Dziadek został sam, ranny
i przerażony, w kosmosie.
Aby dotrwać do chwili, gdy załoga wróci, żeby go uratować,
musiał hodować warzywa…
we własnej kupie.
Kevin…
wystarczy.
Jakoś wątpię, żeby to była prawda.
Pani Westenfeldt, skąd pomysł, że…?
Po pierwsze to fabuła Marsjanina.
Daruj sobie, Kevin.
A skąd wzięli na niego pomysł?
NETFLIX PRZEDSTAWIA
O Boże.
Clancy?
Żyjesz?
Cześć, Travis. Nic mi nie jest.
Urządzam dziś imprezę.
Moi rodzice wyjechali. Powinnaś wpaść.
- Daj mi swój numer, to… - Nie mam go.
- Numeru? - Nie, telefonu.
Mama mi nie pozwala.
Media społecznościowe służą seryjnym zabójcom
i działom rekrutacji do pozyskiwania danych.
To…
naprawdę dziwne.
Tak.
- Hej, Trav. - Cześć, Emmo.
Twoja impreza będzie szałowa.
Nie idziesz na próbę orkiestry, ofermo?
Nie przejmuj się nimi. Są irytujące.
Do wieczora.
Dziękuję, Louiso. Skrzypce brzmiały świetnie.
Pamiętajcie, żeby ćwiczyć.
Pa, dzieciaki.
- Super się spisałaś. - Dzięki.
Nagrałaś taśmę z przesłuchaniem?
Jeszcze nie.
„Jeszcze nie”? Termin zgłoszeń upływa za dwa tygodnie.
Wiem. Nagrałam ją wczoraj, ale ją skasowałam,
bo trochę fałszowałam, a wysokie nuty były o pół tonu za nisko.
Słuchaj. Nagraj to w ten weekend i przynieś mi do poniedziałku.
To wszystko. Dasz radę.
- Okej. - Dobrze. Dasz radę.
Dzieci! Chcesz poćwiczyć? Dobrze.
Dobrze wyglądasz. Nie sądziłem, że cię tu zobaczę. Wyglądasz bosko.
Niezłe ruchy, frajerze.
- Ale jazda. - Tylko się wygłupiałem.
- Dokąd to? - Zostaw mnie.
Wracaj tu.
Dokąd idziesz? Dalej, pokaż coś jeszcze.
Wiedziałem, że tam jesteś. Wygłupiałem się.
Staniesz się sławny.
- Wszystko w porządku? - Totalnie.
OPIEKUN STOŁÓWKI
Dobrze. Wracaj na lunch.
Nie tak szybko.
Jesteście w ósmej klasie, a znęcacie się nad młodszymi dziećmi?
Co z tym zrobisz?
No cóż…
Wpierw dowiem się, kim są twoi rodzice,
a potem – gdzie mieszkają.
I pewnej nocy,
gdy będziecie spali, wytnę mały otwór w ich przewodach hamulcowych.
W jednej chwili masz hamulce, a w następnej
przejeżdżasz przez znak stopu
i wpadasz pod koła innych aut, rozbijając się w drobny mak.
Przegapiliście lunch.
Nie spóźnijcie się na lekcję.
Zaczekajcie!
- Cześć, tato! - Hej!
Cześć! Piątek, piąteczek, piątunio.
- Jak w szkole? - Dobrze.
- Działo się coś? - Nie.
Dobrze.
Tato, musisz brać te dziwne przyrządy do szkoły?
Nie wziąłem ich ze sobą.
Mam zapasowy zestaw w aucie.
- Jeszcze gorzej, - Powiedz siostrze,
że bycie cukiernikiem wymaga ogromnej siły palców.
Do wyrabiania ciasta. Spójrz.
Widzisz? Palce jak ninja.
- Holà! Co słychać, Finchowie? - Cześć.
Dzięki za podwózkę, panie Finch.
Jesteś członkiem rodziny, Mim.
Nie bądź obleśny. Zamknij drzwi.
Słuchaj, Mim…
O rany.
Wszyscy już są. W drogę, tato.
Nie mogę się wepchnąć w kolejkę.
Ale jałowy bieg bardzo szkodzi środowisku.
Musisz się załatwić?
Co? Nie!
Wiem, że nie lubisz korzystać z toalety w szkole.
W zeszłym roku wstrzymywałeś się pięć dni.
Kiedy w końcu zrobiłeś kupę…
Tato, nie dobijaj mnie!
Ja? To ty nas prawie dobiłeś…
Hej!
- Panie Finch… - Hej, pani W.
Uświadomiłem sobie, że „pani W-z-kropką” i „pani Westenfeldt”
ma tyle samo sylab. Mówienie „pani W.”
nic nie ułatwia. Zabawne, nie?
- Odpuść sobie. - Mnie bawi.
Panie Finch,
Kevin wygłosił dziś bardzo ciekawą prezentację ustną.
- Naprawdę? - Dotyczyła historii rodziny.
Kevin mówił wiele fascynujących rzeczy o waszej.
No cóż…
Jak choćby, że byli trupą rosyjskich akrobatów
i astronautów NASA,
- latającą w tajne misje kosmiczne. - To…
Kevin żyje we własnym wymyślonym świecie,
- co bywa dobre… - Tak.
…chyba że odbywa się kosztem prawdziwego życia.
No tak.
Przez weekend ma poprawić prezentację.
- Brzmi rozsądnie. - Wygłosi ją w poniedziałek.
Doceniam to… I zniknęła.
Dobra. Zapnijcie pasy. Poprawnie.
- …keczup na pizzę. - Dobra, Kevin.
- Hej, skarbie. - Cześć.
Żałuj, że mnie nie widziałaś. Jechałem jak szatan.
Jesteś królem szos.
Rozmawiałem z panią W. Kevin jej się naraził.
Znowu opowiadasz bujdy?
- Jak było na lunchu? - Jak zwykle.
Pewien ósmoklasista nabroił ze swoim telefonem, więc…
Ósmoklasista ma telefon, a ja nie.
- Chodź. - Mamo, pogadajmy.
Proszę. Potrzebuję telefonu.
Jako jedyna w klasie go nie mam. Jestem dziwolągiem.
Brak telefonu nie oznacza, że jesteś dziwolągiem.
Nie jest to poziom „jesz lunch z kadrą, bo śmierdzisz jak ser”, ale…
W liceum mieliśmy ucznia z wymiany,
który pachniał serem. Nazywaliśmy go Frankie Fromage.
Tato, fuj. Mamo!
- Lubił to. - Skup się. Telefon.
Już to omawiałyśmy. Po co ci telefon?
Travis Schultz pytał o numer,
by zaprosić ją na imprezę. Kumacie?
Jest w ostatniej klasie.
Chwila, kto? Jaki znowu Travis? Jaką imprezę?
Co? Nie. Nie ma żadnej imprezy.
- Sorki. - Jego rodzice będą?
- Boże, nie wiem. - Zadzwońmy do nich.
Najlepiej zadzwońmy do wszystkich.
O Boże, nie róbcie tego.
Wykluczone. Nie dzwońcie po ludziach. Co za siara.
Skarbie, słuchaj…
Myślisz, że nie rozumiem, ale ja też miałam 15 lat.
Wiem coś o imprezowaniu.
- Serio? - Tak.
Zawsze powtarzasz, że spędzałaś każdą chwilę w bibliotece.
Cóż, imprez nigdy nie brakowało, ale biblioteka była moim azylem.
Zaraz zacytujesz tego poetę.
- „Nie znajdziesz tu obcych”… - „Tylko nowych przyjaciół”.
William Butler Yeats.
Skoro go pani cytuje, to raczej mało pani imprezowała.
Nie ma rodziców, nie ma imprezy.
No weź! Innych matek to nie obchodzi.
- Nie jestem inną matką. - No jasne.
Inne mamy mają własne życie.
Nie przejmują się tym, co robi ich córka,
ani tym, co się może stać. To żałosne!
Hej.
Jestem żałosna?
Tak, to smutne.
Smutne jest to, że masz szlaban.
Właśnie!
Nienawidzi mnie.
Przestań, skarbie…
Ona rujnuje mi życie.
Tak. Jest szurnięta.
Wpieniła się na wieść, że spędzisz lato w Bostonie?
Nie spytałaś jej, prawda? Chcesz tam w ogóle pojechać?
Jasne, że chcę.
Ale pewnie mnie nie przyjmą.
Warsztaty Berklee to prestiżowy program muzyczny.
Co roku mają dużo zgłoszeń, a przyjmują tylko nielicznych.
Clance!
Nie znam lepszej wiolonczelistki.
Dobra.
Mogę być najlepszą wiolonczelistką w naszej małej miejscowości.
Wiesz co?
Myślę, że cieszysz się, że matka cię więzi
i ogranicza, bo wtedy nic nie ryzykujesz.
To nieprawda.
Mim, ma szlaban! Musisz już iść.
Świetnie.
Udowodnij to.
Wymkniemy się dziś na imprezę Travisa.
- Mim… - Tak.
Włóż obcisłe dżinsy i czerwony top.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Stój! Angus, nie! Na ziemię!
Angus, waruj!
Na ziemię. Waruj!
Dziabnął mnie. Leżeć!
Siad! Ja tu rządzę!
Zwierzęta.
- Cześć, Lewis. Co tam? - Cześć.
Kevin cieszy się na dzisiejsze nocowanie.
Dzięki za zaproszenie.
- Oto torba z jego rzeczami. - Świetnie.
Są tam jego specjalne majtki do spania,
którym włącza się alarm, jeśli wyczują wilgoć.
Urocze.
Lewis ma problem z moczeniem łóżka.
Mamo!
Nie przejmuj się. Wielu facetom się to przydarza.
Mnie niekiedy też.
Ron, zbadaj sobie prostatę.
O, nie…
Powinienem. Zdecydowanie tak.
Kevin? Przyszedł Lewis!
Zejdź na dół. Pędź jak wicher.
- Wejdź. - Nie!
- Pa! Uważaj. - Chodź!
Są jak trzej muszkieterowie, bez…
Odbiorę go rano, punkt ósma.
Dobrze.
Nic mu nie będzie.
I od razu gry wideo.
Może zrobicie coś bardziej produktywnego?
Właśnie przejęliśmy Tilted Town.
Miałem na myśli trochę ruchu.
Mój gość biegnie.
Kevin, właśnie o tym mówiła pani W.
Spędzasz za dużo czasu w wymyślonych światach.
Wyjdź na zewnątrz do prawdziwego świata
i trochę pobiegaj.
Proszę.
- Co to? - Lista moich alergenów.
Laminowana dla ochrony.
Mamę martwi pana niefrasobliwe rodzicielstwo.
- To znaczy, że… - Wiem.
Dobra. Uproszczę to. Kto chce pizzę na obiad?
- Ja! - Nie wolno mi jeść sera.
To będzie nasz mały sekret.
- Nie wolno mi mieć sekretów. - To będzie długa noc.
Skarbie! Mleko migdałowe, sojowe. Możemy choć raz kupić zwykłe mleko?
Nie można czegoś wycisnąć i nazywać tego mlekiem. To woda z orzechów.
Lubisz pić wodę z…? Chwileczkę.
Muszę kończyć.
Wszystko w porządku?
TWARDA SZTUKA NIE ZADZIERAJ Z MAMĄ
Cholera.
Hej! Nie! Angus, nie!
Proszę, kolego. Mam dla ciebie przysmak.
W tej robocie trzeba być gotowym na wszystko.
Imponujące.
Ile płacę?
Będzie 18,45.
Jasne. Mam…
- tylko 20. Wyjdzie mały napiwek. - Nie ma sprawy.
Nie chcę być takim gościem.
Poczekaj chwilę. Weź to.
Mam piekarnię na Wyndhurst.
Wpadnij.
- Co chcesz na koszt firmy. - Okej.
- Super. Dziękuję. - Na razie.
Miły gość.
To ona.
Rany! Wybraliście idealny wieczór
na biwak. Będzie super.
Nie rozumiem, czemu nas karzesz.
To nie jest kara, tylko fajna przygoda.
Panie Finch, nie wolno mi bawić się w tak prymitywnych warunkach.
To nie Dziki Zachód, tylko nasz ogródek. Jest ogrodzony. Będziesz bezpieczny.
Chodźcie. Do środka.
No dalej.
Nie używaliśmy tego namiotu od lat.
Bo jest do kitu!
Wszędzie są robale. Ten robi sobie kokon!
Nie przesadzaj…
Wrócił na swoje miejsce.
Ale lepiej śpijcie z zamkniętymi ustami.
Bawcie się dobrze. Biwaki są super!
Co teraz?
- Może straszne historie? - Dobra.
Brzmi fajnie.
Ty pierwszy.
Co to było?
Niedźwiedź? Wilk? Borsuk?
- Raczej nie borsuk. - Obcy?
Z hakami zamiast rąk.
Rany, Mim.
Boże, powinniście zobaczyć swoje miny.
Co tu robicie, głąby?
Śpimy w namiocie.
No raczej. Dlaczego?
Tata uważa, że to dla nas dobre.
Rodzice są dziwni.
Co robisz?
Wymykam się. Urocza piżamka.
Mam cię.
- Przepraszam, ja… - Wiem, co robiłaś.
- Chciałaś coś podwędzić. - Tak.
Wiem.
Zawsze, gdy wypróbowuję nowy przepis,
rano brakuje paru babeczek.
Podejrzewałem Kevina, ale teraz wiem, że to ty.
Winna.
Dobrze.
Brązowy cukier, banan i krem awokado.
Szalejesz, tato.
Nietypowy smak. Powiedz, co myślisz.
Byłaś trochę surowa wobec mamy.
To ona jest surowa. Dała mi szlaban bez powodu.
Miała swoje powody. Nie możesz tak do niej mówić.
Nawet nie wiesz, jak jesteście podobne.
Dobra.
Koniec pogadanki. Co myślisz?
Naprawdę pyszne.
Świetnie.
- Wybrałem właściwy zawód. - Tak.
Możesz dojeść tę,
- ale reszty nie tykaj. - Dobrze.
Jeśli Kevin zapyta, nie było cię tu.
- Nie siedź do późna. - Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Dokąd się wymykasz?
Spotykasz się z kimś? Z jakiś facetem?
Nic mu nie mów.
Nakabluje na nas. To straszny papla.
Wcale nie! My ciągle się wymykamy.
Bzdura. Za bardzo boisz się ciemności.
Nie, lubimy ciemność.
Co nie?
Mówi chłopiec z lampką nocną Kapitana Ameryki.
To nie nocna lampka, tylko światełko
w razie, gdyby w nocy chciało mi się siku lub pić.
Kłamczuch ciągle tak zmyśla.
- Poskarżę się mamie. - Muszę iść do toalety.
Nie patrz na butelkę. Dasz radę. Jesteś dużym chłopcem.
- Pies? - Zneutralizowany.
Dalej, Lewis.
Od wczoraj nic nie piłeś.
Dasz radę!
No dobra.
Hej, Clancy?
Jaka matka, taka córka.
Zabijesz mnie węglowodanami?
- Mogłeś wziąć wsparcie. - Wziął.
Hej, chodzi o napiwek?
Witaj ponownie, Mathilde.
Mathilde? Nie, to Margot. Już rozumiem.
Najwyraźniej doszło do nieporozumienia.
Widzę, że poznałaś Baxtera.
Jean-Paul chciał, żebyśmy zebrali stary zespół.
Nie, dzięki.
Skarbie, znasz ich?
Korona Durámuranów. Jest w mieście.
Zdaje się, że dostaniesz jeszcze jedną szansę.
Naprawdę sądzę, że jesteście w złym miejscu.
Mówicie o koronach? Neidmeyerowie są dwa domy dalej.
On jest dentystą i robi koronki,
- więc… - Nie ma mowy.
Szkoda. Potrzebujemy was oboje.
Oboje?
Tak.
- Mówicie o mnie? - Nie.
Powiedzieliście „oboje”…
Wchodzisz w to czy umierasz?
Nie!
Żadnego umierania. Mówi się: „wchodzisz w to czy nie”.
I w imieniu mojej żony
z całym szacunkiem mówię:
nie.
Wchodzę w to.
Co?
Skarbie…
- Skarbie…? - Dobranoc.
- Margot! - Wyluzuj. To tylko środek usypiający.
Pańska żona jest niebezpieczna.
Przynajmniej kiedyś była.
- Margot! - Bierz ich i spadajmy.
Ludzie!
Cicho, obudzisz moich rodziców.
Nie ma ich! Ninja ukradli wam rodziców.
Widzicie? Ja nigdy nie kłamię. Mówiłem prawdę.
Mój Boże. Mamo?
Po co mieliby ich porywać?
Wasz tata ma piekarnię, a mama jest kurą domową.
Twoja mama jest kimś więcej –
chyba naczelną ninja. Mówili, że była niebezpieczną kobietą
i nazywali ją Mathilde.
Co?
Mama ma inne imię?
Mama nie ma innego imienia. Nie jest ninja.
Nie schodzi nawet do piwnicy, bo boi się świerszczy.
- Wrócili! - O Boże.
Kto? Co…?
O rany.
Halo?
Jest tu kto?
Cześć, Kevin!
Nie chcę cię skrzywdzić.
Jestem kolegą twojej mamy, pamiętasz? Henry.
No dobra… To naprawdę fajny miecz.
Wiem. Piracki.
Bo go użyję!
Dobrze.
Kevin, jesteś bardzo odważny,
ale obaj wiemy, że to nie jest prawdziwy miecz, prawda?
Za gruby na ninja.
Wiesz, że cię słyszę?
Nauszniki grzeją uszy, a nie wyciszają dźwięki.
- Gdzie są nasi rodzice? - Słuchajcie,
dzieciaki, to zabrzmi dziwnie
i trochę strasznie.
Nazywam się Henry Gibbs. Jestem szeryfem federalnym.
Pracuję dla WITSEC, czyli wydziału ochrony świadków.
Około 15 lat temu waszą mamę objęto programem ochrony.
Czekaj.
Mówisz, że nasza mama jest chronionym świadkiem?
Tak jak mafiozi?
Nie wolno mi zadawać się z przestępcami.
Słuchajcie, dawno temu wasza mama zrobiła parę złych rzeczy
dla grupy groźnych ludzi – syndykatu Pescatricich.
Mieli trafić za kratki,
więc przekonaliśmy ich, żeby wydali swojego szefa.
Dostali potem nowe tożsamości,
a ja miałem chronić waszą mamę.
Nasza mama miała zupełnie inne życie? Jak naprawdę się nazywa?
To ściśle tajne informacje…
Mathilde Tremblay, urodzona 7 listopada 1976 roku w Kanadzie.
Jesteśmy Kanadyjczykami?
To mój telefon? Jak zgadłaś kod?
Pierwsze cztery cyfry numeru odznaki? Bardzo trudny kod.
Nie lubię jej. Posłuchajcie.
Filmik z tańczącym Kevinem i jego mamą wylądował w internecie.
Stał się hitem, ma milion odsłon.
Złole go zobaczyli i ją namierzyli.
Filmik?
O nie… Ja nic nie kojarzę.
Dobra robota.
Narzeczony: Leo Beauchamp,
urodzony 11 maja 1974 roku. Spójrz na to ciacho.
- Co? Miała narzeczonego? - Nawet uroczy.
Jest muzykiem?
Kiedy byli zaręczeni?
To było dawno temu, zanim się urodziliście.
Dzieci, wasza mama nie jest tym, kim kiedyś była.
Bez żartów. Była Mathilde z Kanady!
Co złego zrobiła?
Kradła bardzo drogie rzeczy.
Wiedziałem! Zawsze bierze darmowe próbki w sklepie.
I to nie pojedyncze sztuki, tylko całe garście.
Chcieli zebrać stary zespół, a wasza mama się zgodziła.
Nie. Przestań.
Wyciągacie pochopne wnioski. Wasza mama…
Jaka mama? Jest w ogóle naszą prawdziwą mamą?
Co jest prawdą?
- Całe moje życie było kłamstwem! - Kevin…
Czy to moje prawdziwe imię?
Jasne, że tak.
Nie znoszę hokeja! A kanadyjski bekon to zwykła szynka.
Byłam dziś dla niej strasznie wredna. Nazwałam ją żałosną.
- Filmik jest w internecie? - Jest urocze.
Chwila, to naszyjnik mamy. Zawsze go ma na sobie.
- Nigdy go nie zdejmuje. - Racja.
Spójrz na to.
Zostawiła wiadomość!
- Co? - No dalej!
Am… Anger…
„Angus”.
- Kim jest Angus? - Kim jest Angus?
Twój pies!
Cześć, Angus.
Angus!
Co masz nam powiedzieć?
Halo? Jest tu kto?
To bez sensu.
- Co z nim? - Nie wiem. Śpi jak zabity.
Został odurzony.
Zdejmij obrożę, będzie mu wygodniej. Biedactwo.
Czekaj.
Fayette Street 199.
To nie nasz adres.
Chwileczkę.
Patrzcie! Te same symbole. To musi coś znaczyć.
Ale co? Kto tam mieszka?
Nie wiem. Może mama próbuje nam coś powiedzieć.
- Chodźmy! - Dzieci, słuchajcie.
- Cokolwiek planujecie… - Nie!
Ten adres może nam pomóc ich odnaleźć.
Możemy to naprawić.
Odzyskajmy rodziców.
Nie ma mowy.
To niebezpieczni ludzie. Zostawcie to dorosłym
i wyszkolonym profesjonalistom takim jak ja.
Związaliśmy cię lampkami.
Hej! Nie możecie mnie tu zostawić!
A jednak.
Chyba źle cię oceniłam.
Gdybyś mogła…
Jest okropna.
- Miriam? - Tak, to ja.
Jest środek nocy. Rodzice wiedzą, że tu jesteście?
- Tak. - Jasne.
Dołączyli do gangu ninja.
To jakaś dziwna akcja? Będę miał kłopoty?
Nie. Serio?
Sam jesteś dziwny. Nie fikaj. Dać ci jedną gwiazdkę?
- Zrobię to. - Serio.
Lewis, no chodź.
To nasza szansa, by zostać bohaterami w realu,
a nie w jakimś wymyślonym świecie.
Chodź. Ocalmy moich rodziców.
Dobrze.
Chodźcie!
Wsiadaj.
Zapnijcie pasy.
- Idź. - No dobra.
Ochrona świadków. Nic mi nie powiedziałaś?
Na tym polega ochrona świadków.
- To tajemnica. - Więc co?
Jesteś powiązana z ludźmi, którzy brali udział w przestępstwach?
Można tak to ująć.
Czyli nie jesteś z Nebraski?
- Zgadza się. - Tak!
Więc jesteś z Nebraski. Chociaż to się zgadza.
Nie. Zgadza się, nie jestem z Nebraski.
- A koszulka drużyny Cornhuskersów? - Dostałam ją.
- Nie mogłam ci powiedzieć. - Nasze małżeństwo to bujda?
- Nie. Wiem, że to traumatyczne. - Oczywiście!
- Mają broń. Porwali nas! - Zamknij się, bo was zabiję.
Angus?
Angus! Cześć.
Postarzałeś się.
Kto tam?
Mathilde.
Leo.
Kto to?
- Jej narzeczony. - Co?!
Świetnie.
Co tu robisz?
Przepraszam.
Za co?
Za to.
Co się dzieje?
To tutaj.
- Świetnie. Upiorny magazyn. - Jest uroczy.
Noc robi się coraz lepsza.
Nie wolno mi się włamywać na teren prywatny.
- Jak chcesz, Lewis. - Ciszej!
Udało się. Dzięki za pomoc!
Zaczekajcie na mnie.
Chwileczkę. Czy ja dobrze rozumiem?
Sprawiłaś sobie identycznego psa
i dałaś mu tak samo na imię? Ja chciałem go nazwać
Indiana Bones. Ale się uparłaś. Teraz wiem dlaczego.
Nie mogłam go wziąć ze sobą. Tęskniłam za nim.
O północy odbędzie się gala w Wielkiej Sali Koncertowej.
Królewska korona Durámuranów
spoczywa na głowie moldańskiej królowej.
- Król i królowa… - Nie chcę się wtrącać,
ale czy masz dwójkę dzieci
identyczną z naszymi, o których powinienem wiedzieć?
Masz dzieci?
- Oczywiście. - Tak.
O rany.
Gdy oboje wstąpiliśmy do programu,
jakoś nigdy nie znalazłem dla siebie właściwej osoby.
Wiesz, czego jeszcze nie znalazłeś?
Rękawów.
Nie znalazłeś rękawów. Jest zimno!
- Co chce udowodnić? - Ron!
Nie ma mowy. Nie zrobimy tego.
Więc jesteście zbędni.
Nie, chwileczkę.
Jeśli ukradniemy koronę, to koniec. Będziemy kwita.
Zostawicie moją rodzinę w spokoju.
Jeśli nam się uda, to będzie nasza ostatnia robota.
Znikniemy. Twoje dzieci będą bezpieczne.
Nie, to zbyt wielkie ryzyko.
Jaki on wielki.
Wiesz, że jeśli popełnimy kolejną zbrodnię,
trafimy do więzienia.
Nie dostaniemy drugiej szansy.
Więc nie dajmy się złapać.
Skład numer siedem.
Naturalnie jest zamknięty.
A my nie mamy kodu.
Mój kod do szafki to data moich urodzin.
Spróbuj mojej daty.
Moje urodziny są 20 marca.
Moje urodziny.
Ciemno tam.
Drobne rozczarowanie.
To graty po babci i dziadku.
Nie ma tu nic fajnego.
Sama już nie wiem. Strasznie dużo tu krzeseł.
Nic tu nie znajdziemy.
W tym rogu są co najmniej cztery krzesła.
Liczba krzeseł jest przytłaczająca.
DNA rozpoznane.
Kevin, co zrobiłeś?
Nic! To już tam było.
Co?
- Kevin? - Kev?
Kevin?
O tak.
Wasza mama raczej nie była zwykłą złodziejką.
Tak.
Znam tę furę z Forza Horizon.
- Co? - Najrzadsza bryka świata!
Nie wierzę, że babcia i dziadek ją mają.
Rany!
Ludzie, tu jest mnóstwo kajdanek.
No dobra…
Twoja mama z każdą chwilą staje się fajniejsza.
To jej?
Spójrz na to! Nóż sprężynowy.
Rany!
Co myślimy?
Musisz zdjąć tę kurtkę,
bo się w tobie zakochuję.
Do czego to służy?
- Tego nie dotykajmy. - Tak.
- Coś jest w kieszeniach. - Co?
Boże! Czy to moja mama?
A mi nie pozwala farbować włosów!
Co to?
Kim jest William?
Nie wiem. Brakuje ostatniej cyfry numeru.
Jest też adres. Może tam go znajdziemy.
To na drugim końcu miasta.
Jak tam dotrzemy? Nie mamy prawa jazdy.
A nawet gdyby, piątkowe korki to koszmar.
- Trzy godziny stania. - Ale to tylko 30 mil morskich.
Obóz Młodych Biologów Morskich.
Trzydzieści mil to nie tak dużo. Ale potrzebowalibyśmy łodzi.
Znam kogoś, kto ma łódź.
- Nie. - Tak.
- Mim! - Clancy!
- Oszalałaś? - A ty?
Robimy to.
- Nie mogę tego zrobić. - Musisz!
Oszalałaś!
Cállate la boca!
Mamy ocalić twoich rodziców.
I znaleźć ci chłopaka.
Nie zrobię tego.
Chłopcy, idziecie?
Tak, weźmiemy tylko sprzęt.
No dobrze, a to?
To tylko długopis.
Masz rację. Odłożę go.
Długopis z laserem!
W dechę!
Odłóż to! Przestań wszystko macać i jedźmy.
To się przyda.
Jak dotrzemy do Bostonu? Masz zezwolenie na naukę jazdy, a nie prawko.
Dwa razy prowadziłaś furgonetkę taty i prawie nas zabiłaś.
Wcale prawie nas nie zabiłam… za drugim razem.
Poradzę sobie. Świetnie prowadzę.
Okropna ta peruka. Weź ją zdejmij.
Masz rację. Rudy mi nie pasuje.
- Co robi ten guzik? - Czekaj!
- O Boże. - Tryb Drapieżnika włączony.
Podaj cel podróży.
- Co robisz? - O mój Boże!
Zwariowali…?
Zwolnij!
Nic nie robię! Sam się porusza!
Nie wolno mi jeździć w trybie drapieżnika!
Jestem zbyt piękny, by umrzeć!
Okej.
Nic nam nie jest.
Boże!
- Czemu wysiadasz? - Idziemy z wami.
Nie ma mowy.
Zostań tutaj i nic więcej nie naciskaj, jasne?
- Ale jest ciemno! - Musimy iść.
Rany, ile ludzi.
Mim, co ty wyprawiasz?
- Co my mu powiemy? - „Daj nam swoją łódź”.
Zachowuj się naturalnie.
- Idź popływać. Zabaw się! - Kompletnie się zbłaźnię…
Travis.
Hej, przyszłaś.
Hej. Fajna impreza.
Dzięki.
Musimy się dostać do Bostonu.
- Co? - Proszę, proszę. Clancy Finch.
Nie sądziłam, że odważysz się tu pojawić.
Najwyraźniej cicha woda brzegi rwie.
- Fajny ciuch. - Twój jest do bani.
- Dzięki. - Hej! Co jest?
Hej, mały, co tam?
Czekaj. Wzięłaś braciszka na imprezę?
Jesteś dziwna. Jak się tu dostałeś? Mama cię podrzuciła?
Nie, porwali ją ninja.
Siostra przywiozła nas wypasioną bryką.
Ty jesteś tym roztańczonym ofermą z łazienki?
Tak, jest super dziwny.
No dobra.
Wystarczy. Musimy dostać się na drugą stronę zatoki. To pilne.
No chyba nie w środku nocy.
Bzdura. Ja i moi bracia często łowimy nocą ryby.
- Bez spiny. - Zawieziemy was, nie, Joey?
Nuda. Bawcie się dobrze z dziwaczką i jej bandą.
Też cię kocham.
- Przygotujemy łódź. - Dobra.
Tak, idź „przygotuj łódź”.
Macie kamizelki ratunkowe?
- Na pewno nie. - Nie.
Oto plan. Baxter robi zwiad, ja odwracam ich uwagę.
Wy, jako hrabia i hrabina Van Der Holt z Belgii…
zabezpieczacie koronę.
Uciekniemy przez wentylację w damskiej toalecie.
Gdy królowa tam wjedzie, korona będzie nasza.
Pozbyłaś się tatuażu?
Tatuaż? Mówiłaś, że to znamię.
Mieliście ten sam tatuaż?
Szykujcie się.
Startujemy za 10 minut.
Mówiłaś, że to znamię.
Wybacz, nie wiedziałem, co ci powiedzieć.
- Robimy akcję jak w Dubaju? - Tak.
Zatrujemy królową, by poszła do toalety.
W Dubaju?
Byłaś w Dubaju?
Dość tego!
Chcę wiedzieć, w co jesteście zamieszani!
- Rob… - Ron.
Dobrze.
Byliśmy parą głupich, spłukanych dzieciaków,
szukających lepszego życia. Chciałem iść na łatwiznę.
Umówiłem nas z Jean-Paulem Deauxville.
- Dobra. - Mówię to, co ty.
Niech będzie.
To bardzo niebezpieczny człowiek.
Przemytnik i handlarz.
Jesteście przemytnikami?
Narkotyków?
Nie martw się, skarbie. Nic takiego.
Byłam złodziejką drogich przedmiotów.
Bardzo drogich.
Sprzedawaliśmy bezcenne artefakty na czarnym rynku. Mathilde…
była najlepsza.
Nie przesadzaj.
Ukradłaś ulubionego kucyka sułtana Brunei podczas meczu polo.
Rzeczywiście, to było niezłe.
Cudownych wspomnień czar,
gdy byliście obłudnymi przemytnikami.
- Masz rację, Ross. - Nazywam się Ron.
To było niebezpieczne i nielegalne,
- i to moja wina. - Ron.
- Oboje się myliliśmy. - Ty mi uświadomiłaś,
że pora z tym skończyć, a ochrona świadków to jedyne wyjście.
A dzięki naszym zeznaniom Jean-Paul wylądował za kratkami.
Słusznie postąpiliśmy.
Wow.
Ale wszystko straciłem.
Idę z tobą.
- Co? - Idę z tobą.
- Nie zostawię cię! - To zbyt niebezpieczne.
Możesz się przydać.
- Dziękuję. - Jako dywersja.
Nie chcemy powtórki z Rumunii.
- Kiedy byłaś w Rumunii? - Skarbie…
Słyszysz?
To helikopter. Nie wziąłeś Aviomarinu,
- będziesz miał mdłości. - Nie mam choroby lokomocyjnej.
Właśnie, że masz. Pamiętasz,
jak na rejsie cztery dni wymiotowałeś?
Przecież mówiłem: to przez sałatkę ziemniaczaną.
Zostawianie potrawy z majonezem na wierzchu ma swoje konsekwencje.
Naprawdę świetnie się czuję na wodzie. Jest czadowo.
- Nic mu nie jest? - Ma chorobę morską jak tata.
Tu Straż Wybrzeża! Wyłącz silnik.
Przygotuj się do wejścia na pokład.
- Powtarzam, tu Straż Wybrzeża… - Travis, co się dzieje?
Nie mam prawa jazdy, więc…
mogą nas aresztować.
- Co? - Jak to nas aresztują?
Nie mogą! Musimy znaleźć moją mamę.
Zajmiemy ich. Powiemy, że się zgubiliśmy. Wy płyńcie.
- W sumie… - W życiu!
Nie mamy wyboru.
Jest ciemno, nie zobaczą was. Spieszcie się.
- Okej. - Jest tam coś,
- co może nas zeżreć? - Nie…
Pospieszcie się.
Co ty wyprawiasz?
- Musimy to zrobić. - Nie!
Wow.
No dalej!
- Szybko! Musisz skoczyć. - Nie dam rady.
Zrobimy to razem.
- Szybciej! - Będzie dobrze.
- Tu Straż Wybrzeża! - Pospieszcie się!
- Przygotuj się do… - Dasz radę, Mim.
Raz, dwa…
trzy!
Nie wyjdziemy, póki ich nie dostaniemy Więc przynieście je tutaj…
Nie kumam tego.
Przychodzą, kolędują i mówią, że nie wyjdą bez ciastek.
Gdzie w tym duch Świąt? To zwykłe wymuszenie.
Rozumiesz?
Spokojnie. Zostaniemy przyjaciółmi.
Prawda? Spójrz,
babeczki.
Chcesz babeczki? Chodźmy po babeczki.
Zaraz…
Królewska para będzie witać gości w sali balowej.
Leo, umieść pasek z trucizną na prawej dłoni Mathilde.
Gdy Mathilde uściśnie dłoń królowej, zaaplikuje jej truciznę,
która wchłonie się przez skórę.
Rozchoruje się w ciągu trzech minut.
Nie umrze, ale będzie się czuła okropnie.
Dopilnuj, by tylko królowa dotykała tej ręki.
Na pewno wszystko gra?
Ten lot helikopterem ci zaszkodził.
Nic mi nie jest.
- Jesteś pewien? - Zdecydowanie. Nic mi nie…
Będziesz…?
Połknąłem.
Muszę czymś uspokoić żołądek.
Będzie tam jakieś jedzenie?
Nie mamy czasu, żeby coś zjeść, Roy.
Ron!
Nazywa się Ron.
I nie mówię o całej kolacji, Leo,
tylko o przystawkach albo jakimś dipie.
To naprawdę ciekawe,
że przypadkiem
miałeś w torbie elegancki smoking,
ale ja wyglądam jak
lokaj kloszarda.
Grzeje jak berberyjski dywan.
Wiesz co?
Przy następnym wspólnym skoku
przyszykuję dla ciebie wybór strojów, Raj.
Dobrze wiesz, że nazywam się Ron.
Baxter ma was na oku, więc bez cwaniactwa.
Przepraszam.
Po co to robimy?
- Nie było tak źle. - Było źle!
Wręcz beznadziejnie.
Niezły z ciebie pływak, Kev.
Dzięki. Grałem rekina w Szczękach.
Zamknij się. To nieprawda. Jesteś taki dziwny.
Ale w gruncie rzeczy
przepłynął całą drogę ze mną na plecach,
więc może darujmy sobie docinki.
Całe życie przemknęło mi przed oczami.
- Kev? - Tak?
Było bardzo krótkie i strasznie nudne.
A ja…
czułem cycka na plecach.
To chyba pierwsza baza.
Warto było.
- Twoje majtki pikają? - Nie, a twoje?
Nie.
To przez wodę z zatoki. Najwyraźniej się zepsuły.
O Boże, woda z zatoki! Fuj! Czemu tu leżymy i gadamy?
Nie wytrzymam tak. Musimy się przebrać.
Patrz, sklep z pamiątkami.
Dobra.
Obczajmy to.
Paszporty.
Witamy, hrabiostwo Van Der Holt.
Oraz…
To nasz osobisty sekretarz,
Suzanne.
- Su…? - Suzanne.
Witaj!
Tak… Suzanne to moje nazwisko,
ale przyjaciele nazywają mnie
Frankie Fromage,
bo ser jest bardzo silny, a ja jestem silny jak ser.
Jestem kimś więcej niż tylko sekretarzem.
Jestem też ochroniarzem,
bo potrafię się bić,
a moje ręce to zabójcza broń. Lepiej uważaj.
Spiorę cię…!
Cofnąć się.
Hrabia za to zapłaci, jest bardzo bogaty.
Dopiszcie mu do rachunku. Dokąd mnie wleczecie?
Kwestia bezpieczeństwa. Nie ma go na liście.
Dołączy do państwa po przeszukaniu.
Bądźcie dokładni.
- Dokąd poszli? - Nie wiem.
Co to ma być?
Mamy dla was peleryny.
Nie założymy ich.
Dobra, jest zimno. Dawaj!
Chwileczkę!
Skąd wzięliście te kostiumy?
Zostańcie tam. Schodzę!
Szlag! Zdejmijcie peruki. Wyglądacie niedorzecznie.
A czapki nas postarzają?
Pewnie.
ZAMKNIĘTE
Co? To jakaś pralnia. Gdzie The Carp and Clam?
Przepraszam, wie pan, gdzie jest The Carp and Clam?
- Bar? - Tak.
Był tu kiedyś, ale spłonął. Zamknięto go sześć lat temu.
Dobrze. Dziękuję.
- Co teraz? - Nie wiem.
NIE ZNAJDZIESZ TU OBCYCH
Patrzcie. Pamiętacie, co mawia mama?
„Nie wycieraj gilów w ubranie”?
Nie. To drugie. O bibliotece.
Ciągle nam ględzi o tym,
jak to chodziła do biblioteki, bo nie miała przyjaciół.
Próbuje mnie zmusić do czytania. Nie dam się nabrać.
William to martwy poeta, którego cytuje.
To biblioteka mamy. A ten numer
to klasyfikacja dziesiętna Deweya.
To sygnatura biblioteczna. Chodźcie!
Zamknięte.
Jak wejdziemy?
Nieźle wyszło.
Nie wiem, kim jest Dewey, ale jego system ssie.
Mam. Ostatnie piętro.
Może w książkach jest jakaś wiadomość.
Boże, musimy je przeczytać?
Nie ma mowy.
Książka powinna tu być. Zniknęła.
Może Henry miał rację.
To zadanie dla policji.
Czekaj.
To William Butler Yeats. Jej ulubieniec.
To nie może być przypadek.
Może nie mamy znaleźć książki, tylko… to?
„Chociaż dajesz się przypływu nieść fali, gdy księżyc już nie świeci,
Ludzi dni przyszłych dosięgnie wieść o zarzuceniu moich sieci”.
Twoja mama bawi się w Kod Da Vinci.
Czego mamy szukać?
Chwileczkę.
- Co to? - Wisiorek mamy. Wzięłam go.
Nie.
Nie ma mowy. Nie zejdę po schodach zagłady.
To nas doprowadzi do moich rodziców.
Serio? To wygląda na moment, gdy czwórka łebskich dzieciaków
pakuje się prosto w straszne
i mroczne nieznane… No i wzięła stołek.
O Boże. Nie rób tego.
Nie powinniśmy tego robić. To zły pomysł.
Teraz dzieci tam włażą.
Nie chcę tego. Nie chcę tej przygody!
Nie. Boże, nie.
Czemu nie wziąłem swojej lampki? Daj mi latarkę.
Bez obaw. Pójdziemy przodem.
Ohyda.
Co to? Szatan?
Nie! Nie znoszę tego.
Nienawidzę tego tunelu. Gdzie my jesteśmy?
Nie powinniśmy tu być.
Słuchaj, wiem,
że ta noc jest szalona i możemy nie wyjść z tego tunelu żywi…
- No weź! - …ale ty jesteś Mim.
- Tak? - Ty się niczego nie boisz.
Nie znam odważniejszej osoby.
Nie zrobiłabym połowy tego, co ty.
Clancy, spójrz, gdzie jesteśmy.
Idziemy tym mrocznym, obrzydliwym tunelem na twoją prośbę,
w najgorszą noc w historii.
I robimy to w najgorszych strojach na świecie.
Nienawidzę tych szortów!
Mają absurdalną długość. Sięgają do pół-uda.
Chcesz odwagi? Pół-uda jest odważne.
No weź mnie przytul.
Przytulasy.
Już się wycofuję. Róbcie swoje.
Pajęczyna!
O rany. Obrzydliwość.
To musiał być ogromny pająk.
A co to ma być?
Jak przeszukanie?
Fajnie.
- Muszę dotrzeć do Henry’ego. - To ryzykowne.
Róbmy, co każą, a wkrótce twoja rodzina będzie bezpieczna.
Kim jest Henry?
W sensie twój kumpel ze studiów?
Niech zgadnę: nie studiowaliście razem?
To szeryf federalny, który mnie chroni.
Spędził z nami Święto Dziękczynienia.
Upiekłem mu chleb z żurawiną. Mówił, że mu smakuje.
To była zaplanowana wizyta. A chleb naprawdę mu smakował.
No ja myślę.
Wasze Ekscelencje,
moja żona, hrabina Van Der Holt.
Bardzo piękna.
Tak, mam szczęście.
Nigdy o tym nie zapomniałem.
Dosyć tego. Wracamy do domu.
Mam to w ustach.
Co teraz?
Pamiętasz, jak Kevin wypił świetlik i pogotowie
kazało mu podać mleko?
Potrzebuję mleka! Macie tu mleko?
Proszę mu wybaczyć.
- Źle się czuje. - Zatrucie pokarmowe.
- Okropne. - Tak, zatrucie mózgu.
Wiecie co?
Chyba wszystko gra.
Nic mi nie jest.
Chyba trochę przesadziłem.
Mam silny układ odpornościowy.
Miło was poznać…
Chyba nic mi nie jest.
Boże!
Wygląda jak czyjś obrzydliwy dom.
Co za dziwak tu mieszka?
Co za dziwacy tu węszą,
- skoro tu nie mieszkają? - Słusznie.
- Nie krzywdź go! - Gadaj, jak znaleźliście to miejsce?
Nasza mama miała klucz! Margot Finch!
Nie znam. Zła odpowiedź.
Mathilde Tremblay!
Chodzi o Mathilde Tremblay. Przysłała nas tu.
- Skąd znacie Mathilde? - To nasza mama.
Chyba. Proszę, nie rób mi krzywdy.
Tak, masz jej oczy.
Więc ją znasz?
Byłyśmy jak siostry.
Wow. Mama nie jest taka, jak myślałam.
No tak.
Właśnie skończyłam robotę.
Gdzie pracuj…?
Ukradłaś to.
To nic wielkiego. My ciągle kradniemy, prawda?
Raz wziąłem dwa puddingi na lunchu. Taki ze mnie kozak.
Kevin. Możesz nam powiedzieć…
co wiesz o mojej mamie?
Dorastałyśmy razem. Robiłyśmy małe przekręty, jak to dzieci.
Oszukiwanie turystów, kradzieże kieszonkowe, drobne włamania.
Twoja definicja tego, co robią dzieci, różni się od naszej.
Potem wplątałyśmy się w coś grubszego z Jean-Paulem.
Jean Paul. To o nim mówił Henry.
Jest w więzieniu, ale jego ludzie przyszli po moją mamę,
Planują wielki skok.
Próbujemy ją znaleźć.
Czemu myślisz, że chce, żeby ją odnaleźć?
Ten naszyjnik. Zostawiła nam identyczny,
żebyśmy tu trafili.
Jej wskazówki nas tu przywiodły, byśmy cię znaleźli.
Żebyś nam pomogła.
Twoja mama dała mi coś, zanim przystąpiła do programu ochrony.
Powiedziała, że poczuję, gdy nadejdzie czas, aby to otworzyć.
Co to?
To pager.
Dawne czasy były tragiczne.
To nie pager. To urządzenie namierzające.
NAMIERZAM WSPÓŁRZĘDNE
Już mi lepiej.
Dobra.
To wszystko. Więcej już nie…
Chyba skończyłem.
Nie próbujcie tutejszego dipu,
jeśli mogę coś doradzić.
Jest na bazie majonezu.
To kiepska decyzja.
Więc trzymajcie się…
Myślałem, że wyjdzie z obu stron.
Ale nie.
Wszystko gra.
Gdzie się podział twój akcent?
Mój…?
Jak pan śmie!
Kto? Proszę pana!
Jak pan śmie
mówić mi coś takiego
- przy rodzinie królewskiej? - Daruj sobie.
- Co? - Dzwoniliśmy do konsulatu.
Są podrobione.
Hrabia i hrabina Van Der Holt nie istnieją.
O której tam dzwoniłeś?
- Może byli na lunchu… - Pilnuj ich.
- …albo poszli na spacer… - Załatwię to.
Żeby kupić sobie croissanta…
Z obu końców.
Musi mieć wszczepiony lokalizator na wypadek, gdyby coś się stało.
Wielka Sala Koncertowa w centrum.
Duran Duran! Mówili coś o koronie Duran Duran!
Durámuran? Korona Durámuranów?
Boże. To Święty Graal.
Śledzą ją od lat. Razem z waszą mamą
próbowałyśmy ją ukraść z Luwru.
Niezła bajka na dobranoc.
Dziś jest jakaś gala w Wielkiej Sali Koncertowej.
Jeśli korona tam jest, to wasza mama też.
Świetnie! Chodźmy.
Zajmę się tym. Zostańcie tu. To nie jest robota dla dzieci.
Musimy iść. Nic nam się nie stanie, obiecuję.
Urocze. Nic mnie to nie obchodzi.
Będziecie wchodzić mi w drogę.
Wcale nie. Potrafimy się wtopić w tłum.
Doprawdy, generale?
To insygnia komandora porucznika.
Ale zgodne historycznie fakty nie są teraz istotne.
Bez dyskusji.
Mama was przysłała, żebym was chroniła, a nie wysłała na śmierć. Rozgośćcie się.
Są gry wideo, masło orzechowe…
- Mam uczulenie na orzeszki. - Ja też.
Nie idziecie.
Dobra.
Ale z ciekawości, jaki masz plan?
Przewód wentylacji wiedzie do tunelu metra,
a on doprowadzi mnie pod salę koncertową. Coś jeszcze?
Który to przewód?
Ten tam…
Nie zabijaj mnie. Po prostu muszę odzyskać mamę.
Nieźle. Choć na pewno cię znajdę i zabiję.
Ale my jesteśmy wporzo, nie?
Szybciej!
- Nie wolno mi jeździć metrem… - Nie!
Dokąd teraz?
- Tędy! - Dobrze!
Nigdy nie przejdziemy przez ochronę.
Nie wiem jak wam, ale nam może się udać.
Widziałeś się w lustrze?
Masz rację. To przez fular.
Hej, może tamtędy?
Jest otwarte.
Nie zmieścicie się.
Ja to zrobię.
Czy twoja mama
nie zabroniła ci włamywać się do budynków w środku nocy?
Mojej mamy tu nie ma.
- Zdjął pelerynę. - Okej.
- Potrzymaj. - Kurczę!
Dalej, Lewis.
Zrób to, Lewis.
- Możecie mi pomóc. - Jasne. Tylko patrzyliśmy.
Przepraszam.
- Jest. - Udało się.
Dasz radę!
Ścisk!
O Boże, spójrz.
Dobry jest.
- Ups. - W porządku.
Rozchodź to. Wszystko gra.
- Wie, dokąd iść? - Oby.
Okej.
Hej! Co tu robicie?
Właśnie…
O rany, totalnie zabłądziliśmy.
Którędy na scenę? Musimy się przygotować.
Właśnie przylecieliśmy z Denver. Tamtejsze lotnisko to koszmar.
Nie byłem tam.
Wynajęto nas jako oprawę muzyczną. Północna Jazda Paula Revere’a?
Nie słyszałeś o nas? Jesteśmy popularni na YouTubie.
Mim, pokaż mu nagranie. To viralowe.
Ponad 2,3 miliona odsłon.
Myślisz, że ubieramy się tak dla zabawy?
Dobra, chodźcie.
Dobry wieczór! Uwaga.
Jesteśmy Północna Jazda Paula Revere’a.
Przygotowaliśmy dla państwa
niesamowity występ. Wieczór rozpocznie
Klawa Clancy na wiolonczeli.
Niech gra orkiestra!
Siadaj.
Kev.
Nie, nie mogę. Nie jestem jak ty.
Wiedziałem.
Ochrona?
Na scenie są dzieciaki w butach pielgrzymów.
Clancy, musisz zagrać.
Nie przy tych wszystkich ludziach.
Dasz radę. Szybko!
- Nie jestem gotowa. - Jesteś. Masz ogromny talent.
Potrzebuję wsparcia. Mam tu dzieciaki w giezłach.
Dajcie wsparcie!
- Byle szybko. - Poczekaj.
Dobra, mamy nowe rozkazy – zawieźć ich do ambasady.
FBI się wmieszało. Jest jakieś zagrożenie bezpieczeństwa.
- Zajmijcie się tym. - Tak jest.
Macie swój tajny kod, sekretny język,
czy tak? Idealnie.
Co to znaczy, Leo?
- Padnij! - Co?
Co się dzieje?
Odwołuję wsparcie. Są w porządku.
Chodźmy.
Gdzie się tego nauczyłaś? Zabiłaś go?
Zmiażdżyłam mu tchawicę. Wyliże się z pomocą lekarza.
Zmiażdżyłaś tchawicę? Zabiłaś kiedyś kogoś?
Nie! Trening paramilitarny nauczył nas neutralizować cel
- w parę sekund bez użycia zabójczej siły. - Szkolenie paramilitarne…?
W zeszłym tygodniu otwierałem za ciebie słoik. Tylko udawałaś!
- Tak. - Całe nasze życie to kłamstwo?
Co…?
Z kim się ożeniłem?
Czy to Clancy?
Brzmi jak Clancy.
Clancy.
- Mamo? - Zostańcie tam. Idę do was.
Mamo!
To robi mama, kiedy śpimy?
Weź przestań!
Źle to wygląda.
Wygląda niesamowicie.
Tam jest facet!
Z drogi!
Korona. Łap ją!
Skacz!
- Clancy! - Hej.
Musimy uciekać.
- Szybko! - Skąd się tu wzięliście?
Znaleźliśmy tajny kod, który pani Finch zapisała na blacie…
- Odkryliśmy kryjówkę… - A Jay namierzyła twój chip.
Tak mi przykro, że was w to wciągnęłam.
To ja przepraszam.
Nie jesteś żałosna. Wiem, że tęsknisz za starym życiem,
ale musieliśmy cię odnaleźć. Nie odchodź, proszę.
Nigdy bym was nie zostawiła.
Hej, koleżanko.
Twój plan się powiódł. Oto jestem. Przy okazji…
obłowiłam się.
Oczywiście.
- Właśnie. - Znamy ją?
Nie martw się – jest dobra. No, trochę zła.
To dobra złolka.
- Zwiewajmy. - Idźcie.
Zajmę ich, wykasuję nagrania…
Chwileczkę. Oddaj Rolexa.
Masz ich tysiąc.
Dzięki, dobra złolko.
Wiedziałam, że sprostasz zadaniu.
Byłam gotowa. Ale nie spodziewałam się… dzieci.
- Tak. - Twoich dzieci. Ale…
nawet mi się podoba.
Dziękuję.
Mieszkasz tu? W centrum?
To raczej kryjówka na wszelki wypadek.
Ale fajne! Prawda, tato?
Fajne? Czy finansowo nieodpowiedzialne?
Czynsz w centrum jest bardzo wysoki.
Dzięki, że siedzisz na ręczniku.
Doceniam, że dbasz o koryncką skórę. Rozumiesz?
Tak, Leo.
Co ci się stało w rękę?
Nie wiem. Dużo się działo.
Machałem pięściami. Myślę, że zdzieliłem kilku gości.
Raczej doszło do tego, kiedy się niezdarnie przewróciłeś.
- To tylko stłuczenie. - Sądzę, że coś więcej, Leo.
Może uraziłeś nerw łokciowy.
Szczerze wątpię.
- Może jednak. - Cóż…
Nie zgadzam się.
Trochę zdrętwiała. Wpłynie to na moją pracę.
Jesteś chirurgiem?
Nie, jestem cukiernikiem. Potrzebuję silnych i zręcznych palców.
Proszę bardzo.
To skrzypce Capicchioniego?
Wiesz, co to? Tak.
- Zagrasz coś? - Jasne.
I odsłania więcej ciała. Dla kogo on to robi?
Ma ręce jak Popeye. To niewiarygodne.
No dobra.
Uruchomiłam protokół awaryjny.
Nic nam nie grozi. Poczekamy na telefon Henry’ego.
Ile to jest warte?
- Jakieś 20 milionów. - To absurd! Dwadzieścia milionów?
Oddamy ją. Nie należy do nas.
Przecież kradłaś mnóstwo rzeczy, kiedy byłaś młodsza,
- i to było super. - Nie.
Może powiemy, że ją zgubiliśmy?
Kev, posłuchaj.
Myliłam się.
Drogo za to zapłaciłam. Naraziłam ludzi, których kocham.
Nie chcę, żebyście robili to, co ja.
Podjęłam złe decyzje i zraniłam wiele osób.
Bardzo tego żałujemy. Prawda, Leo?
No cóż…
To prawda. Wstąpiliśmy do programu ochrony,
- by uciec od Jean-Paula. - Ty przystąpiłaś do programu.
Mnie to nie urządzało. A skoro Jean-Paula zapuszkowano,
dzięki twojej pomocy,
zwolniło się stanowisko szefa.
- Co się dzieje? Kto to? - Pamiętasz Elise?
Pracuje dla mnie. Wysłałem ją po ciebie.
Tak, wiedziałem!
Wiedziałem, że to złol. Co powiesz na to?
Tu mam twoją koryncką skórę.
Kiepski ruch, Ron.
Sam jesteś kiepski.
Po tym, jak cię znaleźliśmy z pomocą teledysku tego klopsika…
Hej! Nie nazywaj mojego brata klopsikiem.
Wiedziałem,
że ukradniesz koronę, tylko jeśli będzie nam coś grozić.
Twój kompas moralny zawsze przeszkadzał nam w dobrej zabawie.
Nie objęli cię ochroną.
Nie. Ale sama chyba przyznasz,
że się śmiertelnie nudzisz. Podwożenie dzieci, zakupy w Costco.
Jesteś szczęśliwa z Ciastkiem? Bez urazy, Ron.
- Ale mnie uraziłeś! - Nie mów tak do naszego taty.
Początkowo plan był prosty.
Namówić cię do kradzieży, wrobić cię i zwiać.
Ale przyznaj…
dobrze się bawiłaś.
Iskra wciąż się tli. Chodź ze mną.
Jak będzie, Mathilde?
Masz rację.
Iskra wciąż się tli.
Nazywam się Margot.
Co ty na to, Leo? Margot i Ron.
- Super para. „Rargot”. - Ohyda.
- „Rargot” albo „Maron”… - Spotkamy się w dokach.
Baxter przygotuje łódź. To chyba należy do mnie.
Cóż…
W takim razie żegnaj, Mathil… Margot.
Miłego wyjaśniania federalnym.
Siadać na krześle. Oboje.
Policja?
- Dzwonię, bo… - Wszystko w porządku.
Mam informacje o kimś, kto popełnił przestępstwo.
Myślę, że to para.
Mężczyzna i kobieta. Ona wszystkim dyryguje.
Ma blond włosy i niebieskie oczy.
Ma na sobie okropną, różową sukienkę.
- A mężczyzna… - Co?
Nie, to kobieta dowodzi. Tak.
Co robisz? Przecież nie pada.
Pospieszcie się,
bo nie wiem, co robić.
Jestem sąsiadką, widziałam ich.
Zajmowałam się swoimi sprawami…
Pokazujesz czapkę?
Proszę sprowadzić wszystkich.
- Ogarnę to. - Co?
- Czekaj. - …cały oddział.
Jest ich tak dużo.
Co robisz?
- Patrz! - Moja spluwa!
Mamo!
Tak!
O Boże!
Nie. O rany!
Boże, mamo. Tato, zrób coś!
Jasne.
Mam broń, rzucić ci ją?
- Zastrzel ją! - Co?
Nie mogę. Nigdy w życiu nie strzelałem!
Pomóż mi!
Dobrze.
O nie.
- Nic ci nie jest? - Tak.
Przepraszam. O Boże.
Zabiłem kogoś.
Tato, rusza się.
- Nie zabiłeś jej. - Rusza się!
Nikogo nie zabiłem. Oj, ona się budzi.
Musimy złapać Leo, inaczej to wszystko zwalą na mnie.
- Chodźcie. - Prędko.
Nie wierzę, że podniósł pan tego pająka. Ale pan odważny.
Czy ja tam wiem? Wiedziałem, że jest nieszkodliwy.
Co? Pogońce to jedne z najbardziej jadowitych pająków.
Miał na grzbiecie kokon z jajami, a w nim milion jadowitych młodych.
Mamo, nie. To nie nasze auto.
O Boże. Odpala je z kabli.
Potrafisz odpalić auto?
Naucz nas.
Nie! Nigdy tego nie róbcie.
A jeśli padną nam telefony, a wokół będą zombie
i śmiertelny wirus,
- to wtedy… - Kevin!
Patrzcie! To Leo.
Tam jest!
Mamo!
Dobra, wsiadajcie!
- Szybciej. - Skarbie.
- Leo się mylił. - Tak?
To ja podwożę dzieci.
To prawda.
Dasz radę!
Uratujmy naszą rodzinę.
- O, limitowana edycja. - No dobra.
- Podgrzewane fotele! - Pasy.
Ale ładne.
- Skup się. - Jedziemy.
- Wybaczcie. - Tato!
- Panie Finch! - To adrenalina.
- Jedź! - Skarbie!
- Jedź, tato! - Ruszamy.
Świetnie się prowadzi.
Ma niezłe przyspieszenie.
Edycja limitowana!
Tam jest!
W lewo!
- Udało się. - Ale przypływ adrenaliny!
Świetnie ci idzie.
Widzisz, jak to zrobiłem?
Jedź po krawężniku. Ścinaj zakręty.
Co teraz?
Nie wiem. Nie wybiegałem tak daleko do przodu.
Co?
- Mam pomysł. - Słucham?
To laserowy długopis. Mógłbym…
Po co ty go masz?
O rany!
Co się dzieje?
To nie nasza sprawka.
To przecież my!
- To my. - Zostawimy wiadomość.
Mam go.
Uważaj!
Wszyscy zginiemy.
- Skarbie, otwórz okno. - Co?
- Mam pomysł. - Dobrze.
Hej, Leo!
Leo! Chcesz się mierzyć z kierowcą minivana?
Obczaj system ochrony przy zderzeniu bocznym!
Co?
Wszyscy żyją? Dobra.
Biegnę za Leo! Zostań z dziećmi!
- Wszyscy cali? - Tak.
Leo!
Złapię go. Mam cię!
Zawsze musisz się popisywać.
- Mamo? - Tak?
- Tata cię bardziej potrzebuje. - Masz rację.
Czemu masz takie silne palce?
Skąd ta niesamowita siła i zręczność?
Jestem cukiernikiem, Leo!
Nie pójdę siedzieć. W poniedziałek pilnuję stołówki.
- Ludzie! - Udało się!
Tak!
Nie zadzieraj z cukiernikiem ani jego rodziną,
bo dostaniesz łomot!
Tak! Ty klopsie!
Wykapana córka.
A potem poszliśmy do super fajnego domu,
ale to była kryjówka.
A potem powiedział, że jest złym gościem, a nie dobrym.
- Co? - Właśnie.
No więc… Wow.
Rany. Miałaś ekscytujące życie.
- Przede mną. - Tak.
Wiesz…
Ty i ja…
Zawsze wiedziałem, że jesteś ode mnie lepsza, ale teraz rozumiem.
Byłem twoją przykrywką.
Prawda?
- Nasze życie… - Jest prawdziwe.
- Tak? - Jasne.
Oczywiście, że tak.
Tak myślałem…
Kocham ciebie
i naszą rodzinę.
Państwo Finch, rodzice przyjadą po mnie o ósmej.
Masz rację.
- Motyla noga! - Tak.
- Henry! - Henry!
- Angus! - Idziemy do ciebie.
Proszę, proszę.
Współlokator Henry z Uniwersytetu Nebraski.
Do boju, Huskersi!
Nie żywisz urazy?
Byłeś dziś bohaterem.
Serio. Ocaliłeś nas tą historią o zespole muzycznym.
I kiedy płynęliśmy.
- To nie było nic wielkiego… - Wręcz przeciwnie, Kev.
Odważny z ciebie dzieciak.
O Boże.
To była najbardziej szalona noc w naszym życiu.
A ja nic nie zapostowałam.
Co za strata.
Hej…
Przepraszam. Ostatnio byłam wredna.
Chyba czasem ci zazdroszczę.
Mnie?
Tak. Łatwo ci być sobą
i nie przejmować się, co myślą inni.
Chciałabym taka być.
A ja chciałbym być taki jak ty. Jesteś super wiolonczelistką.
Ja w niczym nie jestem dobry.
Co? Opowiadasz niesamowite historie!
Jesteś taki kreatywny. Rzeczy, które wymyślasz, są szalone,
dziwne i mądre.
- Jesteś spoko młodszym bratem. - Dzięki. A ty jesteś fajną siostrą.
Mamo…
Chcę jechać do Bostonu.
Chcę się zgłosić do letniego programu muzycznego Berklee.
Wiem, co powiesz: jestem za młoda i nie mogę mieszkać sama…
Dobrze.
Co „dobrze”?
Henry, pogrzebię ci w aktach.
Co? Byłaś muzykiem?
I nie tylko – byłaś wiolonczelistką.
Tak.
Kwartet Pescatricich nie ograniczał się do zbrodni.
Tak wbijaliśmy na wymyślne imprezy.
Berklee ma świetny program. A ty jesteś na to gotowa.
- Serio? - Jesteś świetną wiolonczelistką.
Wierz mi, znam się na tym.
A ja kompletnie się na tym nie znam.
Ale zgadzam się z mamą.
Jesteś świetna.
Jedziesz do Bostonu.
Już czas.
Dostanę też telefon?
- Jasne. - Nie.
O, nie.
- Jasne. - Okej.
Boston!
Hej.
Cześć.
Zostawiłaś kurtkę na łodzi Joeya.
Jasne. Dziękuję.
Jak kąpiel?
Okropnie.
To był niezły skok.
- To on? - Nie aresztowali cię?
- To on. - Upiekło mi się.
Jasne.
Niedługo się odezwę. Na razie.
Cześć.
Po co te kostiumy? Wszystko w porządku?
- Tak. Wszystko jest super. - Nie mogłoby być lepiej.
Podlewamy kwiaty.
Nie…
Lewis,
coś tu się dzieje.
I chyba wiem, co to jest.
Mogę wyjaśnić…
Zapomniałeś włożyć swoje specjalne majtki.
Już ich nie potrzebuję.
Super nocowanie.
Pewnie.
Tak!
Jeszcze raz dziękuję.
- Oczywiście. - Do usług.
Powinniśmy to powtórzyć.
- Nie. - Racja.
Pa!
- Dziękujemy. - Pa.
Trzymajcie się.
To koniec, prawda? Możemy wrócić do normalnego życia?
Pewnie tak.
Pewnie?
- Jak to „pewnie”? - Muszę zdjąć te buty.
To je zdejmij, ale odpowiedz na pytanie.
- Już to zrobiłam. - Powiedziałaś „pewnie”.
- No właśnie. - Ale to sugeruje, że o czymś nie wiem.
Zostały jakieś babeczki?
Kevin powtórzył swoją prezentację.
Tym razem powiedział prawdę.
Pani W. dała mu zero punktów.
Clancy przyjęto na uczelnię muzyczną.
Codziennie rozmawia z Travisem
przez telefon współlokatorki.
Mim spaliła swoje szorty,
ale zaczęła nosić peleryny i zapoczątkowała modę.
Ma 27 milionów obserwujących w mediach społecznościowych.
Lewis już nigdy,
przenigdy,
nie włożył swoich specjalnych majtek.
Korona wróciła na miejsce.
Leo został skazany na 18 lat więzienia.
Oddarł rękawy więziennego kombinezonu.
Ron został rzecznikiem Palco-Ninja 3000.
Prowadzi w piekarni zajęcia z silnych palców.
Chętnych uczniów nie brakuje.
Margot pracuje nad swoim CV.
Nie wie, jak zawrzeć tam jeden szczegół:
wyszkolenie do tajnych operacji.
Napisy: Anna Piotrowska