INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Cześć, jestem Ivan.
Jestem gorylem.
To nie takie łatwe.
Przekonacie się.
Za oknem widać billboard ze reklamą mojego programu.
JEDYNY I NIEPOWTARZALNY IVAN POTĘŻNY GORYL!
Jestem gwiazdą, czyli główną atrakcją.
Wyglądam całkiem strasznie, prawda?
Tak naprawdę się nie złoszczę, ale potrafię udawać.
To moja praca.
Od 20 lat ludzie przejeżdżają wiele kilometrów, by mnie zobaczyć
w centrum handlowym Big Top przy zjeździe numer osiem.
To nasz namiot wewnątrz centrum, w którym występujemy.
Wyjątkowy, co nie?
Witam wszystkich i każdego!
Wchodźcie!
- Występ zacznie się za pięć minut! - Pięć.
To jest Mack. Znam go, odkąd pamiętam.
Jest zgrywusem.
Dziękuję wszystkim za przybycie! Cześć!
Ten akcent chyba nikogo nie przekonuje.
Witajcie w najmniejszym cyrku świata!
Przygotujcie się na najwspanialszy, majestatyczny pokaz,
jaki kiedykolwiek widzieliście!
Przedstawiam Henriettę!
Najlepsza kura-bejsbolistka, jaką widzieliście.
Pałkarz podchodzi do bazy.
Ma niezwykłą koordynację dziób-oko.
Zuch dziewczyna!
Home run!
Franek, foka!
Nie upuszczę piłki.
Upuszczę piłkę.
Jest trochę znerwicowany.
Upuszczę piłkę.
Ale jego występ jest zawsze idealny.
Dobra robota!
Nie upuściłem piłki!
- Oto on. - Marian!
Królik w wozie strażackim!
Marian robi furorę wśród dzieci.
A teraz królowa naszego cyrku, Stella!
Stella to moja najstarsza i najmądrzejsza przyjaciółka.
Występowała, zanim się urodziłem.
Wie więcej, niż ja kiedykolwiek będę wiedział.
A gdzie się podział mój ulubiony pudel?
To mój sygnał.
Dzidzia dodaje występowi uroku.
Uwielbiam widownię. To najlepsza część dnia.
Do góry, mała!
Zawsze dają z siebie wszystko.
- Zróbmy to, Dzidziu. - Jestem gotowa, jeśli ty jesteś.
- Trąba do góry! - Tak jest.
Magia.
- A ten gość... - Hej, stary.
To mój najlepszy kumpel.
Nie powinno go tu być, ale...
Czuje się tu jak w domu.
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Nie robię żadnych sztuczek.
Mack mówi, że wystarczy, że jestem sobą.
Ale jestem gwiazdą, więc wchodzę ostatni.
Słyszeliście legendę...
To spora presja, wiem, ale kocham moją pracę.
Zobaczcie go na własne oczy!
Jeszcze chwila...
Jedyny i niepowtarzalny Ivan!
Patrzcie na to.
Dzieciaki zawsze się boją.
A teraz walenie się w piersi.
Imponujące, co?
Jedyny i niepowtarzalny Ivan!
A to jest Julia.
Przychodzi do mnie co wieczór, bo jej ojciec, George, tu pracuje.
Może siedzieć wszędzie, ale zawsze siedzi przy mnie.
Chyba mnie lubi.
- Co o tym myślisz, Ivanie? - No proszę.
MÓJ IVAN
To jestem prawdziwy ja.
Naprawdę ładny, Julko.
- Dziękuję. - Tak.
George, twoja córka ma talent.
Ma to po matce.
Jak się ma Sarah?
Ma lepsze i gorsze dni.
A na to potrzeba czasu.
Tak.
Julko,
może pójdziesz kupić sobie nowe kredki?
Nie musisz tego robić, Mack.
Nie, ale chciałbym.
Co się mówi, Julio?
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
Tylko szybko. Musimy się zbierać.
Szkoła się kończy. Wtedy jest większy ruch.
Tak. Ruch się zwiększy.
Tak.
To za mało.
To nie pokryje opłat za jedzenie i czynsz.
Musimy ich czymś zachęcić.
Znowu czymś ekscytować.
Jak się nie uda, to po nas.
I co zrobimy wtedy?
Świetnie.
Pytam goryla o radę.
„Znowu czymś ekscytować”?
Czyż księżyc nie jest wspaniały z tym swoim uśmiechem?
Wolę słońce.
Lubię czuć ciepło słońca na brzuchu.
To imponujący brzuch, przyjacielu.
- Dziękuję. - Ktoś uwielbia na nim spać.
W pierwszą noc, gdy się tu zakradł, był o połowę mniejszy.
Był uroczy. Śniło mi się, że zjadłem futrzastego pączka.
Pamiętasz, gdy w cyrku było pełno ludzi?
Trzy występy dziennie. Ludzie stali wszędzie.
Pamiętam.
Myślisz, że to przeze mnie tak już nie jest?
Myślisz, że straciłem swój urok?
Jeśli chcą wściekłego goryla, to mogę taki być.
Dlaczego chcą oglądać wściekłego goryla?
Ludzie mają o nas utarte opinie.
I wydaje im się, że goryle są wściekłe.
Mój ojciec mawiał: „Złość jest cenna.
Wykorzystuj ją, by utrzymać porządek i ostrzegać o zagrożeniu”.
Ale tutaj nie ma kogo chronić.
Czasem ciężko jest ryczeć bez powodu.
Wiem.
- Nie tknąłem karmy. To nie ja. - Cześć.
Cześć.
Mówicie o mnie?
Bo o czymkolwiek mówicie, to nie ja.
Nie.
Wracam do mojego snu.
Smaczne.
Nie martw się. Zobaczysz.
Jestem gwiazdą. Dam radę.
Poprawię występ.
Tak.
Nie wątpię, przyjacielu.
Jesteś gwiazdą.
Dajmy wspaniały występ, okej?
Jesteśmy w tym razem.
Wiem, że sobie poradzimy.
Zuch chłopak.
Zaczynamy za dziesięć minut.
Dobra, Maniek. Zaczynamy.
Wszystko pod kontrolą.
Wszystko jest pod kontrolą.
Czy rozumiesz słowa „ptak na sprzedaż”?
- „Ptak na sprzedaż”? - Zapamiętaj to sobie.
- To nasze przedstawienie. - Dałem czadu.
Mam nadzieję, że wam się podobało.
- Ale wciąż jest mało ludzi. - Dziękuję.
Ivanie!
Mam coś dla ciebie.
Czasem gdy rysuję, widzę, że mnie obserwujesz.
Kupiłam nowe kredki.
I pomyślałam, że może dam ci stare.
Proszę.
Są trochę połamane.
- Gotowa? - Tak.
To idziemy, kochanie.
Dobranoc, Ivanie.
Dobranoc, wujku Macku!
Branoc.
Co z tym zrobisz?
Nie jestem pewien.
Ja bym to zjadł.
- To kredka. - Wiem, że to kredka.
Posłuchaj.
Tam się sypie karma.
Umieram z głodu.
- Chciałbyś trochę? - To by było spełnienie marzeń.
Mam nadzieję, że dziś nie zostanie.
Dobra.
Do zobaczenia rano.
Bingo.
- Lepiej się schowaj. - Nie złapie mnie.
Idzie. Stąpasz po cienkim lodzie.
Pies!
- Castello! - Mówiłem.
Castello!
Co się stało, Mack?
Co się stało?
Skoczyło mi ciśnienie.
Żarty sobie stroisz?
Ile razy ci mówiłem, żebyś zabrał stąd tego kundla?
Twoja praca polega na pilnowaniu, by nasze zwierzęta były w klatkach,
a inne poza nimi!
Nie potrzebujemy tu kolejnej paszczy do nakarmienia.
Robi się, Mack. Mam to pod kontrolą.
- Wszystko jest pod kontrolą. - Bez wątpienia.
Pod kontrolą. Wszystko jest pod kontrolą.
Oferma.
Kredki.
Co miałbym narysować?
Cześć, panie Żuku.
Co...
- Co to jest? Latająca krowa? - Nie.
- Ręka? - Nie.
- Trudno jest narysować ręce. - Naprawdę?
- To Tennessee? - Nie.
- Kansas. - O rety.
- To ja? - Co?
- Narysowałeś mnie? - Nie.
- Wiem! To burrito. - To nie burrito. To...
Nie. Nie mów mi.
To samotnie stojący stóg siana w upalny letni dzień.
To żuk.
Żuk? Nigdy bym nie zgadł.
Żuk. Widzę nogi. Widzę je.
- Dzięki za rodzynki. - Nie ma za co.
- Chcesz? - Wiesz, że nie mogę jeść rodzynek.
- Dzień dobry. - Mack.
- Co się dzieje? - Może mi się poszczęści w galerii.
Nie, Mike. To błąd. Duży błąd.
Ruch tutaj wkrótce się zwiększy.
To działa jak przypływ i odpływ.
Odpływ mam opanowany. Dawno nie widziałem przypływu.
Tak.
Powodzenia.
Tobie też.
Oto nasze przedstawienie. Dziękujemy państwu.
Pamiętajcie powiedzieć o nas przyjaciołom.
Jeśli możecie. I dziękujemy za przybycie.
To jest ten przełom, na który czekaliśmy.
„Poprawiłeś mi dziś humor”? Poprawiłeś go na rok!
Tak. Do zobaczenia rano.
I dziękuję.
Hej, Ivanie. Serce mi wciąż wali po twoim występie.
- Serio? - Tak. To była prawdziwa wściekłość.
Co zrobiłeś? Wbiłeś sobie pinezkę w stopę?
Nie. Grałem.
Co? Powinieneś uczyć aktorstwa.
Dzięki.
Spójrz, co narysowałam.
- Co to? - Spójrz.
Wiem, że nie powinieneś tu być,
ale nie jesteś już tylko jakimś psem.
Masz imię.
- Bob. - Ładnie.
Trochę aroganckie, nie sądzisz?
Co znaczy „arogancki”?
- Tato, chodź, zobacz! - Idzie staruszek.
Spadaj stąd.
Zobacz, co narysował Ivan.
No proszę. Coś nabazgrolił.
To nie bazgroły.
To żuk.
Narysował żuka.
Chyba trzeba być artystą, żeby to dostrzec.
Jak ty.
- Gotowa na powrót do mamy? - Tak.
Pożegnaj się.
Dobranoc, Ivanie.
Dobranoc, Bobie.
Nazwałaś tego psa „Bobem”?
Tak ma na imię.
„Bob”?
Dlaczego im się wydaje, że mogą wszystko nazywać?
Ugryzłbym ją w nos, gdyby nie była tak urocza.
To będzie ekscytujące. Dziś jest ten dzień!
Chcesz iść ze mną?
- Dokąd oni idą? - Dobra.
Ciekawość zabiła kota, ale nakarmiła psa.
Operacja Karma, ruszam!
Jesteśmy w środku.
Tam jest.
Karma. Nareszcie sami.
Ale to fajne.
Miękkie.
Więc takie to uczucie.
Relaksujące.
To byłem ja?
Nie przejmie się tym. Na czym skończyłem?
To rozumiem.
Tak.
Dobrze się bawisz?
Hej, Dzidziu. Wróciłaś.
Czas na szampon?
Tego nigdy nie zobaczysz.
Daj spokój.
Poddaj się udomowieniu.
Lubię swoją wolność. Wielkie dzięki.
Mogę?
To będziesz musiał dalej jeść resztki i spać na cemencie.
Nigdy nie śpię na cemencie.
Śpię na Ivanie.
A skoro o nim mowa, muszę go rozruszać przed występem.
Nie ma występu.
- Co? - Został odwołany.
- Dlaczego? - Dostarczają nowe zwierzę.
Nie mów nikomu. Mogą się zezłościć.
Jasne. To zostanie między nami.
Ivanie! Odwołali występ!
- Odwołali? - Dostarczają nowe zwierzę.
Jedzie nowe zwierzę! Będzie nowy zwierzak!
Nowy zwierzak, Stello.
- Nowy? - Tak!
I tak jest kochany.
Henrietto, Marianie, przyjedzie nowy przyjaciel.
- Czas na imprezę. - Gdzie go umieścimy?
Nie upuść piłki, Franku. Przyjeżdża nowe zwierzę.
Jakbym już nie był pod presją.
Może to nowy goryl.
- Tak myślisz? - A może nowy gatunek.
Latające wiewiórki albo śpiewający myszy.
To one istnieją?
- Już jest. - To wielki dzień!
Dawaj, otwieramy.
Zastąpią mnie?
Ciebie się nie da zastąpić. Masz wyjątkowy talent.
Dziękuję.
Nienawidzę niespodzianek. Nie mogę patrzeć.
Cześć.
Czyż nie jesteś uroczy?
Cześć. Tak.
Zaczynam lubić to zwierzę.
George?
Chyba potrzebuję pomocy.
Spójrz na to.
Ona wie, co robić.
Tak jest, Stello.
Dziecko.
Widziałeś?
Cześć. Jak się masz?
Spójrz na Stellę. Wiedziałem, że to zrobi.
Świetna robota, kochanie.
Liczyłem na króliczycę.
- Hej. - To niesamowite.
To świetny pomysł, Mack.
Tanio ją kupiłem. Z upadłego cyrku w New Jersey.
Wszyscy uwielbiają małe zwierzątka.
- Tak. - Witaj w nowym domu.
Nazywa się Ruby.
Nigdy nie występowała,
ale szybko odwróci los tego przedstawienia.
Spójrzcie na nią.
Właśnie tego potrzebowaliśmy.
Na zdrowie.
Ruby. Słodziak.
Słodkie maleństwo.
Jest najśliczniejsza.
Ma jakiś talent
czy wsadzą ją do wozu strażackiego jak ciebie?
Hej! Uważaj sobie, kurczaku.
Ona ma zmienić los tego przedstawienia?
Jesteś małpą?
Czy czym jestem?
Czy jesteś małpą?
Co ty... Nie, jestem gorylem.
Gdzie są inne goryle?
Nie ma innych goryli.
A kto to jest?
To Nie-Berek. Nie dotykaj jej. Nie jest prawdziwa.
Dlaczego ma na imię Nie-Berek?
To długa historia.
- Uwielbiam historie. - Nie wątpię, ale jestem zajęty.
Nie wyglądasz na zajętego.
Pozory mylą.
Przykro mi, że nie ma innych goryli.
A mnie nie, bo zawsze byłem tylko ja.
„Jedyny i niepowtarzalny Ivan”. Tak napisali na billboardzie.
Ivan zawsze był tu gwiazdą.
Słyszałaś? Gwiazdą.
Dlaczego?
Bo jest gorylem nizinnym. Przeraża ludzi.
Nie jesteś przerażający.
Jestem bardzo przerażający.
Więc zmykaj,
zanim zacznę uderzać się w pierś i wrzeszczeć z wściekłości.
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliście.
Hej. Jeszcze nie skończyłem.
Nasza nowa gwiazda.
Co?
Przedstawiamy naszego nowego członka rodziny, Ruby!
- Cześć, Ruby. - Idzie w naszą stronę.
Dawaj, Ruby!
Nigdy nie słyszałem takich braw.
Nawet dla mnie więcej klaskali.
Ten mały anioł to najlepsze, co nam się przytrafiło.
- Ivanie? - Śpię.
Dlaczego królik jeździ wozem strażackim?
Śpię.
- Dlaczego foka tyle się martwi? - Wracaj do łóżka.
- Widziałeś kiedyś lwa? - Ona tak na serio?
Znasz jakieś dowcipy?
Ja znam.
Skąd wiadomo, że słoń był w lodówce?
Są ślady na maśle!
Czy to nie zabawne?
Jestem głodna. Uwielbiam marchewki.
A co ty lubisz?
Powiedz jej. Może się zamknie.
Rodzynki w jogurcie.
Dobra. Puszczam.
PRZEDSTAWIAMY RUBY
Musimy wyglądać jak najlepiej. Jak za starych czasów.
Kto następny? Co chcesz?
Przyszliście zobaczyć Ruby?
- Proszę, młoda damo. - Nowa gwiazda.
- Miło was widzieć. - Miłego przedstawienia.
Idealnie! Miłego przedstawienia.
To gwiazda jednego sezonu.
Dzieci dorastają.
Twój urok jest ponadczasowy.
To nie dziecko powinno ratować stado.
To zadanie goryla.
To moje zadanie.
Chyba nie dostała tej wiadomości.
Cześć, mała.
Świetnie sobie radzisz. Wszyscy przychodzą cię oglądać.
Stello, czy to nie wspaniale, że są takie tłumy?
Tato.
Tato!
Tak?
Stella znowu robi coś dziwnego nogą.
Mack!
Co się stało?
Jest trochę spuchnięta.
Boli?
Dobrze, podnieś.
Spójrzmy tutaj.
Coś jest nie tak.
Już dobrze, Stello.
Cóż...
Niczego nie widzę, ale...
Mogło jej się coś wbić albo to jakaś infekcja.
Wygląda jakby ją to bolało.
Daj jej dziś aspirynę do jedzenia.
Weterynarz przyjedzie jutro rano.
Trzymaj się. Potrzebujemy cię.
Nic jej nie będzie. Jest silną dziewczyną.
Okej, Stello. Odpoczywaj.
Dobra! Dawaj!
No dalej!
Świetnie sobie radzisz w przedstawieniu.
Dziękuję, ciociu Stello. Przykro mi z powodu nogi.
Jest zmęczona noszeniem mnie przez tyle lat.
Chcesz usłyszeć kolejną opowieść?
- Tak, proszę. - Okej.
Dlaczego to zrobiłeś?
Ta jest dobra, o tym, jak byłam dzieckiem w dziczy.
Pewnego dnia...
Szukałam wody...
gdy się poślizgnęłam i wpadłam do dziury,
i utknęłam w głębokim błocie.
Wtedy mała dziewczynka...
- Jak Julia! - Jak Julia... usłyszała mój płacz.
Powiedziała całej swojej wiosce
i wszyscy przyszli, żeby mnie uwolnić.
Ludzie to zrobili?
Nie wierzę.
Nie wszyscy ludzie są źli.
Potrafią zaskoczyć.
Wszystkie zwierzęta w dziczy są wolne?
Tak.
A my będziemy wolni?
Są takie miejsca, niedaleko stąd.
Bezpieczne miejsca.
Z drzewami, trawą i jeziorami.
Gdzie zwierzęta chodzą wolne.
- Dzicz. - Podobne do dziczy.
Gdzie ludzie starają się nam zadośćuczynić.
A teraz spróbujmy się przespać.
Okej.
Dobranoc.
Dobranoc, Ivanie.
Dobranoc.
Ivanie! Czas na występ.
Hej, Mack.
Stella nie powinna występować.
Naprawdę?
W ogóle nie obciąża tej nogi.
Niedobrze. Pozwólmy jej odpocząć.
Po przedstawieniu zadzwonię do weterynarza.
Ruby.
Dobra dziewczynka.
Dziś wystąpisz sama.
Dasz sobie radę. Prawda, kochanie?
Da sobie radę.
Nie wiem, czy to dobry pomysł, ciociu Stello.
A teraz, panie i panowie,
mały urwis, na którego wszyscy czekaliście.
Bez ciebie nie dam rady. Boję się.
Ivanie, ona przegapi sygnał.
Co?
Ruby!
- Nie wiem, co robić. - Będę patrzeć.
Słuchaj, mała. Musisz tam iść.
Nie dam rady.
Przyszli cię zobaczyć. Nie możesz ich zawieść.
Ale ja się boję.
Ruby!
Posłuchaj. Pokochają cię.
Naprawdę? Jesteś pewien?
Jasne, że jestem. Nawet nie musisz nic robić.
Po prostu stań tam i bądź sobą.
Spróbujemy jeszcze raz? Panie i panowie, Ruby!
No chodź.
Dasz radę.
A kuku.
No proszę.
Cześć.
Wyjdź i przywitaj się ze wszystkimi.
Ci chłopcy i dziewczynki przyszli się z tobą przywitać.
Zgadza się. Cześć.
Cześć, mała.
Ruby!
Zrobiła to.
Zrobiła.
Hej, Ruby. Nie możesz spać?
Jestem głodna.
Cóż...
To może...
narysuję ci marchewkę.
Przetrwasz, aż dostaniesz prawdziwą.
Umiesz rysować?
Tak, ale nikomu nie mów.
- Dlaczego? - Bo jestem gorylem.
No i?
Nic nie mów, bo... Wszyscy będą chcieli rysunek.
I co ja zrobię? Braknie mi czasu na bycie wściekłym.
To świetna marchewka.
To będzie nasz sekret, okej?
Okej. Uwielbiam sekrety.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
- Ciociu Stello! - Nie!
Nie budź jej.
- Chcesz usłyszeć historię? - Tak, proszę.
Jak historie Stelli, gdy byłeś mały.
Nie pamiętam nic z czasów, gdy byłem mały...
Tak.
Jest przeciwieństwem słonia. Niczego nie pamięta.
- Chcesz usłyszeć o moim życiu? - Tak.
Okej.
Miałem całkiem niezłe życie,
póki człowiek nie wyrzucił mnie na ulicę.
A potem spadłem z mostu do rzeki i o mało nie utonąłem.
Koniec historii. Idź spać.
Okej. Dzięki. Ale to nie jest bajka na dobranoc.
Chyba nie. Ale ma szczęśliwe zakończenie.
Wylądowałem tutaj z tobą, przyjacielu.
Chyba mam dla ciebie historię.
- Naprawdę? - Tak.
Okej. Dobra.
Był sobie mały goryl o imieniu...
Ivan!
Tak. Ivan.
- Proszę. - Mały Ivan nosił pieluchy.
I pił z butelki.
Kręcimy.
I miał dwójkę ludzkich przyjaciół, którzy go adoptowali.
Chodź tu.
Każdą chwilę spędzali razem.
Na co patrzysz? Na tatę?
Mieszkał w ładnym domu.
I spał w ludzkich łóżkach.
I był kochany.
I miał szczęście, bo wychodził do restauracji, na mecze bejsbolu,
do kina i na place zabaw.
- Wyżej! - Najbardziej lubił place zabaw.
Ludzie się na niego gapili, ale on tego nie zauważał.
Miał wrażenie, że cały świat to jego plac zabaw.
Gotowy? Uśmiech.
- Zanim Mack wymyślił przedstawienie... - Idealnie.
Był tylko mały goryl w budce fotograficznej.
Ale ludzie przyjeżdżali z daleka, żeby go zobaczyć.
- Kto następny? - To było fajne życie.
Ale mały goryl robił to, co robią goryle.
- Bałagan. Spory bałagan. - Coś ty zrobił? O rety.
Hej. Znalazł tort, kochanie.
Widzę.
Zmienił świat w swój plac zabaw.
O nie.
Mały Ivan cieszył się wolnością.
Czasem jego ludzcy przyjaciele bardzo się złościli.
A mały goryl nie rozumiał dlaczego.
Helen?
Jedna z nich tak się zezłościła, że odeszła.
I nigdy nie wróciła.
- A pewnego dnia przyszedł tutaj. - Śmiało.
Specjalnie dla niego wybudowano nowy dom.
I od tamtej pory w nim mieszka.
Dobranoc, Ruby.
Ivanie?
Musisz mi coś obiecać.
Wszystko.
Zaopiekuj się Ruby.
Ja nie dam rady.
Chcę, by miała inne życie niż ja.
Chcę, by była wolna.
W bezpiecznym miejscu. Nie...
Nie tutaj.
Nie w klatce.
Obiecaj mi.
Obiecuję, Stello.
Daję ci słowo goryla nizinnego.
Dziękuję, Ivanie.
Żegnaj.
KONIEC POPULARNEGO WYSTĘPU SŁONIA
Dawaj. Weź się w garść.
Teraz jesteś sama, Ruby.
Dlatego musimy popracować nad twoim występem.
Zaczniemy jutro.
Dobranoc, mała.
Jak się ma Ruby?
Teraz lepiej.
Powiedziałem, żeby się nie martwiła, bo ją uratujesz.
Co? O czym ty mówisz?
Obiecałeś Stelli, że wyciągniesz stąd Ruby.
Oszalałeś?
Żeby mogła być wolna. Miała świetne życie. Pamiętasz?
To ją pocieszyło. Od razu zasnęła.
Źle, że to obiecałem.
Niby jak mam ją stąd wyciągnąć? I dokąd byśmy poszli?
I co z Mackiem? Całe życie się mną opiekował.
Coś wymyślisz.
Jesteś jedynym i niepowtarzalnym Ivanem. Pamiętasz?
Nie.
Powiedz to.
No dalej. Powiedz.
Jestem jedynym i niepowtarzalnym Ivanem.
I nigdy o tym nie zapominaj.
Posuń się.
Ona tam jest.
Widzisz, jak się uśmiecha?
Bo wie, że coś wymyślisz.
Daj spokój. Skończ.
To obrzydliwe.
Ivanie. Powinieneś to zobaczyć.
Co takiego?
- Chodź! - Okej.
Musisz się nauczyć kilku sztuczek. Tak jak Stella.
Będzie fajnie.
O nie. Chodź tutaj.
Idziemy. Ładne, duże, równe koło.
Jasne?
Tak. Właśnie. Dobra robota.
Dobrze. Proszę.
Idź dalej. Dobra dziewczynka. Dasz radę.
Proszę. Dasz radę. Trąba do góry.
Dasz radę to zrobić sama. Trąba do góry.
No dalej. Nie. Trąba do góry.
Trzymaj ją w górze. To nie takie trudne.
Zróbmy to jeszcze raz, jak dziś rano. Podnieś.
Podnieś. Nie, tutaj.
Podnieś. Tak jest! Wreszcie robimy postępy. Okej, prawa noga.
Do góry. Będziesz się musiała nauczyć łapać równowagę. Podnieś.
Tak jest. Nie. Ta zostaje u góry.
Lewa. Nie. Dokąd idziesz?
Dokąd idziesz? Ruby.
No dalej. Tutaj. Spróbujmy jeszcze raz.
Podnieś.
Podnieś! Tak jest.
Tato, ona wygląda na zmęczoną.
Wszyscy jesteśmy zmęczeni.
Czy tylko ja rozumiem, że musimy zarobić na życie?
Okej, druga noga. Podnosimy.
Hej, Mack? Wystarczy na dzisiaj. Odprowadzę Ruby.
- Zrób sobie przerwę. - Nie.
Wreszcie robimy postępy. Nie przerwę teraz.
I nie odwołujemy żadnych występów.
Nie, Ruby. Chodź.
Nie, siadaj. Nie.
Okej. Kochanie, odłóżmy twoje rzeczy.
Chodź. Musisz wstać.
Dawaj, Ruby. Wstawaj.
Wstań. Musisz wstać.
Nie, musisz wstać. Musisz się tego nauczyć.
- Mack. - Ruby, damy sobie z tym radę.
Chodź. Wstawaj.
Co?
Kurka wodna.
Spójrz na te rysunki.
Zawsze wiedziałem, że jesteś artystą.
Myślę, że każdy z nas trochę jest.
Czasem układam popcorn na podłodze w różne wzory.
Dlaczego to zrobiłeś?
Aleś ty delikatny.
Powiesz mi, co to jest?
- Chrupki? - Nie.
Peruka Macka?
Peru... Co?
Pasmo górskie?
To klucz.
Muszę przekazać Julii, żeby dała mi klucz.
Gdybym go miał, mógłbym uwolnić Ruby z klatki.
Spoko!
- I co potem? - Nie wiem. Poszlibyśmy stąd.
- Dokąd? - Po prostu byśmy poszli.
Dokąd pójdziecie?
Do lasu.
No wiesz, do lasu. Po drugiej stronie autostrady.
- Do lasu. - Tak.
- Idealnie. - Tego nam trzeba.
- Tak! - Drzewa, trawa.
Jesteśmy dzikimi zwierzętami. To jest nasze miejsce.
Zgadza się.
Ivanie?
Hej. Ruby.
Wybacz. Obudziliśmy cię?
Chcesz posłuchać historii?
Tak, proszę.
Okej.
Pewnego razu było sobie...
słoniątko.
Które było mądre i odważne.
Ale mieszkało w małej klatce.
A powinno mieszkać w dziczy, gdzie mogłoby być wolne.
Czy słoniątko będzie wolne?
Tak, bo ma przyjaciela.
Który złożył obietnicę.
Cześć, Henrietto.
Cześć, Franku.
Cześć, Ivanie.
Ty to wszystko narysowałeś?
Ivanie, są niesamowite.
To wygląda jak...
- Hej. - Hej, Mack.
- Nowe rysunki? - Tak.
- Mogę? - Pewnie.
- Ty to narysowałaś? - Nie.
Ivan je narysował.
Naprawdę?
Nie są złe.
No proszę.
Goryl, który rysuje.
Goryl, który potrafi rysować.
Goryl, który rysuje!
- To jest coś! O rety! - Tato.
Tato, mówiłam, że Ivan umie rysować. Spójrz.
Prasa oszaleje!
Goryl, który potrafi rysować? To jest dopiero...
- To dopiero przełom! - Przełom.
„Ivan – Artysta w małpiej skórze”?
Właściciel zwierząt w centrum handlowym Big Top
na początku tygodnia dał gorylowi nizinnemu kredki.
Ludzie przyjeżdżają z daleka, by zobaczyć tego rezultat.
To ty, Ivanie?
Co...
Hej, Ivanie. Spójrz.
Tłum jest jeszcze większy niż kiedyś.
To ty!
Dwa razy większy niż wczoraj.
Ivanie!
Słyszysz ten tłum?
Jesteśmy hitem!
Możemy wystawiać przedstawienie w nieskończoność!
Znowu jesteś gwiazdą.
Dobra, zróbmy to.
Bez czółka?
Dobra, zrobimy to później. Bo teraz czas na przedstawienie.
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliście!
Ostatni występ.
Artysta w małpiej skórze przy zjazd numer 8.
Jedyny i niepowtarzalny Ivan!
Co dziś narysuje?
Docenimy chwilę ciszy, bo tu dzieje się magia!
W każdej chwili...
pojawi się magia.
O rety. Spróbujmy jeszcze raz.
Panie i panowie, oto magia!
W sklepie z pamiątkami!
Jeden z oryginalnych rysunków Ivana może być wasz.
Każdy jest podpisany jego odciskiem kciuka.
Co to było?
Słoniątko nie zmieni naszej sytuacji.
To jest nasza szansa. Ty jesteś naszą szansą!
Więc dawaj! Zacznij...
Co, do diaska? Nie.
- Castello! - Tak?
Chodź tu!
Chodź tutaj. Co to jest?
Jeśli jeszcze raz zobaczę tego psa,
nie zobaczę ciebie, bo zostaniesz zwolniony!
Zrozumiano?
Tak. Mack. Nie wiem, jak koło mnie przeszedł. Przepraszam.
Zabierz go stąd.
Szkoda, że nie można mieć wszystkiego.
Możesz mieć wolność, ale nie masz poczucia bezpieczeństwa.
Możesz mieć bezpieczeństwo,
ale cały dzień siedzisz w klatce i robisz sztuczki dla ludzi.
Trudny wybór.
Bobie, mam plan.
Właśnie nazwałeś mnie Bob.
Tak. Pasuje do ciebie.
- Tak uważasz? „Bob”? - Tak.
Bob. Pies Bobby.
- Hej, Bobby. - Hej! Skup się.
Potrzebuję twojej pomocy, by ten plan zadziałał.
Jak ja się poświęcam...
- Nieźle. - Chodźmy!
- Ivanie, co się dzieje? - Zabieram cię stąd.
- Naprawdę? - Tak.
- Czad. Dokąd mnie zabierasz? - Do dziczy.
A co z resztą?
Dobra, trzymajcie się razem.
Idziemy!
Dzidziu! To jest to! Chwila prawdy!
Spadamy stąd. Chodź z nami.
- Co? Niby dokąd? - Do dziczy.
Czego? W dziczy nie przetrwałabym dwóch minut.
- Dlaczego? - Cóż...
nie ma tam suszarek do włosów.
Okej.
Zamknięte.
Zdecydowanie zamknięte.
Thelmo? Nic ci nie jest?
Wszystko jest pod kontrolą.
Hej.
- Co robicie? - Drzwi są zamknięte.
Oczywiście, że są zamknięte.
Myślałem, że ty to 180 kilo siły.
Racja.
I to się nazywa wyjście.
Ile tu przestrzeni.
Chodźcie za mną. Znam tę okolicę jak własny ogon.
To mi naprawdę ociera brzuch.
Chodź, Franku. Słyszałeś alarm? Gliny tu zaraz będą.
Dajcie ich tu. Zmiotę ich moim wężem.
Ten królik jest bardziej szalony, niż sądziłam.
- Halo. - Hej, Mack. To ja.
Jestem zamknięty w klatce Ivana.
Chwila, co?
Spokojnie. Nic mi nie jest, bo Ivana tu nie ma.
- Co? - Żadnego ze zwierząt tu nie ma.
Musimy tylko przejść na drugą stronę i jesteśmy wolni.
To przejdę przez drogę.
Po co chcesz przejść przez drogę?
By się dostać na drugą stronę.
Powiedziała to!
O rety.
- Dobre! - Klasyk.
- Skończyliśmy? - Tak. Skończyłem.
Okej. Chodźmy.
Idziemy!
Mój wóz utknął.
- Ivanie. - Co...
Mój wóz utknął.
Ivanie...
- Marian! Wysiadaj! - Wsteczny!
- Co? - Mój wóz utknął!
- Ivanie! - Wyskakuj z wozu!
Ivanie. Mój wóz.
Przykro mi, Marianie. Wiem, że go kochałeś.
- Marianie, jesteś cały? - Prawie zginąłem.
Udało ci się o włos.
Zobaczyłem całe życie przed oczami.
No i?
Powinno być lepsze.
- Chodźmy. - Teraz już z górki.
Spójrzcie. Jestem wśród natury.
Tylko drzewa i trawa...
i puste puszki po napojach.
Co?
Nie.
Hej, Mack!
Niewiarygodne.
No dalej.
Czujecie to? Wiatr na pyszczkach. Prawdziwą ziemię pod stopami...
Ale fajnie.
- To jest to? Dzicz? - Tak!
Udało ci się, Ivanie. Uratowałeś nas.
Tęsknisz za piłką, Franku?
Ani trochę. Zmarnowałem życie z tą durną piłką.
Ty zmarnowałeś? Grałam w bejsbol. A jestem kurą.
Będę z tobą szczery.
Mogło być gorzej.
Patrzcie na mnie! Skaczę! Na własnych nogach!
Jesteśmy wolni! To jest nasz nowy dom.
Możemy iść, gdzie chcemy, robić, co...
Co...
Co teraz, Ivanie?
Co?
Idźcie! Chowajcie się! Wszyscy!
Chcę z tobą zostać.
Wiedziałem, że to za piękne.
Ivanie, to ja!
To tylko ja.
Co ty tu robisz?
Nie możesz tu być.
W porządku.
Wszystko pod kontrolą.
Chodź, mały.
Zaprowadzimy was z powrotem. Wszystkich.
Nie jesteście tu bezpieczni.
Ruby jest w niebezpieczeństwie.
Tego chcesz?
Jesteśmy w tym razem, Ivanie.
Jesteśmy rodziną.
Chodźmy do domu.
- Hej, Mack. - Hej.
- Wszystko okej? - Tak.
Dzięki, że przyszedłeś wcześniej.
Jasne.
- Gdzie jest Castello? - Zwolniłem go.
Posłuchaj...
nikt się nie może o tym dowiedzieć.
Jeśli miasto się dowie,
zamkną nas w mgnieniu oka.
Bez obaw. Rozumiem.
Dobrze.
Już dobrze. Idź.
- Brawo, że ich przyprowadziłeś. - Dzięki.
Ivanie?
Opowiesz mi o prawdziwym lesie?
Ruby, posłuchaj.
Przepraszam, że nie dotrzymałem obietnicy.
Ale jaka jest dzicz, Ivanie? Opowiesz mi?
Wiesz, że tego nie pamiętam.
- Ja jej nigdy nie widziałam. - Mówiłem ci, że nie pamiętam.
Nie pamiętam dziczy.
Stella mawiała...
„Jest różnica między »Nie pamiętam« a »Nie chcę pamiętać«”.
Proszę.
Okej...
Postaram się sobie przypomnieć.
Pamiętam moich rodziców.
Nazywali mnie... Błotko.
- „Błotko”? - Tak.
Lepsze to niż Bob.
Bo zawsze odchodziłem od stada, by go poszukać.
Używałem błota, by rysować na wszystkim, co mogłem znaleźć.
Odpływałem w swój własny świat.
Gdy inne goryle uczyły się huśtać się na lianach i zbierać owoce,
ja zawsze byłem na ziemi,
w błocie... rysowałem.
Mogłem rysować cały dzień.
Mój ojciec myślał, że to trochę dziwne,
dlatego starał się mnie nauczyć, jak to jest być silnym i strasznym.
Nie przychodziło mi to naturalnie.
Wciąż się uczyłem.
Ale tata mnie kochał.
Jedynym, co kochałem, tak jak rysowanie, były zabawy z moją siostrą, Berek.
Rodzice tak ją nazwali.
Bo uwielbiała bawić się w berka.
Była w tym dobra.
Zawsze wygrywała.
Brzmi fajnie.
Gdzie jest teraz twoja siostra?
Raczej nie chcesz tego wszystkiego wiedzieć.
Chcę.
Cóż...
Średnio to pamiętam, ale...
Pewnego dnia rysowałem w błocie.
Tata mnie pilnował.
Nagle stało się bardzo cicho.
Słyszeliśmy dziwne hałasy.
Wtedy przyszli.
Tata wrzucił mnie sobie na plecy i uciekaliśmy.
Biegł szybciej niż kiedykolwiek.
Ja i tata zostaliśmy oddzieleni od pozostałych goryli.
Robił wszystko, co mógł, by mnie chronić.
Umieścił mnie z dala od zagrożenia, wysoko na drzewie.
A później...
Już nigdy nie zobaczyłem nikogo z mojego stada.
Julia mi to dała.
Nazywa się „Nie-Berek”, bo nigdy nie będzie Berkiem.
Myślałem, że jeśli nauczyłbym się walczyć jak mój ojciec...
a nie ciągle rysował w błocie...
mógłbym...
Ludzie są najgorsi.
Karaluchy mają większe serca.
Nie wszyscy ludzie są źli.
Pamiętajcie, co powiedziała Stella: „Ludzie potrafią zaskoczyć”.
Twój ojciec kochał cię takiego, jakim jesteś.
Na pewno podobały mu się twoje rysunki, tak jak mnie.
Dziękuję za tę opowieść, Ivanie. Dobranoc.
Dobranoc, Ruby.
Dobranoc, Bob.
Teraz wszyscy nazywają mnie Bob.
Było miło, ale się skończyło.
Dostałeś nowy wóz.
Tak, ale kto jeździ żółtym wozem strażackim?
Wybacz, że cię zostawiłem, piłko. Nie złość się na mnie.
Zaczynamy.
Nie śpiesz się.
Wszystkie cztery. Tak jest.
Pięknie.
Zuch dziewczynka.
Chodźmy na spacer. Tak jest, kochanie.
Hej, Ivanie.
To dla ciebie.
To prezent od cioci, ale jestem za duża na malowanie palcami.
Musisz tylko wsadzić palec...
Sam na to wpadniesz.
Słyszałam o wczoraj.
Nie chcesz już tu być, prawda?
Chciałabym ci jakoś pomóc.
Tak jak chciałam pomóc mamie.
Dlaczego zwierzęta są w klatkach?
Dlaczego ludzie chorują?
Dlatego lubię rysować.
Mogę rysować to, jak chcę, by było i jest prawie tak, że...
jeśli narysuję coś dobrze, to może stać się prawdą.
To moja mama.
Nie tak teraz wygląda.
Ale będzie tak znów wyglądała.
Jesteś artystą, Ivanie.
Wiem, że rozumiesz.
Co ty robisz?
Nie mogę gadać. Mam mnóstwo roboty.
- Gdzie jest Ivan? - Tam.
Dziś będzie dobry dzień, Dzidziu.
Cześć. Zdążyliście. Miejsca stojące są tam.
- To pewnie on. Mack? - Tak?
Cześć.
- Candace Taylor, WNMZ. - Cześć.
Chciałabym ci zadać kilka pytań.
Bez wątpienia chodzi o naszego małpiego Picassa.
Czy możesz potwierdzić, że doszło tu do ucieczki?
Ucieczki?
Ludzie twierdzą, że widzieli zwierzęta na autostradzie.
- O rety. - Goryla.
To byłby wyjątkowy widok. Goryl na autostradzie.
Nie, zapewniam, że wszystkie zwierzęta są tutaj, całe i zdrowe.
I zaraz zaczniemy kolejny wspaniały występ.
Może zostaniesz? Nie mam nic przeciwko nagrywaniu.
Zawsze używaj obu rąk.
- I zaczekaj na mnie... - Dam sobie radę.
Widziałam występ mnóstwo razy.
George.
Jest tam dziennikarka
i zadaje pytania o ucieczkę zwierząt.
- Jeśli się dowie, to po nas. - Rozumiem. Załatwione.
Dobrze.
Dzięki za pomoc przy przedstawieniu. Powodzenia!
Połamania nóg.
Franek, foka!
Porzucajmy piłką, Franku.
Z Ivanem wszystko w porządku? Już prawie na niego pora.
Pójdę sprawdzić.
Franku, co powiesz...
Nie powinieneś się rozgrzewać?
Panie i panowie, Ruby!
I do góry, dziewczyno!
A teraz...
chwila, na którą wszyscy czekaliście.
Nasz małpi Picasso!
Jedyny i niepowtarzalny Ivan!
Niezły z niego artysta, prawda?
Tak!
Przepraszam.
- Tato, widziałeś? - Tak.
Jego obraz jest niesamowity. Namalował go twoimi farbami?
Nie o to chodzi.
Chodzi o to, czego on chce.
Ivan chce być w dziczy.
- Co? - On nie chce tu dłużej być.
Wiem o tym. Musimy coś zrobić.
Nawet jeśli to prawda, to nie wiem, co możemy zrobić.
Wiem.
On może mu pomóc.
Julio, to jest moja praca. Okej?
- Nie możemy... - Tato, proszę!
Ivan musi być wolny.
Zawsze powtarzasz, że powinniśmy postępować właściwie.
Kto jest następny? Co byś chciał?
Proszę. Co chcesz? Jeden i dwa...
Idź.
Przepraszam. Cześć. Jestem Julia.
Cześć, Julio.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Ivanie, co to za hałas?
Uwolnić Ivana! Ruby!
Co się dzieje?
Jak widzicie, stoję przed centrum handlowym Big Top.
Pamiętacie Ivana? Goryla, który lubi rysować?
Jego obraz jasno pokazuje, że chce być wolny.
Uwolnić Ivana! Ruby!
Udało ci się.
Dlaczego oni wykrzykują nasze imiona?
Są na nas źli?
Nie, Ruby. Nie są na nas źli.
Chcą nam pomóc.
Chcą, byśmy byli wolni.
Pamiętaj, Stella wiedziała, że czeka nas coś lepszego.
UWOLNIĆ IVANA
Sama tego nie doczekała,
ale chciała, żeby tobie się udało.
Nie chcę nigdzie iść bez ciebie.
Zmiana jest straszna dla nas wszystkich.
Ale czasem trzeba po prostu zaryzykować.
Cyrk Big Top ukłonił się po raz ostatni
Ufaj, że znajdziesz życzliwość, gdy będziesz jej potrzebować.
Nie wszyscy ludzie są źli.
„Potrafią zaskoczyć”.
Pamiętasz?
Pamiętam.
Do tyłu!
Dobra.
Żegnaj, Franku. Uśmiechnij się.
Będziemy w kontakcie.
Nikt nie kocha cię bardziej.
- Myślisz, że będą tam inne słonie? - Na pewno będą.
Polubią mnie?
Oczywiście, że cię polubią.
Opowiedz im żart o lodówce. Spodoba im się.
Ślady w maśle!
Właśnie. Zawsze śmieszy.
Opowiem im o tobie.
O Bobie i Julii.
Henrietcie, Marianie,
Franku, Thelmie...
i Stelli.
Tak.
Koniecznie opowiedz im o Stelli.
Tak zrobię.
Hej, Ruby.
Jestem doktor Maya.
Chodź ze mną.
Właśnie tak.
Żegnaj, Ivanie.
Żegnaj, Ruby.
Zostaniemy tylko ty i ja, Dzidziu.
Hej, kolego.
Nie rozsiadaj się.
Wszystko się kiedyś kończy.
Tak.
Jak będę zasypiał bez twojego ciepłego brzuszka?
Możesz się tam wślizgnąć, razem ze mną.
Ludzie są głupi, ale nie aż tak.
Dasz sobie radę.
Jesteś dziką bestią, pamiętasz?
W zasadzie to jestem udomowionym gatunkiem.
Ale coś wymyślę. Jak zawsze.
Proszę.
Po co mi to?
Pomoże ci zasypiać.
Dzięki.
Znikam stąd, nim mnie odwiozą do schroniska.
Jesteś jedynym i niepowtarzalnym Ivanem.
Pamiętaj o tym.
Tak.
A ty jesteś jedynym i niepowtarzalnym...
Bobem.
Każdy potrzebuje imienia.
Moje brzmi Bob.
Nie. Bez obaw, psie.
Nic ci nie grozi.
Przeżyliśmy dobre chwile.
Pamiętasz to.
Dzień, w którym cię przywiozłem.
Najlepsze chwile w moim życiu.
Cóż...
powodzenia, mały.
Będę za tobą tęsknił, Ivanie.
Idź, Ivanie.
Już czas.
Idź.
Ivanie!
Już dobrze. To nie jest twój dom.
To jest.
Jest tutaj, Stello.
Jest wolna.
FILM INSPIROWANY PRAWDZIWĄ HISTORIĄ IVANA
GORYLA NIZINNEGO URODZONEGO W 1962 ROKU W AFRYCE ŚRODKOWEJ
IVAN ZOSTAŁ OCALONY PRZED KŁUSOWNIKAMI I PRZYWIEZIONY DO AMERYKI...
GDZIE MIESZKAŁ Z RODZINĄ, KTÓRA GO BARDZO KOCHAŁA
W WIEKU TRZECH LAT, GDY URÓSŁ, ZOSTAŁ PRZEWIEZIONY DO TACOMY, WASZYNGTON,
GDZIE STAŁ SIĘ ATRAKCJĄ W CENTRUM HANDLOWYM
NIE WYCHODZIŁ NA DWÓR PRZEZ 27 LAT
TO TUTAJ IVAN NAUCZYŁ SIĘ MALOWAĆ
W 1994 ROKU LOKALNA SPOŁECZNOŚĆ PROTESTOWAŁA, BY GO PRZENIEŚĆ
UDAŁO IM SIĘ...
IVANA PRZENIESIONO DO ZOO W ATLANCIE
GDZIE PONOWNIE ZOSTAŁ GWIAZDĄ, MAJĄC MNÓSTWO MIEJSCA DO BIEGANIA
JEDYNY I NIEPOWTARZALNY IVAN
Niezła miejscówa.
Bob?
Cześć! Kopę lat.
Jak się tu dostałeś?
Żartujesz? Wszędzie się wślizgnę.
Ivanie!
Oto i ona.
Ivanie!
- Julia? - Tak.
Okazało się, że jej mama mnie lubi. Nic dziwnego.
Więc z nimi mieszkam. Robię im przysługę.
By wszyscy byli szczęśliwi.
- Naprawdę? - Ivanie.
Tęskniliśmy za tobą. Świetnie wyglądasz!
Wygląda na szczęśliwego, prawda?
Zdecydowanie.
Wujku, wygląda świetnie, prawda?
Tak.
Widzisz?
Narysowałeś to tak dobrze, że się spełniło.
Jestem z ciebie dumna.
Nigdy nie zapominaj,
jesteś jedynym i niepowtarzalnym Ivanem.
To ja. Potężny goryl nizinny.
Napisy: Agnieszka Otawska