WUJEK FRANK
Betty, sio!
„Położył jej dłonie na pośladkach i ją podniósł.
-„Podskoczyła”. -Jak króliczek?
Czołem.
OJCIEC CHRZESTNY - MARIO PUZO
Czego chcesz, Betty?
Znowu czytacie fragment z Lucy i Sonnym na weselu?
-Zboczuchy. -Nie.
Rodzice nie chcieliby, żebyś to czytała. Za młoda jesteś.
Najbardziej lubię opis,
jak „jej dłoń zacisnęła się na jego umięśnionym członku”.
Tam nie ma mięśni.
Twoja siostra to dziwaczka, Janis.
Betty, pomóż mi z fasolą.
Posłuchaj tych głupców.
Może ja posiekam seler? Do zapiekanki.
Zapiekanka już gotowa, Butch.
Przelej tłuszczyk z bekonu do puszki.
Ciężka ta patelnia?
Mam chorą kaletkę w zdrowej ręce.
-Naprawdę? -Ja to zrobię, ciociu.
Szkoda zdrowej ręki.
Dziękuję, kochanieńka.
A co z drugą ręką?
Nie pamiętasz? Upadłam w przedostatnie święta.
Pękła mi kość śródręcza w prawej dłoni.
-Pamiętam. -Spuchła jak balon.
Dzieciaki, idźcie stąd.
Jeszcze mi się które poparzy.
Bullet, Mae Ray, na dwór.
-Betty, zabierz dzieci. -Idziemy.
A tego, co opętało?
Jak cię pacnę, to kapcie zgubisz.
Co mnie ominęło?
Wiesz, co dobre. Jakiś czas tam nie wejdziesz.
Ohyda, tato.
Niech to.
Sio, bo mi mecz zasłaniacie.
Bullet, Mae Ray.
Chodźmy.
Sio!
Już mi stąd.
Wynocha!
Cholera jasna!
Zleje wam zaraz tyłki.
Chryste.
Bullet! Mae Ray!
Zawsze się cieszyłam na rzadkie wizyty wujka Franka.
Usiądź.
Nikt inny się mną nie interesował.
Czytałaś Panią Bovary?
Ale wujek był inny.
Wykładał i mieszkał w Nowym Jorku.
Używał płynu po goleniu.
Dbał o paznokcie.
I nosił na szyi złoty łańcuszek.
Mogłam go słuchać całymi dniami.
Cóż...
To jedyny dorosły, który patrzył mi w oczy.
Lubię...
Interesowało go to, co mówię.
Lubię go rozśmieszać.
Latem 1969 roku, gdy miałam 14 lat,
to było coś ekscytującego.
Uwaga, otwieram ten.
Dziękuję, Marcia.
Zawsze się przyda dodatkowa para skarpet.
To ode mnie i Travcia.
Sto lat, tatku. Mogę tak mówić?
Skoro masz być częścią rodziny.
-Otwórz kolejny! -Bullet, cicho, do cholery!
Tak się robi, jak wrzeszczą.
Dzięki.
Na pewno Frank tak ładnie zapakował.
Zapewne.
Co to?
Elektryczna polerka do butów!
A co ja, za stary, żeby sobie buty wypolerować?
Cholernej maszyny mi trzeba?
Skądże.
Sam taką mam.
Tak jest szybciej i łatwiej.
Następny!
Ja jestem ci wdzięczna, Frank.
Z reguły to ja poleruję tacie buty.
Dziękuję, skarbie.
Proszę.
-Ode mnie i Kitty. -No proszę.
No nie, maleńki wkrętaczek.
To zestaw do okularów,
gdyby ci śrubka wypadła.
Przyda się. Ciągle naprawiam oprawki.
Dziękuję, Mike i Kitty.
No i Janis.
-I Betty, i Bullet. -Tak.
Sto lat!
Nie wiedziałam, czemu dziadek jest wredny dla wujka.
I dlaczego nikt nic nie mówił.
-Dobrze. -Mogę do łazienki?
Tylko umyj rączki.
Zrozumiałabym, gdyby wujek był egoistą, gburem albo snobem.
Ale on był mądry, zabawny i uprzejmy.
Sama chciałam taka być.
Ale to jego tatko przy wszystkich upokarzał.
Wujek świetnie ukrywał, jak go to boli.
Ale ja widziałam.
Wujku, jak to jest mieszkać w Nowym Jorku?
Cudownie.
Jak tylko się wyrwiesz z takiego Creekville,
dostrzeżesz, jak mały był twój świat
i jak wielki może się stać.
Nawet byś o tym nie marzyła.
Mogę cię kiedyś odwiedzić?
No pewnie.
Jeśli rodzice się zgodzą.
Nie ma szans.
Nie chcą mnie nawet puścić na obóz orkiestry.
Tata powiedział, że jego córka nie będzie paradować
półnaga przed całym miastem.
Pewnie ktoś by mnie zgwałcił, bo sama bym chciała.
Tak powiedział?
Mama mówi, że się napił.
Jak tam oceny?
Same piątki.
-Bez czwórek? -Bez.
Świetnie. Oby tak dalej.
Jak dobrze zdasz testy,
przyjmą cię na każdą uczelnię.
Pewnie pójdę na stanówkę jak większość klasy.
Daj spokój.
Będziesz, kim chcesz,
czy tym, za kogo mają cię inni?
Możesz wybrać.
Sama.
Żałuję, że mam na imię Betty.
To imię dla damy, a ja mam 14 lat.
To je zmień.
Nie mogę.
Wszystko możesz.
A Liz?
Nie?
Liza?
Betsy?
To może Beth?
Podoba mi się.
Beth może wiele osiągnąć, nie tylko być mażoretką.
-Moja kuzynka Marcia jest mażoretką. -Tak.
Tylko nie idź w ślady tej kretynki.
Jest w ciąży i musi wyjść za idiotę.
Jest w ciąży?
Gdybyś chciała, żebym podał się za twojego ojca
i załatwił ci antykoncepcję, mów śmiało.
Spójrz na mnie.
A jak zajdziesz w ciążę,
zadzwoń do mnie, nim powiesz komukolwiek z rodziny.
Obiecuję.
Dobrze.
Zostawić ci Panią Bovary?
No pewnie.
Dziękuję.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Studenci pierwszego roku.
Nasi ambasadorzy oprowadzą was po kampusie.
Bledsoe, Beth.
Elizabeth, znaczy się.
Dziękuję.
Przepyszne.
Charlotte, co to za sałatka?
To tabbouleh.
W życiu bym ryżu nie dodał.
To bulgur.
Jaki ból?
Kasza bulgur.
Z pszenicy.
Interesujące.
Pięknie pachnie.
Co to?
Wołowina.
Jagnięcina.
To sfiha.
-To? -Sfiha?
Taka zapiekanka z mięsem i ziemniakami.
Wspaniała z niej kucharka.
Haruje jak wół.
Jak wół.
A z ciebie wspaniały facet.
Miło cię poznać, Charlotte.
Nikt w rodzinie Franka
-nawet o tobie nie słyszał. -Wiem.
Wariactwo, prawda?
Zwłaszcza że jesteśmy parą od pięciu lat.
No nie gadaj.
Właśnie, nie gadaj.
Pewnie przez judaizm.
Jaki judaizm?
Pewnie sądzi, że nie pochwalilibyście
życia w grzechu z parszywą Żydówką.
Pamiętasz, co ustaliliśmy?
Żadnej polityki...
Ani religii.
-Tak. -Wybacz.
Suka ze mnie.
Mike tak mnie nazywa.
Dogadamy się.
Dobrze, że nie jesteś czarna.
Nie zapominajmy, co tu robimy.
Za pannę Elizabeth Bledsoe,
studentkę Uniwersytetu Nowojorskiego z rocznika 1976.
W urodziny Ameryki.
To dopiero początek, Beth.
Mazeł tow.
Mazeł top.
-Gratulacje. -Gratulacje.
Smacznego.
Mogę się przysiąść?
Śmiało.
Jestem Bruce.
Beth.
Skąd jesteś?
Karolina Południowa.
Z Charleston?
Nie, z małego miasteczka. Nie znasz.
Przekonaj się.
-Creekville. -Pierwsze słyszę.
Jestem z Bismarck w Dakocie Północnej. Ale mówię, że z Greenwich.
Uznałem, że będę, kim chcę.
Nie dam decydować innym.
Faktom też nie dasz.
Ulubiony pisarz?
Jednego nie wybiorę.
No to ulubieni pisarze.
Carson McCullers, Eudora Welty,
Harper Lee, Jane Austen, oczywiście.
-Charlotte Brontë. -Same kobiety.
Mark Twain. A twoi?
Cóż, Szekspir.
Dickens, Mark Twain,
Ken Kesey, William Styron, Truman Capote.
Sami mężczyźni.
Grace Metalious. Jacqueline Susann.
No pewnie.
Chcę się zapisać na zajęcia o XIX-wiecznych pisarkach.
Wykładowca nazywa się chyba Bledsoe.
-Ponoć supergość. -Frank Bledsoe?
To mój wujek.
-Poważnie? -Tak.
Przedstawiłabyś mu mnie?
Kiedyś.
Coś mi mówi, że spędzimy razem sporo czasu.
Oby.
Wszystko gra?
Tak, tylko...
Nigdy...
-Ale chcę, tylko... -Nie.
Powinniśmy zaczekać.
Ale...
-Nie szkodzi. -Nie.
Nie chcę tego skopać
przez pośpiech.
Za bardzo cię lubię.
Ale możemy się dalej całować.
Dobra.
FRANK BLEDSOE PROFESOR NADZWYCZAJNY
Proszę.
Sekundkę.
Już.
-Beth. -Hej.
Miałem zadzwonić, ale mnie zawalili.
Jak się masz?
Radzisz sobie na studiach?
-W Nowym Jorku? -Jest cudnie.
To mój chłopak Bruce.
No dobrze.
Miło pana poznać. Słyszałem wiele dobrego o pańskich wykładach.
Ciebie również.
Niestety przychodzicie nie w porę.
Muszę przygotować egzamin do 15.
Jasne.
Ale zadzwonię.
Dobrze.
Mogłam najpierw zadzwonić.
Cześć, Frank.
-O której ta dzisiejsza impreza? -Koło ósmej.
-Mam przyjść z kimś? -No nie.
-Oczywiście. -Dobra.
Do zobaczenia.
Nie.
Dzień dobry.
-Kim jesteście? -Dzień dobry.
Cześć.
Beth Bledsoe, bratanica Franka.
Bratanica?
Boże, Beth.
Cześć.
Miło cię poznać. Boże.
Jestem Wally. Jak się masz?
Błagałem go, żeby nas poznał.
Jestem Bruce.
Nie do wiary.
Czemu nie mówił, że się zjawisz?
Bo nie wiedział.
Nie wie o was?
Myślałem, że robi mi niespodziankę.
Będzie fantastycznie.
Ale się cieszę. Wejdźcie.
Zamknijcie drzwi.
Nie pal mi tu. To nielegalne.
-Nie chcę iść siedzieć. -To impreza.
Cicho bądź.
Skąd znasz wujka?
Mieszkam z nim. A co?
Sądziłam, że mieszka z Charlotte.
Tak. Mieszkamy we trójkę,
bo to wielka i droga chałupa.
Idę go poszukać.
Zaczekajcie tu.
I ani drgnijcie.
Poważnie, Beth.
-Dobra. -Co za uśmiech.
Poszukam alkoholu.
Czego się napijesz?
Zaskocz mnie.
Frank.
Poważnie?
Lubicie się bzykać w cudzych domach?
Nie bzykamy się.
Jasne.
Przyszła bratanica Franka.
Wracamy do zdzirowatej dziewczyny.
Nadal się wściekasz, bo poznałam jego rodzinę?
Nigdy więcej nie chwal się moją kuchnią.
Poważnie.
Kontynuujcie.
Wybaczcie, ja tylko...
Chcesz drinka?
Tak. Martini.
-Z ginem czy wódką? -Z wódką.
-Oliwkę? -Jasne.
Fajne włosy.
Twoje również.
-Smacznego. -Dzięki.
Agnew niech się chrzani. Nixon musi odejść.
Żmija z niego.
Wymyśli, jak utrzymać władzę.
Sam nie wiem.
Bardziej wierzę w system niż ty.
Nic dziwnego, bo ja nie wierzę w ogóle.
Tak?
Bruce.
-Bruce. -Dzień dobry.
Cześć.
Bernard.
-Co ty tu... -Przyszedłem z Beth.
-Beth tu jest? -Bez obaw.
My też jesteśmy na czasie.
Skoczę po drinka.
Beth jest urocza.
To prawda.
Nie wiem, skąd myśl, że jesteśmy parą.
Nie uprawialiśmy seksu.
Pewnie nie będziemy.
Nie jest w moim typie.
Naprawdę sądzisz, że zaryzykuję pracę,
związek i całe życie,
żeby się z tobą przespać?
A ktoś musi wiedzieć?
Myślisz, że nigdy nie kochałem się z pięknym chłopakiem?
Sam taki byłem.
Nadal jesteś.
Daj spokój.
Obciągam, jakbym tworzył poezję.
W sensie?
Co to ma do poezji?
Obciągasz z rymami czy z metrum?
Dodajesz jakieś walory estetyczne
albo wartość semantyczną lub poglądową?
Oblałeś.
Nie przywykłeś do odmowy,
prawda?
Poważnie?
Tak. Zmykaj.
No, już. Sio.
-Gdzieś ty był? -Wystarczy ci.
To martini.
Muszę iść. Twój wujek się na mnie wkurzył.
-Ujarał się. -Trawką?
Kto wie, co ci nagada. Zadzwoń.
-Już dobrze. -Co powiedziałeś Bruce'owi?
Napijmy się kawy.
Nie na dywan. Chodź.
Już dobrze.
Zaraz będzie ci lepiej.
Frank, wszędzie cię szukam.
Chciałem cię ostrzec, że przyszła.
Beth.
-Nic jej nie jest. -Co się stało?
Biedactwo.
Gdzie byłeś?
-Na schodach pożarowych. -Z kim?
-Z Bernardem. -Tym od trawy?
Nie przy niej.
Spokojnie, i tak nie zapamięta. Masz.
Paliłeś zioło?
Tak. To impreza.
A ty jesteś trzeźwy.
Marihuana to nie alkohol.
Ale jest nielegalna,
a ty palisz na dworze. Ktoś wyczuje.
Podrywał cię?
Zbytnio się na to hamuje.
Ale jej chłopak mnie podrywał.
Ten pajac? Od razu mi się nie spodobał.
Bruce mówił, że się wkurzyłeś. Czemu?
Wiesz...
Wiesz, kim są geje?
Cóż.
Ja jestem gejem.
Wally też.
Mieszkamy ze sobą od dziesięciu lat.
Wkurzyłem się,
bo Bruce próbował mnie nieporadnie uwieść.
Nie chciał przyjąć odmowy.
Mam nadzieję, że się nie zaangażowałaś,
bo wygląda mi na...
-Geja. -Nie warto.
Chodź.
Nie zaprzątaj sobie tym teraz główki.
Idź odpłynąć w gościnnym.
Później posprzątam.
Ja posprzątam.
Przyznałeś się Beth.
Wiem.
Nie sądziłem, że tak wyjdzie.
Aż mi stanął.
To też niespodziewane.
Na stole masz kawę, dwie aspiryny i szklankę wody.
Wypij.
Jadasz bekon, nie?
Bo Wally nienawidzi nawet jego zapachu.
Ja jestem z południa, bekon mam we krwi.
Zmieniłaś o mnie zdanie?
Chyba nie.
Nie znałam innych homoseksualistów.
Znałaś.
Tylko nie wiedziałaś.
Kierownik chóru w kościele.
Pan Dickerson?
-Ale jest taki... -Jaki?
Religijny.
Beth...
Nie mów o mnie nikomu w rodzinie.
Jasne.
Żyjemy w różnych światach. To by...
Niczego nie zmieniło?
I tak się nie widujecie.
Jak się masz, Beth?
A kiedy ty widziałeś swoją rodzinę?
Rok temu w sierpniu.
Cześć, Barbaro Stanwyck.
Odwiedzam ich co dwa lata.
Pokazuje im fotki udawanej żony,
w którą też wciela się Charlotte.
-Jajek? -Poproszę.
Zhańbiłbym ich, mówiąc, że mam faceta.
A ja swojej rodziny nie?
Amerykanie mają gdzieś honor.
Chciałbym wierzyć, że moi krewni się z tym pogodzą.
Twoja rodzina
-w końcu by to zaakceptowała. -Proszę.
-Nie znasz jej. -Dzięki.
To twoi krewni. Nie może być tak źle.
To może tak.
Powiedz swoim, to ja powiem swoim.
Żartujesz? W Arabii Saudyjskiej?
Obcięliby mi łeb.
Bekon cuchnie jak śmierć.
-Przepyszna śmierć. -I ta muzyka.
Daj spokój.
Proszę.
Nie.
O nie.
Co ty wyprawiasz?
Twój telefon.
Dobrze.
Poznałaś Barbarę Stanwyck?
-Halo? -Śliczna, co?
-Cześć, mamo. -Przeurocza.
Frank, tata nie żyje.
Co?
Co się stało?
Miał atak serca. Niespodziewany.
Rozumiem.
Mamo...
-Twoja siostra przyjechała. Zaczekasz? -Jasne.
Momencik.
O której ląduje w Greenville?
-Tak, mamo. Obiecuję. -To ostatni lot?
-Też cię kocham. Pa. -Wschodnia 235.
Jasne.
Nie chce, żebym leciała.
Boi się latania.
To nie ona będzie lecieć.
Kazała mi obiecać, że pojadę pociągiem.
Weź auto.
Momencik.
Będzie szybciej. Poznacie się.
Z przyjemnością.
Tak.
Rozważasz niepojechanie?
Nie łam serca matce.
-Jedź koniecznie. -Nie wtrącaj się.
Nie możesz całe życie uciekać.
Proszę, wujku.
Kurwa mać.
Przepraszam, zmiana planów.
Będziemy się zmieniać za kółkiem.
Ty nie jedziesz.
Znowu mnie odtrącasz.
-Potrzebujesz mnie. -Nie byłem na pogrzebie twojego ojca.
Nie chciałem, żebyś był.
A ja to uszanowałem i cię nie namawiałem.
-To nie to samo. -Mam pytanie.
Są głupsi od ciebie?
Skądże. Spójrz tylko, z kim jestem.
Potrzebujesz mnie.
Wiesz o tym.
Doceniam, że chcesz mnie wspierać.
Ale naprawdę
z tobą będzie mi o wiele trudniej.
Dobrze.
Dziękuję.
Pozmywam.
Ale dziwnie.
Nie zobaczę już dziadka.
Nikt znajomy ci nigdy nie umarł?
Taki chłopak z liceum miał wypadek.
Ale nie znałam go dobrze.
Dzieciaki, które nigdy z nim nie gadały,
zachowywały się, jakby zginął ich przyjaciel.
Chciały popłakać i wywołać współczucie.
Ludzie to banda idiotów.
-Prawda? -Tak.
Czym się zajmuje Wally?
Jest inżynierem aeronautyki.
Gdzie się poznaliście?
W metrze.
Czytałem Siedem filarów mądrości T.E. Lawrence'a.
Zapytał, czemu to czytam.
Odparłem, że przez film Lawrence z Arabii.
A on, że sam jest z Arabii.
No i...
zaczęliśmy gadać.
Jasne.
Ocalił mi życie.
A ty?
Miałaś chłopaków?
Poza tym zdurniałym Bruce'em?
Nie, jestem dziewicą.
Nie z wyboru.
Po prostu nie spotkałam chłopaka wartego zachodu.
Z Bruce'em mało zabrakło, ale...
Powiedział, że to za wcześnie?
Że nie chce psuć przyjaźni?
Coś takiego?
To dlatego, że jest gejem?
Sądzę, że 99% chłopców nie miałoby oporów.
Myślałam, że to przeze mnie.
Takim zależy, żebyś tak myślała.
Baran.
Mało powiedziane.
To dupek.
Możesz go chyba tak nazwać?
-Co za dupek. -No właśnie.
-Jebany dupek. -Świetnie.
„Największy czajnik na świecie”.
„Wanna ogrodowa Jerzego Waszyngtona”.
A czym jest Tajemnicza Dziura?
Co?
„Zobacz Tajemniczą Dziurę”.
Nie musimy tam jechać.
Zawsze wiedziałeś, że jesteś gejem?
Wiedziałem, że jestem inny.
Od początku.
Ale wiedziałem, zanim dorosłem.
Pamiętaj, że kiedyś o tym nie mówiono
tak jak teraz.
Myślałem, że jestem jedyny w swoim rodzaju.
Też tak myślę o sobie.
A ty?
Zakochałaś się w dziewczynie?
Co?
Nie.
Kiedyś ćwiczyłam całowanie się
z Becky Eller, jak u niej nocowałam.
Udawałam, że jest chłopcem.
I jak było?
Było mi wstyd.
A kiedy pierwszy raz...
Miałem 16 lat.
Z kim?
Z chłopakiem ze szkoły. Możemy prosić rachunek?
Dalej, Sam.
Sam.
W Parkesburgu jest płaczący pomnik.
Co?
Ponoć spełnia życzenia.
Co się stało?
Zaczekaj tu.
Halo?
Wally?
Cześć.
Co ty wyprawiasz? Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Zapomniałeś maszynki. I ulubionego krawata.
Wynająłeś wóz, żeby mi je przywieźć?
Ekstra, co?
-To kabriolet. -Miałeś zostać.
Przyznaj, że się cieszysz.
-Chryste. -Daj spokój.
Nie udawaj, że śmierć ojca to nic takiego.
-Nie twierdzę tak. -Może nam to wyjść na dobre.
-Musisz być częścią rodziny. -Nie chcę.
-Gówno prawda. -Wally?
Do auta, już.
Nie mów tak do niej. To nie twoja córka. Zostań.
Zostań.
Chcę tylko pomóc. W każdy sposób.
Wiesz, że będzie ci to potrzebne.
Ty przy mnie byłeś.
Nie możesz ich poznać.
Nie poznam.
I nie przyjdziesz na pogrzeb.
Ale ty przyjdziesz do mnie, gdy zechcesz.
Czyli dwa pokoje po 14 dolarów.
Wystarczy jeden.
Mam łóżko polowe.
Jaka jest wasza relacja?
Między panami i tą dziewczyną.
To moja bratanica.
A ja jestem jego bratankiem.
Młoda dama musi mieć swój pokój.
To ma sens.
Jasne.
Wymyślałem ojcu inne rodzaje śmierci.
Teraz dręczy mnie sumienie.
Chrześcijanie i ich ukochane sumienie.
Nieprawda. Nienawidzę go.
Nie powinieneś czuć się winny.
Teoretycznie to wiem.
Tylko nie chowaj tego w sobie,
żeby potem wybuchnąć.
Na mnie.
Wyglądasz jak z filmu biblijnego z lat 50.
Poważnie?
Bądź błogosławiony, Samuelu.
Oto Dawid.
To on.
Beth.
Jedziesz ze mną?
Nie masz nic przeciwko?
Nie, skądże. Czemu miałbym mieć?
Dobra.
Jest dziś nieznośny.
Pa.
Beth.
Jedno pytanko.
Czemu twój wujek to taki dziwak?
-A co w nim dziwnego? -Co w nim dziwnego?
Większego dziwaka nie znam.
Mnie wydaje się normalny.
Serio?
Jest definicją stoika.
Od świata dzieli go ściana.
Rozumiesz?
Nie. Aż tak dobrze go nie znam.
-Ale zawsze go lubiłam. -O rety.
Jesteś taka jak on.
To pewnie dziedziczne.
Cały czas jesteście tacy mili.
Nie męczy was to?
Wiem, że ojciec Franka to diabeł, a mama jest święta.
Jego siostra o mnie wie.
Serio?
To ciocia Neva. Jest miła.
Nie to mnie interesuje.
Mili ludzie coś ukrywają.
Mnie interesuje to, co ukryte.
A jego brat? Jaki jest?
To mój tata.
On bywa niemiły.
-W jakim sensie? -Potrafi obrazić.
Na przykład?
Mówi, że jestem mądralą,
a takiej żaden nie zechce.
Tu ma rację.
Większość facetów nie zechce.
Chyba polubię twojego tatę.
Poważnie.
A twoja rodzina?
-Są przemili. -Jasne.
Zwariowani.
Mama jest mądralą, a tacie się to nie podobało.
Ale jest pełna miłości.
Nie da się jej nie kochać.
Żeby to...
Bez jaj!
Co popsułeś?
Ile zajmie naprawa?
Sprowadzę przekładnię z Greensburga.
Najwcześniej na poniedziałek.
-Nie ma mowy. -Nic nie wymyślę.
Zostaw go tu. Odbierzemy go, wracając.
Szef zwykle tak nie robi,
ale ja się zgodzę.
Jak wrócicie,
znów ujrzę tę ślicznotkę.
Tak się wygłupiam.
Nie macie nic przeciwko?
Nie pytaj ich o pozwolenie,
tylko mnie.
A ja ci go nie dam,
bo jesteś bezczelny i mnie nie szanujesz.
I pewnie jesteś głupszy, niż wyglądasz,
a wyglądasz na totalnego jełopa.
Aż mi było chłopaka szkoda.
Ohyda.
Spójrz na to z jego perspektywy.
Jesteś ładna, ładnie umalowana i ładnie ubrana.
Nie moja wina, że to zbok.
Wybacz mu, Beth. W jego kraju
zawijają kobiety w szmaty i je zamykają,
-bo są zbyt niebezpieczne. -Dlatego wyjechałem.
No i przez karę śmierci za homoseksualizm.
Poważnie?
Tak.
Przez ścięcie lub powieszenie.
A czasem to nastolatkowie.
Wiedziałem, że tam nie znajdę miłości.
A nawet jeśli, to mógłbym za nią zginąć, a nie chciałem takiego życia.
LODY
On cię już nie skrzywdzi.
Nie chodzi o niego.
Chodzi o Sama.
Chodźmy na lody.
Nie trzeba.
Tata zabierał nas na lody co sobotę.
Nawet jak byliśmy niegrzeczni.
Jaki smak lubisz najbardziej?
Wodę różaną z płatkami śmietankowymi.
Są pyszne.
Brzmi jak mydło.
-Nie. -Tak.
Arabskie lody są inne. Gęstsze i twardsze.
To przez mastyks...
Jesteśmy.
„Witamy w Creekville”.
A gdzie ten potok?
Krewny świętej pamięci Maca Bledsoe'a?
Jestem jego synem.
Mike?
Aleś ty się zmienił.
Frank, najstarszy.
Zwiałeś do Nowego Jorku.
Zgadza się.
Oto klucze.
Spójrz na mnie.
Dziękuję.
Zaczekaj 10 minut, zanim się zameldujesz.
-Znam zasady. -Nie.
Dziesięć minut. Tu jest inaczej.
Dobrze, skarbie.
Stary pierdziel wezwie gliny i pójdziemy siedzieć.
Idę się szykować do domu pogrzebowego.
Nie idziemy do domu pogrzebowego?
Momencik.
Chcesz?
Nie, dzięki.
Nie mów Wally'emu, że piję.
Betty.
-Betty. -Beth.
No tak.
-Martwiłam się, że mieliście... -Cześć.
Martwiłam się, że mieliście wypadek i leżycie gdzieś w rowie.
Dzięki, że ją przywiozłeś. Nie przeżyłabym jej lotu.
Syn kuzyna mojego ojczyma zginął w katastrofie lotniczej.
-Pamiętasz? -Rozumiem.
To się zdarza.
-Pójdę. -Jasne. Moje kondolencje.
Mamo.
-Frank. -Mamo.
-Tak mi przykro. -Bez ostrzeżenia.
Upadł na moich oczach, wsiadając do auta.
Mieliśmy jechać do sklepu.
Już dobrze.
Frankie.
On cię kochał.
Naprawdę.
Chcesz go zobaczyć?
-Tak. -Wspaniale wygląda.
Cześć, bracie.
Cześć, Mike.
Był moim najlepszym przyjacielem.
Naprawdę?
Tak.
Poprosiłem go, żeby był moim świadkiem, bo bałem się tego nie zrobić.
Po kolacji dzień wcześniej się schlał.
Nie był sobą.
Był zabawny.
Mówił, że nie jest dość dobry dla mamy.
Że sądził, że Kitty nie jest dość dobra dla mnie.
Mylił się.
Nie zauważyłeś, że na weselu mieliśmy kaca?
Myślałem, że to stres.
Tak.
Trząsłem się jak kundel próbujący wysrać pestkę po brzoskwini.
Przyjeżdżałem tu raz w tygodniu
przez ponad 20 lat,
żeby zjeść z nim śniadanie.
Pytał, czy się odzywałeś.
Nie odzywałem się.
Ale ja też się z tobą nie kontaktowałem.
-Mike... -Czekaj.
Za to...
przepraszam.
Nie ma za co. Naprawdę.
Halo?
Mama?
Walid?
Jest czwarta nad ranem. Co się stało?
Nic, przysięgam.
Tylko bardzo za tobą tęsknię.
Odbiło ci?
Wiesz, jak mnie nastraszyłeś tym telefonem?
Naprawdę nic się nie stało.
Chciałbym z wami być.
No i obudziłeś kanarka.
To bez sensu.
Betty woli spać sama w motelu
niż we własnym łóżku.
Jestem Beth. I nie jestem sama.
wujek Frank też tam śpi. I Wally.
Jaki Wally?
Poznaliśmy go.
Z wujkiem. Też śpi w motelu.
To nie brzmi dobrze.
To brzmi gorzej niż źle.
Ile masz lat, Betty?
Osiemnaście. I jestem Beth.
Osiemnaście i chcesz spać w motelu?
Nie martwisz się o reputację?
Reputację? U kogo?
Dla mężczyzn to ważne.
Wiem z doświadczenia.
Już prawie dziewiąta. Wracajmy.
Nie wiem, czemu Betty miałaby...
Beth miałaby spać w motelu,
skoro tu ma swoje łóżko. Szkoda pieniędzy.
To nie twoja decyzja, Kitty.
Beth jest dorosła i sama może decydować.
Drugi raz będę spać w motelu.
To fajna zabawa.
Oby było tam czysto.
Frank, kim jest Wally?
Powiedziałam im o facecie z motelu.
Z Winnebago.
-Ten z psem? -No.
Podróżują po Ameryce.
Przeuroczy piesek.
Mądrzejszego nie spotkałam.
Uważaj, psy mogą ugryźć.
Jest ślepy.
Pies, nie kierowca.
Kiedy poznamy twoją żonę Carlottę?
Minęły już prawie dwa lata. Przedstawisz ją?
Jak Allah pozwoli.
Twój ojciec nie mógł się doczekać, aż będziesz miał żonę i dzieci.
Tak za nim tęsknię.
Ja też, mamo.
Myślę o nim każdego dnia.
Muszę kończyć.
Czemu? Obudziłeś nas,
a kanarek teraz będzie wariował.
Wkrótce się odezwę. Kocham cię.
Dobranoc.
Też cię kocham.
Ucałuj ode mnie ukochaną. Powiedz jej, że ją kocham.
Pa, kochanie.
Frank?
Frank.
Czuję alkohol.
Jeśli kiedyś miałem powód do picia, to dziś.
-Gówno prawda. -Przestań.
Nie chcę teraz awantury.
Zaczekaj, aż będzie po wszystkim.
Zrobisz to dla mnie?
Nie wrócimy do tego.
Nie ma mowy.
Będę na górze.
Dobranoc.
Mało zostało takich jak Mac Bledsoe.
Oddany mąż i ojciec.
Dobry Amerykanin i chrześcijanin.
Postępował właściwie nie z wyboru,
ale z obowiązku.
Nauczył dzieci rozróżniać dobro od zła.
Ten obowiązek spadł na nas.
Musimy kroczyć
tą samą ścieżką prawości co Mac.
Masz przestać się widywać z tym chłopakiem od Lassiterów.
Bo jak nie, to was pozabijam.
Igrasz z diabłem,
próbując tych chorych zboczeń.
Chcesz być pedałem?
Ciotą?
To zboczenie.
Sam Bóg cię opuści
i wrzuci cię do morza ognia.
Tego oczekiwał od niego Bóg.
I tego oczekuje od nas.
Módlmy się.
Ojcze nasz, któryś jest w Niebie,
święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja,
jako w Niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jak i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw od złego.
Albowiem Twoje jest królestwo,
potęga
i chwała
na wieki.
Amen.
BIBLIA
Wszyscy tam gadają jak Jankesi?
Nie wszyscy.
Widziałaś tam kogoś sławnego?
Tak, Trumana Capotego.
Kogo?
I chyba mamę Rhody z The Mary Tyler Moore Show.
A co u ciebie?
Nigdy nie byłam szczęśliwsza.
-To wspaniale. -No.
Uwielbiam być matką.
Kocham być w ciąży i coraz mocniej kocham Travisa.
-Dobry z niego ojciec. -Travisa?
Nie mówię na niego Travcio, odkąd ma firmę.
No tak.
Ale dalej robimy to jak króliki.
Dobry jest w te klocki.
To fajnie.
Co, aniołku? Chcesz przymierzyć buty mamusi?
Chodź tu.
Uwielbia to. Nie wiem czemu.
Jak tam z Wallym?
Dobrze.
Powinien tu z tobą być.
Ależ jest.
W motelu.
Jedź po niego.
Żartujesz?
Chcę go poznać. Po tylu latach?
Na pogrzebie taty?
„Słuchajcie, chcę coś ogłosić”.
Frank, mamy 1973 rok.
Beau to przeżyje, Kitty też.
Nie wiem, jak Mike.
No nie.
Chcesz?
-Nie, dziękuję. -Na pewno?
Tak.
To tylko z tej okazji, przysięgam.
-Przysięgniemy? -Przysięgamy.
Co to za stypa bez barku?
Taka w tym mieście.
Czekam, aż ciocia Butch spyta,
czy w końcu się żenię.
Ma pająka we włosach.
-Co? -No.
Jechałam z nią na cmentarz.
Coś jej się ruszało we włosach.
Pająk.
Powiedziałaś jej?
Serio?
Nie chciałam jej zranić.
Pamiętasz, jak się wściekła, gdy jej powiedziałam,
że ma perukę na odwrót po całym dniu w kościele?
Dlatego przestała je nosić.
Cóż.
Mój syneczek.
Witaj, Frank.
Szukałam cię.
Pięknie wyglądasz, ciociu.
Żenisz się w końcu?
Nie.
Ile ty masz lat?
Starzejesz się.
Mam 46.
Sprężaj się, chłopcze, bo skończysz jak ja.
Choć u mężczyzn jest inaczej.
Chodźcie do domu.
-Coś się stało? -Nie, prawnik przyjechał.
Wiem, że to nietypowa pora
i miejsce na odczyt testamentu,
ale chciałem się upewnić,
że dzieci zmarłego będą na miejscu.
No dobrze.
„Ja, Francis Mackenzie Bledsoe,
„zdrowy na ciele i umyśle,
„niniejszym ogłaszam swą ostatnią wolę.
„Żonie Evelyn Caldwell Bledsoe
„zostawiam nieruchomości i majątek
„z wyłączeniem następujących sum.
„Synowi Michaelowi Jamesowi Bledsoe
„i córce Nevie May Bledsoe-Henderson
„zostawiam po 25 000 dolarów.
„Siostrze Florence Vivian Bledsoe
„zostawiam 500 dolarów.
„Dla najstarszego syna Francisa Mackenziego Bledsoe'a Juniora
„mam jeno obrzydzenie parszywą i nienaturalną perwersją,
„jaką jest jego obcowanie z mężczyznami.
„Wstyd mi, że nosi moje nazwisko”.
Co?
Frank.
Tak mi przykro.
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Proszę, nie jedź.
Proszę.
Frank.
-Już do nas nie wróci. -Chryste.
Jak tam życie?
Do dupy.
Mam 22 lata, pracuję w zasranej piekarni
i mieszkam z rodzicami.
Nie uwierzycie, co się stało.
Tato, pożycz mi wóz.
To nagły wypadek.
Niby jaki?
Daj te kluczyki.
Frank.
Jest wujek?
-Nie ma go na stypie? -Wyszedł.
Wszyscy poznali prawdę przez testament dziadka.
Wujek wsiadł do auta i odjechał.
-Był pijany? -Chyba tak.
Boże. Czemu wsiadł za kółko?
Zostań tam.
Nie możemy tego powtórzyć.
-Frank... -Musimy przestać.
Jeśli chcemy żyć normalnie, a nie jak zboczeńcy.
Chcesz być ciotą?
Pedałem?
Chcesz iść do piekła?
To jest choroba.
A Bóg nią gardzi.
Nie zbliżaj się do mnie.
Ani się nie odzywaj.
NIGDY NIE BĘDĘ NORMALNY. JESTEM ZBOCZEŃCEM. PEDAŁEM.
WYBACZ MI. SAM.
-Czemu pojechałby nad jezioro? -Wiem, co tam się stało.
Wiem, jaki jest po alkoholu.
Z lewej powinien być wjazd.
Kurwa mać.
Tędy.
Może poszedł popływać?
Nigdy ich nie zdejmujemy.
Frank!
Kurwa!
Co robisz w moim pokoju?
Frank?
-Ty jebany kretynie. -Co jest?
Wiesz, co przeżyłem?
Poszedłem popływać. Nie mogłem znaleźć auta.
-Chryste. -Przejrzyj na oczy.
-Nie ciebie jednego... -Stul dziób!
-Niektórzy cię kochają. -Zdarzają się kretyni.
Jasny chuj.
Skurwiel.
Proszę bardzo.
Niszcz się dalej.
-Zniszcz nas. -Nas.
Jakich, kurwa, nas? Nienawidzę nas, dziwaków. Zdrówko.
-Wal się! -Wujku, nie!
-On chce ci pomóc! -Dość.
-Wal się! -Dość!
-Spieprzaj! -Nie!
Ty skurwielu.
Spedalona cipo!
Cioto.
Już dobrze, Frank.
Nie!
Nie pójdziesz za nim?
Nie umiałeś mi tego powiedzieć w twarz, co?
Tchórz.
SAMUEL J. LASSITER 14.05.1928 - 15.11.1944
Co ja narobiłem?
Boże.
O Boże.
Sam.
Wybacz mi.
Wybacz.
Samuel.
Sam.
Frank.
Nie mam rodziny.
Masz mnie.
Jesteśmy dla siebie rodziną.
Aż po grób.
My to wiemy i Bóg to wie.
Tylko to się liczy.
Przepraszam.
I słusznie.
Obiecałam babci, że cię przyprowadzę.
Nie chcę ich widzieć, Beth.
Czyli jak przed laty
kazałeś mi być, kim chcę,
nie słuchać innych, po prostu nakłamałeś?
Ta rozmowa odmieniła moje życie.
Teraz się okazuje, że nie można być sobą,
jeśli komuś to się nie podoba.
Uznałem, że zechcesz...
wziąć to z powrotem.
Chcesz poznać moją cholerną rodzinę?
Ale najpierw weź prysznic.
Cuchniesz jak lankijskie ścieki.
Nie rozbiła auta.
Co to, kurwa, za typ?
Cześć, Mike.
Frank.
Powiem ci dwa słowa.
Żaden...
problem.
Jesteś moim starszym bratem.
Bądź, kim chcesz.
Mike.
To Walid.
-Cześć. Mów mi Wally. -Jasne.
Żaden problem.
Dziękuję, Kitty.
Muszę ci coś powiedzieć.
Teraz lubię cię jeszcze bardziej.
-Tak? -Tak.
Mój fryzjer jest gejem.
Najzabawniejszy facet świata.
Muszę was ze sobą poznać.
-Pewnie mamy dużo wspólnego. -Tak.
To moja bratowa, Kitty.
Piękne imię.
Cudnie pachniesz.
Wszyscy tak pachniecie?
Tak.
Chodźcie.
Jestem z ciebie dumna.
To zapewne Wally.
Neva.
Tak sobie ciebie wyobrażałem.
Tyle czekałam, żeby cię poznać.
Ja też.
Witaj w rodzinie.
To jest Beau. Cześć.
Frank.
-I Wally, tak? -Beau.
Dajcie mi chwilkę.
Nie ma sprawy.
Gdy byłam dziewczynką w Jacksonborough,
w mieście był taki facet.
Uczył tańca.
Jakiś ciemny Europejczyk czy Meksykanin.
Carlos albo Antonio.
Wszyscy nazywali go Preclem.
Też był taki jak wy.
Nie jesteś jedyny.
Ponoć w Charleston aż się od nich roi.
Ale wiesz, że pójdziecie do piekła?
Ciociu,
wiem,
że to i tak bardzo ciepłe słowa.
Frank!
Frank.
Jesteś moim darem od Boga.
Nic...
tego nigdy nie zmieni.
Już dobrze.
Skarbie.
Tatuś bardzo się tego bał.
Zawsze.
Pamiętasz, jak nienawidził wuja Jaspera?
Jaspera?
On też.
Myślę, że masz to po nim.
Skoro loczki można dziedziczyć...
Wiedziałaś?
Matki to wiedzą.
No dobrze.
A to kto?
Chodź.
Podejdź.
Mamo, to Wally.
Od dawna chciałem panią poznać, pani Bledsoe.
Bardzo współczuję utraty męża.
Dziękuję.
Tyle ma włosów na brodzie, co na głowie.
Mam dla pani upominek z Nowego Jorku.
Jaki śliczny.
Miło cię poznać, Wally.
Panią również.
Mów mi „mamo”.
Mamo.
Teraz...
usiądź.
Zostaw nas, skarbie.
Możesz usiąść.
To mój brat.
-To nic nie zmienia. -Ale to nic złego.
Cóż.
Biblia mówi, że to grzech.
Pochwala też niewolnictwo.
Nie wierzysz już w Biblię?
-Jak tam? -Dobrze.
A u ciebie?
Z pogrzebu dziadka pamiętam tyle,
że siedzieliśmy na podwórku,
gdy wszyscy już pojechali.
Tylko my.
Słońce chyliło się ku zachodowi.
Wiał delikatny wiatr.
Poczułam, że to jest moje miejsce.
Nie tylko rodzina. Coś więcej.
Każdy był wtedy na swoim miejscu.
Na podwórku. Tego popołudnia.
Wtedy pojęłam,
że każdy z nas jest tym, kim powinien być.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński