OBSERWATORIUM BARBEAU
KOŁO PODBIEGUNOWE PÓŁNOCNE
LUTY 2049 ROKU
TRZY TYGODNIE PO INCYDENCIE
Jeszcze możesz zmienić zdanie.
Wyścig, kto zginie pierwszy.
Nieuleczalnie chory pacjent przeżywa ludzkość.
- Nadajesz się do czasopisma medycznego. - Nie ma już komu czytać.
Jeśli przerwiesz transfuzje, nie przetrwasz tygodnia.
Gdybym chciał umierać, leciałbym z wami.
- Chcemy być w domu. - Czyli gdzie?
Dla ciebie dom jest pewnie tutaj.
Miejsce dobre jak każde.
Ana? Ana!
- Zostawcie wszystko. - Ana?
- Zostawcie wszystkie rzeczy. - Ana!
- Córka zaginęła! - Co?
- Szukam mojej córki. Nie ma jej. - W czym problem?
Nie mogę jej znaleźć!
- Katherine! - Ana?
- Już poleciała. - Co?
Innym helikopterem. Widziałam ją.
- Co? Sama? - Nie, z doktorem Roggiem.
Kazał przekazać, że spotkacie się na miejscu.
- Musimy lecieć. - Chodź.
Odhaczasz nazwiska?
Nie dostałem listy. Ładuję ludzi do helikoptera.
A on?
Zostaje.
Lecimy!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
W naszej galaktyce znajdują się miliardy gwiazd.
Każda jest słońcem w swym układzie słonecznym,
a większość słońc ma planety.
Więc logiczne jest,
że wśród tych setek miliardów egzoplanet w naszej galaktyce
co najmniej jedna ma potencjał podtrzymywania życia.
Oto K-23, wcześniej nieodkryty księżyc Jowisza.
Niezupełnie egzoplaneta.
Jego atmosferę reguluje nie słońce,
ale aktywność wulkaniczna.
Mówiąc prościej, analiza spektrum lunarnego K-23,
jego biomarkerów i pary wodnej,
wskazuje, że jest on ogrzewany od wewnątrz.
Dalsze badania wykażą, czy nadaje się do zasiedlenia,
ale mamy dużą dozę pewności,
opierając się na jego masie, prędkości radialnej i orbicie,
że tak.
Nie znam go osobiście,
ale lata temu zbierałem materiały dla jego współpracownika.
W Oksfordzie?
Nie, w Michigan.
Michigan.
Zimno tam.
Tak, była tam pani?
Co pan pije?
Whiskey, a pani?
To samo co pan.
- Portobello Beach. Znasz? - Nie.
Piękne miejsce. Powinieneś pojechać. Na wybrzeżu, blisko Edynburga.
W samym środku lata zwykle pada.
- Pułapka na turystów. - No tak.
- Ale odwiedź plażę, jest piękna. - Odwiedzę.
Czy mogę ci zadać bardzo poważne pytanie o twoją poważną książkę?
Ile z tego, co poszukujesz, jest prawdą,
a ile zwykłym…
kitem?
NA MOTYWACH POWIEŚCI „DZIEŃ DOBRY, PÓŁNOCY” LILY BROOKS-DALTON
Podaj aktywne misje.
Neowise, nieaktywna.
Voyager 3, nieaktywna.
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, ewakuowana.
Orion 2, nieaktywna.
Aether, aktywna.
Geofen 3, nieaktywna.
- Jason… - Pokaż Aether.
PODEJŚCIE KOŃCOWE
Za ile Aether będzie w zasięgu?
Za 11 godzin 54 minuty.
- Ustaw powiadomienie. - Powiadomienie ustawione.
Już idę.
Nie! Zaczekaj!
Ade!
Zaczekaj!
Śpisz, Maya?
Nie śpię. Jak się czujesz?
Jak kaszalot.
- Cześć, Sully. - Z tobą nie rozmawiam.
Dlaczego?
Śniło mi się, że mnie zostawiłeś na K-23.
- Wcześnie zacząłeś. - Mistrz nie spoczywa.
Dalej pobijasz rekord swoich synów?
- Płacą ci, by mnie rozpraszać? - Robię to za friko.
- Miałaś kontakt z Ziemią? - Nadal próbuję.
- Dzień dobry, Sanchez. - Cześć, Sully.
Bezkofeinowa.
Dzięki.
- Masz coś? - Na razie nie.
Tu Misja Aether K-23, dostępna na wszystkich kanałach.
Czy ktoś mnie słyszy?
Powtarzam.
Czy ktoś mnie słyszy?
- Ma coś? - Jaka to częstotliwość?
S, X i Ka.
- Ostatni kontakt… - Wliczając utratę centrum kontroli?
- Nie. - 3 tygodnie.
Gdy Mojave zanika, Hiszpania lub Australia przejmują sygnał.
Bez przerw. Nikt nie odpowiada.
Wszystko sprawdziłam, restartowałam sto razy, nic nie działa.
Nie ma też kontaktu z lotem kolonizacyjnym na K-23,
który miał wyruszyć tydzień temu.
Może to względy atmosferyczne,
zakłócenia radiowe, burza geomagnetyczna.
Ale nic nie trwa tak długo i nie powoduje zakłóceń na obu półkulach.
OBSERWATORIUM BARBEAU
Nie.
Halo, tu obserwatorium Barbeau. Pozostawiono członka rodziny.
Ktoś musi po nią wrócić.
Halo, tu obserwatorium Barbeau. Dziecko pozostawione…
Jak się nazywasz?
Niezidentyfikowane dziecko.
Ma siedem lub osiem lat. Jest sama.
Ktoś musi wrócić. Ona jest…
Jest tam ktoś?
Hej.
Ktoś musi po ciebie wrócić, bo ja nie mogę ci pomóc.
Rozumiesz?
Źle trafiłaś.
Jesteś głodna?
Masz rodzeństwo?
Chyba nie jesteś głucha? Słyszysz mnie?
To mamy wyjaśnione.
Nie możesz mówić?
Czy nie chcesz?
Albo chcesz mnie wkurzyć.
Co to jest?
Irys?
Jesteś…
Iris?
No dobrze.
Aether wszedł w zasięg. Brak wiadomości przychodzących.
Aether, odbierz.
Tu obserwatorium Barbeau. Słychać mnie?
Aether, odbierz.
Tu obserwatorium Barbeau. Słychać mnie?
Niczego nie dotykaj.
Aether, tu obserwatorium Barbeau.
Słychać mnie?
Nie dotykaj.
Aether, odbiór.
Tu obserwatorium Barbeau. Słychać mnie?
To Aether.
To statek kosmiczny… daleko stąd.
Powraca z planety, która…
miała być naszą przyszłością, ale…
wszystko potoczyło się inaczej.
Dlatego muszę nawiązać z nim kontakt.
Teraz. Dopóki nie jest za późno.
Rozumiesz?
Nie.
To mój pokój.
Tutaj.
Będziesz spać tutaj.
Nie.
Problemem jest antena. Jest za słaba.
W którą stronę jej nie odwrócić.
Nie odpowiadają, bo nas nie słyszą.
To już coś.
Zmienne oraz fakt, że nie da się skontaktować z lotem kolonizacyjnym
ani złapać Mojave na żadnej częstotliwości,
prowadzą do oczywistego wniosku…
że wina leży po naszej stronie.
Ale sprawdziliśmy wszystkie możliwe źródła problemu
i nic nie udało się znaleźć.
Przy mniej doświadczonej załodze wybuchłaby panika.
Zwolnij.
Specjalistka misji Sullivan łamie wszelkie protokoły,
starając się nawiązać jakikolwiek kontakt,
także z Chinami, Indiami…
i Rosją.
Robi to z mojego polecenia.
Mitchell jest…
bez dwóch zdań najlepszym pilotem, ale chce już wrócić do domu.
Maya i Sanchez pełnią 12-godzinne dyżury.
Nieustannie restartują system łączności,
także na mój rozkaz.
Zbliżamy się do końca wyprawy, a duch załogi pozostaje niezłomny.
Po dwuletniej misji na K-23
mamy więcej pytań niż odpowiedzi.
TRAJEKTORIA MISJI AETHER
Przeżycie? Tak. Rozrost populacji? Tak.
Możliwość zamieszkania? Tak.
Uzyskaliśmy odpowiedzi na wszystkie pytania.
Poza jednym, które wisi w powietrzu.
„Czemu wszędzie jest tak cicho?”
Czas śniadania minął. Chcesz ponowić?
Nie. Prawie skończyłem.
Wiem.
Też uważam, że to nie ma sensu.
Nie ma zasady, że masz wszystkiego dotknąć.
Polaris.
Widzisz ją?
Najważniejsza gwiazda na niebie.
Jeśli kiedyś się zgubisz, wskaże ci drogę.
Dzwoniłam. Nie odbierałeś.
Przepraszam. Praca.
Nie możesz odebrać, jak pracujesz?
Mogę, ale nie odebrałem.
Dzwoniłam, że nie jestem w ciąży.
Jesteś bezpieczny.
To było tylko…
potencjalne wykrycie formy życia, które okazało się fałszywe.
Chcesz zostać badaczem, Augustine.
Odkrywać nowe światy, dawać życiu nadzieję.
A jednocześnie twoje własne życie…
wymyka ci się z rąk.
A to… łamie mi serce.
Ale, no wiesz…
pewnie tak będzie najlepiej.
To nie powinno dotrzeć tak daleko.
Nie tak szybko.
Jest antena silniejsza niż nasza.
Na północy.
Tam.
Jezioro Hazen.
Stacja meteorologiczna.
Osłaniana łańcuchem górskim.
Powietrze nadal może być dobre.
Przynajmniej jakiś czas.
Jak do niej dotrzemy, to ktoś nas usłyszy.
To daleko stąd.
BRAK SYGNAŁU
Dobrze.
W porządku. Tak trzeba.
Ja też muszę.
Weź głęboki wdech.
Nie jest tak źle, prawda?
Nie zdejmuj, choćby nie wiem co.
- I słyszę jakby… obwąchiwanie. - Co?
Potem głos mówiący: „Cholera, ale ty ładnie pachniesz”.
- Co? - I to był ten facet!
- Kłamiesz. - Czemu miałabym kłamać?
- Zrobił to? - Nie.
- O mój Boże. Zrobił to? - Tak.
- Ale czemu? - Bo ładnie pachnę!
No i? Stał za tobą?
Zaraz za mną. Nachylił się w stronę mojej szyi.
W porządku. Możesz wejść.
Nie…
Chodź!
No dobrze.
Spóźnialscy nie są sexy.
Jasne, ale… Dobra.
- Nie przeszkadza ci, gdy ktoś… - Nie, ważne, czy jest sexy.
To moja siostra.
A to moja najlepsza kumpela z liceum.
No więc zjawia się.
Zjawia się.
Uwaga…
Jest.
Najmądrzejszy kot świata, Einstein.
Cześć, kociaku! Cześć, mały.
I tak woli mnie.
- Muszę wiedzieć, co się stało. - Z czym?
- Nie wiem. - Już mówiłam, że facet z…
Ten wąchacz?
O nie! Co?
Strasznie się boję.
Przepraszam cię za tyle rzeczy.
Kocham cię, Margaret.
Kocham cię.
Zagramy w coś innego?
- Od dwóch miesięcy wygrywam. - Ja mam swój rytm.
Wzięli mnie do NASA, bo byłem fenomenalny z matmy.
Nie lubię używać słowa „geniusz”, ale…
Czytałam twój biogram.
Złamałeś łapę psu, przywiązując go do drewnianej rakiety.
- To bez związku. - Nie dla psa.
Czy wiesz, że jest ponad 60 miliardów możliwych kombinacji
w remika na początku gry?
Czyli ta twoja obecna passa…
W czasie której zdążyliśmy przelecieć cały kosmos.
…to tylko maleńki łut szczęścia
pośród 60 miliardów możliwych kombinacji. Gdy zastosujesz…
umiejętności matematyczne na poziomie geniuszu,
możesz wykorzystać…
te kombinacje na swoją korzyść.
I ty niby robisz to teraz?
Obezwładniasz mnie matematyką?
Ty, moja droga, jesteś, jak to mówią moi koledzy matematycy…
tumanem.
Tumanem!
- Zboczyliśmy z kursu. - Jak bardzo?
Nie wiem. Doszło do autodezaktywacji.
Wyłączyć silniki, zanim całkowicie zboczymy.
- Problem z nawigacją. - Jak bardzo zboczyliśmy?
Nie mam pojęcia.
Musimy to sprawdzić.
Wariancja dla alarmu?
- 0,4 stopnia. - I włączył się 80 sekund temu?
- Przy 48 000 km/h. - Plus prędkość lotu bezwładnego.
Naprowadzanie…
- Bez łączności nie działa. - Sanchez, wyłącz alarm.
Sully? Co słyszysz?
Sondy Jowisza, radiolatarnię, którą zostawiliśmy na K-23,
sondę z zaopatrzeniem, nieczynne satelity…
Można to wykorzystać.
Użyjmy radiolatarni K-23 jako punktu odniesienia.
Jest za nami.
- Możemy ustalić kurs od niej do satelity. - Inicjuj.
Sully, namiary na radiolatarnię i puls.
Maya, pomóż Sanchezowi ustalić kurs.
Ale szybko, cały czas nas znosi.
Problem za problemem.
Dziesięć modeli, dziesięć dopasowań.
Jesteś pewna tych danych?
Tak.
Ale to strefy niezatwierdzone do przelotu.
Potencjalne zagrożenia?
Wiemy o aktywności meteorów w tej części
i możemy ją ominąć, ale…
tego obszaru…
nie zmapowaliśmy.
Nikt tego nie zrobił.
Ktoś ma lepszy pomysł, jak dotrzeć na Ziemię?
Dobra. Bierzemy ten kurs.
Nie przepadam za lotami przez niezatwierdzone strefy.
Ja też nie.
Jest w porządku.
Nie trzeba ciągle sprawdzać. Powietrze tutaj jest czyste.
Jesteśmy bezpieczni.
Tak.
Prześpijmy się trochę.
Potrzebujesz snu.
Ja też.
Zostań tutaj.
Co?
Wyjdź stąd. Już!
Chodźmy.
Trzymajcie się. Cześć!
Chodźmy do samochodu.
Wsiadaj.
Skarbie, zapnij pas.
Byłyśmy na wyspie.
Mój…
Mój ojciec miał udar, więc chciałyśmy przy nim być.
Przykro mi.
No cóż, takie życie.
Powiedziałaś jej o mnie?
Jak ci na tym zależy, to sam się przedstaw.
Trzymaj się, Augustine.
To urządzenie zostało skonstruowane po to,
by wykrywać obce formy życia, które mogłyby dokonać inwazji.
To by się zgadzało.
Chcesz poznać płeć?
Wykluczone.
Będziemy mieć córkę.
Córkę?
Stresujesz się?
A ty?
Po prostu się nie spodziewałam.
Jesteś tylko człowiekiem.
Niby nie mogłam się powstrzymać?
- To ty tak powiedziałaś. - Ja?
Też się nie spodziewałem.
Jakie imię wybierzemy?
Trudy?
Roxy?
Penelope?
Margot?
Maggie?
Henrietta?
To się nada…
póki co.
To twoja mama?
Znałem podobną osobę.
Miała trochę inny odcień włosów, ale…
Była tak głośna, jak ty cicha.
Kiedy się śmiała, każdy się oglądał.
Śmiała się dużo,
bo była o wiele mądrzejsza od innych i o tym wiedziała.
Opowiedz mi o swoim życiu, Iris.
Cokolwiek.
Hej, Iris.
Zadaj mi pytanie.
Kochałeś ją?
Biegnij!
Niepotrzebnie się zatrzymaliśmy.
To wszystko, co mamy.
Nie, dziękuję.
Wolę to.
W stacji Jezioro Hazen będzie mnóstwo jedzenia.
Pizza…
cheeseburgery.
Co ci się zamarzy.
Groszku nie będzie.
Idziemy w tym kierunku.
Chodź.
W porządku. Damy radę.
Damy radę.
Widzę cię!
Iris?
Iris? Tu jestem!
Podążaj za głosem.
Tu jestem.
Nie ma śladów.
Iris!
Tu jestem.
Tu jestem!
Tu jestem.
Iris?
Myślałem, że cię straciłem.
Patrz, czego dokonałaś.
Wszystko gra?
Lecę tam, gdzie każe Sanchez.
Sully coś podała?
Na razie nie. To tylko usterka.
Naprawdę w to wierzysz?
Skoro nie ma innych informacji.
A więc to dziewczynka.
Tak.
Hiacynta.
Co?
Imię mojej matki.
Jest taki kwiat.
Hiacynta?
Rodzaj kwiatu.
81-40 północ.
72-58 zachód.
Jesteście tam?
Tu statek Aether powracający z misji na Jowiszu.
- Czy mnie słychać? - Tak.
Tak, słyszę.
Tu stacja meteo Jezioro Hazen.
Hazen, nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię słyszę.
Tylko ty chcesz ze mną rozmawiać.
Straciliśmy kontakt z NASA i całą resztą.
Czy masz informacje o przerwie w łączności?
Hazen, jesteś tam?
Co wiecie o warunkach panujących na Ziemi?
Nie wiemy nic.
Chciałbym…
Wybacz, Hazen, przerwało łączność.
Czy to Centrum Kontroli?
Hazen, słyszysz mnie?
Nie znam szczegółów. Wiem, że to był błąd.
…zaczęło się od…
…i również…
Hazen, słychać mnie?
- Co to? - Radar nie rozpoznaje.
- Możesz obrócić na osi? - Próbuję.
Co to, u licha, jest?
Tak to jest latać po omacku.
Aether? Specjalistko misji Sullivan, czy mnie słyszysz? Halo?
Hazen, czy mnie słyszysz?
SZACOWANIE ZNISZCZEŃ
Szacuj straty inne niż system łączności.
To koniec.
Na razie.
Sully, stan mostka.
Pod kontrolą. Uszkodzona ściana laboratorium.
Stan systemów łączności?
Straciliśmy łączność…
i radar.
Niech to szlag.
Pełny raport o wszystkich systemach. Naprawmy chociaż radar.
Robi się.
Co my tu mamy…
Ściana laboratorium.
Drukarka to załatwi.
Radar.
A tu system łączności.
SZACOWANIE ZNISZCZEŃ
A tu system łączności.
STAN KRYTYCZNY
Da się to naprawić,
ale trzeba się tam przejść.
Skąd to masz?
Ukradłam z platformy modułu lunarnego.
NASA będzie się martwić, jak wyładować kanistry, gdy wrócimy.
To powinno pomóc.
Maya?
Co myślisz o imieniu Caroline?
Jest spoko.
Lepsze niż Hiacynta?
- Tak. - Tak.
I jak?
Uda się przed czasem.
Wyjdziemy razem z Mayą.
Dobrze, to ja dołączę i pomogę wam to nieść.
Tam nie ma grawitacji.
Dziewczyny same udźwigną.
Nigdy nie przepuszczam okazji na przechadzkę.
Idzie, bo się boi o ciebie, czy dlatego, że ja nigdy nie wychodziłam?
Przeszłaś szkolenie. Nie wysłałby cię, gdyby nie był pewien, że dasz radę.
Świetnie. Przynajmniej ktoś jest tego pewny.
Czwarty raz.
Jest taka drobna. Gdzie to się w niej mieści?
Jak się czujesz?
Puściłabym pawia.
Teraz wiesz, jak ja się czuję.
Zrób to teraz, póki nie masz hełmu.
Ciężko go zdjąć.
Pomóc ci?
Dzięki.
Niedobrze.
W porządku, Maya?
Możemy dostosować tempo do ciebie.
To dotyczy także ciebie, Sully.
Bez pośpiechu, jasne?
O Boże.
Nie ma lepszego widoku.
- Tam jest wasz radar. - Tak.
Zaraz pojawi się miejsce instalacji.
Widzę.
Dwadzieścia pięć metrów.
Dwadzieścia metrów.
Widzę antenę.
Sully, co powiesz na imię Florence?
Dzieciaki wołałyby na nią Flo.
Słuszna uwaga.
Jak tam radar?
Może tylko się obluzował.
Są tu luźne kable, ale nos jest nienaruszony.
Słucham? Powiedziałaś „nos”?
Sami czepialscy.
- Hej, Sanchez. - Tak?
Może byś nas jakoś zainspirował?
Chyba mam dla ciebie piosenkę.
Proszę bardzo. Bawcie się dobrze.
O tak.
Nie znam tego.
No nie znam.
Mitchell, sprawdź, czy działa.
Zrozumiałem. Sekunda.
Fantastycznie. Uruchamiam ponownie.
Źle wybrałam zawód.
Powtarzam to od dwóch lat.
- Maya, wszystko gra? - Tak, dokończę ostatnie połączenie.
Wróćmy sprawdzić, kto chce z nami pogadać.
- Sully, prowadź. - Dobra.
Dobra robota. Sanchez?
Nie wiem, jak łączność, ale radar…
Co to?
Maya, uciekaj!
Ade, pospieszcie się. Uciekajcie.
- Uciekajcie stamtąd. - Szybko, Ade!
- Maya! Uciekaj stamtąd! - Utknęłam!
Maya! Szybko!
Sully!
Tu jestem, Ade!
Koniec.
Minęło.
Nikomu nic się nie stało? Wszyscy bezpieczni?
- W porządku? - Ja pierdolę!
Kurwa mać.
Wracajmy, zanim Maya znów coś zniszczy.
Ja?
Stan?
Radar nadal działa. I…
system łączności także.
Wklepuję. Trzymajmy kciuki za łączność.
SYSTEM KOMUNIKACJI AKTYWNY
Muszę się napić.
Za pierwszy i ostatni spacer w kosmosie.
Muszę się porządnie napić.
Wszyscy byśmy się napili.
Kto to powiedział?
Sully.
Pomocy.
Maya?
Krwawię.
Rana drążąca.
Sanchez, przynieś apteczkę do śluzy.
Sanchez już idzie. Ade, spada jej gwałtownie poziom tlenu.
Przyczepmy ją.
- Co zrobiłam źle? - Nic nie zrobiłaś źle.
DEKOMPRESJA
Wyjdziesz z tego.
Jest bardzo źle?
Ściągnijmy plecak.
- Oddychaj, Maya. - Sanchez, dawaj tę apteczkę!
No dalej.
Oddychaj.
Tak.
Trzydzieści sekund!
Jestem z tobą. Patrz na mnie. Jestem z tobą.
- Zdejmę ci hełm. - Dobra.
- Wszystko będzie dobrze. - Tak.
Dwadzieścia sekund.
Oddychaj.
Ile mamy czasu? Właśnie tak.
Dziesięć sekund! No już!
Teraz! Czysto!
- Za dużo krwi. - Jest w porządku.
- Za dużo krwi. - Jest dobrze.
- Nie mamy czasu. Naciskaj. - Tutaj? Czekaj.
Masz?
Za dużo krwi. Za dużo.
- Mam. - Wyjdziesz z tego.
Okej? Maya? Oddychaj.
- Maya, oddychaj, proszę. - Rana kłuta w dolnej części pleców.
Maya?
- Masz? - Tak.
- Maya? - Tak.
Wyjdziesz z tego.
- Dasz radę. Tak. - Nie.
- Maya. - Czemu dalej krwawi?
Patrz na mnie.
- Maya. - Muszę tu zostać.
- Uwaga. - Mitchell, przygotuj nas.
Maya, patrz na mnie. Maya. Oddychaj.
- Proszę. - Próbuję.
Maya.
Oddychaj.
Maya.
Hazen, tu Aether. Słyszysz mnie?
Kapitanie,
mamy widok na Ziemię.
Złapałem sygnał ze starego teleskopu satelitarnego Astron.
Co robimy?
Hazen, tu Aether. Słyszysz mnie?
Powtarzam…
Hazen, tu Aether. Czy mnie słyszysz?
Hazen, czy mnie słyszysz?
Tak, Aether.
Mieliśmy awarię systemu łączności.
Ale już działa i… mamy widok na Ziemię.
Niestety nie udało się nam zadbać o Ziemię, gdy was nie było.
Masz jakieś nowe dane sugerujące możliwość bezpiecznego lądowania?
Nie.
Można przeżyć tylko pod ziemią.
I to tymczasowo.
Chciałbym coś zasugerować.
Czy to ma dla ciebie sens?
Jeśli chcemy wrócić na K-23, to tak.
Całkiem dobry plan.
Zboczymy z kursu na Ziemię
i za sprawą grawitacji zaoszczędzimy paliwa na zwrot.
- Po co? - Tam już nic na nas nie czeka.
- Nie wracamy w kosmos. - Na Ziemi zginiemy.
- On ciągle żyje. - Bieguny ucierpią ostatnie.
- Skażenie rośnie. - Na razie nie wiemy nic.
Widzieliśmy to.
Mieliśmy misję dotrzeć na K-23 i wrócić na Ziemię.
Wracamy do domu.
Hazen, czy wciąż nas słyszysz?
Jestem, Aether.
Hazen, mówi dowódca Gordon Adewole.
Twoje dane są intrygujące, ale ciekawi mnie, skąd je masz
i skąd tyle wiesz o planie naszego lotu.
Możesz się przedstawić?
Augustine Lofthouse.
Doktor Lofthouse.
Po powrocie zamierzałem się z panem spotkać.
Niestety od kilku dni to wydaje się mniej prawdopodobne.
Tak.
Będąc na północy, jest pan pewien,
że nie ma bezpiecznych rejonów na południowej półkuli?
Antarktyda?
Nie ma.
Przykro mi.
Przedyskutujemy nasze opcje i się odezwiemy.
Jest wiadomość dla ciebie.
Ściąga się.
Kiedy wysłana?
Dziesięć dni temu.
Kochanie,
nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, co tutaj się dzieje,
ale musimy się ewakuować.
Chłopcy są chorzy.
Informuję cię, dokąd się udajemy,
bo nie będę mogła już się z tobą skontaktować.
Bardzo cię kocham.
Bardzo.
Masz chwilę?
Oczywiście.
To dziwne zdać sobie sprawę, jak długo już to robię.
Dwadzieścia lat temu razem z Kath…
rozmawialiśmy o ryzyku.
Istnieje pewne niebezpieczeństwo…
i wzięliśmy je pod uwagę.
Miało dotyczyć mnie,
oni mieli być bezpieczni.
W domu…
bezpieczni.
Masz dwie kapsuły powrotne, biorę jedną.
Miałeś rację.
Twoim zadaniem jest zawrócić statek i zacząć nowe życie, tym razem lepsze.
A moim…
dotrzymać obietnicy złożonej rodzinie.
Rozumiem.
Czułbym się tak samo.
Wiem o tym.
- Tym lata się we dwójkę. - Dam radę.
Lecę z tobą.
Po co?
Myślałem…
To twój pierwszy błąd.
Dużo myślałem o czasie…
o tym, co z nim robimy i dlaczego.
Czemu jeden przeżywa całe życie…
a inny ma tylko kilka lat.
Moja córka Maria umarła, gdy miała cztery lata.
Byłaby w tym wieku co Maya.
Czasami nocą, gdy nie mogłem spać,
wyobrażałem sobie, że są przyjaciółkami.
Rozmawiają o szkole. Albo o chłopcach.
Chcę zabrać Mayę do domu.
Tak najlepiej wykorzystam swój czas.
Pomyślałem, że polecę z kumplem, jeśli on nie ma nic przeciwko.
Dobrze.
Żegnaj, Sully.
Dbaj o siebie. I o naszą małą Caroline.
Obyś odnalazł rodzinę.
Życz nam powodzenia.
Powodzenia.
Tu Aether. Słychać mnie?
- Doktorze Lofthouse, słyszy mnie pan? - Słyszę.
Zaraz stracimy łączność wskutek jonizacji…
ale chciałam panu podziękować.
Dowódca Adewole i ja zawracamy.
To dobrze.
Kapitan Mitchell i specjalista Sanchez postanowili lądować.
Mają tu rodziny?
Tak.
Rozumiem.
Mechanik pokładowy Maya Lawrence miała wypadek w czasie lotu.
Przykro mi.
Odkrył pan tu coś niezwykle ważnego.
Ja tylko wskazuję.
Wskazał pan niezwykły świat.
Szkoda, że go pan nie widział.
Musi wystarczyć Jezioro Hazen.
Jak się pan tam znalazł?
Chciałem komuś pomóc.
To się panu udało.
To z pana powodu przystąpiłam do programu.
Pracował pan z moją mamą, Jean Sullivan.
Dostała od pana skałę księżycową.
Była niesamowita. Zapragnęłam polecieć w kosmos po więcej.
Chciałabym podziękować panu osobiście, dr. Lofthouse.
Augustine.
Jestem Iris.
Wiem.
Miło w końcu cię poznać.
Jak tam jest, Iris?
Opowiedz.
Cudownie.
W kolonii jest jak w Kolorado.
Byłeś tam kiedyś? W górach?
Tak.
Powietrze jest rześkie…
a planeta pachnie tak, jakby ukryte gdzieś pod ziemią sosny
miały za chwilę wystrzelić.
Przez pierwsze tygodnie
patrzyłam w górę, oczekując błękitnego nieba,
a było pomarańczowe…
od światła odbijającego się od Jowisza.
W pewnym momencie na orbicie…
Jowisz wydaje się tak blisko…
jakby na wyciągnięcie ręki.
A światło sprawia, że barwy są niesamowicie żywe.
Woda… kwiaty…
Jakby znaleźć się w krainie Oz i ujrzeć kolory po raz pierwszy.
Nigdy nie widziałam czegoś tak pięknego.
Doktorze Lofthouse?
Augustine?
Straciłam kontakt.
Zostaliśmy tylko my.
Tylko my?
Napisy: Dorota Nowakówna