Skierowałem dziś do Wietnamu dywizję aeromobilną
i inne jednostki, które niemal natychmiastowo
zwiększą liczbę naszych żołnierzy z 75 000 do 125 000.
Dlatego też potrzebujemy większej liczby walczących
i musimy zwiększyć miesięczny pobór z 17 000 do 35 000 mężczyzn.
Trzydziesty grudnia.
Osoby urodzone 30 grudnia.
Prezydent Johnson ogłosił zwiększenie poboru do 35 000 miesięcznie.
- …do 43 000… - …do 51 000…
Już 382 386 mężczyzn w wieku od 18 do 24 lat wezwano do służby.
Stało się jasne,
że nikt, komu zależy na dobru Amerykanów,
nie może ignorować tej wojny.
Jeśli dusza Ameryki zostanie całkiem zatruta,
autopsja wykaże, że do zgonu przyczynił się Wietnam.
USA potrzebują nie nienawiści,
ale miłości i mądrości.
Proszę was, abyście powrócili do domu
i pomodlili się za rodzinę Martina Luthera Kinga.
- Dwudziesty czwarty sierpnia. - Wszyscy urodzeni dnia…
Wysłano kolejne 30 000 żołnierzy,
choć padł miesięczny rekord poległych Amerykanów.
To obszary zamieszkane.
Szkoły, pagody, kobiety, dzieci.
A to amerykański napalm.
Kobiety i dzieci płonęły żywcem. Tom?
Partia Demokratyczna
za miesiąc w Chicago nominuje Huberta Humphreya.
W kwestii wojny i sprawiedliwości społecznej
nie ma wielkiej różnicy
między Humphreyem a Nixonem.
Dlatego jedziemy do Chicago.
Całe autobusy młodych ludzi pojadą do Chicago.
Pokażemy naszą solidarność i oburzenie.
I co najważniejsze…
Przelecimy kogoś nowo poznanego.
Wysłali 536 000 z nas do kraju,
którego żaden z pseudopatriotów nie znalazłby na mapie,
choćby miał mapę!
Jedziemy do Chicago.
W parku zaśpiewamy Woody’ego Guthriego, będzie dobrze.
Ale policja będzie na skraju pierdolca,
bo Daley na pewno ich nakręci.
Jedziemy do Chicago z pokojowym nastawieniem.
Ale jeśli spotkamy się z przemocą,
zapamiętajcie sobie, że odpowiemy na nią…
W pokojowy sposób. Zawsze, bez wyjątków.
- A jeśli policja zacznie was bić? - Dlaczego?
- Mów. - Ucieknę.
David, on ogląda wiadomości.
To mój setny protest. Ten też nic nie zmieni.
- Policja… - Nie ona mnie martwi.
Raczej Hoffman i Rubin.
To konwencja demokratów.
Będą tam wszystkie media,
a Daley nie pozwoli, żeby miasto ogarnęła wojna.
Hoffman i Rubin w pewnym sensie są geniuszami.
- Boże. - Ma zbiórkę skautów o 7.
- Jeśli policja… - Jeśli spróbuje mnie zatrzymać,
zrobię to, co zawsze. Uczyłem cię tego.
Spokojnie i uprzejmie…
Rozjebiemy skurwieli!
Dadzą nam spokój i będzie okej.
Podburzają, zastraszają, za nic mają pierwszą poprawkę.
Jak zaczną nas bić, nie odpuścimy.
Nie mów tego w Chicago.
- Fred wzywa. Bilet. - Niech sam przemawia.
Zbierze się tam dobre 5000 ludzi.
To spora publika.
Masz kłopoty w Connecticut.
Przewodzę Czarnym Panterom.
Zawsze będę miał kłopoty. Torba.
Będą większe, jeśli powiesz tam „usmażyć psy”.
Wyrywasz słowa z kontekstu.
Jak każdy biały Amerykanin. Policja ma w dupie kontekst,
w Chicago cię nie obroni.
Muszę tam być.
- Ale „usmażyć psy”? - Jak naskoczą…
- Dr King… - Nie żyje.
Miał marzenie? Teraz ma kulkę w głowie.
Martin i Malcolm nie żyją, Medgar i Bobby nie żyją. Jezus nie żyje.
Działali pokojowo. My zadziałamy inaczej.
Będę tam cztery godziny i tyle.
Prowiant.
Weź chociaż to.
Gdybym umiał strzelać, nie wygłaszałbym przemów.
PISMO Z DNIA 10 MAJA 1968
Nazwano go na cześć radzieckiego komisarza Wiaczesława Mołotowa.
Szklana butelka.
…PRZECIW LEWICOWYM ORGANIZACJOM…
Do połowy nalewamy benzyny i oleju silnikowego…
…NONKONFORMIŚCI…
…HIGIENA OSOBISTA…
Do środka wsadzamy styropian, a na to petardę.
…SPROŚNOŚĆ, NARKOTYKI, SEKS…
Zaklejamy gumą do żucia…
…ROZWIĄZŁOŚĆ…
…PRÓBY ROZBICIA SPOŁECZEŃSTWA…
I na koniec lont.
Rzucajcie!
OŚRODEK REKRUTACYJNY LOTNICTWA USA
Za tydzień rozpocznie się 35. konwencja demokratów.
Burmistrz Chicago Daley zapewnia, że nie będzie problemów.
- Czy konwencja będzie udana? - Najlepsza w historii.
- To Jerry? - Tak.
Niech powie Abbiemu, że jedziemy zakończyć wojnę,
a nie się opierdalać.
Powiedz Abbiemu, że jedziemy zakończyć wojnę,
a nie się opierdalać.
Hayden mówi, że jedziemy zakończyć wojnę, a nie się opierdalać.
Studiowałem na Brandeis, to się nie wyklucza.
Pokażemy, że nasze pokolenie jest poważne.
Ludzie pytają, czy boję się przesadzonej reakcji policji.
Wydałem nakaz, aby strzelać do podpalaczy.
Nie martwimy się o to.
Do Chicago wysłano cztery oddziały Gwardii Narodowej Illinois, 5000 ludzi.
Liczymy na to!
Jedziemy do Chicago z pokojowym nastawieniem,
ale zamanifestujemy tam nawet bez zezwolenia.
Dodatkowe 10 000 policjantów, w tym oddziały prewencji…
Nie sięgniemy po czołgi ani gaz pieprzowy.
To szturm na serca i umysły Amerykanów.
Ci ludzie to rewolucjoniści
dążący do zniszczenia rządu USA.
Konwencja demokratów zacznie się w państwie policyjnym.
Nie sposób nazwać tego inaczej.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI USA PIĘĆ MIESIĘCY PO KONWENCJI
THOMAS FORAN – RICHARD SCHULTZ PROKURATORZY FEDERALNI
To historyczna chwila.
Słucham?
Zmieniają portret.
- Tom. - Howard.
- Lot był spokojny? - Tak.
- Richard Schultz? - Tak.
Howard Ackerman, doradca prokuratora generalnego.
- Miło mi. - Zna pan sprawę?
Nie. Miałem przylecieć do Waszyngtonu na spotkanie z panem Mitchellem.
Świetnie.
Wreszcie zmienili ten cholerny portret. Zapraszam.
Zgodnie z dobrym obyczajem
po wyborze nowego prezydenta członkowie gabinetu odchodzą,
by oszczędzić prezydentowi nieprzyjemnych zwolnień.
Wie pan, kiedy Nixon dostał list rezygnacyjny Ramseya Clarka?
- Nie. - Godzinę przed moim zaprzysiężeniem.
Chciał mnie ośmieszyć.
Moim zdaniem to Ramsey Clark się ośmieszył.
John Mitchell.
Thomas Foran. To Richard Schultz.
W życiu nie widziałem nic bardziej pojebanego niż Chicago.
- Proszę? - Konwencja, zamieszki.
- Rozumiem. - Siadajcie.
- Johnnie Walker może być? - Tak, dziękuję.
- Richard? - Ja podziękuję.
Nie wiemy, jak ludzie Humphreya mogli być tak głupi.
Nominowano go przy uzbrojonej ochronie.
- Słucham? - Synu, denerwujesz się?
- Nie. - Dlaczego nie?
Żart. Nie wierzcie w to, co o mnie mówią.
Ramsey Clark pokazał mi w progu środkowy palec.
Myśli pan, że Humphrey przegrał wybory przez Chicago?
Nie. Republikanie mieli lepszego kandydata.
- Racja. - Daley nie pomógł partii,
ale on i ludzie Humphreya nie złamali prawa, to nie nasza sprawa.
Naszym zdaniem zeszłego lata nie złamano prawa federalnego.
Pan Foran przeprowadził wnikliwe śledztwo.
Wtargnięcie, niszczenie mienia publicznego, nieobyczajność.
Nic na poziomie…
Siedzielibyście u prokuratora generalnego,
gdybym chciał, żebyście oskarżyli ich o wtargnięcie?
Nie wiedzieliśmy, że Departament Sprawiedliwości
chce ich o coś oskarżyć.
- Chcemy. - Clark był przeciw…
Clark nie kieruje już departamentem, nie słyszał pan?
- A Johnson wrócił do Teksasu. - Oczywiście.
Dupek zrezygnował godzinę przed moim zaprzysiężeniem!
Nieprofesjonalnie.
Nieprofesjonalnie? To niepatriotyczne. I nie tylko.
To było nieuprzejme. Trzeba umieć się zachować.
Chcę, żeby wróciły maniery i Stany z mojej młodości.
Pomoże mi pan?
Pan Foran wskazał pana jako najlepszego prokuratora
- w jego biurze. - Dziękuję.
Rozdział 18, paragraf 2101.
To prawo federalne złamano.
Prawo Rapa Browna.
Zmowa w celu przekroczenia granicy stanu, by podżegać do przemocy.
Do dziesięciu lat kary i właśnie tyle chcemy.
- Dla kogo? - Dla liderów.
„Abbie Hoffman, Tom Hayden, Jerry Rubin,
Dave Dellinger, Rennie Davis, Lee Weiner, John Froines i Bobby Seale”?
Nazywam ich studenciakami. Wszyscy wiedzą, o kogo chodzi.
Drażliwi i niebezpieczni.
Przez dekadę patrzyliśmy, jak ci buntownicy bez pracy,
którzy nie pobrudzili sobie rąk walką z wrogiem,
mówią nam, jak prowadzić wojnę.
Ta era się skończyła. Dorośli wrócili, a te cholerne pedzie
stanowią zagrożenie dla kraju.
Spędzą kolejną dekadę w federalnym więzieniu.
Bez żartów.
Jesteś prokuratorem prowadzącym. Dlatego wcześniej nic nie mówiłem.
Rozumiem.
Richard, podaliśmy ci piłkę. Jesteś gotowy?
Płaci mi pan za opinię.
- Słucham? - Płaci mi pan za moją opinię.
Tego uczą na studiach? Płacę za wygraną.
Nie wiem, czy oskarżenie o zmowę przejdzie.
- Czemu? - Niektórzy z nich się nie spotkali.
Telefony.
Prawo Rapa Browna ustanowili biali z Południa i Kongres,
by ograniczyć wolność słowa czarnych aktywistów.
- Prawa obywatelskie… - Wiem.
Nie potrzebuję wykładu.
Te okoliczności nie są ważne. Liczy się moc prawna.
Nie znamy jej.
- Nigdy nie przywołano go w sądzie. - Tym ciekawiej.
To dziewicze terytorium. Czysty teren.
- To prawo, a oni je złamali. - Oczywiście.
- Jakiś problem? - Nie.
Niech pan mówi, skoro płacę panu za udzielanie rad. Niech mi to się opłaci.
Niektórzy uznają,
że departament ogranicza wolność słowa.
Część ludzi ma tych mężczyzn za męczenników.
- Czy ktoś z nich tutaj jest? - Nie.
Mając 33 lata, będzie pan prokuratorem prowadzącym
najważniejszej sprawy w pana życiu
ze wskazania prokuratora generalnego.
Chcę pana wyznaczyć.
Ale najpierw chcę spytać, co pan o nich sądzi.
- Prywatnie czy jako… - Prywatnie.
Są wulgarni, antysystemowi,
aspołeczni i nieracjonalni, ale to nie jest karalne.
Więc zaimponuje mi pan, wnosząc oskarżenie.
- Pozostaje pytanie. - Jakie?
Kto rozpoczął zamieszki? Protestujący czy policja?
- Policja nie wszczyna zamieszek. - Świadkowie to podważą.
Zdyskredytuje pan ich i wygra,
bo tego od pana oczekuję, panie Schultz.
Nie sprawiłeś wrażenia wdzięcznego.
Damy im dokładnie to, czego chcą. Scenę i publiczność.
Myślisz, że będzie duża?
Cały świat patrzy!
Myślę, że będzie.
Cały świat patrzy!
ATAK NA JEDNOSTKĘ ATAKIEM NA WSZYSTKICH
TO ODCISK ŁAPY KURY UWOLNIĆ SIÓDEMKĘ
GDZIE PRAWA BIAŁEGO OBYWATELA?
AMERYKA KOCHAJ ALBO WYJEDŹ
SĄD OKRĘGOWY W CHICAGO, ILLINOIS
Cały świat patrzy!
ZAMKNĄĆ ICH
Jak śmiecie? Wynocha stąd!
- Abbie! - W porządku?
Abbie, tutaj.
- Póki ich nie zobaczyłem. - Większość nas popiera.
- Kochamy cię, Abbie! - Widzisz?
Uwaga!
Jezu! Jak to zrobiłeś?
Mam doświadczenie.
Abbie, tutaj!
Nie wiesz, co zrobić z jajkiem?
Nie.
- Panie Kunstler, jedno pytanie! - Bill!
W porządku. Proszę o ciszę.
To nowy członek obrony.
Leonard Weinglass,
jeden z najlepszych specjalistów od pierwszej poprawki.
- Bill, powiesz nam, czy… - Śmiało, Sy.
Co z Charlesem Garrym?
Charles Garry nadal przebywa w szpitalu.
Proszę kontaktować się z jego biurem.
- Kolejne pytanie. - Marjorie.
Reprezentuje pan Seale’a?
Nie. Wyraźnie zaznaczam,
że ze względu na jego bezpieczeństwo
nie będę dziś reprezentował Bobby’ego Seale’a.
Pytanie. Jack.
Podobno to Hayden chciał, by do procesu dołączył pan Weinglass,
bo ma wątpliwości co do pana powagi.
- Cóż… - To William Kunstler.
Podczas przesłuchania świadków pokaże swoją powagę.
FRED HAMPTON – PRZEWODNICZĄCY ODDZIAŁU CZARNYCH PANTER W ILLINOIS
Rozumiem, czemu chcą Abbiego, Jerry’ego i Haydena,
nawet Renniego i Dellingera, ale co tu robi nasza dwójka?
Nie wiem, ale ten proces jest jak Oscary dla protestujących,
więc jestem zaszczycony, że mnie nominowano.
Co to?
Codziennie robię listę.
Amerykanów, którzy zginęli po naszym aresztowaniu.
Po co?
W trakcie procesu łatwo będzie zapomnieć, o co tu chodzi.
- Panowie. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Właśnie podano w wątpliwość moją powagę.
Cokolwiek dzieje się między tobą a Abbiem, nie wnoście tego w te mury.
Mam wrażenie, że kroi się tu…
- Fred. - Bill.
Jadłeś dziś śniadanie?
- Co? - Czy jadłeś dziś śniadanie?
- Tak. - Co?
Co się dzieje?
Rozmawiamy o śniadaniu,
bo tylko o tym wolno mi z nim rozmawiać.
Zgadza się.
- Bobby. - Adwokat dał nam instrukcje.
W razie czego siedzę tam.
Wystarczy, że powiesz, że mnie potrzebujesz.
- Nie potrzebujemy cię. - Możecie przestać?
Ławnikom się nie spodoba, że twoi kumple siedzą razem.
To nie moja ława. Jeśli…
Ma rację.
Rozsiądźcie się parami.
Fred.
- Są odpowiednio ubrani. - W porządku.
Zdejmijcie te przerażające berety.
Nie schrzań tego.
Dobra. Umiesz zmotywować człowieka.
Widzisz ten tłum?
Mam jajko.
- Wyrzuć je. - Chciałbym.
Tłum, jakbyśmy byli… Jak mu tam? Poznaliśmy go.
- Tak. - Jak on się nazywa?
- Kto? - Najlepszy perkusista w historii.
Gene Krupa?
Nie. Gene Krupa? Mówię o perkusiście z Cream.
Poznaliśmy go wczoraj.
- Ginger Baker. - Dziękuję.
Przed sądem jest tłum, jakbyśmy byli Gingerem Bakerem.
- Jesteś zjarany? - Tak, a ty?
Siadaj.
Pamiętaj, co mówiłem.
Tak. A ty pamiętaj, że masz nas obronić.
Słyszę dziś dużo dobrych rad.
Proszę wstać.
Jest 26 września 1969 roku, godzina dziesiąta.
Wszyscy mający sprawę przed Sądem Okręgowym Illinois,
Okręg Południowy, Wydział Wschodni, zostaną wysłuchani.
Sprawę prowadzi sędzia Julius Hoffman.
Boże, chroń USA i ten czcigodny sąd.
Proszę usiąść.
Proszę wprowadzić ławę przysięgłych.
PIERWSZY DZIEŃ PROCESU
Proszę zaprotokołować, że dołączyło do nas
dwunastu ławników i czterech zastępców.
Witam państwa.
Dzień dobry.
Pani Winter, proszę wywołać sprawę.
Sprawa 69 CR-180,
Stany Zjednoczone Ameryki przeciwko Davidowi Dellingerowi,
Rennardowi C. Davisowi, Thomasowi Haydenowi,
Abbottowi Hoffmanowi, Jerry’emu C. Rubinowi,
Lee Weinerowi, Johnowi R. Froinesowi i Bobby’emu G. Seale’owi.
Prokuratura może wygłosić mowę wstępną?
Tak, Wysoki Sądzie.
- Nie ma mojego adwokata. - To nie pana kolej.
Zaczynam proces bez adwokata.
Proszę usiąść.
Panie Schultz.
Dzień dobry, jestem Richard Schultz,
prokurator federalny Okręgu Południowego Illinois.
Przy moim stole siedzi mój szef, prokurator Foran.
A raczej to ja siedzę przy jego stole.
Przy stole obrony zasiada ośmiu oskarżonych
reprezentowanych przez Williama Kunstlera i Leonarda Weinglassa.
Oskarżeni twierdzą, że reprezentują trzy różne grupy.
- Twierdzą, że jedna z grup… - Przepraszam.
Słucham.
Chcę coś wyjaśnić ławie przysięgłych.
Na sali jest dwóch Hoffmanów.
Oskarżony Abbie Hoffman i ja, sędzia Julius Hoffman.
Dziękuję.
Nie chcę, aby doszło do nieporozumienia.
Raczej nikt nas nie pomyli, stary.
Proszę zwracać się do mnie „Wysoki Sądzie”
i wyłącznie na wyraźne…
W ogóle proszę się nie odzywać.
Oskarżeni powiedzieliby, że reprezentują trzy grupy.
Proszę zaprotokołować,
że nie jestem spokrewniony z oskarżonym Hoffmanem.
Ojcze, nie!
Panie Hoffman, wie pan, czym jest obraza sądu?
Dla mnie niemal świętością.
- Wysoki Sądzie? - Proszę kontynuować.
Davis i Hayden to liderzy SDS, Studentów na rzecz Demokratycznego Społeczeństwa.
Sprowadzili oni swoich ludzi do Chicago
w celu wywołania zamieszek
i zakłócenia konwencji demokratów.
Członków Youth International Party zwie się Yippies.
Partii przewodzą Abbie Hoffman i Jerry Rubin.
Bobby Seale jest przewodniczącym Czarnych Panter.
Oskarżeni powiedzieliby, że są to trzy odrębne grupy, lecz…
- Przepraszam. - Tak?
- Mogę coś powiedzieć? - Nie.
Wspomniał o mnie.
Jest pan oskarżonym, często będzie się o panu wspominać.
Mam prawo do adwokata, Wysoki Sąd dobrze o tym wie.
Proszę nie mówić, co sąd wie, a czego nie. Niech pan siada.
Panie Schultz.
To radykalna lewica. Lewicowi radykałowie w różnych szatach.
Oskarżeni mieli plan,
a plan powzięty przez dwie lub więcej osób to zmowa.
Przekroczyli granice stanu, dlatego jesteśmy w sądzie federalnym.
Planowali zamieszki i jednego jesteśmy pewni.
Osiągnęli ten cel.
Przepraszam. Wywołaliśmy do protokołu pozostałych oskarżonych?
Pan… Weiner.
Weiner.
Pan Froines i pan Dillinger.
Dellinger.
O co chodzi?
Ma pan na myśli pana Dellingera.
Derringera.
Nazywa się Dellinger.
Prokurator miał na myśli oskarżonego Derringera.
- Nie Dellingera. - Dellingera, Wysoki Sądzie.
- Możemy to wyjaśnić? - Oczywiście.
Dillinger rabował banki. Derringer to pistolet.
Oskarżony to Dellinger, a ja nie jestem krewnym sędziego.
Chcę uprzedzić Wysoki Sąd,
że takie wtrącenia i zniewagi będą stałą taktyką oskarżonych.
To nie taktyka.
Obecnie według protokołu tylko oskarżeni znają swoje nazwiska.
Proszę usiąść, panie Schultz.
Panie Kunstler.
Niesłusznie włączono mnie do tej grupy.
- Kto jest pana adwokatem? - Charles R. Garry.
Jest tutaj?
- Nie. - Wysoki Sądzie…
Reprezentuje pan pana Seale’a?
- Nie. - To proszę usiąść.
Panie Schultz, przepraszam.
Zakończył pan swoją mowę wstępną?
Tak, Wysoki Sądzie.
Mój adwokat leży w szpitalu w Oakland po operacji pęcherzyka żółciowego.
Panie Kunstler.
Siedzi pan tuż obok niego.
Proszę go reprezentować, to ta sama sprawa.
Fakt, że obok pana Seale’a siedzi adwokat,
nie spełnia wymogów rzetelnego procesu.
Mam prawo…
Złożono wniosek o przełożenie rozprawy ze względu na stan pana Garry’ego.
Byłem tego świadkiem. Wysoki Sąd go odrzucił.
Dlatego pan Seale stawił się bez adwokata.
Nie podoba mi się pański ton, panie Kunstler.
Nie chciałem znieważyć sądu.
Nie chcę uniemożliwić panu Seale’owi odwołania, więc podkreślam,
że go nie reprezentuję.
Nie proszę, żeby działał pan na szkodę pana Seale’a.
Ale nie pozwolę mu zwracać się do ławy przysięgłych,
gdy jego adwokat siedzi tuż…
Ale on nie jest adwokatem Bobby’ego.
Pan… Rubin.
Zgadza się.
To się nie powtórzy!
Wysoki Sądzie, nie jestem z nimi.
Większości z nich nigdy wcześniej nie widziałem.
- Spokój. - Jest nas tu ośmiu.
Widziałem transparenty: „Uwolnić siódemkę z Chicago”.
Nie jestem z nimi!
- Proszę usadzić pana Seale’a. - Jaka zmowa? Nie znam ich.
Prokurator chciał czarnego oskarżonego, by przestraszyć ławę.
Dokooptowali mnie, żebym był straszakiem.
- Ja przyleciałem, wygłosiłem mowę. - Panie Seale.
Zjadłem, pojechałem na lotnisko i wróciłem do Oakland.
Dlatego nazywają ich siódemką z… Nie dotykaj mnie!
Proszę zaprotokołować, że pan Seale dopuścił się zniewagi sądu.
Musimy podjąć decyzję,
a myślałem, że podjęliśmy ją cztery miesiące temu na samym początku.
Wykorzystamy proces, by obronić się przed poważnymi zarzutami,
za które grozi dziesięć lat,
czy żeby powiedzieć „pierdol się” systemowi?
- Pierdol się. - Tego się obawiałem.
- To odpowiedź czy mówił do mnie? - Też nie wiem.
Jeśli wyjedziemy, nie mówiąc, po co przyjechaliśmy, to będzie dramat.
Jeśli nas skażą, w ogóle nie wyjedziemy.
Musimy tylko powiedzieć, że nie zamierzaliśmy wszcząć zamieszek.
Jerry ma rację.
- Dlaczego? - Proces nie powinien dotyczyć nas.
Byłoby cudownie, ale dotyczy. John? Lee?
Czy ten sędzia jest wariatem?
- To nie nasz problem. - Jeszcze.
Mówię o nas. Abbie. Nie możesz pyskować sędziemu.
- A Jerry… Jezu! - Chłopie.
Obciąłeś się na rozprawę?
- Tak. - Ściąłeś się dla sędziego.
To…
Nie mam słów.
To dla mnie obce.
- Mydło też. - To bolało.
Wyjaśnijmy coś sobie. W pięć minut zrobiliście z nas takich,
jakimi chce nas przedstawić Schultz.
Nie mam z tym problemu.
Jerry’emu się podobamy. John? Lee?
- Jasne. - Ja mógłbym zrzucić pięć kilo.
Nie lubię kłótni.
- Rennie. - Muszą wysłuchać Toma.
Wysłuchali.
Przed sądem tłum skandował, że cały świat patrzy.
Zaczęło się.
Tak wygląda prawdziwa rewolucja. Rewolucja kulturalna.
Co tu robisz?
Dostałem zaproszenie z sądu.
Po co przyjechałeś na konwencję?
Zakończyć wojnę.
Zanim się za nim opowiecie,
wiedzcie, że ostatnie, czego on chce, to zakończyć wojnę.
Nie mam czasu na rewolucję kulturalną. Zależy mi na prawdziwej.
Spokojnie.
Ale na fryzjera miałeś czas.
Wszyscy się już wyżalili?
Co to miało znaczyć?
Ewidentnie nie.
Poparłeś Bobby’ego.
Zaznaczyłem, że go nie reprezentuję.
- Chcę być na spotkaniach. - Nie możesz.
- Ale będę. - Fred.
Chodzi o jego życie, a wy się popisujecie.
- Dziękuję. - Zamknij się.
Biali siedzą przy stole i jedzą, a Bobby’ego zamknęli.
Wyszli za kaucją.
A Bobby jest aresztowany za zabicie policjanta w Connecticut.
Nie odmówienie ustąpienia miejsca w autobusie.
Pogadaj z nim. Powinniśmy go reprezentować, chociaż dziś.
- Sędzia jest… - Jebnięty.
Wrogo nastawiony. Garry pewnie tego nie przewidział.
Bobby jest niewinny.
- No dobrze. - Nikogo nie zabił.
- Musicie to wiedzieć. - Jasne.
Musisz spróbować go przekonać.
Nie mogę.
- Spróbuj. - Próbowałem!
Nie poddawaj się.
Wracamy.
Chodźmy.
Jerry, Abbie, o ile nikt nie zada wam pytania,
nie odzywajcie się na sali sądowej.
- To proces polityczny. - Co?
To proces polityczny i werdykt jest już przesądzony.
Nie będę udawał, że tego nie widzę.
Istnieją procesy cywilne i karne.
Nie ma czegoś takiego jak proces polityczny.
Pewnie.
Abbie jest mądrzejszy, niż wygląda.
Krowy są mądrzejsze, niż on wygląda.
- S-T-A-H-L. - Zawód?
3. DZIEŃ PROCESU
Zastępca burmistrza.
Czy 26 marca 1968 roku odbył pan spotkanie?
- Tak. - Z kim?
- Pan Hoffman i pan Rubin? - Wystarczy po imieniu.
O czym rozmawialiście?
O tym, że Youth International Party zorganizuje festiwal życia
w trakcie konwencji demokratów.
Mówili, że pojawią się tysiące młodych, a w parku zagrają rockowe zespoły.
Odbędą się koncerty.
- Rockowe? - Tak bym zakładał.
Mówili też o publicznym odbywaniu stosunków.
O czym?
Publiczne stosunki.
Wnioskujecie o zezwolenie na publiczne…
- Tak. - I rock.
Nie ma mowy.
A co pan na R&B?
- Wydał pan zezwolenie? - Nie.
Czy Abbie Hoffman powiedział coś w związku z tą odmową?
Panie Stahl, proszę coś zrozumieć.
W Grant Park odbędzie się festiwal życia, i to w dzień konwencji.
Będzie muzyka rockowa i stosunki w miejscu publicznym.
Zapewne z żonami i kochankami delegatów.
Długowłosi lewicowcy na psychodelikach spikną się z fanami trawy.
Będziemy nalegać, by przyszły prezydent nie wysyłał naszych przyjaciół na rzeź.
Odbędzie się to i bez zezwolenia.
Hotele zajmą delegaci. Gdzie będziecie spać?
Jedni w namiotach, inni będą szaleć całą noc.
- Ile będzie osób? - Dużo.
To znaczy? Tysiąc? Dwa tysiące?
Dziesięć tysięcy.
- Jezu. - Właśnie.
Abbie Hoffman dodał coś na koniec spotkania?
Tak.
- Co powiedział? - Że…
Albo da mi pan sto patyków i wszystko odwołamy.
Dziękuję.
Panie Fineglass.
Weinglass, Wysoki Sądzie.
4. DZIEŃ PROCESU
Panie Stahl, czy to spotkanie z panem Hoffmanem i panem Rubinem
było jedynym pana spotkaniem z oskarżonymi?
Nie.
Drugiego sierpnia spotkał się pan z Haydenem i Davisem.
- Tom Hayden. - Rennie Davis.
A 12 sierpnia spotkał się pan z Dellingerem.
Powiem panu to samo co innym.
Doszło do kolejnych spotkań z Tomem i Renniem 10 i 12 sierpnia
oraz do spotkania z Davidem Dellingerem 26 sierpnia.
Nie pamiętam dat.
Są w księgach ratusza.
Rozumiem.
Na każdym z tych spotkań złożono wniosek o zezwolenie
na demonstrację w Grant Park podczas konwencji.
Pannie Stahl, to będzie pokojowa demonstracja.
Bez przemocy. I nie chcemy przeszkadzać delegatom.
Na każdym ze spotkań wniosek został odrzucony.
Powiem wam to samo, co panom Hoffmanowi,
Rubinowi i Dellingerowi.
Żadnych demonstracji w okolicy Hiltona.
Musi się odbyć obok Hiltona, tam będzie konwencja.
Nie będzie demonstracji w okolicy Hiltona.
Rzecz w tym, że będzie.
- Grozi mi pan? - Nie.
Nie grozimy, tylko ostrzegamy.
Tysiące ludzi jadą do Chicago.
Jeśli nie wyznaczy się im miejsca, będą demonstrować wszędzie.
Miasto zachowałoby się nierozważnie, nie przygotowując planu awaryjnego.
Będzie potrzebna policja, ambulanse.
- Kontrola ruchu. - Woda, toalety.
Złożyli wniosek pięć razy.
Pięć razy powiadomili pana o zagrożeniach płynących z niewyznaczenia miejsca…
Nie przyjmuję poleceń od oskarżonych.
- Nie. - Nie.
Tylko od burmistrza.
Wyznaczył pana, a pan mu podlega.
Owszem.
Burmistrz może pana też odwołać.
- Tak. - Dziękuję.
Ma pan pytania do świadka, panie Kunstler?
Tak. Panie Stahl, gdy Abbie…
Przepraszam.
Panie Seale, zechce pan przedstawić człowieka siedzącego za panem?
- Nie. - Nie?
- Nie. - Dlaczego?
Nie jest oskarżonym.
Panie Seale, proszę przedstawić człowieka siedzącego za panem.
To Fred Hampton.
Proszę zaprotokołować,
że pan Hampton jest przewodniczącym Czarnych Panter w Chicago.
Pan Hampton nie występuje przed sądem, po co to protokołować?
Gdyż ewidentnie udziela panu Seale’owi porad prawnych.
Moim adwokatem jest Charles Garry.
Przepraszam, Wysoki Sądzie,
ale Hampton mógł podawać Seale’owi wynik meczu.
- Zakładam, że jednak nie. - Dlaczego?
Tak się dzieje, gdy oskarżony nie ma adwokata.
Sąd zakłada, że reprezentuje pana
członek Czarnych Panter siedzący za panem.
Kontynuujmy.
Panie Stahl, gdy Abbie zaproponował, że za 100 000 $ odwoła demonstrację,
wziął pan to na poważnie czy uznał to za żart?
Nie miałem powodu myśleć, że nie mówił poważnie.
- Wie pan, czym jest wymuszenie? - Tak.
- I że to przestępstwo? - Tak.
Gdy powiadomił pan FBI,
że pan Hoffman usiłował przekupić urzędnika państwowego, co powiedzieli?
Nie powiadomiłem FBI.
Przepraszam. Zatem co powiedziano w biurze prokuratora generalnego?
- Nie powiadomiłem go. - A prokuratora hrabstwa?
- Nie. - Komisarza policji?
- Panie Kunstler. - Policjanta przed biurem burmistrza?
A może burmistrza? Panie Stahl, spytam jeszcze raz.
Gdy Abbie Hoffman poprosił o 100 000 $ w zamian za odwołanie demonstracji,
uznał pan to za poważną ofertę czy wiedział pan, że to żart?
Nie miałem powodu sądzić, że nie mówi poważnie.
A wie pan, że krzywoprzysięstwo też jest przestępstwem?
- Sprzeciw. - Podtrzymuję. Proszę usunąć z protokołu
całe przesłuchanie pana Stahla,
a ławie przysięgłych polecam je zignorować.
Wykreśli pan całe przesłuchanie?
Dałem panu i panu Fineglassowi…
Weinglassowi.
Zeznania pana Stahla są całkowicie…
Zakłóca pan pracę sądu, panie Kunstler.
Wnoszę o przywrócenie zeznań.
- Odrzucam. - Odrzucam.
- Sprzeciw.
Odnotowano. Ma pan jeszcze jakieś pytania?
Tak. Panie Stahl, czy na którymś z tych spotkań
któryś z oskarżonych powiedział, że jeśli nie dostaną zezwolenia,
to zorganizują brutalne zamieszki?
Tak, powiedzieli, że powinienem wydać zezwolenie, by zminimalizować zniszczenia.
Powiedzieli, co spowodowałoby te zniszczenia?
Zniszczeń nie spowodowała policja Chicago,
jeśli pan to sugeruje.
Nie mam pytań.
Chciałbym przesłuchać świadka.
- Nie może pan. - Spotkaliśmy się?
Proszę usiąść.
Jesteście winni zmowy?
Jesteśmy niewinni,
a zmowy dopuścili się skurwiele, którzy nas oskarżyli.
To oni odpowiadają za rozlew krwi na ulicach Chicago.
Dlaczego Seale nie chce reprezentacji?
W tym pytaniu zawarł pan kłamstwo.
Centrala spiskowców, chwileczkę.
Może lepiej nie przedstawiaj się jako centrala spiskowców.
Rozumieją ironię i humor.
- Nie sądzę. - Większość ludzi jest mądra.
Jeśli w to wierzysz, każdy dzień będzie zawodem.
Czekaj.
W czym mogę pomóc?
Wiadomości?
Tak, przyjmujemy donacje, mamy drogich prawników.
Którzy pracują za darmo. Asystenci są drodzy.
Trawy nie przyjmujemy.
- Hej! - Abbie mówi, że weźmiemy zioło.
- Wiadomości? - Już podaję adres korespondencyjny.
Hyde Park, East Jackson Street 28, Chicago, Illinois. 60604.
To była wasza ostatnia konferencja prasowa.
Nie stawaj między Abbiem a kamerą bez ochraniaczy.
To był dobry dzień, Len. Powiedz mu to.
Sześć i 11.
- Tak. - To znaczy?
Ci ławnicy są po naszej stronie.
Skąd wiecie?
Szóstka pokazała mi powieść Jamesa Baldwina.
A 11. kiwał głową przy zeznaniach Stahla.
Może przysypiał.
Potakiwał.
Koniec z konferencjami.
Dlaczego Seale nie chce reprezentacji?
W tym pytaniu zawarł pan kłamstwo.
Prawnikiem Seale’a jest Charles Garry. Leży w szpitalu.
Wniosek o przełożenie procesu został odrzucony.
Przyjąłby pan te 100 000 dolarów?
Pewnie, że bym je wziął.
Ale co do odwołania…
Ile jest warte? Jaka jest pana cena?
Za odwołanie rewolucji?
Jaka jest pana cena?
Moje życie.
23. DZIEŃ PROCESU
Wiesz, co się dzieje?
Od lat nie wiem, co się dzieje.
Na dziś zamykam rozprawę,
za 15 minut chcę widzieć u siebie prawników.
Proszę wstać.
Panowie, powiadomiono mnie,
że dwoje ławników otrzymało
listy z pogróżkami od Czarnych Panter.
Którzy ławnicy?
Numery sześć i jedenaście.
Listy wrzucono do skrzynek pocztowych ich rodziców.
Zapraszam szóstkę.
Sześć i jedenaście?
- Tak. - Wysoki Sądzie, może…
Witam ławniczkę numer sześć.
Dzień dobry.
- Chcę… - Proszę.
Dziś rano pani rodzice dostali ten list.
Wezwali policję, tak jak należy.
Proszę odczytać ten liścik.
Moi rodzice?
- Zanim odczytamy… - Proszę czytać.
„Obserwujemy was”.
Widzi pani podpis?
„Pantery”.
Rozumie to pani jako Czarne Pantery?
Wie pani, że Seale jest ich przewodniczącym.
Nie może pan…
Jest przewodniczącym Czarnych Panter. Czy może pani podjąć bezstronną decyzję?
Pani rodzinie grozili,
pani również…
członkowie organizacji, której przewodzi jeden z oskarżonych.
Na litość boską, przecież ona…
- Przepraszam. - Powinien pan.
Uważa pani, że może pani podjąć bezstronną decyzję?
Nie.
Zostaje pani odwołana. Dziękuję za pani służbę.
Niech wejdzie ławnik 11.
- Przykro mi. - Proszę czytać Baldwina.
Myślałem, że w Panterach są mądrzejsi ludzie.
- Bo są. - Cóż…
Pantery nie bawią się w mafijne zagrywki.
Jeśli się dowiem, że list to wasza sprawka,
poznacie się z sądami karnymi bliżej, niżbyście chcieli.
- Kto ich zastąpi? - Musimy to nagłośnić.
- Śmiało. - Kim oni są?
Ktoś poza FBI musi sprawdzić te listy.
Niby kto? Jefferson Airplane?
- FBI prowadzi śledztwa. - To farsa.
Kim są zastępcy?
- Jebana farsa. - Wyrażaj się.
Kay Richards. Higienistka dentystyczna, 42 lata.
Brzmi nieźle.
Jest w związku z Tomem Banachekiem, który pracuje dla Daleya.
- Nie mogliśmy jej odsunąć. - Jak to możliwe?
Inaczej wszedłby weteran z Korei, który wykopał syna z domu
za antywojenne protesty.
Nie trzeba być geniuszem, żeby…
Zmanipulowali skład ławy? Dlaczego nikt nie wygląda jak ja?
Który z was zasiadał kiedyś w ławie przysięgłych?
Nikt? To zamknąć mordy.
Bill.
No? Co?
Izolują ławników.
Oczywiście.
Procesy polityczne nie istnieją.
Dobrze wiedzieć.
Chcę, żeby przez kilka dni proces poobserwował psychogeriatra.
Musi ocenić stan tego sędziego.
Izolacja ławy to pewnie reakcja na stand-upowe występy Abbiego.
To nie stand-up.
Występujesz w college’u i opowiadasz żarty.
Trochę to spłyciłeś.
- Nazwiska? - Tak. Z wczoraj.
Głodni?
Gdybym nie poprosił cię o pomoc z Sarą Beth,
- nie doszłoby do tego. - Nie.
Przez to zaczęły się pierwsze zamieszki.
Potem sprawa eskalowała.
- Nie… - Czekaj.
Opowiadałem historie. Zawsze…
Dodam nazwiska.
Dziękuję.
Wnosimy o odwołanie nakazu izolacji ławy przysięgłych
nałożonego sua sponte przez sędziego…
Chwila.
Panie Rubin, panie Hoffman.
Co to za stroje?
Chcieliśmy oddać cześć Wysokiemu Sądowi.
Macie pod spodem ubranie?
Tak. Momencik.
- Tak. - Proszę zdjąć te togi.
Cisza!
Proszę zaprotokołować. Panowie Rubin i Hoffman dopuścili się zniewagi sądu.
Proszę kontynuować.
Uważamy, że izolacja na prawdopodobnie długi czas może jedynie…
Ten czas byłby krótszy, gdyby obrona rzadziej się sprzeciwiała.
…zadziałać na szkodę oskarżonych,
a obrona będzie składać tyle sprzeciwów,
do ilu prokuratura lub sąd dadzą jej powód.
Pan Kunstler dopuścił się zniewagi sądu.
Mogę kontynuować do protokołu?
Proszę.
Służba federalna dba o potrzeby ławy przysięgłych.
Zadba o ich wszystkie potrzeby.
Przez to zaskarbi sobie sympatię ławników.
Wymiar sprawiedliwości będzie zajmował się ławą…
- Paul DeLuca. - Zawód?
Jestem detektywem policji miasta Chicago.
Spytam pana o wydarzenia z sierpnia 1969 z czasu konwencji.
Dostał pan specjalny przydział?
Obserwowałem Renniego Davisa wraz z moim partnerem Bellem.
Gdy obserwował pan Renniego Davisa wieczorem w niedzielę 25 sierpnia,
dzień przed konwencją,
widział pan, jak Tom Hayden łamie prawo?
Tak, pan Hayden wypuścił powietrze z opon policyjnego wozu.
Park z rozkazu policji zostanie zamknięty o 23.
Do 23 należy opuścić park.
Osoby pozostające w parku zostaną ukarane.
Powtarzam, należy opuścić park.
PALENIE KART POBOROWYCH
To jak rozrzucanie skórek bananów po całym Chicago.
Machina się wywróci,
a kiedy to zrobi, zacznie reagować zbyt ostro
i pożerać samą siebie.
Musimy ich przekonać.
O czym? Że jesteśmy na tyle szaleni, że zrobimy wszystko.
Trzeba zrozumieć taktykę działań konfrontacyjnych.
No jasne!
Konfrontacja jest dla nas bezpieczniejsza.
- Tak. - Jasne.
Czemu? Bo psy zaczynają się bać.
Czym trzeba zwalczać ogień?
Ogniem.
Z ogniem walczy się nie ogniem, tylko wodą, debilu.
- To metafora. - Abbie i jebane banany.
To też metafora.
Daley ma policję miejską, stanową i gwardię,
w sumie 15 000 ludzi z niemetaforyczną amunicją.
- Można powiedzieć, że i amunicja jest… - Można, ale nie mów.
Sytuacja robi się napięta, ktoś może rzucić kamieniem.
Pokażmy, że jesteśmy przeciw wojnie, nie policji.
- Cholera! - Co?
To mój ogon.
To ich wóz.
Na pewno. Wrócili. Śledzą mnie cały dzień.
Nie powiedziałem ci czegoś o Sarze Beth.
- Ona tego nie popiera. - Czego?
Gdy jestem z nią, z jej rodziną, próbuję…
Umniejszam moje zaangażowanie…
- w rewolucyjne… - Kumam.
Mieszkam u jej rodziców.
Jeśli wrócę z dwoma tajniakami na ogonie…
- Trudno to wyjaśnić. - To nie jej świat.
A na pewno nie jej rodziców.
- Jeśli sprowadzę go do ich domu… - Mógłbyś mieć zdrowszy związek.
Wiem, ale na razie mam ten.
- To ich wóz? - Tak.
- A oni gdzie są? - Szukają mnie.
Wracaj do tłumu, niech cię tam zobaczą.
A potem wyjdziemy z parku od wschodu.
- Będą potrzebować auta. - Co planujesz?
Gandhim nie będę, ale chociaż nieposłusznym obywatelem. Idź.
- Nie możesz przeciąć hamulców. - Spuszczę powietrze.
Dziękuję. Nie chcę okłamywać Sary…
- Nie ma za co. Idź już. - Dobra.
Wraz z detektywem Bellem zauważyliśmy, jak Davis wchodzi w tłum.
Przez kilka minut go obserwowaliśmy i wróciliśmy do jednostki.
- Do wozu? - Tak.
Co się wydarzyło?
- Nie ruszaj się. - Wstań.
Trochę sprzeczne te rozkazy.
Ręce za głowę.
Nogi szeroko.
To też było ze sobą sprzeczne?
Nie.
- Co było potem? - Ktoś z tłumu krzyknął…
- Ktoś napastuje Toma Haydena! - Paulie, musisz to zobaczyć.
- Nie zbliżać się! - Policja, odsunąć się.
- Spokojnie. - Zamknij się i każ im odejść.
- To znów sprzeczne… - Każ im odejść.
Kazał tłumowi odejść?
Odejdźcie, nic mi nie jest. Spokojnie.
Podjudzał tłum.
Aresztował pan wtedy pana Haydena?
- Nie. - Dlaczego nie?
Kto świeci?
Paulie, to telewizja.
Chcieliśmy załagodzić sytuację
i postanowiliśmy aresztować pana Haydena z rana.
To pewnie po mnie.
Pogadam z nimi.
Powiedz im o rodzicach Sary.
- Dobra. - To był żart.
Wpłacicie kaucję, trzymajmy się planu.
- Tom Hayden? - Tak.
- Pa. - Jest pan aresztowany.
Jasne.
Zarządzam godzinną przerwę, wznowimy rozprawę o 13.30.
Wysoki Sądzie, chciałbym złożyć wniosek.
Chce pan zwrócić się do sądu, panie Seale?
Tak, chcę złożyć wniosek…
Wysłucham pana.
Chwileczkę.
Panie Seale, chce pan złożyć wniosek?
„Składam wniosek o reprezentowanie samego siebie.
Przywołuję precedens sprawy Adams przeciw USA w imieniu McCanna,
- gdzie Sąd Najwyższy”… - Wystarczy.
Gdzie się pan tego nauczył?
Pański młody przyjaciel Hampton studiował prawo?
Wysoki Sądzie, pozostali oskarżeni popierają ten wniosek.
Występuje pan w imieniu pana Seale’a?
Nie, występuję w imieniu pozostałych oskarżonych.
Stoi pan obok. Czemu pan go nie reprezentuje?
Bo nie jestem jego adwokatem.
Przez ostatnie półtora miesiąca, jeśli dobrze rozumiem,
a myślę, że rozumiem,
- nikt nie reprezentował pana Seale’a. - Oddalam.
- Odmawia mi się… - Panie Seale.
…konstytucyjnego prawa do reprezentacji przez adwokata…
Cisza!
Za oskarżonych mówi adwokat!
On nie ma adwokata!
Do protokołu: pan Kunstler drugi raz dopuścił się obrazy sądu.
Proszę wstać.
Hayden trafił do aresztu za spuszczenie powietrza z opony
i nagle całe Chicago się zmobilizowało.
„Mają Haydena!
Musimy iść pod komisariat,
przebić się przez policję i Gwardię Narodową
i uwolnić Toma Haydena!”
Nie umieliśmy wyjść z parku.
Na przestrzeni dziesięciu dni rząd wezwał 37 świadków,
przy czym każdy z nich pracuje dla rządu.
Ten etap procesu nazywam „kolesiostwem”.
Rennie, to Sam. Można mu ufać.
Detektyw Sam McGiven z policji Chicago.
- Abbie, to Stan. - Cześć.
- Stan Wojohowski. - Co tam?
- Zawód? - Funkcjonariusz policji Chicago.
Scotty Scibelli.
Załatwię wam panny, trawę i wszystko, co chcecie.
Sierżant Scott Scibelli, policja stanowa Illinois.
Od kobiety w okularach.
- Naprawdę? - Tak.
To dla mnie?
- Tak. - Pierwszy raz mnie to spotkało.
- Jak wrażenia? - To Tom Collins.
Drink dla śmietanki towarzyskiej, ale pyszny.
Tom Collins z Anglii twierdził, że to on wynalazł ten drink w 1894,
ale inny facet, którego nazwiska nie pamiętam,
uważał, że wynalazł go dwa lata wcześniej. Chyba go pozwał.
Dużo kontrowersji jak na gin z lemoniadą.
- Jestem Jerry. - Wiem.
Wiesz, czemu Francuzi jedzą na śniadanie tylko jedno jajko?
Nie.
Bo we Francji jedno jajko to…
un oeuf.
„Enough”. Dosyć.
- Nieźle. - Wiem.
Moja historia o Collinsie stała się lepsza.
Daphne O’Connor.
Agentka specjalna FBI Daphne O’Connor, kontrwywiad.
Proszę przeliterować.
Możliwe, że w Chicago było siedmiu demonstrantów,
którzy prowadzili 10 000 policjantów w cywilu?
Pani zadanie w Chicago?
Wykorzystać Jerry’ego Rubina, by zinfiltrować liderów.
Była pani z Jerrym Rubinem, Abbiem Hoffmanem, Dave’em Dellingerem
i Renniem Davisem 27 sierpnia po południu?
Tak.
- Co robili? - Prowadzili grupę protestujących.
- Ilu ich było? - Około 800.
Dokąd prowadzili te 800 osób?
- Pod komendę na rogu 11. i State. - Po co?
Tom Hayden przebywał tam w areszcie.
Rubin mówił, że pora na konfrontację z psami.
Z „psami”, czyli…
Z policją.
Idziemy za Abbiem!
Panowie, idziemy.
Na przedzie grupy szedł też pan Allen Ginsberg.
Ten poeta?
Tak, nucił jakąś wojenną przyśpiewkę.
- Czyje ulice? - Nasze ulice!
Co on robi?
Przekierowuje energię. Uspokaja.
I jak mu idzie?
- Czyje ulice? - Nasze ulice!
Facet zeznał, że Ginsberg nucił jakąś wojenną przyśpiewkę,
jakiś jebany sygnał dla beatników,
przez który powinni atakować bez rymu.
Ktoś z tłumu niósł dziewczynę na barana.
Wymachiwała amerykańską flagą,
a to bardzo wkurzyło chłopców z bractwa studenckiego,
którzy przybyli do miasta w duchu braterstwa.
Schowaj flagę!
Schowaj tę flagę!
Słyszysz? Głucha jesteś, suko?
- Schowaj flagę! - Wracaj do kuchni robić kanapki!
Zajmę się tym.
Oni nie są wrogami.
Pod wieloma względami są.
Uwolnić Toma Haydena!
UWOLNIĆ HAYDENA
Uwolnić Toma Haydena!
Grupa skręciła w Jedenastą.
Idziemy w lewo w Jedenastą.
Wtedy to zobaczyli.
- Uwolnić Toma Haydena! - Uwolnić Toma Haydena!
Jasna cholera!
Zamierzają podbić Hiszpanię?
Jebać to.
Co jebać?
Nadszedł czas.
- Nie natrzemy na policję. - Bo co?
- Bo nas poważnie poturbują. - Tom nie chce przemocy.
Wycofajmy tłum. Zbyt się rozkręcili.
- Wycofajmy i uspokójmy. - Co my tu robimy?
To niebezpieczne. Wiem coś o tym. Chodźmy.
Zawróćcie i spowolnijcie tłum.
Czuję się jak w Alamo. Zawróćcie ich.
- Zaprowadźcie ich do parku. - Powinniśmy natrzeć.
Raczej się nie poddadzą.
Nie zatrzymujemy się. Razem z Dave’em wyciągniemy Toma.
Wracamy do parku!
Nie mam przy sobie forsy, a ty?
Mam, jestem dorosłym facetem.
Dobijasz mnie, Allen!
Mieliśmy się nie zatrzymywać.
„Wracajcie do parku”.
Gdy dotarli do parku, trzy oddziały policji nadeszły od południa.
Nie wiem, jaki tęgi strateg to wymyślił, ale wiecie,
kiedy wszystko się pieprzy?
Kiedy protestujący nie mają dokąd pójść.
Jak opisałby pan nastawienie tłumu?
Świadek nie może ocenić nastawienia tysięcy nieznajomych.
Wnosi pan sprzeciw?
- Tak. - Na jakiej podstawie?
Na tej.
Oddalam.
Zaraz usunę wszystkich z sali.
Panie Wojohowski.
Tłum szukał zwady.
Wy świnie! Wasze dzieci to świnie!
Nie mieszajmy w to ich dzieci.
Masz rację.
„Białe, słowo na K, wynocha z parku”.
Mówił: „Spójrz na nich”.
Nie wyglądają groźnie.
Mają broń…
Nie macie zezwolenia na demonstrację.
Musicie natychmiast opuścić park!
Odłóżcie broń, kurwy!
Walczcie jak mężczyźni!
Żeby było jasne: nie popieram tego.
A kolesie z bractwa Kappa Gamma Dupki, którzy napadli tę dziewczynę?
Wrócili.
Odłóż cholerną flagę, zdziro!
- Idź robić kanapki! - Odłóż ją!
- Odłóż flagę! - Spokój!
Pomóż mi ich uspokoić, Jerry!
Kotku, rozładuj atmosferę. Posłuchają cię.
Co?
Nic, miło to zabrzmiało.
- Już! - Dobra.
- Ktoś z tłumu krzyknął… - Facet z tłumu krzyknął…
Ktoś z tłumu krzyknął…
Na nich!
Zatrzymajcie się! Ludzie!
Chloroacetofenon zwany jest też gazem łzawiącym.
Ognia!
Mocne cholerstwo.
Płuca, skóra, oczy…
- Jazda! - Pały?
Z takiego drewna robi się kije baseballowe.
Puszczajcie!
Odłóż flagę!
- Hej! - Zamknij mordę!
Co wy robicie?
Należy ci się!
Pojebało was? Zostawcie ją!
Co z wami?
Pierdol się, cwelu.
Nic ci nie jest.
Już dobrze.
Zakryj tym twarz.
Zabiorę cię do pierwszej pomocy.
Już dobrze, pomogę ci.
Chodźmy. Muszę cię stąd zabrać.
Nie ruszaj się.
- Tamtych zamknij. - Jesteś aresztowany.
Po zapłaceniu kaucji za Haydena
Abbie, Dave i Tom wrócili do parku, zgadza się?
Proszę na mnie spojrzeć.
Do środka.
Zacząłem się martwić, czy wszyscy wyjadą stąd żywi.
- To nie zależy od nas. - Zależy.
Co się gapisz? Wpłaciłem za ciebie kaucję.
Poszło za tobą 800 osób?
Tak. Ludzie mnie słuchają. Za cholerę nie wiem dlaczego.
Też mnie to zastanawia.
Jak wyszedłeś tak szybko?
Nie byłem aresztowany, tylko zatrzymany.
- Nie wiedzieli, jakie postawić zarzuty. - Napaść.
Napadłem na kogoś, kto napadł kogoś innego.
Chłopaki.
Rozpędzony tłum jest wyjątkowo niebezpieczny.
To jak próbować zatrzymać rzekę Missisipi.
- Jest wspaniała. - Ostudźcie emocje.
- Odpowiadamy za nich. - Tommy.
Musimy demonstrować przed konwencją.
Po prostu. Bo tam są kamery.
Musimy dotrzeć na konwencję. Czyli trzeba wyjść z parku.
Wtedy komuś stanie się krzywda.
Dopiero gdy wszyscy będą tego świadomi, będę mógł spać spokojnie.
Zdradź, jak to robisz.
- Biorę narkotyki. - Tak?
Widziałeś, co się stało, gdy próbowaliśmy.
Nie zbliżymy się do konwencji.
Agentko O’Connor, zeznała pani, że Jerry Rubin powiedział:
„Jebać ich, to psy. Powinniśmy stworzyć armię, zdobyć broń”.
Tak.
Po tych słowach stworzyli armię i zdobyli broń?
Nie.
Czy Jerry Rubin nakazał tłumowi biec do parku?
- Nie. - Zrobił to Rennie Davis?
- Nie. - Czy Abbie Hoffman tam był?
- Nie. - A Dave Dellinger?
- Nie. - Był tam John Froines?
- Nie. - Lee Weiner?
Nie było go tam.
Zeznała pani, że Jerry i Rennie…
Może pani to powtórzyć?
Że próbowali zatrzymać ludzi
z powrotem na dół, tak jak pani im poleciła.
Zgadza się?
Demonstranci zaatakowali policjantów, a oni odpowiedzieli.
Czy któryś z tych demonstrantów, którzy zaatakowali policję,
siedzi w tej ławie oskarżonych?
- Nie. - Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
- Zarządzam… - Mnie też tam nie było.
- Panie Seale… - Nie było mnie tam
i chcę przesłuchać świadka.
- Zarządzam przerwę… - Cztery godziny!
- Panie Hampton! - Tyle Bobby Seale był w Chicago.
- Cisza! - Cztery godziny!
Proszę wstać.
Zarządzam przerwę na czas weekendu.
Obejrzałem wystawę.
Oczyściłem umysł.
Stałem tam 20 minut i nie czułem nic.
To nie był obraz, tylko wystawa. To muzeum historii naturalnej.
Jeśli w muzeum historii naturalnej robią wystawę
o rdzennoamerykańskich rodzinach
tuż przy dioramach wczesnych ludzi i okresu jury,
to może sugerować, że Czirokezi wyewoluowali w obecnych Europejczyków.
No proszę.
Mam na pieńku z tym gościem.
Panie prokuratorze.
- W ten weekend nie ma zajęć? - Ferie.
Moi słuchacze pojechali do rodziców.
Są z panem spokrewnione?
To moje córki. Emily i Julie.
Wasz tata jest dobry.
Mówi to ktoś, kogo on chce zamknąć w więzieniu.
Lepiej nie rozmawiać bez adwokata.
Trzymamy jedną stronę.
W pewnym sensie, ale tak właściwie to nie.
Dziewczynki, macie dolara,
wrzućcie go do kapelusza tym grajkom.
Macie jeszcze 25 centów na słodkie orzeszki,
tylko nie mówcie mamie, dobrze?
- Urocze dzieci. - Dziękuję.
Gdyby wasz prawnik tu był, radziłbym wam się przyznać.
Nie pójdziemy na żaden układ.
Też chciałbym myśleć, że jest pan dobry,
ale nie potrafię.
Przykro mi to słyszeć.
Wysłanie Daphne O’Connor, by złamała mi serce, było podłe.
Nie pracuję dla FBI,
ale O’Connor była jedną z wielu osób wysłanych do zbadania zagrożenia.
No to załóżcie podsłuchy albo podstawcie dilera na podsłuchu.
A nie kobietę, żeby mnie zbałamuciła.
- Co? - Czyli uwiodła.
- A potem złamała serce. - Jak długo się znaliście?
Dziewięćdziesiąt trzy godziny. Niemal całe życie.
Chyba muchy. Miłego weekendu.
Czy to było etyczne?
Etyka nie obowiązuje?
Doszło do stosunku?
Nie chcieliśmy się spieszyć.
Nic mu nie będzie.
Jedno jajko to un oeuf?
- Tego uczą w akademii? - Tak.
Nie mamy nic do pana.
To pana praca i nie ma pan nas za przestępców.
Nie wiem, skąd takie informacje. Reprezentuję USA bez żadnych uprzedzeń.
Uważa pan, że jesteśmy winni?
Osiągnęliście swój cel.
Nixon też.
No patrzcie. Do poniedziałku.
Mówi czasem o mnie?
Centrala spiskowców.
Dajcie mi chwilę.
Coś się stało.
Bobby…
Fred Hampton został wczoraj zastrzelony.
Podczas nalotu policji doszło do strzelaniny.
Zmarł.
- To miało miejsce między czwartą… - Wiem.
- Ktoś ci powiedział? - Tak.
Przykro mi.
Wasza siódemka ma jednego ojca, prawda?
Mówię do ciebie.
Macie tego samego ojca, nie?
„Zetnij włosy…
nie bądź pedałem, szanuj władzę, szanuj Amerykę, szanuj mnie”.
Całe wasze życie jest buntem przeciwko ojcu.
Choć trochę.
- Może. - Może.
To się trochę różni od stryczka na drzewie, co?
Owszem.
Najpierw strzelili mu w bark.
Z taką raną nie można strzelać.
Nie da się nacisnąć spustu.
Drugi strzał dostał w głowę.
To była egzekucja.
Coś jeszcze?
Nie.
Detektywie, wieczorem następnego dnia,
we wtorek 27 sierpnia, był pan w Grant Park?
Tak, trwała demonstracja, ludzie żądali uwolnienia Newtona.
- Rozpoznał pan mówców? - Słyszałem, jak przemawia Rubin.
Phil Ochs śpiewał, a Bobby Seale mówił.
Sprzeciwiam się zeznaniom przeciw mnie, bo odebrano mi prawo do obrony.
Rozumiemy.
Pamięta pan, co mówił pan Seale?
Tak. Powiedział…
- Sprzeciwiam się… - Cisza!
Proszę mówić.
- Mogę przejrzeć notatki? - Tak.
89. DZIEŃ PROCESU
Powiedział: „Musimy zrozumieć, że by usunąć niemoralnych polityków”…
- Wysoki Sądzie… - …„tchórzy z Kongresu,
- gołosłownego Nixona”… - „Gołosłownego Nixona”…
W pana ustach brzmię jak ciekawy gość. Dziękuję.
Ostatnie ostrzeżenie, panie Seale.
Powiedział coś jeszcze?
Powiedział: „Na tym etapie rewolucja
jest powiązana ze zorganizowanymi jednostkami i bronią”.
Nie mam więcej pytań.
Gołosłowny. Ciekawy gość.
Obrona chce przesłuchać świadka?
Tak. Mówiłem, że chciałbym przesłuchać świadka.
- Nie jest pan adwokatem. - Jest nim Charles Garry.
- Męczy mnie ta uwaga. - Nie obchodzi mnie to.
Słucham?
Mam w głębokim poważaniu, co pana męczy.
I domagam się pozwolenia na przesłuchanie świadka.
Proszę usiąść i siedzieć cicho.
I nigdy nie zwracać się w ten sposób do sądu.
Są jeszcze jakieś pytania?
Zarządzam godzinną przerwę, wznowimy rozprawę…
- To było morderstwo z premedytacją! - Tak!
- Hampton został zamordowany! - Proszę uspokoić pana Seale’a.
Nie był w stanie strzelić!
Po opublikowaniu wyników autopsji proszę spytać o ranę postrzałową barku.
Ostrzegam pana, panie Seale.
Stanowczo ostrzegam…
Stanowczo się pierdol!
Proszę wyprowadzić oskarżonego
i odpowiednio się nim zająć.
MAM DOŚĆ J. H.
Podkreślam do protokołu, że kilkukrotnie polubownie próbowałem
namówić oskarżonego, żeby usiadł.
Pytam ponownie, panie Seale,
proszę odpowiedzieć, kiwając głową
lub kręcąc nią na boki,
czy obiecuje pan więcej nie zakłócać procesu,
jeśli pozwolę panu zostać na normalnych warunkach.
Obiecuje pan?
Panie Schultz, kolejny świadek.
Panie Schultz?
Możemy podejść?
Może oddychać?
Masz dość powietrza, Bobby?
Na amerykańskiej sali sądowej siedzi zakneblowany oskarżony.
Sam się o to prosił.
Oszalał pan?
Panie Kunstler.
Na litość boską.
Czego pan chce, panie Schultz?
Prokuratura składa wniosek o odłączenie Bobby’ego Seale’a…
- Chwila. - Proszę.
O odłączenie Bobby’ego Seale’a od oskarżonych
i unieważnienie jego sprawy.
Unieważnienie jego sprawy?
Tak, ponieważ sprawił pan, że ten czarny człowiek
jest godny współczucia.
Panie Kunstler, trochę już żyję na tym świecie.
A pan jako pierwszy
zarzuca mi dyskryminowanie czarnego człowieka.
Ja zarzucę to panu jako drugi.
Odejdźcie.
Unieważniam proces oskarżonego Bobby’ego G. Seale’a.
Panie Seale, został pan oskarżony o obrazę sądu 16 razy
za wielokrotne zniewagi
oraz jest pan oskarżony o morderstwo w Connecticut.
Nie wychodzi pan stąd wolny. Sądzę, że nigdy nie będzie pan wolny.
Odraczam rozprawę do poniedziałku do godziny 10.
Proszę wstać.
Centrala spiskowców, słucham.
Nie, jestem białą kobietą.
Tak, spałam już w życiu z kilkoma i ogólnie rzecz biorąc, są lepsi.
Myślę, że to w dużej mierze was nakręca.
Rozłącz się.
Nie chodzi o rozmiar, po prostu są lepsi.
Odłóż słuchawkę.
- Prezent pożegnalny dla Bobby’ego? - Nie, to było dla mnie.
Po chuja wstałeś?
Odruchowo.
Uszanował urząd.
Nie wiem, co nam da obrażanie sędziego, a wszystko widzieli ławnicy, prasa
i prokuratorzy, którzy zaproponują ewentualną karę.
To czas rewolucji. Będzie trzeba zranić czyjeś uczucia.
No więc…
mamy listę.
Może w poniedziałek rano odczytamy nazwiska do protokołu,
- żeby pokazać… - Co?
Że to, z czym się mierzymy, jest niczym w porównaniu do…
On nas skaże. To sędzia decyduje.
- To cholerny proces. - Polityczny.
Zostaliśmy aresztowani. W prawie nie ma procesu politycznego.
Nie zostaliśmy aresztowani, tylko wybrani.
Lee, John, zastanawialiście się nad tym, co tu robicie?
Codziennie.
Jesteście przynętą.
Dają ławie parę osób, które mogą uniewinnić,
żeby nie czuli się źle, uznając resztę za winną.
Lenny, mylę się?
Nie.
Czyli naszą rolą jest ułatwienie skazania naszych przyjaciół?
Uznają człowieka za winnego, jeśli go nie polubią.
Dlatego Bill nie chce nas przesłuchać.
Mnie może. Mnie łatwiej polubić.
Dowodzę drużyną skautów.
Odmówiłeś odbycia służby wojskowej.
Jak wielu ludzi.
Wymigałeś się od walki w drugiej wojnie. Nawet ja mam ochotę cię walnąć.
- Możemy o tym porozmawiać. - Nie mogę się doczekać.
Mnie przesłuchaj.
Dałeś wykład o tym, jak skonstruować bombę?
W ósmej klasie uczą o bombie Oppenheimera.
Tej nie da się zbudować w domu towarowym.
Wiesz, co byłoby zabawne?
- Co? - Wiesz, co byłoby…
Słyszał cię i pyta co.
Gdyby John Mitchell zrobił to wszystko, żeby zemścić się na Ramseyu Clarku.
- Za co? - Za tamto.
Członkowie gabinetu powinni zwyczajowo ustąpić,
a Clark złożył rezygnację godzinę przed…
- Podobno Mitchell wpadł w szał. - Tak.
Czytałeś o tym, Lenny?
Bill?
Nie było go na naszej liście świadków.
Kogo?
- To byłby pierwszy świadek… - Gdyby to był proces polityczny.
- Bernadine. - Tak?
Trzeba odszukać Ramseya Clarka.
William Kunstler powrócił.
RZĄD USA
Len.
Może… ochrania go Secret Service?
Nie, są tu przez nas.
Był prokuratorem generalnym. Co robimy?
- Zadzwonimy do drzwi? - Chyba tak.
- Chcesz to zrobić? - Naciśnij ten…
Dzień dobry, Bill Kunstler. Pan Clark nas oczekuje.
Proszę.
Dzień dobry.
Jest w gabinecie na końcu korytarza.
Podać kawę?
Bardzo chętnie, dziękuję.
Ja podziękuję.
Na końcu korytarza.
Panie Hayden.
Czytałam, że tylko pan wstał po tym, co sędzia zrobił Bobby’emu.
To był błąd, odruch.
Tom?
Cześć, Bill.
Ramsey Clark.
Miło pana poznać.
To Leonard Weinglass.
- Panie Weinglass. - I Tom Hayden.
Wiem, kto to jest.
Byłem zwierzchnikiem FBI.
To panowie z Departamentu Sprawiedliwości.
Kelly i Ackerman.
- Co oni tu robią? - Zaprosiłem ich.
Naprawdę?
By nie uznano tego spotkania za niewłaściwe.
Nie jest niewłaściwe.
A teraz mamy świadków.
Zadzwonią do Schultza i Forana tuż po spotkaniu.
Błagam. Już do nich dzwonili.
Po spotkaniu zadzwonią do Johna Mitchella.
Pytajcie, o co chcecie.
- Przy nich? - Tak.
W porządku.
Czy gdy był pan prokuratorem generalnym przy prezydencie Johnsonie,
w Białym Domu toczyły się dyskusje o oskarżeniu moich klientów?
- Nie może odpowiedzieć. - Bo?
To wbrew prawu.
To przesadzona interpretacja.
- Jeśli pan… - Proszę posłuchać.
Mamy za sobą manipulację ławy, podsłuchy, kneblowanie oskarżonego
i sędziego szastającego wyrokami,
które nawet w Hondurasie by nie przeszły.
Prawo interesuje mnie teraz nieco mniej niż przed procesem.
Czy się panu podoba, czy nie,
prawo chroni byłego prokuratora generalnego.
Ono chroni was.
Z całym szacunkiem, mogę pana wezwać przed sąd.
Żaden sędzia w okręgu nie podpisze wezwania.
To prawda. A dobrowolne zeznania to dla mnie ryzyko.
Z całym szacunkiem,
ale moi klienci ryzykują o wiele bardziej…
- stając przeciw potędze… - Tak późno pan to pojął?
…której nawet nie widzą i…
Słucham? Co pojąłem tak późno?
Że jestem kluczowym świadkiem.
- Sami o tym mówiliśmy… - Bill…
- On nie może zeznawać. - Teraz działam prywatnie.
Jeśli John Mitchell zechce mnie załatwić, to tak zrobi.
Musi pan znaleźć…
Musi pan znaleźć odwagę…
- i… - Odwagę? Jasne.
Tak, musi pan znaleźć odwagę i…
Tom.
Właśnie to przyszli mi powiedzieć.
Że jeśli John Mitchell zechce mnie załatwić, to zrobi to.
Dlatego chciałem, by usłyszeli, jak pytam was,
kiedy mam być w sądzie.
Panie Clark.
Słucham?
Będę świadkiem.
Nie możesz zeznawać, Ramsey. To po prostu wbrew prawu.
Generale Clark.
Aresztujcie mnie albo morda.
Znalazłem ją.
Prokuratura wnosi o wykluczenie świadka.
Obrona na pewno się tego spodziewała.
Przepisy federalne stanowią,
że ujawnienie danych Departamentu
wymaga zgody prokuratora generalnego,
w domyśle urzędującego prokuratora generalnego,
którym jest John Mitchell. Nie wyraził zgody.
Ten przepis odnosi się jedynie do wybranych dokumentów i informacji.
Gdyby przepis był interpretowany tak, jak robi to pan Schultz,
nikt w rządzie federalnym
nie mógłby zeznawać w sądzie po opuszczeniu stanowiska.
Prokuratura ma podstawy
wymagać od obrony wykazania poprzez procedurę voir dire,
jakiego zeznania obrona oczekuje od świadka.
Mamy przesłuchać tego świadka
bez obecności ławy przysięgłych?
Jeśli uznam, że jego zeznania są istotne, wezwę ławę na salę.
To moje ostatnie słowo.
Obrona powołuje Ramseya Clarka.
Nazwisko?
William Ramsey Clark.
Czy przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
Panie Clark, jakie stanowisko zajmował pan latem 1968?
Byłem prokuratorem generalnym USA.
- Mianował pana prezydent Johnson? - Tak.
- Senat zatwierdził nominację? - Tak.
Czy dziesiątego września zeszłego roku o godzinie 11.50
do pana gabinetu zadzwonił telefon?
Tak.
- Kto dzwonił? - Prezydent Johnson.
O czym rozmawiał pan z prezydentem Johnsonem?
Wysoki Sądzie, sprzeciw.
Członek gabinetu nie musi i nie powinien przekazywać
treści prywatnej rozmowy z prezydentem.
Podtrzymuję sprzeciw.
Wysoki Sądzie, to procedura voir dire.
Myślałem, że sprzeciw w niej nie obowiązuje.
To może być kwestia tajemnicy adwokackiej.
Prezydent nie jest klientem prokuratora generalnego.
Słucham?
Prezydent nie jest klientem prokuratora generalnego.
Z chęcią odpowiem.
Wysoki Sądzie…
Przesłuchiwanie świadka na tym etapie jest niespotykane.
Panowie…
To moja sala.
Ale świadek jest byłym…
Wyraził wolę odpowiedzi na pytanie,
więc wysłucham jej w ramach procedury voir dire.
Dziękuję.
Panie Clark, czy prezydent Johnson podczas tej rozmowy zadał panu pytanie?
Spytał mnie, czy zamierzam kogoś oskarżyć
w związku z zamieszkami w Chicago.
Co pan mu odpowiedział?
Że nie planujemy stawiać zarzutów.
Dlaczego?
Śledztwo przeprowadzone przez nasz wydział kryminalny wykazało,
że zamieszki sprowokowała policja Chicago.
Panie Clark, czy pański wydział wywiadowczy
sporządził raport?
Doszli do wniosku, że oskarżeni nie dopuścili się zmowy
mającej na celu podżeganie w czasie konwencji.
Co wydarzyło się w pierwszy wtorek
po pierwszym poniedziałku listopada tamtego roku?
- Nixon został wybrany. - Podtrzymuję.
- Nie ma sprzeciwu. - Jest.
Wiadomo, że świadek nie pała sympatią do prokuratora generalnego.
Został wezwany w celu politycznego ataku
i nie może zeznawać przed ławą.
Panie Kunstler.
Wysoki Sądzie, chyba nie zatai pan tego zeznania przed ławą przysięgłych?
Świadek nie może złożyć zeznania
sugerującego decyzję co do winy lub niewinności.
Przecież zeznał, że Departament Sprawiedliwości…
Obecny departament
doszedł do innego wniosku.
Zatem podaję w wątpliwość motywację prokuratury.
Motywacja prokuratury nie jest przedmiotem procesu.
Żadnego w moim doświadczeniu, oprócz tego.
Sprzeciw.
Panie Kunstler, ma pan pytania do świadka, które wykażą, iż świadek ma ważne dowody,
czy mam polecić mu odejść?
Już pan postanowił.
Nie pozwoli pan ławie wysłuchać jego zeznań.
Chyba że wykaże pan,
czego dotąd pan nie uczynił, że ten świadek…
Jest pani dobra?
- Mówi pan do protokolanta? - Proszę nadążać.
Prokurator ma motywacje polityczne?
- Sprzeciw! - Tak.
Nixon odziedziczył kontrowersyjną wojnę.
- Tak. - Proszę odejść.
Pana klienci pogłębiają tę kontrowersję.
Obecna administracja boi się SDS, MOBE, nowej lewicy…
Panie Clark, proszę.
Inaczej będę musiał uznać, że znieważa pan sąd.
Rozumie pan?
Tak.
Proszę więc odejść.
Dziękuję.
Zacznijcie prace nad apelacją.
Wysoki Sądzie, czy gdy ława przysięgłych wróci,
ławnicy zostaną poinformowani, że obrona wezwała na świadka
byłego prokuratora generalnego USA,
ale Wysoki Sąd uznał, że nie może on zeznawać?
Nie, odrzucę ten wniosek.
Proszę zaprotokołować, że pan Kunstler trzeci raz znieważył sąd.
Jest pan łajdakiem.
Czy któryś z oskarżonych coś mówił?
Ja. Mówiłem, że jest pan łajdakiem.
- Dave. - Proszę usiąść.
Jeśli jesteśmy winni, czemu nie da nam pan procesu?
Proszę uspokoić oskarżonego.
Jeśli jesteśmy winni, a pan już tak zdecydował…
- Dave… - Proszę uważać.
Już pan zdecydował, dlaczego więc…
Proszę mnie nie dotykać.
Czemu nie da nam pan procesu?
Siedzę tu od pół roku i pana obserwuję.
Nie musi pan chwytać mnie za ramię.
Obserwowałem pana…
Spokojnie, on nie skrzywdziłby muchy.
Proszę go zamknąć.
Uderzyłem go.
Przepraszam.
Możemy zrobić tylko jedno.
Stanąć za Dave’em.
Jutro w sądzie damy się aresztować.
Już jesteśmy aresztowani.
Bill mówił, że cię przesłucha?
Media mówią, że Bill z tobą o tym rozmawiał.
Rozmawiał.
Uważa, że podburzysz tłum swoją rozprawką?
A może uważa, że ja nie podburzę tłumu.
Może uważa, że niektórzy ławnicy polegają na policji
i zniesmacza ich nazywanie jej psami,
albo chce świadka ubranego jak dorosły.
Policjanci tego miasta latem 1968 zachowali się jak psy.
Ciekawe, ilu ich synów jest w Wietnamie.
To jego przesłucha, nie ciebie?
Pasuje ci to?
Abbie?
Ostatnie, czego chcę, to zakończyć wojnę?
Co?
Gdy zaczął się proces, spytałeś, czemu przyjechałem do Chicago.
Powiedziałem, że chcę zakończyć wojnę. A potem ty powiedziałeś do wszystkich:
„Ostatnie, czego on chce, to zakończyć wojnę”.
- Co miałeś na myśli? - Że wykorzystujesz swoje pięć minut.
Jasne.
- Bez wojny nie ma Abbiego. - Masz coś do mnie?
- Mam dość tego pytania. - Dave nie chciałby…
Odpowiedz. Raz na zawsze.
Dobra. Mam problem z tym, że przez kolejne 50 lat,
gdy ktoś pomyśli o progresywnej polityce, pomyśli o was.
O tobie i twoich durnych poplecznikach
ze stokrotkami dla żołnierzy i lewitującym Pentagonem.
Nie będą myśleć o równości czy sprawiedliwości,
o edukacji, biedzie ani postępie.
Będą mieli w głowie bandę zjaranych, zagubionych,
wyjętych spod prawa nieudaczników z niewyparzonymi gębami,
więc przegramy wybory.
Przeze mnie?
Tak.
Wygrane wybory to twój priorytet?
Równość, sprawiedliwość, edukacja, bieda i postęp są drugorzędne?
Bez wygranych wyborów nie osiągnie się nic.
Jestem w szoku, że trzeba ci to tłumaczyć.
Jerry mówił o przesłuchaniu…
Nie mamy pieniędzy.
Słucham?
Nie mamy pieniędzy.
Dlatego robię sztuczki dla kamer i mikrofonów.
Jestem w szoku, że trzeba ci to tłumaczyć.
Wymieniasz krowę na magiczne fasolki.
Opłaciło się.
Co?
Z magicznych fasolek wyrosła wielka fasola.
Ja pierdolę.
Nie pamiętam, co było potem. Chyba ktoś zjadł chłopca…
Olbrzym był miły.
- Jesteś pewien? - Nie.
Dziwne, że nie udało nam się zakończyć wojny.
Mam pytanie.
Uściśnijcie sobie dłonie.
Czy w Chicago poszłoby inaczej, gdyby kandydował Kennedy?
Czy…
- No… - Tak.
Tak. Myślę, że Irlandczycy usiedliby z Daleyem i… Tak.
- Ja też. - Tak?
Zastanawiałem się.
Nie ucieszyłeś się trochę, że zarobił kulkę w głowę?
Bez Chicago nie byłoby Toma Haydena.
Niosłem jego trumnę, skurwielu!
Właśnie. Nie idziemy do paki przez to, co zrobiliśmy,
tylko przez to, kim jesteśmy!
Pomyśl o tym, zanim znów zlekceważysz rewolucję kulturalną.
Inaczej rozumiemy wygraną.
Szkoda, że cię tu nie było.
Tom chciał mnie pobić, ale dzięki przewadze intelektualnej…
Przestańcie gadać.
Biuro Forana dziś to przekazało.
Nowy dowód.
Dostali to od kogoś z tłumu.
Wszystko odbyło się legalnie.
Naprawdę dopiero to otrzymali.
Co jest na taśmie?
Na nagraniu słychać, jak wszczynasz zamieszki.
Co?
Ktoś pod sceną miał magnetofon. Nagrał twoje słowa.
Nagranie jest wyraźne. Nie mogę cię przesłuchać.
- Poradzę sobie. - Nie.
I tak odtworzą taśmę.
Przez przesłuchanie poniesiesz konsekwencje, a nie możesz.
- Rozbili Renniemu głowę. - Więc zacząłeś zamieszki?
- Nie mam nic do dodania. - Rozbili…
- Jeśli ma polać się krew… - Bill.
…niech spłynie nią całe miasto.
- Pobili Renniego. - Wszyscy byli spokojni.
Abbie, Dave… Nawet on zachował spokój.
To ciebie poniosło.
Przesłuchaj mnie.
Chcesz usłyszeć, o co spyta cię Schultz?
Jasne. Wiem, co odpowiem.
Nazwali go radykałem, kryminalistą.
Mówili, że jest nieamerykański.
Okazało się, że koleś na maszcie to jednak dzieciak.
Przyciągacie sporo niepełnoletnich.
- Sprzeciwisz się? - Sprzeciw.
- Oddalam. - Przyciągamy ludzi,
których wojna najbardziej dotyka.
Skoro o tym mowa, służyłeś?
Nie wezwano mnie. Nie chciałem się wymigać…
- Miałem wysoki numer. - Ale się nie zaciągnąłeś?
Nie zgłosiłem się do zabijania Wietnamczyków.
Zeznałeś, że co najmniej sześciu policjantów
pobiegło za mężczyzną…
Za chłopakiem, który wspiął się na maszt?
- Tak. - Było ciemno.
Stałeś 100 metrów dalej. Masz w oczach noktowizor?
Świeciły lampy.
Gdy zarzucili mu nieamerykańskość, powiedział: „Nie,
to haniebne miano należy do ludzi, którzy drwią z amerykańskich wartości
i łamią amerykańskie serca”.
Przedstawiam wam
- Carla Oglesby’ego z SDS! - Złaź!
Spokojnie, to dzieciak. Ściągniemy go.
Wspaniale być teraz w Chicago!
- Złaź, sukinsynu! - Ściągniemy go.
Zostawcie młodego!
- Przytrzymaj go. - Hej!
Boże, co z wami…
- Rennie bronił go przed policją. - Bronił przed policją?
- Tak. - Jak?
- On… - Szarpał ich?
Zostawcie go!
Chcę powiedzieć policji, że mamy prawo tutaj być.
- Mamy zezwolenie. - I nagle…
Sześciu uzbrojonych policjantów kontra Rennie z długopisem.
- Rozumiem tę reakcję. - Jak zareagowałeś?
Posłuchajmy tego.
Potrzebujemy lekarza…
Cały świat patrzy.
Pobili Renniego.
Jeszcze możemy wszystkich stąd wyprowadzić.
Nie możemy.
Cały świat patrzy!
Dellinger próbował cię powstrzymać.
Powiedz, żeby się uspokoili.
- Nie. - Tom?
Powiedziałeś im to?
Rennie Davis właśnie został pobity przez policję.
Rozbili Renniemu czaszkę.
- Kazałeś im zachować spokój? - Bill…
Jestem Richard Schultz, John Mitchell kazał mi wygrać.
Kazałeś tłumowi się uspokoić czy…
Tak. Jeśli ma polać się krew…
…niech spłynie nią całe miasto.
- Jasna cholera! - Jeśli chcą użyć gazu,
niech rozpylą go w całym Chicago! Idziemy na konwencję!
Idziemy na ulice!
„Jeśli ma polać się krew, niech spłynie nią całe miasto”.
To nawoływanie do pokojowej demonstracji?
Gdy się już uspokoiłeś, próbowałeś to zatrzymać?
- Pierdolcie się! - Zostawcie go!
- Nikogo nie powstrzymywałeś. - Nie.
Kładki! Ruszajcie w stronę kładek!
Kazałeś im iść na kładki.
Tym, którzy zdołali opuścić park bez aresztowania i obrażeń.
Czy ludzie wysłani na kładki wiedzieli, co czeka po drugiej stronie?
Natychmiast zawróćcie.
Zablokowali dojścia do konwencji.
- Uzbrojona policja. - Gwardia Narodowa.
- Oni są tymi dobrymi. - Jeepy z zasiekami na zderzakach.
A ja nie jestem tym dobrym?
Zobaczmy. W policjantów rzucano szklanymi butelkami?
Chcemy sprawiedliwości!
Nie podchodzić! Cofnąć się!
Niektórzy rzucali. Dave próbował to załagodzić.
Byliśmy sfrustrowani. Kładki…
Ty, Abbie, Jerry i 11 innych uniknęliście policji.
Nie uniknęliśmy, tylko uciekliśmy.
Znaleźliście pusty most…
Teraz zaczyna się robić dziwnie.
Ty, Abbie, Jerry i 11 innych przedostaliście się na konwencję.
W lobby Hiltona, tuż przy centrum konferencyjnym,
znajduje się bar Haymarket Tavern.
W Haymarket Tavern bywa śmietanka polityczna Chicago z dziwkami.
Bar pękał w szwach, wszyscy oglądali nominację Humphreya.
Zapraszam na scenę członka Izby Reprezentantów reprezentującego Ohio,
Wayne’a Haysa.
Dziękuję.
Stan Ohio, stan kasztanów…
Jedną ścianę Haymarket Tavern zajmują okna z dymionego szkła.
Z ulicy nie można zajrzeć do środka.
Ominęliście policję,
gaz łzawiący, gwardię, jesteście przy centrum.
- Złapali nas w pułapkę. - Jak inaczej nazwać pułapkę?
Uwięzili nas przed tym oknem.
Jak inaczej to nazwać?
Złapali was.
W barze lata 60. nie istniały.
A na zewnątrz, przed oknami baru, lata 60. właśnie się działy.
Ktoś wie, co to kasztan?
- Kasztan? - Tak.
Taki orzech. Trujący.
Tylko ja widzę, co tam się dzieje?
Policjant zrobił coś, czego policjant nie powinien robić.
Lata 60. pod barem, lata 50. w barze.
I niepotrzebna metafora.
Twardy orzech.
- Co? - Twardy orzech.
Stawiałeś opór?
- Wepchnęli nas przez okno! - Wyminęliście policję…
Ale Rennie nie!
Ponad 400 osób zgłosiło się do szpitali z obrażeniami.
Mieli opancerzone wozy i bagnety. Zdjęli odznaki.
My próbowaliśmy pokojowo zaprotestować na konwencji!
Ręce do tyłu.
Kto rozpoczął zamieszki, Tom?
Nasza…
Co?
Nasza…
Nasza krew.
„Nasza krew”.
„Jeśli ma polać się nasza krew”…
Chciałeś powiedzieć:
„Jeśli ma polać się nasza krew, niech spłynie nią całe miasto”.
Nie chodziło o policjantów,
a o to, że jeśli mają nas pobić, wszyscy muszą to zobaczyć.
Jezu Chryste!
Ty tak masz. On często tak robi.
Sprawdź w Oświadczeniu z Port Huron.
Pomija zaimki dzierżawcze i używa mglistych określników.
Czytałeś Oświadczenie?
I wszystko, co wydałeś.
- Nie wiedziałem. - Masz talent.
- I problem z zaimkami. - Wiem.
I określnikami.
Niech Abbie zeznaje.
Proszę się przedstawić do protokołu.
Abbie.
Nazwisko?
Dziadek nazywał się Shaboysnakoff,
ale jako rosyjski Żyd protestujący przeciw antysemityzmowi
dostał nazwisko brzmiące tak jak pańskie.
Data urodzenia?
Psychologicznie rok 1960.
Co robił pan przed rokiem 1960?
Nic. To się chyba nazywa amerykańskie szkolnictwo.
Przejdźmy do zeznań.
Dobrze.
Wiesz, dlaczego zostałeś oskarżony?
Przemyciliśmy idee poza granice stanu.
Nie karabiny, narkotyki czy małe dziewczynki, tylko idee.
Z Nowego Jorku do New Jersey, Pensylwanii, Ohio i Illinois
nieśliśmy ze sobą określone idee.
I za to…
zostaliśmy zagazowani, pobici i postawieni przed sądem.
Rozumiem.
W 1861 Lincoln powiedział w przemówieniu inauguracyjnym:
„Gdy ludzie będą mieć dość konstytucyjnego prawa do zmiany rządu,
powinni skorzystać z prawa rewolucyjnego
do obalenia tego rządu”.
Gdyby Lincoln wygłosił tę przemowę zeszłego lata,
siedziałby z nami w ławie oskarżonych.
W jaki sposób można obalić rząd pokojowo?
W tym kraju robimy to co cztery lata.
To wszystko.
Czyli Chicago było wielką kampanią na rzecz rejestracji wyborców?
Tak.
Słyszał pan taśmę z nagraniem Toma Haydena?
- Tak. - Słyszał pan je?
Słyszał pan, jak pan Hayden polecił swoim ludziom
wyjść na ulice?
„Swoim ludziom”?
Hayden nie jest mafijnym bossem. Ja też nie.
Słyszał pan słowa:
„Jeśli ma polać się krew, niech spłynie nią całe miasto”?
Początek tego zdania miał brzmieć…
Tak, słyszałem.
Co pan pomyślał?
Że Tom Hayden jest amerykańskim patriotą.
Nie o nim samym, tylko o tym, co nakazał zrobić tłumowi.
Tom Hayden powiedział też: „Zakończmy wojnę”,
ale nikt nie przestał strzelać.
Wszystko można wyrwać z kontekstu i wykorzystać.
Jak wyrwać z kontekstu „Jeśli ma polać się krew”?
Pewien facet powiedział:
„Przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką”.
Czyje to słowa?
Jerry’ego Rubina.
Tak.
Nie.
Jezusa Chrystusa.
Ewangelia Mateusza 10, 35.
To brzmi, jakby kazał dzieciom zabijać rodziców.
Chyba że przeczytamy poprzedzający i następny werset.
Ma pan…
Na jego oczach policja spałowała mu przyjaciela.
Czyimi ludźmi są policjanci, panie Schultz?
- Nienawidzi pan naszego rządu? - Czy ja…
Tak, czy nienawidzi pan naszego rządu?
Myślę, że instytucje demokratyczne tego kraju są wspaniałe,
ale obecnie zarządzają nimi okropni ludzie.
Proszę odpowiedzieć.
Na co?
Czy nienawidzi pan rządu?
Moja nienawiść jest niczym wobec tego, jak rząd nienawidzi mnie.
Od 27 świadków zeznających pod przysięgą usłyszeliśmy,
że liczył pan na konfrontację z policją,
że pańskie plany od początku zakładały
wciągnięcie policji w konfrontację.
Gdybym wiedział, że moje marzenie się spełni,
miałbym większe ambicje.
Czy gdy przyjechał pan do Chicago,
liczył pan na konfrontację z policją?
Musi się pan zastanowić?
Proszę dać mi chwilę.
Nigdy nie sądzono mnie za moje myśli.
151. DZIEŃ PROCESU
Proszę wstać.
Sprawa 69 CR-180,
USA przeciwko Davidowi Dellingerowi i innym.
Prawo stanowi, że przed ogłoszeniem wyroku
oskarżeni mają prawo wygłosić przed sądem oświadczenie.
Powiadomiłem obrońcę, że sąd pozwoli jednemu z oskarżonych
przemówić w imieniu całej grupy. Powiadomiono mnie,
że wyznaczono pana Haydena.
- Zgadza się? - Tak.
Panie Hayden, mimo pańskich działań podjętych w dzień konwencji
pan jako jedyny oskarżony podczas tego procesu
okazał szacunek temu sądowi i krajowi
oraz wyraził skruchę.
Szczerze wierzę…
że pewnego dnia będzie pan produktywnym członkiem społeczeństwa.
Proszę wygłosić krótkie oświadczenie bez naleciałości politycznych.
Proszę mówić krótko,
z szacunkiem i na temat. Proszę okazać skruchę,
a spojrzę na pana przychylnie, wydając wyrok.
Rozumie mnie pan?
- Panie Hayden. - Tak.
Będzie pan dla mnie przychylny, wydając wyrok.
Jeśli przemówię z szacunkiem i wyrażę skruchę.
Tak.
Był chyba jeszcze jeden warunek?
Zwięzłość.
Jeśli spełnię te warunki, rząd okaże mi przychylność.
Czyli zrozumiał pan?
Tak.
Proszę zaczynać.
Dobrze.
Wysoki Sądzie, od początku tego procesu
w Wietnamie zginęło 4752 amerykańskich żołnierzy.
Chciałbym wymienić ich z nazwiska.
„Starszy szeregowy Dennis Walter Kipp, 18 lat.
Szeregowy Eric Alan Bosch, 21 lat”.
Panie Kunstler!
„Starszy szeregowy Robert Earl Ellis, 19 lat”.
Panie Kunstler! On nie może odczytać do protokołu 5000 nazwisk!
…„Robert Ford, 21 lat”.
Cisza!
„Sierżant sztabowy David Cruz Chavez, 31 lat.
Starszy szeregowy Douglas W. Jackson, 19 lat”.
Cisza!
„Starszy szeregowy William Melvin Johnson, 20 lat”.
Cisza!
- „Starszy szeregowy Robert Hammond”… - Cisza!
…„19 lat.
Kapral Philip Lawrence Jewell, 20 lat”.
- Nie może odczytać 4500 nazwisk! - „Sierżant Brian John Morrow, 19 lat”.
„Starszy sierżant James Warren Finsel, 36 lat”.
Spokój na sali!
„Sierżant James William Greenwood, 33 lata”.
„Specjalista Edward B. Cribb, 21 lat.
Kapral David Michael King, 20 lat”.
- „Specjalista Keith Harold Reitz”… - Spokój!
…„21 lat”.
Niech pan to odłoży!
„Starszy szeregowy James Clinton DeFranco, 19 lat.
Kapral Kenneth Joe Auston, 18 lat.
Porucznik Donald Brian Mansel, 24 lata”.
- Co ty robisz? - Oddaję hołd poległym.
Proszę okazać im szacunek.
…„25 lat.
Starszy szeregowy Wayne Karl Woodland, 20 lat.
Sierżant sztabowy Thomas Anthony Scibelli, 26 lat.
Szeregowy Richard Henry Durant, 20 lat.
Starszy szeregowy Harry Earl Farmer, 25 lat.
Kapral Daniel Alan Frey, 19 lat.
Podporucznik Franklin Theodore James…”
Abbie Hoffman, Tom Hayden, David Dellinger, Jerry Rubin
i Rennie Davis zostali uznani za winnych podżegania do zamieszek
i skazani na pięć lat więzienia.
Wyrok został uchylony przez sąd apelacyjny.
Zarządzono przeprowadzenie nowego procesu.
Prokurator główny odmówił ponownego procesu.
William Kunstler został oskarżony o znieważenie sądu 24 razy.
W codwuletniej ocenie 78% prawników w Chicago
uznało sędziego Hoffmana za „niekompetentnego”.
Orzeczono, że Bobby Seale został niesłusznie oskarżony
o morderstwo policjanta w Connecticut.
Jerry Rubin został maklerem giełdowym.
W 1994 został śmiertelnie potrącony, przechodząc przez ulicę obok kampusu UCLA.
Abbie Hoffman wydał bestseller, jednak nie wiadomo, w ilu kopiach.
Książka nosi tytuł Steal This Book.
Popełnił samobójstwo w 1989 roku.
Tom Hayden w 1982 został wybrany do legislatury Kalifornii.
Został wybrany ponownie sześć razy.
…„24 lata”.
Proszę usiąść!
„Sierżant Dale Frank Olmstead, 20 lat”.
Cały świat patrzy!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Napisy: Małgorzata Fularczyk