‪(หอสังเกตการณ์บาร์โบ)
‪(วงกลมอาร์กติก)
‪(กุมภาพันธ์ ปี 2049)
‪(สามสัปดาห์หลังเหตุการณ์)
‪ยังมีเวลาให้เปลี่ยนใจนะ
‪เหมือนแข่งกันว่าใครจะตายก่อน
‪ผู้ป่วยระยะสุดท้าย ‪มีชีวิตยืนยาวกว่ามนุษยชาติที่เหลือ
‪น่าจะมีคนศึกษาคุณไปลงในวารสารการแพทย์
‪ไม่มีใครได้อยู่อ่านหรอก
‪ถ้าคุณเลิกถ่ายเลือด คุณจะอยู่ไม่ถึงสัปดาห์
‪ถ้าผมรีบตาย ผมจะไปกับคุณ
‪- เราต่างก็อยากกลับบ้าน ‪- บ้านที่ไหนล่ะ
‪สำหรับคุณ คงเป็นที่นี่สินะ
‪มันไม่ต่างจากที่อื่นนักหรอก
‪อันนา อันนา
‪- ทิ้งทุกอย่างไว้ ‪- อันนา
‪- ทิ้งข้าวของทั้งหมดไว้ ‪- อันนา
‪- ลูกฉันหาย ‪- อะไรนะ
‪- ฉันหาลูกสาวฉันไม่เจอ เธอไม่อยู่ตรงนี้ ‪- มีปัญหาอะไร
‪ฉันหาลูกไม่เจอ
‪- แคทเธอรีน ‪- อันนาล่ะ
‪- เธอไปแล้วล่ะ ‪- หา!
‪พวกเขาให้เธอขึ้นเฮลิคอปเตอร์อีกลำ ‪ฉันเห็นเธอ
‪- อะไรกัน ตามลำพังเหรอ ‪- ไม่ ไปกับ ดร.ร็อกก์
‪เขาให้บอกคุณว่า ‪ไว้เจอกันเมื่อเครื่องลงจอด
‪- เราต้องไปแล้ว ‪- มาเถอะ
‪คุณเช็กชื่อหรือเปล่า
‪ไม่มีใครให้รายชื่อมา ‪ผมแค่ให้คนขึ้นเฮลิคอปเตอร์
‪แล้วเขาล่ะ
‪เขาจะอยู่
‪ไปกันเถอะ
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪แค่กาแล็กซีเราแห่งเดียว ‪ก็มีดาวหลายพันล้านดวงแล้ว
‪แต่ละดาวเป็นดวงอาทิตย์ ‪ประจำระบบสุริยะของตัวเอง
‪และดวงอาทิตย์เหล่านั้นส่วนใหญ่มีดาวเคราะห์
‪ฉะนั้นจึงสมเหตุสมผลว่า
‪ในบรรดาดาวเคราะห์นอกระบบ ‪หลายแสนล้านดวงในกาแล็กซีของเรา
‪มีดาวเคราะห์อย่างน้อยหนึ่งดวง ‪ที่มีศักยภาพที่จะให้ดำรงชีวิต
‪นี่คือเค-23 ดวงจันทร์ของดาวพฤหัสฯ ‪ที่ยังไม่ถูกค้นพบก่อนหน้านี้
‪ไม่เชิงเป็นดาวเคราะห์นอกระบบ
‪ชั้นบรรยากาศของดวงจันทร์นี้ ‪ไม่ได้ถูกกำหนดโดยดวงอาทิตย์
‪แต่โดยปรากฏการณ์ธรรมชาติ ‪ที่เกิดจากภูเขาไฟ
‪พูดให้ง่ายก็คือ ‪เมื่อศึกษาสเปกตรัมดวงจันทร์ของเค-23
‪ดัชนีชี้วัดทางชีวภาพและละอองน้ำของมัน
‪ดูเหมือนว่ามันได้รับความร้อนจากภายใน
‪ในขณะที่เรายังต้องพิสูจน์ว่า ‪ชั้นบรรยากาศเหมาะสมแก่การอยู่อาศัย
‪เราพูดได้อย่างมั่นใจ
‪ตามค่ามวล ความเร็วแนวเล็ง และวงโคจร
‪ว่ามันน่าจะเหมาะสม
‪ผมยังไม่เคยพบเขาจังๆ
‪แต่ผมรวบรวมงานวิจัยให้หุ้นส่วนเขา ‪หลายปีก่อน เคยอ่านงานวิจัยเขา
‪ที่ออกซฟอร์ดหรือคะ
‪ไม่ครับ มิชิแกน
‪มิชิแกน
‪หนาวมากเลย
‪ใช่ คุณเคยไปเหรอ
‪คุณดื่มอะไร
‪วิสกี้ คุณล่ะดื่มอะไร
‪เหมือนกันค่ะ
‪หาดพอร์โทเบลโล
‪- เคยได้ยินไหมคะ ‪- ไม่ครับ
‪สวยมากเลย คุณควรไปที่นั่น ‪อยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งแถวเอดินบะระ
‪ในช่วงฤดูร้อนที่ร้อนที่สุด ก็อาจมีฝนตก
‪- เป็นกับดักนักท่องเที่ยว ‪- นั่นสิ
‪- แต่ไปที่หาดนะ มันสวยมาก ‪- ครับ
‪ไหนๆ ก็คุยกับคุณแล้ว ‪ฉันขอถามคำถามจริงจังมาก
‪เกี่ยวกับหนังสือที่จริงจังของคุณ
‪สิ่งที่คุณกำลังหาอยู่ ‪เป็นเรื่องจริงสักแค่ไหน
‪และดาวเคราะห์ที่คุณว่า…
‪เป็นเรื่องโกหกแค่ไหน
‪(สร้างจากหนังสือ "กู้ด มอร์นิง มิดไนต์" ‪โดยลิลี่ บรูกส์-ดาลตัน)
‪แสดงภารกิจที่ยังทำงาน
‪นีโอไวส์ ไม่ทำงาน
‪โวยาเจอร์ 3 ไม่ทำงาน
‪สถานีอวกาศนานาชาติ อพยพแล้ว
‪โอไรออน 2 ไม่ทำงาน
‪อีเธอร์ ทำงาน
‪จีโอเฟน 3 ไม่ทำงาน
‪- เจสัน… ‪- แสดงอีเธอร์ซิ
‪(ติดตามเส้นโคจรกลับ ‪อีเธอร์ - ช่วงสุดท้าย)
‪อีกนานแค่ไหน ‪อีเธอร์จึงอยู่ในระยะติดต่อได้
‪อีเธอร์จะอยู่ในระยะ ‪ภายใน 11 ชั่วโมง 54 นาที
‪- ตั้งเวลาแจ้งเตือน ‪- ตั้งเวลาแล้ว
‪กำลังไปค่ะ
‪ไม่ รอก่อน
‪แอดี้!
‪รอด้วย
‪ตื่นหรือยัง มายา
‪ตื่นแล้ว คุณเป็นยังไงบ้าง
‪เหมือนกวางมูส
‪- อรุณสวัสดิ์ ซัลลี่ ‪- ฉันไม่คุยกับคุณหรอก
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันฝันว่าคุณทิ้งฉันบนเค-23 ‪ฉันเลยจะไม่พูดกับคุณหรอก
‪- เริ่มฝึกแต่เช้าเลย ‪- แชมป์ไม่มีวันพัก
‪ยังพยายามทำเวลาให้ดีกว่าลูกๆ คุณเหรอ
‪- พวกเขาจ้างคุณมากวนสมาธิผมใช่ไหม ‪- เปล่า ฉันทำให้ฟรีๆ
‪- ได้ข่าวจากบ้านบ้างไหม ‪- พยายามอยู่
‪- อรุณสวัสดิ์ ซานเชซ ‪- อรุณสวัสดิ์ ซัลลี่
‪กาแฟไร้คาเฟอีนของคุณ
‪ขอบคุณ
‪- ได้เรื่องบ้างหรือยัง ‪- ยังเลย
‪นี่ภารกิจอีเธอร์เค-23 ‪เปิดทุกช่องการสื่อสาร
‪มีใครได้ยินบ้างไหม
‪ย้ำ
‪มีใครได้ยินบ้างไหม
‪- เธอฟังเสียงอะไรอยู่ ‪- นี่ความถี่ไหน
‪ฉันใช้ความถี่เอส เอ็กซ์ และเคเอ
‪- เราติดต่อกับศูนย์ฯ ครั้งสุดท้าย… ‪- รวมตอนสัญญาณล่มด้วยไหม
‪- หลังจากนั้น ‪- สามสัปดาห์แล้ว
‪ถ้าติดต่อศูนย์โมฮาวีไม่ได้ ‪ศูนย์สเปนหรือออสเตรเลียก็ได้รับสัญญาณทันที
‪ไม่มีช่องว่าง แต่นี่เราไม่มีสัญญาณเลย
‪ฉันรื้อทุกอย่างออกแล้วรีบูตหลายสิบครั้ง ‪ก็ไม่ได้ผลเลย
‪ฉันติดต่อเที่ยวบินตั้งนิคมที่เค-23 ไม่ได้อีกด้วย
‪ซึ่งน่าจะบินออกมาเมื่อสัปดาห์ก่อน
‪สาเหตุอาจเกี่ยวกับชั้นบรรยากาศ
‪มลภาวะความถี่คลื่นวิทยุ ‪หรืออาจจะมีพายุสนามแม่เหล็กโลก
‪แต่สาเหตุพวกนั้นไม่นานขนาดนี้ ‪หรือรบกวนซีกโลกทั้งเหนือใต้
‪(หอสังเกตการณ์บาร์โบ)
‪ไม่
‪สวัสดี นี่หอสังเกตการณ์บาร์โบ ‪มีสมาชิกครอบครัวคนหนึ่งถูกทอดทิ้ง
‪ต้องมีใครสักคนกลับมารับเธอ
‪สวัสดี นี่หอสังเกตการณ์บาร์โบ ‪ลูกของคนในสถานีถูกทิ้ง…
‪หนูชื่ออะไร
‪เธอเป็นเด็กที่ไม่รู้ชื่อ
‪เธออายุเจ็ดหรือแปดปี เธออยู่คนเดียว
‪ต้องมีใครกลับมารับ เธอ…
‪มีใครได้ยินไหม
‪นี่
‪ต้องมีใครสักคนกลับมารับหนู ‪เพราะฉันช่วยหนูไม่ได้
‪เข้าใจไหม
‪ฉันช่วยใครไม่ได้
‪หิวไหม
‪หนูมีพี่น้องไหม
‪ไม่ได้หูหนวกใช่ไหม ‪ได้ยินฉันพูดใช่ไหม
‪นี่
‪ชัดเจนแล้ว
‪หนูแค่พูดไม่ได้
‪หรือไม่ยอมพูด
‪หนูแค่อยากยั่วโมโหฉัน
‪วาดอะไรน่ะ
‪ดอกไอริสเหรอ
‪หนูชื่อ…
‪ไอริสเหรอ
‪โอเค
‪อีเธอร์อยู่ในระยะติดต่อได้ ‪ไม่มีข้อความเข้ามา
‪อีเธอร์ ตอบด้วย
‪นี่หอสังเกตการณ์บาร์โบ คุณได้ยินไหม
‪อีเธอร์ ตอบด้วย
‪นี่หอสังเกตการณ์บาร์โบ คุณได้ยินไหม
‪อย่าแตะอะไรนะ
‪อีเธอร์ ตอบด้วย ‪นี่หอสังเกตการณ์บาร์โบ
‪คุณได้ยินไหม
‪ห้ามแตะนะ
‪อีเธอร์ ตอบด้วย
‪นี่หอสังเกตการณ์บาร์โบ คุณได้ยินไหม
‪(อีเธอร์)
‪นั่นอีเธอร์
‪มันเป็นยานอวกาศ ที่อยู่ไกลมาก
‪กลับจากดาวเคราะห์ที่เรา…
‪หวังว่าจะเป็นอนาคตของเรา แต่ว่า…
‪อะไรๆ ไม่ได้เป็นไปแบบนั้น
‪ฉันถึงต้องติดต่อพวกเขา
‪เดี๋ยวนี้ ก่อนจะสายเกินไป
‪หนูเข้าใจไหม
‪ไม่ๆ ไม่
‪นี่ห้องฉัน
‪นี่ห้องของฉัน
‪ห้องนี้
‪หนูนอนในนี้
‪ไม่
‪โอเค
‪ปัญหาอยู่ที่เสาอากาศ มันไม่แรงพอ
‪ไม่สำคัญว่าเราหันมันไปทางไหน
‪พวกเขาไม่ตอบเราเพราะไม่ได้ยินเรา
‪แหม ก็ยังดีนะ
‪เมื่อพิจารณาตัวแปรทั้งหมดแล้ว ‪การที่เราติดต่อเที่ยวบินตั้งนิคมที่เค-23 ไม่ได้
‪และติดต่อสถานีโมฮาวีบนความถี่ใดๆ ไม่ได้
‪เราก็สรุปได้ชัดเจนว่า
‪ความผิดพลาดอยู่ที่เรา
‪แต่เราตรวจทุกที่ที่อาจเป็นปัญหาของฝั่งเรา
‪แต่หาไม่เจอเลย
‪ถ้าเป็นลูกเรือที่มีประสบการณ์น้อยกว่านี้ ‪ก็คงจะแตกตื่นกันไปทั้งลำ
‪ช้าๆ หน่อย
‪ตอนนี้ผู้เชี่ยวชาญภารกิจซัลลิแวนแหกกฎทุกข้อ
‪เพื่อพยายามติดต่อใครก็ได้
‪รวมถึงจีน อินเดีย
‪และรัสเซีย
‪การกระทำนี้อยู่ภายใต้การกำกับของผม
‪มิทเชลเป็น…
‪นักบินที่เก่งที่สุดเท่าที่มี
‪แต่เขาอยากกลับบ้านเร็วๆ
‪มายาและซานเชซทำงานกะละ 12 ชั่วโมง ‪ขณะที่เปิดระบบสื่อสารและรีบูตใหม่
‪ย้ำอีกครั้งว่าตามคำสั่งผม
‪โดยรวมแล้ว กำลังใจของลูกเรือยังดีมาก ‪ขณะที่เราใกล้ถึงจุดจบการเดินทาง
‪ภารกิจไปเค-23 สองปีของเรา
‪ทำให้เรากลับมาพร้อมคำตอบมากกว่าคำถาม
‪(เส้นโคจรภารกิจอีเธอร์)
‪มันดำรงชีวิตได้ไหม ได้ ‪มันขยายได้ไหม ได้
‪มันอาจทำให้เป็นบ้านได้ไหม ใช่ อาจทำได้
‪ทุกคำถามที่เราตั้งใจไปหาคำตอบ ‪เราตอบได้แล้ว
‪ยกเว้นคำถามหนึ่งที่ยังค้างคา
‪"ทำไมมันถึงเงียบนัก"
‪ภาพกินมื้อเช้ากับครอบครัวหมดเวลาแล้ว ‪อยากเล่นอีกรอบไหม
‪ไม่ต้อง กินเกือบเสร็จแล้ว
‪ฉันรู้
‪ฉันรู้สึกว่าไม่ค่อยสมเหตุสมผลเหมือนกัน
‪ไม่มีกฎไหนบอกว่าหนูต้องแตะทุกอย่างนะ
‪ดาวเหนือ
‪หนูเห็นไหม
‪มันเป็นดาวที่สำคัญที่สุดบนท้องฟ้า
‪ถ้าเกิดหลงทาง มันจะช่วยให้หาทางเจอ
‪ฉันโทรมาหา แต่คุณไม่รับ
‪โทษที ผมทำงานอยู่
‪รับโทรศัพท์ตอนทำงานไม่ได้เหรอ
‪รับได้ ผมแค่ไม่รับ
‪ฉันโทรมาเพื่อบอกว่าฉันไม่ได้ท้อง
‪คุณปลอดภัยแล้ว
‪มันก็แค่…
‪อาจจะเป็นการเห็นสิ่งมีชีวิตหนึ่ง ‪ที่สุดท้ายแล้วพิสูจน์ว่าไม่ใช่
‪คุณอยากเป็นนักสำรวจ ออกัสตีน
‪เพื่อค้นพบโลกใหม่ๆ เพื่อ… ‪มอบความหวังให้ชีวิต
‪แต่ระหว่างที่คุณทำทั้งหมดนั้น ‪ชีวิตตัวคุณเองกลับ…
‪หลุดลอยไป
‪และนั่น… ทำให้ฉันใจสลาย
‪แต่รู้ไหม
‪ฉันมั่นใจว่ามันดีที่สุดแล้ว
‪มันไม่น่าส่งผลมาไกลถึงที่นี่
‪ยังหรอก
‪มีเสาอากาศที่แรงกว่าของเรา
‪ขึ้นไปทางเหนือ
‪ตรงนั้น
‪ทะเลสาบเฮเซน
‪สถานีตรวจอากาศ
‪มีเทือกเขาป้องกันอยู่
‪ฉะนั้นอากาศอาจจะยังดี
‪อย่างน้อยก็สักพัก
‪เราไปถึงเสาอากาศนั้นได้ ‪ก็จะมีคนได้ยินเรา
‪ทางไกลเชียวล่ะ
‪(ไม่พบสัญญาณ)
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไร หนูต้องใส่
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪หายใจเข้าลึกๆ
‪ไม่แย่นักใช่ไหม
‪โอเค
‪อย่าถอดมันออกนะ ไม่ว่ายังไง
‪- ใช่ไหม แล้วฉันได้ยินเสียง… สูดจมูก ‪- อะไร
‪แล้วฉันได้ยินเสียงพูดว่า ‪"โอ้โห คุณหอมจัง"
‪- อะไรนะ ‪- ปรากฏเป็นผู้ชายคนนั้น
‪- ไม่มีทาง เธอโกหก ‪- จะโกหกไปทำไม
‪- เขาทำแบบนั้นเหรอ ‪- ไม่ใช่แน่ๆ
‪- ตายจริง เขาทำแบบนั้นเหรอ ‪- ใช่ เขาทำ
‪- ทำไม ‪- เพราะฉันตัวหอม
‪แล้วยังไง เขาอยู่ข้างหลังเธอเหรอ
‪เขาอยู่ข้างหลังฉัน เขาดมลงมาที่คอฉัน
‪ไม่เป็นไร คุณเข้ามาได้
‪ไม่…
‪เข้ามาสิ
‪ก็ได้
‪ถ้ามาสายก็ไม่เร้าใจหรอก
‪ใช่ แต่… ก็ได้
‪- แปลว่าเธอไม่สนถ้ามีใคร… ‪- ไม่ ฉันอยากรู้ว่าเขาเร้าใจไหม
‪นี่น้องสาวฉันค่ะ
‪ส่วนนั่นเพื่อนสนิทมากๆ สมัยมัธยม
‪แล้วเขาก็โผล่มา
‪เขาโผล่มา
‪รอก่อนนะ
‪มาแล้ว
‪แมวที่ฉลาดที่สุดในโลก ไอน์สไตน์
‪ไงจ๊ะ ไง เจ้าเหมียว
‪มันยังชอบฉันมากที่สุด
‪- เอาละ ฉันอยากฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- เรื่องอะไร
‪- ไม่รู้สิ ‪- ก็เล่าแล้วไง ผู้ชายคนนั้นกับ…
‪คนที่ดมน่ะเหรอ
‪โอ้ ไม่นะ อะไรกัน
‪ฉันกลัวมากค่ะ
‪ผมขอโทษสำหรับหลายๆ อย่าง
‪ผมรักคุณ มาร์กาเร็ต
‪ผมรักคุณ
‪อยากเปลี่ยนเกมไหม
‪- ฉันชนะมาเรื่อยประมาณสองเดือนแล้ว ‪- ผมไม่หักโหม
‪ผมทำงานที่นาซาได้เพราะผมเก่งคณิตศาสตร์มาก
‪ผมไม่อยากใช้คำว่า "อัจฉริยะ" หรอกนะ แต่…
‪อือ ฉันอ่านชีวประวัติคุณแล้ว
‪คุณทำให้หมาในครอบครัวขาหัก ‪ตอนมัดมันเข้ากับจรวดไม้อีกด้วย
‪- นั่นไม่ใช่ประเด็น ‪- เป็นประเด็นสำหรับหมาตัวนั้น
‪รู้ไหมว่ามีความเป็นไปได้กว่า 60 พันล้านรูปแบบ
‪ของไพ่รัมมี่ตอนเริ่มเกม
‪ฉะนั้นที่คุณว่าชนะมาเรื่อยน่ะ…
‪ชนะมาตั้งแต่จักรวาลฝั่งหนึ่งจนถึงอีกฝั่ง
‪เป็นแค่ความโชคดีนิดหน่อย
‪ในความเป็นไปได้ 60 พันล้านรูปแบบ ‪แต่เมื่อใช้…
‪ทักษะคณิตศาสตร์ขั้นเทพเข้าไปในสมการ
‪ก็สามารถเปลี่ยนให้
‪รูปแบบเหล่านั้นมาเข้าข้างเรา
‪และนั่นคือสิ่งที่คุณกำลังทำตอนนี้สินะ
‪ข่มฉันด้วยคณิตศาสตร์
‪คุณน่ะ คือสิ่งที่เพื่อนนักคณิตศาสตร์ของผม ‪เรียกว่า
‪คนที่เชื่อคนง่าย
‪- เราออกนอกเส้นทางครับ ‪- ไกลแค่ไหน
‪ยังบอกไม่ได้ ‪ถึงจุดหนึ่งก็ออกนอกเส้นทางเอง
‪ปิดเครื่อง หยุดเครื่องก่อนเราไปไกลกว่านี้
‪- ระบบนำร่องมีปัญหา ‪- เราเลยออกนอกเส้นทาง ไกลแค่ไหน
‪ไม่รู้
‪เอาละ เราจะต้องหาคำตอบ
‪สัญญาณจะดังเมื่อออกนอกเส้นทางแค่ไหน
‪- 0,4 องศาครับ ‪- และดังนานแค่ไหน 80 วินาทีใช่ไหม
‪- 48,000 กม. ต่อ ชม. ‪- บวกความเร็วเคลื่อนที่หลังจากดับเครื่อง
‪ระบบนำทางและโทรมาตร…
‪- ใช้ไม่ได้ถ้าขาดการสื่อสาร ‪- ซานเชซ ปิดสัญญาณเตือน
‪ซัลลี่ คุณได้ยินเสียงอะไร
‪ยานสำรวจดาวพฤหัสฯ ‪เครื่องส่งสัญญาณที่เราทิ้งไว้ที่เค-23
‪ยานเสริมกำลังไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ ‪ดาวเทียมบางดวงหยุดทำงาน…
‪เราใช้นั่นได้
‪เราสามารถใช้เครื่องส่งสัญญาณที่เค-23 ‪เป็นจุดเริ่มต้น
‪มันอยู่ข้างหลังเรา
‪เรายังสามารถสร้างเส้นทาง ‪จากที่นั่นไปยังดาวเทียม
‪เริ่มสร้างได้
‪ซัลลี่ เอาตัวเลขเป๊ะๆ ‪ของเครื่องส่งสัญญาณกับพัลส์ให้เขา
‪มายา ช่วยซานเชซออกแบบเส้นทาง
‪เร่งมือด้วย เราลอยตัวอยู่ระหว่างนี้
‪อุปสรรคเข้ามาเรื่อยๆ
‪สิบแบบ สิบผลลัพธ์ที่เข้ากัน
‪คุณแน่ใจเรื่องตัวเลขพวกนี้นะ
‪ค่ะ
‪อือ แต่มันทำให้เราอยู่ในบริเวณ ‪ที่ยังไม่ผ่านการตรวจให้ใช้เดินทาง
‪มีความเสี่ยงอะไรบ้างไหม
‪เรารู้ว่าตรงนี้มีการเคลื่อนไหวของอุกกาบาต
‪และเราเลี่ยงได้ แต่…
‪บริเวณนี้…
‪เรายังไม่เคยสำรวจ
‪ไม่เคยมีใครสำรวจ
‪มีใครหาวิธีกลับบ้านที่ดีกว่านี้ไหม
‪เอาละ งั้นนั่นจะเป็นเส้นทางของเรา
‪โอเค แต่ผมไม่ชอบเดินทางผ่านบริเวณ ‪ที่ยังไม่ผ่านการตรวจ
‪ผมก็ไม่ชอบ
‪ตอนนี้เราโอเค
‪ไม่ต้องคอยเช็ก อากาศที่นี่ปลอดภัย
‪เราปลอดภัย
‪ใช่
‪เราต้องนอนบ้าง
‪หนูต้องนอน
‪ฉันต้องนอน
‪อยู่นี่นะ
‪อะไรนะ
‪ออกไปซะ ไป!
‪โอเค
‪ไปกันเถอะ
‪ดูแลตัวเองนะ ไปละ
‪มาเถอะ ไปขึ้นรถกัน
‪ขึ้นรถจ้ะ
‪เอาละ ลูกรัก คาดเข็มขัดนะ
‪เราอยู่กันบนเกาะ
‪พ่อ…
‪พ่อฉันเส้นเลือดในสมองแตก ‪เราเลยอยากใช้เวลาอยู่กับท่าน
‪ผมเสียใจด้วย
‪ชีวิตก็แบบนี้
‪คุณพูดถึงผมให้เธอฟังไหม
‪ถ้าอยากให้เธอรู้เรื่องคุณ ก็ไปแนะนำตัวได้นะ
‪ดูแลตัวเองนะ ออกัสตีน
‪รู้ไหม เครื่องนี้ถูกออกแบบมา
‪ให้ตรวจจับสิ่งมีชีวิตต่างดาวใดๆ ‪ที่อาจเข้ามาในระบบ
‪ก็น่าจะใช่อย่างนั้น
‪อยากรู้ไหมว่าเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิง
‪ไม่อยากรู้
‪เรากำลังจะมีเด็กผู้หญิง
‪เด็กผู้หญิงเหรอ
‪ตื่นเต้นเหรอ
‪คุณล่ะ
‪ฉันแค่ไม่คาดคิดมาก่อน
‪คุณก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง
‪นี่กำลังพูดว่าฉันอดใจไม่ได้เหรอ
‪- เปล่า คุณพูดเองนะ ผมเปล่าพูด ‪- ฉันพูดเหรอ
‪ผมเองก็ไม่คาดคิด
‪แล้วเราจะตั้งชื่อเธอว่าอะไรดี
‪ทรูดี้
‪ร็อกซี่
‪เพเนโลพี
‪มาร์โก
‪แมกกี้
‪เฮนเรียตต้า
‪ที่นี่น่าจะได้
‪สำหรับตอนนี้
‪นั่นแม่หนูเหรอ
‪ฉันเคยรู้จักคนที่หน้าตาแบบนั้น
‪ใช่ สีผมเธอต่างไปนิดนึง แต่…
‪เธอเสียงดังพอๆ กับที่หนูเงียบ
‪ทุกครั้งที่หัวเราะ ทุกคนจะหันไปมอง
‪ฉันว่าเธอหัวเราะมาก
‪เพราะเธอฉลาดกว่าใครๆ และเธอก็รู้ตัวด้วย
‪ไอริส หนูน่าจะเล่าเรื่องชีวิตของหนูให้ฉันฟังบ้าง
‪อะไรก็ได้
‪นี่ ไอริส
‪ถามคำถามฉันสิ
‪คุณรักเธอไหมคะ
‪วิ่งไป
‪เราไม่น่าแวะพักเลย
‪เรามีอยู่แค่นี้
‪ไม่ละ ขอบใจ
‪ฉันชอบยานี่มากกว่า
‪เมื่อเราไปถึงทะเลสาบเฮเซน
‪จะมีอาหารนานาชนิด
‪จะมีพิซซ่า…
‪และชีสเบอร์เกอร์
‪ทุกอย่างที่ต้องการ
‪ไม่เอาถั่ว
‪เราไปทางนั้นต่อไปเรื่อยๆ
‪มาเถอะ
‪ไม่เป็นไรนะ เราจะไม่เป็นไร
‪เราจะไม่เป็นไร
‪ฉันเห็นแกนะ
‪ฉันเห็นแก
‪ไอริส
‪ไอริส ฉันอยู่นี่
‪เดินตามเสียงฉันมา
‪ฉันอยู่นี่
‪ไม่มีร่องรอย
‪ไอริส
‪ฉันอยู่ตรงนี้
‪ฉันอยู่นี่!
‪ฉันอยู่นี่
‪ไอริส
‪นึกว่าฉันเสียหนูไปแล้ว
‪นึกว่าเสียหนูไปแล้ว
‪ดูสิว่าหนูทำอะไร
‪เรียบร้อยไหม
‪แค่ไปตามที่ซานเชซบอกให้ผมไป
‪ซัลลี่ได้อะไรบ้างไหม
‪ยังเลย แค่ความผิดพลาดชั่วคราว
‪คุณเชื่ออย่างนั้นเหรอ
‪จนกว่าจะมีคนบอกผมเป็นอย่างอื่น ทอม
‪ได้ข่าวว่าเป็นเด็กผู้หญิง
‪ใช่
‪ไฮยาซินธ์
‪อะไรนะ
‪เป็นชื่อของแม่ผม
‪เป็นดอกไม้
‪ไฮยาซินธ์เนี่ยนะ
‪ดอกไม้ชนิดหนึ่ง
‪ทางเหนือ 81 ถึง 40
‪ตะวันตก 72 ถึง 68
‪ได้ยินไหม
‪นี่ยานอีเธอร์กลับจากภารกิจดาวพฤหัสฯ
‪- คุณได้ยินฉันไหม ‪- ได้ยิน
‪ได้ยิน ผมได้ยิน
‪นี่สถานีตรวจอากาศทะเลสาบเฮเซน
‪ทะเลสาบเฮเซน ฉันดีใจมากที่ได้ยินเสียงคุณ
‪คุณเป็นคนเดียวที่อยากคุยกับฉัน
‪เราติดต่อนาซากับคนอื่นๆ ไม่ได้เลย
‪คุณรู้เรื่องสัญญาณล่มของเราไหม
‪ทะเลสาบเฮเซน คุณยังอยู่ไหม
‪คุณรู้เรื่องสภาพบนโลกมากแค่ไหน
‪เราไม่ได้ข้อมูลเลย
‪ผมก็อยาก…
‪ขอโทษค่ะ ทะเลสาบเฮเซน ‪สัญญาณขาดไปฉันฟังไม่ถนัด
‪ศูนย์ควบคุมการบินเหรอ
‪ทะเลสาบเฮเซน คุณได้ยินไหม
‪ผมไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด ‪แต่รู้ว่าเป็นความผิดพลาด
‪เริ่มต้นที่…
‪แล้วก็…
‪ทะเลสาบเฮเซน คุณได้ยินไหม
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันตรวจดูจากเรดาร์ไม่ได้
‪- คุณหมุนบนแกนนี้ได้ไหม ‪- จะลองเดี๋ยวนี้
‪นั่นมันอะไรกัน
‪บินในที่ที่ไม่รู้จักก็เป็นแบบนี้ล่ะ
‪อีเธอร์ ผู้เชี่ยวชาญภารกิจซัลลิแวน ‪คุณได้ยินไหม ฮัลโหล
‪ทะเลสาบเฮเซน ได้ยินฉันไหม
‪ทะเลสาบเฮเซน คุณได้ยินไหม
‪(กำลังคำนวณความเสียหาย)
‪อยู่กับที่เพื่อประเมินความเสียหายอื่นๆ ‪นอกจากระบบสื่อสาร
‪มันจบแล้ว
‪ก็แค่ตอนนี้น่ะ
‪ซัลลี่ สถานะหอบังคับการ
‪ควบคุมได้แล้ว ผนังแล็บด้านหนึ่งเสียหาย
‪สถานะระบบสื่อสารลำดับสอง ‪และลำดับสามล่ะ
‪ระบบสื่อสารเสีย
‪และเรดาร์เสีย
‪บ้าชะมัด
‪รายงานสถานะระบบทั้งหมด ‪และอย่างน้อยก็ซ่อมเรดาร์ให้ได้
‪ได้ค่ะ
‪ไหนดูซิว่าเป็นไงบ้าง
‪นั่นผนังแล็บ
‪เครื่องพิมพ์ซ่อมมันได้
‪นั่นเรดาร์
‪โอเค
‪และนั่นระบบสื่อสาร
‪(กำลังคำนวณความเสียหาย)
‪และนั่นระบบสื่อสาร
‪(วิกฤต)
‪เราสร้างใหม่ได้
‪แต่จะต้องเดินออกไปข้างนอก
‪ไปเอามาจากไหน
‪ขโมยมาจากอะไหล่ยานลงดวงจันทร์
‪ไว้เรากลับไปถึง นาซาค่อยห่วงเรื่อง ‪วิธีถอดกล่องเก็บเชื้อเพลิง
‪นั่นน่าจะใช้การได้
‪นี่ มายา
‪คิดว่าชื่อแคโรไลน์เป็นไง
‪ก็โอเค
‪ดีกว่าไฮยาซินธ์ไหม
‪- อือ ‪- ใช่
‪เป็นไงบ้าง
‪น่าจะเสร็จทันกำหนด
‪ต้องเป็นฉันกับมายาที่ออกไป
‪ได้ ผมอาจจะไปด้วย ช่วยยกเครื่องนั้น
‪ข้างนอกไม่มีแรงโน้มถ่วง
‪มันไม่หนักจนเรายกไม่ไหวหรอก
‪ผมไม่เคยพลาดโอกาสที่จะได้ไปเดินเล่น
‪เขาจะไปเพราะห่วงคุณ ‪หรือเพราะฉันไม่เคยเดินออกไปมาก่อน
‪คุณถูกฝึกมาแล้ว
‪เขาไม่ส่งคุณออกไปหรอก ‪ถ้าไม่มั่นใจว่าคุณทำได้
‪ดี อย่างน้อยก็มีคนหนึ่งที่มั่นใจ
‪เธออาเจียนเป็นครั้งที่สี่แล้ว
‪เธอตัวเล็กมาก เอาที่ไหนมาอาเจียน
‪คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันอาเจียนได้อีก
‪ทีนี้รู้แล้วสินะว่าฉันรู้สึกยังไง
‪อาเจียนเลยก่อนใส่หมวก
‪ใส่แล้วถอดยากมาก
‪ให้ช่วยไหม
‪ขอบคุณ
‪โห นั่นผิดสุดๆ
‪ไหวไหม มายา
‪เราไปเร็วหรือช้าได้ตามที่คุณสะดวก
‪คุณก็ด้วย ซัลลี่
‪ไม่รีบ เข้าใจไหม
‪เหลือเชื่อเลย
‪ไม่มีวิวไหนเทียบได้
‪- เรดาร์อยู่นั่น ‪- ใช่
‪น่าจะใกล้ถึงจุดติดตั้งแล้ว
‪ผมเห็นแล้ว
‪ยี่สิบห้าเมตร
‪ยี่สิบเมตร
‪เห็นจุดตั้งเสาอากาศแล้ว
‪นี่ ซัลลี่ คิดว่าชื่อฟลอเรนซ์เป็นไง
‪เด็กๆ จะเรียกเธอว่า "โฟล"
‪อือ ก็จริงนะ
‪เรดาร์เป็นยังไงบ้าง
‪อาจจะถูกชนจนหลวม
‪มีลวดหลุดบ้าง แต่จมูกเสียบยังดีอยู่
‪ขอโทษนะ คุณพูดว่า "จมูก" เหรอ
‪ใครๆ ก็ชอบวิพากษ์วิจารณ์
‪- นี่ ซานเชซ ‪- ว่าไง
‪ขออะไรเป็นแรงบันดาลใจหน่อยสิ
‪ได้ ผมว่าผมอาจมีเพลงให้คุณ
‪เพลงนี้ไง เอาละนะ ฟังให้เพลิน เด็กๆ
‪ใช่เลย
‪ฉันไม่รู้จักเพลงนี้
‪ไม่ ไม่รู้จัก
‪เอาละ มิทเชล ดูสิว่าเรามีสัญญาณเรดาร์ไหม
‪รับทราบ แป๊บนึงนะ
‪เอาละ วิเศษมาก จะรีบูตเดี๋ยวนี้ละ
‪ฉันมาทำผิดอาชีพ
‪ผมพูดแบบนั้นมาสองปี
‪มายา เรียบร้อยแล้วใช่ไหม
‪ค่ะ ขอฉันต่ออันสุดท้ายนี่
‪กลับไปดูกันว่าใครอยากคุยกับเรา
‪- ซัลลี่ คุณนำไปเลย ‪- ได้
‪เอาละ ทุกคน ทำงานดีมาก ซานเชซ
‪บอกไม่ได้เรื่องระบบสื่อสาร แต่เรดาร์ดู…
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มายา เร็ว!
‪แอดี้ ขยับเร็ว ไปได้แล้ว
‪- ออกจากตรงนั้น ‪- ไปเดี๋ยวนี้ แอดี้
‪- มายา ออกจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้ ‪- ฉันติด
‪มายา มาเร็ว
‪ซัลลี่
‪ฉันอยู่นี่ แอดี้
‪เท่านี้
‪มันจบแล้ว
‪ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม ทุกคนปลอดภัยไหม
‪- คุณโอเคไหม ‪- บ้าชะมัด
‪อะไรกันวะ
‪โอเคๆ
‪เข้าข้างในกันเถอะ ก่อนมายาทำอย่างอื่นพัง
‪ฉันเหรอ
‪แจ้งสถานะซิ
‪เรดาร์ยังอยู่ และ…
‪ระบบสื่อสารก็ยังอยู่
‪เริ่มนะ ขอให้ระบบสื่อสารใช้ได้เถอะ
‪อยากดื่มสักแก้ว
‪ฉันจะฉลองครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ‪ที่ฉันเดินในอวกาศ
‪ไม่ๆ ฉันจะดื่มสองแก้วเลย
‪เราต่างก็อยากดื่ม
‪ใครพูดน่ะ
‪ซัลลี่
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยฉันที
‪มายา
‪ฉันเลือดออก
‪แผลถูกแทง
‪ซานเชซ เตรียมชุดปฐมพยาบาล ‪แล้วมาเจอเราที่แอร์ล็อก
‪ซานเชซกำลังไป ‪แอดี้ ระดับออกซิเจนของมายากำลังลดลงเร็ว
‪(มายา)
‪มามัดเธอไว้
‪- ฉันทำอะไรผิด ‪- คุณไม่ได้ทำอะไรผิด
‪โอเค
‪คุณจะไม่เป็นไรนะ เข้าใจไหม
‪แย่มากไหม
‪ถอดชุดข้างหลังนี่ออกก่อน
‪- หายใจไว้ มายา ‪- ซานเชซ เอาชุดปฐมพยาบาลมา
‪เร็วเข้า เร็วๆ
‪หายใจไว้นะ
‪อย่างนั้นแหละ
‪สามสิบวินาที
‪ฉันอยู่กับคุณ มองฉันสิ ฉันอยู่กับคุณ
‪- ฉันจะถอดหมวกคุณออกนะ ‪- โอเค
‪- โอเคนะ คุณจะไม่เป็นไร ‪- โอเค
‪ยี่สิบวินาที
‪หายใจไว้
‪อีกนานแค่ไหน อย่างนั้นล่ะ
‪สิบวินาที เร็วเข้าสิ
‪ตอนนี้ ไปเลย ไปได้
‪- เลือดออกเยอะมาก ‪- ไม่เป็นไร
‪- มีเลือดออกมากไป ‪- คุณไม่เป็นไร
‪- ไม่มีเวลาแล้ว กดไว้ ‪- ตรงนี้เหรอ เดี๋ยวนะ
‪คุณจะไม่เป็นไร
‪มีเลือดออกมากไป เลือดออกมากไป
‪- ได้แล้ว ‪- คุณจะไม่เป็นอะไร เข้าใจไหม
‪มายา มายา หายใจไว้
‪- มายา หายใจนะ เข้าใจไหม ‪- แผลถูกแทงที่หลังส่วนล่าง
‪มายา
‪- ได้แล้วใช่ไหม ‪- ได้
‪- มายา ‪- ค่ะ
‪คุณจะไม่เป็นไร
‪- คุณจะไม่เป็นไร ใช่ ‪- ไม่
‪- มายา ‪- ทำไมเลือดไม่หยุดไหล
‪มองมาที่ฉัน
‪- มายา ‪- ผมต้องอยู่ตรงนี้
‪- เอาละ เดี๋ยวก่อน ‪- มิทเชล เตรียมเราให้พร้อม
‪มายา มองมาที่ฉันนี่ ‪มายา มายา หายใจไว้
‪- ได้โปรด ‪- ฉันพยายามอยู่
‪มายา
‪หายใจไว้นะ
‪มายา
‪ทะเลสาบเฮเซน นี่อีเธอร์ คุณได้ยินไหม
‪กัปตันครับ
‪เราเพิ่งมองเห็นโลกแวบแรก
‪ผมเชื่อมเข้ากับสัญญาณ ‪ของกล้องโทรทรรศน์ดาวเทียมแอสตรอนเก่า
‪เราจะทำยังไงดี
‪ทะเลสาบเฮเซน นี่อีเธอร์ คุณได้ยินไหม
‪ย้ำ…
‪ทะเลสาบเฮเซน นี่อีเธอร์ ‪คุณได้รับข้อความนี้ไหม
‪ทะเลสาบเฮเซน คุณได้ยินไหม
‪ได้ยิน อีเธอร์
‪ระบบสื่อสารของเราไม่ทำงาน
‪ตอนนี้ใช้ได้แล้ว และเพิ่งมองเห็นโลก
‪ผมเกรงว่าเราบกพร่อง
‪ในการดูแลที่นี่ขณะที่คุณไม่อยู่
‪คุณเห็นข้อมูลใหม่อะไรที่บอกถึง ‪จุดเข้าที่ปลอดภัยและเป็นไปได้สำหรับเราไหม
‪ไม่มี
‪พื้นที่ที่อาศัยได้ทั้งหมดอยู่ใต้ดิน
‪และมันแค่ชั่วคราว
‪ผมอยากเสนออะไรบางอย่าง
‪สำหรับคุณ มันสมเหตุสมผลไหม
‪ถ้าเราอยากกลับไปที่เค-23 ก็สมเหตุสมผล
‪เป็นแผนที่ดีทีเดียว
‪เบนแนวทางเข้าหาโลก
‪แล้วใช้แรงโน้มถ่วงให้เป็นประโยชน์ ‪เพื่อประหยัดเชื้อเพลิงในการหันกลับ
‪- เราจะทำแบบนั้นทำไม ‪- โลกไม่เหลืออะไรแล้ว
‪- เราจะไม่ดีดตัวกลับไปในอวกาศ ‪- เราตายแน่ถ้ากลับโลก
‪- แต่เขายังไม่ตาย ‪- ขั้วโลกจะเป็นพื้นที่สุดท้ายที่โดน
‪- เขาบอกว่ามลพิษอากาศสูงขึ้น ‪- เรายังไม่รู้แน่
‪เราเห็นแล้วว่าภายนอกเป็นยังไง
‪ภารกิจของเราคือไปที่เค-23 ‪แล้วหันกลับมาและกลับบ้าน
‪เราจะกลับบ้าน
‪ทะเลสาบเฮเซน คุณยังได้ยินไหม
‪ผมอยู่นี่ อีเธอร์
‪ทะเลสาบเฮเซน ‪นี่ผู้บัญชาการบินกอร์ดอน แอดิโวเล
‪ตัวเลขของคุณน่าสนใจ
‪แต่ทำให้ผมสงสัยว่าคุณคำนวณออกมายังไง
‪และคุณรู้เรื่องแผนการบินของเรา ‪มากขนาดนี้ได้ยังไง
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪ออกัสตีน ลอฟท์เฮาส์
‪ดร.ลอฟท์เฮาส์
‪ผมเคยหวังว่าจะได้พบคุณเมื่อเรากลับไปถึง
‪โชคร้ายที่ดูเหมือนว่า ‪สองสามวันมานี้มันแทบเป็นไปไม่ได้
‪ใช่
‪จากจุดที่คุณอยู่ คุณแน่ใจนะว่า
‪ไม่มีพื้นที่ปลอดภัยในซีกโลกใต้
‪แอนตาร์กติกาล่ะ
‪ไม่มี ไม่มีที่ไหนเลย
‪ผมเสียใจด้วย
‪เราจะคุยเรื่องทางเลือกกัน ‪และหวังว่าจะได้คุยกับคุณอีก
‪มีข้อความถึงคุณ
‪กำลังดาวน์โหลด
‪ส่งมาเมื่อไหร่
‪สิบวันที่แล้ว
‪ที่รักคะ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้ไหม ‪ว่าที่โลกนี่กำลังเกิดอะไรขึ้น
‪แต่เราถูกสั่งให้อพยพ
‪ลูกๆ เราป่วย
‪ฉันอยากให้คุณรู้ว่าเราจะไปไหน
‪เพราะฉันจะไม่สามารถติดต่อคุณได้อีก
‪ฉันรักคุณมากนะคะ
‪คุณมีเวลาสักครู่ไหม
‪มีสิ
‪ตลกดีเมื่อผมคิดว่าเราทำแบบนี้มานานแค่ไหน
‪รู้ไหม เมื่อ 20 ปีก่อน แคทกับผม
‪เราเคยคุยกันเรื่องความเสี่ยง
‪เราคิดเรื่องความอันตรายด้วย
‪และเรานำมันมาร่วมในการตัดสินใจ
‪ผมควรจะเป็นฝ่ายเสี่ยง
‪และพวกเขาควรเป็นฝ่ายที่ปลอดภัย
‪อยู่บ้าน…
‪และปลอดภัย
‪คุณมีกระสวยกลับโลกสองลำบนยานลำนี้ ‪และผมอยากใช้หนึ่งในสองลำนั้น
‪และคุณพูดถูก
‪เป็นหน้าที่ของคุณที่จะหันยานนี้กลับ ‪ไปเริ่มชีวิตใหม่ ทำให้ดีกว่าครั้งนี้
‪แต่หน้าที่ของผม…
‪คือรักษาสัญญาที่ผมให้ไว้กับครอบครัว
‪ผมเข้าใจ
‪เป็นผมก็คงรู้สึกแบบนั้น
‪ผมรู้ว่าคุณจะเข้าใจ
‪- กระสวยนั่นต้องใช้คนขับสองคน ‪- ผมจะหาทางเอง
‪ผมจะไปกับคุณ
‪คุณจะทำแบบนั้นทำไม
‪ผมมาคิดๆ ดู
‪นั่นผิดเป็นอย่างแรก
‪ผมมาคิดๆ เรื่องเวลา…
‪การใช้เวลาและเหตุผล
‪ทำไมคนคนหนึ่งมีชีวิตยืนยาว
‪ส่วนอีกคนมีชีวิตอยู่แค่ไม่กี่ปี
‪มาเรีย ลูกสาวผมตายตอนอายุสี่ขวบ
‪ไม่งั้นตอนนี้เธอคงจะอายุเท่ามายา
‪บางคืนเวลาผมนอนไม่หลับ
‪ผมจะสมมุติว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกัน
‪พวกเขาคุยกันเรื่องโรงเรียน หรือผู้ชาย
‪ผมอยากพามายากลับบ้าน
‪ดูจะเป็นการใช้เวลาของผมที่คุ้มค่าที่สุด
‪ผมเลยคิดว่าผมจะขับยานกลับบ้านกับเพื่อน ‪ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‪ก็ได้
‪ลาก่อน ซัลลี่
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ และแคโรไลน์น้อยของเรา
‪หวังว่าคุณจะเจอครอบครัว
‪อวยพรเราหน่อยสิ
‪โชคดีนะ
‪นี่อีเธอร์ คุณได้ยินไหม
‪ดร.ลอฟท์เฮาส์ คุณได้ยินฉันไหม
‪ผมได้ยินคุณ
‪เรากำลังจะเข้าสู่ภาวะไอออนแตกตัว ‪ทำให้สัญญาณขาดเร็วๆ นี้
‪แต่ฉันต้องการติดต่อคุณก่อนเพื่อขอบคุณ
‪ผู้บัญชาการแอดิโวเลกับฉันจะกลับลำ
‪ดีแล้ว
‪กัปตันมิทเชลกับผู้เชี่ยวชาญซานเชซ ‪ตัดสินใจที่จะกลับไปยังโลก
‪พวกเขามีครอบครัวอยู่บนโลกเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ผมเข้าใจ
‪วิศวกรการบินมายา ลอว์เรนซ์
‪เธอประสบอุบัติเหตุระหว่างบิน
‪ผมเสียใจด้วย
‪สิ่งที่คุณทำ… ‪คุณค้นพบอะไรมากมายในอวกาศนี้
‪ผมแค่ชี้ให้เห็น
‪คุณชี้ให้เห็นโลกที่เหลือเชื่อ
‪คุณน่าจะได้มาเห็น
‪ทะเลสาบเฮเซนคงเป็นที่สุดท้ายของผม
‪คุณไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง
‪ผมนึกว่าจะช่วยใครได้บ้าง
‪คุณได้ช่วยแล้วจริงๆ
‪รู้ไหมคะ คุณคือหนึ่งในเหตุผล ‪ที่ฉันมาเข้าร่วมโครงการอวกาศ
‪คุณเคยทำงานร่วมกับแม่ฉัน ‪จีน ซัลลิแวน
‪แม่เอาหินจากดวงจันทร์ที่คุณให้กลับมาบ้าน
‪ฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดเลย
‪มันทำให้ฉันอยากขึ้นไปหาเพิ่ม
‪ฉันอยากจะขอบคุณด้วยตัวเอง ดร.ลอฟท์เฮาส์
‪ออกัสตีน
‪และฉันชื่อไอริส
‪ผมรู้
‪ดีจังเลยที่ได้พบคุณในที่สุด
‪ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ไอริส
‪เล่าให้ผมฟังหน่อย
‪น่าทึ่งมากค่ะ
‪จุดตั้งนิคมให้ความรู้สึกเหมือนโคโลราโด
‪คุณเคยไปที่นั่นไหมคะ เทือกเขาน่ะ
‪เคย
‪อากาศบริสุทธิ์มาก
‪และดาวเคราะห์นั่นมีกลิ่นนั้น
‪อย่างกับมีต้นสนซ่อนอยู่ใต้ดินอยู่ทุกที่
‪รอเวลาที่จะแทงต้นขึ้นมา
‪สัปดาห์แรกที่เราอยู่ที่นั่น
‪ฉันคอยแหงนมอง หวังจะได้เห็นท้องฟ้าสีฟ้า
‪แต่มันเป็นสีส้ม
‪จากแสงที่สะท้อนจากดาวพฤหัสฯ
‪เมื่อวงโคจรพอเหมาะ
‪จะรู้สึกว่าดาวพฤหัสฯ อยู่ใกล้มาก…
‪จนแน่ใจว่าเราแทบจะแตะมันได้
‪และแสงนั้นทำให้สีต่างๆ เจิดจ้า ทุกอย่างเลย
‪น้ำ… ดอกไม้…
‪มันเหมือนลงจอดในดินแดนอ๊อซ ‪และเห็นสีจริงๆ เป็นครั้งแรก
‪ฉันไม่เคยเห็นอะไรสวยขนาดนั้น
‪ดร.ลอฟท์เฮาส์
‪ออกัสตีน
‪สัญญาณคงหายไปแล้ว
‪ตอนนี้คงมีแค่เราแล้ว
‪แค่เราเหรอคะ
‪คำบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช