Podszedł do mnie i zapytał Czy zatańczyć chcę
Wyglądał na miłego Więc z miejsca zgodziłam się
Co robić nie wiedziałam
Więc szepnęłam, że się zakochałam
Odparł mi tym samym I pocałował mnie
Wnet poprosił mnie o rękę
Byśmy byli razem wiecznie
Łzy radości wstrzymywałam A on pocałował mnie
Muza ze Zwariowanej nocy?
Serio, Laro Jean?
Nie pora fantazjować o życiu w filmie z lat 80.
Dziś jest inaczej, bo to nie fantazja.
To prawdziwe życie.
Wyglądam jakoś inaczej?
Nie.
Nie widzę tego.
Jak?
Jak ktoś, kto ma chłopaka.
Bardziej jak ktoś nieogarnięty, mimo że on wpada lada moment.
Myłaś się w ogóle?
Wypad.
Lepiej się umyję.
Podobno baśnie są nieprawdziwe.
Ale czasem...
„żyli długo i szczęśliwie” to fakt.
Marzyłam o tej chwili,
odkąd czytam romanse.
Moja pierwsza randka.
Jak wyglądam?
Doskonale.
Cudnie, skarbie.
Cześć.
Co tam?
Niewiele.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Kitty, to dla ciebie.
Uwielbiam gerbery.
Doktorze Covey.
Dokąd idziecie? Znam super lokale.
Tato?
Wstaw je do wody.
Powrót o jedenastej, nie?
O jedenastej.
Bawcie się dobrze.
Ale nie za dobrze.
Pa.
Nigdy nie byłam w Cardona’s.
Fajnie tu.
- Ale się cieszę. - Tak?
No jasne.
- Spodoba ci się. - Ale pięknie.
- Dla signoriny. - Dziękuję.
- I signora. - Grazie.
- Ale mają duże menu. - Tym większe,
im bardziej bajerancki lokal.
W zastawie są dwa widelce.
W razie gdyby ktoś
strącił jeden ze stołu
To nie po to.
- Jak nie? - Nie.
No to patrz.
Przestań.
Nie rób scen.
Co się dzieje?
Peter.
Dobrze, że mam drugi.
To moja pierwsza randka.
Nie miałam jeszcze chłopaka.
Dobrze mi idzie?
Kluczyki.
- Serio chcesz prowadzić? - Przecież sobie radzę.
Boję się jeździć w śniegu, ale wiesz co?
Teraz nie pada.
Dobra, tylko nas nie zabij.
Proszę.
Jak się o tym dowiedziałaś?
Mam swoje sposoby.
Zapisz życzenie i wypuść lampion w niebo.
- To nie życzenie. - Jak to?
To już się dzieje.
- Co? - Co?
Co jest?
Nie chcę, by to się skończyło.
Chodzi ci teraz o nasz koniec?
Tylko przemknęło mi to przez myśl.
Nie myśl o takich rzeczach.
Nie myśl o rozstaniu na pierwszej randce.
Nie chcę, żebyśmy skończyli ze złamanymi sercami.
Obiecuję, że nie złamię ci serca.
A ja nie złamię twojego.
- I jak? - Cudnie.
- Wygląda świetnie! - Masz ładne pismo.
Damy radę.
Właśnie tak.
Niech się napełni.
Ale super.
- Rany! - I poszedł.
Udało się.
Ale jest piękny.
Zobaczą nasze inicjały.
Nie przyzwyczaję się do tego, jak głęboko się w nim siedzi.
- Jest mega wysoki. - Cóż, furka jest dość wysoka.
- Mam wrażenie, że z niego wypadnę. - Zawsze mogę cię złapać.
No to...
jak twoja pierwsza randka?
Opowiedz tak, jakbyś nie mówiła mnie.
Było...
doskonale.
Tak?
- No to dobranoc. - Dobranoc.
Owiń większy skrawek w prawej dłoni
wokół mniejszego w lewej.
Musimy to zakładać? Nikt inny się tak nie odstawi.
Tata nas poprosił.
Cudnie wyglądacie. Uwielbiam koreański Nowy Rok.
- Chciałabym z wami być. - I vice versa.
Dostaniesz gazylion fotek.
Na nas już pora.
Moje córeczki.
Zaczyna się.
Jak dwie piękne różyczki.
To Margot?
Chciałbym, żebyś tu była.
Ja też. Kocham was.
Udało mi się.
A nie wierzyłam.
- Dzień dobry. Cudnie wyglądacie. - Dziękujemy.
- Doktorze. - Dzięki, Jasmine.
Pewnie żałujesz, że nie założyłaś hanboku?
Tak, mamo. Chyba się nie pozbieram.
Dziękujemy.
- Piwka, Dan? - Czemu nie?
Masz kogoś, Dan?
- Carrie! - Tak pytam.
Nie musisz być singlem do końca życia.
Tata powtarza, że to ważne,
by kultywować naszą koreańską spuściznę.
Ale tak naprawdę robi to,
bo przebywanie z rodziną mamy zbliża go do niej.
Masz chłopaka?
Zawsze miałam cię za laskę, która do studiów nikogo nie znajdzie.
Nazywa się Peter
i nie chodziłby z Larą Jean,
gdyby nie ja, bo nie miał o niej pojęcia, ale wysłałam mu jej list miłosny,
których napisała aż pięć.
Chodzili ze sobą na niby,
żeby jego eks była zazdrosna, ale się pokićkało i teraz są razem,
dziewczyna i chłopak, i wyglądają uroczo.
Urocza historyjka.
Choć niczym z filmu dla 13-latków.
Pokaż jej jego fotkę.
Bez jaj. To twój chłopak?
- Tak, a co? - Rany,
przykro mi to mówić, ale jest film, na którym zabawia się z jakąś lalą.
Cóż...
to byłam ja.
Ale tylko się całowaliśmy.
To...
całkiem spoko.
- Chyba zjem lody. Też chcecie? - Jasne.
To do ciebie.
Dzięki.
Gdy Kitty wysłała listy, myślałam, że już po mnie.
Tygodniami modliłam się, by list nie dotarł do Johna.
Gdy nie odpisał, uznałam, że to koniec koszmaru.
Tak się nie stało.
Droga Laro Jean,
nie mogłem uwierzyć, że to list od ciebie.
Nie widzieliśmy się jakieś pięć lat. Nie myśl, że się wściekłem.
Ucieszyłem się.
Byłaś tak dojrzała, mając zaledwie 11 lat.
Ja w twoim wieku zajadałem się słodyczami,
a ciebie trapiły te wszystkie głębokie przemyślenia.
Niesamowite.
Przypomniało mi to, co robiliśmy po szkole.
Pamiętasz?
Siedzieliśmy w domku na drzewie, gdzie czytaliśmy Harry’ego Pottera.
Gdybym wtedy ci odpisał, byłoby to coś w ten deseń:
„Lubię z tobą czytać.
Jesteś bardzo ładna”.
Ale twój list był czymś więcej.
Ciekawi mnie, czemu wysłałaś go teraz?
Mimo to, bardzo mi się spodobał.
Twój John Ambrose.
Mój Boże.
John Ambrose McClaren wysłał mi list.
Chwila.
On też lubił mnie w szóstej klasie?
Lubi mnie teraz?
Tylko spokojnie. To nie jest spontaniczny list miłosny.
Bardziej podziękowania.
Nie muszę odpisywać.
Ale... czy to nie byłoby niegrzeczne?
To byłoby nierozważne, lepiej odpowiem.
Ale po przyjacielsku. W uprzejmy sposób.
Podziękuję i wrócę do swoich spraw.
Drogi Johnie Ambrosie,
liczę, że u ciebie dobrze.
Nadal interesuje cię polityka i dyplomacja?
Pewnie jesteś jeszcze mądrzejszy, bardziej uprzejmy i uroczy...
Co ja robię? Nie mogę tego napisać.
Drogi Johnie,
piszesz nad wyraz starannie.
Gdy na kopercie ujrzałam twoje nazwisko, serce zabiło mi...
Ale ze mnie nieogar.
Drogi Johnie, przede wszystkim
dziękuję, że odpisałeś.
Miło odnowić kontakt po latach.
Dobrze pamiętam, jak czytaliśmy w domku na drzewie.
Powiedziałeś, że tak jak ja lubisz Hufflepuff.
Uznałam to za znak, że jesteśmy sobie pisani.
Mój Boże.
Nie dam rady.
Powinnam powiedzieć Peterowi?
ZGŁOŚ SIĘ NA OCHOTNIKA!
Uczniowie przedostatnich klas
proszeni są o wybranie swojego wiosennego wolontariatu.
Co tam, Covey? Gotowa?
Zawsze.
- Co cię trapi? - O czym mówisz?
Zawsze jesz ciacha, gdy jesteś zamyślona.
Skąd wiesz?
Może z tej starej fotki na Insta, którą oznaczyłaś #DumamPrzyCiachu?
Wtedy nie wiedziałam, co jest między nami.
Mam nadzieję, że teraz już wiesz.
Pamiętasz, jak Kitty wysłała moje listy miłosne?
Pytasz poważnie?
Jasne, że pamiętasz.
Zapytałeś wtedy, kto jeszcze dostał list, i odpowiedziałam, że gość z Modelu ONZ.
- To był John Ambrose McClaren. - Bez jaj.
McClaren? Trzymaliśmy się kiedyś.
Odpisał.
Mówisz o papierowym liście czy mailu...?
Tak, wysłał prawdziwy list.
Wspomniał o mnie?
- Co takiego? - Nie wiem, może: „Co u Kavinsky’ego?”.
Nie.
- Odpisałaś mu? - Jeszcze nie.
Ale masz taki zamiar?
Chyba powinnam.
- Dlaczego? - Przez grzeczność.
To czemu mi to mówisz? Chcesz mojej zgody czy...?
Czułabym się dziwnie, nie mówiąc ci o tym.
Wybierajcie rozważnie.
Będziecie reprezentować Liceum Adler.
Poszerzajcie horyzonty. Dzięki.
Co tam?
- Elo, LJ. - Hej, Trevor.
Skumaj to.
Mamy sześć miejsc w Oakwood Market.
Są już wszyscy.
Zapiszemy cię.
- Oakwood? - Tak.
Nie idziesz ze mną do Belleview?
Spadam. Miłej kłótni.
Zapiszę cię, będzie fajnie.
Margot też tam była.
Belleview lepiej wygląda w aplikacji na studia.
Na treningu zdecydowaliśmy, że wybieramy Oakwood.
Śmiało. Ja biorę Belleview.
Jesteś pewna?
Leć się zapisać.
Wynagrodzę ci to.
Po treningu zapraszam na kawę.
O piątej.
Brzmi nieźle.
- Jest kozacka. - Ale z ciebie leń.
Zapiszcie się ze mną do Belleview.
Żeby grać w planszówki ze staruszkami? Ja podziękuję.
Nie ma opcji. Zgłosiłem się już do jadłodajni.
Przygotowałam nowy program.
Ratuj Dobro Zwierząt.
Przecież to ty podczas zabawy z twoim psem.
Uratowałam go ze schroniska.
Czysty geniusz, co?
Zgadzam się. Przybij.
DOM SENIORA BELLEVIEW
Wiedziałam, że wybierzesz Belleview.
Jesteś taka przewidywalna. To urocze.
- Ty pewnie Oakwood? - Sortowanie nadgniłych warzyw?
Podziękuję.
Widziałam twoją relację z Cardona's.
Typowy Kavinsky.
Przed zerwaniem
miałam już po dziurki w nosie
cacio e pepe.
Jeśli chcesz wcisnąć się latem w dżinsy,
zacznij zamawiać sałatkę.
Gdy zaczęłam chodzić z Peterem, nie sądziłam, że będzie mnie boleć
jego przeszłość z Gen.
Gdy przeżywam z nim coś po raz pierwszy,
on już to przeżył... z nią.
Potrzebujesz krzesła?
Tak. Trzymam dla chłopaka.
Nie potrzebujesz go, co?
Potrzebuję.
- Peter się spóźnia. - Ach tak?
Zajęte?
Tak, przez mojego chłopaka.
Najmocniej przepraszam. Ja...
Trener kazał nam biegać do porzygu.
Mogłeś dać znać.
Z chęcią, ale trener ma pewną zasadę.
Wyciągnij telefon, a nie zagrasz.
Muszę grać we wszystkich meczach, więc...
Przepraszam.
Mogłem wymyślić coś, byś nie musiała czekać.
Powinieneś.
Spadajmy stąd.
- Co? - Dzwoń do taty.
- Powiedz, że wracasz późno. - Dokąd jedziemy?
Zabieram cię na randkę.
Chodźmy.
- Teraz. - Już, już.
Wszystkim się zajmę.
Dziękuję.
- Gotowa? - No jasne. Chodź.
Jazda.
Zaraz wsiadamy na obrotówkę.
I jedziemy!
To był twój pomysł.
Jest cudownie.
- Co teraz? - Pojeździmy.
Mam.
Dalej, dalej.
Strzelaj.
Przestań.
Tak!
Zwycięstwo!
Wygrałam.
Dobra robota.
Proszę pani?
Mogę tę?
Dziękuję.
- Spójrz. - Patrzę.
Te całe związki to zabawna sprawa.
W jednej chwili nic nie gra, a w następnej wszystko mieni się brokatem.
A gdy ten już osiądzie, znów jesteś w bajce.
Lubi spędzać czas na dworze, wstaje rano,
- umie dobrać buty. - O kim mówisz?
O pani Rothschild. Powinni się spiknąć. Jest rozwódką.
- Od roku. - Jasne.
Tata, który latami nie randkował, nagle zacznie kręcić z naszą sąsiadką.
Wkręcasz sobie.
Tak samo mówiłaś, gdy sugerowałam ci Petera.
I jak wyszło?
Potrzebują tylko małego bodźca.
Kitty.
Daj spokój tacie i pani Rothschild.
Mówię serio.
Dopiero co przystrzygła żywopłot. To metafora.
Zostawię go na dworze.
Może by coś zjadł?
Żeberka?
Jasne.
Skoczę po numer.
Grzeczny piesek.
Cześć.
Miło panią widzieć.
Mam dane Bobby’ego. Wysłać ci?
Może wpiszę ci mój numer?
Gość ma rękę do roślin.
- Pomógł mi z malwami. - Uwielbiam je.
- Serio? - Tak.
Dają większą satysfakcję niż nudne azalie.
W sedno.
Na mnie już pora.
Miło było panią widzieć.
Mówcie mi Trina.
No chodź.
- Odprowadzę cię. - Okej.
Do walentynek będą zakochani!
Jakim cudem wyciągnęłaś to z rozmowy o kwiatach?
Przecież tata nie lubi psów.
Proszę się nie stresować.
Margot kochała Belleview z powodu ludzi,
ale o jednej osobie wspominała częściej
niż o innych.
Ciężko to przebić.
Większości osób.
Przecież to Song Covey.
Pewnie Stormy?
A ty pewnie Lara Jean. Siostra cię przysłała?
To wolontariat. Gdzie Dorothy?
Margot podoba się w Szkocji?
Bardzo lubi Saint Andrews.
Mam nadzieję, że nie tylko studiuje.
Ja wyśmienicie bawiłam się w Szkocji. Regularnie tam latałam.
W obsłudze pasażera?
Obsłudze?
To jakiś politycznie poprawny bełkot. Byłam stewardessą w Pan Am.
Podawałyśmy wędzone ostrygi oraz kawior
i wśród chmur robiłyśmy martini z ginem.
Byłyśmy gwiazdami przestworzy.
Może cię oprowadzę?
Powinnam zaczekać na Dorothy.
Dorothy powie ci tylko, gdzie jest apteczka i sprzęt do bingo.
Jeśli chcesz prawdziwego wprowadzenia,
chodź ze mną.
No dobrze.
To pokój robótek ręcznych. I klub dziergania.
Nie rozumiem,
po co tworzyć klub dla czegoś,
co można robić w pojedynkę.
Pokój gier.
Nie umieją przegrywać.
Nie pozwalają mi już ze sobą grać.
Zgraja komunistów.
Komunistów?
Tu jadaliśmy śniadania, zanim Hilda uznała, że ma dar.
Wiesz, że cię słyszymy?
Nie przewidziałaś, co powiemy?
A to Dorothy.
To moja przyjaciółka,
Lara Jean.
To jedna z naszych wolontariuszek.
- Cześć. - Dzień dobry.
Słuchaj, Dorothy,
mała jest wyjątkowa.
Dbaj o nią tak należycie,
jak przykładasz się do Krwawej Mary.
Zabawna jesteś.
- Rzuć ich na kolana. - Dziękuję.
- Pora na dolewkę. - Zjedz seler.
- O tak. - Potrzebuje błonnika.
Nie trzeba. Mam cię tutaj.
Lara Jean Covey.
- To ja. - Witaj.
Przyjdzie jeszcze ktoś.
Myślałam, że będę tu sama.
Z Adler tak, ale mamy też młodzieńca z Port Smith. To...
John Ambrose McClaren.
Hej, Laro Jean.
Cześć...
O rany!
Lecę po apteczkę.
Żyjesz?
Tak.
Patrz na palec.
Co robisz?
Wykluczam wstrząs mózgu.
Potrafisz?
Zadam ci kilka pytań.
Znasz mnie?
Wysłałam ci list miłosny.
Zgadza się.
I chciałabym go z powrotem.
Dlaczego?
To było tak dawno temu, że nie pamiętam już, co napisałam.
Chcę wiedzieć, jak bardzo mam się wstydzić.
Oddam ci list pod jednym warunkiem.
Zwrócisz go po przeczytaniu.
Potrzebuję dowodu, że w gimnazjum ktoś mnie lubił.
Żartujesz?
Wszyscy cię lubili.
Nie sądzę, by to była prawda. Nawet jeśli...
to nie obchodzili mnie wszyscy.
Jak pacjentka?
Cała, choć zawstydzona.
Super. Nie chcemy kolejnego pozwu.
Gotowi?
Chodź. Ostrożnie.
Powolutku.
Czytasz i oddajesz. To moje warunki.
Umowa stoi.
- Gotowa. - Gotów.
Myślałam, że mając chłopaka, inni zupełnie cię nie interesują.
I w pełni szalałam za Peterem, ale...
nie mogłam przestać odtwarzać w głowie rozmowy z Johnem.
Nie obchodzili mnie wszyscy.
Nie chciałam myśleć, co by było, gdyby odczytał go wtedy, nie teraz.
Ale myślałam.
Mam pytanie.
Gdy pisałaś te listy...
kogo lubiłaś najbardziej?
Musiałaś mieć ulubieńca.
Nie mogłaś lubić nas tak samo. Jeden list musiał być nieco głębszy.
Jeśli mam być szczera,
to pamiętam, że faktycznie był taki list.
Mój.
Prawda?
Chodziło o mnie.
Prawda?
Na pewno nie chcesz dodać brokatu? Albo pereł?
Nie chcę przesadzić. To nasze pierwsze walentynki.
Fakt.
Nie chcesz dać czegoś prosto z serca ani dostać kosmetyków z drogerii.
Byłoby niezręcznie.
To nie dotrze do Margot na czas.
Dobrze, że ten trafi do domu naprzeciwko.
Dajesz ją Trinie?
To nie ode mnie, a od taty.
Rozmawiałyśmy o mieszaniu się.
Poza tym tata nie lubi brokatu.
Jak ty Kavinsky’ego, póki sama trochę nie sypnęłam.
Idź sobie. Wyjmij ciastka.
Biorąc pod uwagę moje sukcesy, powinna mnie bardziej wspierać.
Przygotuj się. Rok temu Peter wysyłał ich do Gen co lekcję.
Miejmy to już za sobą.
Boże.
I o to chodzi!
JESTEM TWOJA KOCHAM
Zaspamowały cię.
Nie znam nawet połowy z nich.
- Cała żeńska drużyna piłki nożnej. - To od Kelly?
Jest miła. Lubię ją.
Nie przejmuj się jego fanklubem.
To ty nieświadomie zdetronizowałaś Gen.
Tak sądzę. Choć czasem wolałabym, by mój chłopak był bardziej...
anonimowy.
Ciężar korony potrafi przytłoczyć.
- Weź ją sobie. - Teraz należy do ciebie.
- Nie prosiłam o nią. - Jest twoja.
- Przestań. - I tylko twoja.
Ciężka sprawa. Tak sobie myślę...
WALENTYNKI
Znalazłem cię.
Znalazłeś.
Szukałem mojej walentynki.
Chodź.
Dokąd?
Zobaczysz.
Uznałem, że najlepiej będzie wręczyć ci to tutaj, bo właśnie tu
wszystko się zaczęło.
Piękny.
- Pomożesz mi? - Jasne.
Naprawdę?
A tutaj
twoja kartka.
Cudowna.
Jeszcze jedno.
„Wraz z nastaniem nocy księżyc snem mnie zaskoczy
o pięknej Larze Jean.
Choć gwiazdy skrywa mrok, wciąż czuję na sobie wzrok
pięknej Lary Jean”.
Podoba ci się?
Jeszcze nikt nie napisał mi wiersza.
To najbardziej romantyczna rzecz...
Czemu jemy naszego tradycyjnego suba akurat w stolarni?
Tylko to miejsce jestem dziś w stanie strawić.
Uszy mi krwawią od tych śpiewów.
- Kavinsky nasłał ich na ciebie? - Nie, dał mi coś lepszego.
Nieźle. Gość ogarnia temat.
Też coś dla ciebie mam.
- Miło z twojej... - To rada.
Zanim zbytnio się zaangażujesz,
upewnij się, że jesteś na 100%... Nie.
- Na 1000% pewna... - Że na pewno tego chcę. Wiem.
Wierz mi...
Nie to chciałam powiedzieć.
Powinnaś umieć podkręcić własny silnik,
zanim dasz komukolwiek zajrzeć pod maskę.
- Nie umiesz puszczać oczka. - Tylko mówię.
Upewnij się, że umiesz o siebie zadbać.
Jasne, kumam, dziękuję.
Chyba z innego powodu chciałaś dziś tu zjeść.
Oboje uwielbiamy zapach trocin. To nie zbrodnia.
Pójdę już.
To chyba twoje.
Dzięki.
Słodki Jezu.
Zamknij się.
- Miło znów cię widzieć, John. - Pani Glick.
Cześć, John.
Czeka nas fajny dzień. Mam dla was coś niezwykłego.
Zbliża się nasze coroczne przyjęcie w ogrodzie.
Rok temu zaskoczył nas deszcz, więc przenieśliśmy się do środka.
Urządzimy je tutaj?
Tak. Rozstawimy paprotki, deski serów.
Rozwiesimy też lampki.
Ale najpierw trzeba to ogarnąć.
Nazbierało się gratów.
Co to?
Eksperymenty ogrodnicze pana Sawolskiego i rzeczy naszych zmarłych mieszkańców,
po które nie zgłosiła się rodzina.
Podzielcie je na śmieci i dary.
Słysząc o przyjęciu w ogrodzie, pomyślałam o czymś w stylu art deco.
Nie o paproci i serze.
Racja. To nieco dołujące.
Tak.
Spójrz na to.
Stare listy miłosne od żołnierza we Włoszech.
Napisał jej wiadomość na odwrocie.
„Moja droga Lindo...”
To zbyt osobiste. Dziwnie się czyta.
Nie wolisz tego?
Pamiętaj, że tylko go wypożyczam.
Owszem.
„Drogi Johnie Ambrosie,
pamiętasz imprezę halloweenową u Matta Kaplana?
Tygodniami planowałam strój. Byłam tak podekscytowana.
Nie mówiłam, za co się przebiorę.
A gdy już przyszłam, miałam wrażenie,
że wszyscy poza mną dostali cynk,
że nikt się już nie przebiera.
Czułam się jak leszcz.
Czułam, że tam nie pasuję.
Wtedy przyszedłeś ty, przebrany za jajko.
Może i byłam leszczem,
ale na swój sposób fajnym.
I wtedy zrozumiałam.
Czułam to aż po czubki moich czerwonych trampek.
Kocham cię, Johnie Ambrosie. Kocham cię nie na żarty.
Dlaczego musisz wyjeżdżać?
Może kiedyś znów się spotkamy i nie będziesz wiedział, co czułam.
Ale ja tak.
Zawsze będę pamiętać, że pewnego razu
moje serce było twoje”.
Nie wierzę, że to napisałam.
I że on to przeczytał.
Masakra, że wie, że przeczytałam, co on przeczytał, gdy to napisałam.
Wszystko w porządku?
Sama nie wiem.
Chodź.
Nikt nie powinien zobaczyć kobiety z taką miną.
„Może kiedyś znów się spotkamy.
Zawsze będę pamiętać, że pewnego razu
moje serce było twoje.
Kocham, Lara Jean”.
Dlaczego?
Czemu pisałam te durne listy?
To fascynujące.
Przewidziałaś wasze spotkanie.
I oto jesteście.
- Mam chłopaka. - Co z tego?
Niemal wszystkie moje romanse kolidowały ze sobą.
To inna sytuacja.
Obiecaliśmy nie łamać sobie serc.
Złotko, ktoś zawsze łamie komuś serce.
Nie można się przed tym uchronić?
Robiąc to dobrze, nie.
Strzelimy sobie po maluchu.
Stormy.
Mam 16 lat.
Jak chcesz.
Więcej dla mnie.
Przyniosę ci oranżady.
My mogliśmy pić po osiemnastce, a tobie niewiele brakuje.
Wtedy też poznałam pierwszego męża.
- W jaki sposób? - Mieszkał po sąsiedzku.
Pisał piosenki.
Pamiętam,
jak śpiewał mi w salonie.
Pewnego dnia odkryłam,
że to piosenka o mnie.
Jeśli facet pisze ci piosenkę,
możesz być pewna,
że zabujał się nie na żarty.
A wiersz?
Tak samo. Wiersz to piosenka bez muzyki.
Napisał mi cudny wiersz na walentynki.
Z pewnością.
„Wraz z nastaniem nocy księżyc snem mnie zaskoczy
o pięknej Larze Jean.
Choć gwiazdy skrywa mrok...”
„Wciąż czuję na sobie wzrok
pięknej Annabel Lee”.
Skąd...?
Trzeba przyznać, że chłopak ma gust.
Przykro mi to mówić, ale autorem tego wiersza
jest Edgar Allan Poe.
Może jednak sobie golniesz?
Start.
Bez jaj. Co to miało być?
Pora wrzucić coś na Insta.
Cześć, mamo.
Teraz prawdziwe Insta.
Bita kraina cudów.
Tajny składnik to...
- Bita śmietana? - Stąd ta...
Chyba powinieneś...
- Co? - Tak.
Ostatnia lodowa kanapka. Jemy na spółę?
Dzięki.
Za każdym razem!
- Nie twoja gra? - Nie cierpię jej.
Miej pretensje do gry, nie gracza.
Przecież mówię.
Dobra. Wal.
Muszę odpocząć.
Od problemów bycia w związku.
Co on ci zrobił?
Nie w tym rzecz. To siedzi w głowie.
- Dobra. Kontynuuj. - Już mówię.
Siedzimy tu, dzieląc się batonikiem.
I spoko.
Ale gdybym dzieliła się z Peterem,
zastanawiałabym się,
czy dzielił się już nim z kimś przede mną?
A jeśli tak, czy była to Gen?
Bierze mnie za cnotkę, gdy chcę jedynie podzielić się batonikiem?
Może to ja.
Może chcę czegoś więcej, niż dzielić się batonikiem.
Odpowiedź na wszystkie powyższe pytania brzmi:
nie wiem.
Dziewczyny serio tak myślą?
Ta z pewnością.
Dobrze, że nie jestem tobą.
A batonik nie jest twój. Dawaj.
Lucas?
- Pamiętasz Johna Ambrose’a McClarena? - No jasne.
W piątej klasie go ubóstwiałem.
Jego i Michaela B. Jordana w Creed.
Mnie to dopadło w szóstej.
Też wybrał Belleview.
Nie żeby to coś znaczyło.
Jestem szczęśliwa z Peterem.
Tylko, jak już mówiłam, chodzi o przesadne rozmyślanie.
Przy Johnie tak nie mam.
Wszystko jest łatwe.
Pewnie dlatego, że się przyjaźnimy, nie?
Masz szczęście, LJ.
- Niby czemu? - Masz wybór.
W naszej szkole jest ilu, dwóch gejów?
Przepraszam.
Myśląc o własnych problemach...
nie pomyślałam, przez co przechodzisz.
Powiem tak.
Liceum skończy się szybciej, niż sądzimy, zacznie się prawdziwe życie.
Będą ustawiać się do ciebie w kolejce.
Skąd ta pewność?
Bo zanim mi się przyznałeś,
pierwsza bym cię brała.
Niezła przemowa na wysępienie kolejnego gryza.
W PORZĄDKU? CHCESZ SIĘ ZWIJAĆ?
OK
Piszesz z nim, kiedy on stoi parę metrów dalej?
Wychodzimy?
Pa, Lucas.
Dobranoc, gołąbeczki.
Tak, tak.
- To wy się przyjaźnicie? - Nie.
Proszę się rozejść.
Pa, LJ.
Wszystko gra?
Byłaś dziś jakaś cicha.
Mogę o coś zapytać?
Tak. No jasne.
Chodzi o twój wiersz.
Nie twierdziłem, że to ja...
jestem autorem.
Wybacz.
Byłaś taka szczęśliwa,
gdy ci go czytałem, że... Chciałbym być jego autorem,
umieć pisać takie rzeczy...
Ale to twoja działka.
Gniewasz się?
Nie.
Jest świetny.
I dobrze, bo mimo że nie ja go napisałem,
opisuje, co do ciebie czuję.
Piękna Laro Jean.
Dobry jest.
Jakim cudem?
I jakim cudem rozpiął ją tak łatwo?
A jak myślisz?
Wiesz, w czym jeszcze jest dobry?
Nie chcę teraz tego robić.
W porządku. Ja nie...
Teraz nie próbowałem.
Nie chcę zrobić tego tak po prostu.
W razie czego...
Zaufaj mi. Nie chcę cię popędzać.
Zwłaszcza w aucie przed twoim domem.
Odczułaś, że cię popędzam?
Nie.
- Tylko... - Kojarzysz,
jak poszłam z nim na piętro na imprezie po zakończeniu roku?
Nie, ja tylko...
Często robiłeś to z Gen, co nie?
Moglibyśmy...
nie rozmawiać o Gen?
Nie chodzi o nią, a...
Brakuje ci seksu?
- Odczuwasz w życiu pustkę? - Pustkę? Nie.
Ani trochę.
Dobra. Pomyśl w ten sposób.
Ty uprawiałeś base jumping.
A ja nigdy tego nie robiłam,
więc zapytałabym cię o to, gdyby przyszło mi na myśl,
że chciałabym to zrobić.
Jeśli kiedykolwiek zdecydujesz się
na base jumping, z wielką chęcią skoczę z tobą.
To poważna decyzja...
skoczyć z klifu...
pamiętaj o tym.
Jasne.
Odprowadzę cię.
Wszystkim wygodnie?
W porządku?
- Tak. - W porządku.
Czeka na was super nagroda.
Krąg dojrzewającej goudy ofiarowany przez
syna pani Glick. Dziękujemy.
Losujże!
No dobra.
Pierwszy numer to...
B-4.
Wciąż nie oddałaś mi listu.
O-62.
Nie oddam go. Jest zbyt żenujący.
B-11.
To żenujące?
Ja recytowałem Szekspira, co rusz się jąkając.
Nie przypominam sobie.
N-32.
G-48.
Mimo tego jąkania wciąż byłeś chodliwym towarem.
Na pidżama party debatowałyśmy,
czy lepszy Peter, czy John.
G-60.
W tym rzecz.
Dziewczyny udawały, że mnie lubią, bo trzymałem się z Peterem.
I-24.
A tańce w szóstej klasie?
Nie mogłem uwierzyć, że zaprosiła mnie Sabrina Fox.
Serio.
Ale potem przez całą noc próbowała zatańczyć z Peterem.
Nawet przy wolnych kawałkach, gdzie nie mogłem udawać,
że tańczymy w grupie.
Skończcie gadać.
Losujcie.
I-25.
Chciałbym być już w wieku, w którym nie muszę lubić pijackich gier.
A myślisz, że czemu całą sobotę spędzamy z seniorami?
N-40.
Jesteśmy leszczami?
Może trochę.
I-30.
Ale w fajny sposób.
Zdecydowanie tak.
- Tak. - Poważnie?
B-2?
Bingo!
Wal się.
Skoro o Peterze mowa,
prosił, bym cię pozdrowiła.
Spoko.
- Wciąż macie kontakt. - To prawda.
Bardzo się zmienił od gimnazjum?
To znaczy?
Na imprezach zawsze zjadał ostatni kawałek pizzy.
Gdy go upominałem, powtarzał, że jest sportowcem.
Pamiętam, gdy na moje urodziny upiekłaś te niesamowite
babeczki z masłem orzechowym. Były przepyszne.
I też zjadł ostatnią.
Ale nigdy nie byłem na niego zły, bo...
to zupełnie w jego stylu.
Wiem, wiem.
Nadal jest z Gen?
Pewnie tak, skoro wciąż się kumplujecie.
Nie przyjaźnię się już z Gen, poza tym zerwali ze sobą.
To brzmi sensownie.
W liceum wszyscy się rozchodzą.
Skoro już o tym mowa,
powinieneś wiedzieć...
Świetny z was zespół. Ale nie o to chodziło.
Sprzęt do bingo do piwnicy. Trzeba zrobić miejsce na imprezę.
Lecę robić śliwkowe daiquiri.
Dorothy?
Gdzie jest piwnica?
O rany.
Tu jest popiersie Mozarta.
Uwielbiam jego nowy album.
Spójrz.
Walić to przyjęcie
i paprotki.
Dajmy ludziom to, czego chcą.
By mogli się wystroić
- i tańczyć jak za dawnych lat. - Tak?
Przywróćmy Bal Gwiazd.
To głupie, że wszyscy sądzą, że seniorzy chcą tylko grać w bingo.
Racja.
Świetny pomysł.
Fajnie.
Chociaż sądzę,
że seniorzy z jakiegoś powodu lubią bingo.
Fakt.
Coś mi to przypomina.
Kapsułę czasu.
Pamiętasz naszą?
Zakopaliśmy ją podczas pizza party w domku na drzewie.
Pizza party.
Spędziliśmy tam wiele miłych chwil.
Fajnie było tam siedzieć.
Czytać.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Rozbierają ten domek.
Czemu?
Robertsonowie się wyprowadzają, a nowi nie mają dzieci, więc...
Kapsuła.
Wykopmy ją.
Okradając przyszłe pokolenia z odkrycia?
Wtedy będą zajęci zanikaniem lasów.
Przeludnieniem miast.
Pewnie do tego czasu będziemy już żyć pod wodą.
Byłaby niezła zabawa.
Co myślisz?
Świetny pomysł. Weźmy też ludzi, którzy wtedy z nami byli.
Jasne.
Zaprośmy wszystkich.
Będzie super.
Przyniosę pizzę.
Może upieczesz
te babeczki z masłem orzechowym?
Tym, co czyni układ oddechowy ośmiornic wyjątkowym,
jest nie jedno,
ale trzy serca.
Po nacięciu pod przyoczkiem
ujrzycie serce skrzelowe.
Ośmiornice są mięczakami. Przyjrzymy im się lepiej za tydzień
w Akwarium Portland.
Daj. Ja to zrobię.
Robisz coś w piątek?
Nie wiem.
A co?
Pamiętasz naszą kapsułę czasu?
Wykopmy ją.
We dwoje?
Ze wszystkimi, którzy przy tym byli.
Gen też?
Ona nie. Wrzuciła nasz film do sieci.
Nie mamy pewności, że to ona.
Pewnie i tak by nie przyszła.
Byłabym ja, ty, Chris,
Trevor i John Ambrose.
Więc mu odpisałaś.
Śmieszna sprawa.
Oboje mamy wolontariat w Belleview.
- Co ty? - Tak.
Serio?
Prosiłaś, by szedł tam z tobą?
Nawet mu nie odpisałam.
Jak na dziewczynę, która nigdy nie miała faceta,
potrafisz zakręcić mu w głowie.
Słucham?
Kapsuła czasu.
Dobra, czemu nie?
Kto wie, co tam znajdziemy.
Super.
Patrz.
- Nie. - Patrz.
- Proszę... - Patrz.
Jezu.
Babeczki z masłem orzechowym?
Peter woli słony karmel.
Laro Jean.
Dwie z pepperoni. Chyba wystarczy?
Czy to nie Johnny McClaren?
Peter Kavinsky. Siemasz.
- Miło widzieć. - I ciebie. Co tam?
- Dobrze. Z czym są? - Dwie z pepperoni.
Bezpieczna opcja.
Póki nie ujrzałam ich stojących obok siebie,
nie wiedziałam, jak zły był to pomysł.
Zamówiliście pizzę?
Padam z głodu.
- John. - Aha.
- Przyjechałeś. - No jasne.
Rany, stary.
Kopę lat.
Planowaliśmy to z LJ, więc...
- Miło, że wpadłeś. - Została już tylko Chris.
Czemu mnie nie zaproszono?
Boże, Gen i Peter. Jak za dawnych czasów.
Kopiemy czy będziemy tak stać?
Czemu przyszłaś od strony rzeki?
Dopiero co kogoś pochowałam.
Jesteś następny.
- Spokojnie. - Ja to wezmę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Zostaw ją mnie. Nie ufam ci.
- Gdzie ją zakopaliśmy? - Pomóc wam?
Dzięki, nie trzeba.
Gdzieś tutaj?
Tak się nie je babeczek.
Patrzcie. Zaczęła od spodu.
Zostawiła najlepsze na koniec.
I słusznie.
Ej, czemu nie mówiłaś, bym wziął pizzę?
Dobra, otwórzmy ją.
Zaczynam.
- Czyje to? - Moje. To tylko bransoletka.
To nie byle jaka bransoletka.
Kiedyś była dla ciebie najważniejsza na świecie.
Możliwe.
Piłka do baseballa.
- Twoja, nie? - Zgadza się.
To pamiątka po moim wybiciu w Claremont Park.
Zbiegłeś z boiska i pocałowałeś mnie przed twoją mamą. Pamiętasz?
Niezbyt.
No dobra.
To moje.
Tak, koncert Linkin Park w Crystal Ballroom.
Linkin Park? Nerd.
Co? Linkin Park to kocury.
Pamiętasz to, McClaren?
Gdy dołączyłeś do zespołu,
- nosiłeś ją codziennie. - Mój Boże.
Laro, nie kupiłaś koszulki Seahawks,
żeby zaimponować Johnowi?
Nie.
Jeśli to prawda, to urocze.
Pamiętasz twoje jąkanie, McClaren?
Zauważyłem, że ci przeszło.
Dzięki.
Moja logopedka ucieszyłaby się, że jej metody okazały się skuteczne.
Wszystko gra.
To do Chris z przyszłości.
Czyli do mnie.
Genialna kiedyś,
genialna i dziś.
No nie wiem. Geniusz wiedziałby o inflacji.
Dwadzieścia dolców jest dziś mniej warte niż sześć lat temu.
- Tu mnie masz. - Wiem. Dzięki.
Zostałaś ty. Co włożyłaś?
Jest pusta.
Niemożliwe. Każdy coś włożył.
Nie wiem, co powiedzieć, bo nic więcej tam nie ma.
Ktoś je ostatni kawałek?
Za wolno.
- Co? - Robi się tu tłoczno.
Tak, spadam.
Pomóc ci to ogarnąć?
- Dam radę. - Ziom.
Żaden problem, ja też nabałaganiłem...
Nie trzeba.
Potrafię pomóc mojej dziewczynie.
Ale dzięki.
Zejdę na dół. Podasz mi rzeczy?
Do jutra.
Jasne.
Czemu nie powiedziałaś mu, że jesteśmy razem?
Chciałam, ale nie było kiedy.
Flirtując, nie ma kiedy.
Nie flirtowaliśmy, więc...
Następnym razem powiedz,
- że mam przynieść pizzę. - Co ty z tą pizzą?
Nie chodzi o pizzę.
Ale wygląda na to, że wy to zorganizowaliście.
Bo tak było.
Tak nie można, Laro Jean.
- Nie kiedy masz chłopaka. - No tak.
Ale zapraszanie byłej na imprezę obecnej jest spoko?
Nie zaprosiłem jej! Nie oficjalnie.
- Może coś wspomniałem. - Tak? Kiedy?
Nie wiem.
Czy to ważne? Wy ogarnęliście pizzę.
To do niczego nie zmierza.
Nie powinno tak być.
A jak?
Nie wiem. Ale nie tak.
Czyli chcesz się rozstać?
Co? Nie. Skąd ci to przyszło do głowy?
Nie wiem.
Dlatego nie mówiłaś o nas Johnowi? W razie czego?
Nic z tych rzeczy.
Odkąd jesteśmy razem, nie wiem, jak się zachowywać.
Nie czytałam żadnego poradnika.
O czym ty mówisz?
Pierdoły. Gen stroiła się na twoje mecze, więc ja też powinnam?
Wszystkie dziewczyny tak robią.
Więc też mam tak robić?
Tylko jeśli chcesz.
Pokazałabyś, że ci zależy.
Tak jak wysyłając komuś walentynkową serenadę?
Myślałem, że to nie w twoim stylu.
I miałeś rację.
No to...
Chodź.
Nigdy się już nie kłóćmy.
Daj.
Tędy.
Naprawdę potrafisz się skradać.
Powinnam była powiedzieć ci o Peterze.
Daj spokój.
Ja...
Było mi wstyd.
Źle to wszystko odebrałem.
To moja wina.
Przepraszam.
Skoro mówimy sobie wszystko
o różnych rzeczach,
skąd wziął się John Ambrose?
Każdy ci tak mówi.
Wiem.
Przez ciebie.
Co?
Do szóstej klasy byłem po prostu Johnem.
Wtedy ty nazwałaś mnie Johnem Ambrose’em.
Powiedziałaś, że to fajne,
że używamy obu swoich imion.
Nie chciałem wyprowadzać cię z błędu, podobało mi się,
że coś nas łączy.
Chciałem, by mówili mi per John Ambrose.
Nie wiem, co powiedzieć.
Między nami OK, Johnie...
Ambrosie?
Jak zawsze.
Laro...
Jean.
PSEUDODZIĘKCZYNIENIE
Podamy brukselkę?
W zeszłym roku nikt jej nie jadł.
Według Kitty Pseudodziękczynienie to ziemniaki.
To mamy wszystko.
Może jednak wezmę brukselkę.
- Hej. - Co tam?
No wiesz...
- robię... - A co to?
- Te są świetne. - Tak, przepyszne.
Nie widziałam jeszcze zauroczonego taty.
A teraz patrzę,
jak nerwowo uśmiecha się z rękami w kieszeniach.
Wygląda nieco... beznadziejnie.
- Cześć. - Cześć.
Miałem skoczyć po brukselkę, ale rozproszyła mnie...
- Rozumiem. - Na...
Pseudodziękczynienie.
To takie Święto Dziękczynienia, ale w marcu. Rodzinna tradycja.
Brzmi świetnie.
Wpadnij.
Właśnie.
Nie chcę...
I będziesz czekać na indyka do listopada?
Co nie? Wpadniesz?
Jasne.
Resztę info wyślę eskiem.
- Nikt tak nie mówi. - Może być.
- Cieszę się, że wpadniesz. - Ja też.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
Pamiętasz tę walentynkę od taty?
To dzieło Kitty.
Chcesz powiedzieć, że obsypana brokatem kartka
na walentynki dla pani Rothschild...
to nie od niego?
Cóż za zwrot akcji.
Tata wziął brukselkę?
Nie wziął.
Tato.
Co?
Weź więcej.
Pycha.
No dobra.
Coś nie tak z fasolką?
Jest nie w twoim stylu.
Reszta dań wygląda
jak z czasopism, które czyta moja mama.
- Zauważył. - Ma dobre oko.
Jest taki myk, że ja zajmuję się fasolką.
To symboliczny gest. Ku pamięci mamy.
Chyba kryje się za tym coś więcej.
Na studiach zaproszono mnie do akademika na dziękczynną kolację.
To dziwne, ale odbywała się w środku marca,
a organizatorka była najfajniejszą dziewczyną świata.
Evie, mama dziewczynek.
Sądziła, że to nie fair,
że dwa najlepsze święta w roku
są pod sam jego koniec, zaraz po sobie, więc powinniśmy
częściej dzielić się miłością,
ucztując w marcu.
A na ucztę każdy przynosi domowe dania.
Tata przyniósł
fasolkę w puszce.
No tak.
Cały wieczór się z niego nabijała.
Tak bardzo, że myślałem, że się wściekła.
Potem dowiedziałeś się, że mama tak flirtuje.
Przekomarza się.
Nie.
Przeurocza tradycja.
Dzięki za opowieść.
Dzięki.
Jest jeszcze jedna.
Dokładnie. Nowi muszą zjeść fasolkę.
- To nie jest konieczne. - To bardzo konieczne.
Mama kazała ci ją zjeść, a Margot Joshowi, więc...
No dobra. Mus to mus.
Do dna.
Ja tam lubię konserwy.
Teraz wszystko rozumiem.
Za Eve.
Evie.
Dobra?
Da się przełknąć.
- Co nie? - W sedno.
Mogę prosić żurawinę?
Pokroję indyka.
- Potrzymasz? - Jasne.
No to spójrzmy.
- Nie trzeba, tato. - Robiłeś to już?
Może i popełniłam parę błędów jako dziewczyna.
Dziś tak nie będzie.
Ten ostatni zabolał.
Świetna stylówka, LJ. Spodoba mu się.
Posłuchaj...
Co jest?
Nie wiem, jak ci to powiedzieć.
Wal.
Widziałam Petera z Gen.
Byli blisko.
Jak blisko?
Cześć.
Byłeś dziś z Gen?
Tak.
Zaczyna się.
Była przybita, bo jej rodzice mają problemy
i chciała pogadać z kimś, kto ją rozumie. I tyle.
Czyżby?
Kavinsky, chodź!
To bardzo ważne.
Chce udowodnić, że jesteś na jej skinienie.
Gdy przychodzi co do czego, pomagasz za każdym razem.
Chrzanisz. Wybieram ciebie.
Gdybym musiał, wybrałbym ciebie.
Gdybyś musiał? Co to ma znaczyć?
Wie, że jeśli jeszcze raz cię skrzywdzi, koniec z nami.
- Więc wiedziałeś? - Tak...
Zaprzeczyłeś.
Bo między wami jest tyle złej krwi.
Nie chciałem. Próbowałem...
Ją chronić. Jak zawsze.
...cię chronić.
Covey.
Dawaj, lecimy.
Wybacz, LJ, ale...
Wrócimy do tego później.
Skąd wiedziała?
- Co? - Tamtej nocy.
Mówiłam, że idę do łóżka, a Gen wiedziała, gdzie byłeś. Skąd?
To na nią czekałeś w jacuzzi.
Peter.
Nie byliśmy jeszcze ze sobą.
Dlatego nagrała ten film.
Gdybym nie zeszła cię szukać, byłbyś z Gen, nie ze mną.
Może tak powinno być.
Nie mów tego. Nie myślisz tak.
Idź już.
Nie rób tego.
- Idź. - Obiecaliśmy nie łamać sobie serc.
I żadne z nas nie dotrzymało obietnicy.
Jasne.
Tęsknię, mamo.
Potrzebuję twojej rady.
Za kwadrans ósma.
Wiem.
Tak naprawdę nigdy cię nie znałam
Choć tak bardzo się starałam
Niemile zaskoczona
Uzależniona
Myślałam, że nam się uda Jak zawsze byłam głupia
Po fakcie to taka oczywista sprawa
Zapytała mnie prawniczka Skąd ja wzięłam tego pana
Kochać nie tych się nam zdarza To już nasza, młodych, sprawa
ZŁAMANE SERCE
Błędy się zdarzają Tak to się już sprawy mają
Możesz myśleć, że to miłość Choć z bólu serca krwawią
Błędy się zdarzają Tak to się już sprawy mają
Ostatecznie lepiej dla mnie
Morał tutaj ci podaję, skarbie
Macie dziesięć minut, by przygotować się
na wycieczkę do akwarium.
Nie zapomnijcie zabrać kart ćwiczeń
i przepustek. No i waszych znajomych.
Błędy się zdarzają Tak to się już sprawy mają
Możesz myśleć, że to miłość Choć z bólu serca krwawią
Błędy się zdarzają Tak to się już sprawy mają
Ostatecznie lepiej dla mnie
Morał tutaj ci podaję, skarbie
Niby lepiej, mówią Poznać miłość i ją stracić
Niż nie kochać choćby raz
I to może być stek bzdur
Lecz coś powiem wam i ja
Mam ci to oddać?
Tak.
No jasne.
- Nie mogę odpiąć. - Pozwól.
Myślałam, że razem pokonamy wszystko.
Myliłam się.
To nie była prawdziwa miłość
czy nie byliśmy na nią gotowi?
Nie byliśmy wobec siebie szczerzy.
A ja nie byłam szczera wobec siebie.
SPOTKAMY SIĘ W DOMKU NA DRZEWIE?
Pewnie wiesz o naszym rozstaniu.
Obiło mi się o uszy.
Między innymi dlatego, że gdy był ze mną, byłam przekonana, że myśli o tobie.
I że nie będę wystarczająco dobra.
Że nigdy się z ciebie nie wyleczy.
I wtedy zrozumiałam, że osobą, która się z ciebie nie wyleczyła...
byłam ja.
Pewnie tego nie pamiętasz, ale...
włożyłam ją do kapsuły, bo symbolizuje naszą przyjaźń.
Mylisz się co do Petera.
On szaleje za tobą.
Wciąż mi to powtarza.
I nie dzwoniłam do niego, żeby cię zranić.
Tylko...
Moi rodzice się rozstają...
i zupełnie nie wiem, co się dzieje.
Peter też przez to przechodził.
Ja...
schowałam ją tutaj, bo nie chciałam, żebyś wiedziała, że włożyłam to samo.
Babcia nauczyła mnie koreańskiego słowa.
Jung.
Oznacza ono nierozerwalną więź między dwojgiem ludzi.
Nawet jeśli się nie znosicie, wciąż jesteście sobie bliscy.
Gen i ja mamy jung.
Zawsze już będziemy ze sobą związane.
Jeśli chcę ruszyć dalej,
muszę przestać obwiniać Petera, że ma taką więź z Gen.
HEJ!
GOTOWY NA JUTRZEJSZY BAL!
Tu jesteś. Wejdź.
Cudnie wyglądasz.
A ty nie jesteś gotowa.
Jestem wolontariuszką. Dziwne, gdybym się przebrała.
W takim razie...
chyba nie będzie ci potrzebna.
Szkoda, że nie chcesz się przebrać.
Bo na tobie...
wyglądałaby uroczo.
Jak sobie chcesz.
Stormy.
Daj mi ją.
Jak wyglądam?
Taki wygląd
powinien być zakazany.
Cześć.
- Cudnie wyglądasz. - Dzięki.
Dobrze, że się wystroiłam.
Ja też.
- To ciuchy mojego taty. - Super.
Idziemy?
Tak.
„Ciuchy mojego taty”?
Wyjdźcie zza tych stołów i się zabawcie.
Z pewnością potrafią sami nalać sobie ponczu.
Jesteśmy w pracy.
Przekonaj ją.
Śmiało,
poproś ją do tańca.
Na co czekasz?
Chyba chcą, żebyśmy zatańczyli.
Jako wolontariusze powinniśmy dać im, czego chcą.
Wreszcie tańczymy.
W szóstej klasie chciałem zapytać, czy zatańczymy na zakończeniu roku.
No.
Poszedłem pod twój dom.
Nazbierałem masę gałązek
i ułożyłem je, tworząc napis T-A-N-I-E-C
z małym znakiem zapytania. Dokładnie pod twoim oknem.
Wtedy wrócił twój tata.
Na pewno pomyślał...
że ogarniam ludziom ogródki.
Dał mi dziesięć dolców,
a ja bardzo się zestresowałem.
I wróciłem do domu.
Nie do wiary.
Tak.
Teraz jest mi trochę wstyd.
Raczej nie powinienem mówić ci...
że wiem o tobie i Kavinskym.
My...
Wszystko gra?
Chodź na zewnątrz.
Chodź.
Nie do wiary, śnieg o tej porze roku.
Pewnie...
do rana się roztopi, ale...
Nie.
Wiesz, co teraz zrobię?
Nie!
- Co robisz? - Śnieżnego aniołka.
- Zimno ci? - Zamarzam.
Chodź.
To Peter.
Przepraszam.
Laro Jean?
Wszystko gra?
Pocałowaliśmy się.
Ale ja...
chciałam, żeby był kimś innym.
Wszystko zrujnowałam.
Nie.
Jesteś dla siebie zbyt surowa. Czasem trzeba pocałować złego faceta,
żeby się dowiedzieć.
Ja tak robiłam. Więcej razy niż damie wypada się przyznawać.
A jeśli już za późno? Ja i Peter się rozstaliśmy.
Co z tego?
Odrozstańcie się.
Jeśli tego chcesz.
A jeśli on nie?
Jeśli co nie?
Zechce mnie.
Cóż...
zaboli jak cholera.
No.
Stormy?
Mogę oddać suknię jutro?
Nie.
Bo należy do ciebie.
Dziękuję.
- Muszę lecieć. - Leć.
Peter.
Mówiłaś, że nie lubisz jeździć w śniegu.
Złam mi serce, Covey.
Rozbij je na tysiąc kawałków.
Rób, co chcesz.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Gdy odpalasz lampion i wypuszczasz go w niebo,
musisz pomyśleć życzenie.
Myślałam, że życzyłam sobie, abyśmy nigdy się nie skrzywdzili.
Chciałam czegoś, co nie istnieje.
Chciałam żyć długo i szczęśliwie.
Lecz teraz wiem, że w miłości nie chcę półśrodków.
Chcę mieć ją całą.
Aby tak było, musimy zaryzykować wszystkim.
Gdybym cofnęła się w czasie, nic bym nie zmieniła.
Bo ciąg wydarzeń przywiódł nas tutaj.
To nasza historia.
I dopiero się zaczyna.
Napisy: Bartosz Zieliński