‪ฉันเคยอยู่จุดนี้มาแล้ว
‪หลายต่อหลายครั้ง
‪และคำถามเดิมก็จะผุดขึ้นมาทุกครั้ง
‪ครั้งนี้ใช่ไหม
‪ครั้งนี้จบจริงใช่ไหม
‪แล้วก็ได้คำตอบเดิมทุกครั้ง
‪ฉันเบื่อเต็มทีแล้ว
‪(โมร็อกโก)
‪สบายดีไหม
‪- เออ ‪- เออ
‪เที่ยวมาเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪มีของฝากให้นายด้วย
‪อะไร
‪ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝันฉบับตีพิมพ์ครั้งแรก
‪- คงจะแพงน่าดู ‪- ก็แพงน่ะสิ
‪เรียกฉันมาทำไม บุ๊คเกอร์
‪จำงานที่สุราบายาเมื่อแปดปีก่อนได้ไหม
‪ซีไอเอ
‪ใช่ เจมส์ คอปลีย์ คนที่จ้างเราติดต่อมา
‪เขาเป็นฟรีแลนซ์แล้ว
‪ที่เซาท์ซูดานมีการจับตัวประกัน
‪ไม่ บุ๊คเกอร์ เราไม่รับงานซ้ำ นายก็รู้
‪มันเสี่ยงไป
‪แอนดี้
‪โจกับนิคกี้ล่ะ
‪อยู่ที่โรงแรม
‪กลับมาใหม่นะครับ
‪- ขอบคุณมาก ‪- ขอต้อนรับสู่เอลเฟนน์ครับ
‪เช็กอินใช่ไหมครับ
‪มาทำอะไรที่มาราเกชครับ
‪ครอบครัวน่ะ
‪(วิกฤตในซีเรีย ‪เด็กถูกฆ่าตาย 20 คน บาดเจ็บนับร้อย)
‪(ข่าวด่วน เฮติ ‪ตาย 1 บาดเจ็บ 35 ในการประท้วงวันที่สอง)
‪ทุกคนพูดว่า "มาราเกช" นะ
‪มาราเกช!
‪ถ่ายรูปให้ไหมคะ
‪ขอบคุณมากเลยค่ะ ฉันถ่ายเซลฟี่ไม่ได้เรื่องเลย
‪(ลบรูป)
‪- นี่ค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อ้าว
‪- คุณดูดีนะ ‪- ส่วนนายดูพอใช้
‪ขอบใจ
‪ผมมีอะไรให้คุณ
‪นิคกี้
‪ขนมบัคลาวา
‪ห้าร้อย บุ๊คเกอร์
‪- ไม่เอา ‪- โอเค
‪- ทุ่มหมด นี่เลย ‪- ถามจริง
‪- ทุ่มหมด ‪- ทุ่มหมด
‪ใช้เฮเซลนัตแทนวอลนัต
‪ทะเลดำ
‪น้ำกุหลาบ
‪ทับทิม
‪ตุรกีตะวันออก
‪ไม่ต้องห่วง
‪ยอมรับมาเถอะ หัวหน้า คุณคิดถึงพวกเรา
‪ยอมรับ
‪มีงานน่ะ
‪เราทำความดีได้บ้าง
‪พักนี้ได้ดูข่าวบ้างไหม
‪ทำดีนิดเดียวไม่ช่วยหรอก
‪ฉันไม่มั่นใจเรื่องนี้เลย
‪เราไม่ได้ช่วยอะไรเลย
‪ผมรู้ว่าคุณอยากพัก แต่นี่ก็ปีกว่าแล้วนะ หัวหน้า
‪นี่เป็นสิ่งที่เราทำ แอนดี้
‪ฉันจะไปฟังเขาดู
‪คุณคอปลีย์
‪คุณบุ๊คเกอร์
‪ยินดีที่ได้เจอคุณในที่สุด
‪ล่าสุดที่รู้ ซีไอเอต้องเป็นคนอเมริกันนี่
‪ผมเกิดที่บอสตัน
‪ย้ายไปลอนดอนตอนสามขวบ
‪แล้วลาออกทำไมล่ะ คุณคอปลีย์
‪ภรรยาผมป่วย
‪กล้ามเนื้ออ่อนแรง
‪เสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน
‪ผมแค่ยังทำใจไม่ได้น่ะ
‪- เสียใจด้วยนะคะ ‪- ขอบคุณ
‪ไม่แก่ลงสักนิดเลย บุ๊คเกอร์
‪เชื่อเถอะว่าแก่
‪ครับ
‪บ่ายเมื่อวาน เวลาท้องถิ่น
‪โรงเรียนทางทิศหรดีจากเมืองจูบา ‪ถูกกลุ่มติดอาวุธโจมตี
‪พวกมันฆ่าครูแล้วจี้ลักพาตัวนักเรียน 17 คน
‪(ยูเอ็นประณามการลักพาตัวเด็กที่เซาท์ซูดาน)
‪คนเด็กสุดแปดขวบ
‪แก่สุด 13 ขวบ
‪ชาวเซาท์ซูดานขอให้สหรัฐฯ ช่วย
‪แต่ฝ่ายบริหารปัจจุบันมีนโยบาย ‪ให้ปฏิเสธไม่ช่วยเหลือผู้ที่ไม่ได้เป็นพันธมิตร
‪อดีตผู้ร่วมงานของผมบางคนที่ซีไอเอเห็นต่าง
‪พวกเขาติดต่อผม ผมจึงติดต่อคุณ
‪ครั้งล่าสุดที่บินสำรวจยืนยันได้ว่ามีคนในนั้น
‪ไม่มีการนำน้ำหรืออาหารเข้าไป
‪แปลว่าเดี๋ยวก็ย้ายตำแหน่ง
‪และเมื่อย้าย...
‪เด็กๆ ก็น่าจะถูกจับแยก ‪แล้วเราคงจะหาพวกเขาไม่เจออีก
‪ต้องไปช่วยโดยเร็ว
‪และต้องใช้คนมือดี ‪ผมไม่เคยเห็นใครเก่งเท่าทีมคุณ
‪บอกราคามาได้เลย
‪จบงานแล้วจะส่งใบแจ้งหนี้ไปให้
‪(เซาท์ซูดาน)
‪สันติสุขจงมีแด่ท่าน
‪อะไร...
‪เรามาช้าไปเหรอ
‪ฉิบหา...
‪ห้องเคลียร์!
‪- เชี่ย พระเจ้าช่วย ‪- ตายห่า
‪ลุกขึ้น!
‪- อะไรวะเนี่ย ‪- อะไร...
‪ทุกคนยังอยู่ไหม
‪- อยู่ ‪- อยู่ สบายดี
‪โจ
‪ผมโคตรยัวะเลย
‪แล้วเด็กๆ อยู่ไหน
‪ไม่มีเด็กตั้งแต่แรกแล้ว
‪เราโดนจัดฉาก
‪ครับ ได้มาแล้ว
‪(นิคกี้ โจ แอนดี้ บุ๊คเกอร์) ‪(มิถุนายน 1864)
‪ครับ
‪ต้องยกให้เลยว่าคุณคอปลีย์ละเอียดจริงๆ
‪รองเท้าหน้าห้องเป็นรายละเอียดที่วิตถารมาก
‪ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
‪ฉันบอกไปแล้ว
‪เราทำถูกแล้ว แอนดี้ เพื่อเหตุผลที่ถูกต้อง
‪แล้วเป็นไงล่ะ นิคกี้ เป็นไง
‪ไม่ได้อะไร
‪เราไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง
‪โลกนี้ไม่ได้ดีขึ้นเลย แต่กลับเสื่อมลง
‪ผมตรวจประวัติเขาหมดแล้ว
‪ทุกอย่างดูถูกต้อง
‪ขอโทษนะ ทุกคน
‪พวกมันรู้ว่าเราเป็นใคร ว่าเราเป็นอะไร
‪เราต้องหาตัวคอปลีย์
‪เราต้องเก็บงานนี้ให้เนี้ยบ
‪- แล้วไงต่อ ‪- แล้วก็ไม่มีอะไรต่อ
‪เชิญโลกนี้มอดไหม้ไปให้หมด
‪ฉันไม่เอาแล้ว
‪(อัฟกานิสถาน)
‪ฟรีแมน อยู่ไหน
‪อยู่นี่ค่ะ จ่า
‪พวกผู้หญิงหลบอยู่ในบ้านที่มีซุ้มประตู
‪เลี้ยวขวาตรงอาคารที่มีพรมแดง
‪- หาข้อมูลมาให้ที ‪- รับทราบ
‪ทำตัวสุภาพไว้นะ
‪ก็สุภาพตลอดนี่
‪เตือนซ้ำไม่เสียหายนี่
‪ฉันชื่อไนล์
‪เป็นทหารเรืออเมริกัน
‪เรากำลังตามหาชายคนนี้
‪เขาได้ฆ่าคนของเราไปมาก
‪และคนของคุณด้วย
‪มีใครเห็นเขาบ้างไหม
‪ถ้าคุณบอกเราว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪จะไม่ถือเป็นการดูหมิ่นครอบครัวนะ
‪ที่นี่ไม่มีผู้ชาย
‪คนที่ใช้ผู้หญิงเป็นโล่ไม่ใช่ลูกผู้ชาย
‪ขอบคุณที่ให้เราเข้ามาในบ้านของคุณ
‪เราไม่รบกวนคุณแล้ว
‪พังเข้าไป!
‪หยุด!
‪- เคลียร์ คุ้มกัน ‪- เคลียร์
‪ลีมาทรี นี่คืออินเดียไฟฟ์ ตอบด้วย เปลี่ยน
‪เจย์ ไปดูพวกผู้หญิง
‪ได้เลย
‪ดูของพวกนี้สิ โป๊ะเชะ
‪ถ้าเขาเลือดออกตายก็จบ อย่าลืมว่าจับเป็น
‪อย่า...
‪- อย่าแตะตัวฉัน ‪- ฉันพยายามช่วยอยู่นะ
‪ดิซซี่ ช่วยหน่อยได้ไหม
‪ไม่! หมอ!
‪มีคนเจ็บ!
‪- ช่วยด้วย ‪- ให้ตาย หมอ!
‪แข็งใจไว้นะ
‪คุณพระ...
‪ไม่นะ
‪แข็งใจไว้สิ
‪มองหน้าฉัน
‪เธอต้องรอดนะ
‪ไนล์
‪เธอโอเค ไม่เป็นไรนะ แข็งใจแล้วมองหน้าฉัน
‪โอเค หมอกำลังมาแล้ว
‪ไม่นะ ไม่เป็นไร
‪หมอกำลังมา
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไม่นะ
‪ไม่นะ ไม่เอาอีกคน
‪ไม่ใช่ตอนนี้
‪ผู้หญิงนี่
‪ผู้หญิงผิวดำ
‪ฉันเห็นผู้หญิงอายุมากสวมฮิญาบ
‪- นายเห็นอะไร ‪- ฉันเห็น...
‪ฉันเห็นป้ายชื่อบางส่วน
‪- ใช่ ฟรี... ฟรีอะไรสักอย่าง ‪- ใช่
‪พื้นดิน กำแพงดิน
‪และ ฮ.กู้ภัย
‪เออ งั้นน่าจะเป็นทีมแพทย์...
‪สัมพันธมิตร
‪มีดเป็นแบบเปชแคบซ์ ปาชตูน
‪ฉันรู้สึกถึงตอนเธอตาย
‪เธอเป็นทหารเรือ
‪ประจำการรบ...
‪หรือประจำการใกล้จุดรบ
‪อัฟกานิสถาน
‪นี่มันก็ 200 กว่าปีแล้วนะ
‪ทำไมต้องตอนนี้
‪ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมีเหตุผลเสมอ หัวหน้า
‪- เราต้องตามหาเธอ ‪- ไม่ เราจะทำตามแผน ตามหาคอปลีย์
‪- จะปล่อยให้เธอเป็นเป้าเหรอ ‪- ไม่ เราเป็นเป้า
‪- เราต่างหากที่ถูกเปิดโปง ‪- ไม่เหมือนเธอ
‪นิคกี้
‪ไม่เหมือนเธอ
‪อย่าบอกนะว่านายจำไม่ได้ว่ามันเป็นยังไง
‪ไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ตาม ‪เธอทั้งสับสนและหวาดกลัว...
‪เธอโดดเดี่ยวมากกว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิต
‪พวกเราจำได้ดีว่ามันเป็นยังไง
‪เธอต้องการเรา
‪ฉันจะไปรับมาเอง
‪หัวหน้า ไม่เอาน่า
‪ถ้าเราฝันถึงเธอ เธอก็ฝันถึงเรา
‪แปลว่าเธอเป็นตัวชี้ทางมาหาเรา
‪แล้วตอนนี้ให้เราทำอะไร
‪ไปที่ฝรั่งเศส
‪ใช้เซฟเฮาส์ของชาร์ลี
‪ไปเจอกันที่นั่น
‪หาคอปลีย์ให้เจอ
‪ให้ตาย
‪ยังเด็กอยู่เลย
‪ฉันรู้ว่าฉันเห็นเธอสิ้นใจ
‪เลือดนิดเดียวอาจดูเหมือนเยอะ
‪ทุกคนตื่นเต้นจนเห็นภาพที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง
‪ฉันห้ามเลือดที่คอเธอเองกับมือ
‪อยากให้เรายัดเธอใส่โลงส่งกลับบ้านเหรอ
‪ไม่ จะอยากได้ไง
‪งั้นก็มา
‪ตื่นแล้วเหรอ
‪ไนล์
‪ว่าไง เจย์
‪ว่าไง ดิซซี่
‪อวดแผลหน่อยสิ
‪เช็ดเข้
‪ไนล์ ไม่มีแม้แต่รอยข่วน
‪ใช่ พวกเขา...
‪ใช้วิธีปลูกถ่ายผิวหนังแบบใหม่หรืออะไรนี่แหละ
‪หมอบอกมาเหรอ
‪ใช่
‪หมอบอกว่างั้น
‪(เมอร์ริค)
‪ในประเทศที่พัฒนาแล้ว เรามีอายุขัย 78 ปี...
‪(ลอนดอน อังกฤษ)
‪ถ้าโชคดีเกิดมาเป็นผู้หญิง ก็จะมากกว่านั้นสองปี
‪พูดว่าไงดีล่ะ สาวๆ
‪ทั้งหมดนี้
‪เป็นเพราะสิ่งที่ทุกคนเกลียดนักเกลียดหนา
‪บริษัทยายักษ์ใหญ่
‪ที่บริษัทของผม การค้นคว้า ‪ด้านการเพิ่มความยาวเทโลเมียร์
‪ได้ย้อนวัยโครโมโซมในสเต็มเซลล์มนุษย์
‪สักวันนึง การที่ ดร.โคแซค ‪ทดลองใช้ฮอร์โมนโคลโธ
‪จะยับยั้งภาวะเสื่อมสภาพทางความคิดได้ทั้งหมด
‪ใช่แล้ว โบกมือลาโรคสมองเสื่อมได้เลย
‪เดี๋ยวก่อนครับ งานของเราจะเพิ่มอายุขัย
‪ให้ประชาการโลกโดยรวมได้หลายปี
‪หลายปีครับ หลายสิบปี
‪แต่มันไม่ใช่ของถูกๆ
‪เราต้องการเงินลงทุน
‪เงินลงทุนขับเคลื่อนให้ผมกล้าเสี่ยง
‪ความเสี่ยงเหล่านี้จะพัฒนา ‪คุณภาพชีวิตคนนับไม่ถ้วน
‪พระเจ้า
‪คุณเห็นการค้นคว้าของผมแล้ว
‪รู้แล้วนะว่าพวกนี้มีจริง
‪แล้วหลักฐานที่จับต้องได้ล่ะ
‪เลือด เนื้อเยื่อ กระดูก ดีเอ็นเอ
‪เราไม่สามารถเก็บตัวอย่าง ‪ที่ไร้สิ่งปนเปื้อนจากจุดเกิดเหตุได้เลย
‪แต่คุณสัญญาว่าจะมีหลักฐานจริง
‪ก็ดันเกิดการสังหารหมู่แบบที่นึกไม่ถึงมาก่อน
‪- แต่คลิป... ‪- ไม่
‪คลิปนี้เป็นหนังฆ่าจริงตายจริง ‪มูลค่าสองล้านดอลลาร์
‪มันไม่ทำให้เธอรู้วิธีการ
‪ผมอยากได้ตัวทุกคน คอปลีย์
‪- ผมน่าจะจับมาให้ได้คนนึง ‪- ไม่เอาคนเดียว ทุกคน
‪คนพวกนี้พิเศษอย่างยิ่ง
‪พวกเขาหลบหลีกการจับกุมเก่งมาก
‪ไปปรึกษาคีนแล้ววางแผนทำให้ได้สิ
‪ให้ไวด้วยล่ะ ก่อนคู่แข่งผมจะรู้เรื่องนี้
‪(เมอร์ริค)
‪สิบโทฟรีแมน
‪ค่ะ จ่า
‪เพิ่งมีคำสั่งเข้ามา
‪ให้ส่งเธอไปตรวจร่างกายเพิ่มเติม ‪ที่ลันด์ซตูล เยอรมนี
‪แต่ฉันสบายดี
‪เครื่องบินเติมน้ำมันอยู่ เก็บของซะ
‪- จ่า ‪- เราเอาป้ายออกตอนเกิดเหตุ
‪ไม่นึกว่าจะฟื้น
‪คนนั้นไง
‪สิบโทฟรีแมน
‪หาตัวอยู่พอดี
‪ได้เวลาออกเครื่องแล้ว
‪- คุณเป็นใคร ‪- แอนโดรมาคีแห่งซีเธีย
‪แต่เรียกฉันว่าแอนดี้ก็ได้
‪ทำไมสองสามครั้งแรกแม่งต้องฟื้นช้าด้วยวะ
‪คุณยิงฉัน
‪ใช่แล้ว กรุณากลับขึ้นรถด้วย
‪นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่จริงเลยสักนิดเดียว
‪ยังคิดไม่ได้ใช่ไหม
‪เธอไม่มีวันตาย ลุกขึ้นมา
‪แม่ง!
‪อย่าทำแบบนั้นอีกจะได้ไหม
‪- คุณเป็นใคร ‪- ฉันเป็นผู้นำกลุ่มคนอมตะ
‪เรียกว่ากองทัพก็ได้มั้ง ‪ทหาร นักสู้เหมือนเธอ ฟังนะ...
‪เธอมีคำถาม เด็กน้อย
‪ฉันเข้าใจ
‪อยากรู้คำตอบไหม
‪กลับขึ้นรถสิ
‪ใส่ชุดนี้
‪จะพาฉันไปไหน
‪ปารีส
‪ผมเธอเปื้อนเลือด
‪เปื้อนได้ไงนะ
‪หมอนี่ขนยาเสพติดนี่
‪ชอบงานพวกนี้เหรอ
‪บางครั้งเราก็ต้องร่วมงาน ‪กับคนที่เราไม่อยากร่วมโต๊ะ
‪นี่มันปลอดภัยหรือเปล่า
‪สำคัญด้วยเหรอ
‪ไง หัวหน้า
‪เจอคอปลีย์หรือยัง
‪เจอแต่ทางตัน
‪เขารู้ว่าเราตามล่าเขาอยู่
‪ตามหาต่อไป
‪เขาก็ตามหาเราเหมือนกัน
‪- เด็กใหม่อยู่กับฉัน ‪- แล้วไง
‪เธอแทงฉัน ดังนั้นฉันว่าเธอมีแวว
‪แล้วเจอกัน
‪แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องนี้กับฉัน
‪ถ้าฉันรู้ก็คงดี
‪ไหนบอกว่ามีคำตอบ
‪ไม่ได้บอกว่าคำตอบจะถูกใจนี่
‪สวดมนต์เหรอ
‪พระเจ้าไม่มีจริง
‪พระเจ้าของฉันมีจริง
‪กาลครั้งนึงเคยมีคนบูชาฉันเหมือนพระเจ้า
‪ฝีมือพระเจ้าเหรอ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีพลังแบบนั้นหรอก
‪ยังไงมันก็ไม่มีความหมายอะไร
‪คุณบอกว่ามีคนอื่น
‪กี่คน
‪สี่
‪กองทัพสี่คนเนี่ยนะ
‪ถึงได้มาลักพาตัวฉันเหรอ
‪- ให้เข้าร่วมกองทัพคุณ ‪- ใช่
‪ไม่ นี่มันเรื่องไร้สาระ
‪คุณคงสะกดจิตฉันหรือไม่ก็...
‪ไม่ก็วางยาฉัน หรืออะไรสักอย่าง
‪แล้วคุณใช้กระสุนเปล่ายิงฉัน
‪แล้วฉันก็เชือดคอเธอด้วย
‪ใช่ไหม
‪ฟังนะ เด็กน้อย เธอเชื่อแล้วนี่ว่ามี...
‪น่าจะทำตัวไร้เหตุผลต่อไปนะ
‪ไหนๆ ก็เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติแล้ว
‪ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะนอนเอาแรง
‪เราจะไม่ไปปารีส
‪อันเดร...
‪มานี่
‪นั่งลงเดี๋ยวนี้!
‪- ลุกขึ้น ‪- อย่าไปฟังเธอ
‪ฟังฉัน
‪จอดเครื่องนี้ซะ
‪เชื่อเถอะ เธอไม่ยิงนายหรอก
‪ฉันยิงเอง
‪แล้วใครจะขับเครื่องบิน
‪ไม่เห็นต้องมีนักบินเลย โดดเอาชีวิตรอดก็ได้
‪ฉันจะไม่โดดจากเครื่องบิน!
‪ตายห่า เราคงต้องมีนักบินจริงด้วย
‪ฉันบังคับเครื่องเป็น
‪ไม่รู้ภาษารัสเซียใช่ไหม
‪ทำไม
‪เพราะฉันบอกให้นักบินแกล้งตาย
‪จะเล่นแบบนี้จริงเหรอ เด็กน้อย
‪พอแล้ว
‪ฉันบอกว่าพอแล้ว
‪เธอเก่งนะเนี่ย
‪ชื่ออะไร
‪ไนล์
‪เห็นไหม ฟื้นตัวเร็วขึ้นแล้ว
‪เรื่องจริงใช่ไหม
‪ฉันมีคนที่รักฉัน
‪คนที่จะเป็นห่วงฉัน
‪ฉันเป็นทหารเรือ ถ้าพวกเขาคิดว่าฉันละทิ้ง...
‪เธอไม่ใช่ทหารเรือแล้ว
‪พวกเขาจะเอาเธอไปขัง
‪(กูสซานวิล ฝรั่งเศส)
‪ไหนบอกว่าจะไปปารีส
‪ที่นี่อยู่ใกล้ปารีสนิดเดียว
‪นี่คือกูสซานวิล
‪ถูกทิ้งร้างมา 50 ปีแล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪พวกคุณเป็นฝ่ายดีหรือชั่วล่ะ
‪แล้วแต่ศตวรรษ
‪เราต่อสู้เพื่อสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้อง
‪ไปเข้าฝันฉันได้ยังไง
‪เราฝันถึงกัน
‪พอเจอกันแล้วจะหยุดฝัน
‪เพราะอะไร
‪ฉันเชื่อว่าพวกเราต้องมาเจอกัน
‪เหมือนฟ้าลิขิต
‪ไม่ เหมือนคนทุกข์ชอบจับกลุ่มกัน
‪ตามนั้น
‪เมื่อก่อนต้องใช้เวลาหาตัวคนใหม่เป็นปี ‪บุ๊คเกอร์เป็นคนล่าสุด
‪ปี 1812
‪จริงดิ
‪ใช่ ฉันตายตอนรบกับนโปเลียน
‪งั้นคุณก็แก่กว่าเขาอีกเหรอ
‪ฉันกับนิคกี้เจอกันในสงครามครูเสด
‪สงครามครูเสดเหรอ
‪เนื้อคู่ฉันอยู่กับพวกคนที่ฉันถูกสอนให้เกลียดชัง
‪เรา...
‪เราฆ่ากัน
‪- หลายครั้งเลย ‪- ใช่
‪คุณแก่สุด
‪ใช่
‪อายุเท่าไรล่ะ
‪- แก่ ‪- แก่แค่ไหน
‪แก่เกิน
‪งั้นเราก็ไม่มีวันตายจริงๆ
‪ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าหรอก
‪แต่คุณบอกว่าเราเป็นอมตะ
‪ฉันรู้ว่าพูดอะไรไป
‪และส่วนมากก็อมตะ แต่เราตายได้
‪พวกเราตายไปคนนึง
‪เขา...
‪เขาเป็นนักรบเหมือนพวกเรา
‪นานมาแล้ว
‪วันนึงแผลเราก็จะไม่หายอีกต่อไป และ...
‪เราไม่รู้ว่าเมื่อไรหรือทำไม
‪งั้นถ้าเราตายได้...
‪คุณยิงฉันทำไม
‪ถ้าฉันตายขึ้นมาล่ะ
‪เธอใหม่เกินไป
‪มันต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ
‪ฉันว่าเธอพักผ่อนก่อนเถอะ
‪มากับฉัน
‪ฉันจะพาไป
‪เธออยากคุยกับครอบครัว
‪คุยไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก
‪นายไปบอกเองสิ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มีอะไร ไนล์
‪ก็แค่ฝันร้ายน่ะ
‪ฉันขอโทษ
‪เล่ามาสิ
‪ฉันเคยเห็นภาพพวกนี้แล้ว...
‪ตอนฝันเห็นพวกคุณครั้งแรก
‪แต่คราวนี้มันชัดขึ้น
‪ฉันฝันถึงผู้หญิงที่ถูกขังในโลงศพเหล็ก...
‪ใต้ท้องทะเล
‪เธอเอาแต่... จมน้ำ...
‪แล้วฟื้นขึ้นมาใหม่
‪เธอใช้มือและเข่าทุบแผ่นเหล็กจนเลือดโชก
‪เธอรู้สึกเหมือนกำลังเป็นบ้า คับแค้นใจ
‪แต่เธอก็สู้ต่อไป...
‪แล้วก็จมน้ำต่อไป
‪ผู้หญิงคนนั้นชื่อควินห์
‪เป็นพวกเดียวกับเรา
‪มนุษย์อมตะคนแรกที่แอนดี้หาเจอ
‪พวกเขาโดดเดี่ยวมานานแล้ว ‪พอแอนดี้ไปเจอควินห์...
‪ควินห์ก็ยอมแพ้ไปแล้ว
‪ในยุคนั้นมีแต่ควินห์กับแอนดี้
‪ก่อนมีฉันกับนิคกี้ ก็มีแค่สองคนนั้นแหละ
‪พวกเขาท่องโลกไปด้วยกัน ‪สู้รบในสงครามนับพันเคียงข้างกัน
‪ควินห์โหดเหมือนอสรพิษ
‪พวกเขาอยู่ที่อังกฤษ
‪ไปปลดปล่อยกลุ่มคน "นอกรีต" ‪ไม่ให้ถูกดำเนินคดีข้อหาเป็นแม่มด
‪แต่แล้วแอนดี้กับควินห์
‪กลับถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มดซะเอง
‪พวกนั้นวางกับดักจับพวกเขา
‪ขอให้หมกไหม้ในนรก!
‪พอพวกเขาไม่ตาย พวกนั้นก็ยิ่งมั่นใจ
‪เลยตัดสินประหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪ข้าไม่เคยโดนเผาทั้งเป็นมาก่อน
‪เจ้าว่ามันจะเป็นยังไงเหรอ
‪ทุกข์ทรมานเหลือทน
‪แค่เราสองคน
‪จนถึงวาระสุดท้าย
‪ไม่นะ ไม่ ไม่เอาอันนี้
‪- ไม่! ‪- จะพาเธอไปไหน
‪พวกแกฤทธิ์มากไปเมื่ออยู่ด้วยกัน
‪ปีศาจอย่างพวกแกไม่ได้รับไถ่บาปหรอก
‪ได้โปรด อย่า!
‪ควินห์!
‪ไม่!
‪ควินห์!
‪แอนโดรมาคี!
‪ควินห์!
‪แอนโดรมาคี!
‪ไม่!
‪หลังแอนดี้หนีมาได้ ‪เราออกตามหาควินห์อยู่หลายสิบปี
‪หรือใครก็ได้บนเรือลำนั้น ‪ที่บอกเราได้ว่าควินห์ถูกทิ้งตรงไหน
‪แอนดี้รู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้
‪เธอโทษตัวเองที่ควินห์โดนแบบนั้น
‪ทำไมถึงโทษตัวเองล่ะ
‪ฉันเสียทหารไป
‪ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเธอ
‪โทสะของเธอ
‪เธอรู้สึกเป็นบ้า
‪ถูกขังในโลงกว่า 500 ปี...
‪ใต้ท้องมหาสมุทร...
‪เป็นใครก็ต้องเสียสติ
‪เราถึงกลัวว่าจะโดนจับไงล่ะ
‪ต้องถูกขังไปชั่วกัปชั่วกัลป์
‪ไนล์
‪ฉันไม่ต้องการสิ่งนี้
‪ไม่ต้องการสักอย่าง
‪ฉันรู้
‪เรื่องนี้ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง
‪ฉันรู้ว่ามันยาก
‪จะอยากได้หรือไม่ ยังไงมันก็เกิดไปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าเธอกลัวนะ ไนล์
‪ฉันกับชายทั้งสามคนข้างในจะปกป้องเธอ
‪เหมือนควินห์น่ะเหรอ
‪เธอมีแค่พวกเรา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกมันหาเราเจอ
‪โจ นิคกี้
‪โห
‪บุ๊คเกอร์
‪ยังอยู่ไหม
‪ไปเคลียร์ห้องด้านหลัง หาโจกับนิคกี้
‪นี่
‪บุ๊ค
‪ฟื้นสิ
‪กลับมาหาฉันนะ
‪นายยังต้องเล่นเกมห่วยแตกนี่กับฉัน
‪ได้ยินไหม
‪ฟื้นได้แล้ว
‪ฟื้นสิ!
‪พวกเขาไม่อยู่ที่นี่
‪ขอต้อนรับกลับมา ไอ้บ้า
‪ขอบใจที่ให้รอซะนาน
‪เจ็บไปหมดเลย
‪เละแค่ไหน
‪หล่อกว่าเดิมอีก
‪กี่คน
‪- ผมไม่รู้ ‪- นิคกี้กับโจอยู่ไหน
‪ผมไม่รู้
‪ผมเปิดดูบอล
‪แล้วก็โดนระเบิดมือ
‪หลังจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องแล้ว
‪- จับมาได้สองคน ‪- ไม่ ต้องเอาผู้หญิงมาด้วย
‪เธอไม่อยู่ ส่วนอีกคนเละตุ้มเป๊ะ
‪เธออยู่ที่นั่น
‪- คอปลีย์ ‪- คอปลีย์เหรอ
‪พวกมันจะกลับมา มันอยากได้ตัวทุกคน
‪อยู่ที่นี่นะ
‪รอสัญญาณจากฉัน
‪สัญญาณอะไร แปลว่าอะไรกัน
‪เดี๋ยวก็รู้เองแหละ
‪บอกไว้ก่อน ปกติมันไม่ใช่แบบนี้
‪แผลใหญ่ใช้เวลาฟื้นตัวนานกว่า
‪เออ
‪ถึงแล้ว กำลังเข้าไปที่โบสถ์
‪ไป
‪ไปเร็วสิ!
‪เราต้องออกไปข้างนอก เราต้องไปสมทบเธอ
‪ไม่ นั่นไม่ใช่สัญญาณ
‪คุณคีน...
‪ผมขอแนะนำให้เราเผ่นเดี๋ยวนี้เลย
‪เร็วเข้าสิ
‪ไปเร็ว
‪รอสัญญาณก่อน
‪แล้วสัญญาณมันดูตรงไหน
‪ไป!
‪แอนดี้จัดการเองหมดเลยเหรอ
‪ใช่ ผู้หญิงคนนั้นได้ลืมวิธีการฆ่าคน ‪มากกว่าที่ทั้งกองทัพเรียนรู้ได้ซะอีก
‪- พวกมันเป็นใคร หาคุณเจอได้ไง ‪- ฉันไม่รู้ ไปเร็ว
‪นิโคโล่
‪เงียบๆ
‪นิโคโล่ ฟื้นสิ
‪- ฉันบอกให้... ‪- ได้ยินแล้ว ทำไม จะฆ่าฉันเหรอ
‪นิโคโล่ ฟื้นสิ!
‪มาแล้ว
‪นี่ที่ไหนกันเนี่ย
‪ในรถหุ้มเกราะ
‪พวกมันใช้ก๊าซ
‪ฉันบอกให้หุบปาก!
‪ฉันอยากรู้ว่าเขาโอเคไหม
‪หวานจังนะ
‪มันเป็นแฟนแกหรือไง
‪สมองไม่โต
‪เหมือนเด็กทารก
‪ล้อเลียนอย่างกับเด็ก
‪เขาไม่ใช่แฟนฉัน
‪ชายคนนี้เป็นอะไรกับฉัน ‪มากเกินแกจะนึกจินตนาการได้
‪เขาเป็นแสงจันทร์เมื่อฉันหลงทางในความมืด
‪และไออุ่นเมื่อฉันหนาวสั่น
‪แม้จะผ่านมาพันปี จุมพิตเขาก็ยังทำให้ใจสั่น
‪หัวใจเขาเมตตาล้นหลาม ‪แต่โลกนี้ไม่ควรค่าแก่มันเลย
‪ฉันรักชายคนนี้เกินคำพรรณนา เขาไม่ใช่แฟนฉัน
‪เขาเป็นยิ่งกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง
‪โรแมนติกไม่มีวันจาง
‪พอจะช่วยตัดสายรัดมือออกให้หน่อยได้ไหม
‪เอาพวกมันลงมา ลากขึ้นเครื่องเดี๋ยวนี้!
‪ไม่ได้สินะ
‪ปกติเราจะดูคนเก่งกว่านี้
‪คงจะพาเราไปหาคนที่จ้างให้แกหักหลังเราสินะ
‪เครื่องหรูดีนี่
‪มีทีวีด้วย โจ
‪แชมเปญไหม
‪(วาลดาร์ฌ็อง ฝรั่งเศส)
‪ที่นี่คืออะไร
‪เหมืองร้าง
‪เราบังเอิญมาเจอช่วงสงครามบอสแซ็งก์
‪น่าจะยุค 1150 มั้ง
‪ฉันเคยเก็บของไว้ที่นี่
‪นี่ของรอแด็งใช่ไหม
‪ใช่
‪นี่ผลงานรอแด็งของแท้แน่นอน
‪เดี๋ยว
‪เคยรู้จักกันหรือเปล่า
‪คงเคยอยู่กินกันด้วย
‪รีบหาตัวคอปลีย์สิ
‪มันจับนิคกี้กับโจไป
‪ถ้าพวกเขาทำซ้ำได้ก็แปลว่าไม่พิเศษ
‪ต้องวางแล้ว
‪ยินดีต้อนรับครับ สุภาพบุรุษ
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เจอพวกคุณ
‪เราจะร่วมกันสร้างสรรค์
‪สิ่งที่ข้ายังไม่รู้
‪แต่มันจะทำให้คนทั้งโลกสั่นสะท้าน
‪หรือน่าจะปลื้มปีติ
‪เลียร์...
‪เชกสเปียร์
‪ตัดสายรัดมือได้ไหม
‪ไม่ครับ ตัดไม่ได้
‪ขออภัยด้วย เรามาทำความรู้จักกันดีกว่านะครับ
‪ผมชื่อสตีเว่น เมอร์ริค ‪ซีอีโออายุน้อยที่สุดในวงการยา
‪งานที่เราทำเน้นด้านความสมดุล
‪เราจะผลักดันนวัตกรรมวิทยาศาสตร์ ‪และทำกำไรนิดๆ หน่อยๆ ไปด้วยยังไงดี
‪สมดุลดีไหมล่ะ ไอ้งั่ง
‪- คุณเมอร์ริค ‪- อืม
‪อย่าลองดี
‪คุณคอปลีย์ได้เอาคลิปพรสวรรค์ ‪ที่ไม่เหมือนใครของคุณมาให้ดู
‪แต่ผมอยากได้หลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้
‪คุณเมอร์ริค!
‪บรรลัย
‪แม่ง
‪คุณเห็นอะไร
‪รางวัลโนเบล
‪แถมกำไรเล็กๆ น้อยๆ
‪ไตรมาสที่แล้วเราได้วางขายยารักษามะเร็ง
‪ยานั้นช่วยชีวิตคนไปแล้วหลายแสนคน
‪แต่ตอนเราพัฒนายา ‪มันฆ่าหนูทดลองไป 250,000 ตัว
‪ผมไม่ได้ขออนุญาตหนูตัวน้อยพวกนั้นหรอก
‪และก็จะไม่ขออนุญาตคุณ
‪มันคิดว่านายเป็นหนู นิคกี้
‪ในตัวคุณมีรหัสพันธุกรรม
‪ที่อาจช่วยมนุษย์ทุกคนในโลกนี้ได้
‪- เรามีพันธะต่อสังคมให้ต้องเอามันออกมา ‪- อะไร
‪นั่นอะไร
‪เดี๋ยว
‪อย่า
‪ฉันจะรายงานความคืบหน้าค่ะ
‪อืม รายงานด้วย
‪คุณเมอร์ริค
‪นี่เราทำเพื่อวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่เพื่อกำไร ‪หรือเพื่อสนองความซาดิสต์
‪คุณต้องเอามาให้อีกสองคน
‪เร็วสิ บุ๊ค นายเริ่มงานตั้งหลายชั่วโมงแล้ว
‪มันเชี่ยวชาญด้านความมั่นคง ไม่ทิ้งร่องรอยเลย
‪- ต้องใช้เวลาหน่อย ‪- มีระบบดาวเทียมไหมล่ะ
‪มี
‪ตามเส้นทางการเงินสิ คนที่เขาทำงานให้ก็ได้
‪เราใช้วิธีนั้นตามตัวกลุ่มติดอาวุธ
‪ฉันมั่นใจว่าคุณคงลองแล้ว
‪ใช่ ลองอีกทีก็ไม่เสียหาย
‪รู้อยู่แล้วนะ ไนล์
‪มีโอกาสก็นอนเอาแรงซะ
‪เอาชุดมาให้เปลี่ยนด้วย
‪ฉันจะออกไปข้างนอกสักพัก
‪เป็นไรไหม หัวหน้า
‪ไม่
‪อมตะไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บซะหน่อย
‪ทำไมต้องเป็นเรา
‪อืม
‪ถามไปก็ไม่ได้คำตอบหรอก
‪นึกว่าคุณเป็นมันสมองของทีมซะอีก
‪จะบอกให้ว่าฉันก็สงสัยอะไร
‪ทำไมถึงเป็นเธอ
‪และทำไมต้องตอนนี้
‪แอนดี้อายุเท่าไร
‪แอนดี้บอกว่าจำไม่ได้
‪อาจจริงก็ได้ ฉันไม่รู้
‪แต่ที่รู้คือแอนดี้อยู่ตัวคนเดียวมานานมาก
‪ก่อนเจอคนอื่นที่เหมือนเธอ
‪นานมากๆ
‪แล้วเธอล่ะ มีใครไหม
‪มีแค่ครอบครัว
‪ฉันมีลูกชายสามคน
‪คนเล็กสุด ฌ็อง-ปีแยร์...
‪เป็นคนสุดท้ายที่ตาย
‪เขาอายุ 42 ตอนที่...
‪ถูกมะเร็งคร่าชีวิตไป
‪สิ่งเดียวที่ทำได้คือก้าวต่อไป
‪หมายความว่าไง
‪เธอจะเป็นเด็กสาวคนนี้ไปตลอดกาล
‪แต่ทุกคนรอบตัวเธอ ทุกคนที่เธอรัก...
‪ต่างจะแก่ตัวลง...
‪จะล้มป่วย และจะล้มตาย
‪และถ้าเธอพยายาม...
‪ถ้าเธอพยายามไปแตะชีวิตพวกเขา...
‪พวกเขาก็จะรู้ความลับของเธอ
‪พวกเขาจะอ้อนวอนให้เธอแบ่งให้ ‪แต่เธอจะทำไม่ได้
‪แต่แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ
‪และจะบอกกับเธอว่า...
‪เธอไม่รักเขา
‪ว่าความรักของเธออ่อนแอ...
‪หรือเห็นแก่ตัว
‪และเธอจะไม่มีวันลืม...
‪ความเกลียดชัง...
‪และความสิ้นหวังในแววตาเขา
‪แล้วเธอจะรู้จักการสูญเสีย...
‪ทุกคนที่เธอเคยรัก
‪มีห้องน้ำไหมคะ
‪ไม่มี
‪แต่เรามีห้องเก็บของ
‪อยากให้ช่วยไหม
‪ถ้าเย็บแผลจะดีกว่า แต่...
‪นี่จะช่วยได้
‪คุณไม่ถามเลย
‪ก็มันเป็นเรื่องของคุณ
‪คุณอยากให้ช่วย
‪เหตุผลไม่สำคัญ
‪วันนี้ฉันทำแผลให้คุณ พรุ่งนี้...
‪คุณจะช่วยเหลือคนที่ล้ม
‪เราไม่ได้เกิดมาอยู่ลำพัง
‪เสร็จแล้ว
‪น่าจะเอาอยู่
‪ขอบคุณ
‪แอนโดรมาคี ช่วยข้าด้วย!
‪ทำไมไม่หยุดไหลล่ะ
‪ไม่จริง
‪ไลคอน
‪- ไม่นะ ‪- ถึงคราวแล้ว
‪เป็นไปไม่ได้
‪ถึงคราวแล้ว
‪ต้องทดลองนานแค่ไหน
‪จนกว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ทำซ้ำได้
‪รู้สึกไหมว่าแผลพยายามปิด
‪ท่อนนั้นไม่ต้องใช้พวกเขานี่
‪คุณมีตัวอย่างเลือด เนื้อเยื่อ และดีเอ็นเอแล้ว
‪คุณก็รู้จักแนวคิดเรื่องข้อมูลกรรมสิทธิ์
‪พวกเขาเป็นสินค้า
‪พวกเขาต้องเข้าห้องนิรภัยที่ล็อกปิดตายเอาไว้
‪ตลอดกาลเหรอ
‪เราปล่อยให้พวกเขากลับสู่โลกภายนอก...
‪ไปถึงห้องปฏิบัติการคู่แข่งผมไม่ได้
‪ถ้ากระบวนการนี้ใช้เวลาหลายปี หรือหลายสิบปี
‪พวกเขาจะสนทำไม
‪ถ้าเราไขรหัสพันธุกรรมพวกนี้ได้
‪โลกจะมาอ้อนวอนขอกุญแจจากเรา
‪น่าทึ่งมาก
‪คุณให้สิ่งที่เขาต้องการไม่ได้หรอก
‪คิดว่าฉันทำเกินไปเหรอ
‪ว่าฉันไร้จรรยาบรรณเหรอ
‪ผมว่าไร้ศีลธรรม
‪ฉันเชื่อว่าสิ่งนี้เปลี่ยนโลกได้
‪ข้ออ้างสวยหรูดีนะ
‪เคยได้ยินมาหลายครั้งแล้ว
‪แม้ฉันจะชอบดูนายหลับมากก็ตาม ‪ฉันดีใจที่นายตื่นซะที
‪ผมยุ่งไหม
‪ยุ่งกำลังหล่อเลย
‪ฉันคิดถึงเรื่องที่มอลตา
‪มอลตาครั้งไหนล่ะ
‪อ๋อ มอลตาครั้งนั้นนี่เอง
‪เราควรกลับไปนะ
‪คงจะดี
‪แม่กับพี่ชายใช่ไหม
‪มือถือฉันอยู่กับคุณเหรอ
‪พ่ออยู่ไหนล่ะ
‪ตายในหน้าที่ตอนฉันอายุ 11
‪ดูนี่
‪หลังพ่อตาย แม่ก็จมอยู่กับความเศร้า
‪ชิคาโกฝั่งใต้
‪โลกมีโอกาสเล่นงานเราเป็นล้านครั้ง
‪แม่สู้เพื่อเรา
‪สู้ไม่เคยถอย
‪ไม่ยอมให้เราถอยด้วย
‪เธอมาจากตระกูลนักรบ
‪ใช่
‪จริงด้วย
‪ฉันจำหน้าแม่ไม่ได้แล้ว
‪หรือหน้าพี่น้อง
‪ไม่ได้สักคน
‪กาลเวลาลบทิ้งหมดเลยสินะ
‪สิ่งที่กาลเวลาลบเลือนไม่สำคัญ
‪แต่สิ่งที่มันทิ้งไว้ต่างหาก
‪สิ่งที่ลืมไม่ลง
‪ฉันเลิกตามหาเขา
‪ฉันสัญญาควินห์แล้ว แต่ผิดคำสัตย์
‪ฉันจะช่วยโจกับนิคกี้ออกมา
‪ด้วยทุกวิถีทาง
‪ด้วยทุกวิถีทางเหรอ
‪- ใช่ ‪- ทุกคน เจออะไรเข้าแล้ว
‪ที่อยู่ไม่ไกลจากลอนดอน
‪ต้องไปกันแล้ว
‪(เซอร์รีย์ อังกฤษ)
‪ไปดูลาดเลาด้านหลัง
‪ฉันทำไม่ได้
‪ทำได้สิ
‪หมายถึงฉันจะไม่ทำ
‪เธอเป็นพวกเราแล้ว
‪เป็นเราก็จะช่วยเธอ
‪- ฉันไม่ได้เลือกเลย ‪- ไม่มีใครได้เลือกหรอก
‪มันไม่มีทางเลือก
‪วันที่ฉันตาย...
‪ฉันฆ่าคนที่ฆ่าฉัน
‪พวกเขาพยายามฝึกเราแล้วนะ
‪ฝึกเป็นพันๆ ชั่วโมง
‪ยิงสองทีให้ตายเร็วๆ
‪แต่สอนให้เราด้านชาไม่ได้
‪เธอจะรู้สึกผิด ไนล์
‪- ทุกศพเลย ‪- ฉันเห็นสิ่งที่คุณทำในโบสถ์นั่น
‪ศพตั้งเยอะแยะ
‪ฉันควรเป็นคนแบบนั้นเหรอ
‪เราควรทำแบบนี้ทั้งๆ ที่ไม่รู้เหตุผลเหรอ
‪คิดว่าถ้ารู้แล้วจะนอนหลับสบายขึ้นเหรอ
‪ฉันเป็นแบบนั้นไม่ได้
‪ครอบครัวฉัน...
‪พวกเขาจะแก่ลง แต่ฉันไม่แก่
‪แต่กว่าพวกเขาจะรู้ตัวก็อีกหลายปี
‪ฉันยังมีเวลาไปอยู่กับพวกเขา
‪เอาไป
‪เอารถไป
‪แล้วตอนทิ้งรถให้ทิ้งอาวุธด้วย
‪คุณไหวนะ
‪ไหวเสมอ
‪ไนล์อยู่ไหน
‪นายกับฉัน บุ๊ค จากนี้ตลอดไป
‪อีก 1,6 กิโลเมตรถึงสถานีกิลด์ฟอร์ด
‪(สถานีรถไฟ)
‪ไม่มีกระสุน
‪เวร
‪แอนดี้
‪พวกเขาอยู่ไหน
‪แอนโดรมาคีแห่งซีเธีย
‪นักรบอมตะ
‪- บุ๊ค ‪- ผมอยู่นี่
‪โจกับนิคกี้อยู่ไหน
‪นายทำอะไรน่ะ
‪- นายทำอะไร ‪- ใจเย็นๆ!
‪อย่า!
‪นายหลอกเรา
‪ฟังหน่อยนะ
‪ตอนภรรยาผมตาย...
‪ผมอุทิศตนศึกษาเรื่องคุณ
‪ผมได้เรียนรู้ประวัติลับของคุณที่แอบแฝงอยู่
‪(กรีซ)
‪บอกต่อกันเหมือนตำนาน
‪สิ่งที่ถูกมองว่าเป็นเรื่องแต่งก็คือ...
‪ความเป็นอมตะ
‪คุณสามารถช่วยกำจัด...
‪ความทุกข์ที่ไม่จำเป็นได้
‪มนุษยชาติอยากให้คุณแบ่งปันของขวัญจากสวรรค์
‪มนุษยชาติไปตายซะเถอะ
‪- แอนดี้... ‪- อย่าบังอาจ ไอ้ตาขาว
‪ทำไม
‪- ทำไม บุ๊ค ‪- แอนดี้ ฟังสิ
‪ทำไม!
‪ถ้าเมอร์ริคค้นพบว่าทำไมเราไม่ตาย...
‪เขาอาจหาทางหยุดมันได้
‪คุณต้องการอย่างนั้นนี่
‪โธ่ บุ๊ค นายทำอะไรลงไป
‪ไม่ใช่แบบนี้ บุ๊ค
‪พระเจ้าช่วย
‪เลือดยังไม่หยุดอีก
‪เลือดไม่หยุด
‪อะไรกัน พับผ่า
‪ร่างเธอไม่ฟื้นตัว
‪- อะไรนะ ‪- ดูสิ แผลไม่หาย
‪ไปหาอะไรมาสิ ไปสิ!
‪แอนดี้ มองหน้าผม
‪มองหน้าผม
‪ทำไมไม่บอกล่ะ
‪บอกไปก็ไม่เปลี่ยนอะไรหรอก
‪เร็วๆ สิ!
‪ค่อยๆ
‪เราต้องพาเธอออกไป
‪จับตัวมัน
‪เก่งมาก คอปลีย์
‪ดูคุณสิ
‪เธอบาดเจ็บ โดนยิง
‪ทำไมไม่หายล่ะ
‪ผมไม่รู้
‪เธอไม่ได้เป็นอมตะ
‪- หมายความว่าไง "ไม่ได้เป็นอมตะ" ‪- มันหายไปแล้ว
‪เละซะไม่มี
‪อายุเท่าไรเหรอ
‪เข้ามาใกล้ๆ สิ ฉันจะบอก
‪พาพวกเขากลับบ้าน
‪- ปล่อยเธอ ‪- คุ้มกันด้วย
‪- บัดซบ ไม่ ‪- ปล่อยเธอ อย่า!
‪พยุงเธอขึ้นมา
‪ไม่!
‪ผมขอโทษ แอนดี้
‪ผมขอโทษ
‪จับไว้นิ่งๆ
‪คุณเมอร์ริค ถ้ามันเป็นความจริง ‪แล้วเธอไม่เป็นอมตะอีกต่อไป งั้น...
‪เธออาจตายตอนทดลอง นี่จะเป็นการฆาตกรรม
‪อย่างกับซีไอเอไม่เคยอุ้มใครงั้นแหละ
‪อย่างกับไม่เคยทำการค้นคว้าแบบลับๆ
‪ไม่
‪เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้
‪เราจะไม่หยุด
‪(เมอร์ริคฟาร์มาซูติคอลส์)
‪แอนดี้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แผลเธอไม่ฟื้นตัว
‪ฉันฆ่าเธอ
‪ฉันต้องเจาะน้ำเกลือแล้วห้ามเลือด
‪อย่าให้เธอตายเด็ดขาด
‪ไม่เห็นเหรอ เกิดความเปลี่ยนแปลง ‪ระหว่างที่ซูดานกับที่นี่
‪- หาต้นตอให้ได้ ‪- อันนี้จะทำให้อาการคงที่
‪แต่ฉันต้องเย็บแผลและให้ยาปฏิชีวนะ
‪- ดี ‪- ทุกสิ่งล้วนต้องตาย
‪ว่าไงนะ
‪ทุกสิ่งล้วนต้องตาย คุณเมอร์ริค
‪เหตุผลเดียวที่เรายังไม่ตาย...
‪ก็เพราะยังไม่ถึงคราวเรา
‪ถ้าถึงคราวของแอนโดรมาคีแล้ว ‪ยังไงก็ช่วยไว้ไม่ได้
‪แล้วแกจะประหลาดใจว่าสินค้าฉันทำอะไรได้บ้าง
‪ฉันจะเฉือนเนื้อแกเป็นปีๆ เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
‪ใกล้ถึงคราวแกแล้ว
‪แกก็เหมือนกัน
‪ขอให้มีผลงานนะ!
‪แอนดี้
‪คอปลีย์ใช่ไหม
‪- เขาส่งคุณมาเก็บผม ‪- ใคร
‪- แอนดี้กับบุ๊คเกอร์อยู่ไหน ‪- คุณเป็นใคร
‪เจ็บฉิบหาย!
‪อีกคนนึงเหรอ
‪ใช่ เพิ่งมาใหม่
‪- พวกเขาอยู่ไหน ‪- ห้องทดลอง
‪ถูกทดลองอยู่
‪ถูกทรมาน
‪เมอร์ริค...
‪สนใจแต่ความเป็นอมตะของเธอ
‪ไม่สนว่าเธอใช้มันทำอะไร
‪หมายความว่าไง
‪มอนเตเนโกร ปี 1916
‪เธอช่วยชีวิตครอบครัวผู้ลี้ภัย ‪ที่ลูกสาวจะได้เป็นผู้ค้นพบ
‪เทคนิคการตรวจโรคเบาหวานแต่เนิ่นๆ
‪คนนี้ หลานของเธอจะช่วย 317 ชีวิต
‪จากพวกเขมรแดงที่กัมพูชา
‪ชายคนนี้ยับยั้งอุบัติเหตุการแลกนิวเคลียร์ปี 1978
‪ซึ่งน่าจะช่วยอารยธรรมมนุษย์เอาไว้
‪ทั้งผู้โด่งดัง...
‪และผู้ที่เราไม่รู้ชื่อ
‪พอเธอช่วยใครไว้ อีกสองสามรุ่นต่อมา ‪เราก็เก็บเกี่ยวผลประโยชน์
‪(แอนดี้ช่วยชีวิตไว้ในปี 1915)
‪เธออยู่ในนั้น
‪เธอมองไม่เห็น
‪แต่คุณมองเห็น
‪คุณมองเห็นแต่กลับเอาพวกเขาไปขาย
‪ผมนึกว่ามันจะกำจัดโรคภัยไข้เจ็บ
‪นึกว่ามันจะกำจัดความทุกข์ไปจากโลก
‪เธอพูดไม่ได้...
‪ในตอนท้าย...
‪ภรรยาผม
‪เธอหายใจไม่ออก
‪ผมทำอะไร...
‪ไม่ได้เลย
‪มันควรจะเป็นของขวัญ...
‪ให้โลก
‪คุณไม่มีสิทธิ์จะให้
‪ทำไมถึงไม่เป็นอมตะแล้วล่ะ
‪ว่าไงนะ
‪เธอเลือดไหลไม่หยุด
‪เธอยังอยู่ไหม
‪ผมรู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน
‪ในนี้ไม่มีกล้อง
‪เขาถึงแอบพาคนเข้ามาได้ไง
‪ที่นี่มีมือปืนกี่คน
‪อย่างน้อย 30 คน
‪คีน หัวหน้าพวกเขาเคยเป็นหน่วยรบพิเศษ
‪ซีอีโอประสาอะไรมีกองทัพส่วนตัวคอยคุ้มกัน
‪สมัยนี้น่ะเหรอ
‪ส่วนใหญ่มีหมด
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- แก้ไขความผิดตัวเอง
‪ตายไปก็ไม่แก้ไขอะไรหรอก
‪ผมต้องให้คุณเดินเข้าไปคนเดียวเหรอ
‪ระหว่างเราสองคน ‪ฉันเป็นคนเดียวที่จะได้เดินกลับออกมา
‪ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
‪คุณพาฉันมาที่นี่แล้ว
‪ชั้น 15 มีห้องทดลองเอกชน
‪ไม่มีใครอยู่
‪ใช้บัตรนี้เข้าไป
‪คุณควรรีบหนีไปก่อนเริ่มมีเสียงดัง
‪โชคดี คุณฟรีแมน
‪ชั้นนี้ปิดแล้ว ขึ้นมาได้ยังไง
‪โทษที ฉันแค่กำลังหา...
‪มือ! ชูมือให้เห็นสิ
‪ซีโร นี่คืออัลฟาทู-ทู
‪ท่านครับ
‪ซีโร เปลี่ยน
‪มีผู้บุกรุก เป้าหมายตายแล้ว
‪ดูซิว่าศพมีบัตรประชาชนไหม
‪เวรแล้ว ทีมรบ ไปหาเมอร์ริคเดี๋ยวนี้
‪- ไอ้สวะเห็นแก่ตัว! ‪- โจ ช่างมัน!
‪ขอร้อง
‪นายไม่รู้ว่าการอยู่คนเดียวหลายปีมันหนักแค่ไหน
‪นายมันน่าสมเพชว่ะ บุ๊คเกอร์
‪นายกับนิคกี้มีกันและกันมาตลอดนี่
‪แต่เรามีแค่...
‪ความเศร้าโศก
‪เชิญเศร้ากว่าเดิมได้เลย
‪- แกเป็นใคร ‪- ห้องทดลองอยู่ไหน!
‪บัดซบ!
‪มีอีกคน
‪มันจะไปช่วยพวกที่เหลือ ไปที่ห้องทดลองเดี๋ยวนี้
‪ผมจะพาคุณไปหลบที่เพนต์เฮาส์จนกว่าจะสงบ
‪ไนล์
‪ระวังข้างหลัง!
‪ไนล์!
‪ที่ประตูมีมือปืนสี่คนและกำลังมาเพิ่ม
‪แอนดี้
‪จะเป็นอมตะหรือไม่ก็ตาม คุณสัญญาไว้แล้ว
‪ด้วยทุกวิถีทาง
‪ฉันเห็นมาแล้ว แอนดี้
‪ฉันรู้ว่าคุณช่วยโลกยังไงบ้าง
‪เธอกลับมา
‪ใช่
‪ไม่ต้อง ทิ้งฉันไว้นี่แหละ
‪ห้ามทิ้งใคร
‪ครั้งนี้ทิ้งเถอะ เขาหักหลังเรา มัน...
‪หยุด
‪อย่ามาทะเลาะกันตอนนี้
‪เราไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะตายเมื่อไร ไม่เคยมีเลย
‪แต่เราเลือกใช้ชีวิตได้
‪และพูดตามตรงนะ บุ๊ค...
‪นายกับฉันใช้ชีวิตได้ห่วยบรมจริงๆ
‪ลุกขึ้นได้แล้ว ไปกัน
‪เราจะหยุดเมอร์ริคเดี๋ยวนี้ ‪เพราะมันจะตามล่าเราไม่หยุด
‪แอนดี้
‪แน่ใจเหรอ
‪เรื่องนี้ไม่เปลี่ยนอะไร
‪เราจะเดินออกไปจากที่นี่เหมือนทุกครั้ง
‪ไปด้วยกัน
‪จัดการไอ้ห่านี่กันเถอะ
‪คุ้มกันแอนดี้ด้วย
‪แอนดี้!
‪โจ นิคกี้ เราจะออกไปแล้ว!
‪ทีมจู่โจม เข้าไป นายสองคนขนาบข้าง
‪บอกตำแหน่งด้วย
‪พอกันที
‪- ไปกันเถอะ ‪- แอนดี้
‪ไปเร็ว
‪เกิดอะไรขึ้น ไปเร็ว
‪เวร ปืนค้าง!
‪แอนดี้อยู่ไหน
‪รักษาตำแหน่งที่ทางเชื่อมตะวันออก
‪รับทราบ
‪แม่ง
‪เมอร์ริคอยู่ไหน
‪เพนต์เฮาส์
‪แผนไหนดี ออสโล 67 ไหม
‪เซาเปาโล 34 ไนล์มากับฉัน
‪เกิดอะไรขึ้นที่เซาเปาโลปี 1934
‪ปี 1834
‪เดี๋ยวก็เห็นเอง
‪ทีมแรก ป้องกันทางเดินไว้
‪ทีมแรก
‪รอสัญญาณนะ
‪จะเหมือนอันที่แล้วไหมล่ะ
‪สู้ตายไม่ก็พับเสื่อ
‪คีน
‪คีน ทหารกำลังมาอีกกี่นาย
‪แค่นี้แหละ เตรียมพร้อม
‪ฉันบุกเอง
‪อยู่ใกล้ฉันไว้นะ
‪ฉันจะปกป้องคุณ
‪ฉันบุกเข้าไปก่อน ฉันไปก่อนเสมอ
‪แอนดี้ ใส่เสื้อเกราะสิวะ
‪อย่างที่นิคกี้พูด "เมื่อถึงคราว ยังไงก็ตาย"
‪ถ้าคราวนี้ล้มเหลว...
‪คราวหน้าเธอบุกก่อนนะ
‪พวกมันรออะไรอยู่วะ
‪สัส!
‪แกยิงนิคกี้ ไม่น่าทำแบบนั้นเลยนะ
‪ลิฟต์กำลังลง!
‪เมอร์ริคกำลังหนีไป!
‪ไปสิ ฉันอยู่กับแอนดี้เอง
‪เป็นไรไหม
‪อืม สบายมาก
‪ก็แค่เจ็บน่ะ
‪ที่จริงแล้วเจ็บทั้งตัวเลย
‪รอพรุ่งนี้ก่อนเถอะ
‪รอไม่ไหวแล้ว
‪ฉันว่าเธอโผล่มาตอนฉันเลิกเป็นอมตะ
‪ฉันจะได้เห็นว่ามันเป็นยังไง
‪จะได้จำได้
‪จำได้เหรอ
‪จำได้ว่า...
‪ความรู้สึกอยู่ยงคงกระพันมันเป็นยังไง
‪รู้สึกน่าทึ่ง
‪เธอทำให้ฉันจำได้ว่ายังมีคน...
‪ที่ควรค่าแก่การปกป้อง
‪ฉันรู้ว่าฉันอยากใช้ช่วงเวลาที่เหลือทำอะไร
‪คุณจะใช้มันกับเรา แอนดี้
‪นังสารเลวเห็นแก่ตัว!
‪ฉันจะฆ่ามัน!
‪แกสามารถช่วยชีวิตคนได้มากมาย
‪ไม่เห็นหรือไงว่าเราทำอะไรได้บ้าง
‪แกหาค่ามิได้
‪ไนล์...
‪เธอว่าเขารู้ภาษารัสเซียไหม
‪เชี่ย!
‪แกล้งตายซะ ไอ้แม่ยิ้ม
‪ไนล์
‪นี่
‪เธอโอเค
‪มา
‪เร็วกว่าลิฟต์ซะอีก
‪ไม่เป็นไร ไนล์
‪ยื่นมือมา
‪ไปกันเถอะ
‪(ได้มีผู้คนมากมายหลายพื้นเพ)
‪(มาเหยียบย่ำบนพื้นแผ่นหินของบาร์ ‪ในช่วง 500 ปีมานี้)
‪เป็นไงบ้าง
‪พวกเขายังคิดอยู่
‪ทำไมต้องคิดมากด้วย อย่างกับฆ่าฉันได้งั้นแหละ
‪คืนให้แล้วเหรอ
‪ใช่
‪ฉันคุยกับคอปลีย์แล้ว
‪เขาบอกว่าจัดการให้ได้
‪ทำให้ดูเหมือนฉันตายในหน้าที่
‪ครอบครัวฉันจะเสียใจ แต่ว่า...
‪เดี๋ยวก็ทำใจได้
‪เหมือนกับที่ทำใจเรื่องพ่อ
‪ฉันแค่อยากได้ยินเสียงแม่อีกสักครั้งนึง
‪เธอเป็นเด็กดี ไนล์
‪เธอจะช่วยทีมได้เยอะ
‪มันต้องมีบทลงโทษ
‪นับจากวันนี้ไปอีกร้อยปี พวกเขาจะมาเจอนายที่นี่
‪แต่จนถึงตอนนั้นนายตัวคนเดียว
‪ผมอยากให้โทษเบากว่านี้...
‪แต่ก็นึกว่าจะแรงกว่านี้
‪ไนล์กะจะยกโทษให้ถ้านายขอโทษ
‪ให้เวลาเธอหน่อย
‪ฉันจะคิดถึงนาย
‪ผมจะไม่ได้เจอคุณอีก
‪หัดศรัทธาบ้างสิ บุ๊ค
‪(ตุรกี) ‪(โจกับนิคกี้หรือเปล่า)
‪นี่เป็นข้อมูลที่ผมเจอ ‪ในช่วงประมาณ 150 ปีที่แล้วเท่านั้น
‪(แอนดี้ เบอร์ลิน 1989)
‪พอนึกถึงอายุของคุณ...
‪คุณประโยชน์ที่คุณทำให้มนุษยชาติ ‪ก็มากมายมหาศาล
‪นี่อาจเป็นเหตุผลก็ได้ แอนดี้
‪ในโลกยุคปัจจุบัน ‪เราแทบจะหลบซ่อนตัวไม่ได้เลย
‪มีคนอย่างคุณเยอะเกินไป ‪คนที่เอามันไปใช้ตามใจชอบได้
‪หลายคนมีเจตนาร้าย
‪เราอาจไม่รู้หมดทุกเรื่อง แต่เรามีเป้าหมาย
‪และคุณจะช่วยเรา
‪เมื่อเราทิ้งรอยเท้าบนผืนทราย ‪ในหิมะ หรือในอากาศ
‪คุณจะลบมันทิ้ง
‪คุณจะปกป้องเราจากพวกคนที่อยากขังเรา
‪และคุณจะช่วยเราหางาน...
‪ที่เหมาะกับเรามากที่สุด
‪เธอไม่ได้ขอนะ
‪เป็นเกียรติอย่างสูง
‪งั้นเริ่มงานกันเลย
‪(หกเดือนต่อมา)
‪(ปารีส)
‪ให้ตาย
‪บุ๊คเกอร์...
‪ยินดีที่ได้เจอกันในที่สุด
‪(NETFLIX และ SKYDANCE ขอเสนอ)
‪(ลบไฟล์นี้ถาวรหรือไม่) ‪(ลบ)
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล