NETFLIX PRZEDSTAWIA
NOTATKI TERENOWE:
LICZBA OFIAR 800-1000
UZBROJONE SIŁY RZĄDOWE ZASŁYSZANE „...NIKT NIE MOŻE PRZEŻYĆ”
ŚCIĘCIA, ZABÓJSTWA, PODPALENIA
TYLKO JEDNA KOBIETA PRZEŻYŁA; ILU MĘŻCZYZN?
FRONT WYZWOLENIA NARODOWEGO IM. FARABUNDA MARTIEGO
BRONIŁ LOS TORILES I CERRO PANDO
SKĄD MAJĄ TYLE BRONI?
CZŁONEK BATALIONU ATLACATL: „NIE CHCIAŁEM ZABIJAĆ DZIECI”
ZABIJALI KOBIETY I DZIECI
WIEŚNIACY PODEJRZANI O KOLABORACJĘ Z PARTYZANTAMI
ODDZIAŁ CHŁOPSKI I JEDNOSTKA TERENOWA FMLN
TAJNA MISJA ZWIADOWCZA UDOKUMENTOWAĆ MASAKRĘ
SIŁY RZĄDOWE ŚWIADOME NASZEJ OBECNOŚCI
PRZESŁAĆ TELEKSEM W CIĄGU DWÓCH DNI
SALWADOR, DEPARTAMENT MORAZAN, 1982
Ostatnio doszło do strasznych rzeczy.
Chcę wiedzieć, kto...
Kto ceni pieniądze nad życie?
Stal i ołów nad krew i duszę?
Kto przeoczył...
życie?
Kto chce, by podstawowe różnice decydowały o tym,
komu pozwolić się wykrwawić,
a kogo opatrzyć i uratować?
Kto zyska?
Kto wykorzystuje tę wojnę?
Kto ma serce z kamienia i próżną duszę?
Po drugie...
Chcę wiedzieć, dlaczego.
Uważaliśmy, że czas to pieniądz.
Znajdź czas, a pojawią się pieniądze.
Utrzymuj tempo. Miej wielki apartament i zaawansowany telefon.
Room service – wybierz jeden, lokaj – wybierz dwa,
obsługa VIP z przerwą od 9.00 do 13.00.
Ściągnij wszystkie dane.
Połącz się z Pragą. Uczestnicz w konferencjach.
Sprzedaj akcje AlliedSignal, kup Cyprus Minerals. Zrozum zarząd.
Śledź cykl wiadomości
i nieedytowane telegramy, ignoruj hałas.
Gdzieś po drodze gubiliśmy ładunek.
Gdzieś po drodze traciliśmy infrastrukturę.
Traciliśmy systemy awaryjne.
Traciliśmy ciężar właściwy.
Nieważkość wydawała się bezpieczną opcją.
Nieważkość wydawała się opcją, która mogła wygrać
z ograniczonym czasem i z emocjami...
ale...
okazało się, że to mrzonka.
Zegary nie przestały tykać.
Tak naprawdę nie doświadczyliśmy nieważkości,
ale tego, co Merck opisał na stronie 1513 swojego podręcznika
jako długotrwałą depresję reaktywną
lub inaczej mówiąc, żałobę
z powodu opuszczenia znanego środowiska.
Teraz już wiem...
MASAKRA W MOZOTE
...że środowiskiem, które opuściliśmy...
było poczucie bogactwa.
Wtedy tego nie widziałam.
To powinno nas ostrzec.
Powinno to do nas dotrzeć.
Mijaliśmy wskazówki, które powinny nam dać do myślenia,
powinniśmy je przesiać i zastosować.
Ale poruszaliśmy się szybko.
Podróżowaliśmy bez bagażu.
Byliśmy młodsi.
Ja byłam młodsza.
Nie będę się rozwodził, ale na pewno to przeanalizujemy.
SIEDZIBA AGENCJI PRASOWEJ
Działania, które podjęliśmy w tamtym rejonie
były w pełni uzasadnione.
Pertraktacje z rządem Japonii są skomplikowane, ale oczywiście
liczymy na to, że zmiana ich liberalnego podejścia
na konserwatywne
pozwoli im przejść od tendencji nacjonalistycznych
do systemu, który umożliwi wolny handel z Ameryką.
Nie chodzi tylko o nas, ale także o Kanadę.
- Przegapiłam coś? - Na razie nic.
Czemu mnie to nie dziwi?
Widocznie wiosna to dobry moment na rozmowy z Japończykami.
Kwitnące wiśnie, świątynie na górze Fudżi.
To prawdziwe oblicze dyplomacji.
...właśnie w tym kierunku zmierzamy.
Mamy czas na jeszcze jedno pytanie.
The Atlantic Post.
Dziękuję. Elena McMahon.
W związku z sytuacją krajów Pacyfiku,
gdzie, według pana, tracimy wpływy,
jak odniósłby się pan
do doniesień o tym, że CIA zaminowuje porty Nikaragui?
Czy Waszyngton kontroluje tę operację?
Bez komentarza.
Nie skomentuje pan minowania wybrzeża?
Czy przymykanie oka na blokowanie głównych szlaków handlowych
nie kłóci się ze strategią rozwoju handlu?
To pytanie do Contras.
Z całym szacunkiem, ale prezydent powiedział w telewizji, cytuję:
„Ja też jestem z Contras”.
Dobrze.
Wygląda na to, że celem tej operacji
jest upośledzenie handlu krajowego.
Czy Waszyngton za tym stoi?
Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.
Panie i panowie, konferencja dobiegła końca.
Panie sekretarzu, dziękujemy za obecność.
Dziękujemy za poświęcony czas.
Dziękujemy za wszystkie zadane pytania.
- Prawie go znokautowałaś. - Tylko gong go uratował.
Gościem specjalnym będzie sekretarz ONZ Javier Perez de Cuellar.
Dziękuję za obecność.
Trzymajcie ją ode mnie z daleka. Nie chcę jej widzieć.
Musimy odwrócić ich uwagę.
Bajeczkami?
Dobrze wiemy, co się tam dzieje.
Chcą, bym wziął na siebie wytłumaczenie ich manipulacji.
Nikaragua to rak, który toczy Amerykę i należy go wyciąć, to oczywiste.
Wszystko w końcu ucichnie.
W międzyczasie wypuścimy kilka przecieków,
że zależy nam na stabilizacji w regionie.
Musimy zachować kontrolę i iść w wyznaczonym kierunku.
Ktoś porządnie oberwie za tę operację.
Nie pozwolę, by przydarzyło się to mnie.
Dopilnujcie tego.
Wasz głos ma znaczenie.
Idźcie na wybory!
Zabierzcie znajomych.
- Cześć. - Cześć.
Jak było na pogrzebie?
W zasadzie to nie był pogrzeb.
Pojechałam do domu dziadka
i pokazał mi urnę z prochami babci.
Byłaś smutna?
Tak. Coś w tym stylu.
Dlaczego tylko „coś w tym stylu”?
Dużo o tobie myślałam.
Poczułam wdzięczność.
Naprawdę?
Jak to?
Jesteś bardzo podobna do babci.
Ten sam uśmiech i oczy.
Dzięki temu czułam się szczęśliwa.
Chciałabym tam być.
Poważnie?
Tak.
Co teraz robisz?
Mam ochotę na lechon z Versailles.
Ja też, kochanie.
Mam pomysł.
Przywiozę ci prawdziwe lechon z Hawany, kiedy zostanę korespondentką.
Dobrze. McMahon!
- Daj mi godzinę. - Chodź tu natychmiast.
Zamknij drzwi. Usiądź.
Jak poszły sprawy z mamą? Wszystko w porządku?
Tak. Dzięki. O co chodzi?
Biuro w Ameryce Środkowej nie zostanie otwarte.
Dlaczego?
- Proszę... - Co się dzieje?
Nalegałam na to, odkąd opuściliśmy San Salvador dwa lata temu.
Wiemy, skąd pochodzą łuski. Jesteśmy na dobrym tropie.
Rano rozmawiałam ze źródłem, które...
- Jest anonimowe. - Co za różnica?
Można mu zaufać.
Gdy pytałam Schultza o miny, prawie nasrał w gacie.
Wyobraź sobie, co mogłabym zdziałać tam, na miejscu.
- Zajmiesz się kampanią. - Nie!
Wybierz kogoś innego. Co z Joanne?
Zwichnęła nogę.
A Chris?
Zastępuje Joanne.
Nie obchodzi mnie to.
Nie możesz mi tego zrobić.
Muszę odwołać całe dochodzenie.
Jak to?
Nasze raporty uznano za zbyt przychylne krajom Ameryki Środkowej.
Kto tak mówi?
To poufne. Grant był tu dzisiaj.
Waszyngton naciska.
Oczywiście, zostali zdemaskowani.
O to przecież chodzi.
Być może, ale ci ludzie mogą zaszkodzić gazecie.
Nie jesteś ślepa. Grant ma wiele kontaktów
wśród biznesmenów i polityków. Nie zerwie ich dla ciebie.
Czasami chodzi tylko o interesy.
To nie tylko interesy. Tam żyją ludzie.
Nie zostawimy ich.
Nie przestaje dzwonić.
- Widzę, że byłaś u Stewarta. - To koniec.
Odchodzisz?
Powiedz, że tak.
Biorę urlop.
Anulował nasze śledztwo, do kurwy nędzy.
Wiesz, ile mam zaległego urlopu?
Nie uwierzyłabyś.
Daj spokój.
Poważnie myślisz, że przestanę pracować?
Świat się nie zatrzymał. My też nie.
Nie będziemy musiały składać tekstów przez jakiś czas.
Przemyśl to.
Dzięki kampanii zbliżymy się do centrum.
Niektóre drzwi się otworzą.
McMahon.
Halo.
Wybacz mi, ale chciałem porozmawiać z twoją matką,
a ten dupek, z którym mieszka, nie chce jej poprosić.
Bo nie może, pamiętasz, tato?
Jestem w pobliżu.
Spotkamy się za pół godziny?
Jestem w pracy.
Co za przypadek, że właśnie tam zadzwoniłem.
Mam teraz urwanie głowy.
Będę o 17.30.
W Madisonie.
Nie, tato...
To polityczna katastrofa.
To nie polityka.
Pieprzycie bez sensu.
- Masz jakiś problem? - Tato...
Nie mamy problemu.
Tato.
Pedały.
Mylisz się.
Rozumiem.
Akceptujesz to, co widzisz.
Łatwo się dostosowujesz.
Jesteś jak mama.
Daj spokój.
Świętuj ze mną.
Tak to nazywasz?
Mam na oku świetny interes. Naprawdę świetny.
Jeśli się uda, może coś ci jednak zostawię.
Kolego! Czego się napijesz?
Wódki z tonikiem.
Powiedz „Absolut”.
W pedalskich knajpach
leją Szmirnofa i jeszcze każą dopłacać.
Dla mnie whiskey z wodą.
I przynieś migdały.
Zbożowe ciastka są pedalskie.
Czyli tym się zajmujesz?
Łżącymi gównami w garniturach,
liżącymi sobie wzajemnie tłuste dupy, o których spisujesz notatki.
Nie wiem, jak dajesz radę.
To pewnie dlatego, że straciłeś mnie z oczu, gdy odszedłeś.
To nie fair.
Niech cię oświecę.
Jak sobie radzę?
Poradziłam sobie w liceum,
gdy odszedłeś od mamy 20 lat temu.
Radziłam sobie na studiach, dopóki było mnie na nie stać,
mimo że mój ojciec nie powiedział mi, jaki ma zawód,
bym wpisała go do wniosku o zapomogę.
Co mi powiedziałeś, gdy cię w końcu znalazłam?
„Import-eksport”?
Nie. „Łańcuch dostaw”.
Co jeszcze...
Radzę sobie, wychowując dziecko i ciągle mam z nim kontakt, a to już coś.
Rak piersi.
Z nim też sobie poradziłam.
Co jeszcze...
A, tak. Kariera, rozwód, przeprowadzka za granicę.
Trzeba przyznać, że poradziłam sobie nieźle.
Dlatego te jebańce na dziesiątej nie robią na mnie żadnego wrażenia.
Przez ciebie mam inne problemy. Dzięki.
W samą porę, kochanie.
Za twój sukces.
Za moją Ellie.
I za wielkie interesy.
Minęłaś się z moim partnerem. Znasz Eppersona.
Nie znam go.
Musisz go pamiętać.
Maxie. W każdym razie, rozprowadzam towar za potrójną stawkę.
- Mogę zapytać, co to za towar? - Ten, co zawsze.
Nic się nie zmieniłeś.
Co słychać u Cathy?
Wszystko dobrze, tato.
Ciągle jest uwięziona na północy?
To szkoła z internatem. Mają stajnie i amfiteatr.
Nie przesadzaj.
Przy moim trybie życia to była jedyna opcja.
Miałaś wieści od mamy?
Wydzwaniałem do domu,
ale jej dilujący chłoptaś nie pozwalał mi z nią rozmawiać.
Prosiłem go nieustannie, a on odmawiał.
Kazałem chujowi dać ją do telefonu.
Wiesz, co ten śmieć zrobił? Odłożył słuchawkę.
Dasz wiarę?
Pamiętasz, jak dzwoniłam do ciebie z informacją, że jadę do Kalifornii?
Nie. Chciałaś odwiedzić nadzianego męża?
Byłego męża. Nie.
Nie pamiętasz, że powiedziałam ci, że jadę na pogrzeb?
Rozmawialiśmy o tym.
Ktoś umarł?
Kto taki?
Gdy ją poznałem...
nie zapomnę tego.
To było jak promień słońca.
Floridita w Hawanie w 1952.
To były wspaniałe czasy.
Moja Catherine. Piękna Kitty.
Kit-Cat.
Mama opowiadała, że zamawialiście czosnkowe krewetki z fasolką.
To prawda.
Przed rewolucją Hawana była pięknym miastem.
Cholera.
Kitty odeszła.
Życie się jednak nie kończy.
Jest co świętować.
No dalej, Ellie.
Uśmiechnij się.
Śmiało.
Jeszcze jedna kolejka.
Ja dziękuję.
Możesz usiąść tutaj.
Hej, Pete, zapuść muzykę!
- Jensen, ty świnio! - To ja, zgadza się.
KANSAS CITY, MISSOURI
Jeszcze cztery lata!
WYBIERZ REAGANA PONOWNIE
Jeszcze cztery lata! Jeszcze cztery lata!
Jestem tu, by o tym z wami porozmawiać.
Kochamy cię, Ronnie!
Abe Lincoln powiedział, że musimy uwolnić się od przeszłości,
by móc ocalić nasz kraj.
Cztery lata temu udało się.
To był punkt zwrotny.
Dziękuję wam wszystkim.
Nie widzieliście jeszcze wszystkiego, na co nas stać.
Czy wszyscy mają kieliszki?
Wszystkiego najlepszego, Heleno.
CINCINNATI, OHIO
Powinniście wiedzieć, że ta dostojna dama
zasłużyła się swoją działalnością
na rzecz społeczności i kraju.
Nie jest niespodzianką fakt, że spędza swoje urodziny z nami,
na zbiórce funduszy dla Reagana.
Wypijmy za wiele lat twojej bezinteresownej służby
oraz za kolejne cztery lata rządów Reagana.
George...
Chciałam, byś poznał tę młodą damę.
Nazywa się tak jak ja.
- Elena. - Helena.
Helena.
- Pracuje dla... - Wiem, dla kogo pracuje.
Już się znacie. Świetnie.
Skarbie, nie teraz.
Pisze o mojej ulubionej organizacji charytatywnej.
Reportaż pojawi się obok tekstów o kampanii.
Kochanie...
Potrzebuje jakiegoś tła. Pragnie spędzić z tobą trochę czasu.
Powiedziałam, że się zgodzisz.
- Poczęstuj się ciastem. - Dziękuję.
Skoro mowa o dobroczynności, mam pytanie o pomoc...
Bez komentarza. Dziękuję. Żegnam.
Ale...
Bez komentarza. Dziękuję. Żegnam.
...o pomoc dla Nikaragui.
Przykro mi, pan sekretarz jest teraz niedysponowany.
Proszę umówić się na spotkanie
za pośrednictwem jego biura.
Najlepsze życzenia dla żony.
To niesamowite.
Przedostała się do El Mozote
z pomocą Frontu Wyzwolenia Narodowego.
DEPARTAMENT STANU
Od tamtej pory haruje jak wół.
Udokumentowała wszystko, co tam zaszło.
Masakry, zabójstwa, sfałszowane wybory,
łańcuchy zaopatrzenia.
Jest nieustraszona i pracuje ponad siły.
Zawsze o krok przed wszystkimi.
Już sam fakt, że opisuje ten konflikt,
daje nam pretekst dla obecności naszych wojsk w tym regionie.
Jeśli sądzisz, że McMahon niechcący pomoże nam
nie pobrudzić sobie rąk, to świetnie.
Panie sekretarzu, mam obiekcje.
Senator przeprasza, że nie pojawił się osobiście.
Ale on i ja, jego pełnomocnik ds. pomocy zagranicznej, zapewniamy,
że jest pan w dobrych rękach.
W związku z tym,
uważam, że najlepiej będzie nie angażować ludzi z zewnątrz.
Nie chcemy ograniczać sobie możliwych opcji,
włączając w to prasę.
Ona będzie naszą tubą. Megafonem, którego nie trzeba trzymać.
Panie sekretarzu, może wróćmy do zasadniczego tematu.
Proszę zapewnić senatora, że nasi sojusznicy
z Antigui i z całych Antyli nie będą mieli powodów do obaw.
Inicjatywa Basenu Karaibskiego jest ważna i zajmą się nią doświadczeni ludzie.
Dobrze. To wszystko.
Proszę pozdrowić senatora.
Panie sekretarzu...
HOUSTON, TEKSAS
BLISKO DOMU? WYCOFAĆ SIĘ
Chodź z nami na drinka.
Mike stawia.
Grzeczna dziewczynka.
REAGAN – BUSH ’84 CZŁOWIEK, KTÓREMU ZAUFA TEKSAS
Dzięki, że znalazłeś chwilę, Gus.
- Piękny dzień na machanie flagami. - To prawda.
Jak każdy inny.
Kto nie kocha Hanka Williamsa?
Juniora.
- Słucham? - Hanka Williamsa Jr.
To zupełnie inna sprawa.
Nie dorasta ojcu do pięt.
- Skoro tak to ujmujesz... - Nie ma porównania.
Tacy nie rodzą się na kamieniu.
Co dzisiaj dla mnie masz?
Byłeś bardzo pomocny przy identyfikacji łusek...
W 1982.
Salwador.
Pochodziły z Missouri.
LC80. Standard NATO.
Zgadza się.
Co tam masz?
Spójrz.
Skrzynie z amunicją. Nadwyżka z armii.
W środku pociski 45 mm.
W tych są pociski smugowe.
Chyba do M16.
Kto to zlecił?
- Nie wiem. - Skąd to masz? Gwardia Narodowa?
Anonimowe źródło. Dlaczego Gwardia?
Bo przed chwilą Teksas, Alabama i Luizjana
zadeklarowały nadwyżki wyposażenia.
Masz je na zdjęciach.
Ekwipunek, amunicja, wszystko dotowane.
Nic nie zostaje w kraju.
Gdy przypływają, fabryki broni odsprzedają połowę.
Podobno trafiają na Florydę.
Miami, Fort Lauderdale.
- Do obozu School of the Americas. - Gdzie trafiają później?
Założę się, że do miejsca, którego szukasz.
Do Hondurasu,
Kostaryki.
Jak najbliżej Nikaragui.
Ktoś wspiera stąd Contras?
Contras, sandinistów...
czy jest jakaś różnica?
- To nie ma znaczenia. - Kto tym kieruje?
„Kieruje?”
Czy małpa za kierownicą kieruje?
Nie.
Chcesz zobaczyć małpę za kółkiem,
zapnij pasy.
Szukaj bananów.
Dlaczego zawsze jako ostatni drukujecie sondaże wyborcze?
New York Times,
Chicago Tribune,
Philadelphia Inquirer...
Pewnie nawet szkolne gazetki z zapadłych dziur
opublikowały sondaże przed nami.
The Denver Post wyprzedaje nakład
zbiórką Zsy Zsy Gabor w Bel Air.
To trzy kilometry od ciebie.
Zbiórka Zsy Zsy Gabor w Bel Air nie jest żadnym newsem, Stewart.
Wiesz co nim jest? Nadwyżki broni dla Contras.
To obiecujący temat w roku wyborczym.
Rząd sponsoruje przemoc, by pozbyć się szych z Nikaragui.
To bardzo amerykańskie, bardzo prezydenckie i warte okładki.
Chcę sondaży. To twoje zadanie.
Wykresy, słupki i liczby.
Nie każ mi czytać sondaży z Hrabstwa Orange
w Michigan Gazette.
Kogo obchodzą sondaże?
- Chcę sondaży. - Poważnie?
Nie wierzę. Mówisz serio.
Urzędujący kowboj brnie w oszustwa, ale z sondaży tego nie widać.
W sondażach nie widać też...
- że nie wpuszczono mnie... - Telefon.
...do samolotu.
Nie płacę ci za redagowanie. Wiesz czemu?
Ja się tym zajmuję, a ty rób swoje.
Zostaw Antyle w spokoju.
Załatw mi jebane bilety,
a dostaniesz te pierdolone cyferki na czas.
McMahon.
Kiedy się to stało?
Przeżyje?
Nie.
Nie mogę. Załatwię kogoś.
Powiedz, że nie porzuciłaś kampanii.
Nie miałam wyjścia.
Nie ma nikogo innego. Nie ożenił się ponownie.
Ma tylko mnie.
Nagle znalazłam się w samolocie. Nie wiedziałam, co robię.
Rób, co musisz. Powiedz Stewartowi...
Powiedz mu cokolwiek.
Nie wiem, jak długo tu zostanę.
Zastąpię cię. Odpocznij.
Zbierz się do kupy.
Daj spokój.
Mogłabym pisać takie teksty przez sen aż do grudnia, wiesz o tym.
Po prostu teraz...
Nie potrafię.
Nie wiem, kiedy wrócę.
Nie brzmisz dobrze.
Jadę do ciebie.
Gdyby był przytomny, pewnie nawet bym nie zadzwoniła.
Nie jadłam od 28 godzin.
Po prostu...
Kod violet.
Cholera!
Wypuśćcie mnie stąd.
Proszę pana.
Cholerny Epperson.
- Gdzie są moje buty? - Tato.
Wyciągnij mnie stąd. Muszę iść.
Muszę iść, Kitty.
- Powoli. - Cholerny Epperson.
Gnojek. Mówił, że 69-tki będą po trójkę.
- A teraz mówi, że cena spadła. - Spokojnie.
- To się nie opłaca. Wszystko spieprzy. - Tato.
- Potrzebuję tego, Kitty. - Będzie dobrze.
Kitty...
Tato, to ja...
Elena.
- Ellie? - To ja.
Ktoś na mnie czeka.
Muszę się z kimś zobaczyć.
Posłuchaj mnie.
Nie myślisz trzeźwo.
Nie jesteś w stanie nic zrobić.
Zrobisz sobie krzywdę.
Ty to zrobisz.
Co zrobię?
Powiedziałem ci.
Wiesz już wszystko.
Spotkaj się z Kitty Rex.
Mówisz o łodzi?
Cholera jasna, Ellie.
Niech to szlag.
Co teraz?
Zajmę się wszystkim.
Nie ma go tu.
Jesteś jego córką?
WŁOSKIE VALMARA 69 – 3000
Gnojek mówił, że 69-tki będą po trójkę.
Teraz mówi, że cena spadła.
Mam na oku wielki interes.
- O jaki towar chodzi? - O ten, co zawsze.
Proszę się zastanowić. Mamy czas.
Kto jest obecnym prezydentem USA?
Rozumiem. Powinienem powiedzieć „Hoover”
i zamknęliby mnie w odpowiednim ośrodku. W porządku.
Koło fortuny.
Herbert Hoover.
Franklin Delano Roosevelt, Harry S. Truman,
Dwight David Eisenhower, John Fitzgerald Kennedy.
Lyndon Baines Johnson, Richard Milhous Nixon,
Gerald, który potykał się o własne nogi,
Jimmy „Chrześcijanin”,
i teraz ten, którego stary idiota
powinien nie pamiętać.
Inny stary idiota, Reagan.
Doskonale.
Zdobył pan główną nagrodę.
Główną nagrodą było pana wyjście.
Wypełnię dokumenty.
Co jest grane?
Kupiłem wszystko na kredyt.
Dziesięć lat temu nie podjąłbym takiego ryzyka.
Wszystko musiało grać. Ten jeden raz nie zapłaciłem gotówką.
Wykorzystałem układy.
Podpisałem masę papierków. Ten jeden ostatni raz.
Mogę zarobić milion dolarów w czekach podróżnych.
Wiem, jak to brzmi, ale to prawda.
Wiem, co mówię. Nie odbija mi.
Chcę, żebyś kogoś sprawdziła. Max Epperson.
Przez dwa „P”?
Zacznij od Tampy, ale przejrzyj całą południową Florydę.
- To Amerykanin? - Może nawet nie istnieje.
Milionowa wypłata.
Oczywiście muszę oddać połowę głupcom, którzy pożyczyli mi pieniądze.
To komplikuje moją sytuację.
Zresztą widzisz, jak jest.
Zrobisz, jak uważasz.
Jestem dłużny 500 tysięcy.
Jezu.
Mogę ci wysłać zdjęcia.
Elena?
Wszystko ustalone.
Halo, Elena?
Mój tata ma przejebane.
Pójdź tam.
Ktoś będzie czekał.
Jutro spotykam się z jego znajomym.
Masz nazwisko?
Nie, ale jeśli nie zadzwonię do 13.00...
Jeśli nie zadzwonisz, skradnę twoją tożsamość,
napiszę świetny tekst
i zadedykuję Pulitzera twojemu duchowi.
Kocham cię.
Wiem.
Nie panikuj. Nie będzie gorzej niż w Salwadorze.
PRZYSTAŃ RICKENBACKER, KEY BISCAYNE, FLORYDA
W tym gorącym mieście wszędzie można rozmienić 1000 dolarów.
Czekasz na kogoś?
Na ciebie.
Jak się czuje Dick?
Szkoda, że nie może brać w tym udziału.
- Już mu lepiej. Przekażę, że pytałeś. - Nie rób tego.
Zanim zapomnę,
w razie czego,
dzwoń do mnie.
Dobrze?
Moja wizytówka.
To numer pagera.
Czego mogłabym chcieć?
Wielu rzeczy, ale nie martwmy się tym teraz.
Skupmy się na zadaniu.
Jakie ono jest?
Weźmiesz taksówkę na lotnisko.
Nie prowadź, weź taksówkę.
Wejdź do Pan Am Clipper Clubu dokładnie w południe.
Rozumiesz?
Nie bądź za wcześnie ani za późno. Dokładnie w południe.
Następnie podejdź do recepcji
i poproś Michelle.
To blondynka, nie Latynoska.
Tamta to Delia, nie zna mnie.
Później powiesz, że...
Ja do Gary’ego Barnetta.
Oczywiście.
- Proszę się rozgościć. - Ma pani kartę członkowską?
- Widziałam kartę. - Proszę podpisać.
Proszę za mną.
Kim jest Gary Barnett?
Bez obaw. Rozpozna cię.
Postaraj się nie wzbudzać podejrzeń.
W porządku, twierdzi pan, że to mamy.
Bardzo dobrze.
Przyjechałem aż z San Salvadoru, by to domknąć.
Tracimy wiarygodność w oczach klienta.
Dziewięćdziesiąt milionów to nie byle co, panie Lee.
Nie, nie.
Panie Lee?
Przepraszam panią.
Nie może pani tu przebywać.
Ale Michelle...
To klub tylko dla członków.
Proszę opuścić lokal.
Tędy, proszę.
Ktoś cię zauważył.
Kto?
Ktoś, kto nie powinien.
Z kim rozmawiasz?
Myślę, że robisz mnie w chuja.
Pojedź tu, powiedz to, usiądź tam...
Po co ta cała tajemniczość?
Nie kręci mnie to.
Możesz zawołać opiekunkę, by nalała mi whiskey?
I co z tego?
Sprzedajesz trzeciorzędne militarne odpady
drugorzędnym rewolucjonistom za pierwszorzędną marżę?
I co, kurwa, z tego?
Historia jakich wiele.
W Miami Herald znajdziesz je na każdej stronie.
To nic nie warta wzmianka.
Nie jesteś tak ważny, jak myślisz.
Jesteś anonimową anegdotką na marginesie historii.
Baw się w wojnę, ja wolę swoje życie.
Ellie?
Muszę się na chwilę położyć.
Wybierając niemoralny styl życia, nie spodziewajcie się nagrody.
- Co ty robisz? - To ty, tato?
- Wyszedłeś? - Tak.
Gdzie pielęgniarka?
- Nie powinieneś prowadzić. - Może od razu pójdę do domu starców?
Napijesz się?
Odesłałem ją. Nie jest prawdziwą pielęgniarką.
Słodki Jezu.
Prawie się zesrałem.
Co to za gówno?
Dalej ciekawi cię to, czym się zajmuję?
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem,
będę mógł wreszcie powiedzieć „pas”, popłynę Kitty Rex na południe
i zostanę tam, łowiąc ryby,
bujając się po mieliznach,
śpiąc z młodą wdówką...
- Tato. - Nie jest to może
najlepszy sposób na życie,
ale jest lepszy od czekania tu na śmierć.
Dogadałem się z Sedlowem.
Musisz tylko polecieć tam jutro i odebrać dla mnie pieniądze.
Proszę, Ellie.
Ellie...
Dzięki ci, Jezu.
Kiedy ostatnio rozmawiałaś z matką? Piękna Kitty.
Moja Kit-Cat.
Powinna częściej do mnie dzwonić.
- Nie o to chodzi. - Więc o co?
Zrobiłam to, o co prosiłeś.
- Sprawdzasz mnie? - Dziwisz się?
Nie znam cię.
Mam ci zaufać tylko dlatego, że stary cię przysłał?
To tak nie działa.
Nie podoba mi się to.
Nie podoba ci się?
Wolne żarty.
Nie piszesz jebanej opinii o restauracji.
Nie podoba jej się...
Widzisz te skrzynie?
To teraz twoje zmartwienie.
Masz jakiś spis?
Wszystko tu jest. Wiedzą, co kupują.
Jasne?
Jeśli stwierdzą, że czegoś brakuje,
co jest nieprawdą,
każ im się jebać.
Jasne?
Nie spuszczaj towaru z oczu ani na chwilę,
dopóki nie zapłacą.
Milion dolarów w czekach podróżnych.
Kto je przeliczy? Jaka jest twoja rola?
Ktoś się z tobą spotka.
Nie musisz wiedzieć nic więcej.
Musisz tylko o północy podejść do bramki J, sama,
gotowa, by wejść do samolotu i ubić interes.
Kropka.
Plujesz, kiedy mówisz.
Lubisz to.
Po co torba? Przecież tam nie zostaniesz.
Dostarczasz towar, bierzesz forsę i wracasz do samolotu.
- Myślałam, że... - Każ niańce wyjść.
Zostawisz nas?
To nawet nie jest pielęgniarka. Prawdziwa przychodzi rano.
To niańka i w dodatku kradnie moje buty.
- Daj spokój. - Nie daj się tam zatrzymać.
Rozumiesz?
- W razie problemów, powiedz... - Co powiedzieć?
Powiedz im, że... cholera...
Powiedz, żeby wytłumaczyli to Eppersonowi i zadzwoń. Obiecaj, że zadzwonisz.
Obiecuję.
Chyba na ciebie czekam.
To pierwsza klasa.
Cała twoja.
Czuję magię świąt.
Jesteś Świętym Mikołajem.
Kto był niegrzeczny? Otwieraj.
- Słucham? - Otwieraj.
Zobaczmy, co jest w środku.
Sam otwórz.
To tak nie działa.
Nigdzie mi się nie spieszy.
Twój wybór.
Otwórz.
Karabin ArmaLite numero 15 z fabryki Colta.
Dla potrzeb wojska.
Gdzie znalazłaś to cacko?
Tłumik płomienia, wytrzymała konstrukcja z fiberite’u,
magazynek zwalniany palcem wskazującym.
Nada się.
MINY VALMARA
Valmara 69.
Mikołaju, nie musiałeś!
Paladynie, Paladynie Dokąd wędrujesz?
Paladynie, Paladynie Domu nie widujesz
„Gdzie broń, tam podróż” Głosi los człowieka
Możemy się pospieszyć?
Rycerz bez zbroi W dziki kraj ucieka
Możesz go wynająć Tylko na to czeka
Człowiek ten nie różni się od najemnika
Wesołych Świąt!
Zasięg dwudziestu metrów.
Wszystko gra?
- Świetnie. Dobijmy targu. - Już dobiliśmy.
Nie.
Jak masz na imię?
Ja nie pytałem o twoje.
Nie musisz tego wiedzieć.
Ktoś miał mi zapłacić.
Powodzenia.
Wiozą czeki?
Mnie płacą tylko za latanie.
Macie czeki?
- Zadowolona? - Kurwa.
Chyba cię wyruchali.
Ciebie też. Nie odlatujemy.
Mów za siebie.
Nie interesuje mnie towar ani pasażerowie. Za dwie minuty odlot.
Zapłać mi.
Ktoś mi zapomniał o tym wspomnieć.
Jeśli nie wrócę, zaczną się zastanawiać, dlaczego.
Kto taki?
Dobrze wiesz, kto.
Olśnij mnie.
Epperson.
Max Epperson.
Co tu robimy?
Ty nic.
Reszta niech cię nie interesuje.
Gdyby ktoś pytał, czekasz na Jonesa.
Mogę zrobić zdjęcie?
Pięknie.
Dobrze, dziękuję.
Wywieź bydło za ogrodzenie.
Skoro ją tu przywiozłeś,
załatw to.
Hej.
Co robisz?
Jak się nazywasz?
Zgubiłaś się?
Podaj!
Jones, przedstawisz nam swoją panienkę?
Jedyną panienką jesteś ty.
Długo znasz Eppersona?
Jasne.
- Wszystko idzie jak po maśle, co? - Tak.
Słyszałem coś innego.
Zrozum mnie, próbuję zabić czas.
Kto cię przysłał?
Nikt. A ciebie?
- Zróbmy sobie przerwę. - Jedźmy dalej.
- Byłoby miło. Pogadalibyśmy. - Po prostu jedź.
Przerwa mogłaby nam się przydać.
Epperson czeka na mnie w San Jose.
Myślisz, że ktoś się tobą przejmuje?
Pewnie nikomu nie powiedziałaś, gdzie jedziesz.
Ściśle tajne?
Nie okłamujmy się.
Po pierwsze,
uciekł ci samolot.
Po drugie...
nie masz tu czego szukać.
Ani na lądowisku, ani w San Jose, taka jest prawda.
Po trzecie...
Kurwa mać!
Nie opierdalaj się i wysiadaj.
Wiesz, jak tego używać, ślicznotko?
Przesuń się.
Dobra.
Wysiadaj.
Dalej.
Wysiadaj z auta.
Kopnij drzwi.
I odsuń się.
Myślisz, że uciekniesz?
Zdziwisz się.
SAN JOSE, KOSTARYKA
Alma, to ja.
Wiesz coś o Eppersonie?
Jest piąta rano.
Znalazłaś coś w Managui?
Cholera.
Zaskoczyłaś mnie.
Łączy go coś z Kostaryką?
- Jest Amerykaninem czy... - Posłuchaj.
Nic nie znalazłam.
Nie ma żadnego Maksa Eppersona.
Jakby nie istniał.
Może twój tata coś przekręcił?
Nie, Jones zna to nazwisko.
Kim jest Jones?
Co się stało? Gdzie jesteś?
Wylądowałam gdzieś w Nikaragui. Nie wiem, gdzie dokładnie.
Jechałam tu siedem godzin.
Jechałaś? Co to znaczy „tu”?
San Jose. Jestem w Kostaryce.
Ładunek był ogromny.
Miny przeciwpiechotne i broń.
Tylko że nie płacą pieniędzmi, ale kokainą.
Finansują coś innego.
A ten typ, Jones,
chyba jest sandinistą.
Gra na dwa fronty? To bez sensu.
Wiem.
To była spontaniczna decyzja, chciałam dotrzeć do źródła.
Dick o niczym nie wiedział.
Gdybym wróciła, wszystko by wyparowało.
Prześlę ci to, co mam.
Słuchaj.
Jeden z naszych ludzi w Miami wpadł na coś,
kiedy szukał Eppersona.
Chodzi o Boba Weira.
Dick mi o nim nie wspominał.
Ten Bob Weir ma niezwykły talent do pojawiania się w dziwnych sytuacjach.
Był w Gwatemali, gdy obalono Arbenza.
Był w Managui, gdy obalono Somozę.
Pamiętasz nalot na biuro prasowe
w San Salvadorze?
Zabito redaktora naczelnego i pięciu innych dziennikarzy.
Zgadnij, kto pojawił się tam na końcu?
Weir jest z CIA?
Być może. W każdym razie mógłby być wartościowym źródłem.
Nie wiadomo.
Nikt nie potrafi go rozszyfrować.
Ma twarz, której się nie zauważa.
Wiemy o nim tylko tyle,
że kiedy się pojawia,
coś się zwykle kończy.
Zgadnij, kogo widziano w Kostaryce?
Nieźle, jak na piątą rano, Guerrero.
Będę ostrożna.
Mogłabyś coś przekazać Dickowi?
- Przekaż mu, że wracam jutro. - Jasne.
Dzięki.
Poproszę paszport.
Muszę go skserować.
- Proszę. - Dziękuję.
Oto pani klucze.
Wszystko załatwione.
Sprzątanie.
Wywieź bydło za ogrodzenie.
Gdyby ktoś pytał, czekasz na Jonesa.
Minęłaś się z moim partnerem.
Niczego nie znalazłam o Maksie Eppersonie.
Może twój tata coś przekręcił?
Cześć.
Jesteś tam?
Halo?
Rozumiem, że nie chcesz rozmawiać.
Jak mnie znalazłeś?
Nie wsiadłaś do samolotu, gdzie niby miałabyś być?
Biała kobieta
w sercu San Jose,
w środku nocy. W mieście są tylko dwa hotele.
Nie trzeba być Sherlockiem, żeby na to wpaść.
Wyluzuj. Jesteś gorsza niż ojciec.
Pozwól, że cię o coś spytam.
Ty mi coś powiedz.
Kim był człowiek, który odebrał transport?
To nie były czeki podróżne.
Wiem, że nie siedzisz w tym sam.
Nie rozpędzaj się, McMahon.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Pieniądze są w drodze.
To nie tak proste, jak kupno lodów. Jest robota papierkowa.
Pierdol się. Nie ma żadnych papierków.
Ale wiesz, kto się nimi zajmuje?
Nieproszeni goście z wydziału antynarkotykowego.
Jaki był adres?
Chodzi mi o warsztat samochodowy bez narzędzi.
Siedemnasta ulica, 1665 Southwest? Pracujecie do późna?
Nie ja pociągam za sznurki.
Chcę tego, co należy się tacie.
Załatwisz mi bilet na jutrzejszy lot.
Zostań tam.
Ktoś się odezwie.
Trzeba rozważyć wszystkie opcje.
Można próbować wprowadzić demokrację
i ubrudzić sobie przy tym ręce albo wycofać się i zostawić to innym.
Ci „inni” w tym przypadku
to sandiniści?
Ci „inni” to socjalizm.
„Komunizm pod innym imieniem...”.
Tak więc,
czy zgodnie z pańską wiedzą
możliwe jest,
że istnieją pewne...
nierejestrowane samoloty,
które zaczynają podróż w jednym z południowych miast,
przewożąc podejrzany ładunek,
którego celem jest San Jose?
Oczywiście
nie lądują one
w San Jose i przelatują niezauważone,
gdyż zaopatrują w broń siły bojowników Contras.
Nie.
Takie loty nie mają miejsca.
Może inaczej. Takie loty mają miejsce,
ale nasz wywiad nie ma żadnych informacji na ten temat.
To jak w końcu?
Są takie loty czy nie?
Nie śledzimy takiej aktywności.
Czy ktoś w rządzie szczególnie interesuje się tym rejonem?
To oczywiste.
Dziękuję, że znalazł pan dla mnie czas. Doceniam to.
Nie. Mam to.
Niech żyje wyzwolenie kobiet.
Mogę pana zacytować?
Nie. Dziękuję.
KARTA POKŁADOWA DO: ST. JOHN, ANTIGUA
Jest pani zadowolona z pobytu?
Taxi?
Dziękuję.
Muszę skserować pani paszport.
Zostań tam. Ktoś się odezwie.
Dziękuję.
Myślisz, że uciekniesz?
Proszę.
Proszę podejść.
Powód pobytu w Kostaryce?
Wakacje.
Od kiedy?
Od dwóch dni.
Wiem, że nie potrzebuję paszportu, ale wzięłam.
Oddałam funkcjonariuszowi kartę turystyczną, więc...
Proszę pani!
Proszę pani.
Zostawiła pani torbę w samochodzie.
Nie.
To pani torba.
Myli się pan.
Proszę ją wziąć.
Nie jest moja.
- Nieprawda. - Proszę pokazać.
Jest etykieta bagażowa.
Nazywam się Meyer.
Proszę spojrzeć.
- To pani torba. - Nie.
- Dick McMahon. - Ja nazywam się Elise Meyer.
Pana McMahona tu nie ma.
Pogorszyło mu się.
Co ma pani na myśli?
Jest w szpitalu.
Co takiego?
Gdzie była pielęgniarka?
Ktoś miał przy nim być.
- Została odwołana. - Przez kogo?
Jego córka tego zażądała.
To jakaś pomyłka.
Proszę mnie posłuchać.
Gdzie go zabrano?
- Jest pani rodziną? - Jestem przybraną córką.
Nie mam pani.
Mów, do którego szpitala go zabrano!
„Treat Morrison, ambasador w misji specjalnej,
licencjat na Berkeley.
Absolwent National War College.
Mianowany podporucznikiem w armii.
Żonaty.
Po samobójstwie siostry jedyne dziecko rodziców
należących do klasy robotniczej.
Żonaty z Diane Waring.
Wdowiec.
Młody wdowiec.
Człowiek, który stał się
amerykańskim bohaterem w najgorętszych miejscach na świecie”.
Pozwolę ci zacząć, od czego chcesz.
Masz już pomysł?
Wielu ludzi czuje satysfakcję,
skupiając się na wydarzeniach
sprzed 40 lat.
Na łzawych historyjkach o byciu niezrozumianym przez matkę,
o byciu gnębionym w szkole.
Ja tak nigdy nie robiłem.
Nie widzę w tym jednak nic złego.
Nie uważam, że to użalanie się nad sobą czy coś podobnego.
Nie stać mnie jednak na życie przeszłością.
Nieważne, od czego się zaczęło.
Masz rację.
Ważne jest to,
co się stanie teraz.
Jaką kwestię wygłosisz?
Żadnej. Berquist ją wykreślił.
Berquist jest...
związany z władzą wykonawczą.
Jego marzeniem jest zasiadanie w Izbie Reprezentantów.
Nie w Senacie, bo nikt go nie lubi.
Bycie jednym z 435 to szczyt jego marzeń.
Ale ty...
należysz do władzy wykonawczej, Treat.
Ciebie czeka
biuro takie jak to,
a może i większe.
Zostawmy Berquista w spokoju.
Może być przydatny.
Myślę, że ten projekt Berkiego
przysłuży ci się bardziej, niż myślisz.
Niech ubrudzi sobie ręce.
Chce być jednym z 435.
Ty celujesz dużo wyżej.
Zapamiętaj...
wszyscy jemy to samo danie.
Ty, ja i Berquist.
Lepiej jednak...
używać łyżeczki.
Zeskrobujemy boki,
żadnych okruszków.
Nic nie zostaje.
SAINT JOHN’S, ANTIGUA
Do którego hotelu jedziemy?
Do hotelu?
Tak, Ramada,
- Royal Caribe, InterCon? - Ramada.
Kiedyś miałyśmy normalne życie.
Jestem twoją córką i mi się to nie podoba.
- Cat... - Nie.
Co takiego miałaś w Malibu, czego nie masz teraz?
Mieszkałyśmy na plaży,
miałyśmy jacuzzi i kort tenisowy.
Coś jeszcze?
Miałyśmy trzy samochody.
Świetnie.
Jacuzzi, kort i samochody to dla ciebie sens życia?
Nie.
Przepraszam, skarbie. Nie tak miało być.
Miałam tam ojca. Bardzo ci dziękuję.
WITAMY AMBASADORA
SZCZĘŚLIWEGO DNIA NIEPODLEGŁOŚCI
Chciałam się zameldować. Elena McMahon.
Świeże kokosy!
RICHARD MCMAHON, LAT 64 ZMARŁ POD OPIEKĄ LEKARZY
Najlepsze życzenia. Oto plakietka.
Szczęśliwego Dnia Niepodległości.
Wszystkiego dobrego.
Jutro będzie za późno.
Ktoś musi mi pomóc.
Potrzebuję paszportu, by wrócić do Stanów.
Przykro mi, biura są nieczynne w związku z piknikiem.
Piknik jest tutaj?
- Tak. - Więc ktoś mi pomoże.
Dziś nie ma spotkań.
Nie muszę się chyba umawiać, żeby porozmawiać z kimś na pikniku?
Racja, ale bez paszportu pani nie wejdzie.
Niech będzie.
Co podać?
Niech będzie whiskey z wodą.
Właśnie miałam wyjść.
Już za późno.
To ostatni posiłek?
Dziękuję.
Czytałeś gazety?
Gorący artykuł o kobiecie, której nikt nie zna.
Cichy wylot ze Stanów, krótki pobyt w San Jose,
podrobiony paszport, prześlizgnięcie się przez kontrolę.
Fascynujące.
Jest pan gotów na wywiad, panie Morrison?
Udzieliłem go.
Reporterce Guerrero z Atlantic Post.
Czyli się znacie.
Mój człowiek był niedostępny...
Zawsze jesteś krok za innymi?
Czekasz na kogoś w dołku
i jeszcze kopiesz leżącego,
by zaczął popełniać błędy?
Na kogoś, w kogo możesz wbić swoje kły,
gdy sekretarka przekierowuje telefony?
Być może.
Przyznasz, że jesteś najlepszą osobą, do zdradzenia jej
tajemnic państwowych.
Wiesz, co jest dobre, a co złe.
Odpuściłaś kampanię prezydencką, by dostarczyć broń do Ameryki Południowej.
Przeczytałbym o tym.
Naprawdę?
Nie wiedziałam, że pseudoszpiedzy czytają.
Pojawienie się pod ambasadą nie było rozsądne.
W idealnym świecie podejmujemy idealne decyzje.
W prawdziwym świecie jest inaczej.
To nie jest takie proste.
To o tym było twoje zeszłoroczne przemówienie
dla Rady Stosunków Zagranicznych?
Relacjonowałaś to?
Jak wiele innych rzeczy, nim zlikwidowano mój dział
i kazano mi podążać za kampanijnym cyrkiem,
pisząc propagandowe teksty o słoniowym łajnie.
Szczera do bólu.
Pogadajmy...
o innych ciekawych wydarzeniach.
Dick McMahon to mój ojciec.
Zajęłam jego miejsce w samolocie widmo, lecącym z Fort Lauderdale 29 czerwca
o 1.20 w nocy.
To był Lockheed z wystarczającą ilością
broni, pocisków, min i C-4, by podbić Managuę.
Stałam się łatwym celem.
Nie było zapłaty.
Żadnej ochrony ani planu.
Tylko gra, której zasad nie znałam.
Sekretna wojna.
Mój paszport jest spalony, nie mam biletu do domu.
Tyle wiem.
Nie wiem, dlaczego ciągle tu jesteś.
Przyjechałam po forsę.
Zostałam dla tekstu.
Niezła próba.
Przyjechałam dla ojca, zostałam dla historii.
Już lepiej.
W porządku.
Nie wiem, po co przyjechałam.
Ale zostałam tu...
bo traciłam kontrolę nad życiem.
Czuję, że znowu mam z tym problem.
Ja...
tracę
kontakt z moją córką, Catherine.
Wiedziałam...
że jeśli od tego ucieknę...
będę już zawsze uciekać przed wszystkim.
Po prostu ucieknę.
Chcę tylko wiedzieć,
co ty tutaj robisz.
Jaka jest twoja rola?
Moim zdaniem...
to ty tworzysz wszystkie problemy.
Myślałem, że to ty.
A ja, że ty.
Że przysłali cię, byś mnie zabił.
Byłam gotowa.
Diane miała podobną bliznę.
Wkrótce zmarła.
„Spojrzenie foki rozbłyska kroplą...”
Coś tam,
„galeony karaibskiego ognia...”
Coś tam, coś tam.
„Spojrzenie foki rozbłyska kroplą w stronę raju”.
Diane uwielbiała poezję.
Alkestis.
Wydostała się z piekieł, choć pokochała śmierć.
Jutro.
Co jutro?
Jutro wyjedziemy.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, AMERYKO
- Proszę to oddać. - Nie.
- To już drugi raz. - Może to pan oddać?
Tu nie wolno handlować.
Chalatenango.
Nie do wiary.
Łatwiej pozbyć się wampira niż tego syfu.
- Nie. - Proszę to oddać.
Elena!
Prosimy gości hotelowych o pozostanie w pokojach.
Przyjaciel cię zdradził.
Musisz stąd wyjechać.
Powiedz mi, kim jesteś i skąd o wszystkim wiesz.
Strzelanina ci wszystkiego nie wyjaśniła?
Z drogi! Zróbcie miejsce!
Z drogi!
Odsuńcie się!
Chcemy przejechać!
Nie rozumiesz?
Wielka forsa miała zwabić tu twojego ojca.
Wymarzony milion dolarów.
To wariat, w dodatku chory.
- Wcale nie... - To człowiek,
który udowodnił, że nie dba o to,
gdzie pojawia się jego towar.
Dlatego tak łatwo znalazł się po złej stronie barykady.
„Handlarz bronią zabity w resorcie na Karaibach”.
Co z tego?
Kto by płakał?
Kto by się przejął?
Ty?
Sprawa zamknięta.
Koniec i kropka.
Ale ty...
Eleno,
zastąpiłaś go.
Sprawa dalej jest niedokończona.
Wszystkie szczątki informacji zostały skrzętnie zarchiwizowane.
Zostałaś tylko ty.
Mój paszport...
Chodziło tylko o to, byś tu została.
Mogłaś wsiąść do samolotu i odlecieć.
Paszport nie pozwoliłby ci na powrót do Stanów.
Zostałabyś zatrzymana.
Albo raczej uratowana.
Kolejny powód do zniknięcia stąd.
Ale nie.
Wciąż tu jesteś.
Została mi tylko ta historia.
Wiesz...
kim były niezgłoszone ofiary z Wietnamu?
Dziennikarzami...
upartymi jak ty.
Hej, Jones.
Czysto.
Możesz tu zostać.
Telefon jest przy placu.
Ale góra dwa dni.
Moi ludzie załatwią nam łódkę.
Musimy żyć dalej.
Tu Guerrero.
- To ja. - Elena?
Zadzwoń do ojca Catherine. Do Wynna.
Zrób to, gdy się rozłączę.
Powiedz, by pojechał po nią do szkoły. Niech nikogo nie wysyła.
Musi jechać osobiście.
Niech się nią zajmie, dopóki nie wrócę.
Dobrze. Ellie...
Dick nie żyje.
Wiem.
Przenieśli go do szpitala dzień po twoim wyjeździe.
Bałam się, że jeśli zadzwonię, zdemaskuję cię.
Przykro mi, Eleno.
Moje źródła twierdzą, że w okolicy działa francuski wywiad,
który zajmuje się tym, co my.
Na razie nie mam nazwisk,
ale mogą załatwić ci specjalną wizę i zabrać cię stamtąd.
Ci ludzie zaczynają się spieszyć.
Zamach w InterConie...
- Byłam tam. - Wiem.
Śledzimy sytuację na bieżąco.
Nic ci nie grozi.
Zwiększają ilość wojska.
Tu już przed zamachem roiło się od wojska.
Musieli wiedzieć.
Chcieli, żebym tam była.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Co?
W paszporcie jest data śmierci Dicka.
Uspokój się.
Posłuchaj. Nie ruszaj się stamtąd.
„Handlarz bronią ginie w zamachu”.
Zastąpiłaś go.
Elena?
Jesteś tam?
Elena!
Musisz wiedzieć dwie rzeczy.
Po pierwsze, wracasz do Malibu.
Tata już po ciebie jedzie.
Wolno ci odjechać tylko z nim, rozumiesz?
Po drugie, musisz wiedzieć,
że cię kocham.
Czasem kłócimy się o różne rzeczy, ale...
myślę, że rozumiesz,
że to tylko dla twojego dobra.
Nie chcę, byś marnowała czas.
Ani swój talent.
Nie pozwól sobie wmawiać, kim masz być. Bądź po prostu sobą.
Wiem, że kiwasz głową.
Kocham cię. Jesteś moją Kit-Cat.
Dobrze.
Wszystko gotowe. Kierowca czeka.
Nazywa się Paul. Spodziewa się ciebie.
Nie będą cię tam szukać.
W ciągu kilku dni stąd wyjedziesz.
Nie przychodź do mnie.
To zbyt niebezpieczne.
Ja przyjadę do ciebie.
W czym mogę pomóc?
Cześć.
Jestem Elise Meyer.
Polecana Elise Meyer z Miami?
Chodź tu. Nie ma na co czekać.
Kto chciałby siedzieć ze zgrają łysych macho w mieście,
kiedy można żyć niemal w raju?
To nie jest skomplikowana praca.
Codziennie, dokładnie o 10.00,
rutynowo,
odbierasz owoce od dostawcy z Heritage Market.
Pewnie jest coś bliżej.
Nie, muszą być stamtąd.
Guawy ze stoiska przy wejściu.
Odbierasz gazety od malutkiej kobiety dwie ulice dalej.
Bierzesz wszystkie.
Lubię być na bieżąco.
Gdy mam gości, zajmujesz się posiłkami.
Co jeszcze...
Jest tu kucharka. Evelina. Przychodzi zawsze o 17.
Zajmuje się kolacją, nie martw się o to. Możesz za to...
trochę posprzątać.
Powycieram krzesła.
Mówili, że jesteś bystra.
Znasz to?
Skomponował to Gary Geld na podstawie sztuki Davisa.
Palce lizać.
Uwielbiam wykonanie Melby Moore.
Była zbójecko niedoceniana.
Pas de critics.
Myślę, że do czternastej wszystko załatwisz.
I nie chodź na skróty.
Reszta dnia należy do ciebie.
Czyż to nie cudowne?
Co może być lepsze?
Korzystaj z dnia.
Rozgość się.
I nie nadwyrężaj generatora.
Potrzebujemy światła, ale nie zawsze.
Raz w tygodniu jeżdżę po benzynę i chcę, by tak zostało.
Elise, happy hour!
Idę!
Happy hour!
To było skomplikowane.
Mogę ci opowiedzieć.
Pominę oczywiście imiona,
bo gdybym tego nie zrobił, rozpoznałabyś każdego.
Byliśmy na Haiti,
które uwielbiałem.
Większość czasu spędzałem sam.
Nie wyróżniałem się.
Założyłem pierwszą
i jeśli się nie mylę, jedyną,
luksusową łaźnię dla gejów w Port-au-Prince.
Jak mówiłem, bez imion,
ale moimi gośćmi byli najwięksi gracze z Wall Street.
Największe gwiazdy filmu,
ich agenci i menedżerowie. Słowem, najwięksi.
Z całego świata.
Poczułem,
że to może być moje miejsce.
Przeraziłem się, gdy przy wejściu zaczęły się pojawiać martwe kurczaki.
Może nie jestem najbystrzejszy na świecie,
ale kiedy widzę martwego kurczaka,
wiem, co to znaczy.
Zrozumiałem aluzję.
Pas de poulet.
Pas de voodoo.
Pas de Port-au-Prince.
Wylądowałem tutaj.
Bob mnie urządził.
Zrobiliśmy świetny interes.
We wszystkich pokojach byli goście.
Przez chwilę cieszyliśmy się życiem, przyjmując Europejczyków.
Kilka bombardowań później przyjmowaliśmy już tylko backpackerów.
Kilka ostrzeżeń Departamentu Stanu doprowadziło nas do tego.
Dlaczego zostałeś?
Co tu jeszcze robisz?
Mógłbym cię spytać o to samo.
Zostałem,
ponieważ bardzo lubię...
używać życia.
Niech Evelina nakryje stolik dla trojga.
Będziemy mieli gościa.
Kto to?
Przyjaciel. Mówiłem ci o nim.
Bob?
Nie.
Ktoś inny.
Bądź tak miła i napełnij go.
Chodzi o to,
że przez brak gości nie stać mnie na rachunki za prąd.
Znam ludzi, którzy mogą ci pomóc.
Bywali tutaj w przeszłości.
Weź sobie pokój.
Wypełnij go, czym chcesz.
Może ponczu?
Postaw go na stoliku, Eleno.
Zajmij się swoją robotą.
Ale liczę na działkę.
Podrzuć mi od czasu do czasu trochę kolumbijskiego paliwa.
Już wcześniej to robiliśmy...
LUDOWA MILICJA SANDINISTÓW
Elise!
Jebać to.
Evelina!
Szoruj, szoruj.
Nie przychodź do mnie. To zbyt niebezpieczne.
Ja przyjadę do ciebie.
Czy ona coś podejrzewa?
Powiedziałeś jej coś?
Oczywiście, że nie.
Nie utrudniaj sprawy.
Mogłeś wywieźć bydło za ogrodzenie.
Wywieź bydło za ogrodzenie.
Minęłaś się z moim partnerem. Znasz Eppersona.
- Nie znam go. - Musisz go znać.
Hej, Maxie,
zajmij się grillem, zgłodnieliśmy.
Hej, Ellie.
Iskry cię nie poparzą,
są zimne.
Epperson nie istnieje.
Wpadliśmy na trop Boba Weira.
Bob mnie urządził.
Kiedy się pojawia,
coś się zwykle kończy.
Elise?
Czy to ty?
Wkrótce wróci.
On tam jest.
Bob Weir.
Kurwa. Wejdź.
Gdzieś poza oceanem.
Słonym do granic i pełnym ryb.
Co tam jest?
Podejrzewam, że nic tam nie ma.
Samolot będzie jutro o ósmej.
Popłyniesz na lądowisko. Jest nasze. Nic ci nie grozi.
Zostanę tu, aż po wszystkim opadnie kurz.
Mówi to tajny agent, wchodząc prosto w ogień.
Swobodny jeździec geopolityki,
nie zadający się z prasą.
Przestań. Prawdziwa reporterka.
W ciągłym ruchu.
Bądź o szóstej w zatoczce przy motelu.
Zabierz wszystkie notatki. Inaczej wszystko na nic.
Chyba że już je znaleźli.
Ukryłam je.
Dobrze.
Wrócę przed końcem wakacji.
Gdzie?
Mój dom jest przy tobie.
Zadzwonię jutro przed samolotem.
O której?
U ciebie będzie trzecia.
Będę czekać.
Obiecujesz?
Dobrze.
Obiecuję.
Będę czekać.
Proszę wybrać numer ponownie.
Pomoc dostępna pod numerem operatora.
Proszę wybrać numer ponownie.
Ostatnio doszło do strasznych rzeczy.
Chcę wiedzieć, kto...
Kto ceni pieniądze nad życie?
Stal i ołów nad krew i duszę?
Kto zyska?
Kto wykorzystuje tę wojnę?
Kto ma serce z kamienia i próżną duszę?
Elena!
Po drugie...
Chcę wiedzieć, dlaczego.
Jutro.
Co jutro?
Wyjedziemy stąd.
Podejrzana zaatakowała mnie
i zaczęła strzelać,
raniąc mnie w ramię.
Odpowiedziałem ogniem...
i ją zabiłem.
Wiedziała...
że ją dopadliśmy.
Wydawało się,
że nad wszystkim panujemy.
Okazało się, że jest zupełnie inaczej.
Wyjaśniliśmy sprawę...
ale straciła życie.
Elise Meyer.
Elena Janklow. Elena McMahon.
Domniemana zabójczyni.
Dziennikarka.
Amerykanka.
Matka. Córka.
Sympatyczka sandinistów.
Niestety,
nasza próba jej przechwycenia...
Tędy, proszę.
...nie powiodła się.
Niektórzy powiedzą, że czekała na pieniądze.
Inni, że podleciała za blisko słońca.
Moim zdaniem, ci drudzy mają rację.
Pochłonął ją ocean.
CIA ZAMIESZANE W HANDEL BRONIĄ
E. MCMAHON I A. GUERRERO
Myślę, że w ciągu kilku sekund,
które minęły od zobaczenia Morrisona
do momentu pociągnięcia za spust...
zrozumiała, że została wrobiona.
Dlaczego to zrobiła?
Nie potrafię znaleźć odpowiedzi.
To nieszczęśliwy zbieg wydarzeń.
Najgorszy, jaki mógł się wydarzyć.
Ostatnio doszło do strasznych rzeczy.
Ale poruszaliśmy się szybko.
Podróżowaliśmy bez bagażu.
Byliśmy młodsi.
Ja byłam młodsza.
Byliśmy...
brudnopisem historii.
Dopiskiem na marginesie.
A mimo to...
jednak byliśmy.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JOAN DIDION
Napisy: Tomasz Suchoń