ...
‪- ไง พวก ‪- ไง พวก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไร เราแค่ชิลล์ๆ กัน
‪- แต่นั่นแหละ เดี๋ยวเราเจอกันนะ ไมลส์ ‪- โอเค
‪ได้ ไปกันเถอะ พวก
‪ใช่ เจอกัน
‪บาย พวก
‪โอ้! นี่เพลงโปรดของฉัน! โอเค!
‪โอ้พระเจ้า!
‪นี่ เรเชลเป็นอะไรน่ะ
‪- คงยังโกรธอยู่น่ะ ‪- ฉันเอง ให้ฉันลองคุยนะ
‪นี่
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันไม่มีอารมณ์ แอลล์
‪เรเชล ฉันขอโทษจริงๆ ‪เรื่องความสับสนของชุด
‪ฉันให้ลีเปลี่ยนมันนาทีสุด...
‪เธอทำตามที่เขาขอไม่ได้ใช่ไหมเนี่ย
‪อะไรนะ เรเชล
‪ฉันขอโทษนะ เรเชล ‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอพูดเรื่องอะไรอยู่
‪- ฉันทำอะไรผิดรึเปล่า ‪- อะไรเหรอ
‪เธอทำอะไรผิดรึเปล่าเหรอ
‪อยู่ๆ เธอโผล่ไปงานพรอมของฉัน ‪เธอทำลายคืนโบว์ลิ่ง
‪เธอผลาญเวลาของลีทั้งหมดไปกับเกมเต้นโง่ๆ
‪ให้ตายสิแอลล์ การมีเธออยู่ใกล้ๆ
‪ทำให้ฉันใช้เวลาอยู่ตามลำพัง ‪กับแฟนฉันไม่ได้เลยจริงๆ
‪เรเชล ฉันไม่รู้เลยว่าเธอรู้สึกแบบนี้...
‪เธอกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง ‪ในเมื่อเราต่างก็รู้ว่ามันคือคำโกหก
‪ฉันจะกลับแล้ว และฉันจะไปที่บ้านฉัน ‪เพราะนั่นเป็นทางเดียว
‪ที่ฉันสามารถใช้เวลาอยู่กับลีได้...
‪- เรเชล ‪- โดยไม่มีเธอ!
‪เรเชล...
‪และฉันไม่เคยอยากเป็น ‪มาร์ชแมลโลว์ตั้งแต่แรกด้วย
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ลี จะไปไหม
‪ไปเถอะ ฉันหารถกลับเองได้
‪แย่แล้ว
‪(แอลล์ ‪คุยได้ไหม ฉันอยากปรับความเข้าใจ)
‪(เริ่มละนะ)
‪ไง
‪(โนอาห์)
‪(อยากเจอเธอวันขอบคุณพระเจ้าจะแย่แล้ว)
‪(แอลล์ ‪ไง หายหัวไปไหนเนี่ย)
‪(โทษที ยุ่งสุดๆ)
‪โทษนะครับ ผมต้องหยุดตรงนี้ ‪พวกคุณเป็นคู่รักที่ดูดีมาก
‪คุณดูเหมือนจัสติน บีเบอร์ ‪ก่อนที่เขาจะเริ่มเป็นคนขับรถบรรทุก
‪(โนอาห์ ‪อยากคุยไหม)
‪ต้องการเพื่อนไหม
‪แน่นอน
‪(แดนซ์ แดนซ์ มาเนีย) ‪(ตารางก้าวเท้า)
‪(เยี่ยม! ดี! สุดยอด!)
‪- หล่อนวิ่งตามฉัน "ไม่ ดูนี่สิ" ‪- โอ้พระเจ้า
‪(โนอาห์)
‪เดี๋ยวครูกลับมานะ
‪(คืนนี้คุยกันแน่นอน โอเคไหม)
‪(โอเค)
‪อย่างที่บอก ฉันรู้ว่าฉันจะต้องเสียใจ
‪แต่เมื่อเราเริ่มแล้ว
‪มันก็ยากที่จะหยุดได้จริงๆ
‪ช่วงเวลานั้นที่หัวใจเราจมดิ่ง
‪มันดูเป็นแบบนี้สำหรับฉัน
‪เอาละ ซ้อมครั้งสุดท้ายก่อนวันสำคัญแล้ว
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪อืม ก็ดี
‪แน่ใจเหรอ เธอดูเนือยๆ นะ
‪ฉันไม่เป็นไร มาซ้อมกันเถอะ
‪นี่
‪มองฉันสิ
‪แค่ปล่อยวาง รู้สึกถึงดนตรีให้ได้
‪โอเคไหม
‪โอเค
‪แค่ปล่อยวาง
‪แค่ปล่อยวาง...
‪ฉันเชื่อเธอ
‪เราไม่ค่อยสนใจที่จะพบกับ ‪คนที่คุณคิดว่าเราอยากให้คุณเป็น...
‪แค่ปล่อยวาง
‪แต่เราสนใจที่จะได้รู้จัก ‪คนแบบที่คุณเป็นจริงๆ มากกว่า
‪ปล่อยวาง
‪โอเค ฉันว่าเราทำได้แล้วละ
‪ฉันควรกลับแล้ว
‪แอลล์...
‪เชือกรองเท้าหลุดน่ะ
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪การพิชิตดวงจันทร์
‪- ฮัลโหล ‪- ไง
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪โอเค แค่เหนื่อยน่ะ เราไปซ้อมเต้นกันมา
‪โอเค ฉันแค่อยากอวยพร ‪ให้เธอโชคดีในการแข่งขันพรุ่งนี้น่ะ
‪เธอจำได้ด้วย
‪แน่นอน ฉันจำได้
‪ฉันอยากอยู่ที่นั่นจัง
‪แอลล์ ฉันรู้ว่าเธอกับฉันมีบางเรื่อง
‪ที่ต้องคุยกัน แต่ฉันอยากคุยต่อหน้ามากกว่า
‪ฉันก็เลยจะกลับบ้านวันขอบคุณพระเจ้ามะรืนนี้
‪และคิดว่าเราจะคุยเรื่องทั้งหมดกันตอนนั้นได้
‪โอเคไหม
‪โนอาห์พูดถูก
‪บางเรื่องก็ต้องคุยกันต่อหน้า
‪โอเค
‪ขอต้อนรับสู่แดนซ์ แดนซ์ มาเนีย ‪สุดยอดการประลองชายฝั่งตะวันตก
‪คนเยอะนะเนี่ย มีคนให้ดูเยอะมาก
‪- ลงชื่อ ‪- ลงชื่อเหรอ
‪ลงชื่อตรงนั้น
‪ขอบคุณ
‪ดูกรรมการสิ
‪(ลี)
‪ลีน่ะ
‪(วันนี้จัดเต็มนะ ‪เธอลืมกระเป๋าไว้ในรถฉัน)
‪(สงสัยอยู่ว่ามันหายไปไหน ขอบใจ จุ๊บๆ)
‪- พร้อมไหม ‪- โอเค
‪- พวกเขาเก่งมาก ‪- ใช่
‪ว้าว
‪ชอบเสื้อผ้าพวกเขาด้วยนะ
‪ว้าว มาเพื่อฆ่าจริงๆ
‪โอเค เอเวนส์ เพนย่าใช่ไหม
‪ต่อไปเป็นคุณนะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- โชคดี
‪- ไปกันเถอะ ‪- โอเค
‪(วิธีการสมัคร ‪มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด)
‪อะไรกันเนี่ย
‪แค่สนุกก็พอ
‪(พร้อม ‪ลุยกันเลย!)
‪- นี่ อยากสนุกสักหน่อยไหม ‪- แน่ใจนะ
‪- แน่ใจ ‪- โอเค
‪- จัดไป ‪- พร้อมนะ
‪โอ้พระเจ้า ดูสิ!
‪(การก้าวเท้าแม่นยำ 100 เปอร์เซ็นต์)
‪สวัสดีค่ะ ฉันโทนี่ ‪เป็นหนึ่งในกรรมการของคุณคืนนี้
‪และเป็นอาจารย์ ‪ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
‪คณะสื่อเชิงโต้ตอบและวิดีโอเกม
‪น่าตื่นเต้นมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของงานในปีนี้
‪นี่เป็นการแข่งขันที่ดุเดือดที่สุดของเรา
‪ฉันภูมิใจที่จะได้ประกาศว่าผู้ชนะ ‪การแข่งขันดีดีเอ็มชายฝั่งตะวันตกของปีนี้คือ...
‪รัวกลองหน่อยค่ะ
‪แอลล์ เอเวนส์และมาร์โค่ เพนย่า!
‪(ผู้ชนะแดนซ์ แดนซ์ มาเนีย ‪สุดยอดการประลอง)
‪ทุกคนที่พยายามหาคำตอบ
‪ว่าพวกเขาจะเป็นอะไรในอีกห้าปี ‪ล้วนเผชิญความจริงข้อหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้
‪เหมือนที่นักเขียนชื่อดังคนหนึ่งเคยกล่าวไว้
‪"บางทีโลกถูกสร้างให้กลม
‪เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องเห็นถนนไกลเกินไป"
‪เราเริ่มออกเดินทางโดยเต็มไปด้วยความหวัง ‪และความคาดหวัง แต่เมื่อเราไปถึง
‪ปลายทางไม่เคยลงเอย ‪อย่างที่เราเคยคาดหวังว่าจะเป็นเลย
‪แอลล์ รอเดี๋ยว
‪หยุดก่อน
‪ฉันขอโทษ ฉันรับมือเรื่องนี้ตอนนี้ไม่ไหว
‪แปลว่าเธอจะไม่สนสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราเหรอ
‪ฉันขอโทษจริงๆ ‪ค่อยคุยเรื่องนี้กันได้ไหม ได้โปรด
‪ยินดีด้วยนะ
‪วันต่อมา โนอาห์ยังคงไม่ตอบข้อความฉัน
‪และเพราะอะไรสักอย่าง ลีก็ไม่ตอบเหมือนกัน
‪ไง! ตระกูลเอเวนส์มากันแล้ว!
‪ก็หวังว่ามื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้าที่บ้านฟลินน์
‪จะจัดการทั้งสองปัญหาได้
‪แล้วเป็นยังไงบ้าง
‪เดี๋ยวก่อน เรเชล
‪เรเชล ฉันพยายาม ‪ส่งข้อความหาเธอตลอดเลยนะ
‪แอลล์ ฉันไม่มีอารมณ์
‪- ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่... ‪- จริงๆ นะ แอลล์
‪จริงๆ นะ แค่คุยกับฉันไม่ได้เหรอ ‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า ทุกคน
‪สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า ลี
‪พวก อะไรกันเนี่ย ‪เรเชลยังโกรธฉันหนักมากอยู่เลย
‪งั้นก็เท่ากับโกรธสองคนแล้วละ
‪เธอโกรธทำไมเหรอ
‪ไม่รู้สิ คำตอบอาจจะอยู่ในนี้มั้ง
‪เวร
‪พระเจ้า เดี๋ยว ลี ฟังฉันก่อน ฉัน...
‪- เรากลับมาแล้ว! ‪- ไง
‪- โคลอี้ ดีใจที่ในที่สุดก็ได้เจอเธอ ‪- ดีใจที่เจอคุณเหมือนกันค่ะ
‪ใช่ เข้ามาสิ
‪โอ้ แอลล์ เธออยู่ที่นี่!
‪ใช่ และเธอก็เหมือนกัน
‪โนอาห์บอกว่าไม่แน่ใจว่าเธอจะมาไหม
‪จริงเหรอ เขาพูดงั้นเหรอ
‪อาหารค่ำพร้อมแล้ว
‪ระวังมันเทศพวกนั้นนะ
‪กินแล้วเมาได้
‪ลี อยากไปคุยกันสักหน่อยไหม
‪- ไม่ค่อยอยาก ไม่ ‪- ไปคุยกันหน่อยเถอะนะ
‪การพูดคุย ฉันรู้สึกเสมอ ‪ว่าการพูดคุยนั้นดีกว่าเมื่อพูดกันต่อหน้า
‪- ลี ‪- โคลอี้ ได้ข่าวว่าบอสตันห่วยแตก
‪ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าจะตอบว่าอะไรดี
‪ถ้ามีคนอยากอยู่ที่นั่นก็ไม่เป็นไร ‪แต่เธอไม่ควรโกหกน่ะนะ
‪การโกหก! การโกหกเป็นหัวข้อ ‪ที่น่าสนใจของการพูดคุยนะ
‪- แน่นอน คนเราไม่ได้ตัดสินใจคนเดียวเสมอไป ‪- ลี
‪บางครั้งก็ต้องการการโน้มน้าวใจ ‪เพื่อทำเรื่องที่งี่เง่าสุดๆ
‪- ลี! ‪- นายควรหุบปากซะ
‪เธอต้องเอาลีออกไปจากเรื่องนี้นะ
‪ทำไมเธอถึงทำเหมือนฉันเป็นฝ่ายทำอะไรผิดนะ
‪โนอาห์ เธอ...
‪เธอไม่อยากพูดเรื่องนี้ตอนนี้หรอก
‪และลี ฟังนะ
‪ฉันเสียใจจริงๆ ที่สมัครเข้ามหา'ลัย ‪ในบอสตัน และเรเชล
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอโกรธฉันทำไม
‪เธอจะแกล้งทำเป็นว่าลีไม่เคยบอกเธองั้นเหรอ
‪ว่าเราต้องการพื้นที่ส่วนตัวจากเธอ ‪ที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้เราตลอดเวลา
‪อะไรนะ
‪ลี เธอไม่เคย...
‪- ลี เธอไม่เคยพูดเลย ‪- เขาเคยพูดแล้ว บอกหล่อนสิ
‪ฉันพยายามจะพูดแล้ว แต่...
‪เรช
‪- พระเจ้า ฉัน... ‪- เรช
‪ขอบคุณที่เชิญนะคะ หนู...
‪- เรเชล ‪- เรเชล
‪เรเชล
‪เรเชล ได้โปรด
‪หล่อนเป็นเพื่อนรักของฉัน
‪เธอโกหกฉัน
‪และเธอปล่อยให้ฉันพูดจาแย่ๆ แบบนั้นใส่แอลล์
‪ฉันได้ยินสิ่งที่เธอพูด
‪ที่งานเลี้ยงวันเกิดเธอตอนแอลล์วิ่งออกไป
‪แอลล์ เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันตามเธอสองคนไป
‪ฉันรักเธอนะ
‪แต่การเป็นเพื่อนรักของฉัน
‪ไม่ได้ทำให้เธอมีสิทธิ์บอกฉันว่าฉันรักใครได้
‪ก็เหมือนกับเรเชล
‪ถ้าฉันไม่ชอบให้หล่อนอยู่ใกล้ๆ ล่ะ ‪เธอจะทำยังไง
‪- ฉันก็คงเลิกกับหล่อน ‪- ไม่ เข้าใจไหม
‪เธอไม่ควรต้องทำแบบนั้น
‪แค่เพราะฉันไม่อยากให้เธอคบกับหล่อน
‪แต่เธอไม่ต้องเลิกกับฉันหรอก
‪เพราะฉันไม่สามารถ ‪คบกับเธอและแอลล์ได้อีกต่อไปแล้ว
‪มันมากเกินไป
‪เรเชล
‪ผมรู้สึกขอบคุณครอบครัว
‪เพื่อนใหม่ของผม
‪และ...
‪รถมอเตอร์ไซค์ของผม
‪โอเค
‪แอลล์ล่ะ
‪ว้าว พูดดีจนยากจะพูดตาม
‪คิดก่อนนะคะ
‪หนูรู้สึกขอบคุณครอบครัวหนู
‪ขอบคุณที่ชนะเงินรางวัลสำหรับเรียนต่อ
‪และ... อ๋อ ใช่ โอ้พระเจ้า
‪หนูรู้สึกขอบคุณสุดๆ
‪ที่หนูเจอต่างหูของโคลอี้
‪พระเจ้า เจอที่ไหนเนี่ย
‪ใต้เตียงโนอาห์
‪แต่ที่หนูรู้สึกขอบคุณมากที่สุด ‪คือการที่หนูเจอต่างหู...
‪ก่อนที่หนูจะทำอะไรบ้าๆ ‪อย่างการวางแผนทั้งชีวิตใหม่หมดเพื่อใครบางคน
‪รู้ไหม ฉันว่าดูเหมือนเธอ ‪จะวางแผนชีวิตเธอใหม่หมดแล้วละ
‪ฉันว่าบางทีเราควร...
‪รู้อะไรไหม งานนี้น่ารักมาก ‪โคลอี้ ยินดีที่ได้รู้จักเสมอ
‪แต่ฉันว่าได้เวลาที่ฉันต้องออกไปแล้วเหมือนกัน
‪แอลล์
‪ลูกจะไปไหน
‪ไปแก้ไขบางอย่างที่ควรค่าแก่การรักษาไว้จริงๆ
‪และพอโนอาห์ไป ฉันก็เหงา นึกออกไหม
‪- ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฉันเป็น... ‪- ก้างขวางคอเหรอ
‪ไม่แน่ใจว่าฉันจะใช้คำนั้นรึเปล่า ‪แต่ก็ใช่แหละมั้ง
‪ความคิดที่ว่าฉันมีส่วนทำให้พวกเธอเลิกกัน
‪- ฉัน... ‪- ไม่ ลีเป็นคนทำ
‪และเขาจะทำอีกอยู่ดี ‪เพราะเธอมีความหมายกับเขามาก
‪เรเชล เขารักเธอมากนะ
‪และตอนนี้เมื่อฉันรู้ปัญหาแล้ว
‪- ฉันสามารถแก้ไข... ‪- แอลล์!
‪มันคือกฎข้อที่ 16
‪รู้ไหม
‪กฎข้อที่ 16 เมื่อเพื่อนซี้ของคุณต้องการคุณ
‪คุณต้องอยู่เคียงข้างเพื่อนซี้คุณ
‪แต่รู้ไหมว่าอะไรที่ฉันคิดไม่ออก
‪ต่างหูเธอไปอยู่ใต้เตียงฉันตั้งแต่แรกได้ยังไง
‪โอเค เรื่องนั้น
‪อย่าโกรธนะ
‪ตอนที่เธอออกนอกเมืองไปแข่งฟุตบอล ฉัน...
‪แอบไปนอนห้องเธอหลังจากทะเลาะกับเจสัน
‪และต่างหูคงหล่นตอนนั้นแหละ
‪ทำไมเธอไม่บอกฉันเนี่ย
‪- มัน... ‪- บอกว่าอย่าโกรธไง
‪ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เราก็แก้ไขมันได้
‪ฉันไม่แน่ใจว่าอยากแก้ไขรึเปล่า
‪ฉันหยุดคิดถึงจูบนั้นไม่ได้เลย
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‪หล่อนคิดว่าฉันนอกใจหล่อนจริงๆ
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันโกหก ‪เรื่องที่เราไปเที่ยวกันตั้งแต่แรก
‪ฉันพยายามหลีกเลี่ยงสถานการณ์ทั้งหมดนี้
‪ฟังฉันนะ
‪แค่อยากพูดมุมมองของแอลล์ให้เธอฟังหน่อย
‪เธอเคยเป็นพวกคบแล้วทิ้ง ใช่ไหม
‪และแอลล์ไม่รู้ว่า ‪ฉันเป็นหนึ่งในผู้หญิงไม่กี่คนบนโลก
‪ที่มีภูมิต้านทานเสน่ห์ของโนอาห์ ฟลินน์
‪จากนั้นหล่อนก็เจอต่างหูของฉัน ‪ซึ่งคงไม่เป็นประโยชน์สุดๆ
‪สำหรับผู้หญิงที่คิดถึงแฟนของหล่อน
‪ตลอดเวลาในอีกฝั่งของประเทศ
‪ฉันไม่ชอบเลยเวลาเธอพูดถูก
‪อืม ฉันนอนในที่ที่ไม่ควรนอนเป็นบางครั้งจริงๆ
‪แต่โดยรวมแล้ว
‪ฉันเป็นคนฉลาดมาก
‪หนูว่าหนูรู้ว่าลีอยู่ที่ไหน
‪ให้หนูช่วยเก็บของก่อนไปได้ไหมคะ
‪ไม่ต้องจ้ะ ฉันจัดการของพวกนี้เองได้
‪เธอไปจัดการเรื่องของเธอเถอะ
‪แต่แอลล์ ก่อนเธอจะไป ‪ฉันแค่อยากบอกว่าบ่ายวันนี้
‪ฉันสังเกตเห็นว่าพวกเธอสามคนพูดกันเยอะมาก
‪และอาจจะฟังไม่มากเท่าไหร่
‪ฉันอยากบอกเธอว่าต้องแน่ใจนะ
‪ว่าเธอฟังสิ่งที่คนอื่นต้องพูดจริงๆ
‪ฟังพวกเขาซะ โอเคไหม
‪โอเคค่ะ
‪โอเค
‪อ้อ เกือบลืมเลย
‪มีของอย่างหนึ่งที่หนูอยากเอาไปค่ะ
‪กฎข้อที่ 19 เธอควรบอกฉัน ‪เรื่องสมัครเข้าฮาร์วาร์ด
‪ฉันรู้
‪- ฉันขอโทษ ‪- นึกว่าเธออยากเข้าเบิร์กลีย์ซะอีก
‪อยากสิ
‪ก็แค่...
‪การอยู่ห่างจากโนอาห์ ‪มันยากกว่าที่ฉันคิดไว้มาก
‪และเธอน่าจะบอกฉันว่าเรเชลรู้สึกยังไง
‪ก็ว่าจะบอกแหละ แต่ฉัน...
‪เห็นว่าเธอเหงาแค่ไหนตอนที่โนอาห์ไป
‪เธอก็รู้ว่าฉันต้องเข้าใจอยู่แล้ว
‪คือ...
‪ฉันว่าเหตุผลที่แท้จริงที่ฉันไม่ได้บอกเธอคือ...
‪เพราะฉันไม่อยากบอก
‪ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ ตลอด
‪- ลี ‪- แต่ฉันก็ปฏิเสธเรเชลไม่ได้
‪ฉันเลยแกล้งทำตัวเองบาดเจ็บ ‪เธอจะได้ยุ่งกับการซ้อมกับมาร์โค่
‪และฉันจะได้มีเวลาอยู่กับเรเชล
‪รู้แล้วสิว่าปีที่แล้วฉันรู้สึกยังไง
‪ตอนนั้นฉันก็ไม่อยากเลือกเหมือนกัน แต่...
‪ฉันต้องเลือก
‪นี่ มีอีกเรื่อง
‪กฎข้อที่ห้า
‪เธอคงไม่ได้พกมันมาหรอกนะ
‪พกมาสิ แหม
‪ฉันเป็นมือใหม่หรือไง
‪กฎข้อที่ห้า
‪อธิษฐานวันขอบคุณพระเจ้ากับเพื่อนซี้ของคุณเสมอ
‪โอเค
‪ขอให้เรเชลให้โอกาสฉันอีกครั้ง
‪เลิกหวังได้เลย
‪เอาละ ฉันให้เวลาเรา 48 ชั่วโมง ‪ในการสงสารตัวเอง
‪จากนั้นเรามีงานคืนสู่เหย้าและซุ้มขายจูบต้องทำ
‪(มาร์โค่ ‪เราต้องคุยกัน)
‪ขอต้อนรับสู่งานคืนสู่เหย้า!
‪ทัชดาวน์ คูการ์ส ก่อนหมดครึ่งแรก!
‪ฉันเห็นว่าโนอาห์กับโคลอี้ยังอยู่ที่นี่
‪อ๋อ ใช่ พวกเขาจะกลับคืนพรุ่งนี้
‪เอาละ ทุกท่าน ได้เวลาที่ทุกท่านรอคอยแล้ว
‪และราชาคืนสู่เหย้าคือ...
‪ลี ฟลินน์
‪อะไรนะ โว้ว เดี๋ยว อะไรนะ
‪- ฉันชนะ! ‪- นั่นเธอ! เย่!
‪- ฉันต้องลงไปข้างล่างนั่น ‪- ใช่ โอ้พระเจ้า!
‪ฉันรักเธอนะ พวก ‪ไม่เคยสงสัยในตัวเธอเลย แม้แต่นิดเดียว
‪เธอภูมิใจในตัวเขานิดๆ
‪ฉันภูมิใจสุดๆ เลยละ บอกตรงๆ
‪ฝากยินดีกับน้องชายนายด้วยนะ
‪ว่าไงนะ
‪ฉันบอกว่ายินดีด้วย
‪มีปัญหาเหรอ
‪นายไม่มีธุระอะไรจะคุยกับฉันหรอก
‪ว้าว
‪มีคนแสดงความยินดีด้วย ‪แต่นายพร้อมจะมีเรื่องกับเขา
‪นายมีปัญหาจริงๆ ว่ะ
‪ไม่ ปัญหาเดียวที่ฉันมีตอนนี้คือนาย
‪และนายไม่ได้มาที่นี่เพื่อแสดงความยินดี ‪ยอมรับเถอะ
‪โอเค ไปกันเถอะ โนอาห์
‪โนอาห์
‪โนอาห์!
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ทุกท่านครับ แจ้งเตือนสำหรับคืนพรุ่งนี้
‪งานเลี้ยงระดมทุนแอลเอคันทรีย์เดย์
‪อย่าพลาดความสนุกกันเชียว
‪เอาละ ทุกท่าน ‪ซุ้มขายจูบเปิดให้บริการแล้วครับ!
‪เอาละ มาทำสิ่งนี้กัน อีกครั้ง!
‪(ชมรมคณิตศาสตร์)
‪(ชมรมบาสเกตบอล)
‪เธอจูบได้ไม่เลวนะ
‪ไม่อยากเชื่อว่าผ่านมาหนึ่งปีแล้ว
‪มันควรเป็นวันครบรอบของฉันกับเรเชล
‪ฉันต้องทำแบบนี้จริงเหรอ
‪มานี่มา
‪เธอทำได้
‪เอาเลย ลี!
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ฉันก็คิดถึงเธอ
‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอรู้สึก
‪เหมือนไม่ใช่คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน
‪ถ้าเธอให้โอกาสฉันอีกครั้ง
‪ฉันสัญญาว่าจะไม่มีวัน...
‪ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นอีกเลย
‪ฉันรักเธอมากนะ
‪และฉันไม่อยากเสียเธอไป
‪เธอจะไม่เสียฉันไป
‪ไชโย!
‪กฎข้อที่ห้า
‪อธิษฐานวันขอบคุณพระเจ้ากับเพื่อนซี้ของคุณเสมอ
‪ลีแค่ไม่รู้ว่าเราอธิษฐานเหมือนกัน
‪ทุกคนในสนามบินนี้ดูออกว่าเธอทุกข์ใจสุดๆ
‪เธอต้องการแอลล์เห็นๆ
‪ดังนั้นในฐานะเพื่อนของเธอ ‪ฉันต้องขอให้เธอทำอะไรสักอย่างแล้วละ
‪เพื่ออะไรล่ะ
‪มองฉันนะ
‪เธอรักหล่อนรึเปล่า
‪ฉันไม่คุยเรื่องนี้กับเธอในสนามบินหรอก
‪ไม่ หยุดเลย
‪เธอรักหล่อนรึเปล่า
‪รัก
‪งั้นก็บอกหล่อนสิ
‪เพราะการไม่บอกหล่อนมันโง่มาก
‪และเธอมันจองหอง
‪และดื้อด้าน
‪และน่ารำคาญ
‪แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่ได้เป็นคือโง่
‪ออลลี่!
‪อยู่ตรงนี้นะ
‪เธอโอเครึเปล่า
‪นายมีตั๋วรึเปล่า
‪โอ้พระเจ้า!
‪จูจุ๊บ! เอาละนะ!
‪โอเค
‪หวัดดี
‪โทษที ไม่คิดว่าฉันจะประหม่าขนาดนี้อีกครั้ง ‪ให้ตายสิ
‪แต่ไม่ต้องห่วง ฉันกินลูกอม ‪ดับกลิ่นปากไปสามสี่เม็ดแล้ว
‪เพราะฉะนั้นเราพร้อมลุยในส่วนนั้นกันแล้ว
‪เอาละ
‪ฉันหวังว่าตั๋วของฉัน ‪จะคุ้มค่ากับเวลาหนึ่งนาทีของเธอ
‪หวัดดี
‪ฉันควรโทรหาเธอ ฉันขอโทษ
‪ฉันขอโทษเรื่องเมื่อคืนก่อนกับโนอาห์ ‪มันงี่เง่ามาก
‪แต่เธอปฏิเสธไม่ได้หรอก ‪ว่ามันมีบางอย่างจริงๆ ระหว่างเรา
‪ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪เราอาจตกอยู่ในภวังค์หรืออะไรสักอย่าง
‪- เพราะฉัน... มันมี... ‪- ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลย
‪เรารู้สึกอะไรบางอย่าง
‪ฉันรู้ดี
‪อย่ากลัวสิว่าเธอรู้สึกอะไร
‪ฉันรู้ว่าความกลัวสามารถเหนี่ยวรั้งเธอ ‪จากการคว้าสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ ได้
‪คิดว่าฉันเข้าร่วมสภานักเรียนทำไมเหรอ
‪เธอพูดถูก
‪ฉันมีใจให้เธอจริงๆ
‪ตอนที่เราจูบกัน...
‪มันมีอะไรบางอย่างตรงนั้น
‪แต่เธอไม่ใช่คนที่ใช่
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอนะ
‪แต่ฉันไม่ได้กำลังโกหกตัวเองเรื่องเธออยู่
‪เพราะอย่างนั้นฉันถึงต้องไป ‪และต้องตามหาเขา
‪และค้นหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ฉันต้องฟังเขาพูด...
‪และดูให้แน่ใจว่าเขารู้
‪ว่าฉันจะไม่จากไป
‪ลาก่อน มาร์โค่
‪ขอโทษนะ โทษที ขอโทษ
‪(ผู้โดยสารขาออก)
‪(บอสตัน กำลังขึ้นเครื่อง)
‪โนอาห์
‪โอ้พระเจ้า ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪- คุณดูเหมือน... ‪- แอลล์
‪มาทำอะไรที่นี่
‪แล้ว... โนอาห์ล่ะ
‪เขาไปแล้ว เขาไปตามหาเธอ
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪ฟังนะ เรื่องต่างหูนั่นไม่มีอะไรเลย
‪เธอต้องเชื่อฉันนะ ‪ระหว่างโนอาห์กับฉันไม่มีอะไรเลยจริงๆ
‪รู้ไหมทำไมเขาพาฉันไปที่บ้าน ‪ในวันขอบคุณพระเจ้า
‪เขาแค่อยากให้ฉันไปที่นั่น ‪เพื่อทำความรู้จักกับเธอ
‪โอ้พระเจ้า
‪- ฉันรู้สึกโง่จัง ‪- เขาก็เหมือนกัน
‪แต่เขาคลั่งไคล้เธอมากนะ
‪เธอควรรู้ไว้
‪นั่นเขาเหรอ
‪ใช่
‪(สนามบิน เธอล่ะ)
‪เขาว่าไง
‪(ซุ้มขายจูบ)
‪เขาอยู่ที่ซุ้มขายจูบ
‪(ไปเจอกันที่นั่นไหม)
‪งั้น มัวรออะไรอยู่ล่ะ
‪ขอบใจนะ โคลอี้
‪โชคดีนะ
‪นี่ ฉันต้องคุยกับเธอจริงๆ
‪- เธอไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ‪- ต้องพูดสิ ไม่ แอลล์ ได้โปรด
‪ฉันต้องพูดสิ่งนี้
‪ตอนเริ่มต้นปีการศึกษา
‪ฉันเหงามาก
‪ฉันเรียนได้ไม่ดีสักเท่าไหร่
‪ทำไมเธอไม่เคยพูดอะไรเลย
‪เพราะฉันอาย
‪จากนั้นฉันก็เจอโคลอี้
‪และหล่อนพาฉันไปเที่ยว ‪แนะนำให้รู้จักกับเพื่อนหล่อน และ...
‪และ...
‪ฉันรู้ว่าฉันเคยล้อเธอกับลี ‪และกฎของพวกเธอ
‪แต่ฉันเห็นสิ่งที่พวกเธอมี
‪ฉันคิดว่าส่วนหนึ่งของฉัน ‪คงอยากมีสิ่งเดียวกันกับหล่อน
‪โนอาห์
‪ดังนั้นพอเธอไม่เชื่อว่า ‪หล่อนกับฉันเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ
‪มันทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่เธอเคยคิดเกี่ยวกับฉัน
‪และฉันไม่ชอบเลย
‪นั่นมัน...
‪เธอน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เป็นฉันมากกว่า...
‪ฉันเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหล่อน
‪และตอนเธอไป ฉันก็คิดว่าเราอาจจบกัน
‪ดังนั้นพอฉันเจอต่างหู
‪ฉันก็ทำให้มันเป็นหลักฐานการนอกใจ ‪นึกออกไหม
‪ฉันรู้ ฉันอยากให้เธอหยุดหึง
‪ฉันเลยเลิกบอกเรื่องต่างๆ กับเธอ
‪ฉันกลัวมากว่าเธอจะขึ้นเครื่องบินไปแล้ว...
‪ก่อนที่ฉันจะได้บอกเธอว่า ‪ฉันไม่อยากให้เธอไปเลยจริงๆ
‪ฉันคิดว่าฉันจะไปเพราะมาร์โค่น่ะ
‪ฉันไม่สนหรอกที่เธอจูบเขา
‪แต่ฉันอยากให้เธอบอกฉัน...
‪เธอรักเขารึเปล่า
‪ได้โปรดพยายามจำ ‪สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดนะ โอเคไหม
‪ได้
‪มันคือเธอ โนอาห์
‪เป็นเธอมาตลอด
‪(แน่ใจไหมว่าคุณต้องการลบทั้งหมด)
‪(ใช่ ลบ)
‪ตกลงฉันอยากเป็นอะไรในอีกห้าปีเหรอ
‪บอกตามตรงเลยนะ
‪ฉันไม่รู้เลยสักนิดเดียว
‪เด็กรุ่นฉันส่วนใหญ่ ไม่ว่าพวกเขาจะยอมรับมัน ‪ในเรียงความมหาวิทยาลัยหรือไม่
‪ก็ยังพยายามหาคำตอบนั้นอยู่
‪และบางทีอาจเป็นเพราะ ‪มันไม่สำคัญนักหรอกว่าฉันอยากเป็นอะไร
‪แต่มันสำคัญมากกว่าว่าฉันอยากเป็นใคร
‪เพราะฉันบอกคุณแบบนี้ได้
‪ในอีกห้าปี ฉันอยากเป็นความสุขของน้องชายฉัน
‪ฉันอยากเป็นความรักของพ่อฉัน
‪และเป็นความอบอุ่นของแม่ฉัน
‪ในอีกห้าปี ฉันอยากเป็นความใจดีของเรเชล
‪คิดว่าฉันเป็นคนต่อไปนะ
‪ฉันอยากเป็นความกล้าหาญของโนอาห์
‪ฉันกำลังบอกเธอว่าฉันรักเธอ
‪และเป็นสติปัญญาของแม่เขา
‪แต่เหนือสิ่งอื่นใด...
‪ฉันอยากเป็นเสียงหัวเราะของเพื่อนรักของฉัน
‪ทุกอย่างทั้งหมดนั้นรวมกัน ‪คือคนที่ฉันอยากเป็นในอีกห้าปี
‪และในวันอันเป็นมงคลเช่นนี้
‪ฉันขอฝากคำคมสุดท้ายไว้ให้พวกคุณ
‪"ฉันอยากเห็นเด็กสาวออกไปข้างนอก ‪และคว้าปกเสื้อของโลกไว้
‪ชีวิตมันเส็งเคร็ง
‪คุณต้องออกไปและจัดเต็ม!"
‪มายา แองเจโลค่ะ
‪ทั้งหมดนั้นคือคนที่ฉันอยากเป็นในอีกห้าปี
‪และสิ่งอื่นนอกเหนือจากนั้น
‪อาจต้องรอจนกว่าฉันจะไปถึง ‪ที่ที่ฉันกำลังไปก่อน ถึงจะรู้ได้
‪เออ นี่เธอได้ข่าวจากเบิร์กลีย์รึยัง
‪- ได้แล้ว ‪- และ...
‪ไม่ ให้ลีบอกก่อน
‪- ฉันเข้าได้! ‪- โอ้พระเจ้า!
‪นี่สิเพื่อนฉัน นึกแล้วว่าเธอต้องเข้าได้
‪- เจ๋งมาก ไอ้น้อง ‪- สุดยอด
‪แล้วไง เธอล่ะ
‪ฉัน...
‪ฉันติดสำรอง ทุกที่เลย
‪เบิร์กลีย์
‪และฮาร์วาร์ด
‪เสียใจด้วย โรแชลล์
‪ขอบคุณ ที่รัก
‪ไปกันเถอะ
‪- ไปกันเถอะ พวก เธอไม่มีค่าพอหรอก ‪- ฉันว่าต้องได้สักที่แหละ
‪ฉันรู้ เธอพูดถูก
‪- แล้วเจอกัน ‪- เจอกัน พวก ไปกันเถอะ พวก
‪- ไม่ต้องกังวล ‪- ได้
‪มีพอสิ
‪ตอนนี้ลืมเรื่องนั้นกันก่อนเถอะ
‪ฉันอยากทำอะไรสนุกๆ
‪เธออยากทำอะไรเหรอ
‪- ตามพวกเขาไปเลย ‪- โอเค
‪นี่! อยากแข่งกันไหม
‪เตรียมกินฝุ่นฉันได้เลย!
‪ฉันห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ
‪และห่างไกลจากการรู้ทุกอย่าง
‪แต่ฉันรู้มากพอที่จะอยากเป็นส่วนที่ดีที่สุด
‪ของคนที่ฉันรักมากที่สุด
‪ฉันแค่หวังว่าสักวันหนึ่ง
‪ฉันจะเป็นได้
‪(เรารับคุณเข้าสู่ ‪มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์)
‪(การสมัครเข้าฮาร์วาร์ดของคุณได้รับการอนุมัติ)
‪แย่แล้ว
‪โอเค จำไว้นะ ‪คราวนี้ให้ฉันจัดการเอง โอเคนะ
‪และอย่าทำเป็นเล่น
‪โอเค ได้เลยครับ เจ้านาย
‪เลื่อนพริกดองมาให้กัดหน่อยดิ
‪มีรอยข่วนเต็มหน้าเธอเลย ค่อนข้างมัว
‪นี่ เดี๋ยวนะ
‪รอเดี๋ยวนะ ฉันจะได้มีเวลาเลื่อน ‪ไอ้... พริกดอง
‪โอ้... ตะไล
‪- มันเริ่มแล้ว ‪- โอ้...
‪โอ้พระเจ้า!
‪โอ้ เลเวลใหม่!
‪บ้าเอ๊ย นี่เป็นกิโลกรัมใช่ไหม
‪ให้ตายสิ เธอ!
‪ไม่!
‪บ้าเอ๊ย!
‪โอ้ แม่เจ้า!
‪คราวนี้เธอเลือกใครเป็นมานักจูบ...
‪โทษที ฉันพูดประโยคนั้นผิด
‪- พระเจ้า ฉันชอบเสียงหล่อนจริงๆ ‪- ฟังดูเหมือนแสงแดด
‪เห็นในเสื้อหมดแล้ว
‪ฉันขอโทษด้วยนะที่ทำตัวงี่เง่า
‪และพูดบทผิด
‪- เอาใหม่อีกทีเถอะ ‪- ทำไมล่ะ
‪พวก ฉันยอมทำ... ซุ้มขายจูบของนายแล้วนะ
‪มีเสียงเพลงรึเปล่า
‪ใช่ ผมเอง ผมเปิดสไลด์โชว์
‪แค่กำลังเข้าถึงอารมณ์ของผม ‪ขอโทษครับ ทุกท่าน
‪ป้าโรสของหนูเพิ่งจะ... โดนรถประจำทางชน
‪- ไม่นะ ‪- ในทริปตีไพ่... ที่เยอรมนี
‪- เจ้าเสร็จข้าละ! ‪- ได้โปรดเมตตาด้วย ไม่!
‪ไม่เอาน่า พ่อ! อะไรกัน พระเจ้า! ‪ทำแบบนี้เวลาหนูอยู่ที่โรงเรียนเรื่อยเลย
‪บ้าเอ๊ย!
‪โอเค เราจะเริ่มจาก... ตรงนี้ไหม
‪เธอกำลังพูดช้ามากจริงๆ เหรอ
‪หวัดดี กล้องจ๋า
‪พวกเธอเล่นดีมาก โชคดีเนอะที่มาร์โค่ว่าง
‪ใช่ จริงๆ แล้วฉันแปลกใจมาก
‪ตอนที่เขาโทรมาถามเมื่อวาน ‪ว่าขอมาเล่นกับพวกเราได้ไหม
‪กางเกงนายกำลังหลุดจริงๆ
‪มันน่าขำจริงๆ
‪- แบรด ได้เวลาอาบน้ำแล้ว ‪- แต่ผมอาบไปเมื่อสองวันก่อนแล้ว
‪และผมกำลังจะโดดข้ามทางลาด
‪ชีวิตนี้เธอไม่เคยโดดข้ามทางลาดได้เลย
‪เฮ้ย!
‪มันคือจอห์น ทราโวลตา
‪ไม่มีทาง!
‪หล่อนจะให้โอกาสนายอีกครั้งแน่ พวก
‪แต่ในการแข่งฟรีสไตล์...
‪แต่ ใน... ให้ตายสิ
‪บทคือ "แต่ในการแข่งฟรีสไตล์"
‪พวก นกตัวนั้นบินไปทันที
‪โอ้พระเจ้า
‪สวัสดีค่ะ ฉันลี ฟลินน์
‪- ผมแอลล์ เอเวนส์ ‪- พิธีกรรายการ
‪เกมออน!
‪ถูกใจเจ๊มาก
‪นี่มันงี่เง่าชะมัด
‪ทุกอย่างงี่เง่าหมด
‪ขอโทษนะ ฉันไม่อายหรอก
‪ฉันอยากขอใหม่อีกสักรอบ ‪พอดีสะกิดโดนต่อมของแรง
‪แล้วเมื่อไหร่มาร์โค่จะมาเหรอ
‪จริงๆ แล้วมาร์โค่ไม่ได้ทำซุ้มขายจูบแล้ว
‪วิฟ นั่นไม่ใช่... ตอนนี้มันอยู่บนหัวเธอแล้ว
‪ดูหล่อนทำสิ
‪บทฉัน โทษที
‪"เขาเป็นแฟนที่เจ๋งที่สุดในสามโลก ‪ฉันจะแต่งงานกับเขา"
‪ฉันนึกว่าเรา...
‪นี่ ฉันไม่เคยใส่แว่นกันแดด ‪ไปโรงเรียนเลยได้ไงเนี่ย
‪ก็นั่นน่ะสิ เราขับรถเปิดประทุนนะ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล